fbpx

Ο Σωτήρης Σωτηρίου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Up Stage

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο Σωτήρης Σωτηρίου είναι ένας ανήσυχος καλλιτέχνης που δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς. Τον συναντάμε πότε σαν τραγουδιστή, να έχει με την μπάντα του δυναμική ροκ παρουσία στα club των νοτίων προαστίων, πότε σαν ηθοποιό και πότε σαν διοργανωτή καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Ποιός ξέρει τι εκπλήξεις μας επιφυλάσσει για το μέλλον η καλλιτεχνική του αναζήτηση.

Για την εμφάνισή του στο Γυάλινο Up Stage το Σάββατο 21 Απριλίου 2018 έχει ετοιμάσει με την μπάντα του ένα νέο, ξεχωριστό πρόγραμμα, όπου χαμηλώνει την ένταση αλλά όχι το πάθος και παρουσιάζει για πρώτη φορά ένα μουσικό ταξίδι με τραγούδια της εφηβείας μας, ερωτικές μπαλάντες που όλοι έχουμε αγαπήσει αλλά και διαχρονικές επιτυχίες. Ο Σωτήρης Σωτηρίου σε αυτήν την εμφάνιση στο Γυάλινο θα παρουσιάσει και το ολοκαίνουργιο αγγλόφωνο digital single, «Guardian Angel», το remake του τελευταίου του τραγουδιού «Σαν σκιά», που έκανε μεγάλη επιτυχία στα ραδιόφωνα αλλά και στο youtube.

Ο γνωστός ηθοποιός – ερμηνευτής υπόσχεται μια αξέχαστη μουσική και όχι μόνο βραδιά στη σκηνή του Γυάλινου Up Stage, με πολλές εκπλήξεις και αγαπημένους καλλιτέχνες, καλεσμένους του, όπως η Έλντα Πανοπούλου, ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Νίκος Καλλίνης (Εκείνος κι Εκείνος), αλλά κι άλλους. 

Σάββατο 21 Απριλίου 2018

Ώρα έναρξης: 22:30

Τιμές

12 ευρώ με μπύρα ή κρασί στο bar

14 ευρώ με ποτό στο bar

17 ευρώ με ποτό στο τραπέζι

40 ευρώ φιάλη κρασί (2 άτομα)

80 ευρώ φιάλη ποτού (4 άτομα)

Προπώληση εισιτηρίων

www.viva.gr

11876

σε όλα τα καταστήματα: Seven Spots, Reload, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, αθηνόραμα.gr, vivakiosk, Yoleni’s

ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη

τηλ. 210 9315600

www.gialino.gr

Αφιέρωμα στον ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Οι Εκδόσεις Μετρονόμος παρουσιάζουν την Τετάρτη 25 Απριλίου 2018 και ώρα 21:00 τη μουσική παράσταση- αφιέρωμα «Δημήτρης Χριστοδούλου Όσα τραγούδια σου΄γραψα», στη μουσική σκηνή Σφίγγα

Tραγουδούν:

Νίκος Ανδρουλάκης, Ευτυχία Μητρίτσα, Σοφία Παπάζογλου.

Παίζουν οι μουσικοί

Κώστας Παπακωστόπουλος: κιθάρα

Βασίλης Δρογκάρης: ακορντεόν

Δημήτρης Ρέππας: μπουζούκι

Νίκος Καρατζάς: κρουστά

Θανάσης Σοφράς: κοντραμπάσο

Ενορχήστρωση: Θανάσης Σοφράς

Επιμέλεια προγράμματος: Θανάσης Συλιβός

Είσοδος σε τραπέζι: 12€ με μπύρα ή κρασί

Ώρα έναρξης: 21:30

 

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

                                  Λίγα λόγια για τον ποιητή και το έργο του:

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου (4 Απριλίου 1924 – 5 Μαρτίου 1991) γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα οικονομικών επιστημών της Παντείου Σχολής. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ και το 1944 κρατήθηκε από τους άγγλους στο στρατόπεδο Ελ Ντάμπα στην Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας έζησε αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με τη δημοσίευση του ποιήματος «Νυχτοφύλακες» στο περιοδικό Μακεδονικά Γράμματα και το 1954 κυκλοφόρησε η ομώνυμη πρώτη ποιητική συλλογή του. Ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία , το θέατρο και τη στιχουργική. Πολλά έργα του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, ολλανδικά και σουηδικά.

«Αντιπροσωπευτικό ποιητή της γενιάς του» χαρακτηρίζει ο Τάσος Λειβαδίτης τον Δημήτρη Χριστοδούλου σε κριτική του για το βιβλίο «Οι προμάχοι» (Εφημ. Αυγή, 3.3.65). Σημειώνει πως μια σοβαρή αρετή των στίχων του είναι το «έντονα ρυθμικό στοιχείο, πολύ προσωπικό εξάλλου».

Αυτό που έκανε ευρύτερα γνωστό και αγαπητό τον Δημήτρη Χριστοδούλου είναι τα τραγούδια του. Τα ποιήματά του που έγιναν τραγούδια αρχής γενομένης το 1960 με τον Μίκη Θεοδωράκη. Στη συνέχεια στίχους του μελοποίησαν, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Μάνος Λοΐζος, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Χρήστος Λεοντής, ο Γιάννης Μαρκόπουλος,  ο Λίνος Κόκοτος, ο Μίμης Πλέσσας, ο  Ζορζ Μουστακί κ.ά.

Μερικοί τίτλοι απ΄ τα τραγούδια του: «Καημός», «Βράχο βράχο», «Παράπονο», «Γωνιά – γωνιά» «Βραδιάζει» (με τον Θεοδωράκη), «Δεν έχει δρόμο να διαβώ», «Με το βοριά» «Ξημερώματα», «Μεσάνυχτα που να σε βρω», (με τον Ζαμπέτα), «Ποιος δρόμος» με τον Μαρκόπουλο), «Ωραίος που είσαι αυγερινέ» (με τον Ξαρχάκο), «Μια καλημέρα», «Δώδεκα παιδιά» (Με τον Λοΐζο), «Γεννήθηκα σε μια στιγμή, «Να΄ταν η ζωή τραγούδι» (με τον Κόκοτο), «Κράτα το φιλί» (με τον Πλέσσα), «Ο Μέτοικος» (με τον Μουστακί).

International Jazz Day 2018, διήμερο, διεθνές Φεστιβάλ Τζαζ Μουσικής

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

 

Κυριακή 29 & Δευτέρα 30 Απριλίου 2018

 

 

Το JazZoo Concert Series, ένα Jazz Project που τα τελευταία δύο χρόνια έχει φιλοξενήσει τα σημαντικότερα ονόματα της ελληνικής jazz σκηνής, συμμετέχει επίσημα στην International Jazz Day 2018,  με ένα διήμερο Festival, Κυριακή 29 και Δευτέρα 30 Απριλίου, το οποίο θα πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν. Η καθιέρωση της ημέρας αυτής – 30 Απριλίου είναι η επίσημη ημέρα – έγινε τον Νοέμβριου του 2011 από τον Εκπαιδευτικό, Επιστημονικό και Πολιτιστικό Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) και γιορτάζεται σε συνεργασία με το Thelonious Monk Institute of Jazz, με στόχο να «ενθαρρύνει και να αναδείξει τον διαπολιτισμικό διάλογο και την κατανόηση μέσω της Jazz μουσικής, που ενώνει τους ανθρώπους σε όλες τις γωνιές του πλανήτη».

Το JazZoo Concert Series το οποίο πραγματοποιείται στο The Zoo κάθε Τετάρτη, δημιουργήθηκε από τον Αλέκο Βρέτο – καλλιτεχνική διεύθυνση –  και τον Σπύρο Λευκοφρύδη – ιδιοκτήτη του The Zoo-  με την αμέριστη συμβολή του ραδιοφωνικού παραγωγού Ιλάν Σολομόν και του Μάνθου Γιουρτζόγλου, και ξεκίνησε από το μεράκι τους και το ενδιαφέρον τους για την καλή μουσική.

Η προσπάθεια των συντελεστών και των διοργανωτών έxει  βαθύτερο νόημα από μία απλή γιορτή. Με τον τρόπο αυτό κοιτούν το μέλλον της Ελληνικής Τζαζ Σκηνής σαν εξαγώγιμο προϊόν, το οποίο πρέπει να πάρει επιτέλους τη θέση του στην παγκόσμια σκηνή. Είναι, πλέον, ένας εμφανής πολιτιστικός πυλώνας της Ελληνικής κοινωνίας, τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια, με δυναμική, η οποία δεν έχει ακόμα βγει στο προσκήνιο. Αυτή είναι και η προσπάθεια που γίνεται στο The Ζοο κάθε Τετάρτη με κορύφωση την International Jazz Day  2018.

