fbpx

Αφιέρωμα στη Μαρία Κάλλας

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Την Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2018 στις 20:30 ο πολυχώρος πολιτισμού «Διέλευσις» (Λέσβου 15 κα Πόρου, Κυψέλη) παρουσιάζει τον υπερβιρτουόζο πιανίστα Παναγιώτη Τροχόπουλο σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις του στην Ελλάδα και σε ένα εκρηκτικό πρόγραμμα – αφιέρωμα στη Μαρία Κάλλας, το οποίο κορυφώνεται με την απίστευτη Φαντασία του Liszt στην Όπερα «Norma» του Bellini- ένα αριστούργημα με το οποίο η Κάλλας ουσιαστικά ταυτίστηκε.

Ο Παναγιώτης Τροχόπουλος έχει πραγματοποιήσει πολλές συναυλίες ανά τον κόσμο στα πλαίσια ιδιαίτερα σημαντικών φεστιβάλ και σπουδαίων θεσμών εκτελώντας τα πιο απαιτητικά έργα που έχουν γραφτεί για το πιάνο. Έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από τα σημαντικότερα περιοδικά κλασσικής μουσικής -όπως το Gramophone-, τα οποία έχουν μιλήσει με τα πιο θερμά λόγια για τις εκτελέσεις του σε έργα Rachmaninov αλλά και στον «Petrushka» του Stravinsky. Ο Παναγιώτης Τροχόπουλος είναι ο μοναδικός Έλληνας πιανίστας που παίζει το «Κοντσέρτο» του Busoni αλλά και το «Κοντσέρτο για σόλο πιάνο» του Alkan (την ρώσικη πρεμιέρα του οποίου πραγματοποίησε στη Μόσχα για τα 200 χρόνια από τη γέννηση του συνθέτη) – δύο μυθικά έργα – βράχους του σπάνιου και ουσιαστικά απλησίαστου για τους περισσότερους πιανίστες ρεπερτορίου. Μετά από συναυλία που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής της ρωσικής πρωτεύουσας, χαρακτηρίστηκε ως «το νέο αστέρι της ρωσικής πιανιστικής σχολής».

Η δισκογραφική του δουλειά περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τις πρώτες παγκόσμιες εκτελέσεις όλων των σημαντικών έργων του Άγγλου συνθέτη Holbrooke, τα οποία επίσης παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία στο περίφημο «English Music Festival».

Μην το χάσετε!

 

Κρατήσεις θέσεων

Παρακαλούμε, λόγω περιορισμένων θέσεων, επικοινωνήστε μαζί μας για κράτηση στο dieleusis@gmail.com, δηλώνοντας την εκδήλωση που σας ενδιαφέρει, όνομα, τον αριθμό ατόμων και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, ή στο τηλέφωνο 210 8613739. Γενική είσοδος 8 ευρώ.

 

Ρεσιτάλ του Θοδωρή Οικονόμου στον Παρνασσό

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο πιανίστας και συνθέτης Θοδωρής Οικονόμου την Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου και ώρα 9 μ.μ.  στην Αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» θα αφεθεί για ακόμη μια φορά στη μαγεία της στιγμής, δημιουργώντας ένα μοναδικό ηχητικό σύμπαν με ένα πιάνο το οποίο λειτουργεί σαν ολόκληρη συμφωνική ορχήστρα.

Ο Θοδωρής Οικονόμου με τις όμορφες μελωδίες που συνθέτει, τα δυναμικά ρυθμικά μοτίβα, τις παραπομπές σε Ανατολή και Δύση και επηρεασμένος από την κλασική, την τζαζ αλλά και την παραδοσιακή μουσική, συνθέτει μοναδικές ατμόσφαιρες και πολύχρωμα ηχητικά τοπία, καλώντας μας να ταξιδέψουμε στους διαφορετικούς σκηνικούς χώρους που δημιουργεί μέσω της μουσικής του.

Ένα μοναδικό ταξίδι με υλικά από τον προσωπικό βυθό των ονείρων του, εκεί όπου ζουν και πάλλονται οι πολύ λεπτές χορδές που μας ταρακουνούν, που μας προκαλούν την συγκίνηση που χρειαζόμαστε όλοι για να μπορούμε να συνεχίσουμε.

Οι συναυλίες του Θοδωρή Οικονόμου είναι ένα παιχνίδι ζωντανό με τον κάθε θεατή. Ένα παιχνίδι μελωδικό, αρμονικό, ένα παιχνίδι ρυθμικό, χρωματιστό, έντονο. Ένα παιχνίδι τρυφερό που ζωγραφίζει τη σιωπή μας.

info:  αίθουσα Φιλολογικού Συλλόγου “Παρνασσός” , πλ. Αγίου Γεωργίου Καρύτση 8 (στάση Μετρό Πανεπιστήμιο)

Τηλέφωνο: 2106109513,  6944303274

Εισιτήρια :

Α’ Ζώνη: 15€

Β΄ Ζώνη: 13€

Εξώστης: 10€

Προπώληση: viva.gr, τηλ 11876

  • στο “Vivakiosk” στην Πλατεία Συντάγματος
  • Καταστήματα: Media Markt, Seven Spots, Reload Stores ,βιβλιοπωλεία Ευριπίδης
  • στο “Vivakiosk” Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων (Γκάζι)

ΘΟΔΩΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΣΥΝΘΕΤΗΣ / ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών με την Αλίκη Βατικιώτη και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Royal College of Music στο Λονδίνο με καθηγήτρια την Irina Zaritskaja. 

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεργάζεται  σαν  πιανίστας και ενορχηστρωτής με τους Μίκη Θεοδωράκη, Θάνο Μικρούτσικο, Γιάννη Μαρκόπουλο, Νίκο Μαμαγκάκη, Διονύση Σαββόπουλο, καθώς και με  ερμηνευτές όπως οι Μαρία Δημητριάδη, Μαρία Φαραντούρη, Μάριος Φραγκούλης, Χρήστος Θηβαίος, Τάνια Τσανακλίδου, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Ειρήνη Καράγιαννη, Τάσης Χριστογιαννόπουλος, Χάρης Ανδριανός, Άλκιστης Πρωτοψάλτη κ.α., δίνοντας συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το χειμώνα του 2008 συμμετείχε σε συναυλίες των Lucio Dalla , Lara Fabian και του Justin Hayward.

Το 2004 συνέθεσε τη μουσική της τελετής έναρξης των Παραολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας μετά από ανάθεση της γαλλικής εταιρείας παραγωγής ΕCA2.

Συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο, το Κ.Θ.Β.Ε., το Θέατρο Τέχνης, το Ελληνικό Φεστιβάλ, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας,

Λαμίας, Κέρκυρας, Καβάλας κ.α.

Έχει γράψει τη μουσική για πάνω από εβδομήντα θεατρικές παραστάσεις που έχουν σκηνοθετήσει οι Robert Wilson, Γιάννης Χουβαρδάς, Νικος Μαστοράκης Σωτήρης Χατζάκης, Κατερίνα Ευαγγελάκου, Σταμάτης Φασουλής κ.α.

Έχει γράψει τη μουσική για την ταινία «Γλυκιά μνήμη» του Κυριάκου Κατζουράκη (2004) όπως επίσης και στην  ταινία του Τώνη Λυκούρεση «Επαφή» (2017) καθώς και για ταινίες μικρού μήκους.

Είχε την μουσική επιμέλεια και την ευθύνη της διδασκαλίας των χορικών της πρωτότυπης μουσικής του Μάνου Χατζιδάκι  στην δεύτερη αναβίωση της ιστορικής παράστασης των «Ορνίθων» του Αριστοφάνη  που παρουσιάστηκε στα πλαίσια της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας στην Κίνα το 2008 από το Θέατρο Τέχνης.

 Το 2011 επιλέχτηκε από τον αμερικανό σκηνοθέτη / εικαστικό Robert  Wilson για να συνθέσει τη μουσική καθώς και να παίζει πιάνο στην παράσταση  «Οδύσσεια» που σκηνοθέτησε ο ίδιος και η οποία παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Τσίλερ για 120 παραστάσεις και αμέσως μετά για 25 παραστάσεις στο ιστορικό Piccolo Τeatro στο Μιλάνο την θεατρική περίοδο 2012-13, σε συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου και του Piccolo Τeatro. Η παράσταση αυτή παρουσιάστηκε για δεύτερη φορά στο Piccolo Teatro την θεατρική σεζόν 2015 – 2016 για 28 ακόμα παραστάσεις με εξαιρετική επιτυχία.

Παράλληλα το χειμώνα του 2012 ξεκίνησε την συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο για την καινούργια του ταινία με τίτλο «Η Άλλη θάλασσα», η οποία και σταμάτησε μετά τον ξαφνικό θάνατο του μεγάλου Έλληνα δημιουργού.

Έχει εκδόσει δυο προσωπικούς δίσκους με τη Μαρία Δημητριάδη (Δον Κιχώτες) και τον Τάσο Αποστόλου (Στην ίδια ζωή), ενώ τραγούδια του συμπεριλαμβάνονται σε δίσκους της Άλκιστης Πρωτοψάλτη, Τάνιας Τσανακλίδου και Μάριου Φραγκούλη (SONY CLASSICAL NEW YORK). Το 2013 εκδόθηκε σε CD η μουσική του από την παράσταση  «Οδύσσεια».

Έχει συμπράξει με συμφωνικές ορχήστρες και άλλα μικρότερα σχήματα στην Κύπρο, Σικάγο, Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Βαλτιμόρη, Λονδίνο, Τόκιο, Οζάκα, Ναγκόγια, Γλασκώβη, Εδιμβούργο, Αλεξάνδρεια, Νότια Αφρική και  Πεκίνο και έχει πραγματοποιήσει  solo improvisation concerts στην Ελλάδα (Αθήνα /Μουσείο Ακρόπολης – Documenta 17, Ευρωπαϊκή νύχτα μουσείων 2017), Ιταλία  (Μιλάνο, Παβία, Κρεμόνα.) και Ινδία (Ελληνική προεδρία ΕΕ 2014). 

Τον Ιούλιο του 2017 παρουσίασε στα πλαίσια του φεστιβάλ PAFOS 2017 (Πολιτιστική πρωτεύουσα ΕΕ) την νέα του μελοποίηση 10 ποιημάτων του Αλεξανδρινού ποιητή Κ. Π. Καβάφη.

Είναι ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Τέχνης «Μύκητας» με την οποία έχουν παρουσιάσει  τις παραστάσεις – performance “Επιτέλους Αδιέξοδο.” (Baumstrasse) και “Το Φευγιό” (Κάσος).

Το 2011 βραβεύτηκε με το βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος» από το Θεατρικό Μουσείο της Ελλάδας καθώς επίσης και για την σύνθεση της πρωτότυπης μουσικής της παράστασης «Το Τρίτο Στεφάνι» (2009-2010 Εθνικό θέατρο) στα βραβεία κοινού από το περιοδικό Αθηνόραμα.

Από το 2005 διδάσκει στην Ανώτερη Δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης και στην Ανώτερη Δραματική σχολή Πράξη Επτά. 

 

Ο Ed Far στο Γυάλινο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μετά από μια επιτυχημένη «Up Stage» βραδιά στις αρχές της χρονιάς στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, ο Ed Far και οι Liquid Luck επιστρέφουν Up Stage δυνατά, την Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου.

Ο δημιουργός Ed Far ανεβαίνει στη σκηνή του Γυάλινου για να μας μαγέψει με τις πρωτότυπες συνθέσεις του, να μας ταξιδέψει στα καλύτερα μουσικά μονοπάτια, από τα 80΄s μέχρι σήμερα, να παρουσιάσει ζωντανά το νέο του single «BAD (Bold and Dare) feat. Katalina», ένα Latin influenced pop τραγούδι, και να μας «ανεβάσει» στην κυριολεξία …Up Stage!

Τον Ed Far πλαισιώνουν οι Liquid Luck, που εδώ και δέκα χρόνια εκτός από προσωπικό συγκρότημα του δημιουργού είναι και η παρέα του, και μαζί παρουσιάζουν μουσικές από το χώρο της pop και της rock κυρίως, αλλά μιας και στη μουσική δεν χωράνε περιορισμοί και standards, πειραματίζονται και επιλέγουν κι άλλες διαδρομές.

