fbpx

License to Kill με Γόβα Στιλέτο: της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Δεν ξέρω αν οι μεγάλες αγάπες πάνε στον παράδεισο, λατρεύω κολασμένα το ΣΙΝΕΜΑ. Γι αυτό, κάθε τόσο, θα κάνουμε μια υπόκλιση σε ταινίες, που άφησαν και συνεχίζουν να αφήνουν το στίγμα τους, με εκείνο το ανυπέρβλητο στιλ, που λέγαμε.

Ντύστε την, ντύστε την, για να μπορώ να γράψω το κάτι τις μου.
Σαρλίζ Θερόν στο ATOMIC BLONDE. Έτοιμη να υποδυθεί και JAMES BOND.

Αν η καθημερινότητα της Τζόαν Κρόφορντ, ήταν να βουτάει το πρόσωπο της, κάθε πρωί, σε παγάκια με βότκα, η Σαρλίζ-Λορέιν (στην ταινία), ξεμυτάει από μια μπανιέρα γεμάτη παγάκια. Όπως τη γέννησε η μανούλα  της ή όπως την έπλασε ο γυμναστής, για τις ανάγκες του έργου. Αργότερα θα πιει και μια βότκα.

Για την ταινία έχουν ήδη γραφτεί πολλά. Τα περισσότερα καλά. Το μεγαλύτερο μέρος της, διαδραματίζεται στο Βερολίνο του 1989, πτώση του τείχους. Η Λορέιν κατάσκοπος, γεμάτη δράση, πάνω σε 10ποντες κόκκινες γόβες στιλέτο DIOR. Η χαρά του φετιχιστή.  Και μαύρες μπότες πάνω απ το γόνατο.

Το ATOMIC BLONDDE, πρέπει να συμβαδίσει στιλιστικά με το τέλος αυτής της απαίσιας “ειτίλας”.

Την υπερβολή της δεκαετίας που θέλουμε να ξεχάσουμε η  costume designer, Cindy Evans, την “απενοχοποίησε”, εμπνεόμενη από το ασπρόμαυρο των φωτογραφιών του Helmut Newton, ενός απ τους μεγαλύτερους fashion photographer των 80s. Χρησιμοποίησε και μια πινελιά πανκ-ροκ, από τα τέλη της δεκαετίας, ανασύροντας την εικόνα της Debbie Harry.

 Άσπρο- μαύρο. Αλάνθαστη συνταγή, αν σκεφτείς πως και τα δύο εμπεριέχουν όλη τη χρωματική παλέτα. “Κομμάτια” απ την ταινία που μπορεί να δείτε και το χειμώνα στις βιτρίνες..

Don’t if :

1ο πουκάμισο με τοπ-μπούστο. Ποτέ αν είμαστε υπέρ του δέοντος πληθωρικές..

2ο Μπότες πάνω απ το γόνατο, no no no αν δεν είστε τουλάχιστον 1,77 σαν την Σαρλίζ και με την κορμάρα της.

Και 3ο, εδώ σας θέλω.. Τη φοράς τη 10ποντη κόκκινη γόβα: Αν το τολμήσεις, σίγουρα θα σε λατρέψει ο Ταραντίνο.

Do it: Συνεχίζετε να καπνίζετε, παρότι εκτός μόδας ως λένε; Η Θερόν άναβε πάντα με έναν ασημένιο αναπτήρα. Ας μην είναι ασημένιος (δεχόμαστε και δωράκια βέβαια!). Κρατήστε όμως έναν που να ξαναγεμίζει. Το περιβάλλον εε!

Αν δεν την προλάβατε στους κινηματογράφους, δεν αργεί σε DVD.

LADIES MUST SEE IT!

