fbpx

Η Κωνσταντίνα Πάλλα στη Σφίγγα (χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η νέα ανερχόμενη τραγουδοποιός Κωνσταντίνα Πάλλα για μία μοναδική βραδιά, την Κυριακή 12 Μαΐου 2019, θα τραγουδήσει στη μουσική σκηνή Σφίγγα.

Η φωνή της και το ρεπερτόριο της ακροβατεί ανάμεσα στο κλασικό λαϊκό τραγούδι και στα σημερινά έντεχνα μονοπάτια, από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τη Τζένη Βάνου μέχρι τον Σωκράτη Μάλαμα και την Ελεωνόρα Ζουγανέλη.

Στο πρόγραμμα της μας ταξιδεύει σε όλα τα τραγούδια που αγαπήσαμε και τραγουδήσαμε ενώ ταυτόχρονα μας συστήνει τα τραγούδια του σήμερα με το δικό της τρόπο ενώ μας παρουσιάζει τραγούδια και από την πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Όνειρα» η οποία κυκλοφορεί από τη ΜΙΝΟΣ ΕΜΙ.

Μαζί της οι μουσικοί Γιάννης Δίσκος στα πνευστά, Βασίλης Καρδάρας στο μπουζούκι και Μιχάλης Δάρμας στο κόντραμπάσο.

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

sfigamusic@gmail.com

Ώρα έναρξης: 21.00

Είσοδος σε τραπέζι: 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί

Οι μουσικοί: Πέτρος Κλαμπάνης & Σταύρος Λάντσιας στο Θέατρο Απόλλων της Σύρου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Οι δύο καταξιωμένοι μουσικοί της τζαζ ο μπασίστας Πέτρος Κλαμπάνης και ο πιανίστας Σταύρος Λάντσιας, συναντιούνται επί σκηνής για μια μοναδική συναυλία στο Θέατρο Απόλλων της Ερμούπολης Σύρου για να παρουσιάσουν έργα της τζαζ.

Οι δύο σπουδαίοι μουσικοί, βρίσκονται για να ανταλλάξουν μουσικές ιδέες και να συνομιλήσουν μέσω της μουσικής τους σε μια συναυλία όπου παρουσιάζουν αυτοσχεδιασμούς και συνθέσεις τους καθώς και κομμάτια γνωστά της τζαζ σκηνής.

Γεννημένος στη Ζάκυνθο, ο Πέτρος Κλαμπάνης εγκατέλειψε το Πολυτεχνείο των Αθηνών για να ακολουθήσει το πάθος του για τη μουσική, και το 2005 άρχισε τις σπουδές κοντραμπάσου στο Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ. Το 2008, ολοκλήρωσε τις επίσημες σπουδές του στο Aaron Copland School of Music στη Νέα Υόρκη, και σύντομα άρχισε να συνεργάζεται με μερικούς από τους πιο φημισμένους jazz μουσικούς της πόλης. Εκτός από την εκτεταμένη λίστα των εμφανίσεων του σε τοπικό επίπεδο, που συμπεριλαμβάνει τους ιστορικούς χώρους του Carnegie Hall, του Lincoln Center, και του Kennedy Center στην Washington, έχει εμφανιστεί μεταξύ άλλων στα διεθνούς φήμης North Sea Jazz Festival (Ολλανδία) και Palatia Jazz Festival (Γερμανία).

Η σχέση του Κλαμπάνη με τον Greg Osby οδήγησε στην κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ του, Contextual, στο label του σαξοφωνίστα, Inner Circle Music. Το άλμπουμ είχε επαινέσει ο καταξιωμένος μπασίστας Arild Andersen ως: «ένα από τα πιο συναρπαστικά έργα που έχω ακούσει από έναν μπασίστα εδώ και αρκετά χρόνια».

Ο Κλαμπάνης έχει λάβει ανάλογους επαίνους για το παίξιμό του και την συνθετική του δεινότητα. Ο συνάδελφος μπασίστας Drew Gress επισημαίνει «την επιθετική μελωδικότητα του, την ομορφιά του ήχου του και την μοναδικά προσωπική ενορχηστρωτική του ματιά». Το 2012, ο Κλαμπάνης κλήθηκε από την Liepaja Symphony Orchestra για μια σειρά συναυλιών στη Λετονία, ενώ λίγο αργότερα, η διασκευή του στο ελληνικό «Θαλασσάκι» εκτελείται από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Ο Κλαμπάνης θεωρείται επίσης χαρισματικός εκπαιδευτικός, και συχνά δίνει σεμινάρια ανά τον κόσμο, ενώ είναι φιλοξενούμενος καθηγητής στο Ωδείο Oberlin στο Οχάιο και την Ιόνιο Μουσική Ακαδημία στην Κέρκυρα. 

Το 2015 ψηφίστηκε στην Ελλάδα ο «Καλύτερος Jazz Καλλιτέχνης» από το jazzonline.gr και ο δίσκος του Minor Dispute επιλέχθηκε ανάμεσα στα καλύτερα Jazz albums στο Εθνικό Δημόσιο Ραδιόφωνο των ΗΠΑ (NPR).

Το 2017 κυκλοφορεί το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ, με τίτλο Chroma, και ντεμπούτο του στη νεοϋορκέζικη δισκογραφική εταιρία Motéma Music -στην Ελλάδα κυκλοφορεί από την MINOS EMI-, το οποίο τυγχάνει θερμής αποδοχής από τον διεθνή και εγχώριο τύπο. Το επερχόμενο φθινόπωρο αναμένεται η κυκλοφορία του τέταρτου προσωπικού του δίσκου με τίτλο ‘Irrationalities’.

O Σταύρος Λάντσιας γεννήθηκε στή Kύπρο τό 1966. Σπούδασε κλασσικό πιάνο και θεωρία μουσικής στό Eλληνικό Ωδείο Λευκωσίας με την καθηγήτρια Πίτσα Σπυριδάκη. Tο 1986 μεταβαίνει στην Aμερική όπου παίρνει δίπλωμα ενορχήστρωσης (Bachellor Of Music Degree in Commercial Arranging) από το Berklee College of Music της Bοστώνης. Διακρίνεται με τα βραβεία “Count Basie Jazz Masters award for pianists 1989” και “Quincy Jones Jazz Masters award for arrangers 1990”. Mετά το Berklee συνεχίζει σπουδές jazz πιάνου και αυτοσχεδιασμού με τον διεθνούς φήμης καθηγητή και “guru” τής jazz Charlie Banakos.     

O Σταύρος Λάντσιας χαίρει μεγάλης εκτίμησης σαν πιανίστας και έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες της Eλλάδος όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Έλλη Πασπαλά, ο Aλκίνοος Iωαννίδης, ο Ορφέας Περίδης, η Eλένη Καραΐνδρου,ο Nίκος Ξυδάκης, Xαρις Aλεξίου, Κώστας Τουρνάς, Γιώργος Nταλάρας, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Χαρούλης και Ελένη Βιτάλη. Συνθέσεις του παρουσιάζει για πρώτη φορά με το συγκρότημα “Human Touch” πού έχει δημιουργήσει με τούς διακεκριμένους μουσικούς Γιώτη Kιουρτσόγλου καί David Lynch. Το 1998 κυκλοφορεί το ομώνυμο cd “Human Touch” και το 2005 το “Movin”.

H πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά έχει τον τίτλο «Επιστροφή» (1999) και περιέχει συνθέσεις ενορχηστρωμένες για πιάνο, όμποε, κουαρτέτο εγχόρδων, κοντραμπάσο και τύμπανα. Σε δύο συνθέσεις φιλοξενείται ο διακεκριμένος μουσικός Haig Yazdjian στό ούτι και φωνή. Aκολουθεί η συνεργασία με την Έλλη Πασπαλά και τον David Lynch στην δημιουργία του «Trio».

Tον Απρίλιο του 2002 κυκλοφορεί την δεύτερη προσωπική του δουλειά με τίτλο «Το Ταξίδι μιας Νότας». Το πιο πρόσφατο του συνθετικό έργο ονομάζεται “Ημερολόγιο Ονείρων”, μια σουίτα για πιάνο, σοπράνο σαξόφωνο και ορχήστρα εγχόρδων. Παρουσιάστηκε το 2006 στη Πάτρα με διευθυντή ορχήστρας τον Αλέξανδρο Μυράτ στα πλαίσια της “Πάτρα- πολιτιστική πρωτεύουσα 2006”.

Το 2011 ολοκληρώθηκε στο Los Angeles η ηχογράφηση των πιο πρόσφατων του συνθέσεων με την συμμετοχή των Peter Erskine στα τύμπανα και Lars Danielsson στο κοντραμπάσο. O Σταύρος Λάντσιας δραστηριοποιείται και στον εκπαιδευτικό τομέα δίνοντας σεμινάρια αλλά και ιδιαίτερα μαθήματα. Oι σπουδές του αλλά και η πολυετής του πείρα σαν επαγγελματία μουσικό τον καθιστούν μια πολύτιμη πηγή μάθησης και πληροφορίας.