Πληροφορίες

Ώρα προσέλευσης: 22:00

Ώρα έναρξης: 22:30

Τιμές

12 ευρώ με μπύρα ή κρασί στο bar

14 ευρώ με ποτό στο bar

40 φιάλη κρασί ανά 2 άτομα

80 φιάλη ποτού ανά 4 άτομα

Προπώληση εισιτηρίων

www.viva.gr

11876

σε όλα τα καταστήματα

Seven Spots, Reload, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, viva kiosk, αθηνόραμαgr, Yioleni’s

ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη

τηλ. 210 9315 600

www.gialino.gr 

Ένα ταξίδι στον ξεχωριστό κόσμο της reggae… Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Ένας μήνας ακόμα μπροστά μας για να αποχαιρετήσουμε ευλαβικά τον χειμώνα και να αποδεχθούμε για ακόμα μια φορά την όμορφη άνοιξη. Και μπορεί το καλοκαίρι να αργεί ακόμα, εμείς όμως αυτή την εβδομάδα θα ασχοληθούμε με το πιο καλοκαιρινό, το πιο χαρούμενο και το πιο… “ηλιοκαμένο” θέμα! 

Ποιος άλλωστε δεν έχει συνδέσει την reggae μουσική με ήλιο, θάλασσα και μπύρες σε μακρινές παραλίες;

<< H reggae εκπροσωπεί τη χαρά και τον πόνο, την αγάπη και τη θλίψη, στοχάζεται τη ζωή και την ενότητα της ανθρωπότητας και αποτελεί τις ρίζες όλων των θεμελίων της μουσικής. >>

 

Λίγα λόγια για τη Reggae

 Το σύγχρονο είδος μουσικής που ονομάζεται “Reggae” γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην Τζαμάικα, εκεί γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 60’.

Μάλιστα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, όχι μόνο καθιερώθηκε σε κυρίαρχο μουσικό είδος της Τζαμαϊκανής μουσικής σκηνής αλλά διαδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, με επίκεντρα επιδραστικότητας τις ΗΠΑ, την Βρετανία αλλά και την Αφρική.

Οι ρίζες της reggae ανιχνεύονται σε δύο επιμέρους μουσικά είδη.

Το ένα εξ’ αυτών είναι το παραδοσιακό μέντο (mento) και χρονολογείται περίπου στα τέλη του 19ου αιώνα. Το δεύτερο είδος ονομάζεται σκα (ska).

Το μέντο αποδίδεται ως μια λαϊκή, εορταστική μουσική άρρηκτα συνδεδεμένη με τον χορό, η οποία συνόδευε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Τζαμάικα στις αγροτικές εργασίες.

Η σκα από την άλλη, επίσης ρυθμική και χορευτική, αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 50’ με ρυθμό 4/4, πανομοιότυπο με αυτόν της “Rhythm and blues” (RnB).

Τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή reggae μουσικής είναι οι κιθάρες, το μπάσο αλλά και τα ντραμς.

 

Ιστορική αναδρομή στην reggae μουσική

 H reggae διατήρησε κυρίως τοπικό χαρακτήρα κατά τα πρώτα χρόνια διαμόρφωσής της καθώς οι περισσότεροι εκπρόσωποί της παρέμεναν στη Τζαμάικα ενώ μικρό δείγμα της μουσικής τους ακουγόταν σε ραδιοφωνικούς σταθμούς εκτός της χώρας.

Παρόλα αυτά, η αναγνωρισιμότητα των κομματιών της reggae εκτός της Τζαμάικα δεν άργησε να έρθει.

Η μουσική με τον γνώριμο σε όλους μας ρυθμό κάνει πρώτη φορά αισθητή την παρουσία της παγκοσμίως το 1968, με την κυκλοφορία του τραγουδιού “Do the Reggay” του τζαμαϊκανού συγκροτήματος “Toots & The Matyals.

Το 1972 ο δημοφιλής τραγουδιστής Jimmy Cliff πρωταγωνιστεί στην ταινία The Harder They Come αποκτώντας διεθνή φήμη, κάτι που συνέβαλε σημαντικά στη διάδοση του νέου τότε μουσικού είδους.

Στη δεκαετία του 70’ η reggae διαδόθηκε και στο Ηνωμένο Βασίλειο, κυρίως μέσω των Τζαμαϊκανών μεταναστών ενώ σημαντική συνεισφορά στη διάδοση της όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε κάθε γωνιά του πλανήτη είχε ο Bob Marley, ηγέτης του συγκροτήματος “The Wailersκαι ένας εκ των δημοφιλέστερων καλλιτεχνών του είδους παγκοσμίως.

 

Ο θρύλος της reggae

Ο Bob Marley έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίς, στις 11 Μαΐου του 1981 και σε ηλικία 36 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο. Παρόλα αυτά η φήμη του συνέχισε να εξαπλώνεται διαρκώς έκτοτε, μαζί με την λατρεία για το πρόσωπό του, ειδικά από τους φτωχούς και αποστερημένους του κόσμου, για τα δικαιώματα των οποίων μάλιστε δημιούργησε μουσικές και τραγούδησε τραγούδια που θεωρούνται πλέον ιστορικά.

Ο Marley εκτός της μουσικής του δεινότητας εισήγαγε πληθώρα καινοτομιών στη reggae, όπως μεταξύ άλλων την ελαφρά επιτάχυνση του ρυθμού της αλλά και την εισαγωγή ενισχυμένης ροκ και μπλουζ κιθάρας.

 

Reggae, Ρασταφαριανισμός και κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις

 Η reggae πρόκειται για ένα μουσικό είδος στενά συνδεδεμένο με την αποικιοκρατία, τις φυλετικές διακρίσεις αλλά και την αφρικανική ήπειρο. Εξέφραζε κυρίως τις καταπιεσμένες και οικονομικά υποβαθμισμένες κοινωνικές τάξεις, με συχνές αναφορές στην ανάγκη ισότητας και δικαιοσύνης, όπως αυτές αποτυπώνονται και στους στίχους των τραγουδιών. 

Τα κομμάτια της reggae εξυμνούν κατά κύριο λόγο τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία καθώς επίσης και την χρήση ganja (μαριχουάνας) η οποία αποτελούσε και αποτελεί τρόπο ζωής για τα μέλη του κινήματος των Ρασταφάρι, στο οποίο άνηκε και ο Bob Marley. 

Τη δεκαετία του ’70, ο Ρασταφαριανισμός εξαπλώνεται ραγδαία και αυτό χάρη στο μουσικό ρεύμα της ρέγκε και τον βασικό εκπρόσωπο του, τον Ρασταφάρι Bob Marley. Η διάδοση του κινήματος εκείνη τη περίοδο, οδήγησε και τον τότε πρωθυπουργό Michael Manley να αναγνωρίσει περισσότερες ελευθερίες στους Ρασταφάρι και ως φυσικό επακόλουθο στην reggae έκφραση ιδεών και σκέψεων.