Η συμμετοχή του JazZoo Concert Series στην Παγκόσμια Μέρα της Τζαζ 2018 θα πραγματοποιηθεί με ένα διήμερο All Day Event με συναυλίες και happenings από τις 13.00 μέχρι αργά το βράδυ. Μεγάλα ονόματα της Ελληνικής Τζαζ σκηνής, αλλά και της Ευρωπαϊκής, όπως: Nigel Price, Vassilis Xenopoulos, Next Step Quintet, Pyros Ether, Γιάννης Παπαναστασίου, Κώστας Κωνσταντίνου, Τάκης Πατερέλης κ.α. και μαθητικά γκρουπ απαρτίζουν το line up της 1ης ημέρας.  Την 2η μέρα θα έχουμε την headline συναυλία μας με το κουαρτέτο του Γιάννη Παπατριανταφύλλου σε συνεργασία με έναν από τους σπουδαιότερους μουσικούς στην Ευρώπη, τον Ισραηλινής καταγωγής από το Λονδίνο, Gilad Atzmon. Επίσης, μαζί του δύο από τις πιο εμβληματικές μορφές στην Αγγλική σκηνή της Τζαζ, με πολλαπλά βραβεία και διακρίσεις, ο κιθαρίστας Nigel Price και ο δικός μας Βασίλης Ξενόπουλος, των οποίων το κουαρτέτο είναι ένα από τα καλύτερα στην Αγγλία αλλά και την Ευρώπη.

Βασίλης Ξενόπουλος,

Nigel Price

Πρόγραμμα, Κυριακή 29Απριλίου 2018

13.00 – 15.00Μαθητικά ensemble και happenings

15.00 – 16.30 – Giannis Papanastasiou Quartet

16.30 – 18.00 – Pyros Ether

18.00 – 19.30 – Dimitris Papadopoulos Quintet

19.30 – 21.00 – Next Step Quartet

21.00 – 22.30 – Takis Paterelis – Giorgos Tabakis – Ntinos Manos Trio

22.30 – 00.00 – Vassilis Xenopoulos – Nigel Price Quartet

00.00 – 01.30 –  Βασίλης Ρακόπουλος Quintet

Γιάννης Παπαναστασίου Quartet

Τάκης Πατερέλης

Πυρός Αιθήρ

Πρόγραμμα, Δευτέρα 30 Απριλίου 2018

20.00 – 21.00  – Άρης Παπαδόπουλος Quartet

21.00 – 22.00 – Haris Labrakis Quartet

22.00 – 00:00 Γιάννης Παπαντριανταφύλλου Quartet feat. Gilad Atzmon, Vassilis Xenopoulos & Nigel Price.

00.00 – 01.00  – Νικόλας Αναδολής

Gilad Atzmon

Νικόλας Αναδολής 

Next Step Quartet 

Info:

The Zoo

Ζωοδόχου Πηγής 45, Χαλάνδρι, τηλ. 210 6745375

Κυριακή 29 Απριλίου 2018: Έναρξη 13:00 πμ (-2:00 π.μ)

Δευτέρα 30 Απριλίου 2018: Έναρξη 20.00 μ.μ. (-2:00 π.μ)

Τιμές Εισιτηρίων:

Κυριακή – 29 Απριλίου: 10 € (τιμή προπώλησης 8 €)

Δευτέρα – 30 Απριλίου: 14 € (τιμή προπώλησης 12 €)

Φοιτητικό – Μαθητικό – ΑΜΕΑ – Άνεργοι: 12 €

και για τις δύο ημέρες τιμή προπώλησης 20 €

 

Προπώληση Εισιτηρίων:

Viva.gr

ΕΝΑΡΞΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ:  16 Απριλίου 2018  

 

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Αλέκος Βρέτος

Επικοινωνία – Προβολή: Χρύσα Ματσαγκάνη

Γιάννης Παπαντριανταφύλλου Quartet 

Χάρης Λαμπράκης Quartet 

H Φωτεινή Βελεσιώτου για δυο βραδιές στο Γυάλινο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Φωτεινή Βελεσιώτου επιστρέφει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο για δύο μόνο παραστάσεις, στις 5 και 12 Μαΐου 2018, κλείνοντας έτσι έναν κύκλο πετυχημένων εμφανίσεων σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.

Με τολμηρή διάθεση για καλλιτεχνική αναζήτηση την είδαμε στην θεατρική παράσταση «Γυναίκες», την απολαύσαμε σε λαϊκό πάλκο, αλλά και να δίνει μικρά ρεσιτάλ σε όλη την επικράτεια. Η Φωτεινή με τη σπανιότητα της φωνής της και τη βαθύτητα της ερμηνείας της ανανεώνει το καλό λαϊκό τραγούδι. Αυτήν την περίοδο τη βρίσκουμε στο στούντιο να ηχογραφεί εντατικά τη νέα της δισκογραφική δουλειά, δείγμα της οποίας θα ακούσουμε στις εμφανίσεις της στο Γυάλινο. Με ανανεωμένο πρόγραμμα και νέες μουσικές αναζητήσεις εκτός από τα αγαπημένα «Μέλισσες», «Διόδια», «Μυστικό», «Στάχτη», φέρνει στο προσκήνιο τραγούδια της προσωπικής αλλά και της παράλληλης δισκογραφίας της. Στο δεύτερο μέρος της παράστασης δίνει έμφαση στο λαϊκό ρεπερτόριο με κλασσικά τραγούδια σπουδαίων συνθετών όπως ο Άκης Πάνου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Ζαμπέτας, κ.α.

Δίπλα της ο νέος ταλαντούχος τραγουδιστής Σωτήρης Μπαλλάς, που ήδη ετοιμάζει την πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά και ο οποίος με τις ερμηνείες του, εκφράζει ολοκληρωμένα τον επίκαιρο λόγο των ποιητών στην ελληνική μουσική.

Επίσης μαζί της, σταθεροί συνταξιδιώτες τα τελευταία χρόνια, ο Νίκος Παπαναστασίου στην ενορχήστρωση, το πιάνο και το ακορντεόν, ο Γιώργος Καραμφίλλης στο μπουζούκι, τον τζουρά και τον μπαγλαμά, ο Διονύσης Μακρής στο κοντραμπάσο και στα τύμπανα ο Θωμάς Κωστούλας.

Πληροφορίες

Ώρα προσέλευσης: 22:30

Τιμές

12 ευρώ με μπύρα ή κρασί στο bar

15 ευρώ με ποτό στο bar

Τραπέζι

55 ευρώ φιάλη κρασί (2 άτομα)

110 ευρώ φιάλη ποτό (4 άτομα)

25 ευρώ ποτό στο τραπέζι

 

Προπώληση εισιτηρίων

www.viva.gr

11876

σε όλα τα καταστήματα

Seven Spots, Reload, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, αθηνόραμα.gr, vivakiosk, Yoleni’s

ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη

τηλ. 210 9315600

«Instrumental, η κορωνίδα της μουσικής», της Μαρκέλλας Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν το Πάσχα κι εγώ σκεφτόμουν, ως συνήθως, πως θα μπορούσαμε να ντύσουμε με όσο το δυνατόν περισσότερο μουσικό ενδιαφέρον αυτή σου την εβδομάδα.

Έτσι, πολλά ήταν αυτά τα οποία βρέθηκαν να “κονταροχτυπιούνται” ως τα πλέον επικρατέστερα θέματα, ένα ήταν όμως αυτό που κυρίευσε ολοκληρωτικά τη σκέψη μου.

Κι αυτό γιατί το απόγευμα της Δευτέρας, και εν μέσω μιας (ακόμα) ατελείωτης περιπλάνησης στο youtube, βρέθηκα τυχαία μπροστά σε αυτό:

Όπως καταλάβατε πολύ καλά, σήμερα θα εισχωρήσουμε στον κατά γενική ομολογία αγαπημένο και μαγευτικό κόσμο των instrumentals

 

Λίγα Λόγια για το «είδος»

Επιτρέψτε με κάπου εδώ να σας επεξηγήσω την ύπαρξη των εισαγωγικών στη λέξη «είδος». Όταν κάνουμε λόγο για instrumental δεν μιλάμε για ακόμα ένα είδος μουσικής, όπως τουλάχιστον το εννοεί η πατροπαράδοτη αντίληψη. Μιλάμε ουσιαστικά για την ίδια τη μουσική, στην πιο απλή και την πιο ξεκάθαρη μορφή της.

To αγγλικό  «instrumental» αποδίδεται εύστοχα με την ελληνική λέξη «ορχηστρικός».