Ερμούπολη Σύρος

Πέμπτη 2 Μαΐου 2019

Ώρα: 20.30

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 12€ 

Μειωμένο: 10€ (AMEA, φοιτητές, άνεργοι)

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Ticket Services και στα Ταμεία του Θεάτρου Απόλλων Σύρος

Τηλεφωνικά: 2107234567

Online: http://www.ticketservices.gr

https://tickets.public.gr/event/syros-petros-klampanis-stavros-lantsias/

Follow Petros Klampanis

http://www.petrosklampanis.com/

https://www.facebook.com/petros.klampanis

http://twitter.com/petrosklampanis

https://www.instagram.com/petrosklampanis/

https://www.youtube.com/user/PetrosKlampanisVideo

Follow Stavros Lantsias

https://www.facebook.com/slantsias

Ο Λουκάς Θάνος στην Απανεμιά, τραγουδά ο Βασίλης Προδρόμου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο σπουδαίος συνθέτης Λουκάς Θάνος σε μία ξεχωριστή εμφάνιση στο χώρο της Απανεμιάς στην Πλάκα, την Μεγάλη Τρίτη 23 Απριλίου 2019. Μαζί του ο ταλαντούχος τραγουδιστής Βασίλης Προδρόμου και φίλοι ερμηνευτές.

Λουκάς Θάνος - Γιάννης Χαρούλης
Βασίλης Προδρόμου
Ο Λουκάς Θάνος με τον Ψαραντώνη
Βασίλης Προδρόμου

Ο Λουκάς Θάνος, γνωστός από τον  ιστορικό δίσκο «Σάλπισμα» με τον Νίκο Ξυλούρη, παρουσιάζει επιλογές από τις δημιουργίες του με κεντρικό άξονα τις μελοποιήσεις του στα ποιήματα του Κωστή Παλαμά. Πιο συγκεκριμένα θα ακουστούν τραγούδια από το cd «Ο δωδεκάλογος του γύφτου» που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2016 με τη φωνή του Γιάννη Χαρούλη αλλά και τραγούδια από το επερχόμενο cd (το δεύτερο μέρος της τριλογίας του με ποιήματα του Κωστή Παλαμά) με βασικό ερμηνευτή τον Βασίλη Προδρόμου.

Φυσικά δεν θα λείψουν και τα τραγούδια σε ποίηση του Κώστα Βάρναλη, όπως τα διαχρονικά τραγούδια «Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου» και «Οι πόνοι της Παναγιάς» και πολλά άλλα από τη συνεργασία του με τον μοναδικό Νίκο Ξυλούρη.

Συμμετέχουν οι μουσικοί Νίκος Τατασόπουλος στο μπουζούκι και Δημήτρης Τσεκούρας στο κόντραμπασο.

Μεγάλη Τρίτη 23 Απριλίου 2019

Ώρα έναρξης: 22.00

Είσοδος ελεύθερη

Μνησικλέους και Θόλου 4, Πλάκα

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3248580

«Lux Αeterna»: Mozart και Vivaldi από την Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Οι μέρες του Θείου Πάθους, αλλά και της Ανάστασης, πλησιάζουν. Η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών ανταποκρίνεται στο πνεύμα των ημερών με το κορυφαίο ίσως έργο θρησκευτικής μουσικής όλων των εποχών: Το περίφημο Ρέκβιεμ σε ρε ελάσσονα του Wolfgang Amadeus Mozart.

Wolfgang Amadeus Mozart
Wolfgang Amadeus Mozart και Franz Xaver Süssmayr

Το μεγαλειώδες έργο του μεγάλου Βιεννέζου συνθέτη, το «στερνό του τραγούδι», έμεινε ημιτελές όταν ο θάνατος τον πρόλαβε στις αρχές Δεκεμβρίου του 1791, σε ηλικία μόλις 35 ετών. Το έργο συμπληρώθηκε από τον μοναδικό μαθητή του Μότσαρτ, τον Franz Xaver Süssmayr με τρόπο που να μην είναι απόλυτα ξεκάθαρο ποια ακριβώς μέρη προέρχονται από την πένα του δάσκαλου και ποια από τον μαθητή.

Η νεότερη μουσικολογική έρευνα έχει κάνει τις προτάσεις της επ’ αυτού, ωστόσο ποτέ δεν θα μάθουμε με σιγουριά ποια ακριβώς είναι λύση αυτού του σκοτεινότερου ίσως μυστηρίου στην Ιστορία της Μουσικής. Μυστηρίου που ξεκίνησε ήδη με τη δημιουργία του έργου, το οποίο παραγγέλθηκε στον Μότσαρτ από έναν κρυφό πάτρωνα. Τη μεταφυσική διάσταση του έργου, που στέκει από κάθε άποψη στο μεταίχμιο μεταξύ ζωής, θανάτου και μεταθανάτιας ζωής, προσεγγίζει η επόμενη συναυλία της Φιλαρμόνιας, σε συνεργασία με τρεις χορωδίες και τέσσερις εξαιρετικούς λυρικούς σολίστ.

Η συναυλία πλαισιώνεται από ένα σημαντικό έργο του εμβληματικού συνθέτη του Ιταλικού Μπαρόκ, Antonio Vivaldi: το κοντσέρτο γκρόσο για τέσσερα βιολιά και έγχορδα, έργο 3, αρ. 10. Τους ρόλους των σολίστ αναλαμβάνουν τέσσερις από τους μουσικούς της ορχήστρας.

 Το έργο ανήκει στη συλλογή κοντσέρτων «L’estro armonico» (ο αρμονικός οίστρος) του συνθέτη, που γράφτηκαν περίπου 80 χρόνια πριν το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ, περί το 1711. Η μελαγχολία και η εσωστρέφεια της τονικότητας της σι ελάσσονος, σε συνδυασμό με τη προσμονή της ορμητικής επέλευσης της φυσικής αναγέννησης, που υποδηλώνεται από τον συνολικό τίτλο της συλλογής, ανταποκρίνεται ακριβώς στο πνεύμα των ημερών.

 

Παρασκευή 19 Απριλίου 2019

Ώρα έναρξης: 20:30΄

Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού «Άρτεμις»: Πυθαγόρα 8, Άλιμος

 

Πρόγραμμα:

Antonio Vivaldi, Κοντσέρτο σε σι ελάσσονα για 4 βιολιά, ορχήστρα εγχόρδων και κοντίνουο, RV 580, op. 3 (No 10)

Σολίστ:

Γιαρεσλάβ Τόκαρεβ

Julieta Avetyan

Svetlana Sheveleva

Μιγκέν Σελμάνι

Wolfgang Amadeus Mozart, Requiem σε ρε ελάσσονα, KV. 626

Σολίστ:

Σιρανούς Τσαλικιάν, υψίφωνος

Αθηνά Καστρινάκη, μεσόφωνος

Ζάχος Τερζάκης, τενόρος

Γιώργος Ρούπας, βαθύφωνος

Συμμετέχουν:

Η Ακαδημαϊκή Χορωδία Νέων Αθηνών (διδασκαλία: Νίκος Μαλιάρας)

Η Χορωδία του Εθνικού Ωδείου (διδασκαλία: Σπύρος Κλάψης)

Η Χορωδία «Μελωδοί» Νέας Σμύρνης (διδασκαλία: Γιώργος Ζιάκας)

Η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Μαλιάρας

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος: 15 €

Μειωμένο(φοιτητές, 65+, νέοι έως 25 ετών, άνεργοι, ΑμΕΑ) :8 €

Προπώληση εισιτηρίων:

Viva.gr:   https://www.viva.gr/tickets/music/xwros-texnhs-kai-politismou-artemis/lux-aeterna/

Antonio Vivaldi
Νίκος Μαλιάρας

«Μη μου στενοχωριέσαι»: Ο Γιώργος Μητρογιαννόπουλος και η Γεωργία Κοκορίγκου στη Σφίγγα (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο Γιώργος Μητρογιαννόπουλος και η Γεωργία Κοκορίγκου παρουσιάζουν την μουσική παράσταση: «Μη μου στενοχωριέσαι», μουσικές του χθες στο σήμερα, την Κυριακή 21 Απριλίου στις 9:00 μ.μ. στη μουσική σκηνή «Σφίγγα».