Ενδεικτικά λοιπόν σε πολλά από τα κομμάτια του είδους συναντάμε ως περιεχόμενο τα “πιστεύω” των Ρασταφάρι, καθώς και θέματα που καταπιάνονται με τη ζωή στα γκέτο, την υπερηφάνεια των μαύρων, την φτώχεια, την εξαθλίωση αλλά και την αντίσταση στη φυλετική καταπίεση.

Αντιπροσωπευτικοί Εκπρόσωποι της Reggae

 Πέραν του αντιπροσωπευτικότερου πλάσματος της reggae ονόματι Bob Marley, πολλοί ήταν ακόμη εκείνοι που έβαλαν το “λιθαράκι” τους ώστε ο κόσμος της reggae να μεγαλώσει και να διευρυνθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Μερικές αξιοσημείωτες μουσικές προσωπικότητες ανάμεσα τους και οι:

Gregory Isaacs, Jimmy Cliff, Peter Tosh, Lee Scratch Perry

Αλλά και συγκροτήματα όπως:

Steel Pulse (συγκρότημα reggae που εντοπίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο)

Ενώ κι εδώ στην Ελλάδα εντοπίζουμε αξιόλογες μουσικές “απόπειρες”  εδραίωσης της reggae μουσικής, με ονόματα όπως:

Locomondo, Skaribas, Κακό Συναπάντημα, Professor Skank

Peter Tosh                                        Steel Pulse                                      Locomondo

Η θέση της reggae εν έτη 2018

 Σήμερα δεκάδες πόλεις της Ευρώπης εξακολουθούν και χορεύουν ασύστολα στους ρυθμούς της reggae μουσικής, ενώ διεξάγονται κάθε χρόνο και κάποια στοχευμένα reggae music festivals ανά τον κόσμο. (όπως τοSummerjamστη Γερμανία ή τοOne Love Festival στο Ηνωμένο Βασίλειο!)

Κι επειδή είναι γνωστό πως εδώ στο InTownPost μας αρέσει να μιλάμε και με μουσική, παρακάτω θα ακολουθήσει το δικό μας reggaeplaylist με κλασικά κομμάτια από τα παλιά, αλλά και πιο σύγχρονες προσπάθειες αποτύπωσης reggae μουσικής.

Αυτά από εμένα, μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Vinnie Vincent: o «άνθρωπος-σκια» των Kiss σπάει την 20χρονη σιωπή του: Γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Η ιστορία του Vinnie Vincent έχει και με το παραπάνω τα συστατικά για βιβλίο, ταινιά, ντοκυμαντέρ κλπ. Αρχίζοντας να σταδιοδρομεί στα 70s γίνεται ο “σωτήρας” των Kiss στα 80s, συνεχίζει με το δικό του συγκρότημα Vinnie Vincent Invasion, (VVI), ως την πτώση και την πλήρη εξαφάνισή του εντέλει, για 22 χρόνια. Για τους φανς των Kiss ήταν ένας ζωντανός μύθος – σε αυτοεξορία. Και σ’ αυτά τα «χαμένα» χρόνια: φήμες για συλλήψεις, απάτες, mugshots, αλλαγή φύλου… O Vinnie Vincent δεν εμφανιζόταν ούτε καν για να αντικρούσει ό,τι δημοσιευόταν – κρυβόταν για δυο δεκαετίες από τη δημόσια ζωή, απ’ τον κόσμο. Ως σήμερα. Πριν από λίγο καιρό, φθινόπωρο του 2017, βγήκε η ανακοίνωση του Atlanta Kiss Expo 2018. Πρόκειται για ένα festival για τους fans των Kiss. Στην ανακοίνωση αυτή, το κεντρικό event του διήμερου θα ήταν οι εμφανίσεις-ομιλίες του Vinnie Vincent. (Τελευταία δημόσια εμφάνισή του ήταν πριν από 22 χρόνια, πάλι σε ένα Kiss Convention).

Ιανουάριος 2018, λοιπόν. Ο άνθρωπος-σκιά, εμφανίστηκε. Για πολλούς η εμπειρία ήταν ίδια με την ζωντανή εμφάνιση ένος αληθινού ‘Φαντάσματος της Όπερας’. Κι ήταν χειμαρρώδης. Μίλησε για όλα.

                                                                                Ένα ακόμα «american circus» δημοσιότητας

Σ’ αυτά τα 22 χρόνια έβγαιναν φήμες γι’ αυτόν, απίστευτες, δημοσιεύματα με συζυγική βία, δημοσιεύματα με σκοτωμένα σκυλιά θαμμένα στην αυλή του, δημοσιεύματα για απάτη με προπαραγγελίες για cd του, μέχρι και δημοσιεύματα που τον έφεραν να έχει κάνει αλλαγή φύλου. Παλιοί συνεργάτες από τους Kiss κι απ’ όλες τις άλλες συνεργασίες του να τον λοιδορούν εδώ κι εκεί, κάποιοι άλλοι να τον υποστηρίζουν. Ένα αμερικάνικο τσίρκο δημοσιότητας δημιουργήθηκε γύρω του με τον καιρό, μια νοσηρή φιλολογία άνθισε και έπλασε το αλλόκοτο σχήμα της γύρω από έναν Vincent που έμενε σιωπηλός και απόμακρος! Ούτε να σχολιάσει αυτή τη ριάλιτι φιλολογία γύρω του, (κι ακόμα χειρότερο-σημαντικότερο: χωρίς νέα μουσική). Ούτε live εμφανίσεις, τίποτα. Και για τα media η σιωπή είναι κάτι σαν ..αποδοχή ενοχής!

Aφαιμαγμένος οικονομικά από τις δικαστικές μάχες με τους Kiss (κυρίως), έγινε ένας μικρός, 80s metal Πολίτης Κέϊν, (χωρίς την περιουσία), στην απομόνωση απ’ την κοινωνία και τη μουσική που τον είχε ανυψώσει, χαμένος μέσα σ’ έναν καταστροφικό γάμο, κατά τα λεγόμενά του. Μια δραματική, σχεδόν τραγική, αληθινά, ιστορία.