Με τον όρο «instrumental» λοιπόν, αναφερόμαστε σε ένα κομμάτι το οποίο είναι μια μουσική σύνθεση, χωρίς να περιλαμβάνει στίχους ή τραγούδι. Παρότι κάποιες φορές στα instrumental κομμάτια τυχαίνει να συναντάμε και κάποια εξαιρετικά φωνητικά, η σύνθεση αυτών των κομματιών είναι κατά βάση μόνο μελωδία, η οποία μάλιστα παράγεται κυρίως ή αποκλειστικά και μόνο από μουσικά όργανα.

Η instrumental εξελίχθηκε κι αυτή παράλληλα με τα υπόλοιπα μουσικά είδη μέσα στον χρόνο, καθώς δεν υπάρχει άμεση χρονολογική τοποθέτηση στο πότε ξεκίνησε να διαδίδεται περισσότερο ενεργά.

Πηγαίνοντας προς τα πίσω…

Κατά κύριο λόγο, η instrumental μουσική εκτείνεται από την κλασική και την jazz ως την electronica. Ωστόσο, πάρα πολλά αριστουργηματικά instrumental κομμάτια έχουν “ξεπηδήσει” από όλα τα είδη μουσικής, ανεξαιρέτως.

Και παρ’ όλη την τόσο έντονη παρουσία της ανά τους χρόνους, πολλοί είναι αυτοί που θα λέγαμε ότι υποστηρίζουν μέχρι και σήμερα πως η instrumental μουσική δεν κατάφερε να ευτυχήσει αγγίζοντας και τα ευρύτερα ακροατήρια. Μάλιστα λέγεται πως στις μέρες μας η παρουσία instrumental κομματιού μέσα σε έναν δίσκο παίζει το ρόλο γεμίσματος ή και διαλείμματος!

Εδώ, στο InTownPost πρέπει να ξέρετε ότι έχουμε αντίθετη άποψη.

Το νόημα της μουσικής κρύβεται κυρίως κάτω από τις νότες που απαρτίζουν ένα κομμάτι και την επίδραση αυτών στη δική μας, διαφορετική κάθε φορά, ψυχοσύνθεση.

Η εισαγωγή των στίχων στη μουσική μπορεί να κατέστησε την ακρόασή της πιο εύπεπτη ακόμα και γι’ αυτούς που δυσκολεύονταν να την κατανοήσουν αλλιώς, εξυπηρέτησε όμως κατά κύριο λόγο και τις ανάγκες μετάδοσης μηνυμάτων είτε προς άλλες κοινωνικές ομάδες (πολιτικό τραγούδι), είτε προς το θείο (θρησκευτικοί ύμνοι), είτε προς το άλλο φύλο (ερωτικά τραγούδια), κλπ.

Αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση όμως να μας κάνει να ταυτίζουμε άμεσα τη μουσική με το στίχο. Μπορεί σε πολλές περιπτώσεις ένας στίχος ή μια φωνή που τραγουδάει αυτόν να καπελώσουν μια μελωδία, αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι και το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Instrumental μουσική στην Ελλάδα

Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την πορεία της instrumental μουσικής στην χώρα μας.

Παρότι δεν διαθέτουμε τα πρωτεία στην καινοτομία των instrumentals ή στην ακροαματικότητα αυτών, έχουν γίνει ενδιαφέροντα πράγματα και στην ελληνική πραγματικότητα.

 

Το 1965 ο Μάνος Χατζιδάκις κυκλοφορεί το νέο του δίσκο στη Νέα Υόρκη με παραγωγό τον Quincy Jones. Το πιο ξεχωριστό instrumental του ομότιτλου δίσκου, το «Το Χαμόγελο της Τζοκόντας» αποτελεί ένα πραγματικό διαμάντι για την εποχή του και σίγουρα μια παρακαταθήκη για τα ελληνικά ορχηστρικά δεδομένα.

 

Το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» ανήκει στον έτερο μεγάλο Μάνο της Ελλάδας.

Γραμμένο φυσικά από τον αείμνηστο Μάνο Λοΐζο, το αξέχαστο αυτό ζεϊμπέκικο “έντυσε” μουσικά την δραματική, βιωματική ταινία «Ευδοκία». Το κομμάτι κυκλοφορεί το 1971 και είναι ίσως από τις πιο χαρακτηριστικές μελωδίες της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

Αξίζει να αναφέρουμε πως είναι πολλά ακόμα τα ονόματα Ελλήνων συνθετών και μουσικών παραγωγών οι οποίοι ασχολήθηκαν με την παραγωγή ορχηστρικής μουσικής, ενώ ανάμεσα τους ξεχωρίζουν αισθητά ο Σταμάτης Σπανουδάκης, η Ευανθία Ρεμπούτσικα και, βέβαια, η Ελένη Καραίνδρου.

Instrumentals ορμώμενα από την κλασική μουσική

Για εμάς όλα εκείνα τα ορχηστρικά που έχουν τις ρίζες τους στην κλασική μουσική χρήζουν ειδικής μεταχείρισης κι αυτό γιατί ίσως αποτελούν τα πιο θεμελιώδη μουσικά κομμάτια, κομμάτια στα οποία μπόρεσαν να στηριχτούν οι νεότεροι μουσικοί παραγωγοί αλλά και οι djs.

 

 

Σίγουρα θυμόμαστε όλοι τις «4 εποχές» του Vivaldi…

 

Ή την «9η» του Beethoven…

Κι αυτά είναι μόνο ένα μικρό δείγμα. Ίσως μάλιστα ολόκληρη η κλασική μουσική να βασίζεται αποκλειστικά σε instrumentals! 

Πέραν της κλασικής μουσικής όμως, είναι τόσα πολλά τα ορχηστρικά που «τρέχουν» με ταχύτητα φωτός στο μυαλό μου. Θα ήθελα να μπορούσα να τα κατηγοριοποιήσω ή έστω να μπορούσα να τα συμπεριλάβω όλα, σε αυτήν εδώ τη μικρή μας ανασκόπηση. Όμως οι λέξεις είναι λίγες και φτωχές και ο χρόνος μας πάντα τόσο περιορισμένος.

Πιο πάνω μιλήσαμε λίγο για την instrumental μουσική στην Ελλάδα.

Ωστόσο, δεν είναι λίγοι και οι άνθρωποι του εξωτερικού (παραγωγοί, djs) οι οποίοι ασχολούνται με την παραγωγή instrumental μουσικής. Για την ακρίβεια, μάλλον όλοι αυτοί είναι «μαζεμένοι» περισσότερο εκεί έξω…

Επειδή λοιπόν τα λόγια είναι περιττά και πόσο μάλλον σε ένα τέτοιο αφιέρωμα, ας αφήσουμε σ’ αυτό το σημείο για ακόμα μια φορά τη μουσική να μιλήσει για εμάς…

Εύχομαι Καλή (Σωματική και Ψυχική) Ανάσταση σε όλους σας.

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Γνωρίστε την Electro Swing και τα πιο συναρπαστικά μουσικά κομμάτια της. Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Πριν από λίγες μέρες, ξεφυλλίζοντας ένα παλιό ημερολόγιο, συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά το πόσο άρρηκτα συνδεδεμένο ήταν και είναι το άτομο μου με τη μουσική.

Η όλη κατάσταση ήταν πάντα τόσο έντονη ώστε πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να συλλογιέται σχολαστικά αυτό το τόσο παράξενο ρητό του γνωστού σε όλους μας Νίτσε.

«Χωρίς τη μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος».

Βαρύγδουπη λέξη το «λάθος».

Αν είχες μάθει στην έλλειψή της, απ’ την αρχή κιόλας της ζωής σου, γιατί να σου φανεί λάθος κάτι το οποίο δεν θα έχεις με τι να το συγκρίνεις;

Και γιατί λάθος;

Κι όμως.

Όσες φορές κι αν έχω προσπαθήσει να απομυθοποιήσω τη συγκεκριμένη φράση, πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα.

Η ζωή χωρίς τη μουσική θα ήταν μόνιμα γκρίζα και μουντή, αργή και εξαιρετικά ανιαρή. Σίγουρα θα έμοιαζε με ένα πρωινό Δευτέρας, μια σχολική δεύτερη ώρα (μεγάλη σε έκταση χρόνου και δύσκολη για να περάσει), μια βόλτα στην έρημο χωρίς νερό, ένα δάκρυ που δεν βρέθηκε κάποιο χέρι να το σκουπίσει.

Σου φαίνομαι μελοδραματική;

Χμ, μπορεί.