«Απόψε αυτοσχεδιάζουμε με την Βούλα Ζουμπουλάκη». Της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Γνώρισα τη Βούλα από κοντά, τον Δεκέμβρη του 13. Μια grande dame. Στην είσοδο του Εθνικού Θεάτρου, για την παρουσίαση, του βιβλίου “Έλληνες Σκηνοθέτες του 20ου Αιώνα”.  Ήξερα πως εκεί θα με έβλεπε από κοντά και είχα προσέξει και την παραμικρή λεπτομέρεια πάνω μου. Όσο για κείνη μια αγκαλιά, ένα φιλί και ένα χαμόγελο, σε ένα πάνλευκο από λάμψη πρόσωπο.
Η Βούλα, η ακριβοθώρητη. Το τηλέφωνό της χτυπούσε συνεχώς και μιλούσε με φίλους, εντός και εκτός θεάτρου. Το θέατρο που το αγάπησε και την αντάμειψε. Σπάνια δεχόταν σπίτι της. Η Κάτια Δανδουλάκη μιλούσε σχεδόν καθημερινά μαζί της, αλλά κατ ιδίαν σπάνια.

 Στην τελευταία της συνέντευξη, που παραχωρήθηκε χάριν συγγένειας στο Γιάννη Ζουμπουλάκη, είχε πει μεταξύ άλλων “ποτέ δεν φοράμε παραπάνω από δύο χρώματα”. Μια μικρή λεπτομέρεια εκείνης της βραδιάς στο Εθνικό, είναι πως το ταξί κάτω απ το σπίτι της Βούλας περίμενε περί τα 20 λεπτά, γιατί το ένα απ τα σκουλαρίκια που είχε επιλέξει να βάλει, είχε χαθεί κάπου μέσα στο μικρό δωμάτιο, που χρησιμοποιούσε σαν μπουντουάρ.

Τόσο κοκέτα, που ακόμα και όταν ο Γιάννης (Ζουμπουλάκης), της πήγαινε την σύνταξη της, αν ήταν ατημέλητη δεν τον δέχονταν επάνω και αναγκάζονταν να βάζει σε φακέλους τα χρήματα, να τα τοποθετεί στο ασανσέρ και εκείνη να τα τραβά επάνω.
 Έκτοτε είδα τη Βούλα στο σπίτι της κάποιες φορές. Είμαι πολύ τυχερή. Καθόταν στην αγαπημένη της πολυθρόνα, δίπλα στο τζάκι, σχεδόν αυτοκρατορική. Ήταν τέτοιο το εκτόπισμα των τόσων χρόνων στο σανίδι, που μερικές φορές δεν ήξερα αν ήταν ταραγμένη, χαρούμενη ή απλώς “παίζει”.

Για την καριέρα της δεν χρειάζεται να σας πω τίποτα. Με το θέατρο ερωτευμένη με τον κινηματογράφο, σχεδόν τσαντισμένη. «Έχω παίξει “τα παπούτσια μου” και ακόμα μου μιλάνε για την Αννέτα, της Στέλλας!!»

Και αν δεν είχε παπούτσια. Ένα δωμάτιο και κάτι, πολλά απ τα οποία σχεδόν απάτητα. Τις ώρες που περνούσε χωρίς το ακουστικό του τηλεφώνου, έβλεπε πολλές ταινίες, αλλά  και ” σαπουνάδες”, όπως έλεγε.  Στη μετά “Sex and the City” εποχή, βλέπω γύρω μου μια θλιβερή πολυχρωμία, όπως και φέτος το καλοκαίρι και καθόλου ξαφνικά. Τις περισσότερες φορές μου “βγαίνει” το μάτι. Και μην ξεχνάμε πως η σειρά είχε μια σημαντική στυλίστρια, την Πατρίτσια Φιλντ.

Ε! Κορίτσια μην το παρακάνετε. Ενστερνιστείτε τη συμβουλή της Βούλας. Δύο χρώματα. Άιντε βάλτε και ένα τρίτο σαν αξεσουάρ. 

Άλλωστε στην Ερμού υπάρχει ήδη λατερνατζής!!

ΓΙΑΤΙ; (αφιερωμένο στον Αντώνη Κοκολάκη), της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Κάτσε να σου πω. Κάθε πρωί, που ανοίγει το ένα μάτι- το άλλο αρνείται πεισματικά-, ανοίγω και το τηλέφωνο, για να κάνω like στην αισιόδοξη καλημέρα του Αντώνη Κοκολάκη. Το χω για γούρι ρε παιδάκι μου, τι θες τώρα; Μετά κοιτάζω 5,6 αναρτήσεις και σέρνομαι στο μπάνιο.