Μετά από ένα χρόνο από την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου, «Φωνάζει ο νους» από την «Modum Records», ο τραγουδοποιός Γιώργος Μητρογιαννόπουλος και η ερμηνεύτρια Γεωργία Κοκορίγκου  επιστρέφουν με ένα Covers Project που τιτλοφορείται: «Μη μου στεναχωριέσαι»,  διασκευασμένα τραγούδια του χθες στο σήμερα. Αγαπημένες διασκευές παραδοσιακών, ρεμπέτικων και όχι μόνο τραγουδιών με την αισθητική ματιά του Γιώργου, της Γεωργίας και των μουσικών που θα τους πλαισιώσουν. Τις ενορχηστρώσεις έχει αναλάβει ο ταλαντούχος φλαουτίστας Στέφανος Χατζηαναγνώστου. 
Το πρόγραμμα της μουσικής παράστασης «Μη μου στενοχωριέσαι» θα περιλαμβάνει επίσης τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία του Γιώργου Μητρογιαννόπουλου και της Γεωργίας Κοκορίκγου («Λόγια της σιωπής» και «Φωνάζει ο νους») καθώς και ακυκλοφόρητο υλικό από τον επερχόμενο δίσκο που ετοιμάζουν.

O Γιώργος Μητρογιαννόπουλος γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα είναι καθηγητής μαθηματικών και ασχολείται με την μουσική ως τραγουδοποιός από την εφηβεία του. Τα πρώτα του δισκογραφικά βήματα έγιναν με την κυκλοφορία του πρώτου CD-single της «4ης Ακρόασης» της «Μικρής Άρκτου» απ’ όπου και διακρίθηκε με το τραγούδι του «Ο Δράκος».

Το Δεκέμβρη του 2015 κυκλοφόρησε η πρώτη προσωπική του δουλειά με τίτλο «Λόγια της σιωπής» από τις εκδόσεις «Μετρονόμος» και τον Μάρτιο του 2018 κυκλοφόρησε η δεύτερη προσωπική του δουλειά με τίτλο «Φωνάζει ο νους» από την «Modum Records». Το καλοκαίρι του 2018 κυκλοφόρησε ψηφιακά μέσω του YouTube το single «Κάθε μέρα διαφορετική» προπομπός του επόμενου δίσκου. Ο στίχος του είναι κυρίως κοινωνικοπολιτικός, με διάθεση περιγραφής αυτών που ζούμε σήμερα.

Ο δεύτερος δίσκος του επέλεξε να είναι ένας  θεματικός δίσκος και η λέξη »ξενιτιά» να αποτελεί τη βασική έννοια. Διατρέχει το δίσκο έχοντας διπλή ερμηνεία, από τη μία θέλει να περιγράψει και να επισημάνει το ξεριζωμό λαών, περιγράφοντας τις αρνητικές συνέπειες που αυτός επιφέρει. Από την άλλη, η λέξη »ξενιτιά», αφορά τη »διαφυγή» προς ένα καλύτερο, ελπιδοφόρο αύριο. Στη θεματολογία του επίσης, υπάρχουν και τραγούδια που αφορούν την αγάπη, τη μοναξιά και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η Γεωργία Κοκορίγκου γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα. Έχει αποφοιτήσει από το Μουσικό Σχολείο Αλίμου το 2009. ‘Eπειτα από την αποφοίτησή της, έχει κάνει μαθήματα φωνητικής και έχει ασχοληθεί με παραδοσιακά κρουστά και ακορντεόν.

Αποφοίτησε από το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια μουσικοκινητικής αγωγής και θεατρικού παιχνιδιού.

Έχει συμμετάσχει στους δίσκους «Λόγια της σιωπής» και «Φωνάζει ο νους» του  Γιώργου Μητρογιαννόπουλου και έχει εμφανιστεί σε διάφορες γνωστές μουσικές σκηνές και μαγαζιά της Αθήνας όπως ο «Σταυρός του Νότου», η «Σφίγγα», το «Hollywood».

Μαζί με τον Γιώργο Μητρογιαννόπουλο (ακουστική κιθάρα, ερμηνεία) και την Γεωργία Κοκορίγκου (ακορντεόν, ερμηνεία) την Κυριακή 21 Απριλίου 2019 θα εμφανιστούν οι μουσικοί:

Στέφανος Χατζηαναγνώστου (φλάουτο, ενορχηστρώσεις),

Άκης Κώτας (ηλεκτρικό μπάσο),

Βασίλης Καραμπελόπουλος (τύμπανα) και

Γιάννης Ταυλάς (ηλεκτρική κιθάρα)

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

sfigamusic@gmail.com

Ώρα έναρξης: 21.00

Είσοδος σε τραπέζι: 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί

«10+1 κομμάτια των Black Sabbath που δεν θα βαρεθούμε ποτέ», γράφει και επιλέγει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Κακά τα ψέματα: Η κινητήριος δύναμη όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας (αλλά και εντός μας) δεν είναι άλλη από τη μουσική. Τα συναισθήματα που κατά καιρούς «ξεπετιούνται», μέσα στο πλαίσιο της αδιάκοπης πάλης με την καθημερινότητα, καλλιεργούνται γόνιμα μέσα από τη μουσική και εν συνεχεία, είτε δαμάζονται, είτε ξεθαρρεύουν.  

Φαντάζομαι λοιπόν πώς είναι λογικό να μπορεί κανείς να γράφει για ώρες σε σχέση με τη μουσική και φυσικά για το τι τελικά σημαίνει για τον ίδιο. Εμείς βέβαια, δεν σκοπεύουμε να ακολουθήσουμε αυτό το «μονοπάτι» στη σημερινή μας συνάντηση. Αντιθέτως, θα έλεγα. Με γνώμονα όλα όσα μας αρέσουν, σήμερα θα καταπιαστούμε με το πλέον κλασικό, αλλά και ιδιαίτερα αγαπημένο όνομα της heavy metal μουσικής. Ο λόγος για τους Black Sabbath.

Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη του 1967, οπού το Βρετανικό συγκρότημα, φερόμενο τότε ως «Polka Tulk», έκανε την παρθενική του εμφάνιση στα μουσικά δρώμενα. Λίγο αργότερα, το σχήμα μετονομάστηκε ως «Earth», όπου και πορεύτηκε με αυτή την ονομασία για περίπου μια διετία. Αρχικά μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Ozzy Osbourne (φωνητικά), ο Tony Iommi (κιθάρα), ο Gizer Butler (μπάσο) και ο Bill Ward (τύμπανα), ενώ, εικάζεται πώς ανάμεσα στα τότε μέλη του συγκροτήματος υπήρξε ακόμη ένας πιανίστας και ένας σαξοφωνίστας.

Τον Αύγουστο του 1969 οι νεαροί βιρτουόζοι από τη Βρετανία, επηρεασμένοι από την ομώνυμη ταινία τρόμου του Μάριο Μπάβα με πρωταγωνιστή τον Μπόρις Καρλόφ που είχε προβληθεί το 1963, μετονομάζονται σε «Black Sabbath» και κάπου εκεί, στα τέλη της δεκαετίας του 60’, όλα αρχίζουν να «μπαίνουν» στη θέση τους…

 

Δισκογραφία

 

Οι Black Sabbath κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single με τίτλο «Evil Woman» τον Ιανουάριο του 1970 μέσω της εταιρείας «Fontana Records».

Στις 13 Φεβρουαρίου του 1970 κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο-άλμπουμ τους, ανεβαίνοντας στο #8 της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και στο #23 των Η.Π.Α., άλμπουμ που παρέμεινε στα charts για πάνω από ένα χρόνο. Ο δίσκος περιείχε κλασικά κομμάτια όπως το ομώνυμο, σκοτεινό «The Wizard», το χαρακτηριστικό «N.I.B.», αλλά και το γνωστό και μη εξαιρετέο «The Warning».

Τον Ιούλιο του 1971 κυκλοφόρησε το τρίτο, κατά σειρά, άλμπουμ τους με τίτλο «Master of Reality», με πολλά κομμάτια του να δημιουργούν εντύπωση, όπως το «Children of the Grave» αλλά και το «After Forever».

Οι στίχοι των κομματιών αναφέρονταν στην ψυχή του ανθρώπου, αλλά και στη μετά θάνατον ζωή, με τον δίσκο να γίνεται χρυσός δύο μήνες αμέσως μετά την κυκλοφορία του, σκαρφαλώνοντας στο «Top-10» των δύο πλευρών του Ατλαντικού.

Μετά από μία μεγάλη περιοδεία και ένα διάλειμμα, το Σεπτέμβριο του 1972 το συγκρότημα επανέρχεται με το «Volume 4″.  Η επιτυχημένη πορεία του γκρουπ συνέχισε αμείωτη έως το 1977, όπου η πρώτη βόμβα «έσκασε»…

 

Η «φυγή» του Osbourne

 

Ozzy

Το Νοέμβριο του 1977, ο frontman των Black Sabbath, Ozzy Osbourne παραιτήθηκε από το συγκρότημα, λόγω προσωπικών προβλημάτων, με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος να αποφασίζουν την αντικατάστασή του με τον Dave Walker των Savoy Brown.

Η «συνταγή» δεν φάνηκε να πετυχαίνει, καθώς η μοναδική εμφάνιση του ίδιου με το συγκρότημα έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1978 για την τηλεοπτική εκπομπή «Look! Hear!».