Σ’ όλη τη φιλολογία -άρθρα, συνεντεύξεις, βιβλία- που αφορά την οικονομική «αυτοκρατορία» των Kiss, (ιδιοκτησία των δύο ιδρυτικών, σταθερών μελών: Gene Simmons και Paul Stanley), ο Vinnie Vincent σκιαγραφείται ως ένας «villain», ως ταλαντούχος μεν αλλά «impossible to work with» τύπος. Υπάρχουν και συνεντεύξεις των Kiss ή μελών των VVI όπου λοιδορείται ανοιχτά. Πώς να αμυνθεί απέναντι σε αντίδικους που έχουν ολόκληρα επιτελεία για να τον αντιμετωπίζουν τον κιτρινίζουν, τον μειώνουν συστηματικά; Από Guitar Hero σε Φάντασμα.  Ο Vinnie πολεμούσε –ξεροκέφαλα- έναν άνισο πόλεμο.. Βusiness killed music.

Ο Vinnie που μ’ ενδιέφερε εξαρχής είναι ένας εξαιρετικός συνθέτης και συγχρόνως ένας criminally underrated guitar hero. Πέρα από τις εξαιρετικές του συνθέσεις είναι ίσως ο πρώτος αληθινός guitar-shredder όπως λέμε. Κατέληξα να εκπλήσσομαι με το όλο δράμα του, έχοντας απλά ξεκινήσει για να εντοπίσω στο διαδίκτυο άλλες μουσικές του που πιθανώς να μη γνώριζα.

Business και δημοσιότητα  και το πως επιλέγει κάποιος να τα διαχειριστεί. Η ιστορία του Vinnie Vincent είναι μια ιστορία που εμπεριέχει κάμποσες στραβοτιμονιές κι από μέρους του. So, business killed music. 

                                                                                                Το απατηλό μακιγιάζ

Κι όχι μόνο σκότωσε τη μουσική του VV, δύο δεκαετίες που θα μπορούσαν να είναι πλούσιες σε έργο, αλλά και την υπόλοιπη ζωή γύρω της. Δυστυχία, παρακμή, απόγνωση και απομόνωση, εκεί που κάποτε ο VV άγγιξε κι έζησε για κάμποσο το «precious» american dream του.

O Vinnie Vincent λοιπόν είναι στον αντίποδα της business όψης των πραγμάτων: ο ριγμένος. Μα για τα ράμφη των αδηφάγων «Μέσων», του Τύπου, της τηλεόρασης, του ίντερνετ, υπάρχει κι εκεί μεδούλι που μπορούν να σκαλίσουν, να το κιτρινίσουν και να το πουλήσουνε. Αυτές τις γερασμένες, άπληστες φιγούρες, τρομακτικότερες πια χωρίς το μακιγιάζ.

Κι ο ταλαντούχος κύριος Vincent, (Cusano, ισπανόφωνης καταγωγής), ο ριγμένος, ο villain, ο αυτοεξόριστος, εμφανίστηκε αυτοπροσώπως στην ανακοινωμένη ημερομηνία, για το διήμερο Kiss Expo στην Atlanta. Και μίλησε για τα πάντα, εκτενώς. Όχι μόνο για τα μουσικά. Μπορείτε να δείτε τα videos αν σας ενδιαφέρουν – και να κάνετε τις δικές σας σκέψεις. Στο φινάλε του Expo ο Vinnie έπιασε και μια κιθάρα, το ζητούμενο εξαρχής. Άντε, να ξελασπώσει, να κυκλοφορήσει πράγματα που λέει κι ο ίδιος ότι έχει γράψει όλον αυτό τον καιρό.

Πολλοί φανς των Kiss τον στηρίζουν, ενώ ακόμη περισσότεροι θεωρούν fake τον τωρινό σχηματισμό των Kiss. Ταξιδέψανε απ’ όλο τον κόσμο, κρέμονταν απ’ τα χείλη του, εκείνου που μόλις βγήκε απ’ τις σκιές. Phantom of a Rock Opera. Και απ’ την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του τροφοδότησε πάλι εκείνη τη φήμη της αλλαγής φύλου, ντυμένος και βαμμένος έντονα – όχι εντονότερα πάντως από τις ημέρες της glam-δόξας του. Ένας guitar-antihero λοιπόν, ο Vinnie Vincent.

Ανακοίνωσε ότι τον Απρίλιο θα ανέβει στη σκηνή ως guest σε ένα live του Gene Simmons των Kiss. Η φιλολογία θα έχει σίγουρα και συνέχειες. 

Ο Σταμάτης Κραουνάκης + Σπείρα Σπείρα παίζουν και την Καθαρή Δευτέρα στην Σφίγγα

«Αγκαλιά απόψε για τα ορφανά

Να τα χώσει ο πόνος για σεφτέ

Α, να μην υπάρχει κανένας χωρίς ζευγάρι

Α, να μην υπάρχει κανένας μοναχός..»

 

«Τα παιδιά της Σφίγγας» συνεχίζουν τις εμφανίσεις τους για όλες τις Δευτέρες του Φεβρουαρίου στη «Σφίγγα» με κέφι, τραγούδι, ποτό, χορό και μπρίο.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Σπείρα Σπείρα κατάφεραν να κάνουν τις Δευτέρες μας να μοιάζουν σαν Σάββατα και στέκι των καλλιτεχνών, του δημοσιογραφικού κόσμου και των φοιτητών.

Τραγουδούν λαλούν και ισιώνουν διαθέσεις αλφαβητικά οι:

Χρήστος Γεροντίδης: φωνή, καχόνε

Σάκης Καραθανάσης: φωνή, κιθαρόνι, καχόνε, νταούλι

Σταμάτης Κραουνάκης: φωνή, πιάνο

Κώστας Μπουγιώτης: φωνή, καχόνε

Νίκος Σταδιάτης: φωνή, ακορντεόν

Βασίλης Ντρουμπoγιάννης: πιάνο

Βάιος Πράπας: φωνή, κιθάρες, μπουζούκι

Γιώργος Στιβανάκης: φωνή, μαράκες, ντέφι

Χάρης Φλέουρας: φωνή, κέφι, μπρίο, κουταλάκια

Αξεσουάρ και ρούχα η αξεπέραστη Έβελυν Σιούπη

Ενορχηστρώσεις η ομάδα μουσικών

Στον ήχο ο Γιώργος Τσατσούλης

Σχεδιασμό φωτισμού o Κώστας Μπλουγουράς

Στα φώτα ο Βασίλης Νικολόπουλος

                                                   Κάθε Δευτέρα στις 21.00

Μουσική σκηνή ΣΦΙΓΓΑ:

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής – Αθήνα

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

 

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

Sfigamusic@gmail.com

Ώρα έναρξης: 21.00

 