Σίγουρα όμως «μπήκες» στο δικό μου νόημα…

Για τη σημερινή μέρα σκεφτήκαμε κάτι ξεχωριστό και κάτι που ίσως σπανίζει σαν επιλογή στο πεδίο ενδιαφέροντος των περισσότερων μουσικών ακροατών.

Λίγο πιο εξειδικευμένη σαν είδος και λίγο πιο ιδιαίτερη από την φύση της, η electro swing κατάφερε από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ενεργής δράσης της να ξεχωρίσει αισθητά αλλά και αναπτύξει το δικό της, στοχευμένο κοινό.

Για εκείνους που δεν την γνωρίζουν λοιπόν, αλλά και για όλους αυτούς που χρόνια τώρα την επιλέγουν και την απολαμβάνουν, συνειδητά.

Αντί προλόγου

Η electro swing εμφανίστηκε πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 90’ στις ΗΠΑ ενώ δεν άργησε να επεκταθεί ραγδαία και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι ένα μουσικό είδος το οποίο συνδυάζει την επιρροή της vintage μουσικής στη σύγχρονη swing, καθώς επίσης και ένα κράμα της jazz με την house, το hip hop αλλά και την electro dance μουσική (EDM).

Τα πιο ξακουστά αλλά και ευρέως διαδεδομένα μουσικά «επιτεύγματα» του είδους δημιουργούν έναν άκρως μοντέρνο και χορευτικό ήχο, ο οποίος φαίνεται να είναι πιο εύκολα προσβάσιμος στο σύγχρονο αυτί ενός ακροατή, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί ζωντανά τον ενθουσιασμό και τη θέρμη των πρώιμων swing ηχογραφήσεων.

Η electro swing μπορούμε να πούμε πιο συνοπτικά ότι είναι στην κυριολεξία η ανάμειξη της ηλεκτρονικής μουσικής με τη swing μουσική.

«Και γιατί electro swing;»

Η electro swing βασίστηκε κυρίως στα δείγματα ήχων από την εποχή του swing (1935-1946).

Το είδος εμφανίστηκε πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 90’ στις ΗΠΑ ενώ δεν άργησε να επεκταθεί ραγδαία και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το «brand name» του είδους, αν φυσικά μας επιτρέπεται η έκφραση, “χτίστηκε” προοδευτικά και μέσω της δουλειάς των καλλιτεχνών της hip hop, οι οποίοι παρήγαγαν και vintage swing μουσική.

Η διαδικασία παραγωγής της electro swing ωστόσο παραμένει συγκεκριμένη:

Τα πρωταρχικά δείγματα των ήχων επεξεργάζονται και αναμειγνύονται με ηλεκτρονικά χτυπήματα και τέμπο, δημιουργώντας έτσι μικρά «υβρίδια» μεταξύ swing και electronica.

Με πιο απλά λόγια και πιο συνοπτικά:      

Η electro swing μπορούμε να πούμε πως είναι η πιο επιτυχημένη ανάμειξη της ηλεκτρονικής με τη swing μουσική.

Ηχηρά ονόματα της Electro Swing μουσικής

Είναι δύσκολο να συναντήσεις κείμενο στο διαδίκτυο για την electro swing, στο οποίο να μην γίνεται έστω ελάχιστη αναφορά στους Caravan Palace, ένα απ’ τα γνωστότερα electro swing σχήματα, γεννημένο στο Παρίσι της Γαλλίας

 

♥   Caravan Palace

Μερικά ακόμα από τα γνωστότερα ονόματα στον κόσμο της electro swing μουσικής είναι: Parov Stelar, Chinese Man, Kormac, Gramophonedzie, The Correspondents, Tape Five, Dirty Honkers, Odjbox, Caro Emerald, Goldfish, Alice Fransis, ProleteR και άλλοι.

Κι όπως πολύ καλά γνωρίζετε, εδώ στο InTownPost σάς αποχαιρετάμε πάντα με τις δικές μας μουσικές επιλογές, με τα δικά μας λατρεμένα κομμάτια κάθε φορά.

Πως θα μπορούσαμε λοιπόν να κάνουμε την εξαίρεση σήμερα, σε ένα τόσο μοναδικό θέμα;

Ακολουθεί ο δικός μας μουσικός “χαιρετισμός” λοιπόν, “φορτωμένος” με electro swing μουσική.

Enjoy!

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Parov Stelar

Chinese Man

Kormac

Gramophonedzie

The Correspondents

Tape Five

Dirty Honkers

Odjbox

Caro Emerald

Goldfish

Alice Francis

ProleteR

«Έντεχνο τραγούδι και ήχοι που σηματοδότησαν την πορεία του», γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Πιστοί στην καθιερωμένη μας συνάντηση σας καλωσορίζουμε για ακόμα μια φορά στην δικιά μας μουσική «γειτονιά».

Θέλοντας να είμαστε σφαιρικοί και αντικειμενικοί στο λόγο μας, θεωρούμε τουλάχιστον υποχρέωση μας το να ασχολούμαστε κάθε φορά, με κάθε ένα ξεχωριστό μουσικό μονοπάτι που “ανοίγεται” μπροστά μας. Έτσι και αυτή την εβδομάδα επιλέξαμε για εσάς ένα ακόμα θέμα άξιο συζήτησης αλλά και θαυμασμού.

Σήμερα ήμαστε εδώ όχι μόνο για να υπογραμμίσουμε την αξία της έντεχνης μουσικής σκηνής στην Ελλάδα αλλά και να θυμηθούμε μαζί σας ονόματα, πρόσωπα, στίχους και μουσικά κομμάτια τα οποία έδωσαν μια μοναδική αύρα στον χώρο του έντεχνου τραγουδιού, αύρα η οποία σαφώς διαιωνίζεται μέχρι και στις μέρες μας.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο του «Έντεχνου»…

«Έντεχνος -η -ο»

1) κάτι που γίνεται με τέχνη, επιτηδειότητα (πχ έντεχνοι χειρισμοί)

2) κάτι που έχει καλλιτεχνική πρόθεση (πχ έντεχνος λόγος, έντεχνο λαϊκό τραγούδι)

Η αυτολεξεί ετυμηγορία της λέξης «έντεχνος» ήταν αυτή που μόλις διαβάσατε.

Όσον αφορά τη μουσική όμως, ο όρος δεν συνηθιζόταν να ακούγεται από πάντα.

Πρωτεργάτης του έντεχνου τραγουδιού με τον «Επιτάφιο» ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης, ενώ με τα «Παραμύθι χωρίς όνομα» αλλά και «Ο κύκλος με την κιμωλία» άφησε το δικό του στίγμα και ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο τελευταίος μάλιστα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που χρησιμοποίησε ποτέ τον όρο “έντεχνος” στη μουσική και μάλιστα μέσα σε συνέντευξη του.

Το έντεχνο τραγούδι έκανε την εμφάνιση του στα τέλη της δεκαετίας του 50’ με αρχές της δεκαετίας του 60’.

Αφετηρία της προσπάθειας αυτής ήταν ο «Επιτάφιος» που εμφανίστηκε το 1958, σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου. Για το έργο του αυτό ο Θεοδωράκης αναφέρει: «δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πάντρεμα ανάμεσα στη σύγχρονη ελληνική μουσική και στη σύγχρονη ελληνική ποίηση».

Ο Μίκης Θεοδωράκης, πέραν όλων των άλλων, ορίζει χαρακτηριστικά το έντεχνο τραγούδι ως ένα «σύγχρονο σύνθετο μουσικό έργο τέχνης που μπορεί να αφομοιωθεί δημιουργικά από τις μάζες».

Έτσι, όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μελοποιημένης ποίησης η οποία απλουστευμένα ονομάστηκε «έντεχνο τραγούδι».

Το έντεχνο διαφέρει αρκετά από το λαϊκό τραγούδι στο στίχο αλλά και στη μουσική, όσον αφορά την ενορχήστρωση και το ύφος, ενώ ο χαρακτήρας του είναι κατά κύριο λόγο δυτικός.

Η εξέλιξη του Έντεχνου μέσα στον χρόνο

Το έντεχνο τραγούδι αποκτά γρήγορα μεγάλη απήχηση στις κατά μήκος εγχώριες μάζες, φαινόμενο το οποίο υπήρξε εξαιρετικά σπάνιο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ωστόσο, στην εξέλιξη του έντεχνου έπαιξε σημαντικό ρόλο και η ενεργή πολιτική «θέση» του συγκεκριμένου είδους κατά την περίοδο της δικτατορίας.

Μεγάλοι συνθέτες του έντεχνου που ακολούθησαν μεταξύ των δεκαετιών 70’ και 80’ ήταν, μεταξύ άλλων και οι: Μάνος Λοΐζος, Νίκος Μαμαγκάκης, Σταύρος Ξαρχάκος, Δήμος Μούτσης, Θάνος Μικρούτσικος, Χρήστος Λεοντής, κ.α.