Το «κερασάκι στην τούρτα» βέβαια ήταν ότι, τρεις μήνες αργότερα, ο Osbourne αποφάσισε να επιστρέψει στο συγκρότημα. Τον Οκτώβριο του 1978, οι Black Sabbath επανήλθαν ως είχαν, κυκλοφορώντας το «Never Say Die», με το ομώνυμο single να φτάνει στο #21 των βρετανικών charts και να αποτελεί το πρώτο τραγούδι μετά το θρυλικό «Paranoid», που καταφέρνει να μπει στον βρετανικό κατάλογο επιτυχιών.

Εν μέσω live εμφανίσεων, αλλά και πολλών αστοχιών του Osbourne καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέλιξης του συγκροτήματος στον χρόνο, το 1979 οι Sabbath αποφασίζουν να διώξουν τον τελευταίο και να φέρουν στην θέση του έναν εξίσου ταλαντούχο frontman. Ο λόγος φυσικά για τον (τότε) πρώην τραγουδιστή των Rainbow, Ronnie James Dio.

 

«Εποχή Dio» και ανακατατάξεις

 

Ο τελείως διαφορετικός στη φωνή από τον Ozzy, Ronnie, μπήκε στο στούντιο αμέσως μετά την ένταξη του στο συγκρότημα το καλοκαίρι του 1979, μετά από πρόταση της κόρης του μάνατζερ των Black Sabbath και μετέπειτα συζύγου του Osbourne, Sharon Arden.

Να σημειωθεί ότι το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, ο Gizer Butler αποχώρησε κι εκείνος από το συγκρότημα για τέσσερις μήνες, με προσωρινό αντικαταστάτη του τον Geoff Nicholls. Ο Butler επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1980 και οδήγησε τον Nicholls στα πλήκτρα.

Τον Απρίλιο του 1980 οι Black Sabbath κυκλοφορούν τον πλατινένιο τους δίσκο «Heaven and Hell» με το single τους «Neon Knights» να φτάνει στο #22 του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών.

Μία ξεχωριστή περιοδεία πραγματοποιήθηκε εκείνη τη χρονιά, καθώς οι Sabbath παρουσίασαν ένα φοβερό πακέτο μαζί με το διάσημο hard rock συγκρότημα, Blue Öyster Cult.

Ωστόσο, άλλη μια απώλεια έμελλε να ακολουθήσει για το συγκρότημα, καθώς τον Αύγουστο του 1980, ο Bill Ward αποχωρεί, λόγω της εναντίωσής του στην αντικατάσταση του Osbourne.

Ο Ward αντικαταστάθηκε από τον Vinny Appice, με τον οποίο το συγκρότημα ολοκλήρωσε και την περιοδεία για την προώθηση του «Heaven and Hell”.

Ο Dio, από την πλευρά του, συνέχισε την επιτυχημένη πορεία του με το συγκρότημα και τον Οκτώβριο του 1981, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του ως frontman των Black Sabbath με τίτλο «Mob Rules», μέχρι το Νοέμβριο του 1982 όπου αποχώρησε από το συγκρότημα για να ξεκινήσει σόλο καριέρα.

Dio
Vinny Appice

 

Ο διχασμός και οι αιώνιοι «βασιλιάδες» της metal

 

Σε γενικότερες γραμμές, μετά το 1979, η σύνθεση του σχήματος υπέστη πολυάριθμες αλλαγές, με μοναδικό σταθερό μέλος τον Tony Iommi.

Έτσι, έπειτα από έντονες δεκαετίες ανακατατάξεων, αλλά και από τα λίγο πολύ γνωστά πηγαινέλα του Dio, του Osbourne και των λοιπών, η αρχική σύνθεση του group επανενώθηκε για μία και μόνο φορά, με αφορμή το φιλανθρωπικό φεστιβάλ «Live Aid», στις 13 Ιουλίου του 1985, φεστιβάλ για το οποίο επανενώθηκαν και άλλα γνωστά συγκροτήματα όπως οι The Who ή οι Led Zeppelin.

Τα χρόνια πέρασαν, οι αλλαγές συνεχίστηκαν και κάπως έτσι, το Σεπτέμβριο του 2014, έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα θα ξεκινούσε να δουλεύει για το 20ο και τελευταίο του άλμπουμ μέσα στο 2015, κάτι που όμως αναιρέθηκε λίγους μήνες αργότερα από τον ίδιο τον Ozzy Osbourne, με τους Black Sabbath να ανακοινώνουν ότι η τελευταία τους περιοδεία με τίτλο «The End» θα πραγματοποιηθεί από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο του 2016.

Oι Black Sabbath λογοκρίθηκαν έντονα από τον Τύπο καθ’ όλη τη διάρκεια του μεσουρανήματός τους, ενώ χαρακτηρίστηκαν από πολλούς ως «σκοτεινή” και “πολύ θορυβώδης μπάντα».

Ωστόσο, η ιστορία «μιλάει» για αυτούς, καθώς, όποια σύσταση κι αν είχαν, κατόρθωσαν να πετύχουν ως συγκρότημα αλλά και ως «όνομα» περισσότερες από 70.000.000 πωλήσεις δίσκων παγκοσμίως!

Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι το περιοδικό «Rolling Stone» τους κατέταξε στην 85η θέση της λίστας με τους 100 σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών.

Εμείς, στο InTownPost, είμαστε εδώ για να σου υπενθυμίσουμε το μέγεθος της επιτυχίας, αλλά και της επιδραστικότητάς τους, απ’ όλες τις εποχές και τις εκφάνσεις τους, μέσα από 10+1 κομμάτια που δεν θα βαρεθούμε ποτέ να ακούμε. Enjoy!

P.S.: Ας το πάμε χρονολογικά σε αυτή τη λίστα, για να είμαστε όλοι… ευχαριστημένοι!

The Wizard (1970)

Βραβευμένο με grammy καλύτερης metal ερμηνείας, το «The Wizard» αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της πρώιμης φάσης των Black Sabbath, με τον Ozzy Osbourne να τα… σπάει!

Evil Woman (Don’t play your games with me) (1970)

Άλλο ένα κομμάτι των… «παλιών» BS. Ήχος εναρμονισμένος με τους ρυθμούς της τότε εποχής, λίγο πριν κατασταλάξουν στο γνώριμο ύφος που τους έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Iron Man (1970)

Κλασικό, σκοτεινό, αγαπημένο. Ένα κομμάτι που καθιέρωσε τους Black Sabbath, ακόμα και σε αυτιά που δεν ήταν… προετοιμασμένα για το συγκεκριμένο είδος!

 

Paranoid (1970)

«Can you help me occupy my brain?» …Άλλο ένα κλασικό κομμάτι της πρώιμης σύνθεσης των Black Sabbath, πολύ αγαπητό σε κάθε λογής μουσικό αυτί!

Solitude (1971)

Απίθανο κομμάτι από το άλμπουμ «Master of Reality», που έκλεψε τις εντυπώσεις από την πρώτη στιγμή. Και κάπου εκεί ο Ozzy αποτυπώνει έμπρακτα πώς μπορεί να τα καταφέρει θαυμάσια, σε ότι κι αν καταπιαστεί…

 

Backstreet kids (1976)

Λίγο πριν από την αποχώρηση του Ozzy Osbourne, ένα μικρό θαύμα «ξεπετιέται» από τις… «όχθες» του «Technical Ecstasy»: Ο λόγος για το “Backstreet kids”!

Heaven & Hell (1980)

Κυκλοφορεί λίγο μετά την πρώτη εμφάνιση του Dio στο σχήμα, στο ομότιτλο άλμπουμ των Black Sabbath. Κιθαριστικά γυρίσματα, συνδυασμένα με εξαιρετικά vocals που κυριολεκτικά σε στέλνουν, ταυτόχρονα, σε… «παράδεισο και κόλαση»!

Neon Knights (1980)

Ακόμα ένα διαμάντι του δίσκου. Για άλλη μια φορά, τα υποσχόμενα φωνητικά του Dio απογειώνουν κάθε δευτερόλεπτο που περνάει και ηχεί… «Neon Knights»!

Eternal Idol (1987)

Μετά τη φυγή του Dio το Νοέμβριο του ‘82, πολλά ονόματα ακολούθησαν στα vocals του συγκροτήματος (μέχρι τις σχετικές επιστροφές από Dio και Ozzy) όπως οι: Ian Gillan (τέως frontman των Deep Purple), David Donato, Glenn Hughes αλλά και άλλοι. Ξεχωριστός για εμάς ο Tony Martin, ένας εξαιρετικός frontman που ανέδειξε εκπληκτικά με τη φωνή του και το συγκεκριμένο, ξεχωριστό κομμάτι…

Master of Insanity (1992)

Ο Dio επιστρέφει και… τα καίει όλα, σε ένα από τα πιο δυνατά άλμπουμ του συγκροτήματος! Και όταν «μιλάει» η μουσική, τα λόγια είναι πάντα περιττά…

Children of the Grave-Iron Man-Paranoid (1987)

Για το τέλος, μάλλον σου αφήσαμε ότι έπρεπε! Η στιγμή της επανένωσης και η ερμηνεία των Black Sabbath στο Live Aid το 1987…

Κι εσύ, μην ξεχνάς να απολαμβάνεις τη μουσική…

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Ο Γιάννης Μήτσης στη «Σφίγγα» (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο Γιάννης Μήτσης κατεβαίνει στην Αθήνα, την Παρασκευή 19 Απριλίου, στη Μουσική σκηνή «Σφίγγα» για μια και μοναδική βραδιά.