 Ε, σήμερα 22/2/2018 το καβουρντηστήρι μου λέει πως τάχα μου  είναι η Παγκόσμια Μέρα Σκέψης. Το κλείνω έντρομη. Εγώ γιατί δηλαδή πάλι χαζή ξύπνησα; Είναι γονιδιακό; Είναι που γεννήθηκα ξανθιά;

 

Μετά ξαλαφρώνω λιγάκι και ” σκέφτομαι” : Τι τις θες εσύ κοριτσάκι μου τις σκέψεις; Τι ανακάλυψαν οι προσωκρατικοί; Τι δίδαξε ο Αριστοτέλης ή πως περνούσαν στον Κήπο του Επίκουρου; Μήπως σε νοιάζει πρωί- πρωί αν ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός, μάζεψε τις διαφωνίες του με τον Πλάτωνα, αλλά τον οδήγησε και στη Δύση για την Αναγέννηση της;

 Δεν λέω, καλοί όλοι τους. Υπάρχουν αρκετοί από αυτούς στα ράφια της βιβλιοθήκης, σε κούτες στο εξοχικό. “Μπούσουλες” για να μπορώ να σας μεταφέρω τις λέξεις που ίσως διαβάσετε. Ρολάν Μπαρτ (σημαίνον και σημαινόμενο).

Ουμπέρτο Έκο, ο μαυροντυμένος μου Μίλαν, Νίτσε (δεν τον χωνεύω, δεν τον χωνεύω). Τόσοι πολλοί, τόσα πολλά.

Και; Ποιος θυμάται το σημαίνον και ποιος το σημαινόμενον, παρακαλώ!

   Ίσως μεγάλωσα -λιγάκι, τόσο δα -. Είμαι εκλεκτική, στις ταινίες που βλέπω, τα βιβλία που διαβάζω. Παλιά αδύνατον να αφήσω ατέλειωτο κάποιο από κείνα που σκονίζονται  στα ράφια. Τώρα αν δεν γουστάρω, ένα, πέταμα κι έξω απ την πόρτα.

  Όχι θα σπάζω εγώ το κεφαλάκι μου.

Α και ξέχασα να σας πω: παλιά και ΕΝΟΧΗ. Να βάψω το νύχι κόκκινο;

Επ’ ουδενί. Να με περάσουν για ελαφριά; Τώρα όλη η χρωματική παλέτα και στα 20 νυχάκια.

Για του στραβού το δίκιο, νομίζω πως μόνο άνθρωποι υπάρχουν, ούτε χαζοί, ούτε έξυπνοι. Μόνο αυτοί που αγάπησα, αγαπήθηκα και εκείνοι που θα αγαπηθούμε.

 Άντε και του χρόνου και πάλι χαζή.

«Κύριε Κραουνάκη…» Γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου.

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

«Όταν έχω εσένα» και τον έχω πάντα. Στο μυαλό και στην ψυχή. Μέσα από τα τραγούδια, τη μορφή της αθωότητας, της νοσταλγίας, του πριν και του τώρα, αλλά πρωτίστως του ες αεί, που περνάει μέσα απ την τέχνη του.  Αφού έχω δει τον κύριο “ταχωνίδη”, στο 10λεπτο, του «Κόκκινου»,  λέω να τον πάρω ένα τηλεφώνημα να πούμε λίγο για στιλ. Διότι διερωτώμαι,  αν θες να μιλήσεις για το ρημαδοστιλ, σε ποιον θα απευθυνθείς;  Όχι βέβαια σε καμιά καλιαρντοκούκου τηλεπερσόνα.