 

Αντιστοίχως, πολλοί ήταν και οι στιχουργοί που ξεχώρισαν με τη συγγραφική τους δεινότητα, ανάμεσα τους και οι: Τάσος Λειβαδίτης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μάνος Ελευθερίου αλλά και άλλοι.

 

Μεταγενέστερη εποχή για την Έντεχνη Μουσική 

Ακολουθώντας πιστά την συνταγή της παράδοσης του έντεχνου τραγουδιού αλλά και εν μέσω της διάδοσης των μπουάτ, πολλοί ήταν εκείνοι οι τραγουδοποιοί – πολυεργαλεία που έκαναν την εμφάνισή τους.

Καλλιτέχνες οι οποίοι γράφουν τη μουσική, τους στίχους αλλά ερμηνεύουν και οι ίδιοι τα τραγούδια τους.

Πρωτεργάτης αυτής της… “σχολής” δεν είναι άλλος από τον Διονύση Σαββόπουλο, ενώ ανάμεσα στους σύγχρονους εκπροσώπους του είδους εξέχουσες θέσεις κατέχουν και ονόματα όπως του Σωκράτη Μάλαμα αλλά και του Ορφέα Περίδη.

 

Οι «Εραστές» του Έντεχνου

 

Εκτός από τους προαναφερθέντες, πολλά είναι ακόμα τα ονόματα ανδρικών φωνών οι οποίες ξεχώρισαν στον χώρο της σύγχρονης έντεχνης ελληνικής σκηνής.

Ο λόγος γίνεται για σημαντικά και πλέον δημοφιλή πρόσωπα όπως: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μίλτος Πασχαλίδης, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Θαλασσινός, Φοίβος Δεληβοριάς, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιάννης Χαρούλης, Βασίλης Καζούλης, Μπάμπης  Στόκας και άλλοι.

 

Οι «Ερωμένες» του Έντεχνου

 

Εξίσου σημαντικές και οι γυναικείες παρουσίες στο έντεχνο τραγούδι, με πρώτη και αντιπροσωπευτικότερη φωνή στον χώρο αυτή της Χάρις Αλεξίου.

Μερικά ακόμα καταξιωμένα γυναικεία πρόσωπα στον χώρο της σύγχρονης έντεχνης ελληνικής σκηνής είναι, μεταξύ άλλων, ονόματα όπως:

Δήμητρα Γαλάνη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μελίνα Κανά, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Γιώτα Νέγκα, Νατάσα Μποφίλιου, Ελεονώρα Ζουγανέλη, Ελένη Βιτάλη και άλλες.

Συνοψίζοντας, ένα είδος με τόση ιστορία και τόσο μόχθο για την επικράτηση αλλά και μάχη για την απόκτηση του δικού του, προσωπικού κοινού, μονάχα ξεχωριστό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Το έντεχνο τραγούδι ήταν, είναι και θα είναι ένα είδος εξαιρετικά αγαπητό στο ευρύ κοινό, γιατί αποτελεί ίσως την πιο έντονη, την πιο ζωντανή αλλά και την πιο εύκολα πραγματοποιήσιμη κατάθεση συναισθημάτων.

Αυτή την φορά το InTownPost κι εγώ θα σας αποχαιρετίσουμε με ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι, το οποίο και αφιερώνω σε όλους αυτούς που αγαπάμε αλλά η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων μας έκανε να τους αποχωριστούμε, βίαια.

Αφιερωμένο σε όσους έχουν φύγει λοιπόν, μέχρι να τα πούμε μαζί τους ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Η ιστορία του δίσκου από το 1900 μέχρι σήμερα: Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Σας καλωσορίζω και πάλι, ελπίζοντας να είστε όλοι καλά.

Πότε έφτασε τέλη Μαρτίου, ούτε που το κατάλαβα για να είμαι ειλικρινής…

Αξίζει να αναφέρω πως αυτή η εβδομάδα αποτέλεσε γιγαντιαία πρόκληση για μένα καθώς το θέμα με το οποίο θα καταπιαστούμε αυτήν τη φορά μού προτάθηκε από ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο.

Το ερώτημα λοιπόν για σήμερα τέθηκε ευθύβολα, όντας ξεκάθαρο και σαφές. Πότε γνωρίστηκε για πρώτη φορά το ευρύ κοινό με τη μουσική σε δίσκο; Τι παρακίνησε την κατασκευή δίσκων και τι ήταν αυτό που τελικά επετεύχθη με τη δημιουργία τους;

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε όλα τα παραπάνω ερωτήματα έχουν και τη λύση τους.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Μουσική.

Δισκογραφία.

Δίσκοι, κασέτες, cd, βινύλια, άλμπουμ, εξώφυλλα, 45άρια, πικάπ, cd players, mp3. Όλες οι έννοιες τόσο γνώριμες, τόσο οικείες αλλά και τόσο προσιτές. Πως ξεκίνησε όμως να ενώνεται όλο αυτό το… παζλ εννοιών;

Λίγα λόγια για την ιστορία

Κι όμως έχουν περάσει πάνω από 100 χρόνια, πάνω από ένας αιώνας δηλαδή, μουσικής δισκογραφίας!

Οι πρώτες συσκευές καταγραφής ήχου πρωτοπαρουσιάστηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα, με το Γάλλο Leon Scott (Λεόν Σκοτ) να δημιουργεί μια τέτοια συσκευή.

Ακολούθησαν αρκετές απόπειρες καταγραφής του ήχου με κορυφαία να ξεχωρίζει αυτή είκοσι χρόνων μετά.

Ο Thomas Edison (Τόμας Έντισον) θα παρουσιάσει τον «φωνογράφο», μια συσκευή καταγραφής και αναπαραγωγής ήχου, μέσω σφαιρικών κυλίνδρων.

Δέκα χρόνια αργότερα ο Edison πρόκειται να εξελίξει τον φωνογράφο του, τον οποίο θα διαθέτει πλέον και για εμπορική εκμετάλλευση μέσω της νεοσύστατης εταιρίας του.

Την ίδια εποχή ο ανταγωνιστής του Edison, Graham Bell (Γκράχαμ Μπελ) ήταν ο εμπνευστής του «γραφόφωνου», μιας βελτιωμένης έκδοσης του φωνογράφου η οποία αργότερα θα αποτελούσε και τη βάση της Columbia.

Πάνω στην νέα εφεύρεση του Bell, ο Edison θα προχωρήσει σε περαιτέρω εξέλιξη του φωνογράφου του.

Κάπως έτσι, η ιστορία των μουσικών ηχογραφήσεων είχε μόλις λάβει σάρκα και οστά…

Η βιομηχανία κατασκευής και διάθεσης των δύο «συσκευών» άργησε να «αγγίξει» το φιλόμουσο κοινό.

Ως αποτέλεσμα, η πτώχευσή της δεν άργησε να έρθει, ωστόσο όμως συγκρατήθηκε από την κατασκευή των πρώτων συσκευών αναπαραγωγής με κερματοδέκτη.

Οι εν λόγω συσκευές δεν ήταν παρά οι πρόδρομοι των γνωστών μας juke box!

Το όραμα μιας συσκευής αναπαραγωγής ήχου χαμηλού κόστους και ευρείας κατανάλωσης έγινε πράξη λίγο αργότερα από τον Emil Berliner (Εμίλ Μπερλίνερ), Γερμανό μετανάστη στις ΗΠΑ.

Ο Berliner με τη βοήθεια ενός Αμερικανού μηχανικού κατασκεύασε το πρώτο γραμμόφωνο.

Οι δυο τους ίδρυσαν μαζί της εταιρία Victor, το μεγαλύτερο κατασκευαστή γραμμοφώνων και δίσκων στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ο δίσκος σταδιακά αντικαθιστά τον κύλινδρο. Ο Berliner με μια πρωτοποριακή για την εποχή μέθοδο έδωσε στη δημοσιότητα τη δυνατότητα κατασκευής χιλιάδων αντίτυπων δίσκων, από την ίδια πρωτότυπη μήτρα.

Έτσι όλοι, ακόμη και ο Edison στρέφονται ταυτόχρονα και στην κατασκευή των δικών τους, πρωτότυπων δίσκων.

                                              Emil Berliner (Εμίλ Μπερλίνερ)

                                                                            Ο Όλιβερ Μπερλιίνερ

                                                                    o εγγονός του Εμίλ Μπερλίνερ

Δίσκος και Γραμμόφωνο 

Το γραμμόφωνο αγαπήθηκε πολύ, ίσως γιατί δεν ήταν απλά μια συσκευή, αλλά ένα σημείο πολιτισμού, το οποίο κέρδισε μια θέση στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας.