Αυτό από μόνο του αποτελεί μουσικό γεγονός, μια που ο αγαπημένος τραγουδοποιός έχει να εμφανιστεί στις μουσικές σκηνές της πρωτεύουσας αρκετά χρόνια.

Μαζί του οι Α.Μ.Α. που με τον ξεχωριστό τους ήχο και τις ενορχηστρώσεις τους, έχουν αφήσει το προσωπικό τους στίγμα στις μουσικές σκηνές του Βορρά.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι την μοναδική αυτή βραδιά πλαισιώνουν με φιλική συμμετοχή οι ξεχωριστοί εκπρόσωποι της νέας γενιάς της ελληνικής μουσικής σκηνής: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Κατερίνα Μακαβού, Πάνος Παπαϊωάννου.

Το πρόγραμμα που θα παρουσιάσει ο Γιάννης Μήτσης, εμπεριέχει τραγούδια κυρίως από την προσωπική του δισκογραφία, αλλά και άλλα ανέκδοτα από τον επερχόμενο δίσκο του, μαζί με αναφορές στη σύγχρονη Ελληνική τραγουδοποιία και σε αγαπημένα, διαχρονικά τραγούδια σταθμούς.

Ο Γιάννης Μήτσης ζει, δημιουργεί και τραγουδά στη Θεσσαλονίκη και έχει στο ενεργητικό του τρεις δισκογραφικές δουλειές: «Συνεχές Ωράριον» , «Κι έτσι χωρίς να βιάζομαι» και «Η μόνη αλήθεια είναι ο δρόμος». Τραγούδια του όπως η «Αγορά», το «Δεν ξέρω» (με τη συμμετοχή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη), το «Γυμνές αλήθειες»… είναι διαχρονικές προτιμήσεις στο airplay των ραδιοφώνων.

Συνεργάστηκε με τους: Μανώλη Ρασούλη, Κώστα Φασουλά, Γιώργο Σταυριανό, Φωτεινή Βελεσιώτου, Παύλο Παυλίδη, Ευγένιο Δερμιτάσογλου, Θάνο Ανεστόπουλο, Κεφάλαιο 24, V.I.C. και πολλούς άλλους δημιουργούς, ενώ υπήρξε μέλος (ντράμερ) της μπάντας τα Ξύλινα Σπαθιά. Έχει γράψει τραγούδια για την Ελευθερία Αρβανιτάκη και ενορχήστρωσε δισκογραφικές δουλειές του συνθέτη Γιώργου Ζήκα.

Έχει σπουδάσει εθνομουσικολογία στο Paris 8 και έχει γράψει μουσική για το σινεμά και το θέατρο.

Τους Α.Μ.Α. αποτελούν οι:

Αετόπουλος Γιώργος: κιθάρα, φωνητικά

Αλιστρατινός Δημήτρης: πνευστά

Μπάμπης Πετσίνης: τύμπανα

John Bell: Μπάσο

Χρήσιμα links:

 https://swky.co/rnmWjU

 https://swky.co/nxtchY

 https://swky.co/F3FYe9 

Οργάνωση παραγωγής: Φόρμιγγα art

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

sfigamusic@gmail.com

Ώρα έναρξης: 22.30

Είσοδος σε τραπέζι: 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί

Οι Group PάrΩdy στη μουσική σκηνή Σφίγγα (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Οι Group PάrΩdy, παράλληλα με την κυκλοφορία των νέων τους τραγουδιών, εμφανίζονται στην Τετάρτη 17 Απριλίου 2019 στη μουσική σκηνή Σφίγγα.
Με τη νέα τους (ανα)σύνθεση και πιο ηλεκτρικό ήχο επικοινωνούν τα καινούργια τους τραγούδια από το ψηφιακό
EP με τίτλο «Σε λίγο ξημερώνει».

Αντώνης Αυγουλάς
Παναγιώτης Σκουλάς (4)

Από το ρεπερτόριο τους δεν θα μπορούσαν να λείπουν γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια άλλων τραγουδοποιών, «πειραγμένα» παραδοσιακά καθώς και τα τραγούδια από τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Παράξενοι καιροί».

Οι Group PάrΩdy είναι οι:

Παναγιώτης Σκουλάς (λαούτο, τραγούδι),

Αντώνης Αυγουλλάς (ηλεκτρική κιθάρα),

Δημήτρης Καζάνης (βιολί),

Άλκης Δήμος (μπάσο)

και Σωτήρης Μαυρονάσιος (τύμπανα).

Βρείτε τους Group PάrΩdy

Youtube:(www.youtube.com/channel/UC_yNFzm9-6H2sq7wx0fdkxg/playlists)
Facebook: (www.facebook.com/groupparody/)

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων:

2114096149, 6987844845

sfigamusic@gmail.com

Ώρα έναρξης:

21.00

Είσοδος σε τραπέζι:

12 ευρώ με μπύρα ή κρασί

Joseph Haydn: «Δημιουργία» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Δηµιουργία, το εµβληµατικό ορατόριο του Χάυντν, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 220 χρόνια µετά τη δηµόσια πρεµιέρα του στο Μπούργκτεατερ της Βιέννης!

Tο µεγαλύτερο χορωδιακό σύνολο της Αγγλίας –The Really Big Chorus και η δική µας Musica – Χορωδία των Φίλων της Μουσικής (συνολικά 250 χορωδοί) µαζί µε τη Φιλαρµόνια Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του Μπράιαν Κέυ, ενώνουν τις δυνάµεις τους για την ερµηνεία του αριστουργήµατος του Χάυντν.

Γοητευµένος από τα εντυπωσιακά ορατόρια του Χαίντελ, ο Χάυντν αντλεί έµπνευση από το Πρώτο Βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, τη Γένεση: από το Χάος στις έξι ηµέρες της Δηµιουργίας του Φωτός, των ουρανίων σωµάτων και της Γης, των Φυτών και των Ζώων, και τέλος του Ανθρώπου, κατ΄ εικόνα και οµοίωσή Του.

Ερµηνεύουν:

Sarah Power σοπράνο

William Wallace τενόρος

Frederick Long µπασοβαρύτονος

The Really Big Chorus

Διεύθυνση χορωδίας Brian Kay

Musica, Xορωδία των Φίλων της Μουσικής

Διεύθυνση χορωδίας Δηµήτρης Μπουζάνης

Φιλαρµόνια Ορχήστρα Αθηνών

Μουσική διεύθυνση Brian Kay

Joseph Haydn
Μπράιαν Κέυ

Ο μαέστρος Μπράιαν Κέυ σπούδασε με υποτροφία (1962) στο King’s College του Κέιμπριτζ και συμμετείχε για τρία χρόνια στη διάσημη χορωδία του Κολλεγίου, υπό τον αείμνηστο Σερ Ντέιβιντ Γουίλκοξ. Μετά από ένα χρόνο στην Οξφόρδη, έλαβε δίπλωμα στη μουσική παιδαγωγική, συμμετείχε στις χορωδίες του New College και του καθεδρικού ναού του Χριστού και για τέσσερα χρόνια ήταν ο επικεφαλής της χορωδίας στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ, εμφανιζόμενος επίσης ως ελεύθερος επαγγελματίας και σολίστ (βαρύτονος). Το 1968, με πέντε ακόμη μέλη της χορωδίας του Κέιμπριτζ, ίδρυσε το σχήμα The King’s Singers και πέρασε τα επόμενα 15 χρόνια ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο, δίνοντας 2.000 συναυλίες, ηχογραφώντας πάνω από 30 δίσκους και συμμετέχοντας σε πολλές ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές.

Την περίοδο 1982-2007 έγραψε και παρουσίασε για το BBC, ως ραδιοτηλεοπτικός παραγωγός, χιλιάδες προγράμματα και μερικές από τις μακροβιότερες σειρές. Η διεθνούς εμβέλειας εκπομπή του Classics with Kay άγγιξε εκατομμύρια ακροατές.

Επί 15 χρόνια ήταν ο παρουσιαστής για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση της Πρωτοχρονιάτικης συναυλίας της Φιλαρμονικής της Βιέννης.