Τιμές:

15€ στο μπαρ με μπύρα ή κρασί

12€ φοιτητικό και ανεργίας

Τραπέζι: 50€ φιάλη κρασί για δυο άτομα

και 100€ η φιάλη ποτό ανά τέσσερα άτομα

 

Για γκρουπ άλλη τιμή κατόπιν συνεννόησης

Υπεύθυνος επικοινωνίας για τη Σφίγγα: Αλέξανδρος Καραμαλίκης
akaramalikis@gmail.com – 6946492740 

Ο συνθέτης Λουκάς Θάνος με επιστολή του στο Intown Post.com παίρνει θέση για το όνομα Μακεδονία

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Ένας σπουδαίος άνθρωπος της τέχνης, που τιμά την Ελλάδα εντός και εκτός συνόρων της, ο Λουκάς Θάνος, ο δημιουργός της  «Μπαλάντας του Κυρ Μέντιου», παίρνει θέση για το όνομα Μακεδονία, όταν άλλοι ομότεχνοί του σιωπούν. Την ίδια στιγμή που ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων Μάθιου Νίμιτς, αποκαλεί Μακεδόνες τους Σκοπιανούς, και η λύση που προωθεί περιγράφει το όνομα των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας».

Με επιστολή που έστειλε ο Λουκάς Θάνος στο «Intown Post» παρεμβαίνει και λέει ξεκάθαρα τη γνώμη του, χωρίς μισόλογα,  για το όνομα Μακεδονία, που καπηλεύονται λαοί, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την προέλευσή του.

Στο πλήρες κείμενο της επιστολής του, που φέρει τον τίτλο «Περί γεωγραφικών προσδιορισμών» αναφέρει :

 Περί γεωγραφικών προσδιορισμών

Η Ιστορία, δηλαδή η πορεία των πολιτισμών, δημιουργεί τις Γεωγραφικές ονομασίες και μετά η Γεωγραφία επηρεάζει την Ιστορία. Η Μακεδονία Ιστορικά είναι Ελληνική, Γεωγραφικά κατά καιρούς άλλαζε χέρια όπως όλα τα μέρη του κόσμου.

Σήμερα, δηλαδή το 2018, γεωγραφικά η Μακεδονία ανήκει στην Ελλάδα στα Σκόπια στη Βουλγαρία στη Αλβανία στη Σερβία και στο Κόσοβο. Το 52% ανήκει στην Ελλάδα.

Μία γεωγραφική ονομασία είναι μια γεωγραφική ονομασία, έτσι μία τοποθεσία, ένας νομός κ.λ.π. μπορεί πιθανά να φέρει μια γεωγραφική ονομασία, όχι όμως μια χώρα. Μία χώρα δεν μπορεί καν να φέρει ούτε τον γεωγραφικό προσδιορισμό και εξηγούμαι γιατί.

Όλες οι χώρες στον κόσμο όπως διαμορφώνονται κάθε δεδομένη ιστορική στιγμή, χωρίζουν με τα σύνορά τους γεωγραφικές περιοχές, αν ξαφνικά λοιπόν μία χώρα αποφάσιζε να πάρει το όνομα μιας γεωγραφικής περιοχής που ανήκει και σε άλλη χώρα ή και σε πολλές μαζί επειδή θέλει να επωφεληθεί πιθανώς από την ιστορική δυναμική του ονόματος προσέξτε τι θα μπορούσε να συμβεί.

Το Μεξικό θα μπορούσε να αποφασίσει να λέγεται Δημοκρατία την Νότιας Καλιφόρνιας, ο Καναδάς να ονομαστεί άνω Νέα Υόρκη, η Δανία Νότια Σκανδιναβία, η Τουρκία θα μπορούσε να ονομαστεί Ανατολική Οθωμανική Δημοκρατία της Ευρώπης, η Μογγολία Δυτική Κινέζικη Δημοκρατία της Σιβηρίας, η Εσθονία Βαλτική Δημοκρατία, η Ιρλανδία Βόρια Βρετανική Δημοκρατία, η Βουλγαρία Πέρα Μακεδονία, η Αλβανία Δώθε Μακεδονία, η Κούβα Νησιωτική Δημοκρατία της Αμερικής και ούτω καθεξής χωρίς τέλος. Παρατηρούμε βέβαια, ότι η ταλαιπωρημένη αυτή λέξη, Δημοκρατία, μπαίνει σχεδόν παντού για να προσδώσει μια ανθρωπιστική διάθεση καλής πρόθεσης.

Η μή Ηθική έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Όπως η Βιολογική έτσι και η Ιστορική Ηθική όταν παραβιάζεται επηρεάζει όχι μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους αλλά και τους έμμεσα ενδιαφερόμενους ή αδιάφορους.

Καταλαβαίνω, ότι κάθε άνθρωπος, είτε από μόνος του, είτε από προπαγάνδα, μπορεί να αισθάνεται ό,τι αισθάνεται, έτσι ένας Αλβανός μπορεί να αισθάνεται Μακεδόνας ή ένας Κουβανός Βραζιλιάνος, αλλά δεν σημαίνει ότι επειδή ο Λόρδος Βύρων αισθανόταν Έλληνας πρέπει η Αγγλία να ονομαστεί Ελλάδα.

Λουκάς Θάνος

Για την ιστορία αναφέρουμε , ότι ‘ήταν αρχές δεκαετίας του΄ 90 , όταν επανεμφανίσθηκε στο προσκήνιο το λεγόμενο «Μακεδονικό».

Τότε έξι κορυφαίες προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας έστειλαν επιστολή προς την ΕΟΚ με σκοπό να ξεκαθαρίσουν το ασαφές γύρω από την διεκδίκηση του όρου Μακεδονία από τα Σκόπια υπογραμμίζοντας , ότι «για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας!»

Το κείμενο υπέγραφαν οι

Οδυσσέας Ελύτης (Βραβείο Νόμπελ 1979), Γιάννης Γεωργάκης (ακαδημαϊκός, πρόεδρος ιδρύματος “Αλέξανδρος Ωνάσης”), Αριστόβουλος Μάνεσης (καθηγητής, πρώην κοσμήτωρ της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής των Ελλήνων, Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Αμιένης) , Μελίνα Μερκούρη (ηθοποιός, βουλευτής Επικρατείας, πρώην Υπουργός Πολιτισμού), Δημήτρης Τσάτσος (καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο, Πανεπιστημίου του Χααγκεν Γερμανίας).