Κύριος σκοπός του γραμμοφώνου ήταν να αποτελέσει μια φορητή συσκευή ψυχαγωγίας ικανή να αναπαράγει τον ήχο και τη μουσική.

Ενδεικτικά, οι πρώτοι δίσκοι γραμμοφώνου κατασκευάστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα από ανθεκτικό, σκληρό λάστιχο με διάμετρο περίπου 25 εκατοστά, ηχογραφημένοι μόνο από τη μια τους πλευρά.

Η χάρτινη θήκη τους συχνά είχε οπή για να διακρίνονται εύκολα οι καλλιτεχνικές πληροφορίες του δίσκου, ενώ στη ράχη αναγραφόταν ο τίτλος του δίσκου, το όνομα του δημιουργού καθώς και ο αριθμός καταλόγου.

Αξίζει να αναφέρουμε πως εκείνη την περίοδο στη Νέα Υόρκη ηχογραφήθηκαν και τα πρώτα ελληνικά τραγούδια.

Το πρώτο γραμμόφωνο του Εμιλ Μπερλίνερ

Από τους πρώτους δίσκους της His Master Voice, ένα χορευτικό FoxTrot,

      με ημερομηνία πρώτης κοπής 22 Σεπτεμβρίου 1903

78άρια, 33άρια και ο “βασιλιάς” των δίσκων, το βινύλιο

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 γεννιέται το βινύλιο. Το 1948 το βινύλιο θα καθιερωθεί ως το κύριο μέσο κατασκευής των μουσικών δίσκων.

Η εταιρία Decca είναι αυτή που θα φτιάξει δίσκους 78 στροφών από βινύλιο.

Το πρώτο ελληνικό τραγούδι που ηχογραφήθηκε σε δίσκο 78 στροφών ήταν η «Σμυρνέϊκη Σερενάτα» με τον τενόρο Μιχάλη Αραχτίζη, στη Νέα Υόρκη.

Ωστόσο οι ανταγωνιστές της Decca δε θα ακολουθήσουν το δικό της παράδειγμα. Έτσι την ίδια περίοδο, οι πρώτοι δίσκοι 45 στροφών από βινύλιο κάνουν την εμφάνισή τους, γεγονός το οποίο θα σηματοδοτήσει τη σταδιακή κατάργηση των δίσκων γραμμοφώνου αλλά και τη μείωση των 78αριών, με τους τελευταίους δίσκους 78 στροφών να εκδίδονται στις αρχές της δεκαετίας του 60’.

Ο τελευταίος δίσκος γραμμοφώνου συγκεκριμένα φαίνεται να εκδόθηκε το 1960 από τη Melody και περιείχε το τραγούδι «Θα φύγεις» με τη Μαίρη Καζή.

Την ίδια περίοδο ο δίσκος 33 στροφών εμφανίζεται στην αγορά μέσω της CBS. Κατ’ αυτό τον τρόπο πολλά ήταν εκείνα τα μουσικά κομμάτια δίσκων 78 στροφών τα οποία επανακυκλοφόρησαν σε σχετικές, νέες συλλογές 33 στροφών.

Μια νέα εποχή είχε ανατείλει για τους λάτρεις της μουσικής και η μουσική βιομηχανία θα έγραφε ακόμα μια σελίδα στην ιστορία της.

Κασέτες και Κασετόφωνα

Οι δίσκοι βινυλίου 45 και 33 στροφών έφεραν μαζί με την εμφάνισή τους μια πραγματικά εκρηκτική επανάσταση στη μουσική βιομηχανία. Η έκρηξη μάλιστα της εμπορικής εκμετάλλευσης του βινυλίου ώθησε σε εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων βινυλίου για όλα τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι τη σταδιακή περιθωριοποίησή τους με την έλευση μιας διαφορετικής προσέγγισης του ήχου.

Στην πράξη η παραγωγή δίσκων βινυλίου δεν σταμάτησε ποτέ, θα λέγαμε όμως πως κατά κάποιο τρόπο παραμερίστηκε… Η κασέτα ως μέσο παρουσιάστηκε στην παγκόσμια αγορά σχεδόν ταυτόχρονα με τους δίσκους 33 στροφών.

Ωστόσο, η ευρεία εμπορική της χρήση καθιερώθηκε περίπου 20 χρόνια αργότερα, στα τέλη δηλαδή της δεκαετίας του 60’. Ιδιαίτερα προς τα τέλη της δεκαετίας του 70’ και μετά, με τη διάθεση των φορητών μαγνητόφωνων, οι κασέτες γνώρισαν μεγάλη άνθηση.

Τα μονοφωνικά φορητά κασετόφωνα που μπορούσαν να λειτουργήσουν με μπαταρίες καθώς και τα μικρά στέρεο κασετόφωνα αργότερα (walkman) έγιναν το πιο δημοφιλές μέσο ακρόασης μουσικής για τη νεολαία, υποχρεώνοντας και τις εταιρίες με τη σειρά τους να «υποταχθούν» στο πνεύμα της εποχής.

Ψηφιακή εποχή ήχου και CD

Έτσι, με την έλευση της ψηφιακής εποχής κασέτες και βινύλια θα πάρουν σιγά σιγά το δρόμο προς την ιστορία.

Η λεγόμενη «ψηφιακή εποχή» θα κάνει την εμφάνισή της στις αρχές της δεκαετίας του 80’.

Το πρώτο μικρό δισκάκι διαμέτρου 12 εκατοστών όπου βγάζει ψηφιακό ήχο, καθώς και το πρώτο player θα παρουσιαστούν από τις εταιρίες Sony και Philips το 1982, μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα συνεργασίας, έρευνας και προσπάθειας.

Το CD (Compact Disc) δεν ήταν παρά η εμπορική αποτύπωση της τεχνολογίας laser στη μουσική, με την οποία όμως στάθηκε πια δυνατό να ακούμε το ηχογραφημένο περιεχόμενο χωρίς την άμεση “επαφή” του player με το δίσκο.

Μικρό μέγεθος, μεγάλη χωρητικότητα, ανθεκτικό υλικό, καλή ποιότητα ήχου καθώς και εύκολη πλοήγηση στο μουσικό περιεχόμενο ήταν μόνο κάποια από τα χαρακτηριστικά που καθιέρωσαν πολύ γρήγορα παγκοσμίως το CD ως το κύριο μέσο εγγραφής και αναπαραγωγής ήχου και μουσικής της δεκαετίας του 80’.

Αν και στην αρχή οι δισκογραφικές εταιρίες εμφανίστηκαν διστακτικές απέναντι στη νέα τεχνολογία, γρήγορα υποχρεώθηκαν να την αποδεχθούν και τελικά να εκδώσουν και να επανεκδώσουν στα επόμενα χρόνια ανυπολόγιστο αριθμό τίτλων σε CD. Ήδη στα τέλη της δεκαετίας του 80’ οι πωλήσεις CD παγκοσμίως θα ξεπεράσουν ακόμα και αυτές του βινυλίου.

Οι πρώτες ηχογραφήσεις σε CD αφορούσαν κυρίως κλασική μουσική, μιας και οι θαυμαστές της φαίνονταν περισσότερο διατεθειμένοι να καταβάλουν το αντίστοιχο υψηλό αντίτιμο, προκειμένου να αποκτήσουν CD με την αγαπημένη τους μουσική αλλά και CD-players.

Ωστόσο, στα πρώτα CD ήχου που εκδόθηκαν συγκαταλέγεται και το CD των Abba με τίτλο «The visitors» καθώς και η «Συμφωνία των Άλπεων» του Ρίχαρντ Στράους που ηχογραφήθηκε για λογαριασμό της Deutsche Grammophon, κοντά στα μέρη που ο Berliner, σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα, είχε ηχογραφήσει τους πρώτους δίσκους γραμμοφώνου!

Γενικά, οι πρώτες ηχογραφήσεις σε CD αφορούσαν κυρίως κλασική μουσική, μιας και οι θαυμαστές της φαίνονταν περισσότερο διατεθειμένοι να καταβάλουν το αντίστοιχο υψηλό αντίτιμο, προκειμένου να αποκτήσουν CD με την αγαπημένη τους μουσική αλλά και CD-players.

Στην Ελλάδα τη δεκαετία του 90’ οι δισκογραφικές εταιρίες προχώρησαν σε μαζική επανέκδοση ενός πολύ μεγάλου αριθμού δίσκων βινυλίου σε CD, ξεκινώντας από κλασικά έργα Ελλήνων δημιουργών.

Μέχρι και σήμερα, το CD εξακολουθεί να είναι το κύριο μέσο παραγωγής και διάθεσης μουσικής όχι μόνο στην χώρα μας, αλλά παγκοσμίως.

Σ’ αυτό το σημείο λοιπόν είναι καλό να ξεκαθαρίσουμε πως τα πράγματα δεν σταμάτησαν εκεί.

Υπήρξαν μέσα τα οποία διαδέχτηκαν τα CD όπως για παράδειγμα το mp3, τα DVD ή ακόμα και οι οπτικοί δίσκοι Blu-Ray.

Ωστόσο, παρότι οι νέες τεχνολογίες διαδέχθηκαν η μία την άλλη κάνοντας την δική τους μικρή επανάσταση και εξέγερση στον χωροχρόνο, θεωρούμε υποχρέωση μας να ξεκαθαρίσουμε ότι η ιστορία των δίσκων ίσως και να έχει ολοκληρωθεί μετά την έλευση των CD αλλά και των Blu-Ray Discs.

Το να πεις κάτι τέτοιο σαφώς είναι ρίσκο, καθώς ολοένα και περισσότερες τεχνολογίες θα συνεχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους με την πάροδο του χρόνου.

Μέχρι τη στιγμή που μιλάμε όμως το πράγμα έχει κάπως έτσι.

Κι επειδή εδώ στο InTownPost κλείνουμε πάντα με το δικό μας μουσικό “μήνυμα”, έτσι σκοπεύουμε να κάνουμε και σήμερα, όπως σας έχουμε συνηθίσει.

Απολαύστε λοιπόν μαζί μας κάποια κομμάτια, πλήρως αντιπροσωπευτικά του σημερινού μας θέματος.

Κομμάτια που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην σελίδα της μουσικής…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Οι «Συνδέσεις» με την Αγγελική Τουμπανάκη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η παράσταση – πρόταση της Αγγελικής Τουμπανάκη που συζητήθηκε μέσα στο 2017, θα παρουσιαστεί στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για τρεις Τετάρτες, φιλοξενώντας τρεις σημαντικούς καλλιτέχνες!

Σε αυτό τον κύκλο των «Συνδέσεων», η Αγγελική Τουμπανάκη έχει την χαρά και την τιμή να συμπράττει με την εμβληματική τραγουδίστρια Μαρία Φαραντούρη (Τετάρτη 21 Μαρτίου), τον ξεχωριστό σολίστα του κλαρίνου Θανάση Βασιλόπουλο (Τετάρτη 28 Μαρτίου) και τον σημαντικό συνθέτη και κιθαριστή Νότη Μαυρουδή (Μ. Τετάρτη 4 Απριλίου), σε μια διαδρομή με τραγούδια – ορόσημα της ελληνικής και διεθνούς δισκογραφίας, με ανοιχτούς ορίζοντες στη διάδραση και την ελευθερία της μουσικής έκφρασης.

Η Αγγελική Τουμπανάκη με τους συνεργάτες της, Βασίλη Κετεντζόγλου στην κιθάρα, Στάθη Άννινο στο πιάνο, Απόστολο Καλτσά στο μπάσο και Ηλία Δουμάνη στα τύμπανα και το γυναικείο πολυφωνικό σχήμα «Terra Voce», δημιουργούν ένα

σύγχρονο, πολυδιάστατο ηχητικό περιβάλλον με φυσικούς και ηλεκτρονικούς ήχους,

λούπες και πολυφωνίες, αυτοσχεδιασμούς και συνθέσεις – συνδέσεις διαφορετικών χωροχρόνων.

Την ίδια στιγμή, αναπτύσσεται μια διαδραστική συνύπαρξη του ήχου και της εικόνας,

με τον πολυβραβευμένο σκιτσογράφο Soloúp, να ιχνογραφεί τις ιστορίες των τραγουδιών σε πραγματικό χρόνο.

Η Αγγελική Τουμπανάκη σε τρεις παραστάσεις με εκλεκτούς καλεσμένους, συνδέοντας βιωματικά το παρελθόν με το τώρα, το προσωπικό με το όλον, τον πειραματισμό και την επικοινωνία πέρα από σύνορα και νόρμες.

Επιμέλεια Προγράμματος : Όλγα Λασκαράτου

Επιμέλεια Ήχου: Γιώργος Καρυώτης

 

Αγγελική Τουμπανάκη – «Συνδέσεις»

 Βασίλης Κετεντζόγλου: κιθάρα

Στάθης Άννινος: πιάνο 

Απόστολος Καλτσάς: μπάσο, loops

Ηλίας Δουμάνης:  τύμπανα, pads, loops

Αγγελική Τουμπανάκη: φωνή, loops

πολυφωνικό σχήμα “Terra Voce” 

Live drawing :  Soloúp

Τετάρτη 21 Μαρτίου – Μαρία Φαραντούρη (φωνή)

Τετάρτη 28 Μαρτίου – Θανάσης Βασιλόπουλος (κλαρίνο)

Μ. Τετάρτη 4 Απριλίου | Νότης Μαυρουδής (κιθάρα)

Συμπαραγωγή: Artway – Τεχνότροπον & Red Μoonlight Productions

 Πληροφορίες – προπώληση: ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Διεύθυνση: Πειραιώς 206, Ταύρος | Τηλ.: 210 341 8550 |  www.mcf.gr

 Τιμή εισιτηρίου: Γενική Είσοδος: 16 ευρώ – Μειωμένη τιμή: 13 ευρώ

Γράφτηκαν για τις «Συνδέσεις»:

«…Αυτό το ρεπορτάζ θα μπορούσε να είναι μια φράση. Στην προστακτική. Να την δείτε!!! …Έχετε δει τραγουδίστρια όπου όλα της τα μέλη (χέρια, ώμοι, δάκτυλα), εκφράσεις προσώπου, αναπνοή, συντονίζονται και «χορεύουν» τις λέξεις; Μουσικός, δημιουργός, vocal performer, performer (η Αγγελική Τουμπανάκη) είναι ο ορισμός της παλλόμενης χορδής όταν ερμηνεύει…
Οι «Συνδέσεις» είναι το ρεζουμέ της μέχρι τώρα πορείας της…» Χάρις Ποντίδα – Tospirto.net

http://tospirto.net/music/ive_seen/31848

«…Παράσταση δουλεμένη, προσεγμένη ηχητικά, τεχνικά άψογη, αποδεικνύει ότι ο πειραματισμός μπορεί ακόμα να έχει θέση στο ελληνικό τραγούδιΗ Αγγελική Τουμπανάκη τιθασεύεται σε τέτοιο βαθμό από τη δύναμη της μουσικής, που η ίδια καταλήγει να είναι ατίθαση και αχαλιναγώγητη απέναντι σε κάθε μορφή της. Είναι μοναδικός ο τρόπος που συνδέει τις μουσικές του κόσμου και τις κάνει δικές της, μεταδίδοντάς τες ταυτόχρονα και στο κοινό που την παρακολουθεί, δημιουργώντας ένας είδος επίκλησης σε μια δύναμη χαράς…»  Διονύσης Χριστόπουλος – Musicity.gr

https://www.musicity.gr/eidame-lives/item/9585-eidame-aggeliki-toubanaki-passport-kerameikos-musicity-2017

 «… Ό,τι και να πει κανείς, δεν θα είναι ποτέ αντάξιο της πραγματικότητας … H παράσταση αυτή αποτελεί ό,τι καλύτερο έχουμε δει έως τώρα από την Αγγελική». Ιωάννα Μπρατσολιά – Jumpingfish.gr

https://www.jumpingfish.gr/article/h-aggelikh-toympanakh-me-tis-syndeseis-paroysias/360069

 «Συνδέσεις» … ήχων, χρωμάτων εποχών… Μια εκπληκτική, πρωτότυπη μουσική παράσταση, ορισμός της ελεύθερης έκφρασης και του αυτοσχεδιασμού, με κανόνα την συλλογική δημιουργία, με αγάπη για τη μουσική, ασυναγώνιστες ερμηνείες τόσο από την Αγγελική, όσο και από το πολυφωνικό μουσικό σχήμα «Τerra Voce» ( το οποίο αποτελείται από πέντε μαθήτριές της ), με την αριστουργηματική σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου, αλλά και την «ζωντανή ζωγραφική» του μοναδικού και πολυβραβευμένου σκιτσογράφου Soloup να ιχνογραφεί τις ιστορίες των τραγουδιών συνδέοντας τον ήχο και την ερμηνεία με εικόνες…»   Αγγελική Παπαϊωάννου –epikairo.com

http://www.epikairo.com/syndesis-ichon-chromaton-epochon-tis-pebtes-tou-noemvri-ap-tin-angeliki-toubanaki-sto-passport/

Η άνθηση της Βρετανικής “new wave” μουσικής μέσα από ήχους που αγαπήσαμε: Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Απόγευμα Παρασκευής, ώρα έξι και είκοσι.

Για κάποιους είναι πολύ νωρίς, αλλά για κάποιους ίσως και να είναι ήδη πολύ αργά.

Πιστεύω πως ο χρόνος είναι πάντα σχετικός.

Είναι εκείνες οι στιγμές που θα φεύγει βιαστικός, αλλά και αυτές που θα κοντοστέκεται για να “σπάσει πλάκα” μαζί μας.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το πως και το γιατί.

 Υπάρχει όμως πάντα ένας τρόπος για να σταματάς τον χρόνο: η μουσική.

 Ναι, καλά κατάλαβες.

 Βρίσκομαι εδώ για ακόμα ένα μουσικό ταξίδι στο χρόνο που θα σε κάνει να θυμηθείς (ή και να ξεχάσεις αν θέλεις),

να νοσταλγήσεις (ή και να απωθήσεις από τη μνήμη σου), ακόμα και να σκεφτείς (αυτό να μην το αποφύγεις!).

 Για τους “παλιούς” αλλά και τους “καινούργιους” λοιπόν…

Μιλώντας για «Νέο Κύμα»

Στα τέλη της δεκαετίας του 70’  και αρχές της δεκαετίας του 80’ ένα νέο μουσικό ρεύμα κάνει την εμφάνιση του. Το πρωτοεμφανιζόμενο εκείνη την εποχή “new wave” συγκαταλέγεται στα πιο δημοφιλή είδη ροκ μουσικής του τότε, το οποίο όμως “διαχώρισε τη θέση του” απ’ τις πρώτες κιόλας στιγμές της εμφάνισής του.

Αρχικά το “Νέο Κύμα” ήταν πανομοιότυπο με το punk rock ως είδος, δεν άργησε όμως να απομακρυνθεί από τους blues και rock n’ roll ήχους για να δημιουργήσει επί το πλείστον pop μουσική, η οποία ενσωμάτωνε στοιχεία από disco, mod αλλά και ηλεκτρονική μουσική.

Παρακολουθώντας το είδος μέσα στον χρόνο μπορεί να πει κανείς με σιγουριά πως αν και μεγάλο μέρος του αρχικού του ήχου και ήθους ταυτίζεται με αυτό της punk rock, το “Νέο Κύμα” στην μετέπειτα μορφή του παρουσιάζει πολυπλοκότητα τόσο σε μουσική όσο και σε στίχους.

Τα κοινά χαρακτηριστικά στη μουσική περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τη χρήση συνθεσάιζερ και ηλεκτρονικών παραγωγών, την ιδιαιτερότητα στο στυλ και τις τεχνοτροπίες αλλά και την ποικιλομορφία στα μουσικά “μοτίβα”.

Μιλώντας πιο στοχευμένα, πολλοί εμπειρογνώμονες του μουσικού στερεώματος κάνουν λόγο και για το μεγάλο εύρος κατηγοριών της “new wave” μουσικής. Μεταξύ άλλων αναφέρονται στις πιο διαδεδομένες υποκατηγορίες της “new wave” όπως “synth-pop”, “power-pop”, “punk & post-punk” και “new romantic synth-pop”.

Κάθε κατηγορία ευδοκίμησε με διαφορετική ταχύτητα και δυναμική στο χρόνο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, με επίκεντρο άνθησης όμως, όπως είθισται, τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία.

«Νέο Κύμα» και Βρετανική μουσική σκηνή

Στα μέσα της δεκαετίας του 70’ καλλιτέχνες όπως Ian Dury, Eddie, Nick Lowe, Dr Feelgood αλλά και οι Hot Rods αποτελούσαν πηγή δημιουργίας και ζωντανά παραδείγματα καρποφορίας της “new wave” μουσικής σκηνής. Τραγουδοποιοί όπως ο Elvis Kostello, ο Joe Jackson αλλά και ο Graham Parker ήταν επίσης κομμάτι της νέας κυματολογικής μουσικής, καθώς προσέγγισαν την pop με την ίδια εντατική και επιθετική ενέργεια του punk.

Ο χώρος της “synth-pop” εξελίχθηκε και ευδοκίμησε κατάλληλα μέσα στο “new wave” περιβάλλον. Η “synth-pop” μουσική περιελάμβανε ονόματα όπως Eurythmics, Depeche Mode, Soft Cell, a-ha, Pet Shop Boys, The Police, New Order,

Duran Duran, Orchestral Manoeuvres in the Dark και πολλοί άλλοι.

Στο περιβάλλον της “new wave” βρήκε πρόσφορο έδαφος και η “power-pop”. Αν και η συγκεκριμένη υποκατηγορία κινήθηκε βασισμένη στην κιθάρα είναι ευρέως συνδεδεμένη με το “Νέο Κύμα” καθότι προϋπάντησε την “post-punk”.

Παρόλα αυτά, πολλά γνωστά groups εκείνης της εποχής υπηρέτησαν επάξια την “power-pop” όπως οι XTC, The Romantics, The Vapors αλλά και Cheap Trick.

Ο όρος “post-punk” από την άλλη, σχεδιάστηκε για να περιγράψει τις μουσικές εκείνες ομάδες που ναι μεν ήταν μέρος του “Νέου Κύματος”, αλλά ήταν φανερά πιο επιβλητικές, πιο φιλόδοξες, λιγότερο pop σε σχέση με άλλες και με πιο έντονα dark στοιχεία.  Η “post-punk” ασκούσε σημαντική επιρροή στη λαϊκή μουσική σκηνή του Ηνωμένου Βασιλείου, κάτι που δεν φαίνεται να συνάδει με την κατάσταση που επικρατούσε στις ΗΠΑ, καθώς το στίγμα της βίας και της σεξουαλικής απόκλισης της μουσικής κατέστησε την punk πρακτικά μη εμπορεύσιμη. Πρωταρχικό παράδειγμα Βρετανικής “post-punk new wave” μουσικής δεν ήταν άλλο από τους “The Jam”. Αντιπροσωπευτικοί εκπρόσωποι του είδους ήταν και οι Siouxsie and the Banshees, Echo and the Bunnymen, The Cure, The Stranglers, Gang of Four αλλά και οι Joy Division.

Τέλος, εντός των υποκατηγοριών γίνεται λόγος και για τη “new romantic synth-pop” η οποία αναπτύχθηκε στα νυχτερινά κέντρα “Billy’s” και “The Blitz” του Λονδίνου στα τέλη της δεκαετίας του 70’. Οι οπαδοί των κέντρων χρησιμοποιούσαν εκκεντρικά κοστούμια και μακιγιάζ τα οποία παρέπεμπαν στη ιστορική εποχή των “ρομαντικών”.

Εκεί η σκηνή καινοτομούσε με τον Steve Strange των Visage να διοργανώνει θεματολογικές βραδιές όπως “Bowie και Roxy Music” μέχρι και άλλες πιο σύντομες pop πράξεις.

Την ίδια εποχή και με την ίδια ακριβώς διαδικασία, προέκυψε από μια παρόμοια μουσική σκηνή στο Μπέρμιγχαμ ένα άλλο “new wave” συγκρότημα.

Αυτό ήταν οι Duran Duran.

Πολλές από τις “ενώσεις” που προέκυψαν από τη ρομαντική μουσική σκηνή υιοθέτησαν το “synth-pop” μονοπάτι, συνοδευόμενο από τη δική τους μουσική (όπως το ατράνταχτο παράδειγμα των Duran Duran).

Έτσι, οι ήχοι της “new romantic synth-pop” κατέληξαν να είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένοι με εκείνους της ευρύτερης “synth-pop”, κάτι το οποίο θα λέγαμε πως ήταν μάλλον αναμενόμενο.

Πέραν όλων αυτών των στοιχείων, των υποκατηγοριών της “new wave” αλλά και των αναρίθμητων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων που την απαρτίζουν, η τόσο επιδραστική μουσική τάση εκείνης της εποχής πυροδότησε την αντίστοιχη “μουσική επανάσταση” στις δισκογραφικές βιομηχανίες, με τις επιτυχίες να διαδέχονται η μια την άλλη…

Στο InTownPost φτιάξαμε και παραθέτουμε τη δική μας λίστα “new wave” ήχων γεννημένων στη Μεγάλη Βρετανία, που αγαπήθηκαν πολύ (σίγουρα όχι μόνο από εμάς) και χαράχθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μας…

Φιλιά

Μαρκέλλα