Είναι ο μόνιμος αρχιμουσικός της Χορωδίας The Really Big Chorus, την οποία διευθύνει τακτικά τόσο στο Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου, όσο και σε πολλές εξωτικές περιοχές του κόσμου, όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Νότιος Αφρική, οι ΗΠΑ και πολλές χώρες της Ευρώπης.

Γεννημένη στο Δουβλίνο, η σοπράνο Σάρα Πάουερ υπήρξε ανατέλλον αστέρι της Όπερας της Σκωτίας. Απόφοιτος του Royal Northern College of Music, του Guildhall Opera Course και του Στούντιο της Εθνικής Όπερας της Αγγλίας, συνεχίζει τη μελέτη ρεπερτορίου με τη Σούζαν ΜακΚάλοχ. Έχει αποσπάσει, μεταξύ άλλων διακρίσεων, το δεύτερο βραβείο στον περίφημο διαγωνισμό Kathleen Ferrier στο Γουίγκμορ Χολ, τη μεγάλη υποτροφία της Royal Dublin Society και το βραβείο των Bach Singers του Λονδίνου.

Πρόσφατες εμφανίσεις της: στον Μεσσία του Χαίντελ με την Ορχήστρα Μπαρόκ της Ιρλανδίας, στην πρωτότυπη παραγωγή Hazel: Made in Belfast (ως Λαίδη Χέιζελ) στο Κάρνεγκι Χολ της Ν. Υόρκης, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του έργου Mary Gordon με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ιρλανδίας στο Εθνικό Μέγαρο του Δουβλίνου (παγκόσμια πρώτη) και στο ρόλο της Μπελίντα στην παραγωγή της Όπερας της Σκωτίας Διδώ και Αινείας του Πέρσελ.

Σάρα Πάουερ
Γουίλιαμ Γουάλας

Ο τενόρος Γουίλιαμ Γουάλας, πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό τραγουδιού του Φεστιβάλ Χαίντελ (Λονδίνο, 2016), έλαβε δίπλωμα master με διάκριση στο Royal College of Music και συνέχισε τις σπουδές του στο Στούντιο της Εθνικής Όπερας της Αγγλίας. Εμφανίστηκε υπό τη διεύθυνση σπουδαίων μαέστρων όπως οι Laurence Cummings, William Christie, Jorg Straube, Anthony Negus, Brian Kay και Julian Perkins.

Ερμήνευσε τον Αρμπάντε στην παραγωγή του Γκλίντεμπουρν Υπερμήστρα και τον Φεράντο στο Έτσι κάνουν όλες (2017), τον Ναύτη / Πνεύμα στο Διδώ και Αινείας με το περίφημο σχήμα Les Arts Florissants. Το

2018 τραγούδησε με τεράστια επιτυχία το ρόλο του Γκριμοάλντο στη Ροντελίντα του Χαίντελ, του Αχαζουέρους στην Εσθήρ (Φεστιβάλ Χαίντελ, Λονδίνο) και του Τζόναθαν στο ορατόριο του Χαίντελ Αλέξανδρος Μπάλας στο Γκέτινγκεν.

Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του με μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ Όπερας του Λονγκμπόροου ως Τιμονιέρης στον Ιπτάμενο Ολλανδό.

Οι συναυλιακές του εμφανίσεις περιλαμβάνουν έργα Μπρίτεν, τον Μεσσία του Χαίντελ, τις καντάτες του Μπάχ, τις άριες τενόρου στα Ευαγγέλια κατα Ματθαίον και κατα Ιωάννην, τα έργα του Χαίντελ Θεοδώρα, Ιούδας Μακκαβαίος, Άκης και Γαλάτεια, τη Λειτουργία Harmoniemesse του Χάυντν, τον Ηλία του Μέντελσον, τη Μικρή Επίσημη Λειτουργία του Ροσσίνι και το Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο του Σαιν-Σανς.

Ο μπασοβαρύτονος Φρέντερικ Λονγκ σπούδασε μουσική στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, έλαβε δίπλωμα από την Royal Academy of Music και συνέχισε τη μετεκπαίδευσή του στο Στούντιο της Εθνικής Όπερας της Αγγλίας. Είναι ένας από τους καλύτερους νέους μπασοβαρύτονους της χώρας και διακρίνεται για τη μουσικότητα και τη ζωηρή σκηνική του παρουσία.

Αυτή την περίοδο εμφανίζεται στο ρόλο της Μάγισσας στην όπερα Διδώ και Αινείας και του Χριστού στα Κατα Ματθαίον Πάθη με την English Touring Opera. Άλλοι πρόσφατοι ρόλοι του είναι: Σονάρ στη Μποέμ με την Όπερα του Χόλαντ Παρκ, Παπαγκένο με την Όπερα της Ουαλίας, Ισμένωρ στο Δάρδανο του Ραμώ, και Ντον Τζοβάνι στην ομώνυμη όπερα (Opera North Whistle Stop στο Hull).

Έκανε το ντεμπούτο του στο Γκλίντεμπουρν ως Υπηρέτης στην Αριάδνη στη Νάξο και έχει επίσης ερμηνεύσει τον Σαούλ στο ομώνυμο ορατόριο του Χαίντελ, τον Λοχαγό Ράτκλιφ στην όπερα Μπίλι Μπαντ του Μπρίτεν και τους ρόλους για μπάσο στη μπαρόκ όπερα του Πέρσελ Η Βασίλισσα των ξωτικών. Με την Εθνική Όπερα της Αγγλίας ερμήνευσε τον Φίγκαρο στους Γάμους του Φίγκαρο και τον δεύτερο φρουρό στον Μαγικό Αυλό, ενώ στο Γκλίντεμπουρν τραγούδησε τον Μεντέιρος από τον Κίτρινο Καναπέ, σύγχρονη όπερα του Julian Philips. Επίσης, τον Λεπορέλο στον Ντον Τζοβάνι για την Silent Opera και τον Θυρωρό στo Between Worlds με την Εθνική Όπερα της Αγγλίας, που η Tansy Davies εμπνεύστηκε από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Με την Royal Academy Opera δημιούργησε το ρόλο του Γιούλι Γκραφ στην παγκόσμια πρεμιέρα του Kommilitonen! του Peter Maxwell Davies.

H μεγάλη φωνητική γκάμα και το πλούσιο ηχόχρωμα του καλλιτέχνη τον έχουν κάνει περιζήτητο στην Αγγλία και στο εξωτερικό. Φέτος ανέλαβε τους μεγάλους ρόλους του Ηλία στην ομώνυμη όπερα του Μέντελσον και του Αποστόλου Πέτρου στο Βασίλειο του Έλγκαρ.

Φρέντερικ Λονγκ
The Really Big Chorus

The Really Big Chorus («Η πραγματικά μεγάλη χορωδία»), είναι το πιο πολυάριθμο χορωδιακό σύνολο της Αγγλίας, που το 2014 γιόρτασε τα 40 του χρόνια. Είναι ένας πραγματικά διεθνής οργανισμός, του οποίου τα μέλη προέρχονται όχι μόνον από χορωδιακά σχήματα της Αγγλίας, αλλά και από χιλιάδες τραγουδιστές σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Πεποίθηση της Χορωδίας είναι πως όλοι -ανεξαρτήτως ηλικίας ή εμπειρίας- θα έπρεπε να τραγουδούν, γι’ αυτό και οι εκδηλώσεις της είναι ανοιχτές σε όλους.

Στη μεγαλύτερη εκδήλωσή της με τον Μεσσία του Χαίντελ στο Άλμπερτ Χολ, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ο αριθμός των χορωδών ήταν σχεδόν διπλάσιος από τον αριθμό των ακροατών!.. Τόσο αυτή, όσο και άλλες εκδηλώσεις της Χορωδίας στηρίζουν φιλανθρωπικούς σκοπούς, ενώ τα μέλη της έχουν την ευκαιρία να μετέχουν συχνά σε χορωδιακές κρουαζιέρες και μικρές περιοδείες στις πιο ενδιαφέρουσες πόλεις του κόσμου.

Η MUSICA Χορωδία των Φίλων της Μουσικής
Δημήτρης Μπουζάνης

Η MUSICA, Χορωδία των Φίλων της Μουσικής, ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2013 από τον Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής. Στη Χορωδία συμμετέχουν ενήλικες από 18 ετών που αγαπούν το χορωδιακό τραγούδι και επιλέγονται μετά από ακρόαση. Από τον Οκτώβριο του 2016, τη μουσική διεύθυνση και διδασκαλία έχει αναλάβει ο μαέστρος Δημήτρης Μπουζάνης.

Η Χορωδία, η οποία αριθμεί περί τα 100 μέλη, εμφανίζεται σε αίθουσες συναυλιών και πολιτιστικά κέντρα και συμμετέχει σε χορωδιακές εκδηλώσεις και φεστιβάλ. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει έργα φωνητικής μουσικής της Δύσης, από τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση μέχρι τη σύγχρονη εποχή, έργα Jazz, Spirituals, Musicals, Pop, έργα της παγκόσμιας παράδοσης, έργα φωνητικής μουσικής ελλήνων συνθετών, κ.α. Έχει εμφανιστεί επανειλημμένα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Kέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, στην Chiesa di Ognissanti της Φλωρεντίας, στο 3ο Εαρινό Φεστιβάλ Χορωδιών Θεσσαλονίκης 2017, στο Ωδείο Αθηνών κ.α.

Ο Δημήτρης Μπουζάνης σπούδασε ανώτερα θεωρητικά και πιάνο στο Εθνικό Ωδείο, διεύθυνση χορωδίας και μουσικοπαιδαγωγικά στην Ουγγαρία. Το 1996 έλαβε δίπλωμα διευθυντή χορωδίας από τη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου και επί χρόνια διηύθυνε μεγάλα χορωδιακά σχήματα της πόλης. Διετέλεσε λέκτορας μουσικοπαιδαγωγικών συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, διευθυντής της Χορωδίας της ΕΡΤ και του ΟΤΕ Αθηνών, ερμηνεύοντας σύγχρονα έργα ελλήνων και ξένων συνθετών, πολλά από τα οποία σε πρώτη εκτέλεση στην Ελλάδα. Έχει δώσει πολλές συναυλίες ως διευθυντής χορωδίας και ορχήστρας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2016 με σκοπό τη συστηματική ενασχόληση με τον καλλιτεχνικό και πνευματικό θησαυρό που αποτελεί η νεοελληνική έντεχνη μουσική δημιουργία, έναν εξαιρετικά σημαντικό κλάδο του Νεοελληνικού Πολιτισμού, που μέχρι σήμερα δεν έχει προβληθεί όσο του αξίζει. Η Ορχήστρα εκτελεί, ηχογραφεί και προβάλλει την έντεχνη μουσική που δημιουργήθηκε κατά τον 19ο, τον 20ό και τον 21ο αιώνα, εντός ή εκτός των ελληνικών συνόρων, από Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής συνθέτες. Σημαντικό μέρος των έργων που εκτελεί έχει ανακαλυφθεί και αποκατασταθεί από τη μουσικολογική έρευνα που υλοποιείται με διάφορες μορφές και σε διάφορα επίπεδα στα ελληνικά πανεπιστήμια. Πρόεδρός της είναι ο Νίκος Μαλιάρας, Καθηγητής Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής του Εργαστηρίου Μελέτης Νεοελληνικής Μουσικής. Καλλιτεχνικός Διευθυντής της είναι ο Βύρων Φιδετζής, διεθνώς καταξιωμένος αρχιμουσικός, γνωστός για την έρευνά του στο πεδίο της Νεοελληνικής Μουσικής και πρώην Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.

Στις συναυλίες της Φιλαρμόνια περιλαμβάνεται πάντοτε ένα τουλάχιστον ελληνικό έργο, όπως και έργα του διεθνούς ρεπερτορίου που, παρ’ όλη την αξία τους, είναι ελάχιστα γνωστά στο ελληνικό κοινό. Στις 9 Απριλίου 2017 η Ορχήστρα ερμήνευσε, σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση, το Ρέκβιεμ του Δημητρίου Λιάλιου, έργο του 1889, το οποίο παρέμενε ανεκτέλεστο για 130 περίπου χρόνια. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς έλληνες σολίστ και μαέστρους και έχει ηχογραφήσει τη Συμφωνία σε λα ελάσσονα του Βασίλη Καλαφάτη καθώς και εμβληματικά συμφωνικά έργα του Νίκου Σκαλκώτα. Έδρα της Ορχήστρας είναι ο Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού «Άρτεμις» στον Άλιμο.

Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών: Αίθουσα Χρήστος Λαµπράκης

Σάββατο 6 Απριλίου

Ώρα: 20:30

Τιµές εισιτηρίων

€10 – €15 – €20

€25 (Διακεκριµένη Ζώνη)

Έκπτωση 10% σε οµαδικές κρατήσεις από 20 εισιτήρια σε όλες τις ζώνες

Η προπώληση ξεκίνησε στις 18 Φεβρουαρίου

Εισιτήρια:

210 7282 333, www.megaron.gr

Oµαδικές κρατήσεις:

Τ. 210 7282 367

«Devin Townsend, o σημερινός Progressive Hero και «Empath», το Νέο του Αlbum», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Ετοιμάζω ένα άρθρο για τον Μουσικό Τύπο, για το πόσο ελάχιστα έχει να κάνει με την ίδια τη μουσική στ’ αλήθεια. Ακόμη κι ο ειδικευμένος μουσικός τύπος, παρά τις συχνά αγνές αρχικές προθέσεις, καταλήγει σε μαγαζάκια, παράγκες όπου -αναλόγως των συμφερόντων- προωθούνται κυρίως μετριότητες και flat out αθλιότητες του δισκογραφικού συστήματος και λογικό από μια άποψη: είναι μια ρεαλιστική απεικόνιση του μουσικού χάρτη της ανθρωπότητας, μια φωτογραφία του τοπίου της, όπου βέβαια οι μετριότητες και οι κάτω του μετρίου είναι η πλειοψηφία.

Πραγματικά σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο εκκεντρικός (για τον μουσικό τύπο) Devin Townsend, το σύστημα του μουσικού τύπου τους περιθωριοποιεί ως «oddballs», «τρελούς επιστήμονες», «τρελάρες», «bonkers», «Nerds» – είναι μια πολύ διαδεδομένη έκφραση που την κολλάνε σε μια ευρεία γκάμα «κολλημένων», «σπασίκλων» και «φυτών», από έφηβα ψώνια μέχρι τελειωμένους επιστήμονες.

Nerd και ο φαν του Star Trek π.χ., Nerd και ο Άϊνσταϊν. Είναι μια handy έκφραση. Κι όντως, ο Devin είναι ένας genuine τρελός επιστήμονας της μουσικής τέχνης. Τα τελευταία χρόνια, με αργό ρυθμό, λόγω του ότι -σχεδόν παραδόξως- ο Devin γνωρίζει όντως επιτυχία, με πωλήσεις και με επιτυχημένες περιοδείες, το σνομπάρισμα σιγά-σιγά διαμορφώνεται σε -μερική, ακόμα- αποδοχή από τον ευρύτερο Τύπο και κάποιο ευρύτερο κοινό. Απ’ αυτή τη μερίδα του κοινού δηλαδή που δεν έχει αποβλακωθεί, κι απ’ αυτούς που δεν έχουν κολλήσει σ’ ένα είδος.

Πολλοί τον θεωρούν έναν σύγχρονο Frank Zappa. Ακόμη και ο Steve Vai, (μουσικό ίνδαλμα και πρωτοπαλίκαρο κάποτε του Zappa ο ίδιος), που πρωτοέφερε τον Devin στο προσκήνιο, νιώθει περήφανος για τον μαθητή του που «εξελίχθηκε σε ιδιοφυϊα», όπως δήλωσε.

 

Devin Townsend – The True Progressive Hero

 

Συνοπτικά: ο Καναδός Devin μετά τον δίσκο «Sex & Religion» (1994) με τον Steve Vai, (ιδανικό introduction), άρχισε να βαδίζει σε πολλά παράλληλα ή και διαμετρικώς διαφορετικά μουσικά μονοπάτια: βάδισε στο χώρο του metal (του extreme, πειραματικού metal μάλιστα), με τους καταιγιστικούς Strapping Young Lad, με τους οποίους έκανε εξαιρετικούς, πρωτοποριακούς δίσκους, που δε στερούνται μελωδίας και αληθινού μουσικού πειραματισμού, σε αντίθεση με τις αμέτρητες δρακουλοντυμένες μπάντες του είδους.

Παράλληλα όμως με τους SYL (των οποίων ήταν και ο κύριος συνθέτης) ξεκίνησε την προσωπική του δισκογραφία, που οδήγησε στην εύλογα ονοματισμένη μπάντα του, τους Devin Townsend Project (DTP). Στο μεταξύ εξελισσόταν και ως παραγωγός, ως μουσικός σκηνοθέτης πέρα από συνθέτης, εκτείνοντας τον ορίζοντα με τις πολύπλοκες ενορχηστρώσεις του και την αποτύπωσή τους σε ηχογραφήσεις, με state of the art αποτελέσματα.

Στα μήκη και τα πλάτη του πλούσιου μουσικού του καταλόγου, ο Devin μέχρι σήμερα έχει μια γκάμα απίστευτου εύρους: από rock, metal, pop, country, rockabilly, easy listening, new age, acoustic, classical, orchestral, χορωδιακά, jazz, reggae, dance, χιούμορ , ότι μπορείς να φανταστείς, παντρεμένα, πολύ συχνά μέσα σε ένα μόνο άλμπουμ ή ένα μόνο κομμάτι. Είναι ο σημαντικός progressive rock artist της εποχής – ενώ τα μέσα και ο Τύπος προωθούν μετριότητες του χώρου που ούτε καν θέλω να αναφέρω, για να μην τις διαφημίσω.

Ο τρόπος που δουλεύει και συνθέτει είναι περισσότερο αυτός ενός συνθέτη κλασικής μουσικής παρά ενός οργισμένου rocker, ταυτόχρονα η ένταση μπορεί να ανέβει σε extreme επίπεδα, ή ακόμη δυσκολότερο: να εναρμονιστεί με το λυρισμό εδώ κι εκεί, στα μουσικά του τοπία. Δε θα δεις σε κανένα μουσικό άρθρο να αναφέρει κανείς κάτι για την οπερατική/χορωδιακή φωνητική προσέγγιση του Devin. Θα βρεις όμως να διαβάσεις αρκετά για την κιθαριστική του δεξιοτεχνία και εφευρετικότητα.

Πέρσι έλυσε τους ζυγούς της μπάντας του Devin Townsend Project, μετά την πετυχημένη περιοδεία για το κύκνειο άσμα της μπάντας, με το πανίσχυρο άλμπουμ-φινάλε «Trancendence» (2017).

 

 fans του τον θεωρούν genius

 

Ο Devin είναι ίσως ο μοναδικός εν ενεργεία καλλιτέχνης που συνεχίζει να με αφήνει έκπληκτο με τα μουσικά του επιτεύγματα. Και δε μιλάω για επιτεύγματα, (στημένα hits, ροζ σκάνδαλα και ούτω καθ΄ εξής), που απασχολούν τον μουσικό Τύπο, αλλά για την ίδια τη μουσική, τα μουσικά επιτεύγματα που επινοεί και το πόσο τέλεια λειτουργούν απίστευτοι συγκερασμοί/συνδυασμοί, χωρίς να χάνεται το τραγούδι, η μελωδία.

Σας το λέω: στη σημερινή εποχή που πολλοί παριστάνουν τους «wizards» με τις τεχνολογίες του, ο Devin είναι μια μουσική sophisticated Disneyland από μόνος του. Δεν θεωρείται άδικα genius.

Για όσους δεν έχουν ακούσει Devin, προτείνω να ξεκινήσουν από την τετραλογία των άλμπουμς «Addicted», «Ki», «Deconstruction», «Ghost» ή για μια ακόμη πιο χαλαρή προσέγγιση: από τα «Casualties of Cool». Αυτό το τελευταίο είναι και ότι πιο κοντινό σε blues-country-jazz έχει κυκλοφορήσει.

Βάλτε στα παιδιά σας να ακούσουν, να δουν κομμάτια όπως τα «The March of the Poozers» και «Lucky Animals» και χορέψτε κι εσείς μαζί τους. Α, ναι, μπορείτε να αρχίσετε από τα links που είναι τοποθετημένα στο music galleryτου Devin Townsend σ’ αυτό εδώ το άρθρο-αφιέρωμα.

 

«Empath», το νέο άλμπουμ

 

Το singles απ’ το άλμπουμ «Empath», τα ολόφρεσκα «Genesis», «Evermore» και «Spirits will collide» είναι μόνο μερικά από τα νέα του «έπη», αποδείξεις του πόσα πράγματα μπορεί να χωρέσουν, εναρμονιστούν μέσα σε ένα πλούσιο μουσικό έργο.

Γι’ αυτό το άλμπουμ ο Devin μάζεψε διάφορους αξιόλογους μουσικούς στην δημιουργική ομάδα του, με πρωτοπαλήκαρο τον καλό μου φίλο Mike Keneally, έναν ακόμα phenomenal, ιδιοφυή μουσικό, που τον είχα φέρει στην Ελλάδα ως μέλος της μπάντας του Steve Vai, το 2000.

Εντάξει, αν ακούτε μόνο ραδιόφωνο, λαϊκά, χιπ-χοπ, δεν ξέρω αν το μυαλό σας μπορεί να ξεκολλήσει απ’ το χυλό, αλλά ίσως και πάλι να βρείτε στοιχεία που να σας αρέσουν στις μουσικές του Devin. Βάζω Devin να παίζει με διάφορους ανθρώπους γύρω μου και προς ευχάριστη έκπληξή μου όχι μόνο δεν τσινάνε – ειδικά οι μικρότερες ηλικίες -, αλλά ενθουσιάζονται. Δεν είναι απίστευτο.. Όχι! Τα παιδιά έχουν ανοιχτό μυαλό.

Το άλμπουμ «Empath» κυκλοφόρησε μόλις, στις 29 Μαρτίου. Δείτε και το online «making of» documentary , έχει 7 ‘επεισόδια’, (βλ. link). Θα τον υποστηρίξω παραγγέλνοντας το άλμπουμ. Δεν γράφω για benefits.

 

I endorse Devin Townsend

 

Λυπάμαι που λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων έχασα τη συναυλία των Devin Townsend Project με ορχήστρα & χορωδία στο Αρχαίο Θέατρο στο Plovdiv της Βουλγαρίας, πρόπερσι το Σεπτέμβριο, (κυκλοφορεί και σε Dvd/Blue Ray, Ocean Machine, Live in Plovdiv – Devin Townsend Project”) και βέβαια της πρώτης του συναυλίας στην Αθήνα, (που έγινε αμέσως μετά το Plovdiv). Αλλά σίγουρα θα ξαναδώ live τον Devin. 

Τον θεωρώ ήδη ιστορική μουσική φιγούρα, χαίρομαι που παρακολουθώ την εξέλιξή του απ’ την αρχή της καριέρας του και σε όλες τις στιγμές του συναρπαστικού, μουσικού ταξιδιού του και της διδαχής του, όπως στο Αρχαίο Θέατρο, όπου οι ηθοποιοί δίδασκαν, λειτουργούσαν.

Βάθος, πλάτος, ποιότητες, ακρότητες: οργανωμένα, δαμασμένα, ο Devin είναι από τους λαμπρότερους μουσικούς εξερευνητές που έχουμε σήμερα και παρακολουθώ με χαρά το λαμπρό μουσικό του έργο.

Και μάλιστα: 1ον: ποντάρω ότι ο Devin πιθανότατα να μην έχει ακόμη φτάσει στο peak, το ζενίθ της δημοσιότητάς του, έχει αρκετά να προσφέρει με το μουσικό του ταξίδι σε εξέλιξη, ενώ ταυτόχρονα: 2ον: τα έχει ήδη όλα, ακόμα δηλαδή και να σταματούσε τελείως να κυκλοφορεί μουσική, ήδη είναι ένα πλούσιο μουσικό κεφάλαιο, ινστιτούτο, το έργο του.

Aλλά, he never disappoints. Δεν είναι τυχαίο που ήμουν εκεί τη μοναδική φορά που έπαιξε live το αριστουργηματικό άλμπουμ «Deconstruction», ούτε ότι με την μπάντα μου είμαι ο πρώτος που έπαιξε ποτέ live κομμάτι του Devin Townsend στην Ελλάδα, (βλ. link).  

Πρέπει εντέλει να σημειώσω ότι παράλληλα ο Devin, όπως και ο Steve Vai, είναι ένας πάντα ενδιαφέρων,  χειμαρρώδης συνομιλητής και στοχαστής, είναι αμέτρητα τα videos με συνεντεύξεις και σχολιασμούς του, interviews, clinics, άλλο ένα στοιχείο στην προσωπικότητά του που θυμίζει Zappa, λαλίστατοι αμφότεροι. Όχι κλισέ, όχι ξερόλας, αλλά αυτοσαρκαζόμενος, χιουμορίστας, με ανήσυχο και εξερευνητικό νου.

Κι αν ο πολύς κόσμος ακούει ως επί το πλείστον σαβούρα που πλασάρεται για μουσική: Ήμουν σίγουρος για χρόνια – και αποδείχθηκε – ότι οι προοδευτικές μουσικές έχουν στοιχεία για όλους, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι κοινές, mainstream.

Όταν π.χ. έφερα για πρώτη φορά τον Steve Vai για συναυλίες στην Ελλάδα το είδα να συμβαίνει μπροστά μου: το πιο ετερόκλητο κοινό που μπορείς να φανταστείς κι όλοι καταλάβαιναν, ψυχαγωγούνταν, διασκέδαζαν. Ο «μαθητής» Devin διευρύνει το παιχνίδι. Ανακαλύψτε.

 

«Empath» περιοδείες

 

Αν πραγματικά είχα χρόνο σκεφτόμουν να τον κλείσω, να του διοργανώσω μια εμφάνιση σταθμό στην Αθήνα, στην τρέχουσα Acoustic περιοδεία του «An Evening with Devin Townsend», οι ευρωπαϊκές ημερομηνίες φτάνουν μέχρι τα μέσα Απριλίου.

Αλλά από Νοέμβριο θα περιοδεύσει με full μπάντα για το νέο άλμπουμ, «Empath».

     music gallery          Devin Townsend