Και εστάλη στις 28 Μαρτίου του 1992.

Σε αυτό υπογραμμίζεται μεταξύ άλλων :

«Οι υπογραφόμενοι θεωρούμε υποχρέωση μας τόσο απέναντι στην ιδιαίτερη πατρίδα μας την Ελλάδα, όσο και απέναντι στη μεγαλύτερη πατρίδα μας την Ευρώπη, να απευθυνθούμε σε εσάς και να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα.

Σας είναι ασφαλώς γνωστή η προσπάθεια που άρχισε παλιότερα και συστηματοποιήθηκε μετά το 1944 με την ίδρυση, στο πλαίσιο της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ενός ομοσπονδιακού κρατιδίου υπό το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” με αποκλειστικό στόχο, τότε και τώρα, την αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων εντός των οποίων περικλείεται η ελληνική Μακεδονία, ως περιοχή της Βόρειας Ελλάδας με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, κατοικούμενη από αμιγώς ελληνικό πληθυσμό.

Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων, αποτελούσε τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας. Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωριστούν το Σκόπια ως χωριστά κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία” η επιβουλή κατά της Ελλάδος καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.

Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο, αλλά μέρος μόνο του γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομα του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά, όσο και υποκειμενικά να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος των γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό στους κατοίκους του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.

Η ειρήνη στα Βαλκάνια προϋποθέτει το σεβασμό των συνόρων.

Η χρήση ονομασίας “Μακεδονία” από ένα αναβαθμισμένο πλέον σε ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις.

Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας “Μακεδονία” τα Σκόπια – αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας – δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα”, την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” – όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία – με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Έλληνες.

Τέτοια ήταν, άλλωστε, καθώς το μαρτυρούν πάμπολα στοιχεία, η προοπτική που αρχικά., όταν το 1944 ο Τίτο ίδρυσε το ομόσπονδο κρατίδιο της “Μακεδονίας” και κατασκεύασε αντίστοιχη “εθνότητα”.

Εν όψει όλων των ανωτέρω η εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τυχόν αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με την ονομασία “Μακεδονία” θα αποτελούσε επίσημη αμφισβήτηση των συνόρων της Ελλάδας και συνακόλουθα βαρύτατο πλήγμα κατά ενός μέλους της Κοινότητας. Ο ελληνικός λαός – αυτό έδειξαν και οι 1.000.000 διαδηλωτές που ξεχείλισαν τους δρόμους της μακεδονικής πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης, στις 14 Φεβρουαρίου, δεν ξέρουμε κατά πόσο θα μπορέσει να παραμείνει απαθής μπροστά σ’αυτήν την απειλή κατά της εθνικής του υπόστασης και της εδαφικής του υπόστασης και της εδαφικής του ακεραιότητας. Ελπίζουμε ότι θα θελήσετε να λάβετε υπόψη σας όσα θεωρήσαμε σκόπιμο, όχι από απλή ευαισθησία, αλλά ως ηθική, νομική και πολιτική υποχρέωση μας, να θέσουμε υπόψη σας.

Για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας!»

Αυτά είναι τα πιο επιδραστικά progressive rock albums όλων των εποχών: Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Είναι γνωστό πως ο Φεβρουάριος δεν φημίζεται τόσο για την μουσική του “δεινότητα”. Αν το καλοσκεφτείς μάλιστα, τα περισσότερα μουσικά δρώμενα λαμβάνουν χώρα ως επί το πλείστον τη θερινή περίοδο. Παρόλα αυτά, εμείς είμαστε εδώ για να σου θυμίζουμε σε κάθε  ευκαιρία ότι η μουσική είναι πανταχού παρούσα, ανεξαρτήτως τόπου, χρόνου και ψυχικής κατάστασης. Έτσι λοιπόν, πρέπει να σου εξομολογηθώ πως ξεκινώντας αυτό το αφιέρωμα είχα ως βασική μου ιδέα τη διαμόρφωση μιας λίστας η οποία θα έπρεπε να περιλάβει τα κορυφαία άλμπουμ της progressive rock σκηνής so far.

Κάτι τέτοιο όμως ξέρουμε και οι δύο καλά πως θα ήταν ανέφικτο καθώς σε ένα τόσο ραγδαία εξελισσόμενο είδος όπως η progressive, το να μιλήσεις για “top δίσκους όλων των εποχών” θα αποτελούσε ρίσκο. Επιπλέον, εντάξει…

Πως να τους συμπεριλάβεις όλους; (!)

Αναδιαμορφώνοντας λοιπόν, είμαι εδώ για να σου θυμίσω, από μια άλλη σκοπιά, τα πιο επιδραστικά progressive rock άλμπουμ που έχουν υπάρξει, τα οποία χάραξαν πορεία τόσο σε κοινό όσο και σε καλλιτέχνες… 

“The Dark Side of the Moon” – Pink Floyd

Ξεκινώντας κάπως βατά θα έλεγα, για τους πιο mainstream του είδους.

Τον Ιούνιο του 1972 οι Pink Floyd μπαίνουν στο στούντιο Abbey Road για να ξεκινήσουν την ηχογράφηση του νέου τους άλμπουμ, η οποία και ολοκληρώνεται τον Ιανουάριο του 1973.

Η κυκλοφορία του δίσκου πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, με τους Floyd να εκτοξεύονται στην κορυφή του “Billboard 200” ήδη απ’ την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του.

Ο δίσκος που τιτλοφορείται “The Dark Side of the Moon” περιείχε κομμάτια με άκρως πρωτοποριακά στοιχεία για την εποχή του, ενώ κάθε κομμάτι του συνοδευόταν από τις πιο εξελιγμένες τεχνικές που είχαν χρησιμοποιηθεί ως τότε σε ροκ άλμπουμ. Εκτός των κλασικών οργάνων είχαν χρησιμοποιηθεί εξωγενείς ήχοι, όπως ανθρώπινα ποδοβολητά ή παλιά ξυπνητήρια, κάτι που ήταν τολμηρό για την εποχή εκείνη.

Κομμάτια – ορόσημα της συγκεκριμένης δισκογραφικής δουλειάς ήταν μεταξύ άλλων τα “On the Road”,“Time” αλλά και “Brain Damage”.

Η πρωτοτυπία των ήχων αλλά και τα τόσο δυνατά μηνύματα που μετέδιδαν στο κοινό τα κομμάτια των Pink Floyd, ανταμείφθηκε στο δεκαπλάσιο, με το 15 φορές πλατινένιο “The Dark Side of the Moon” να κατέχει υψηλή θέση στη μουσική βιομηχανία ακόμα και σήμερα.

Mirage” – Camel

Γνωστό και μη εξαιρετέο, δεν θα μπορούσε να λείπει.

Την 1η Μαρτίου του 1974 το αγγλικό συγκρότημα της progressive rock, Camel, κυκλοφορεί το δεύτερο studio άλμπουμ του με τίτλο “Mirage”. Ο πολυσυζητημένος αυτός δίσκος αποτελείτο από μικρά “διαμάντια” συμπεριλαμβανομένων των “The White Rider” αλλά και “Lady Fantasy” ενώ συνολικά είχε πέντε tracks εκ των οποίων τα δύο ξεπερνούν τα 9 λεπτά σε διάρκεια.

Με πειραγμένους ήχους αλλά και έντονα ηλεκτρικά στοιχεία, οι Camel πρωτοπορούν αισθητά για την εποχή, ανοίγοντας δρόμο και για “τους επόμενους”. Στις 3 Ιουνίου του 2002 το συγκρότημα κυκλοφορεί έναν ακόμη δίσκο, αυτή τη φορά τη remastered edition του πολυπαιγμένου “Mirage” με τρία χορταστικά live tracks.

Το 2014 μάλιστα το “Mirage” βρέθηκε στην 51η θέση της λίστας του αγγλικού περιοδικού Prog με τα 100 καλύτερα progressive άλμπουμ όλων των εποχών.

Close to the Edge” – Yes

Και για όσους έχετε απορία, ακόμη δεν θα “ξεμακρύνουμε”…

Την ίδια εποχή στα early 70’s και πιο συγκεκριμένα στις 13 Σεπτεμβρίου του 1972 το αγγλικό συγκρότημα Yes κυκλοφορεί το νέο του δίσκο με τίτλο “ Close to the Edge”. Πρόκειται για το πέμπτο κατά σειρά studio άλμπουμ του συγκροτήματος, ηχογραφημένο στα Advision Studio της Atlantic Records.

Περιλαμβάνει τρία main tracks με το ομότιτλο “Close to the Edge” στην πρώτη πλευρά και τα “Siberian Khatru”

και “And you and I” να ακολουθούν στην δεύτερη πλευρά του δίσκου.

Ο δίσκος των Yes δέχθηκε αμέσως την αναγνωρισιμότητα που του άρμοζε με το “Billboard 200” των Ηνωμένων Πολιτειών να τον κατατάσσει στην 3η θέση, αμέσως λίγο μετά την κυκλοφορία του, ενώ παράλληλα επιβραβεύθηκε από το “UK album chart” με την 4η θέση.

Ακόμα όμως κι αν παραμερίσουμε τους αριθμούς, το “Close to the Edge” χαρακτηρίστηκε από κοινό και κριτικούς ως ένα εγχείρημα που ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του, κάτι που επαληθεύεται και στις μέρες μας.

OK Computer” – Radiohead

Προχωρώντας στον χρόνο, η διαρκώς μεταβαλλόμενη progressive rock ωριμάζει προοδευτικά και εδραιοποιείται πλέον με πιο γερές βάσεις στις συνειδήσεις και στα αυτιά του σύγχρονου ακροατηρίου.

Έτσι, το Μάιο του 1997 κάνει την εμφάνιση του το τρίτο άλμπουμ των Radiohead, ενός αγγλικού εναλλακτικού μέχρι πρότινος συγκροτήματος με τον τίτλο “OK Computer”.

Ο δίσκος “OK Computer” ήταν ο πρώτος ο οποίος ξέφευγε από το κλασικό κιθαρίστικο ύφος που χαρακτήριζε τους Radiohead, ενώ αποτέλεσε σταθμό για την μετέπειτα πορεία του συγκροτήματος, διαμορφώνοντας πολυεπίπεδα τον ήχο τους και οδηγώντας τον σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια.

Με κομμάτια όπως “Paranoid Android”, “Karma Police” και “No Surprises” οι Radiohead κατάφεραν και διαμόρφωσαν τον τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα που τους ακολουθεί μέχρι και σήμερα.

Το “OK Computer” επαινέθηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς του τότε αλλά και του τώρα και τιμήθηκε με το βραβείο Grammy ως το καλύτερο άλμπουμ στην κατηγορία της εναλλακτικής progressive μουσικής σκηνής.

Latelarus” – Tool

Διαδεχόμενο το all-included άλμπουμ των Tool “Salival”, το “Latelarus” αποτελεί την πλέον επιδραστική progressive metal δουλειά, ενώ επιτάσσεται εξαιρετικά στις ανάγκες του “νέου μιλένιουμ”. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου 2001 και αποτελεί το τρίτο επίσημο άλμπουμ των αμερικάνων Tool.

Το “Latelarus” πούλησε πάνω από 550.000 αντίγραφα μόλις την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, ενώ επισφραγίστηκε ως διπλά πλατινένιο τον Αύγουστο του 2003. Περιλαμβάνοντας τα αμίμητα “Parabola”, “Schism”, “The Patient” αλλά και το ομότιτλο “Latelatus” οι Tool κάνουν έντονα αισθητή την ενδοσκοπική διάθεση που θέλουν να προκαλέσουν στο κοινό και εν τέλει καταφέρνουν να τη μεταδώσουν.

Το αξιοπρόσεκτο με το “Latelarus” είναι πως προκάλεσε αίσθηση όχι μόνο στους κλασικούς οπαδούς των Tool αλλά και σε ανθρώπους που μέχρι τότε δεν είχαν καμία απολύτως ιδέα για το φαινόμενο.

Η επιτυχία ενός άλμπουμ έχει πολλά πρόσωπα, όμως αυτό που  μετατρέπει μια πολύ καλή δουλειά σε κάτι ανεπανάληπτο και μοναδικό είναι σίγουρα η ανταπόκριση του κόσμου.

Η μουσική βιομηχανία είναι αχανής και οι απόψεις των ακροατών στα σημεία είναι δεδομένο ότι θα διίστανται.

Θεωρώ ότι τα παραπάνω άλμπουμ ξεχώρισαν, ξεχωρίζουν και θα ξεχωρίζουν για πολύ καιρό ακόμα.

…Σίγουρα πάντως ήταν μια καλή αρχή για να “ντύσουμε” μουσικά το Φεβρουάριο σου! 

 Φιλιά,

Μαρκέλλα