Τον συναντάω στο κομμωτήριο του Πραπόπουλου του Γιώργου στο Κουκάκι. Φίλος του πάνω από 30 χρόνια, όπου βρίσκεται για την περιποίηση της κόμης. Σημείωση: Πολύ κοντά τα έκανες, τέλος πάντων. Με το που τον βλέπω τον ρωτάω γιατί όσο μεγαλώνει ομορφαίνει; «Γιατί ομορφαίνει η ψυχή, φεύγουνε τα κόμπλεξ, δεν έχω απωθημένα και έχω επιθυμίες».

 Και μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό (ο χρόνος περιορισμένος, αν και η μισή ώρα έγινε περίπου 1,5). «Κατ αρχήν η μαμά. Ήταν πάρα πολύ νοικοκυρά και με το τίποτα έκανε ρούχα, πλεκτά, υφαντά και επαγγελματικά κάποια διαστήματα, σε πολύ μεγάλα μαγαζιά της Αθήνας, όπου της έφερναν τα πρωτότυπα απ τες Ευρώπες και η μαμά τα έκανε  καλύτερα». Υπάρχει ένα σύντομο χιουμοριστικό διάλειμμα, απ το παιδί που του φέρνει τον καφέ και γκρινιάζει για το αίτημα φιλίας στο facebook.

 «Μετά τη μαμά, επιδιορθώσεις. Κόλλα τσόντες, άλλαξε τσέπες, με το τίποτα».

Το ‘93 βγαίνει στη δουλειά με την Άλκηστη. Εκεί πηγαίνει στο Μάρκελλο Νύκτα. «Ο Μάρκελλος βρήκε το στιλ μου, σ αυτό που λέμε ακριβό ρούχο. Φαρδιά παντελόνια στα οποία ντεκουπάριζε στενότερα ρούχα. Η τρίτη μεγάλη βοήθεια ήταν με τα La Stampa».

Στη συνέντευξη τύπου, στο Ιλίσια-Βολανάκης που σκηνοθετεί φέτος την παράσταση «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλάκων εν τω συγχρόνω βίω», τον είχα δει να φορά μια υπέροχη σαλοπέτα. «Κάποια στιγμή άρχισα να σχεδιάζω κι εγώ».  Να την λοιπόν η σαλοπέτα.  Θυμάμαι πως μου είχαν κάνει εντύπωση τα παπούτσια στο “Μπεεε!!!» Και η απορία λύνεται. «Επειδή έχω ένα θέμα στο δεξί μου πόδι, έχω βρει έναν εξαιρετικό κύριο στο Περιστέρι, τον Γιώργο Παπαδόπουλο, του οποίου ο παππούς, έφτιαχνε παραγγελία τα παπούτσια της Κάλλας. Ο κύριος Παπαδόπουλος μου φτιάχνει καταπληκτικά ζευγάρια, με πάρα πολύ μαλακά δέρματα και πάτους και έτσι είναι σαν να μη φοράω σχεδόν παπούτσι».

Κάθε Δευτέρα ο Σταμάτης και τα παιδιά του βρίσκονται στη Σφίγγα. Το δικό του κοστούμι, σχεδίασε ο Κώστας Κουβάτσος. Σαν ντύνεται για την παράσταση τι; «Αναισθησία. Τα ρούχα τα φοράω χωρίς να αισθάνομαι πως το κάνω. Δηλαδή μπορώ να κάνω ρούχο και μια κουβέρτα». Και στο σπίτι, το χώρο της λευτεριάς του; «Στο σπίτι υπάρχει το ρούχο τσιτσίδι! Και πολλά πανιά αριστερά- δεξιά μη χτυπήσει κανά κουδούνι. Πολύ κελεμπία, πολύ όχι ντύνομαι. Αρκεί να ναι πιο φαρδιά τα ρούχα από μένα».

Μετά η κουβέντα κύλησε σε φιλίες, έρωτες. «Οι φιλίες κάνανε το θέμα. Μου χάρισε η Άννα Μακράκη ένα κομμάτι ύφασμα από ένα φουστάνι της μάνας της, κεντημένο πάνω σε μετάξι. Το έφτιαξα τσέπη σ ένα πουκάμισο. Αυτά είναι πια, πως φοράμε εμείς το συναίσθημα».

Το άτιμο το συναίσθημα και το πολύτιμο τρίκυκλο, το Piaggio, με αυτό κυκλοφορεί στην Αθήνα ανταλλάσοντας καλημέρες με τον κόσμο. Για να μην κουραστώ, σήκωσα φούστα, ανέβηκα μηχανή και με άφησε σπίτι μου. Τον φίλησα γλυκά και του είπα πως τον αγαπώ, χωρίς να ξέρω γιατί. Μετά στο σπίτι, πλένοντας πιάτα και μαγειρεύοντας φασολάκια, το βρήκα…

Είναι το παιδί που δεν αξιώθηκα, αλλά το έχω μέσα μου. «Είστε η μουσική, ενώ η μουσική διαρκεί», Κύριε Κραουνάκη.

«Έχω ένα Μυστικό», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Ο κόσμος το χει τούμπανο και εγώ κρυφό καμάρι.. Όταν ο Πολ Τόμας Άντερσον, διαβάζει την βιογραφία του Κριστομπάλ Μπαλενσιάγκα, εμπνέεται, από τον σχεδιαστή, που έδωσε μία και μοναδική συνέντευξη στη ζωή του, για να τοποθετήσει στη μεγάλη οθόνη τον Ντάνιελ, στο Phantom Thread.

  Όχι, όχι δεν θα σας πω για τον Ντάνιελ Μάικλ Μπλέηκ Ντέι Λούις, “γκώσατε ” πια, απ τα social media, κατά την επίσκεψη του στην Αθήνα.. Και η κουτσή Μαρία τον ‘Ανέβασε” στη σελίδα της.

Θα μιλήσω για την έμπνευση.

Ο Κριστομπάλ Μπαλενσιάγκα, γιος ενός ψαρά και μιας μοδίστρας που γεννήθηκε στη Βασκική πόλη Getaria,  σε ηλικία 13 ετών σχεδιάζει ένα κοστούμι για τη μαρκησία Torres.

Κι εκείνη στα 23 του, τού ανοίγει οίκους ραπτικής σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη.

Στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, φεύγει για το Παρίσι και τον  Αύγουστο του 37, παρουσιάζει την 1η του κολεξιόν με τις καθαρές, ακριβείς γραμμές. Σε έναν οίκο μόδας  που περισσότερο έμοιαζε με χειρουργείο, όπου η σιωπή και η σοβαρότητα επικρατούσαν, όπως θυμούνται οι μαθητευόμενοι του Αντρέ Κουρέζ και Εμανουέλ Ουγκαρώ, χωρίς περιττά χαμόγελα απ τα μοντέλα του, ο Μπαλενσιάγκα σχεδίαζε τα υφάσματα του, που οι προμηθευτές κατασκεύαζαν μόνον γι αυτόν.

Μόνος σχεδίαζε, έκοβε, έραβε, προβάριζε και το τελικό αποτέλεσμα στις επιδείξεις το έβλεπε μέσα απ τη χαραμάδα μιας κουρτίνας, αφού δεν εμφανιζόταν στο “άνοιγμα” της κάθε του κολεξιόν.

Η Κοκό Σανέλ είχε πει, πως ήταν ο μοναδικός couturier ανάμεσά τους.

  Ήταν ο πρώτος που άφησε λαιμό και χέρια ελεύθερα, να αναδεικνύουν τα κοσμήματα.

Αργότερα σακάκια στιλ ταυρομάχου, παλτό “κουκούλι”, μεγάλα κουμπιά, φορέματα baby doll και φυσικά το φόρεμα “σάκος”.

Το Μαίο του 68 πέφτει η αυλαία στο Παρίσι, το μαγαζί κλείνει.

Μα, το 1972 δέχεται να δημιουργήσει το νυφικό της μελλοντικής δούκισσας του Godiz. Δύο μέρες πριν παραδοθεί το φόρεμα, το σκίζει και σε φρενήρεις ρυθμούς παραδίδει το καινούριο.

  Στις 21 Μαρτίου του 1972  THE KING IS DEAD.

  ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ..