fbpx

«Τα Εσωτερικά Νοήματα της Ομήρου Οδύσσειας» (Μέρος B’), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Τα Ομηρικά έπη αποτελούν τα αρχαιότερα έπη της Ελληνικής και της Δυτικής (Ευρωπαϊκής) λογοτεχνίας, τα οποία επηρέασαν καταλυτικά όλο τον δυτικό πολιτισμό. Γι’ αυτά τον λόγο, θεωρούνται βασικό στοιχείο της Δυτικής πολιτισμικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Συντέθηκαν στο β’ μισό του 8ου π.χ. αι, και χωρίζονται σε 24 ραψωδίες.

Η Ιλιάδα πήρε το όνομα της από την πολιορκία τής Τροίας (Ίλιον) και η Οδύσσεια από τον κεντρικό ήρωα του έπους, τον Οδυσσέα και αφηγείται την περιπετειώδη επιστροφή του ήρωα στην πατρίδα του, την Ιθάκη, έπειτα από δεκάχρονη περιπλάνηση.

Διαβάστε (εδώ) το Α’  Μέρος του άρθρου

Σε όλο τον αρχαίο κόσμο, οι μύθοι πού αφορούν τους ημίθεους και τούς ήρωες ταυτίζονται σχεδόν πάντα με τον ζωοδότη Ήλιο. Ο ήρωας είναι το πρότυπο του υποψήφιου στην Ηλιακή μύηση. Στα αρχαία μυστήρια κάθε υποψήφιος επαναλάμβανε τις φάσεις των δοκιμασιών του ήρωα Ήλιου, πού συχνά ήταν δώδεκα στον αριθμό, κατ’ αντιστοιχία με τον Ζωδιακό κύκλο, πριν φτάσει στο τελικό σκαλοπάτι της ανώτατης μύησης, στην «εποπτεία».

Στοιχεία όπως η παρθενική σύλληψη από την μητέρα του ήρωα, η γέννηση από την φωτιά όπου το παιδί σώζεται με θεία επέμβαση ή η γέννηση σε σπηλιές ή άντρο ή τάφο, ή κατάσταση εξαγνισμών με την υπηρεσία σε άλλον ήρωα ή βασιλιά, ο «μυητικός ύπνος» πού παρομοιάζεται με δεύτερο θάνατο, η ανάσταση και η ανύψωση στους ουρανούς και πολλά άλλα επαναλαμβάνονται σε όλες σχεδόν τις ηρωικές, μυθικές ιστορίες.

Οι ήρωες σηματοδοτούσαν την ικανότητα «υπέρβασης» και «εξύψωσης του ανθρώπου», καθώς ως «ημίθεοι» αποτελούσαν τον σύνδεσμο ανάμεσα στους Θεούς και τούς ανθρώπους. Ήταν οι λίγοι, «εκλεκτοί», οι όποιοι ακολουθούσαν τη δύσκολη «ατραπό». Μία «ατραπό», η όποια προϋπόθετε να υπερβούν τα ανθρώπινα. Ήταν αυτοί πού «αναλάμβαναν» να θυσιαστούν για το κοινωνικό σύνολο, ώστε να ευημερεί η κοινωνία. Θυσίαζαν το «εγώ», για το «εμείς», παρ’ ότι και αυτοί ήταν αναγκαστικά υποταγμένοι στο πεπρωμένο και στα «τερτίπια» των Θεών.

Μέσα από τούς άθλους και την τραγικότητα τής πορείας τους, υπήρξαν οι «λυτρωτές» τής ανθρωπότητας, παρ’ όλη την θνητότητα τής ανθρώπινης ύπαρξης. Οι ήρωες τής μυθολογίας κατ’ αυτόν τον τρόπο αποκτούν τη τραγικότητα τους, αποτελώντας έτσι συχνά τούς ήρωες γνωστών τραγωδιών. Εξ άλλου, η τραγωδία πήρε το όνομά της από τον τράγο πού θυσίαζαν στον Διόνυσο, τον θεό δηλ., πού μετουσιώνει τόσο τον θάνατο όσο και την αναγέννηση.

Μέσα από τις «συμβολικές» δοκιμασίες που έπρεπε να ξεπεράσουν οι ήρωες, έβγαιναν τελικά θριαμβευτές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αφήνοντας παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές την προσωπική θυσία, την λαχτάρα του θνητού ανθρώπου για αθανασία, την αναζήτηση της Θεϊκής μας υπόστασης, την αναζήτηση εν τέλει του αληθινού προορισμού της ψυχής.

Όλοι οι μεγάλοι του παρελθόντος πιστοποιούν ότι χρειάζεται ανιδιοτέλεια και τόλμη για να βγεις μόνος μπροστά, και να έρθεις αντιμέτωπος με όσα περιορίζουν την εξέλιξη της κοινωνίας. Η υπευθυνότητα είναι ένα βαρύ φορτίο για αυτό και οι περισσότεροι την αποφεύγουν. Στην αρχαιότητα αυτοί οι όποιοι αναλάμβαναν αυτό το φορτίο ήταν οι ήρωες. Και οι ήρωες του Όμηρου ήταν αξεπέραστοι και μοναδικοί.

Ο Οδυσσέας είναι και αυτός ένας ηλιακός ήρωας, όπως ο Θησέας ή ο Ηρακλής. Καθένα από τα εμπόδια πού βρίσκει στον δρόμο του (θάλασσα-δοκιμασίες ζωής) συμβολίζει ένα σημείο του ζωδιακού κύκλου με τα χαρακτηριστικά του. Όταν ο Οδυσσέας περάσει απ’ όλα τα σημεία του ζωδιακού και έχει ολοκληρώσει το συμβολικό αριθμό 12, ταυτίζεται με τον Ήλιο. Το όνομα του Οδυσσέα προέρχεται από το ρήμα «όδύσσομαι» (οργίζομαι), είναι αυτός πού εξόργισε τους Θεούς.

Οι περιπέτειες του Οδυσσέα πριν επιστρέψει στην Ιθάκη είναι 12 στον αριθμό. Κίκονες, Λωτοφάγοι, Κύκλωπες, νησί Αιόλου, Λαιστρυγόνες, Κίρκη, Άδης, νησί Σειρήνων, Σκύλλα-Χάρυβδη, νησί «Ήλιου, Καλυψώ και νησί των Φαιάκων.

Κάθε σταθμός αντιστοιχεί σε κάθε ένα από τα 12 ζώδια. Κάθε δοκιμασία του Οδυσσέα συνοδεύεται από πλήθος αλληγορικών στοιχείων, θα μπορούσαμε να πούμε πώς το ταξίδι του Οδυσσέα, είναι η ιστορία ενός συνειδητοποιημένου ανθρώπου πού μάχεται να υπερβεί το απατηλό «εγώ» και να επιστρέψει στο «πνευματικό του λίκνο» από όπου προέρχεται.

Ταξιδεύουμε από ζωή σε ζωή και από εμπειρία σε εμπειρία. Γευόμαστε τους γλυκούς καρπούς των Λωτοφάγων, ξεχνιόμαστε από το τραγούδι των Σειρήνων, συντριβόμαστε ανάμεσα στην Σκύλλα και στην Χάρυβδη, πάντα όμως στο τέλος επιστρέφουμε στον τόπο προέλευσής μας.

Στην ιστορία του Ομήρου, ο Οδυσσέας ζει αρμονικά στο βασίλειο του με την γυναίκα του Πηνελόπη και τον γιό του Τηλέμαχο. Μία οικογενειακή τριάδα, καθόλου τυχαία.

Στην ‘Οδύσσεια, το σύμβολο της ψυχής είναι η Πηνελόπη. Μπορούμε να πούμε ότι η αθάνατη ψυχή του ανθρώπου, αύτη πού δε χρειάζεται να εξελιχθεί γιατί είναι τέλεια, αύτη πού μένει σταθερή στο κέντρο της είναι η Πηνελόπη. Και ο άνθρωπος – Οδυσσέας πού είναι ενωμένος μαζί της, μετά από το μακροχρόνιο ταξίδι της ζωής, επιστρέφει στο τέλος για να ξαναενωθεί μαζί της.

Ο Οδυσσέας μάχεται για να κατακτήσει την «αυτογνωσία», από «κανένας» να γίνει ο «’Οδυσσέας», αναγνωρίζοντας τον Θεϊκό σπινθήρα πού φέρει όντος του. Αρωγός του σε αυτό το ταξίδι η Σοφία και η Θεά Αθηνά, η όποια παίζει κυρίαρχο ρόλο στην Οδύσσεια. Για αυτό και κάνεις άλλος δε φτάνει τον ‘Οδυσσέα στην γνώση, για αυτόν τον λόγο ονομάζεται και πολυμήχανος.

Ο Οδυσσέας είναι εκείνος ο άνθρωπος πού καταφέρνει να υπερβεί τα πάθη και τις υλικές δεσμεύσεις (θάλασσα, Ποσειδώνας) και να επιστρέψει μετά από πολλές δοκιμασίες – «μυήσεις», στην Ιθάκη. Αντίθετα οι σύντροφοι του αντιπροσωπεύουν τα κατώτερα στοιχεία του, τις κατώτερες επιθυμίες του τις οποίες οφείλει να ξεπεράσει, ώστε να φτάσει χωρίς περιττά βάρη στον τόπο καταγωγής του.

Είναι σημαντικό να προσέξουμε τούς αριθμούς πού υπάρχουν στην Οδύσσεια. Ο Οδυσσέας, πριν φτάσει στην πατρίδα του, περνάει 12 δοκιμασίες, αρχετυπικός και συμβολικός αριθμός πού επαναλαμβάνεται σε όλους τους πολιτισμούς, σχετιζόμενος με τον ζωδιακό.

Είναι επίσης σημαντικό να επισημανθεί το πώς χρησιμοποιείται από τον Όμηρο το μοτίβο των εννέα και των δέκα ήμερων. Σε αρκετές περιπτώσεις ο χρόνος πού χρειάστηκε ο Οδυσσέας για να ταξιδέψει από ένα μέρος σε κάποιο άλλο είναι εννέα ή δέκα ήμερες. Είναι αυτονόητο εδώ πώς ο χρόνος αυτός έχει επίσης συμβολικό χαρακτήρα.

Η αναζήτηση τής Ελένης είναι η αφορμή τής εκστρατείας του Οδυσσέα με τους υπόλοιπους βασιλιάδες στην Τροία. Η Τροία με την σειρά της είναι ένα πλούσιο βασίλειο πού αναπαριστάνει το κυνήγι των υλικών αγαθών και τον απατηλό κόσμο των φαινομένων και τής ίλης. Ίσως για αυτό ο Οδυσσέας προσπαθεί να αποφύγει την εκστρατεία. Αυτό ίσως συμβολίζει την άρνηση τής ψυχής να ενσαρκωθεί, καθώς γνωρίζει τον πόνο πού η ίδια προδιαγράφει μέσα στην μορφή.

Με την άλωση της πόλης ολοκληρώνεται το έργο στο υλικό πεδίο και αρχίζει η πορεία τής επιστροφής στο πνεύμα. Από αυτή την άποψη, η επιστροφή του Οδυσσέα αντιπροσωπεύει την επιστροφή του πνευματικού σπινθήρα στην κατάσταση της πρωταρχικής ηρεμίας, εμπλουτισμένου με τις εμπειρίες των πεδίων πού διέτρεξε.

Για να γυρίσει στην Ιθάκη απαιτούνται άλλα δέκα χρόνια (10: 1+0=1 Επιστροφή στην Μονάδα) γεμάτα περιπέτειες, κατά τις όποιες απορρίπτει σταδιακά τα φορτία πού τον δεσμεύουν στην ίλη. Στην προσπάθειά της να ταυτιστεί με το πνευματικό ιδεώδες, η ανθρώπινη συνείδηση, δοκιμάζεται και αντιπαρέρχεται κάθε λογής εμπόδια μέχρι την επίτευξη του σκοποί.

Ο Όμηρος έδώ χρησιμοποιεί τις δώδεκα δοκιμασίες του Οδυσσέα ως αντίστοιχες των μυητικών δοκιμασιών που πέρναγε ο υποψήφιος μύστης στις αρχαίες μυσταγωγίες, ώστε να καταστεί άξιος του θύρσου των μυστηρίων.

Η αναγνώριση τής πραγματικής φύσης μας είναι μία εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Το εσωτερικό αυτό ταξίδι οδηγεί τον άνθρωπο βαθιά μέσα στην ιδία του την Ύπαρξη, έως ότου το φώς του μεσονυκτίου λάμψει εντός του. Αυτός είναι τόσο ο σκοπός, όσο και η πραγμάτωση του «εσωτερικοί» ταξιδιού, του ταξιδιού μέσα στον εαυτό. Μία εξαιρετικά δύσκολη αποστολή.

Η έξωτερική γνώση είναι πάντα πιό εύκολη άπό την εξωτερική. Έχετε λ.χ σκεφθεί, πώς ενώ σήμερα έχουμε κατακτήσει τό διάστημα, γνωρίζουμε ελάχιστα για αυτά πού βρίσκονται στο έσωτερικό της γης και αυτά πού κρύβουν oi Ωκεανοί;

Οι Ωκεανοί καλύπτουν το 70% της έπιφάνειας του πλανήτη (κατ’ άντιστοιχία του 70% του άνθρώπινου σώματος το όποιο επίσης αποτελείται από νερό), μετά όμως από χιλιάδες έτη πολιτισμού σήμερα έχουμε εξερευνήσει μόλις το 5% αυτών.

Οδυσσέας
Η προσμονή της Πηνελόπης

Ακολουθούμε τις δοκιμασίες του Οδυσσέα, προσπαθώντας να αποκαλύψουμε τα μυστικά τους μηνύματα.

1

 

Ο πρώτος σταθμός είναι στο νησί των Κικόνων. Ο Οδυσσέας έφυγε με δώδεκα καράβια από την Τροία. Όταν ξανοίχτηκαν τα πλοία του στο Αιγαίο, οι θεοί έστειλαν άνεμους που τα έσπρωξαν βόρεια, στην χώρα των Κικόνων. Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του άρπαξαν απ’ τους Κίκονες προμήθειες. Οι Κίκονες τους επιτέθηκαν, με αποτέλεσμα πολλοί σύντροφοι του Οδυσσέα να σκοτωθούν, ενώ οι υπόλοιποι μπήκαν στα καράβια και έφυγαν.

Ο ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με την απόφαση του να εξακολουθήσει την δύσκολη ατραπό. Μία ατραπό πού θα τον οδηγήσει στην «αυτογνωσία» και την αναγνώριση της πραγματικής του φύσης. Το «μυητικό» αυτό ταξίδι προϋποθέτει ταπεινότητα, ευσέβεια και συγκέντρωση στον σκοπό. Τίποτα δεν χαρίζεται τα πάντα κερδίζονται με μόχθο και μάχες, τόσο στο υλικό όσο και στο πνευματικό πεδίο.

Ο πρώτος σταθμός σχετίζεται με τον αστερισμό του Κριού, επηρεασμένος από τον Άρη τον θεό του Πολέμου, και τον αντίστοιχο πλανήτη πού κυβερνά το ζώδιο του Κριού.

 

2

Μετά από εννέα μέρες, ο Οδυσσέας φτάνει στην χώρα των Λωτοφάγων, ένα επίγειο παράδεισο γεμάτο λωτούς, πού προκαλούσαν την λήθη σε όποιον τούς έτρωγε. Ο Οδυσσέας έστειλε τρεις απ’ τους συντρόφους του να δουν τί άνθρωποι ζούσαν σ’ αύτη την χώρα. Oι σύντροφοι του συνάντησαν τούς Λωτοφάγους, oι οποίοι τους έδωσαν να φάνε λωτούς, φρούτα μαγεμένα. Αμέσως ξέχασαν πατρίδα και συντρόφους και δεν ήθελαν να φύγουν από εκεί. Ανήσυχος ο Οδυσσέας πήγε να τους βρει. Τους πήρε με το ζόρι κι αμέσως διέταξε τα καράβια να σαλπάρουν.

Oι τρεις από τούς συντρόφους του Οδυσσέα πού έπεσαν στην λήθη, συμβολίζουν την προσκόλληση της συνείδησης στο γνωστό και τις υλικές απολαύσεις. Ο άνθρωπος όμως δεν έχει μόνο υλική μορφή είναι τρισυπόστατος αποτελούμενος από το Σώμα, την Ψυχή και τον Νου. Οι τρεις σύντροφοι του γεύονται τούς λωτούς και ξεχνούν τον ανώτερο τους εαυτό πού εκφράζεται από τις ανάγκες τόσο της ψυχής όσο και του Νου.

Τα χαρακτηριστικά της χώρας των Λωτοφάγων σχετίζονται με τον αστερισμό του Ταύρου, τις υλικές απολαύσεως και τις ειδυλλιακές καταστάσεις αφροδισιακή ατμόσφαιρα, με τον πλανήτη Αφροδίτη να κυβερνάει το ζώδιο αυτό.

3

Συνεχίζοντας το ταξίδι του ο Οδυσσέας συναντά τούς Κύκλωπες. Ο πολύφημος παγιδεύει τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του στην σπηλιά. Η σπηλιά συμβολίζει το ασυνείδητο. Ο κύκλωπας Πολύφημος καταβροχθίζει έξι συντρόφους του Οδυσσέα.

Ο Πολύφημος είναι γιός του Ποσειδώνα, συμβολίζει τον αχανή Ωκεανό των συναισθημάτων μας. Στα σκοτεινά βάθη του ασυνείδητου, ο ήρωας εκμηδενίζεται, χάνει την ταυτότητα του. Ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί το νου για να μπορέσει να σωθεί. Μόνο ένας ισχυρός νους μπορεί να εξισορροπήσει αυτές τις αρχέγονες τάσεις πού περικλείουμε μέσα μας. Ο Πολύφημος, όπως όλοι οι Κύκλωπες, έχει μόνο ένα μάτι. Για αυτόν τον λόγο βλέπει μόνο μπροστά. Τόσο η όρασή του όσο και η νόησή του είναι μονοδιάστατη.

Ο Οδυσσέας τυφλώνει τον Πολύφημο και δένεται μαζί με τούς συντρόφους του κάτω από την κοιλιά των κριαριών πού υπήρχαν μέσα στην σπηλιά του Πολύφημου. Ο τυφλός Κύκλωπας έψαχνε στην ράχη τα κριάρια, καθώς έβγαιναν, δίχως να αντιληφτεί τους κρυμμένους συντρόφους του Οδυσσέα.

Η τύφλωση του Πολύφημου από τον Οδυσσέα, συμβολίζει την υπερίσχυση του συνειδητού στο ασυνείδητο, ενώ τα Κριάρια την επικοινωνία του με το Θείο (κέρατα). Έως ότου ο Οδυσσέας τυφλώσει τον πολύφημο είναι ο «Είς Τί = Είμαι Αυτός που Είμαι», κατόπιν γίνεται ο Οδυσσέας.

Ο μυημένος άνθρωπος λαμβάνει ως μία νέα ταυτότητα ένα νέο όνομα. Η δύναμη των ονομάτων στην αρχαιότητα ήταν «μαγική», και εάν προφέρονταν σωστά και με έναν ορισμένο τρόπο, μπορούσαν να πράξουν αποτελέσματα, θετικά ή αρνητικά. Δεν είναι τυχαίο πώς πολλά ονόματα θεοτήτων ήταν άρρητα.

Είναι γνωστό για παράδειγμα πώς όταν ο Μούσες ρώτησαν το όνομα του Θεού αυτός απάντησε: «Είμαι Αυτός που Είμαι » Το όνομα δεν του αποκαλύπτεται, καθώς αυτός δεν έχει ακόμα επιτελέσει το έργο για το όποιο έχει επιλεχτεί. Ο Πολύφημος έχει ένα μάτι στο σημείο του τρίτου ματιού. Αν αυτό αδρανοποιηθεί χάνεται η έκτη αίσθηση, η ενόραση.

Η χώρα των Κυκλώπων πού σχετίζεται με τον αστερισμό των Διδύμων και τα χαρακτηριστικά του πλανήτη Έρμη.

4

Ο Οδυσσέας φτάνει στο πλωτό νησί του Αιόλου, του Θεού των Ανέμων. Ο Αίολος δίνει στον ‘Οδυσσέα ένα ασκί, μέσα στο όποιο βρίσκονται δεμένοι όλοι οι άνεμοι, με την συμβουλή να μην τον ανοίξει πριν φτάσει στην Ιθάκη. ‘Εννιά μερόνυχτα ταξίδευαν και κόντευαν να φτάσουν στην Ιθάκη. Τότε ο Οδυσσέας αποκοιμήθηκε και οι σύντροφοι του, νομίζοντας πώς το ασκί ήταν γεμάτο ασήμι και χρυσάφι, το άνοιξαν. Αμέσως ελευθερώθηκαν όλοι οι άνεμοι και παρέσυραν τα καράβια μακριά στην γη των Λαιστρυγόνων.

Ο Θεός συμβολίζει το νοητικό στοιχείο και την ορθά κατευθυνόμενη δύναμη, πού μπορεί να οδηγήσει στον τελικό σκοπό.

Ο Οδυσσέας πέφτει σε βαθύ ύπνο κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Το «εσωτερικό μυητικό ταξίδι» εμπεριέχει κινδύνους, η ψυχή χάνει την επαγρύπνηση της και οι άπληστοι σύντροφοι του ανοίγουν το ασκί, νομίζοντας πώς περιέχει ένα θησαυρό. Ο πραγματικός θησαυρός όμως βρίσκεται στην καρδιά και στον νου και όχι στην ύλη.

Η απελευθέρωση των άνεμων συμβολίζει την νοητική σύγχυση πού προκαλείται κατά την προσπάθεια της «ενδοσκόπησης» και του «Γνώθι Σ’ αυτόν», καθώς ο νους αρνείται να εστιαστεί στο έργο πού έχει επιλεγεί, και περιπλανιέται σε πλήθη άλλων μη συναφών σκέψεων. Μόνο όταν επιτευχτεί η νοητική συγκέντρωση είναι σε θέση ο νους να προσεγγίσει τα Θεία πεδία.

Το πλωτό νησί του Αίολου είναι το σύμβολο του καραβιού της Σελήνης πού πλέει στον ουρανό, στενά συνδεδεμένο με τον αστερισμό του Καρκίνου, εφ’ όσον κυβερνήτης του είναι η Σελήνη.

5

Ο ήρωας συνεχίζει την περιπλάνηση, έως ότου φτάνει στο νησί των Λαιστρυγόνων. Εκεί έρχεται σε σύγκρουση με τοyς Γίγαντες, με τους φύλακες των εσωτερικών πεδίων. Από τα 12 καράβια μόνο το δικό του κατάφερε να ξεφύγει.

Ο ήρωας απογυμνώνεται από τις φοβίες του, κατανοεί, πώς όποιος ζει στην αληθινή του ουσία» είναι αυτάρκης και δεν χρειάζεται τίποτε για την ευτυχία έκτος από την αρετή του. Αύτη είναι το καθαρότερο και απλούστερο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης και αποτελεί το ίχνος του Eνός μέσα μας, πού προσκαλεί τον άνθρωπο να προσπαθήσει να το επιτύχει.

Η Γη των Λαιστρυγόνων σχετίζεται με τον αστερισμό του Λέοντα.

6

Έτσι, φτάνει στο νησί της μάγισσας Κίρκης. Η Κίρκη γοητεύει τους συντρόφους του ήρωα και τους μεταμορφώνει σε χοίρους. Εδώ απεικονίζεται η δύναμη των σεξουαλικών και των βουλητικών παθών, τα όποια μπορούν να υποβιβάσουν τον άνθρωπο σε ζώο, εκδηλώνοντας τα πιο κτηνώδη του ένστικτα.

Ο Οδυσσέας βοηθιέται από τον Έρμη (την δύναμη του νου) και μένει ανεπηρέαστος από την Κίρκη, η όποια αντιπροσωπεύει μία όψη της ψυχής του, έως ότου καταφέρνει να την κάνει βοηθό στο έργο του.

Η μεταστοιχείωση των αρνητικών όψεων της ψυχής είναι ένα από τα βασικότερα καθήκοντα του αναζητητή.

Ο Οδυσσέας ενώνεται με τη Κίρκη στη σπηλιά της, γεγονός που υποδηλώνει προετοιμασία για μία νέα γέννηση μετά τη κάθαρση στο νησί της, πού σχετίζεται με τον αστερισμό της Παρθένου και τα χαρακτηριστικά του πλανήτη Έρμη.

7

Ο Οδυσσέας ετοιμάζεται για την μεγάλη κατάβαση, το ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο, όπου οφείλει να ξαναγεννηθεί, κατ’ αντιστοιχία του μυητικού θανάτου των Θεοτήτων στις μυσταγωγικές τελετές. Η κάθοδος στον Άδη είναι επιβεβλημένη για όλους τούς ηλιακούς ήρωες και συμβολίζει την μύηση γι’ αυτό προηγήθηκε η κάθαρση στο νησί της Κίρκης.

Μετά από τον τελετουργικό θάνατο ο μύστης εγείρεται (στα μυστήρια ποτέ δεν χρησιμοποιούσαν την λέξη ανάσταση αλλά τη  λέξη έγερση), άλλα ο άνθρωπος δεν είναι τώρα πια ο ίδιος: έχει μεταλλαχτεί σε έναν δύο φορές γεννημένο, έχει κατακτήσει το αληθινό «Εγώ» του. Στον Άδη ο ήρωας μαθαίνει την αιτία της αποτυχίας του. Έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τις αρνητικές όψεις του εαυτοί του, πού τον εμποδίζουν στο ταξίδι της επιστροφής.

Ο μάντης Τειρεσίας, πού συμβολίζει την ενορατική ικανότητα της ψυχής του, τον συμβουλεύει, αν θέλει να επιστρέψει στην Ιθάκη, να μην πειράξει τα Βόδια στο νησί του Ήλιου.

Η χώρα των Κιμμερίων, ο Άδης, σχετίζεται με τον αστερισμό του Ζυγού, καθώς αυτή του η δοκιμασία, του δίνει την δυνατότητα να «ζυγίσει» την πορεία και την δύναμη του και να φτάσει νικητής στην Ηλιακή του πατρίδα, όπου τον περιμένει ένας άδειος θρόνος.

8

Χάρη στην βοήθεια της Κίρκης καταφέρνει να αποφύγει την πλανερή γοητεία των Σειρήνων. Προειδοποιημένος δένεται στο κατάρτι του πλοίου του για να μην ενδώσει.

Το πλοίο είναι ένα ακόμη σύμβολο του νου πού πλέει στην θάλασσα των επιθυμιών για να προσεγγίσει τον εντός υμών Θεϊκό Σπινθήρα. Δένεται στο κατάρτι, δηλαδή αγκιστρώνεται νοητικά στο όραμα της ψυχής του, για να αποφύγει την πρόκληση. Η επίγνωση του ανθρώπου. Η συνείδηση πού γίνεται αυτοσυνείδηση και παρατηρεί τον εαυτό της. Αυτοεπίγνωση.

Οι Σειρήνες σχετίζονται με τον Σκορπιό. Ο Σκορπιός είναι το κατ’ εξοχήν ζώδιο και μυητικό σύμβολο του πειρασμού.

9

Συνεχίζοντας το ταξίδι του ο ήρωας φθάνει στη περιοχή της Σκύλλας και της Χάρυβδης.

Η Σκύλλα και η Χάρυβδη είναι η εσωτερική άβυσσος, έτοιμη να κατασπαράξει όποιον δεν μπορεί να βαδίζει ισορροπημένα ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, στο πνεύμα και την ύλη, σε αυτόν τον κόσμο και τον έτερο μεταφυσικό υπερβατικό κόσμο.

Ο Οδυσσέας χάνει έξι συντρόφους από τη Σκύλλα. Η Σκύλλα και η Χάρυβδη σχετίζονται με τον αστερισμό του Τοξότη.

10

Ο Οδυσσέας καταφέρνει να πλεύσει στο νησί του Ήλιου. Εκεί έβοσκαν τα παχιά βόδια του θεού. Θυμήθηκε τότε ο ήρωας μας τα λόγια του Τειρεσία και παρακάλεσε τους συντρόφους του να φύγουν μακριά απ’ το νησί αυτό. Μα εκείνοι ήταν πολύ κουρασμένοι και δε δέχονταν. Όταν τους τέλειωσαν τα τρόφιμα, έμειναν μερικές μέρες νηστικοί. Μια μέρα όμως, πού ο Οδυσσέας κοιμόταν, έσφαξαν μερικά βόδια και τα έψησαν. Όταν ξύπνησε ο Οδυσσέας τρόμαξε, μα ήταν αργά. Φεύγοντας απ’ το νησί του Ήλιου ο Δίας τούς έστειλε άγρια καταιγίδα και κύματα θεόρατα. Ένα αστροπελέκι χτύπησε το καράβι και το διέλυσε. Πνίγηκαν όλοι. Μόνο ο Οδυσσέας γλίτωσε.

Η ψυχή από μόνη της δεν επαρκεί για την εξύψωση στον ανώτερο εαυτό. Μόνο όταν λάμψει το πνευματικό εσωτερικό φως, ο άνθρωπος τελειοποιείται. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλάτωνας: «Ο αναζητητής πρέπει να στρέψει την σκέψη του από τον κόσμο της εμπειρίας προς έναν άλλο κόσμο νοητό, εκεί που η ψυχή θα αναπολήσει και θα θυμηθεί τις άφθαρτες και αιώνιες Ιδέες. Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται μακρά μελέτη του θέματος και διάπλαση του εαυτού με αυτήν. Τότε, είναι σαν μία σπίθα να ξεπηδά και να ανάβει ένα φώς, πού από εκεί και μετά είναι ικανό να αυτοσυντηρείται»

Το νησί του Ήλιου σχετίζεται με τον αστερισμό του Αιγόκερω.

11

Πιασμένος από ένα ξύλο παράδερνε στην θάλασσα δέκα ολόκληρα μερόνυχτα. Τέλος, τα κύματα τον έβγαλαν στο νησι της νύμφης Καλυψοϋς. Εκεί ο Οδυσσέας περνάει έναν επτάχρονο κύκλο μαζί με την νύμφη, προσκολλημένος στην υπόσχεση της αιώνιας νεότητας. Μέ την βοήθεια του Ερμή πείθεται, τέλος, η Καλυψώ να αφήσει ελεύθερο τον ήρωα για να γυρίσει στην πατρίδα του, την ηλιόλουστη Ιθάκη.

Ο μύστης γνωρίζει την θνητότητά του αναγνωρίζει όμως την σύνδεσή του με το σύμπαν. Για αυτόν τον λόγο υπάρχει αντιστοιχία των επτά πλανητών με τις επτά ηλικίες του άνθρωπου, άλλα και τα φωνήεντα τού ελληνικού αλφάβητου.

  • Σελήνη- Βρεφική Ηλικία (Α),
  • Ερμής – Παιδική Ηλικία (Ε),
  • Αφροδίτη – Νεότητα (Η),
  • Ήλιος – Ενηλικίωση (I),
  • Αρης- Πλήρης Ισχύς (Ο),
  • Δίας- Ωριμότητα (Υ),
  • Κρόνος- Γηρατειά (Ω).

Το νησί της Καλυψούς, σχετίζεται με τον αστερισμό του Υδροχόου.

12

Τελικά επικρατεί η πνευματική θέληση και με την βοήθεια των θεών ελέγχεται η κατώτερη φύση του. Ξαναπαίρνει τον δρόμο της επιστροφής, άλλα μέχρι τη τελευταία στιγμή ο Ποσειδώνας εναντιώνεται για άλλη μια φορά και έτσι τα κύματα ξεβράζουν τον ναυαγό στο νησί των Φαιάκων.

Δύο μέρες και δύο νύχτες κολυμπούσε και τον έδερναν τα κύματα. Τη τρίτη μέρα με την βοήθεια μιας νεράιδας, της Λευκοθέας, βγήκε σ’ ένα ακρογιάλι. Ξάπλωσε κάτω από μία ελιά, σκεπάστηκε με φύλλα και κοιμήθηκε βαθιά. Είχε φτάσει στο νησί των Φαιάκων. Εκεί περιμαζεύεται από τη Ναυσικά και βρίσκει καταφύγιο στην Αυλή του βασιλιά Αλκίνοου, όπου τελικά αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα και συγκινεί όλους με την αφήγηση των περιπλανήσεών του (σημείο όπου ξεκινάει η Οδύσσεια).

Με την βοήθεια του Αλκίνοου και έπειτα από νέα τρικυμία, ο Οδυσσέας καταφέρνει τελικά, μετά από 10 χρόνια, να φτάσει στην Ιθάκη. Η ολοκλήρωση του κύκλου. Eδώ λαμβάνει τέλος η μύηση του και ετοιμάζεται για την τελική επιστροφή.

Η χώρα των Φαιάκων σχετίζεται με τους Ιχθείς.

Στην Ιθάκη ξεκαθαρίζει την ύπαρξη του από τούς μνηστήρες, δηλαδή όλα εκείνα τα ψεύτικα «εγώ» πού διεκδικούσαν την εξουσία της ψυχής. Τα προσωπεία πέφτουν και ο Οδυσσέας, μετά τα 10 χρόνια περιπλάνησης, αναγεννημένος σπάει οριστικά τα δεσμά με τον παρελθόν και ενώνεται εκ νέου με την οικογένεια του. Γίνεται πάλι αγαπητός από τους θεούς και ‘Άναξ Ξανά, ήτοι ο μυστηριακός Χρονισμός και η Εποπτεία.

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου είναι έργο του Μαίκλ-Μάρτιν Ντρόλινγκ (Michel-Martin Drolling): «Η Οργή του Αχιλλέα» (The Wrath of Achilles) του 1810

Βιβλιογραφία:

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομήρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Τα Εσωτερικά Νοήματα της Ομήρου Οδύσσειας» (Μέρος Α’), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Τα Ομηρικά έπη: Ιλιάδα και Οδύσσεια συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των σπουδαιότερων αρχαίων Μυθολογικών κείμενων (Έπη), όπως τα ‘Έπη του Γιλγαμές, η Μαχαμπαράτα και η Ραμαγιάνα.

Τα Ομηρικά έπη αποτελούν τα αρχαιότερα έπη της Ελληνικής και της Δυτικής (Ευρωπαϊκής) λογοτεχνίας, τα οποία επηρέασαν καταλυτικά όλο τον δυτικό πολιτισμό. Γι’ αυτά τον λόγο, θεωρούνται βασικό στοιχείο της Δυτικής πολιτισμικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Συντέθηκαν στο β’ μισό του 8ου π.χ. αι, και χωρίζονται σε 24 ραψωδίες. Η Ιλιάδα πήρε το όνομα της από την πολιορκία τής Τροίας (Ίλιον) και η Οδύσσεια από τον κεντρικό ήρωα του έπους, τον Οδυσσέα και αφηγείται την περιπετειώδη επιστροφή του ήρωα στην πατρίδα του, την Ιθάκη, έπειτα από δεκάχρονη περιπλάνηση.

Τα έπη του Ομήρου υπήρξαν μοναδικά για την αρχαία Ελλάδα, διότι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ηρόδοτος: «τόσο ο Όμηρος άλλα και ο Ησίοδος ήταν οι πρώτοι πού δίδαξαν την θεογονία στους Έλληνες, δίνοντας στους θεούς ονόματα, τούς απέδωσαν τιμές και περιέγραψαν τις μορφές τους».

 Χάρη στον άσεβή (άλλα οπωσδήποτε αλληγορικό) ανθρωπομορφισμό των Ομηρικών θεών για πρώτη φορά στην γνωστή ιστορία ο άνθρωπος σταματά να φοβάται το Θείο και επιχειρεί να το γνωρίσει.

Και όχι μόνο αυτό. Εξυμνώντας ο Όμηρος τα αμέτρητα ανδραγαθήματα Θεών και ηρώων, διαπαιδαγώγησε τούς νεώτερους παραδίδοντας αθάνατα πρότυπα ηρωισμού και αρετής πού όλοι οι Έλληνες θέλησαν να μιμηθούν. Σειρές γενεών ανδρώθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα έχοντας ως πρότυπο ζωής την ανδρεία, την αγάπη για τον φίλο και την περιφρόνηση προς τον θάνατο του Άχιλλέα. Την επινοητικότητα, την φρόνηση και την καρτερικότητα του Οδυσσέα, την σοφία και την ρητορική δεινότητα του Νέστορα, το ακατάβλητο πείσμα, την περηφάνια και την αξιοπρέπεια του Έκτορα, πού δεν παραιτείται από τον αγώνα παρ’ όλο πού ξέρει ότι είναι μάταιος. Την εμψύχωση, την δύναμη και την αντοχή του Αίαντα, αθάνατα ηρωικά υποδείγματα.

Αυτό από μόνο του αρκεί για να εξηγήσει γιατί ο Όμηρος υπήρξε ο «πατέρας των Αρχαίων Ελλήνων», καθώς η αρετή της ανδρείας, της ρητορικής δεξιότητας και της πειθούς, η επίτευξη της τελειότητας σε λόγια και έργα, αποτελούσαν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Ελληνικού ιδανικού.

Ίσως λοιπόν δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να υποστηριχτεί πώς εάν οι Έλληνες δεν είχαν ανατραφεί με την ηρωοκεντρική παιδεία του Ομήρου είναι αμφίβολο εάν θα είχαν αναπτύξει το θρυλικό ηρωικό ήθος πού τούς διέκρινε. Για παράδειγμα, η συγκλονιστική εποποιία κατά της Περσικής αυτοκρατορίας δεν ήταν αποτέλεσμα μονάχα της τεχνολογικής και στρατηγικής τους ανωτερότητας, άλλα και του διαχρονικού φρονήματος του Έλληνα οπλίτη πού είχε εμφυτευμένο μέσα του το αρχέτυπο του Ομηρικού ήρωα.

Κατά πόσο όμως γνωρίζουμε πραγματικά τα Ομηρικά Έπη; Πόσες και ποιες είναι άραγε οι ανεξερεύνητες «πτυχές» και τα «κρυμμένα νοήματά» τους; Μήπως οι αρχαίοι σοφοί είχαν σημαντικούς λόγους να τονίζουν, ότι εκτός από κορυφαίος ποιητής ο Όμηρος υπήρξε και μέγας «αλληγοριστής» πού δίδαξε με ποιητικό τρόπο περί του παντός;

Όμηρος
Πρόκλος

Ας ξεκινήσουμε την έρευνα αρχίζοντας από το όνομα του. Το όνομα «Όμηρος» σύμφωνα με τον ιστορικό Έφορο, ετυμολογείται από το «ό μη όρων», δηλαδή αυτός πού δεν βλέπει. Το ότι ο Όμηρος ήταν τυφλός έχει τρεις ερμηνείες.

Η πρώτη είναι η προφανής, από φυσικά δηλ. αιτία, συνεπώς αυτό θα μπορούσε να συνέβαινε είτε σε εκ γενετής τύφλωση είτε σε κάποια ασθένεια είτε σε κάποιο ατύχημα, πού είχε στην διάρκεια της ζωής του.

Η δεύτερη ερμηνεία άφορα την τύφλωση του Ομήρου, ως Προμηθεϊκή τιμωρία στα όσα «άρρητα» ο Όμηρος ασεβώς αποκάλυψε στον λαό, υπό το πέπλο των «αλληγοριών» των «συμβόλων» και των «τελετουργιών των μυστηρίων».

Μία κοινοποίηση λοιπόν των «ιερών και άρρητων» διδαχών θα επέφερε την τιμωρία, όταν κάποιος τολμούσε να ανακοινώσει τις διδαχές και τις τελετουργίες στις Μυστηριακές τελετές.

Στα αρχαία χρόνια η τύφλωση ήταν συνήθης τρόπος τιμωρίας άλλα και αυτοτιμωρίας, όπως διαπιστώνουμε και στον μύθο του Οιδίποδα. Στην Ιλιάδα μάλιστα αναφέρεται ο αοιδός Θάμυρις ο οποίος τυφλώθηκε επειδή τα έβαλε με τις Μούσες.

Η τρίτη ερμηνεία αφορά την τυφλότητα ως συμβολισμό «εσωτερικής όρασης», όπως μάς αποκαλύπτει ο Πρόκλος, μιας και ο Όμηρος αποκάλυπτε ύψιστες θεολογικές και κοσμολογικές έννοιες, για την απόκτηση των όποιων δεν χρειάζονται οι αισθήσεις μας, αλλά μόνο η νόηση. Αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ο Όμηρος, αντίθετα, ακολουθώντας μίαν άλλη και τελειότερη, κατά την γνώμη μου, κατάσταση της ψυχής, απομακρυνόμενος από το κατ’ αίσθηση ωραίο και τοποθετώντας την νόηση του πάνω από κάθε ορατή και φαινομενική αρμονία, υψώνοντας μάλιστα τον νου της ψυχής του προς την αόρατη και πραγματική υπαρκτή αρμονία και οδηγημένος στην αληθινή ωραιότητα, έχασε το φώς του, όπως λένε εκείνοι που συνηθίζουν κάτι τέτοια μυθολογήματα.

»Είναι πάντως ολοφάνερο ότι οι μυθοπλάστες δικαιολογημένα λένε ότι τυφλώθηκε εκείνος πού αγαπά την θέαση τέτοιων πραγμάτων στον κόσμο, αυτός πού από τα φανερά πράγματα και τις απεικονίσεις ανυψώθηκε προς την απόκρυφη για τις αισθήσεις μας θέαση. Αφού λοιπόν κάποιοι έκρυβαν μέσω των συμβόλων κάθε φορά την περί των όντων αλήθεια, έπρεπε και η παράδοση σχετικά με αυτούς να μεταδοθεί στους μεταγενεστέρους με τρόπο κυρίως συμβολικό».

Οι μύθοι είναι ένα από τα βασικά «εργαλεία» με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει συνείδηση μιας διαφορετικής πραγματικότητας, καθώς έρχεται διά μέσω αυτών, σε επαφή με αρχετυπικά σύμβολα και πρότυπα τα όποια συντροφεύουν τον άνθρωπο από καταβολής της ιστορίας του. Συνθέτουν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, το μονοπάτι πού οδηγεί τον άνθρωπο πίσω στην πηγή του, αναζητώντας τις αιτίες πού κρύβονται πίσω από τον κόσμο των φαινόμενων, εκεί όπου τα πάντα είναι Ένα.

Η «ενορατική» γνώση, σύμφωνα με τον Bergson, αντιλαμβάνεται άμεσα την ουσία των πραγμάτων, σε αντίθεση με την ορθολογική επιστημονική γνώση πού γυρίζει γύρω από τα πράγματα. Η πρώτη, αντικειμενική, ανήκει στο χώρο των αιώνιων και αμετάβλητων Αρχών, ενώ η δεύτερη, υποκειμενική, αγκαλιάζει τον κόσμο του παροδικού και του φαινομενικού.

Η ανάπτυξη της «εσωτερικής» ή «διαισθητικής αντίληψης» πέρα από την επιφανειακή διανόηση είναι μία μακροχρόνια εξελικτική διαδικασία, πού προϋποθέτει την συνειδησιακή μεταμόρφωση του ιδίου του μαθητή. Ο «εσωτεριστής» είναι, μεταφορικά «μιλώντας», η πρώτη ύλη, που καλείται να περάσει από τις διαδοχικές φάσεις της αλχημιστικής μεταμόρφωσης, για να φθάσει στην πολυπόθητη φάση τού συνειδησιακού «χρυσού».

Σύμφωνα μέ τόν Erich Fromm:

«Η δυνατότητα αυτογνωσίας, η λογική και η φαντασία ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από την υπόλοιπη φύση, χωρίς όμως να τον αποδεσμεύουν από τους νόμους της. Έτσι ο άνθρωπος γνωρίζει την τρομερή αν και επίπλαστη αντίφαση της ύπαρξης του. Δεν μπορεί να απαλλαγεί από το μυαλό του, άλλα ούτε και από το κορμί του, ώστε να ανήκει αποκλειστικά σε ένα από τα δύο.

Αυτή η αντίφαση τον ωθεί συνέχεια σε μια προσπάθεια να αναζήτα λύσεις στο δίλημμα του και έτσι προχωρά αδιάκοπα σε νέες φάσεις. Από τη φύση του είναι υποχρεωμένος να βαδίζει προς τα εμπρός, σε μια αέναη προσπάθεια να καταστήσει γνωστό το άγνωστο, να γεμίσει με απαντήσεις τους κενούς χώρους της γνώσης.

Πρέπει να κάνει απολογισμό στον εαυτό του για τον εαυτό του και για το νόημα της ύπαρξης του. Ωθείται να ξεπεράσει τον εσωτερικό του διχασμό γεμάτος από μία επιθυμία για το απόλυτο, για ένα είδος αρμονίας πού θα μπορεί να αποτινάξει επιτέλους την κατάρα πού τον χώρισε από την φύση, τους συνανθρώπους του και από τον ίδιο του τον εαυτό».

Ο Όμηρος έθεσε αριστοτεχνικά πριν χιλιάδες χρόνια τα διλήμματα και τους προβληματισμούς αυτούς. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Όμηρος δεν ήταν άπλα ένας ραψωδός πού συνέθετε με σκοπό την ψυχαγωγία, άλλα ένας «μυσταγωγός» ένας δάσκαλος πού με τρόπο μυσταγωγικό και μέσω ποιητικών αλληγοριών δίδαξε για το ταξίδι της ψυχής προς το θεϊκό της λίκνο, περί του παντός.

Οι «αρχετυπικές» διηγήσεις του Ομήρου μέσω ποιητικών αλληγοριών, συνθέτουν μία ολιστική φιλοσοφία πού άσκησε τεράστια επίδραση στην φυσική, ηθική και πολιτική φιλοσοφία της αρχαιότητας, γι’ αυτό και ο Πλάτωνας, έχοντας ασπαστεί πλήθος θεολογικών απόψεων του Ποιητή, τον ονόμασε «αρχηγέτη των φιλοσόφων της Ιωνίας».

Η λέξη «αλληγορία», σύμφωνα με τον Ηράκλειτο τον Αλληγοριστή (1ος αί. μ.Χ.), φανερώνει την σημασία της, αφού ετυμολογείται από το αγορεύω περί άλλου και εννοεί «τον λόγο που ενώ μιλάει για κάτι υπονοεί κάτι άλλο», ωστόσο η αντίστοιχη λέξη που χρησιμοποιούταν στην κλασική αρχαιότητα ήταν η λέξη «υπόνοια» πού μεταχειρίστηκε μεταξύ άλλων και ο Πλάτωνας στην Πολιτεία για να περιγράψει τον αλληγορικό χαρακτήρα του ομηρικού έργου.

Στα αρχαία λογοτεχνικά έργα πού χρησιμοποίησαν την αλληγορική μέθοδο, όπως τα Ομηρικά Έπη και οι Πλατωνικοί διάλογοι, τα βαθύτερα νοήματα είναι καλυμμένα υπό το ένδυμα της περιγραφής μυθικών ή και ιστορικών γεγονότων, προσώπων και διαλόγων. Ο Πορφύριος στον επίλογο του έργου του «Περί του εν Οδυσσειί των Νυμφών Άντρου», αναφέρει σχετικά:

«Δεν πρέπει, λοιπόν, να θεωρηθούν oi ερμηνείες πού παρετέθησαν παραπάνω ότι είναι απατηλές και γεννήματα φαντασιόπληκτων. Άλλ’ αφού αναλογιστούμε την μεγάλη άξια της παλαιάς σοφίας και πόσον μεγάλη υπήρξε η φρόνηση του Ομήρου και η ακρίβεια του, να μην τα θεωρήσουμε άχρηστα, άλλα να αναγνωρίσουμε ότι κάτω από τον μύθο κατηγορούνται από τον Όμηρο α θειότητες εικόνες…»

Ο Ηράκλειτος ο Αλληγοριστής αποκαλούσε τον Όμηρο: «Μέγα ιεροφάντη τού ουρανού και των θεών… αυτόν πού άνοιξε τούς άβατους και αποκλεισμένους για τις ανθρώπινες ψυχές δρόμους προς τον ουρανό».

Ο Αδαμάντιος Κοραής πολλούς αιώνες αργότερα διαπίστωνε με θλίψη πώς: «Δεν είναι τυχαίο πού με την παραμέληση των Ομηρικών Έπων ξεκίνησε η πορεία της Ελλάδας προς το χειρότερο, και σταδιακά επιδεινώθηκε για να φτάσει στην σημερινή βαρβαρότητα από την οποία  πασχίζουμε να ελευθερωθούμε»

 Αυτό συνέβη διότι με τρόπο «μυσταγωγικό», τέτοιο πού και οι ίδιοι οι Έλληνες ουδέποτε κατανόησαν επαρκώς, ο Ποιητής εντύπωσε στο υποσυνείδητο τους τις «αρχετυπικότερες εικόνες» και «άρρητες αλήθειες», για τον άνθρωπο, τον κόσμο, την ζωή, τον θάνατο, την ψυχή και το Θείο.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Ιλιάδα σε ένα πρώτο επίπεδο πραγματεύεται τον Πόλεμο, στην πιο αυθεντική και άγρια μορφή του. Πόλεμος Πατήρ Πάντων. Βασικό δίδαγμα είναι, ότι ο άνθρωπος συγγενεύει με τα θηρία. Σε αυτό το επίπεδο λοιπόν φαίνεται να απεικονίζει την Δαρβίνεια θεωρία της εξέλιξης. Ένας κόσμος καθόλου εξιδανικευμένος και αδυσώπητος. Ήρωες ριγμένοι από την ανάγκη στο φονικό πεδίο του θεού Άρη, καταδικασμένοι να μάχονται για την επιβίωση.

Έριχ Φρομ

Oι Έλληνες όμως δεν ενσάρκωσαν μόνο την αθάνατη δόξα άλλα και τα οδυνηρά πάθη των Ομηρικών ηρώων. Γι’ αυτό και ο Πλάτωνας έχει δίκιο όταν γράφει, ότι: «η επιφανειακή ανάγνωση και μη εμβάθυνση στα εσωτερικά νοήματα των Επών ωθούσαν τους νέους σε μία εγωκεντρική στάση ζωής, οξύνοντας το θυμικό και την επιθυμία τους για δόξα».

Και αυτό διότι σε ένα δεύτερο επίπεδο η Ιλιάδα όπως και η  Οδύσσεια δεν είναι απλώς μια αφηγηματική παρουσίαση κάποιων γεγονότων, πραγματικών ή φανταστικών, άλλα είναι μία πολύ καλά κωδικοποιημένη αποτύπωση βαθιών μυστηριακών θεμάτων, όπως αποκαλύπτει ο Πλάτωνας στα Σχόλια του Ερμεία στον Φαίδρο:

 «…Ίλιον λοιπόν ας νοήσουμε τον γενητό και ένυλο τόπο πού ονομάστηκε από την ίλύν (λάσπη) και την ύλη, στον όποιο είναι και ο πόλεμος και η στάση. Οι δε Τρώες είναι τα υλικά είδη και όλες οι περί τα σώματα ζωές, για αυτό και ιθαγενείς καλούνται oι Τρώες. Διότι και την ύλη περιτριγυρίζουν όλες oι περί τα σώματα ζωές και oι άλογες ψυχές.

Oι δε Ελληνίδες είναι οι λογικές ψυχές που ήλθαν από την ‘Ελλάδα, δηλαδή από το νοητό. Οι όποιες ήλθαν στην ύλη, για αυτό και καλούνται έπήλυδες οι Έλληνες και επικρατούν των Τρώων επειδή είναι υπέρτερης από αυτούς τάξεως. Αυτοί δε πού εξήγησαν θεωρητικότερα την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και την άνοδο… για αυτό λένε στην Ιλιάδα, επειδή η ψυχή πολεμείται από την ύλη, μάχες και πολέμους και τα τοιαύτα έκανε, στην δε Οδύσσεια παραπλέοντας τις Σειρήνες και διαφεύγοντας από την Κίρκη, τούς Κύκλωπες, την Καλυψώ και όλα όσα εμποδίζουν την αναγωγή της ψυχής και μετά από αυτά επιστρέφοντας στην πατρίδα, δηλαδή στο νοητό».

Ο Πρόκλος επίσης:

«Νομίζω δηλαδή πώς οι μύθοι θέλουν να συμβολίσουν με την Ελένη όλη την ωραιότητα του κόσμου της γένεσης πού έλαβε υπόσταση με την δημιουργία, ωραιότητα για την όποια ξεσπά μέσα σε όλο τον χρόνο ο πόλεμος των ψυχών, μέχρι την στιγμή πού οι πιο νοερές ψυχές (= Έλληνες), επικρατώντας των άλογων μορφών της ζωής (= Τρώες), οδηγηθούν από τον κόσμο τούτο στον εκεί τόπο (= νοητό), απ’ όπου ξεκίνησαν καταρχάς».

‘Ετσι λοιπον η Ιλιάδα πέρα άπό μία ιστορική διήγηση, είναι και μία αλληγορία της δημιουργίας του κόσμου και της καθόδου των ψυχών στον κόσμο της ύλης, ενώ η ‘Οδύσσεια υποκρύπτει την προσπάθεια επιστροφής των ψυχών στο νοητό κόσμο.

Αν λοιπόν έχουν δίκιο ο Πλάτωνας και ο Πρόκλος, τότε ίσως τα Ομηρικά Έπη εάν προσεγγίσουμε τον άνθρωπο του παρελθόντος υπό μία άλλη οπτική και φυσικά εάν κατέχουμε τις κλείδες του αποσυμβολισμού, τότε ίσως μας αποκαλύψουν κάποια από τα καλά κρυμμένα μυστικά τους, κάτι πού απαιτεί φυσικά ιδιαίτερες γνώσεις και ικανότητες, ιδιαίτερα σήμερα πού ο άνθρωπος έχει απομονωθεί από τόσο την φύση, όσο και από την «φύση» του.

Ο άνθρωπος της Αρχαιότητος δεν είχε χάσει την επαφή με την θεία του υπόσταση. Αυτή η κατάσταση σταδιακά χάθηκε για την ανθρωπότητα με την «Πτώση». Έτσι ο άνθρωπος άρχισε να έχει ανάγκη πλέον την «μυητική διαδικασία προκειμένου να ξαναβρεί μέρος της χαμένης του πνευματικότητας.

Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου θα αναφερθούμε στον αποσυμβολισμό των δοκιμασιών του Οδυσσέα.

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου είναι έργο του Νιούελ Κόνβερς Γουάιθ (1882–1944) με τον τίτλο: «Σειρήνες»(1929)

Βιβλιογραφία:

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομήρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Η Μυθολογική Προϊστορία των Ελλήνων» (Μέρος Β΄), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

 «Γιατί εμείς που κατοικούμε σ’ αυτή την πόλη, δεν διώξαμε από δω τους κατοίκους, ούτε τη βρήκαμε έρημη, ούτε συγκεντρωθήκαμε πολλών εθνών μιγάδες και ήρθαμε να την καταλάβουμε. Η καταγωγή μας είναι τόσο καλή και γνήσια, ώστε η ίδια η γη, στην οποία γεννηθήκαμε, βρίσκεται στην κατοχή μας χωρίς καμία διακοπή. Εμείς είμαστε αυτόχθονες και μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη με τα ίδια ονόματα που δίνει κανείς στους πλησιέστερους συγγενείς του. Μόνο εμείς απ’ όλους τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλούμε τροφό, πατρίδα και μητέρα».

«Όσο για την αρχαιότητα του γένους, όχι μόνο οι Έλληνες αλλά και πολλοί βάρβαροι θεωρούν τους εαυτούς τους αυτόχθονες…» (Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24- 25)

«Ποιος άλλος έχει πει για την πατρίδα του τόσο ωραίο εγκώμιο όσο ο Ευριπίδης : Στ’ αλήθεια, λαός που δεν ήρθε απ’ αλλού, αλλά γεννηθήκαμε αυτόχθονες. Του Θησέα το πατρικό γένος φτάνει ως τον Ερεχθέα και τους πρώτους αυτόχθονες» (Πλούταρχος, «Περί Φυγής», 604D-E, 13)

Έχει αποδειχθεί με τον πιο εμφανή τρόπο από την επιστήμη της αρχαιολογίας και της ιστορίας ότι δεν υπάρχει ιστορία άλλου έθνους τόσο μεστή από γεγονότα και διδάγματα όσο η ιστορία των Ελλήνων. Το πόσο έχει επιδράσει ο Ελληνικός Πολιτισμός στην ανθρωπότητα και έχει καθορίσει την εξελικτική της πορεία είναι γεγονός άνευ συζητήσεως και αντιπαραθέσεως από οιονδήποτε γνωρίζει, λίγο ή πολύ, την ιστορική έρευνα με τις αποδείξεις τις οποίες έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη προς επικύρωση των ανωτέρω.

Ο Ελληνικός Πολιτισμός έχει γηγενή προέλευση στον ελληνικό χώρο και ο Έλλην ζούσε στον ίδιον τόπο όπου διαβιεί και σήμερα αυτόχθων όντας, άσχετα εάν κάποιοι τον θέλουν ως προερχόμενο από άλλους λαούς όπως τους ινδοευρωπαίους οι οποίοι ιστορικά ουδέποτε υπήρξαν πλην στην φαντασία των υποστηρικτών της αντίστοιχης ινδοευρωπαϊκής θεωρίας. Προκειμένου να κατανοηθεί η γηγενής προέλευση του Ελληνικού Έθνους απαιτείται να ανατρέξουμε στη μελέτη της προϊστορίας της Μεσογείου η οποία ήταν εντελώς διαφορετική κατά τους αρχαίους χρόνους.

Είναι το δεύτερο και τελευταίο μέρος της ιστορικής αναφοράς ως προς την προέλευση των Ελλήνων.Διαβάστε (εδώ) το Α΄ Μέρος

Μυκήνες

Η καταστροφή του μινωικού πολιτισμού έγινε η αιτία για ανάδειξη ενός άλλου πολιτισμού, του μυκηναϊκού. Τα αποτελέσματα των ανασκαφών του Σλήμαν (1876), του Σταματάκη (1877), του Wace (1957), του Taylour και του Μυλωνά ανέδειξαν την πόλη των Μυκηνών με την πύλη των Λεόντων, την σιταποθήκη, τους ταφικούς κύκλους, το ανάκτορο και τους θολωτούς τάφους του Ατρέα και της Κλυταιμνήστρας.

Οι Μυκήνες είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται από τους αρχαίους χρόνους, φθάνοντας στην μεγαλύτερη ακμή τους κατά την υστεροελλαδική εποχή (1700-1100 π.Χ.), όταν δημιουργείται και η ακρόπολη με τα εντός και εκτός κτίσματά της.

Οι Μυκηναΐοι χρησιμοποιούσαν την γραμμική Β’ γραφή σύστημα το οποίο πήραν  από τους Κρήτες. Ο Γουαίης βρήκε στους θολωτούς τάφους και σε διάφορα σημεία  της αρχαίας πόλεως ενεπίγραφα αντικείμενα στα οποία υπήρχε η Γραμμική Β’ γραφή.

Ως προς την θρησκεία οι Μυκηναίοι λάτρευαν την Μεγάλη Μητέρα γη, την Ρέα. Τα συμπεράσματα περί των θρησκευτικών πεποιθήσεων των μυκηναίων συνάγονται από τα ευρήματα από τα έργα τέχνης τους, όπως στους τους σφραγιδόλιθους, στον χρυσό δακτύλιο (ο οποίος ευρέθη από τον Τσούντα) και σε διάφορα ρυτά. Η νεκρολατρεία -προγονολατρεία και η ηρωολατρία αποτελούσαν πάγιες Θρησκευτικές μυκηναϊκές  λαϊκές πεποιθήσεις.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν μια υπέροχη αρχιτεκτονική της οποίας χαρακτηριστικά είναι το εξαιρετικό μέγεθος και ο όγκος των κτισμάτων ώστε δικαίως δύνανται να χαρακτηρισθούν κυκλώπεια, ενώ και η πλαστική είναι άκρως επιβλητική και μεγαλειώδης, πράγμα που συνάγεται από τα μικρά ειδώλια, τα γύψινα τοιχανάγλυφα, το γνωστό ανάγλυφο της πύλης των λεόντων, τα εγκόλλητα έργα επί των ξιφών κ.α. Όσον αφορά τις τοιχογραφίες του μεγάρου των Μυκηνών είναι μεγαλειώδεις με κύρια χαρακτηριστικά τα έντονα χρώματα όπως συνέβαινε και στις ανάλογες μινωικές τοιχογραφίες.

Ο μυκηναϊκός πολιτισμός φθάνει εις το τέλος του το 468 π.Χ. όταν οι Μυκηναΐοι υποκύπτουν λόγω πείνας στους  Αργείους οι οποίοι αφού πολιόρκησαν επί πολύ χρόνο υπέταξαν τελικά την πόλη των Μυκηνών. Έκτοτε οι Μυκήναι ερημώνονται και εκείνος ο τόπος των πολύχρυσων Μυκηνών μένει μόνον ένα ένδοξο παρελθόν και τίποτε άλλο.

Η Άνοδος και η  Κάθοδος των Δωριέων

Δεν θα ασχοληθώ με τα άλλα ελληνικά προϊστορικά φύλα τα οποία προαναφέρθησαν διότι θα μακρηγορούσαμε. Ήδη έχει καταδειχθεί ότι τόσο οι Κρήτες όσο και οι Μυκηναίοι είχαν τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις και μιλούσαν την ιδία γλώσσα με αυτήν των Πελασγών, πράγμα που συνέβαινε και με τα άλλα ελληνικά προϊστορικά φύλα. Άρα, παντού στον προϊστορικό αρχαιοελληνικό χώρο ίσχυε το όμαιμον, το ομότροπον, το ομόθρησκον και το ομόγλωσσον, συνθήκες δηλαδή που ένωναν όλους τους Έλληνες στον τότε ελλαδικό χώρο.

Επιβάλλεται να αναφερθώ στους Δωριείς διότι εδώ και χρόνια γίνεται συστηματική προσπάθεια διαστροφής της ελληνικής προϊστορίας, ιδίως στο θέμα της περιωνύμης «καθόδου των Δωριέων» ξεχνώντας και την άνοδο αυτών.

Οι Δωριείς θεωρούνται από τους ψευδοεπιστήμονες ως φύλο μη ελληνικό το οποίον κατήλθε από βορρά καταστρέφοντας ότι συνάντησε στο πέρασμά του. Οφείλω να αναφερθώ στους αρχαίους συγγραφείς οι οποίοι αναφέρουν τα εξής:

Ο Πλάτων στο έργο «Νόμοι» μας παραθέτει έναν διάλογο μεταξύ του ιδίου, του Κνώσιου Κλεινία και του Λακεδαίμονα Μέγιλλου. Στον διάλογο αυτόν οι τρεις γηραιοί άνδρες κατά την διάρκεια της διαδρομής τους από την Κνωσό προς το Ιδαίο Άντρο με σκοπό την μύηση τους στα Ανώτατα Μινωικά Μυστήρια συζητούν, κρίνουν και συγκρίνουν τα τρία Πολιτεύματα τους. Στους Νόμους του Πλάτωνα και στου στίχο 682d ο Πλάτων μας ενημερώνει ότι οι Δωριείς ήταν Αχαιοί, πράγμα με το οποίο συμφωνεί ο Μέγγιλος.

Πλάτων: «…στην διάρκεια όμως των δέκα ετών της πολιορκίας στο Ίλιον (Τροία), στην πατρίδα κάθε επιτιθέμενου τα πράγματα χειροτέρεψαν. Οι νεότεροι στασίασαν και δεν υποδέχθηκαν όπως έπρεπε τους στρατιώτες κατά την επιστροφή τους. Ακολούθησαν αμέτρητοι θάνατοι και σφαγές και εξορίες. Όσοι διώχτηκαν ξαναγύρισαν αργότερα με άλλο όνομα. Τώρα λέγονταν Δωριείς αντί Αχαιοί γιατί εκείνος που τους συγκέντρωσε στην Εξορία κατάγονταν από την Δωρίδα της Πίνδου. Πλήρης περιγραφή αυτών που έγιναν τότε υπάρχουν καταγεγραμμένα στην ιστορία των Λακεδαιμόνιων»

Μέγιλλος (Σπαρτιάτης): «Απόλυτα ορθόν».

Οπότε η Κάθοδος των Δωριέων στην πραγματικότητα ήταν πρώτα άνοδος και έπειτα κάθοδος και όχι των Δωριέων αλλά των Αχαιών οι οποίοι έφθασαν μέχρι των πυλών του Δουνάβεως όπως μας αναφέρει ο Νόννος. Κατά τη κάθοδο των επαναστατημένων ενωθήκαν και με άλλα ελληνικά δωρικά φύλα (Ορέστες, Άβαντες Μακεδόνες, Αψείδαντες, Παρωραίοι, Ελιμιώτες, Χάονες, Αμφιλόχοι, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί, Δέξαροι κα.) που είχαν εξαπλωθεί μέχρι τις πύλες του Δούναβη, και τα οποία πιεζόμενα από Νορδικά φύλα άρχισαν να κατέρχονται προς Νότο.

Για να δούμε τον χρόνο στον οποίο συνέβησαν τα παραπάνω

 Έχουμε 3 καταγεγραμμένους κατακλυσμούς, πρώτα του Ωγύγου, μετά του Δαρδάνου και τέλος του Δευκαλίωνος. Ο Δευκαλίων επέζησε από τον κατακλυσμό και έκανε τον Έλληνα, ο Έλληνας τον Δώρο, ο Δώρος τον Τέκταμο, ο Τέκταμος τον Αστέριο, ο Αστέριος τον Μίνωα, ο Μίνωας τον Δευκαλίωνα και ο Δευκαλίων τον Ιδομενέα.

Ο Τέκταμος του Δώρου, του γιου του Έλληνα που ήταν γιος του Δευκαλίωνα, κατέπλευσε στην Κρήτη μαζί με Αιολείς και Πελασγούς κι έγινε βασιλιάς του νησιού, παντρεύτηκε την κόρη του Κρηθέα κι απόκτησε τον Αστέριο.

Διόδωρος, Βίβλος 5, 80: «Ό,τι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι ονομαζόμενοι Ετεοκρήτες, που θεωρούνται αυτόχθονες, το είπαμε πιο πριν. Μετά από αυτούς και πολλές γενιές αργότερα, Πελασγοί, που περιπλανιόνταν ένεκα συνεχών εκστρατειών και μεταναστεύσεων, έφτασαν στην Κρήτη και εγκαταστάθηκαν σε ένα μέρος του νησιού. Τρίτο ήταν, λένε, το γένος των Δωριέων που έφτασε στο νησί με αρχηγό τον Τέκταμο, το γιο του Δώρου, το μεγαλύτερο μέρος ετούτου του λαού συγκεντρώθηκε, λένε, από την περιοχή του Ολύμπου, αλλά ένα μέρος του ήταν από τους Αχαιούς της Λακωνίας, επειδή ο Δώρος είχε τη βάση εξόρμησης στην περιοχή του Μαλέα. Τέταρτο γένος που ανακατεύτηκε με τους κατοίκους της Κρήτης ήταν, λένε, ένα συνονθύλευμα βαρβάρων που με τα χρόνια εξομοιώθηκαν στη γλώσσα με τους Έλληνες κατοίκους. Μετά απ ‘αυτά, επικράτησαν ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς και συνένωσαν τα έθνη του νησιού σε ενιαίο σύνολο».

Στράβων, I, IV 6 – 7: «Κατά τον Στάφυλο, ανατολικά της Κρήτης ζούνε οι Δωριείς, στα δυτικά οι Κύδωνες και στα νότια οι Ετεοκρήτες, με οικισμό τους τον Πράσο, όπου βρίσκεται το ιερό του Δικταίου Δία. Οι υπόλοιποι είναι πιο δυνατοί και κατέχουν τις πεδιάδες. Είναι εμφανές ότι Ετεοκρήτες και Κύδωνες είναι αυτόχθονες, ενώ οι άλλοι Επήλυδες. Ο Άνδρων λέει ότι οι Επήλυδες Κρήτες ήρθαν από τη Θεσσαλία, από την περιοχή που παλιά λεγόταν Δωρίδα και σήμερα Εσταιώτιδα».

Ιλιάδα Β 645 – 652: «Ο θαυμαστός στο δόρυ Ιδομενέας ήταν αρχηγός των Κρητών, οι άντρες της Κνωσού, της Γόρτυνας με τα τείχη, της Λύκτου, της Μιλήτου, της ασπροχώματης Λύκαστου, της Φαιστού και του Ρύτιου, πόλεις καλοκτισμένες, που κατοικούν στην Κρήτη με τις 100 πόλεις. Όλοι αυτοί είχαν αρχηγό τον Ιδομενέα, ικανό στο δόρυ και τον Μηριόνη, τον ισότιμο του ανδροφονιά Ευαλιου, έφεραν μαζί τους 80 μαύρα καράβια».

Οδύσσεια Ραψωδία Τ 172 – 181: «Αλλά και ώς έρέω ό μ’ άνείρεαι ήδέ μεταλλάς. Κρήτη τις γαϊ’ έστι, μέσω ένί οϊνοπι πόντω, καλή καί πίειρα, περίρρυτος· έν δ άνθρωπο/πολλοί, άπειρέσιοι, καί έννήκοντα πόληες. άλλη δ άλλων γλώσσα μεμιγμένη· έν μεν Αχαιοί, έν δ’ Έτεόκρητες μεγαλήτορες, έν δε Κύδωνες, Δωριέες τε τριχάϊκες δ ιοί τε Πελασγοί. τήσι δ’ ένί Κνωσός, μεγάλη πόλις, ένθα τέ Μίνως έννέωρος βασίλευε Διός μεγάλου όαριστής, πατρός έμοϊο πατήρ, μεγάθυμου Δευκαλίωνος Δευκαλίων δ έμέ τίκτε καί Ίδομενήα άνακτα·άλλ’ ό μεν έν νήεσσι κορωνίσιν Ίλιον ϊσωωχεθ’ άμ Άτρείδησιν, έμοί δ όνομα κλυτόν Λίθων, όπλότερος γενεή· ό δ άρα πρότερος καί άρείων».

Από τα ανωτέρω αναφερόμενα των αρχαίων συγγραφέων εξάγονται τα εξής συμπεράσματα

1ον.  Η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας έγινε το 1900 – 2200 π.Χ.

2ον. Η έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή που σήκωσε όχι ένα, αλλά πολλαπλά τεράστια παλιρροϊκά κύματα με ύψος πάνω από 30 μέτρα και μήκος κάπου στα 30 μίλια, που χτυπούσαν τις ακτές της Κρήτης με συχνότητα 1 κάθε 30 λεπτά. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή του Μινωικού Πολιτισμού. Για να έχουμε μέτρα σύγκρισης το τσουνάμι στην Σρι Λάνκα ήταν 3 μέτρων και ήταν μόνο υδάτινο.

3ον. Ο Ιδομενέας εφόσον ήταν εγγονός του Μίνωα σημαίνει ότι όλα τα παραπάνω γεγονότα έλαβαν χώρα πριν την έκρηξη της Θήρας, αλλιώς δεν θα μπορούσε ο Ιδομενέας να είναι εγγονός του Μίνωα.

4ον. Η εξορία των στασιαστών Αχαιών έγινε με την επιστροφή των Αχαιών από την Τροία άρα την ίδια περίοδο που γύρισε και ο Ιδομενέας στην Κρήτη, άρα πριν την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας, άρα πριν το 1900 π.Χ.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Χρήστο Ντούμα οι Δωριείς ήταν κάτοικοι της Ελλάδος που κάποτε εκτοπίστηκαν από τους Μυκηναίους σε ορεινές περιοχές, κάτι ανάλογο με αυτό που έχει συμβεί σε πολλούς πληθυσμούς στην ελληνική ιστορία.

Συνεπώς οι Δωριείς ήταν ελληνικό φύλο με πολιτισμό και παράδοση ελληνική. Οι Δωριείς κατά την εξάπλωση τους και όχι κατά την κάθοδό τους, όπως συνηθίζεται να λέγεται, δεν επηρέασαν, όπως δεν επηρέασαν και οι προηγούμενοι επιτιθέμενοι από βορρά Ίωνες, Μινΰες, Αχαιοί τους κατακτηθέντες λαούς στη γλώσσα και θρησκεία την οποία εύκολα ως κατακτητές θα μπορούσαν να επιβάλλουν και τούτο διότι μιλούσαν την ίδιαν γλώσσα και πίστευαν-λάτρευαν τους ίδιους Θεούς. Αυτό συνέβη διότι ήταν και αυτοί Έλληνες και όχι άλλα μη ελληνικά φύλα, όπως επιδιώκεται να πιστεύει ο κόσμος.

Ινδο-ευρωπαίοι

Ο λόγος εξαιτίας του οποίου αναφέρθηκα στους Δωριείς ήταν αφ’ ενός μεν για να εκκαθαρίσω την ελληνικότητα και την εξάπλωση τους και αφ’ ετέρου για να αδράξουμε την ευκαιρία να ομιλήσουμε περί των ινδοευρωπαίων οι οποίοι δήθεν κατήλθαν από βορρά, οπότε αποτελούν το ερέθισμα για να ταυτιστούν υπό των αρμοδίων- με τους Έλληνες Δωριείς.

Δυστυχώς τα τελευταία έτη γίνεται προσπάθεια να κακοποιηθεί η ελληνική προϊστορία μα και η ιστορία από ανίκανους-αδιάφορους ή και κακόπιστους ιστορικούς και άλλους συγγραφείς οι οποίοι ή αγνοούν τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα, ή αποσιωπούν τα όσα αναφέρονται παραποιώντας το ιστορικόν γίγνεσθαι. Πόρισμα των «ερευνών» των είναι η περί των ινδοευρωπαίων θεωρία, βάσει της οποίας εικάζεται ότι οι από βορρά κατελθόντες ινδοευρωπαίοι μετέδωσαν τα φώτα της γνώσεως και του πολιτισμού των στους λαούς του νότου και δη στους Έλληνες οι οποίοι θεωρούμεθα απολίτιστοι και ημιάγριοι.

Οι ανθελληνικές αυτές κινήσεις στερούνται και νοημοσύνης ακόμη καθώς οι αποδεχόμενοι και υπογράφοντες ως «ειδικοί» περί των ινδοευρωπαίων θεωρίας αγνοούν τα πορίσματα των ανασκαφών του Σλήμαν στη Τροίαν και τις Μυκήνες, του Έβανς στη  Κνωσό, του Μιλόϊσιτς στη Θεσσαλία, του Πουλιανού στην Χαλκιδική, του Δ. Θεοχάρη στη Αλόνησο, του Higes στην Ήπειρο, του Jacobson στο Φράχθι Ερμιονίδος, του Ventris και του Chadwich που αποκρυπτογράφησαν την Γραμμική Β’ Γραφή, του Vladimir Georgiev που αποκρυπτογράφησε τμήματα της γραμμικής β’ γραφής και άλλων διεθνούς φήμης ιστορικών, γλωσσολόγων.

Συστηματικά αγνοούνται και τα πορίσματα του αστρονόμου Χασάπη ο οποίος απέδειξε ότι οι Ορφικοί κατέγραψαν και ερμήνευσαν τα φυσικά και αστρονομικά φαινόμενα (3.680 και 11.860 π.Χ.) της εποχής των, τα οποία αποδέχεται ως γεγονότα και η επιστήμη της αστρονομίας, με πλήρη και συστηματικό τρόπον. Οι ορφικοί, επί τη ευκαιρία, ύμνοι είναι παλαιότατοι και από τα ινδικά και από τα αιγυπτιακά και Ασσυρο-βαβυλωνιακά κείμενα, αφού σύμφωνα με την μυθολογία μα και βάσει αναφορών των μη ελληνικών αρχαίων λαών οι Έλληνες από τα πανάρχαια χρόνια είχαν φθάσει μέχρι την Ινδία, τις Φιλιππίνες και την Κίνα. Τούτος είναι και ο λόγος που υπάρχουν πολλά όμοια γλωσσικά στοιχεία με τα ελληνικά και στην Κινέζικη γλώσσα, πράγμα που τελευταία αποδείχθηκε από την Μητσοπούλου Τερέζα μετά από πολυετείς μελέτες εις την κινεζική γλώσσα.

Άρα η αρχαιοελληνική προϊστορία βάσει και των ορφικών ανάγεται όχι στο 1.200 π.Χ. μα πολύ πιο πίσω. Παρενθετικά αναφέρω ότι ο Ορφισμός ήτο μονοθεϊστική μυστηριακή θρησκεία η οποία είχε ως βάση της στο Δωδεκάθεο, περιέχουσα και κοσμογονικά στοιχεία εκτός των θρησκευτικών και των αστρονομικών στοιχείων. Επί πλέον θα αναφερθώ ότι οι έρευνες της Ενριέτας Μερτζ και του Τσαρλς Μπέρλιτζ απέδειξαν την μετάβαση του Οδυσσέα και των Αργοναυτών στη Δύση και δη στην αμερικανική ήπειρο, ενώ οι διεξαχθείσες έρευνες στο σπήλαιο Φράχθι της Αργολίδος απέδειξαν ότι υπήρξαν στρώματα συνεχούς οικήσεως στο σπήλαιο αυτό από τη παλαιολιθική εποχή μέχρι και τη νεολιθική, πράγμα που καταδεικνύει ότι ο ελλαδικός χώρος κατοικούνταν από εκείνα τα χρόνια.

Επιχείρησα αναγκαστικά όλες αυτές τις αναφορές, στις αρχαιολογικές έρευνες, διότι πρέπει να καταδειχθεί ότι αφ’ ενός μεν υπάρχει ανθελληνική κίνησης που συντελεί στην πλαστογράφηση της ιστορίας των Ελλήνων και αφ’ ετέρου ότι η ύπαρξης των ινδοευρωπαίων «βολεύει», ταυτιζόμενη με την κάθοδο των Δωριέων, στην έκδοση ιστορικών πλαστογραφήσεων. Χωρίς λοιπόν να μακρηγορήσω θα αποδείξω γιατί δεν υφίσταται η ινδοευρωπαϊκή φυλή, όπως θέλουν να υποστηρίζουν κάποιοι «ειδικοί».

Η εικασία περί «ινδοευρωπαίων» που κατήλθαν από τον βορρά δεν είναι ιστορικώς αναγκαία, καθώς εάν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο θα υπήρχε-εμφανιζόταν ιστορική διακοπή ή και αναστολή της εξελικτικής διεργασίας των λαών (ελληνικών) που διαβιούσαν στον Αιγαιακό χώρο, πράγμα αντίθετο από εκείνο που παρατηρήθηκε στους πολιτισμούς.

Λόγω του ότι πουθενά δεν βρέθηκε κάτι που να δείχνει την ανθρωπολογική- αρχαιολογική – γλωσσική και ιστορική ύπαρξη των ινδοευρωπαίων, η όλη υπόθεση είναι άνευ σοβαρής αιτιάσεως.

Κανένας λαός από τους διαβιούντες στον Αιγαιακό και πέριξ χώρο δεν αναφέρει τι περί των ινδοευρωπαίων στις παραδόσεις του (προφορικός ή γραπτός, θρύλους, μύθους, παραμύθια, τραγούδια). Όλοι τους αγνοούν! Και όχι βέβαια σκόπιμα!

Γεωφυσικά και κλιματολογικά είναι αδύνατη η ύπαρξης τους διότι οι πάγοι άρχισαν να λιώνουν το 15-12.000 π.Χ. από νότο προς βορρά, οπότε η ζωή στον βορρά όχι μόνο ήταν σχεδόν αδύνατος μα και αν υποθέσουμε ότι υπήρχε θα ήταν αδύνατο οι διαβιούντες στους πάγους να κατέλθουν απειλητικά προς τον νότο ως συγκροτημένες πολεμικές ομάδες. Άλλωστε λιώνοντας οι πάγοι η Ευρώπη έγινε στα χαμηλά μέρη της ένα απέραντο έλος και στα υψηλά μέρη ένα αδιαπέραστο δάσος από βουνά. Οπότε και λογικώς μάλλον από νότο προς βορρά είναι δυνατή και πιθανή και όχι αντιστρόφως, η μετακίνησης. Άρα:

α) Οι λεγόμενοι «ινδοευρωπαίοι» δεν είναι άλλοι από ελληνικά φύλα που ξεκινώντας γύρω στο 9.000-8.000 π.Χ. από το Αιγαίο μετακινούμενα επί βασιλείας του Ουρανού και με αρχηγό των Διόνυσο τον Ά, διέδωσαν μέχρι την Ινδία τον ελληνικό πολιτισμό τους.

β) Ουδέποτε υπήρξε κάθοδος των Δωριέων μα μετακίνηση ελληνικών φύλων που είχαν επεκτατικές μόνον βλέψεις (βλ. Τρωϊκό Πόλεμο), και Αρποκράτεια έπη του Αριστέα του Προκοννήσιου).

γ) Η λεγόμενη ομογλωσσία- ομοιογλωσσία των Αρίων υπάρχει ως αποτέλεσμα της προϊστορικής ελληνικής επέκτασης στην Ευρώπη και στην Ασία μέχρι τις Ινδίες (βλ Αρποκράτεια έπη του Αριστέα του Προκοννήσιου). Η γλωσσολογική και ιστορική έρευνα απέδειξε ότι οι Άριοι είναι οι γηγενείς Αιγαίοι η δε λέξις Άριος προέρχεται από την λέξη «Αρ» που στην πρωτοελληνική γλώσσα σημαίνει «γη», οπότε δηλώνει τον γηγενή-αυτόχθονα.

δ) Προέλληνες με την έννοια της Φυλής άσχετης προς τους Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ αφού οι Έλληνες ήταν γηγενείς ανέκαθεν στην Αιγηίδα.

Τα επιπλέον πλείστα αναπάντητα ερωτήματα περί των ινδοευρωπαίων όπως ποια ήταν η πρώτη κοιτίδα τους, πότε και γιατί εγκατέλειψαν την κοιτίδα τους, ποια πορεία ακολούθησαν, γιατί δεν υπάρχει ίχνος των ιδίων και της πορείας τους, πως και γιατί έφυγαν οι ινδοευρωπαίοι από τα μέρη στα οποία επέδραμον, πως ενώ καταστρέφουν και πυρπολούν, δείχνοντας ημιάγρια μορφή, επιδεικνύουν πολιτιστικά στοιχεία αξιόλογα (Μινωϊκό-μυκηναϊκό πολιτισμό), πως από βόρειοι λαοί γίνονται ξαφνικά θαλασσοκράτορες, γιατί αφήνουν τα ορεινά εδάφη και κατεβαίνουν προς την άγρια, αδυσώπητη και ταυτόχρονα άγνωστη θάλασσα, πως δεν έχουμε νέα πολιτισμικά στοιχεία, όλα αυτά δείχνουν όχι ύπαρξη μα ανυπαρξία για να μην πούμε ότι δείχνουν πως οι ινδοευρωπαίοι ήτα Αιγαίοι και πάλι.

Η ινδοευρωπαϊκή θεωρία έχει ένα «βαρύ» επιστημονικό «προσωπικό» που δεν την αποδέχεται όπως τον Θεόφιλο Μπάγερ, τον Κούρτιους, τον Γκρόσσλαντ, τον Ρένφριου, τον Γκαβέλα Μπράνκο, τον Μιλόϊσιτς, τον Πούγλκραμ και πλείστους άλλους. Δυστυχώς από την άλλη μεριά η ινδοευρωπαϊκή θεωρία έχει ως υποστηρικτές της διαπρεπείς Έλληνες και ξένους πανεπιστημιακούς καθηγητές, οι οποίοι όμως δεν δίνουν απαντήσεις ή δεν αντιπροτείνουν κάτι νεότερο στα ήδη τιθέντα αναπάντητα ερωτήματα, αποδεικνύοντας με τη «σιωπή τους», την ανυπαρξία της θεωρίας που προσυπογράφουν.

Το χειρότερο είναι ότι η περί των ινδοευρωπαίων θεωρία μα και η περί της καθόδου των Δωριέων εικασία «μεταλαμπαδεύετε» στα σχολικά βιβλία από το δημοτικό σχολείο και συνεχίζεται στο Γυμνάσιο και Λύκειο, οπότε οι μαθητές τελειώνοντας τη δωδεκαετή εκπαίδευση τους γαλουχούνται με τις ανωτέρω θεωρίες, οπότε μετά να είναι δύσκολο να πιστέψουν και οι ίδιοι ότι και η κάθοδος των Δωριέων ουδέποτε έγινε και οι ινδοευρωπαίοι είναι φύλο ανύπαρκτο. Δεν είναι εύκολο να απορρίψουν ότι τόσα χρόνια επίπονα διδάχθηκαν το οποίο είχε και την επιστημονική σφραγίδα.

Τέλος, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στην προέλευση του ονόματος «Έλλην», βάσει των κειμένων και των παραδόσεών μας.

Ο Έλλην ήταν υιός του Διός και της Πύρρας ή της Δορρίπης, ενώ άλλη παράδοση τον παραδίδει ως υιό του Δευκαλίωνος και της Πύρρας. Άρα ο Έλλην είναι εκ θείας προέλευσης και αμιγώς ελληνικής. Ενδεικτικά θα αναφερθώ, ότι ο μεν Δευκαλίων ήτο υιός του Προμηθέα, η δε Πύρρα κόρη του Επιμηθέα, δηλαδή οι γονείς του Έλληνα αμφότεροι προέρχονται από θεϊκή γενιά, κατά την δεύτερη εκδοχή της μυθολογικής ανθρωπογονίας.

Ετυμολογικά το όνομα «Έλλην» και «Ελλάς» προέρχεται από το όνομα των κατοίκων της Δωδώνης Ελλών ή Σελλών οι οποίοι αναφέρονται στην Ιλιάδα του Ομήρου (Ομήρου Ιλιάς Π 233-235), όπου αναφέρεται και η επίκλησης των ιερέων του Δωδωναίου μαντείου: «Ζευ, άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ, τηλόθ, ναίων, Δωδώνης μεδέν δυ- σχειμέρου- αμφί δε Σελλοί σοι ναίους· υποφήται ανιπτόποδες χαμαιεύναι» (Δία βασιλιά Δωδωναίε Πελασγικέ, που κάθεσαι μακριά και προστατεύεις τη Δωδώνη με τον βαρύ χειμώνα και γύρω κατοικούν οι Σελλοί οι ερμηνευτές των χρησμών σου που κοιμούνται κατά γης και έχουν άνιπτα πόδια.)

Αυτή η ετυμολόγηση βρίσκει σύμφωνο και τον Αριστοτέλη (Αριστοτέλους Μετεωρολογικά, 1, 352α). Άλλωστε η ρίζα «σαλ» παράγειρήματα των μεσογειακών γλωσσών που σημαίνουν «προσεύχομαι», «ικετεύω», παραπέμπει στη πελασγική πανάρχαια γλώσσα.

Από άλλη πάλι ρίζα, (Σαλοί) παράγεται ρήμα που σημαίνει «ξηραίνεσθαι» και ουσιαστικά σημαίνει τον ξεροπόταμο και τους ξηρούς βράχους, παραπέμποντας στον Σελινό ποταμό, την Σηλινούν πόλη στην Κιλικία και άλλα παρεμφερή τοπωνύμια. Από άλλη πάλι ρίζα («σολ») παράγεται και ρήμα που σημαίνει «λάμπειν» και «φωτίζειν», από το οποίον προέρχονται λέξεις όπως σελήνη-σέλας-Ελάνη (λαμπάδα)- sol (ήλιος), Μασσαλία και άλλες.

Άλλη πάλι ετυμολόγηση του ονόματος «Ελλάς» προέρχεται από τη σύνθεση των όρων «ελ» + «λας», σημαίνουσα την «πέτρα», «λίθο» (λάας-λας=λίθος-πέτρα) + το φως το πνευματικό (ελ-ηλ=ήλιος). Άρα Ελλάς σημαίνει τον λίθο-πέτρα-χώρα του πνευματικού φωτός, δηλαδή χώρα του πνεύματος.

Η λέξη με την ονομασία Έλλην ήδη ευρίσκεται και στον Όμηρον (Ομήρου Ιλιάς, Β’ 681-685) όπου γίνεται αναφορά  «στην Ελλάδα με τις όμορφες γυναίκες» («Ελλάδα καλλίστην γυναίκα»), πράγμα που παραπέμπει στη πεποίθηση που υπήρχε και πριν της εποχής του Ομήρου γνώση, ότι οι Έλληνες ήταν προ και επί της ομηρικής εποχής αυτόχθονες και γηγενείς στην χώρα που διαβιούν και την σήμερα.

Πιστεύω ότι από τα ανωτέρω εξάγεται το συμπέρασμα πως οι Έλληνες υπήρξαν ως αυτόχθονες από την πάλαι ποτέ Αιγηίδα μέχρι τον σημερινό ελλαδικό χώρο, καθώς και το ότι η ινδοευρωπαϊκή θεωρία μα και η κάθοδος των Δωριέων είναι ιστορικώς ανύπαρκτη και αστήρικτη.

Είτε το θέλουν κάποιοι »ειδικοί» είτε όχι, η Ελλάς και οι Έλληνες υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στον ελλαδικό χώρο μα και στην οικουμένη δίδοντας και μεταδίδοντας τα πνευματικά τους φώτα, πράγμα που έκαναν και στο παρελθόν εκπολιτίζοντας λαούς απολίτιστους οι οποίοι σήμερα προσπαθούν να αυτοαναδειχθούν ως φωτοδότες πολιτισμών και λαών, πράγμα που δεν ήταν ποτέ πραγματικότητα.

Αποτελεί χρέος όλων μας να μελετούμε τη προϊστορία και ιστορία μας προκειμένου να γνωρίζουμε τον πολιτισμό που οι προγονοί μας έπλασαν, οπότε με κάθε μέσον να δυνηθούμε να τον υπερασπίσουμε από οιονδήποτε τον καπηλεύεται, τον πλαστογραφεί και επιδιώκει την εξαφάνισή του. Και τούτο διότι έχει αποδειχθεί ότι λαός ο οποίος απώλεσε την ιστορική του μνήμη σταδιακά εκφυλίσθηκε και τελικά εξαφανίσθηκε από το ιστορικό γίγνεσθαι, μένοντας μόνο παρελθόν.

Είναι χρέος μας λοιπόν εμείς ως Έλληνες που δημιουργήσαμε και μεταδώσαμε τον πολιτισμό στην ανθρωπότητα να αποβούμε συνεχιστές του έργου των ένδοξων προγόνων μας, όντες συνεπείς προς εκείνους μα και προς την ιστορία, η οποία απαιτεί την συνέχιση του Ελληνικού Πολιτισμού. Του Πολιτισμού εκείνου ο οποίος φώτισε, φωτίζει και επιβάλλεται να φωτίσει τα σκοτάδια της αμάθειας μεταδίδοντας το ελληνικό πνευματικό και θεϊκό Απολλώνιο Φως που καταλύει όλων των ειδών τα σκοτάδια και επιβιώνει στο πέρασμα των αιώνων, ανόθευτο και αναλλοίωτο.

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου είναι το έργο: «Ο Φειδίας Παρουσιάζει την Ζωφόρο του Παρθενώνα στους Φίλους του», λάδι του Λόρενς Άλμα- Τάντεμα (1868)

Βιβλιογραφία:

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομήρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Η Μυθολογική Προϊστορία των Ελλήνων» (Μέρος Α’ ), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

 «Γιατί εμείς που κατοικούμε σ’ αυτή την πόλη, δεν διώξαμε από δω τους κατοίκους, ούτε τη βρήκαμε έρημη, ούτε συγκεντρωθήκαμε πολλών εθνών μιγάδες και ήρθαμε να την καταλάβουμε. Η καταγωγή μας είναι τόσο καλή και γνήσια, ώστε η ίδια η γη, στην οποία γεννηθήκαμε, βρίσκεται στην κατοχή μας χωρίς καμία διακοπή. Εμείς είμαστε αυτόχθονες και μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη με τα ίδια ονόματα που δίνει κανείς στους πλησιέστερους συγγενείς του. Μόνο εμείς απ’ όλους τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλούμε τροφό, πατρίδα και μητέρα».

«Όσο για την αρχαιότητα του γένους, όχι μόνο οι Έλληνες αλλά και πολλοί βάρβαροι θεωρούν τους εαυτούς τους αυτόχθονες…» (Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24- 25)

«Ποιος άλλος έχει πει για την πατρίδα του τόσο ωραίο εγκώμιο όσο ο Ευριπίδης : Στ’ αλήθεια, λαός που δεν ήρθε απ’ αλλού, αλλά γεννηθήκαμε αυτόχθονες. Του Θησέα το πατρικό γένος φτάνει ως τον Ερεχθέα και τους πρώτους αυτόχθονες» (Πλούταρχος, «Περί Φυγής», 604D-E, 13)

Έχει αποδειχθεί με τον πιο εμφανή τρόπο από την επιστήμη της αρχαιολογίας και της ιστορίας ότι δεν υπάρχει ιστορία άλλου έθνους τόσο μεστή από γεγονότα και διδάγματα όσο η ιστορία των Ελλήνων. Το πόσο έχει επιδράσει ο Ελληνικός Πολιτισμός στην ανθρωπότητα και έχει καθορίσει την εξελικτική της πορεία είναι γεγονός άνευ συζητήσεως και αντιπαραθέσεως από οιονδήποτε γνωρίζει, λίγο ή πολύ, την ιστορική έρευνα με τις αποδείξεις τις οποίες έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη προς επικύρωση των ανωτέρω.

Ο Ελληνικός Πολιτισμός έχει γηγενή προέλευση στον ελληνικό χώρο και ο Έλλην ζούσε στον ίδιον τόπο όπου διαβιεί και σήμερα αυτόχθων όντας, άσχετα εάν κάποιοι τον θέλουν ως προερχόμενο από άλλους λαούς όπως τους ινδοευρωπαίους οι οποίοι ιστορικά ουδέποτε υπήρξαν πλην στην φαντασία των υποστηρικτών της αντίστοιχης ινδοευρωπαϊκής θεωρίας. Προκειμένου να κατανοηθεί η γηγενής προέλευση του Ελληνικού Έθνους απαιτείται να ανατρέξουμε στη μελέτη της προϊστορίας της Μεσογείου η οποία ήταν εντελώς διαφορετική κατά τους αρχαίους χρόνους.

Βρισκόμαστε λοιπόν στη Μεσόγειο προ 20 ή 30 ή και πλέον χιλιάδων ετών, όταν στη Μέση Γη, δηλαδή τη Μεσόγειο, η οποία ευρίσκετε μεταξύ Ελλάδος και Αφρικής, υπάρχον αντί της θάλασσας μία ή και δύο μεγάλες λίμνες μαζί με μία εύφορη κοιλάδα με εύκρατο κλίμα. Εντός της κοιλάδας αυτής διαβιούσαν συνοικισμοί ανθρώπων της λίθινης εποχής οι οποίοι είχαν ανάπτυξη ανάλογο της εποχής των πολιτισμό. Όλη αυτή η περιοχή αποτελούσε ένα γεωγραφικό τόξο το οποίο περιελάβανε τα Ακροκεραύνια όρη, τον Όλυμπο, τις ακτές της Θράκης μέχρι την Κρήτη και τις Ιονίους νήσους, μέχρι του μεσημβρινού της Κωνσταντινουπόλεως.

Όλη αυτή η μέση Γη, δηλαδή η γη μεταξύ Ελλάδος και Αφρικής, η οποία ονομάζεται Μεσόγειος, αποτελούσε την Αιγηίδα η οποία ονομάσθηκε έτσι από τον Φίλιπσον το έτος 1898. Η Αιγηίς περιελάβανε όπως προαναφέραμε δύο λίμνες ή μάλλον δύο εσωτερικές θαλάσσιες λεκάνες οι οποίες περιεβάλλοντο από παντού από ξηρά. Η ανατολική λεκάνη -η νεότερη— ετροφοδοτείτο από τον Αδριατικό ποταμό, από τον Νείλο και από έναν ίσως ποταμό ο οποίος κατήρχετο από τα όρη της Αιγύπτου. Τα νησιά του σημερινού ελληνικού αρχιπελάγους αποτελούν τας κορυφές των ορέων (βουνών) της Αιγηίδος τα οποία διασωθήκαν και παρέμειναν μετά την καταστροφή του όλου Αιγαιακού χώρου όπως τα γνωρίζομε μέχρι σήμερα.

Στη Μεσόγειο ζούσαν οι άνθρωποι του είδους Γκριμάλδι (παλαιολιθικοί) και ίσως νεολιθικοί και Αζιλιανοί, οι οποίοι είχαν αναπτύξει σπουδαίο πολιτισμό όπως αποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα της εκεί περιοχής. Ο χώρος αυτός της Αιγηίδος άρχισε σιγά- σιγά να πλημμυρίζεται από τα ύδατα του Ατλαντικού και του Εύξεινου Πόντου οι οποίοι εισρέοντας αύξαιναν τη στάθμη των λιμνών σταδιακά.

Οι χαμηλότερες περιοχές καλύπτονταν από τα ύδατα και οι κάτοικοι των λιμναίων οικισμών άρχισαν σταδιακά να αποσύρονται στα υψηλότερα σημεία των κορυφών των πέριξ της κοιλάδας λόφων προκειμένου να βρουν ασφαλέστερο καταφύγιο.

Πληροφορίες περί της Αιγηίδος και γενικά περί της περιοχής του τότε Αιγαίου έχομε από τον Αθανάσιο Σταγειρίτην στα συγγράμματά του «Ωγυγεία», από τον Ευήμερο στην Ιερά αναγραφή, από τον Παυσανία στα Αχαϊκά, από τον Νόννο η αρχαία προϊστορία και από τον Πλάτωνα στους  διάλογους του «Τίμαιον» και «Κριτίαν». Στους πλατωνικούς διάλογους αναφέρεται ότι ο Αιγαιακός πολιτισμός ήταν αρχαιότερος του Αιγυπτιακού κατά 9.000 έτη τουλάχιστον όπως επληροφόρησαν οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι σοφοί της Σαίδας στον Σόλωνα (τον 6ον π.Χ. αιώνα), όταν ο τελευταίος είχε μεταβεί στην Αίγυπτο.

Οι Αιγύπτιοι γνώριζαν καλύτερα τα αρχαιοελληνικά πράγματα από τους Έλληνας δια δύο λόγους: Πρώτον διότι η Αίγυπτος και συγκεκριμένα η Σαίς είχε σύμφωνα με τις αιγυπτιακές παραδόσεις ιδρυθεί από την ίδια την Θεά Αθηνά η οποία την έκτισε 1.000 έτη μετά την ίδρυση της Αθήνας και η Σαίς και γενικά όλη η Αίγυπτος υπήρξαν ως αρχαιότατες αποικίες των Αθηναίων και δεύτερον διότι η Αίγυπτος δεν ζημιώθηκε καθόλου από την καταστροφή της Αιγηίδος ενώ παράλληλα διατήρησε την αρχαιογνωσία της ελληνικής γης εκείνα τα χρόνια, καθώς στις ιερές δέλτους των ναών της διατηρούσε τις περί της Αιγηίδος πληροφορίες.

Δυστυχώς οι Έλληνες δεν ήταν δυνατόν να θυμηθούν τίποτε περί της Αιγηίδος διότι η καταστροφή που την έπληξε ήταν ολοσχερής. Δεν έμεινε τίποτε από το άλλοτε Αιγαίο παρά  βουνά όπου διαβιούσαν οι παναρχαιότατοι πρωτοέλληνες και πρόγονοι μας. Κυριολεκτικά δεν έμεινε τίποτε.

Η λίμνη Βοιβηίδα (σημερινή Κάρλα)

Η αύξηση των εισερχόμενων υδάτων από τον Ατλαντικό και τον Εύξεινο Πόντο βαθμηδόν αυξανότανε λόγω της συνεχούς τήξης των πάγων του βορρά οι οποίοι αύξαιναν περισσότερο την γενική στάθμη των υδάτινων όγκων της γης. Η πλήρωση της Μεσογείου πρέπει να πραγματοποιήθηκε γύρω στο 10.000 π.Χ. επί βασιλείας του Θεού Ουρανού κατά τον Νόννο, και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα της προϊστορίας του ανθρώπινου γένους.

Η τελική καταστροφή της Αιγηίδος εικάζεται ότι έγινε όταν στην περιοχή της Φθίας, δηλαδή της Θεσσαλίας βασίλευε των εκεί ελληνικών διαβιούντων φυλών ο Δευκαλίων, πράγμα που συμπίπτει με την Βούρμια γεωολογική περίοδο (η οποία επίσης τοποθετείται γύρω στο 10.000 π.Χ.), σύμφωνα με την οποία η Επιστήμη της Γεωλογίας απέδειξε ότι οι πάγοι έλιωσαν στον βορρά πλημμυρίζοντας σταδιακά τα νότια μέρη.

Επί Δευκαλίωνος, λοιπόν, στον θεσσαλικό κάμπο η εκεί λίμνη Βοιβηίδα (σημερινή Κάρλα) γέμισε με τα όμβρια ύδατα του κατακλυσμού που επίσης συνέβη το 10.000 π.Χ. και βρίσκοντας τα όμβρια ύδατα διέξοδο στο στενό των Τεμπών ξεχύθηκαν, αφού προηγουμένως κατέπνιξαν τα ελληνικά φύλα, όπως τους Λέλεγες που διέμεναν περί της Βοιβηίδος λίμνης στον θεσσαλικό κάμπο, και ανεβάζοντας τα ήδη ανεβασμένα ύδατα των λιμνών της Αιγηίδος κατέπνιξαν τον διαβιούντα κόσμο. Είναι τραγικό και το να φανταστεί κανείς τι γεγονότα θα διαδραματίσθηκαν τότε.

Οι λίμνες οι οποίες ήταν κατ’ αρχήν οι μεγάλοι φίλοι, οι τροφοδότες και η κατοικία των εκεί διαβιούντων λαών, έγιναν οι εχθροί και ο υγρός τάφος τους.

Τα ύδατα που ήδη είχαν φουσκώσει ξεχύθηκαν και οι ανθρώπινοι συνοικισμοί κατακλύσθηκαν από τα νερά τα οποία μετεβληθήσαν σε κύματα, καταδιώκοντας λυσσαλέα τους ατυχείς φυγάδες καταπνίγοντας τους και καταστρέφοντας αδυσώπητα ότι με τόσο κόπο είχαν δημιουργήσει μέχρι τότε.

Όλη η λεκάνη της Μεσογείου συνοψίζοντας όπου είχε δημιουργηθεί ο Αιγαιακός πολιτισμός, είχε αρχίσει να πληρώνεται με ύδατα σταδιακά από δυσμάς και ανατολάς αλλά και από βορρά και συνεπληρώθη υπό του κατακλυσμού (επί Δευκαλίωνος) ο οποίος (κατακλυσμός) αφού γέμισε τη θεσσαλική λίμνη Βοιβηίδα ξεχύθηκε από το στενό των Τεμπών καταπνίγοντας και εξαφανίζοντας τον πάλαι ποτέ Αιγαιακό πολιτισμό.

Ως πανάρχαιοι κάτοικοι της Ελλάδος φαίνονται οι Πελασγοί. Διάφοροι άλλοι οι οποίοι διαβιούσαν πέριξ των λιμνών της θεσσαλικής Βοιβηίδος, των λιμνών της Αιγηίδος και στα άλλα μέρη του ελλαδικού χώρου, όπως οι Γραικοί, Λέλεγες, Κάρες,  Δρώπες, Θεσπρωτοί, κ.α.

Ο Πελασγικός Κόσμος

Διερευνώντας την προϊστορία της Ελλάδος οφείλουμε να μελετήσουμε και τους αρχαιοτέρους κατοίκους της οι οποίοι ήταν η βάσις και τα θεμέλια για όλο τον μετέπειτα πολιτισμό, ο οποίος επηρέασε όλη την ανθρωπότητα.

Ως πανάρχαιοι κάτοικοι της Ελλάδος φαίνονται οι Πελασγοί. Διάφοροι άλλοι οι οποίοι διαβιούσαν πέριξ των λιμνών της θεσσαλικής Βοιβηίδος, των λιμνών της Αιγηίδος και στα άλλα μέρη του ελλαδικού χώρου, όπως οι Λέλεγες, Κάρες, Δρώπες, Θεσπρωτοί, Γραικοί  Χάονες, Δωδωναίοι, Μολοσσοί, Παίονες, Αθαμάνες, Μύγδονες, Φρύγες, Δαναοί, Αχαιοί και άλλοι ήταν τοπικές ονομασίες ενός και μόνον λαού των Πελασγών. Είναι κάτι ανάλογο με το να ομιλούμε περί Ελλήνων και περί Ηπειρωτών, Μακεδόνων, Κρητών, Θεσσαλών, Ρουμελιωτών, Πελοποννησίων, Κυκλαδιτών, Ροδίων, Κυπρίων κ.ά.

Οι Πελασγοί θεωρούνται οι γενάρχες όλων των ελληνικών φύλων, πράγμα που παραδέχονται και οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς όπως οι Απολλόδωρος, Αθήναιος,  Θουκυδίδης, Στράβων, Διόδωρος, Αριστέας ο Προκοννήσιος και άλλοι. Περί των Πελασγών υπάρχουν λίγες πληροφορίες και συγκεχυμένες ιδέες τόσο περί της προελεύσεως όσο και περί των αιτιών του διασκορπισμού των, αν και οι λίγες πληροφορίες που έχουμε από τους ανωτέρω αναφερόμενους Έλληνες συγγραφείς, η βασική αιτία του διασκορπισμού των οφείλετο στην κοινωνιοκρατική δομή των διαφόρων πολιτειών τους.

Αποτέλεσμα της οποίας ήταν η ανάγκη της δημιουργίας αποικιών, όταν ο ζωτικός χώρος δεν επέτρεπε να τραφεί ο πληθυσμός της εκάστοτε πολιτείας. Οι πληροφορίες των αρχαίων συγγραφέων μας παραδίδουν επίσης ότι οι Πελασγοί ήταν ένας μεγάλος λαός ο οποίος είχε επεκταθεί στη Ν.Α. Ευρώπη, στη Μ. Ασία, τη Κρήτη, τη Κύπρο, την Ιταλία την Αίγυπτο και γενικώς οπουδήποτε ήκμασε ο Ελληνισμός.

Οι Πελασγοί ήταν γηγενές φύλο και αυτόχθον. Ο Στράβων (Γεωγραφικά, 221), ο οποίος έχοντας κατά την συγγραφή του έργου του «Γεωγραφικά» υπ’ όψιν του όλους τους αρχαίους συγγραφείς, μας αναφέρει ότι οι Πελασγοί ήταν «αρχαίο φύλο κατά την Ελλάδα». Ο Αισχύλος πάλι στις Ικέτιδες παρουσιάζει τον γηραιό βασιλέα του Αργούς να λέει τα εξής: «Του γηγενούς γαρ ειμί Παλαίχθονος ίνις Πελασγός τήσδε γης αρχηγέτης», δηλαδή εκείνου που κατοίκησε παλαιότερα τον τόπον αυτόν είμαι παιδί, εγώ ο Πελασγός, ο αρχηγός αυτής της χώρας, αποδεικνύοντας την πελασγική καταγωγή των Αργείων, πράγμα με το οποίο συμφωνεί και ο Στράβων.

Ο Ευσέβιος θεωρεί τους Πελασγούς παμπάλαιο φύλο, ο Αριστοφάνης τους καλεί Πελαργούς ως μεταβαίνοντες σε πολλούς τόπους και ο Ησίοδος επίσης τους θεωρεί αυτόχθονες και αρχαίους.

Οι Πελασγοί λάτρευαν τον πατέρα «Θεών τε και ανθρώπων», τον μέγα Δία, όπως φαίνεται και από την επίκληση τους στον μέγα Ζευ: «Ζευ άνα Δωδωναίε Πελασγικέ», η οποία διασώζεται στον Όμηρο (Ομήρου Ιλιάς, Π 233), τον θείον τούτον ποιητή.

Τα άλλα ελληνικά φύλα είχαν την ίδια λατρεία με αυτήν των Πελασγών, οπότε εύκολα διακρίνεται και η κοινή θρησκεία απάντων των ελληνικών φύλων. Πρόκειται δηλαδή για τη τήρηση του «ομαίμου» και του «ομοθρήσκου» το οποίον αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό των Ελλήνων.

Μία άλλη γνώσις την οποίαν κατείχαν οι Πελασγοί ήταν η ναυσιπλοΐα διότι οι Πελασγοί φαίνονται να ταξιδεύουν και να εξουσιάζουν την θάλασσα κατά τους αρχαίους εκείνους χρόνους. Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει εις το ότι εγνώριζαν και να γράφουν, πράγμα που αποδεικνύουν και οι επιγραφές που ευρέθησαν σε διάφορα μέρη της γης. Τέτοιου είδους επιγραφές ευρέθησαν:

  • Στα Καμίνια της Λήμνου το 1886 γραμμένες σε Τυρσηνική πελασγική γλώσσα, ερμηνευμένες από τον Ι. Θωμόπουλο.
  • Στην Αίγυπτο από Κάρες μισθοφόρους γραμμένες με το ελληνικό αλφάβητο.
  • Σε 26 ενεπίγραφα ετρουσκικά κάτοπτρα.
  • Σε βασικές επιγραφές στο Μπογάζ-Κιόϊ της Κεντρικής Μ. Ασίας.
  • Στη λίθινη Λυδική επιγραφή στις Σάρδεις και σε άλλες λυδικές επιγραφές οι οποίες είναι γραμμένες με ελληνικό αλφάβητο προερχόμενο εκ του αλφαβήτου της Μιλήτου καθώς και
  • Στις Ασσυριακές επιγραφές των Χετταίων Λούκκι. Τελευταία πορίσματα των γλωσσολόγων αποδεικνύουν ότι και η αλβανική γλώσσα είναι πελασγικής προελεύσεως, πράγμα στο οποίο κατέληξε και ο Ιάκωβος Θωμόπουλος μελετώντας τις Πελασγικός επιγραφές της Λήμνου και της Κρήτης.

 Άλλωστε πελασγικής προελεύσεως είναι και τα πλείστα τοπωνύμια, όπως η Λυκόσουρα, η Αρκαδία, η Λακωνία, ο Λυκαβηττός, ο Υμηττός, ο Όλυμπος, η Πίνδος, ο Ιλισσός, μα και ονόματα όπως Σόλων, Λυκούργος, Αχιλλεύς, Οδυσσεύς, Ελένη.

Όλα τα ανωτέρω στοιχεία απέδειξαν ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος, οι Πελασγοί, ανέπτυξαν θρησκεία λατρευτική, γλώσσα. ναυτική τέχνη, δηλαδή ανέπτυξαν πολιτισμό του οποίου η αρχική μορφή κατεστράφη από τον κατακλυσμών του Δευκαλίωνος για να μείνουν μόνον τα σπαράγματα του πολιτισμού τούτου στα διάφορα ελληνικά φύλα που διεσώθησαν και στις παραδόσεις λαών τινών οι οποίοι μανιωδώς (!) θέλουν τους Πελασγούς προπάτορές τους.

Οι  Κρήτες

Η αρχή της ιστορίας της Κρήτης ουσιαστικά χάνεται εις τα βάθη των χιλιετηρίδων. Σύμφωνα με τις έρευνας του Έβανς, του Γκλοτζ κ.ά., η ιστορική αρχή των Κρητών ανάγεται εις το 6.000 ή 5.000 π.Χ. Ο Κρητικός πολιτισμός φαίνεται να έχει την ίδια καταγωγή με των Πελασγών. Βεβαίως ομιλούμε περί των αρχαίων γνησίων Κρητών, των Ετεοκρητών, οι οποίοι θεωρούνται οι παλαιότεροι κάτοικοι της νήσου.

Ο πολιτισμός στη Κρήτη φαίνεται να έχει αναπτυχθεί από τους νεολιθικούς χρόνους με διαφόρους διακυμάνσεις μέχρι και την εποχή του σιδήρου. Οι Ετεοκρήτες είχαν κατασκευάσει εργαλεία όπως πέλεκεις, λεπίδες, σφύρες από λίθο ή και από οστά ζώων. Η γνώση της χρήσεως του πηλού συντέλεσε στο να δημιουργήσουν πήλινα αγγεία για οικιακή ή θρησκευτική χρήση τα οποία κοσμούνται με εγχάρακτα σχέδια ή έχουν ζωγραφιστεί με χρώματα ανεξίτηλα μέχρι των ημερών μας.

Το γεγονός ότι ευρέθησαν στην Κρήτη πλείστα κομμάτια οψιδιανού, ο οποίος ευρίσκεται μόνον στη Μήλον και χρησιμοποιήθηκε ως υλικό προς δημιουργία πελέκεων και λογής λεπίδων για κυνηγετικούς ή πολεμικούς σκοπούς, καταδεικνύει ότι οι Κρήτες γνώριζαν αρκετά καλά την ναυσιπλοΐα. Άλλωστε η γεωγραφική θέση της Κρήτης έδιδε κάθε ευκαιρία δια να καταστεί θαλασσοκράτειρα και να εξάπλωση τον Κρητικό πολιτισμό. Οι ανασκαφές απέδειξαν ότι προ της εμφανίσεως των Κρητών στην Β.Μ. Ασία, τη Λιβύη, τη Κυρρηναϊκή, την Αίγυπτο και τη Φοινίκη, δεν υπήρχε άλλος ανάλογος πολιτισμός.

Γύρω στο 3.000 π.Χ. αι Κρητικές πόλεις αυξάνονται με αποτέλεσμα την δημιουργία ανυπέρβλητων μινωικών κέντρων απείρου κάλλους όπως της Κνωσσού και της Φαιστού, τα οποία είναι τόσο μεγάλα και αποτελούνται από τόσα τμήματα, ώστε δικαίως θεωρούνται λαβυρινθώδη συνδεόμενα με τον γνωστό μύθο του Θησέα, ο οποίος κατόρθωσε να σκοτώσει τον μυθικό Μινώταυρο που ζούσε στο δαιδαλώδες ανάκτορο της Κνωσσού.

Την αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια της Κρήτης ακολούθησε και η ανάλογη ανάπτυξης της τέχνης. Οι τοιχογραφίες των ταυροκαθάψιων, των κροκοσυλλεκτών πιθήκων, του ρυτορόφου, των γαλάζιων κυριών, του κρητικού πρίγκιπος με τα κρίνα, της Παριζιάνας με τα υπέροχα χρώματα και την ζωντάνια, καθηλώνουν κυριολεκτικά τον επισκέπτη των ερειπίων της Κνωσού όπως πράττουν και τα ανάλογα ευρήματα του αρχαιολογικού μουσείου του Ηρακλείου.

Τα λατρευτικά επίσης αντικείμενα εκ μαρμάρου, πορσελάνης και άλλων πολυτίμων λίθων είναι απαράμιλλου κάλλους. Ακόμη και η μικροτεχνία, η αρχυροχοΐα, η χρυσοχοΐα, η γνώσις της δημιουργίας των σφραγιδόλιθων και άλλων μικροαντικειμένων δείχνει, ότι η τέχνη είχε αναπτυχθεί τότε κατά το μάλλον δυνατόν. Η λατρεία στον υπέρτατο Πελασγικό Δία, ο οποίος κατά την μυθολογία γεννήθηκε  και ανατράφηκε στην Κρήτη υπό της αίγας Αμάλθειας μα και η λατρεία στη Μεγάλη Μητέρα καταδεικνύουν το έντονο θρησκευτικό συναίσθημα των Κρητών το οποίο συνοδευόταν από προσφορές καρπών και αίματος ζώων. Πράγμα που διακρίνεται στην σαρκοφάγο της Αγίας Τριάδος.

Ως προς την γραφή οι Κρήτες είχαν εφεύρει τη Γραμμική Α’ και αργότερα τη Γραμμική Β, ενώ παράλληλα χρησιμοποιείτο και η ιερογλυφική γραφή. Το εμπόριο είχε αναπτυχθεί πολύ και τόσο μάλιστα, που βρίσκουμε τους θαλασσοπόρους Κρήτες να συναλλάσσονται με τους Αιγύπτιους και τους Χετταίους, φθάνοντας μέχρι και το Γιβραλτάρ. Πολύ πιθανόν ακόμη να είχαν προσέγγιση και τις Καναρίους νήσους ή και τις Αζόρες, συμφώνα με τις έρευνας της Ενριέττας Μερτζ οι οποίες απαντώνται στο σύγγραμμά της «Οίνωψ Πόντος». Βεβαίως η κυριαρχία των στο Αιγαίο και Ιόνιο πέλαγος μα και στις Σποράδες νήσους είναι αναμφισβήτητη. Είχαν επεκταθεί τόσο πολύ και εκτός του Αιγαιακού χώρου, πράγμα που διαφαίνεται από τας πολλές αποικίας που είχαν ιδρύσει.

Την ώρα όμως που ο Κρητικός πολιτισμός βρισκότανε στο απόγειο του γύρω στο 2.200 π.Χ., το ξέσπασμα του ηφαιστείου της Θήρας σήκωσε μεγάλα παλιρροϊκά κύματα τα οποία χτύπησαν τα Κρητικά παράλια και ταυτόχρονα οι επακόλουθοι  σεισμοί επέφεραν την μέγιστη δυνατή καταστροφή στο ανάκτορο της Κνωσσού και όχι μόνο.

Έκτοτε η Κρήτη σταδιακά παρακμάζει μέχρι το 1.150 π.Χ., όταν οι Δωριείς εισβάλλουν και ο μεγάλος τούτος πολιτισμός καταστρέφεται καθώς οι Αχαιοί που κατέλυσαν μετέπειτα την Κρητική δύναμη εμπόδισαν έκτοτε να αναπτυχθεί εκεί πλέον πολιτισμός ανάλογος ή έστω μικρότερης αξίας, οπότε οριστικά παύουμε και να ομιλούμε για τον πάλαι ποτέ μινωικό πολιτισμό.

Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου περί της προέλευσης των Ελλήνων θα αναφερθούμε στις Μυκήνες, στην κάθοδο των Δωριέων και φυσικά, στο φανταστικό εφεύρημα περί ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού.

Βιβλιογραφία:

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομήρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Οι Μυθολογίες και οι Θρησκείες», γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Μέρος Γ΄)

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Οι αρχαίες μυθολογίες είναι οι αρχαίες θρησκείες και οι σημερινές θρησκείες δεν είναι παρά οι σημερινές μυθολογίες. Μία προσεκτική ματιά σ’ αυτές δείχνει όχι μόνο ότι όλες τους κρύβουν σημαντικές αλήθειες αλλά και ότι συνδέονται μεταξύ τους. Και ότι τελικά όλες μαζί αποτελούν την απόκρυφη ιστορία του ουρανού και της γης, ενώ η κάθε μία από αυτές δεν είναι παρά ένα μέρος της ιστορίας αυτής.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της μελέτης-έρευνας ( Πρώτο Μέρος εδώ), (Δεύτερο Μέρος εδώ) θα ασχοληθούμε με τους «Βρυκόλακες» και την «Καταγωγή των Γαλαζοαίματων».

Οι Βρυκόλακες

Από την αναφορά του Οσίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού στους 72 βασιλείς και στα βδελυρά έθνη που θα τρώνε ζωντανούς τους ανθρώπους και θα πίνουν το αίμα τους και από την ιστορία για τον δαιμονικό βρυκόλακα που ρουφούσε το αίμα του υπηρέτη του Σολομώντα, φαίνεται ότι ο θρύλος των βρυκολάκων που πίνουν ανθρώπινο αίμα προέρχεται από τους ερπετοειδείς δαίμονες.

Οι βρυκόλακες, λοιπόν, δεν είναι παρά τα ερπετοειδή υβρίδια, τα οποία αναλίσκουν ανθρώπινες ορμόνες, σάρκα και αίμα προς διατήρηση της ανθρώπινης μορφής όταν η γενετική τους δομή φορτίζεται προς την ερπετοειδή πλευρά.

Μία μαρτυρία για την ύπαρξη βρυκολάκων υπάρχει στο έργο του Φιλόστρατου που αναφέρεται στη ζωή του Απολλώνιου Τυανέα (Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον, βιβλίον 4, παράγραφος 25).

Η Άσταρωθ ή Ιναννα, ή Ιστάρ ή Αστάρτη

Στο έργο του αυτό ο Φιλόστρατος κάνει λόγο για μία λάμια, ή μορμολυκία όπως αλλιώς λέγεται, έναν θηλυκό βρυκόλακα με ερπετοειδή χαρακτηριστικά: «Έτυχε εκείνο τον καιρό στην Κόρινθο να ασχολείται με τη φιλοσοφία ο Δημήτριος, ένας άνδρας που είχε συμπεριλάβει στη φιλοσοφία του όλη τη δύναμη των Κυνικών. Σ’ αυτόν αργότερα αναφέρθηκε ο Φαβωρίνος σε πολλά έργα με πολύ καλά λόγια.

Όταν συνάντησε τον Απολλώνιο, έπαθε αυτό που είχε πάθει ο Αντισθένης όταν γνώρισε τη σοφία του Σωκράτη. Έτσι τον ακολούθησε και έγινε μαθητής του και υποστηρικτής των λόγων του. Τους πιο σημαντικούς από τους μαθητές του τους έκανε οπαδούς του Απολλώνιου. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μένιππος ο Λύκιος, άνδρας είκοσι πέντε ετών, με ορθή κρίση και ωραίο σώμα, με εμφάνιση αθλητή όμορφου και ευγενούς. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι τον Μένιππο τον είχε ερωτευτεί μία ξένη γυναίκα, γυναίκα όμορφη, κατά τα φαινόμενα, και αρκετά κομψή, λεγόταν μάλιστα πως ήταν και πλούσια. Ωστόσο τίποτα από αυτά δεν ήταν αλήθεια, παρά μόνο έτσι φαίνονταν. Διότι μία μέρα, καθώς προχωρούσε ο Μένιππος στον δρόμο προς τις Κεγχριές, συνάντησε ένα φάσμα που έγινε γυναίκα και τον έπιασε λέγοντάς του ότι τον αγαπάει από παλιά. Του είπε ακόμα ότι είναι Φοίνισσα και κατοικεί στο τάδε προάστιο της Κορίνθου. «Αν έρθεις εκεί», του είπε, «το βράδι, θα σου τραγουδήσω, θα σου δώσω κρασί που όμοιό του δεν έχεις πιεί, κανένας αντεραστής δεν θα σε ενοχλήσει και θα ζήσουμε μαζί, όμορφος εσύ μ’ εμένα την όμορφη». Ο νέος, που ήταν σθεναρός φιλόσοφος αλλά είχε μικρά όρια αντίστασης στον έρωτα, παρασύρθηκε από αυτά, πήγε εκείνο το βράδυ και συνέχισε να πηγαίνει, ως εραστής της, χωρίς να έχει αντιληφθεί ότι πρόκειται για φάσμα.

Ο Απολλώνιος κοίταξε τον νέο προσεκτικά σαν γλύπτης, τον παρατηρούσε και τον σκιαγραφούσε και, όταν κατανόησε τον χαρακτήρα του, του είπε, «Εσύ ο καλός, που σε λαχταρούν καλές γυναίκες, ζεσταίνεις φίδι και φίδι ζεσταίνει εσένα». Ο Μένιππος φάνηκε να απορεί και ο Απολλώνιος του εξήγησε, «Αυτή τη γυναίκα δεν μπορείς να την παντρευτείς. Τί; Νομίζεις πως είναι ερωτευμένη μαζί σου;»

 «Ναι, μα τον Δία», απάντησε, «τουλάχιστον έτσι μου φέρεται».

«Και θα την παντρευόσουνα;» Ρώτησε.

«Θα ήταν ωραίο να παντρευτώ κάποια που με αγαπάει».

«Πότε θα γίνουν οι γάμοι;» Ρώτησε.

«Σύντομα, μπορεί και αύριο», απάντησε.

Ο Απολλώνιος περίμενε ως την ώρα του γαμήλιου δείπνου και τότε στάθηκε μπροστά από τους καλεσμένους, που μόλις είχαν φτάσει, και είπε, «Πού είναι αυτή η χαριτωμένη, που για χάρη της ήρθατε;»

«Εδώ’», είπε ο Μένιππος και την ίδια στιγμή σηκώθηκε κατακόκκινος. Ο Απολλώνιος ρώτησε, «Τίνος από σας είναι ο χρυσός και το ασήμι και όλα τα υπόλοιπα με τα οποία στολίστηκε ο ανδρώνας;»

«Της γυναίκας», είπε ο Μένιππος, «τα δικά μου υπάρχοντα είναι μόνο αυτά». Λέγοντας αυτά, έδειξε το ευτελές πανωφόρι του. Ο Απολλώνιος είπε, «Γνωρίζετε για τους κήπους του Ταντάλου ότι, ενώ υπάρχουν, δεν υπάρχουν;»

«Από τον `Ομηρο», είπαν, «γιατί βέβαια δεν κατεβήκαμε στον `Αδη». «Αυτή την άποψη», είπε ο Απολλώνιος, «πρέπει να έχετε και για τούτον εδώ τον στολισμό, γιατί δεν είναι ύλη αλλά ιδέα της ύλης. Για να καταλάβετε τί λέω, αυτή η ενάρετη νύφη είναι μία από αυτά τα στοιχειά που οι περισσότεροι τα θεωρούν λάμιες και μορμολυκίες. Ερωτεύονται ανθρώπους και αφιερώνονται στις ερωτικές απολαύσεις, αλλά πιο πολύ αγαπούν την ανθρώπινη σάρκα και με τις ηδονές καταβάλλουν αυτούς που θέλουν να φάνε».

Τότε η νύφη είπε, «Σταμάτα τις άσχημες κουβέντες σου και φύγε», και φαινόταν αηδιασμένη με αυτά που άκουγε. Παράλληλα ήταν έτοιμη να κοροϊδέψει τους φιλόσοφους γιατί τάχα λένε πάντα ανοησίες. ‘Οταν όμως τα χρυσά ποτήρια και τα ψεύτικα ασήμια αποδείχτηκαν άνεμος και πέταξαν όλα από τα μάτια τους, εξαφανίστηκαν και οι οινοχόοι και οι μάγειροι κι όλοι γενικά οι δούλοι με τις κατηγορίες του Απολλώνιου, το φάσμα φαινόταν δακρυσμένο και τον παρακαλούσε να μην το βασανίσει ούτε να το αναγκάσει να ομολογήσει τί πραγματικά ήταν.

Κάτω όμως από την επιμονή του Απολλώνιου ομολόγησε ότι είναι στοιχειό και χορταίνει τον Μένιππο με ηδονές για να του φάει το σώμα. Θεωρούσε ωφέλιμο να τρέφεται με νέα και γερά κορμιά, επειδή το αίμα τους είναι άβλαβο και καθαρό.

Αναγκάστηκα να μακρηγορήσω γι’ αυτό το περιστατικό, γιατί τυχαίνει να είναι η πιο γνωστή ιστορία του Απολλώνιου. Οι περισσότεροι το γνωρίζουν, επειδή συνέβη στο κέντρο της Ελλάδας. Εν τούτοις το γνωρίζουν σε γενικές γραμμές, ότι δηλαδή ο Απολλώνιος έπιασε κάποτε μία λάμια στην Κόρινθο, ποτέ ως τώρα όμως δεν έχουν μάθει τί έκανε αυτή και πως ότι έγινε ήταν για χάρη του Μένιππου».

Η Καταγωγή των Γαλαζοαίματων

Η γενεαλογία των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης δείχνει ότι αυτές κατάγονται εκτός από τους βασιλείς της Σουμερίας, της Ασσυρίας, της Βαβυλώνας και της Περσίας και από τους Φαραώ της Αιγύπτου, οι οποίοι θεωρούνταν γαλαζοαίματοι. Αυτός, λοιπόν, είναι ο λόγος που τα μέλη των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης αποκαλούνται γαλαζοαίματοι.

Η λέξη γαλαζοαίματος προέρχεται από την αρχαία Αίγυπτο, γιατί οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι οι θεοί τους δεν είχαν κόκκινο αίμα στις φλέβες τους, αλλά γαλάζιο. Το γαλάζιο αίμα των θεών ονομαζόταν «Σα».

Οι θεοί των Αιγυπτίων, όπως η `Ισις και ο `Οσιρις, ήταν και οι πρώτοι Φαραώ της Αιγύπτου. Οι Φαραώ που ακολούθησαν ήταν γαλαζοαίματοι, γιατί ως απόγονοι των θεών είχαν γαλάζιο αίμα. Και για τον λόγο αυτό η βασιλική εξουσία που είχαν αναθέσει οι θεοί στους απογόνους τους για να κυβερνούν τους ανθρώπους, όπως και η καταγωγή τους, έπρεπε να εξασφαλιστεί κληρονομικά. Αργότερα, οι ευγενείς της Ευρώπης, έδωσαν την εξήγηση ότι οι γαλαζοαίματοι είναι οι ανώτερες τάξεις, οι οποίες δεν ήταν αναγκασμένες να δουλεύουν, δηλαδή να είναι δούλοι, επειδή ήταν πλούσιες και άρα δεν ήταν εκτεθειμένοι στον ήλιο όπως οι κατώτερες τάξεις, με αποτέλεσμα το δέρμα τους να είναι λευκότερο και να φαίνονται έντονα οι φλέβες τους, δίνοντας την εντύπωση ότι έχουν γαλάζιο αίμα.

Η βάση του ανθρώπινου οργανισμού είναι ο σίδηρος. Ο σίδηρος περιέχεται στην αιμοσφαιρίνη και είναι ο λόγος που οι άνθρωποι και τα περισσότερα ζώα έχουν κόκκινο αίμα. Μερικά μαλάκια και αρθρόποδα που δεν έχουν αιμοσφαιρίνη, αλλά αιμοκυανίνη, έχουν γαλάζιο αίμα. Το γαλάζιο χρώμα οφείλεται στον χαλκό που περιέχει η αιμοκυανίνη. Αυτό συμβαίνει γιατί το χρώμα κάθε χρωστικής καθορίζεται από το είδος των μεταλλικών ιόντων που περιέχει.

Οι Ολύμπιοι πειραματίστηκαν δημιουργώντας πέντε ανθρώπινα γένη πάνω στη Γη, τα οποία διέφεραν βιολογικά μεταξύ τους. Το πρώτο ήταν το χρυσό, το δεύτερο το ασημένιο, το τρίτο το χάλκινο, το τέταρτο των ημίθεων και των ηρώων και το πέμπτο το σιδερένιο. Το σημερινό γένος των ανθρώπων είναι το σιδερένιο. Το πρώτο γένος που δημιούργησαν ήταν το χρυσό, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στον χρυσό. Το πρώτο πείραμα θεωρήθηκε πετυχημένο.

Το δεύτερο γένος που δημιούργησαν ήταν το ασημένιο, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στο ασήμι. Το δεύτερο πείραμα θεωρήθηκε αποτυχημένο. Το τρίτο γένος που δημιούργησαν ήταν το χάλκινο, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στον χαλκό. Το τρίτο πείραμα θεωρήθηκε αποτυχημένο, όπως και το δεύτερο. Ύστερα οι Ολύμπιοι πειραματίστηκαν με την ένωσή τους με θνητούς, αφού την εποχή αυτή οι Ολύμπιοι ενώνονται συνεχώς με θνητούς, με αποτέλεσμα να γεννηθούν ημίθεοι. Η βιολογική δομή των Ολυμπίων διέφερε από αυτή των ανθρώπων με αποτέλεσμα αυτό το ανθρώπινο γένος να διαφέρει πάρα πολύ από τα υπόλοιπα (`Ομηρος, Ιλιάς, ραψωδία Ε, στίχοι 339-342): «Και έρρεε το αθάνατο αίμα της θεάς, η ιχώρ, αφού αυτό ρέει από τους μακάριους θεούς. Γιατί δεν έχουν για φαγητό ψωμί ούτε πίνουν αστραφτερό οίνο κι εξαιτίας αυτού δεν έχουν αίμα και ονομάζονται αθάνατοι». Το πείραμα αυτό θεωρήθηκε πετυχημένο. Το πέμπτο γένος που δημιούργησαν ήταν το σιδερένιο, γιατί η βιολογία του βασιζόταν στον σίδηρο. Το πέμπτο πείραμα θεωρήθηκε το πιο αποτυχημένο.

Διπλό

Αυτά αναφέρονται από τον Ησίοδο (`Εργα και Ημέραι, στίχοι 109-201): «Το χρυσό πρώτα γένος των λαλούμενων ανθρώπων οι αθάνατοι έκαναν που έχουν στον `Ολυμπο δώματα. Αυτοί ήταν τον καιρό του Κρόνου, όταν μέσα στον ουρανό βασίλευε, σαν θεοί ζούσαν έχοντας ανέγνοιαστη ψυχή χωρίς ολότελα κόπους και πόνο κι ούτε τα φοβερά γεράματα ήταν πάνω τους και πάντα ίδιοι στα πόδια και στα χέρια χαίρονταν στα συμπόσια έξω απ’ όλα τα κακά. Και πέθαιναν σαν δαμασμένοι από τον ύπνο κι όλα τα καλά τα είχαν. Και καρπό έφερνε η ζωοδότρα γη μόνη της πολύ και άφθονο. Κι αυτοί θέλοντάς το ήσυχοι τα έργα τους μοιράζονταν μαζί με πολλά αγαθά. Αλλά όταν αυτό το γένος σκέπασε η γη που αγνά, πάνω στη γη, πνεύματα ονομάζονται καλά, προστάτες απ’ τα κακά, φύλακες των θνητών ανθρώπων. Αυτοί φυλάνε τις δίκες κι απ’ τα σκληρά έργα ντυμένοι ομίχλη και γυρίζοντας όλη τη γη, πλουτοδότες και πήραν αυτό το βασιλικό προνόμιο.

»Δεύτερο γένος ύστερα πολύ πιο λίγο ευγενικό ασημένιο έκαναν όσοι έχουν δώματα στον Όλυμπο, με το χρυσό ούτε στη φύση όμοιο ούτε στον νου. Αλλά εκατό χρόνια το παιδί κοντά στην τιμημένη μητέρα του ανατρεφόταν παίζοντας, ολότελα παλαβό, στο σπίτι του.

Αλλά όταν πια μεγάλωνε και παλικάρι γινόταν, λίγο καιρό ζούσαν, βάσανα τραβώντας με την αμυαλιά τους. Γιατί την ανόσια αλαζονεία δεν μπορούσαν να κρατούν ο ένας από τον άλλο μακριά, ούτε τους αθανάτους να λατρεύουν ήθελαν, ούτε να θυσιάζουν στων μακαρίων τους ιερούς βωμούς, όπως είναι το σωστό στους ανθρώπους, κατά τον τόπο τους. Αυτούς μετά ο Δίας, ο υιός του Κρόνου, τους εξαφάνισε χολωμένος, γιατί τιμές δεν έδιναν στους μακάριους θεούς, που έχουν τον Όλυμπο. Αλλά όταν κι αυτό το γένος σκέπασε η γη αυτοί μακάριοι, κάτω από τη γη, απ’ τους θνητούς ονομάζονται, δεύτεροι, όμως κι αυτούς ακολουθεί τιμή.

»Ο πατέρας Δίας άλλο τρίτο γένος λαλούμενων ανθρώπων χάλκινο έκανε, όχι όμοιο με το ασημένιο, από μελίες, φοβερό και βαρύ. Αυτούς του Άρη τους ένοιαζαν τα πονεμένα έργα κι οι αλαζονείες. Και ψωμί δεν έτρωγαν, αλλά αδαμάντινη είχαν ισχυρόφρονη ψυχή, αζύγωτοι. Και μεγάλη βία κι ανέγγιχτα χέρια απ’ τους ώμους τους φύτρωναν πάνω στα στιβαρά τους μέλη. Αυτών ήταν χάλκινα τα όπλα, χάλκινα τα σπίτια και το χαλκό δούλευαν. Και δεν ήταν το μαύρο σίδερο. Κι αυτοί από τα ίδια τους τα χέρια δαμασμένοι πήγαν στον μουχλιασμένο οίκο του παγερού `Αδη ανώνυμοι κι ο θάνατος κι ας ήταν τρομακτικοί, τους πήρε ο μαύρος κι άφησαν το λαμπρό φως του ήλιου.

»Αλλά όταν κι αυτό το γένος σκέπασε η γη κι άλλο πάλι ακόμα γένος τέταρτο στην πολύτροφη γη ο Δίας, ο υιός του Κρόνου, έκανε, πιο δίκαιο και πιο ευγενικό, των ανθρώπων ηρώων το θείο γένος, που ονομάζονται ημίθεοι, την προηγούμενή μας γενιά πάνω στην άπειρη γη. Κι αυτούς ο κακός πόλεμος κι οι σκληρές συγκρούσεις, άλλους κάτω απ’ την επτάπυλη Θήβα, τη γη του Κάδμου, αφάνισε να πολεμάνε για τα κοπάδια του Οιδίποδα κι άλλους στα πλοία πάνω απ’ τον μεγάλο κόλπο της θάλασσας στην Τροία πηγαίνοντάς τους για την ομορφόμαλλη Ελένη.

»Εκεί άλλους του θανάτου το τέλος σκέπασε και σ’ άλλους χωριστά απ’ τους ανθρώπους βιός και τόπους δίνοντας ο Δίας, ο υιός του Κρόνου, τους έβαλε ο πατέρας να κατοικούν στα πέρατα της γης. Κι αυτοί κατοικούν έχοντας ανέγνοιαστη ψυχή στα Νησιά των Μακάρων κοντά στον βαθύδινο Ωκεανό, ευτυχισμένοι ήρωες, που γι’ αυτούς γλυκό σαν το μέλι καρπό τρεις φορές τον χρόνο θαλερό φέρνει η ζωοδότρα γη.

»Μακάρι εγώ μαζί να μην ήμουνα με τους πέμπτους ανθρώπους, αλλά ή πριν να είχα πεθάνει ή μετά να γεννιόμουν, γιατί τώρα το γένος είναι σιδερένιο. Ώστε την ημέρα δεν θα πάψουν απ’ τον κόπο και τον πόνο, ούτε τη νύχτα να σβήνουν. Κι οι θεοί θα τους δίνουν βαριά βάσανα. Αλλά όμως και σ’ αυτούς θα είναι ενωμένα τα καλά στα κακά. Κι ο Δίας θ’ αφανίσει κι αυτό το γένος των λαλούμενων ανθρώπων, όταν φτάσουν να έχουν γκρίζους κροτάφους στη γέννησή τους. Ούτε ο πατέρας θα είναι σαν τα παιδιά του, ούτε τα παιδιά σαν τον πατέρα τους, ούτε ο ξένος σαν τον φιλοξενητή του, ούτε ο σύντροφος σαν τον σύντροφο, ούτε ο αδελφός θα είναι φίλος, όπως πριν. Και μόλις θα γερνάνε οι γονιοί, δεν θα τους τιμάνε. Και θα τους κατηγορούν βρίζοντάς τους με βαριά λόγια οι άθλιοι που δεν ξέρουν ούτε των θεών τον φόβο. Κι ούτε στους γέρους γονιούς τους όσα αυτοί τους ανάθρεψαν, θ’ ανταποδίδουν. Το δικό τους βιός στο χέρι τους. Κι ο ένας θα λεηλατεί την πόλη του άλλου. Και καμία χάρη δεν θα ’ναι για τον τηρητή του όρκου του και για το δίκαιο ούτε για το καλό και πιο πολύ όποιον κάνει το κακό και το άδικο θα τιμήσουν. Και το δίκιο θα ’ναι στα χέρια. Και σεβασμός δεν θα υπάρχει.

»Και θα βλάπτει ο κακός τον καλύτερο άνδρα ρίχνοντάς του στρεβλά λόγια και γι’ αυτά θα ορκίζεται. Κι ο φθόνος όλους τους άθλιους ανθρώπους παράφωνος, κακόχαρος θ’ ακολουθεί, κακόμορφος. Και τότε πια στον Όλυμπο απ’ την πλατύδρομη γη με τα λευκά τους πέπλα σκεπάζοντας την ωραία μορφή τους στο φύλο των αθανάτων θα πάνε εγκαταλείποντας τους ανθρώπους η Αιδώς και η Νέμεση. Και θα μείνουν τα πικρά βάσανα στους θνητούς ανθρώπους. Κι αμπόδισμα απ’ το κακό δεν θα υπάρχει».

Δεν είναι μόνο οι αρχαίοι Έλληνες που μιλούσαν για πέντε ανθρώπινα γένη, αλλά και οι Μάγια. Οι Μάγια υπολόγιζαν τον χρόνο με τρεις χρονικούς κύκλους. Οι τρεις αυτοί κύκλοι είναι ο μικρός κύκλος που διαρκεί 52 χρόνια, ο μεγάλος κύκλος που διαρκεί 5.125 χρόνια και ο γιγάντιος κύκλος που διαρκεί 25.625 χρόνια.

Ο κύκλος των 25.625 ετών είναι ο κύκλος των μεταπτώσεων των ισημεριών, ενώ ένας κύκλος των 5.125 ετών είναι το 1/5 του κύκλου των 25.625 ετών. Σύμφωνα με τους Μάγια το σημερινό ανθρώπινο γένος είναι το πέμπτο, το οποίο ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου του 3114 π.Χ. και θα τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ..

Από τις 14 Αυγούστου του 3114 π.Χ. μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ. είναι ένας κύκλος των 5.125 ετών. Αυτό σημαίνει ότι στο κάθε ανθρώπινο γένος αντιστοιχούν 5.125 χρόνια. Και στα πέντε ανθρώπινα γένη μαζί αντιστοιχούν 25.625 χρόνια, όσο δηλαδή είναι η περίοδος ενός κύκλου των μεταπτώσεων των ισημεριών. Αυτό σημαίνει ότι εάν το πέμπτο γένος ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου του 3114 π.Χ. και θα τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 μ.Χ., το τέταρτο γένος ξεκίνησε το 8239 π.Χ. και τελείωσε το 3114 π.Χ., το τρίτο ξεκίνησε το 13.364 π.Χ. και τελείωσε το 8239 π.Χ., το δεύτερο ξεκίνησε το 18.489 π.Χ. και τελείωσε το 13.364 π.Χ. και το πρώτο ξεκίνησε το 23.614 π.Χ. και τελείωσε το 18.489 π.Χ..

Στο σημείο αυτό μπορούμε να χρονολογήσουμε τα γεγονότα που αναφέρονται στην ελληνική μυθολογία. Εφ’ όσον το πρώτο γένος ξεκίνησε το 23.614 π.Χ. και τελείωσε το 18.489 π.Χ., ο Κρόνος βασίλεψε από το 23.614 π.Χ. μέχρι το 18.489 π.Χ..

Όταν ζούσε στη γη το δεύτερο γένος βασίλευε ο Δίας. Αυτό σημαίνει ότι η Τιτανομαχία έγινε γύρω στο 18.489 π.Χ.. Γύρω στο 9.560 π.Χ., όταν ζούσε στη γη το τρίτο γένος, έγινε ο πόλεμος μεταξύ των Ελλήνων και των Ατλάντων και ο καταποντισμός της Ατλαντίδας. Γύρω στο 8.239 π.Χ. έγινε ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα, αφού σύμφωνα με τον Απολλόδωρο ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα έγινε για να αφανιστεί το χάλκινο γένος των ανθρώπων (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 47): «Όταν οι θεοί θέλησαν να αφανίσουν το χάλκινο γένος των ανθρώπων, ο Προμηθέας συμβούλευσε τον Δευκαλίωνα να κατασκευάσει μία κιβωτό και αφού προμηθευτεί με τα απαραίτητα τρόφιμα, να μπει μέσα μαζί με την Πύρρα. Ο Δίας τότε προκάλεσε πολλή και δυνατή βροχή από τον ουρανό, η οποία κατέκλυσε τα περισσότερα μέρη της Ελλάδας. Έτσι χάθηκαν όλοι οι άνθρωποι, εκτός από λίγους που αναζήτησαν προστασία στα κοντινά ψηλά βουνά».

Την ίδια περίπου εποχή με τον Δευκαλίωνα έζησε ο Εριχθόνιος. Ο Τρωικός πόλεμος έγινε λίγο πριν το 3114 π.Χ., αφού το τέταρτο γένος ξεκίνησε το 8239 π.Χ. και τελείωσε το 3114 π.Χ. και ο Ησίοδος αναφέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι του τέταρτου γένους αφανίστηκαν εξαιτίας του Θηβαϊκού και του Τρωικού πολέμου. Μία γενιά πριν τον Τρωικό πόλεμο έζησε ο Ηρακλής, ο Θησέας και ο Ιάσονας. Εφ’ όσον ο Ηρακλής πήρε μέρος στην Γιγαντομαχία, ο πόλεμος μεταξύ των Ολυμπίων και των Γιγάντων έγινε την εποχή του Ηρακλή. `Όσο για την Τυφωνομαχία, αυτή έγινε μετά την Γιγαντομαχία, λίγο πριν δημιουργηθεί το πέμπτο γένος.

Δεν είναι περίεργο που από τον Εριχθόνιο, ο οποίος δημιουργήθηκε από την Αθηνά αμέσως μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα για να προέλθει από αυτόν το νέο ανθρώπινο γένος, μέχρι τον Οδυσσέα, ο οποίος πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο, μεσολαβούν πέντε γενιές, διότι οι άνθρωποι παλαιότερα ζούσαν εκατοντάδες χρόνια.

Ο Ησίοδος αναφέρει για το δεύτερο ανθρώπινο γένος: «Εκατό χρόνια το παιδί κοντά στην τιμημένη μητέρα του ανατρεφόταν παίζοντας». Ο Απολλόδωρος γράφει για το τέταρτο ανθρώπινο γένος (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 3, παράγραφος 24): «Το έτος τότε αντιστοιχούσε σε οκτώ σημερινά». Το Βιβλίο της Γενέσεως αναφέρει ότι ο Αδάμ έζησε 930 χρόνια, ο Σηθ, ο υιός του Αδάμ, 912 χρόνια, ο Ενώς, ο υιός του Σηθ, 905 χρόνια, ο Καινάν, ο υιός του Ενώς, 910 χρόνια, ο Μαλαλεήλ, ο υιός του Καινάν, 895 χρόνια, ο Ιάρεδ, ο υιός του Μαλαλεήλ, 962 χρόνια, ο Ενώχ, ο υιός του Ιάρεδ, 365 χρόνια, ο Μαθουσάλας, ο υιός του Ενώχ, 969 χρόνια, ο Λάμεχ, ο υιός του Μαθουσάλα, 777 χρόνια και ο Νώε, ο υιός του Λάμεχ, 950 χρόνια.

Επίσης, στο Βιβλίο της Γενέσεως διαβάζουμε (κεφάλαιον 6, στίχος 3): «Τότε είπε ο Κύριος, «Δεν θα παραμείνει το ζωοποιό πνεύμα μου στους ανθρώπους για πάντα, γιατί είναι σαρκικοί. Η ζωή τους θα διαρκεί μόνο εκατόν είκοσι χρόνια»».

Από τον `Οσιρι μέχρι τον Φαραώ της Αιγύπτου Horus Aha, ο οποίος έζησε γύρω στο 3100 π.Χ., μεσολαβούν έντεκα γενιές. Όταν από τον Εριχθόνιο μέχρι τον Οδυσσέα μεσολαβούν πέντε γενιές και από τον `Οσιρι μέχρι τον Φαραώ της Αιγύπτου (Horus Aha) παραπάνω από πέντε, τότε ο `Οσιρις έζησε κατά τη διάρκεια του τρίτου ανθρώπινου γένους. Επομένως, οι θεοί των Αιγυπτίων είχαν γαλάζιο αίμα γιατί έζησαν κατά τη διάρκεια του τρίτου ανθρώπινου γένους και όπως φαίνεται οι πυραμίδες τις Αιγύπτου χτίστηκαν από αυτούς, όταν κυβερνούσαν ως Φαραώ την Αίγυπτο, καθώς οι θέσεις τους αντιστοιχούν ακριβώς με τις θέσεις των άστρων του αστερισμού του Ωρίωνα, όπως αυτές ήταν το 10.801 π.Χ..

Αξιοσημείωτο είναι ότι το 10.801 π.Χ. είναι το μισό της περιόδου του κύκλου των μεταπτώσεων των ισημεριών που ξεκινάει το 23.614 π.Χ. και τελειώνει το 2012 μ.Χ.. Αλλά και η Σφίγγα φτιάχτηκε την ίδια εποχή με τις πυραμίδες, καθώς το 10.801 π.Χ. στην εαρινή ισημερία, η Σφίγγα κοίταζε τον αστερισμό του Λέοντα, με τον οποίο βρισκόταν σε τέλεια ευθυγράμμιση πάνω από τη γραμμή του ορίζοντα. Άλλωστε, δεν τυχαίο που η Σφίγγα απεικονίζεται με γυναικείο κεφάλι και σώμα λιονταριού, αφού το 10.801 π.Χ. ο `Ηλιος έφευγε από τον αστερισμό της Παρθένου και εισερχόταν στον αστερισμό του Λέοντος. Το γυναικείο κεφάλι συμβολίζει τη Παρθένο, ενώ το σώμα του λιονταριού τον Λέοντα.

Βιβλιογραφία

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Οι Μυθολογίες και οι Θρησκείες», γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Μέρος Β΄)

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Οι αρχαίες μυθολογίες είναι οι αρχαίες θρησκείες και οι σημερινές θρησκείες δεν είναι παρά οι σημερινές μυθολογίες. Μία προσεκτική ματιά σ’ αυτές δείχνει όχι μόνο ότι όλες τους κρύβουν σημαντικές αλήθειες αλλά και ότι συνδέονται μεταξύ τους. Και ότι τελικά όλες μαζί αποτελούν την απόκρυφη ιστορία του ουρανού και της γης, ενώ η κάθε μία από αυτές δεν είναι παρά ένα μέρος της ιστορίας αυτής.

Στο δεύτερο μέρος της μελέτης-έρευνας (διαβάστε το Πρώτο Μέρος εδώ) θα ασχοληθούμε με την «Κοίλη Γη» και τον «Κάτω Κόσμο».

Κοίλη Γη

Ο `Οσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός στις προφητείες του, αναφέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έκλεισε τις πύλες των Ινδιών από τις οποίες μέλλει να βγουν 72 βασιλείς με τον λαό τους: «Κατά το έτος εκείνο θ’ ανοίξει ο Κύριος τις πύλες των Ινδιών που έκλεισε ο βασιλιάς των Μακεδόνων Αλέξανδρος. Θα βγούν τότε από εκεί οι εβδομήντα δύο βασιλείς με τον λαό τους, τα λεγόμενα βδελυρά έθνη, που είναι πιο σιχαμερά από κάθε αηδία και δυσωδία. Αυτά θα διασκορπισθούν σ’ όλο τον κόσμο. Θα τρώνε ζωντανούς τους ανθρώπους και θα πίνουν το αίμα τους».

Οι 72 αυτοί βασιλείς δεν είναι άλλοι από τα 72 δαιμονικά πνεύματα. Επίσης, οι 72 αυτοί βασιλείς είναι οι 72 συνωμότες που απέκτησε ο ερπετοειδής Τυφώνας (Πλούταρχος, Περί `Ισιδος και Οσίριδος, παράγραφος 356): «Ο Τυφώνας απέκτησε συνωμότες εβδομήντα δύο άνδρες». `Οσο για τα βδελυρά έθνη, αυτά είναι: Οι Γωγ, οι Μαγώγ, οι Ανώγ, οι Γαγ, οι Εβηλιάζ, οι Διφάρ, οι Φωτιναίοι, οι Λεβαίοι, οι Αννέοι, οι Χαριζαίοι, οι Δεκελμοί, οι Δερματιανοί, οι Ζελματιανοί, οι Χαναναίοι, οι Αμαζαχαρτοί, οι Γαρμηαδεοί, οι Κυνοκέφαλοι, οι Σερβιοί, οι Αλανοί, οι Φισολονικίοι, οι Αρσυναίοι και οι Ασαρταριοί.

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη διαβάζουμε για τα έθνη Γωγ και Μαγώγ (κεφάλαιον 20, στίχοι 7-9): «Και όταν συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια, θα λυθεί ο Σατανάς από τη φυλακή του και θα βγει για να εξαπατήσει τα έθνη που βρίσκονται στις τέσσερις γωνίες της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ. Αυτούς θα συγκεντρώσει στον πόλεμο και ο αριθμός τους θα είναι σαν την άμμο της θάλασσας. Ανέβηκαν στην επιφάνεια της γης και περικύκλωσαν το στράτευμα των αγίων και την πόλη την αγαπημένη. Κατέβηκε όμως φωτιά από τον ουρανό και τους κατέκαψε».

 Στο Βιβλίο του Ιεζεκιήλ αναφέρεται ότι ο Γιαχβέ θα βγάλει τα έθνη Γωγ και Μαγώγ στα τέλη των καιρών από τη φυλακή τους για να επιτεθούν στη χώρα του Ισραήλ (κεφάλαια 38-39): «Ο Κύριος μου είπε: «Άνθρωπε, κοίταξε προς τον Γωγ στη χώρα του Μαγώγ, στον μεγάλο άρχοντα της Μεσέχ και της Τουβάλ και προφήτεψε εναντίον του. Πες του ότι εγώ ο Κύριος, ο Θεός, λέω: Είμαι εναντίον σου, Γωγ, μεγάλε άρχοντα της Μεσέχ και της Τουβάλ! Θα σε θέσω κάτω από τον έλεγχό μου. Θα βάλω άγκιστρα στα σαγόνια σου και θα σε βγάλω για πόλεμο εσένα και όλο τον στρατό σου, τα άλογα και τους καβαλάρηδες, όλους ντυμένους μεγαλόπρεπα, μεγάλο πλήθος πεπειραμένων πολεμιστών με θυρεούς και με ασπίδες. Μαζί σου θα έρθουν οι στρατοί της Περσίας, της Αιθιοπίας και της Λιβύης, οπλισμένοι με ασπίδες και περικεφαλαίες, κι επίσης τα στρατεύματα της Γόμερ και της Βαιθ Τωγαρμά, από τις εσχατιές του βορρά, καθώς και πολλοί άλλοι λαοί. Ετοιμάσου εσύ ως επικεφαλής και να έχεις έτοιμο και όλο το στράτευμά σου υπό τις διαταγές σου. Έπειτα από πολλά χρόνια, στα τέλη των καιρών, θ’ αναλάβεις υπηρεσία και θα επιτεθείς εναντίον της χώρας του Ισραήλ. Οι κάτοικοί της, που θα έχουν γλιτώσει από τον πόλεμο, θα έχουν επιστρέψει από πολλές χώρες όπου ζούσαν και θα έχουν συγκεντρωθεί στα βουνά του Ισραήλ, τα οποία για πολύ καιρό ήταν έρημα. Κι ενώ όλοι θα κατοικούν εκεί με ασφάλεια, εσύ με τον στρατό σου και το πλήθος των συμμάχων σου θα προελάσεις σαν θύελλα και θα εισβάλεις στη χώρα τους σαν σύννεφο που έρχεται να καλύψει τη γη.

»Την ημέρα εκείνη πολλές σκέψεις θα έρθουν στο μυαλό σου και θα συλλάβεις ένα ύπουλο σχέδιο. Θα σκεφτείς να εκστρατεύσεις εναντίον αυτών των φιλήσυχων ανθρώπων, που κατοικούν με ασφάλεια σε μία χώρα με ατείχιστες πόλεις και σε περιοχές δίχως πύλες και αμπάρες. Θα έρθεις να λεηλατήσεις και ν’ αρπάξεις πολλά λάφυρα. Θα επιτεθείς εναντίον ανθρώπων που εγκαταστάθηκαν σ’ ερημωμένους τόπους κι έχτισαν εκεί τα σπίτια τους, εναντίον ενός λαού που συνάχθηκε μέσα από τα έθνη κι απέκτησε κτήνη και άλλα αγαθά, και τώρα ζει στο κέντρο της γης. Οι κάτοικοι της Σαβά και της Δεδάν και οι έμποροι της Θαρσείς και των γύρω περιοχών της θα σε ρωτούν: Μάζεψες στρατό για να λεηλατήσεις και ν’ αρπάξεις λάφυρα; `Ηρθες για να πάρεις ασήμι και χρυσάφι, ν’ αρπάξεις κτήνη και αγαθά και πλούσια λεία; Εγώ ο Κύριος ο Θεός το λέω.

» Γι’ αυτό, άνθρωπε, προφήτεψε εναντίον του Γωγ και πες του: `Ακου τι έχει να σου πει ο Κύριος, ο Θεός: Εκείνο τον καιρό, τότε που ο λαός μου ο Ισραήλ θα ζει με ασφάλεια, θα σηκωθείς και θα έρθεις από τον τόπο σου, από τις εσχατιές του βορρά, επικεφαλής ενός μεγάλου και δυνατού στρατού, ο οποίος θ’ αποτελείται από άνδρες πολλών εθνοτήτων και όλοι τους θα ιππεύουν άλογα. Θα επιτεθείς εναντίον του λαού μου, του Ισραήλ, σαν σύννεφο που έρχεται να καλύψει τη γη. Στα τέλη των καιρών θα γίνει αυτό. Θα σε στείλω, Γωγ, να κατακτήσεις τη χώρα μου, για να γνωρίσουν τα άλλα έθνη ότι εγώ είμαι Θεός άγιος. Αυτό θα τους το αποδείξω ενεργώντας μέσω εσού. Εγώ ο Κύριος, ο Θεός, δηλώνω ότι εσύ είσαι εκείνος για τον οποίο μίλησα στο παρελθόν με τους δούλους μου, τους προφήτες του Ισραήλ. Αυτοί για χρόνια προφήτευαν ότι θα σε έστελνα να πολεμήσεις τον Ισραήλ.

»Ο Κύριος, ο Θεός, λέει, «Την ημέρα που ο Γωγ θα εισβάλει στη χώρα των Ισραηλιτών, θ’ ανάψει ο φοβερός θυμός μου. Και δηλώνω ότι μέσα στην αγανάκτηση και στον θυμό μου θα γίνει στη χώρα του Ισραήλ μεγάλος σεισμός. Από την παρουσία μου θα τρέμουν τα ψάρια στη θάλασσα, τα πουλιά στον ουρανό, τα άγρια θηρία, όλα τα ερπετά που σέρνονται στη γη και όλοι οι άνθρωποι που ζουν πάνω σ’ αυτή. Τα βουνά θα ισοπεδωθούν, οι γκρεμοί θα κατολισθήσουν και κάθε τείχος θα καταρρεύσει. Θα τον κατατρομάξω με κάθε τρόπο. Οι στρατιώτες του Γωγ θ’ αλληλοεξοντωθούν. Θα τον τιμωρήσω με επιδημίες και αιματοχυσίες. Θα ρίξω πάνω στον ίδιο, στον στρατό του και στο πλήθος των συμμάχων του καταιγίδες και χαλάζι, φωτιά και θειάφι. `Έτσι θα φανερώσω τη μεγαλοσύνη και την αγιότητά μου και θα κάνω γνωστό τον εαυτό μου στα ξένα έθνη. Θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος.

»Κι εσύ, άνθρωπε, προφήτεψε εναντίον του Γωγ και πες του: `Ακου τι λέει για σένα ο Κύριος, ο Θεός: Είμαι εναντίον σου, Γωγ, μεγάλε άρχοντα της Μεσέχ και της Τουβάλ. Θα σε βάλω κάτω από τον έλεγχό μου και θα σε κατευθύνω. Θα σε ανεβάσω από τις εσχατιές του βορρά και θα σε φέρω να επιτεθείς στα βουνά του Ισραήλ. Μετά θα χτυπήσω κι εσένα, έτσι που να πέσει το τόξο σου από το αριστερό σου χέρι και τα βέλη σου από το δεξί. Θα πέσετε νεκροί στα βουνά του Ισραήλ, εσύ, ο στρατός σου και το πλήθος των συμμάχων σου. Θα σας δώσω για τροφή στα όρνεα κάθε είδους και στ’ άγρια θηρία. Θα πέσεις νεκρός στο χώμα, κατά πώς το λέω εγώ, ο Κύριος ο Θεός.

»Φωτιά θα στείλω στη χώρα του Μαγώγ και εναντίον αυτών που κατοικούν με ασφάλεια στις ακτές. Θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος. Θα κάνω να γνωρίσουν οι Ισραηλίτες, ο λαός μου, πόσο άγιος είμαι. Δεν θα τους αφήσω άλλο να με αγνοούν και τα έθνη θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο άγιος Θεός του Ισραήλ. Να, έρχεται η μέρα που αυτό θα πραγματοποιηθεί, κατά πώς εγώ, ο Κύριος ο Θεός, το έχω προαναγγείλει».

»Ο Κύριος λέει, «Οι κάτοικοι των πόλεων του Ισραήλ θα βγουν εκείνη την ημέρα έξω από τις πόλεις τους και θα κάψουν τα όπλα των εχθρών τους, τις ασπίδες, τους θυρεούς, τα τόξα, τα βέλη, τα ακόντια και τις λόγχες. Θα τα χρησιμοποιούν για καυσόξυλα επτά χρόνια. Δεν θα έχουν ανάγκη να φέρνουν ξύλα από τους αγρούς ούτε από τα δάση, γιατί θ’ ανάβουν φωτιά με τα όπλα. Έτσι θα λεηλατήσουν εκείνους που τους λεηλάτησαν και θα λαφυραγωγήσουν εκείνους που τους λαφυραγώγησαν.

 »`Οταν θα συμβούν αυτά, θα δώσω στον Γωγ τόπο ταφής εκεί, στη χώρα του Ισραήλ. Ο τόπος αυτός θα βρίσκεται ανατολικά της Νεκράς Θάλασσας και το νεκροταφείο θα κλείνει τον δρόμο στους ταξιδιώτες. Εκεί θα θάψουν τον Γωγ και όλο τον στρατό του και θα ονομάσουν τον τόπο εκείνο Κοιλάδα του Στρατού του Γωγ»».

Ο περιηγητής του 6ου αιώνα π.Χ. Σκύλαξ, ο οποίος περιόδευσε στην Ινδία έπειτα από εντολή του βασιλιά των Περσών Δαρείου για να καταγράψει τα έθνη και τις φυλές της, γράφει για τους Κυνοκέφαλους (Περί Ινδών): «Υπήρχαν στα βουνά του Ινδού ποταμού και της κεντρικής Ινδίας, όπου ζούσαν σε σπηλιές και υπόγειες στοές, άνθρωποι που είχαν κεφάλι σκύλου. Και όλοι τους, άνδρες και γυναίκες, είχαν μία μεγάλη ουρά».

Στους Κυνοκέφαλους αναφέρεται επίσης και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μέγας Φώτιος (810-893 μ.Χ.): «Στα βουνά του Ινδού ποταμού ζουν άνθρωποι που έχουν κεφάλι σκύλου. Τα ρούχα τους είναι από δέρμα άγριων ζώων. Δεν μιλούν καμία γλώσσα αλλά ωρύονται όπως τα σκυλιά και συνεννοούνται με τον τρόπο αυτό. Οι Ινδοί τους αποκαλούν Καύστριους που στα ελληνικά σημαίνει Κυνοκέφαλοι. Τα δόντια τους είναι ισχυρότερα από εκείνα των σκύλων. Τους βρίσκει κανείς μέχρι και στον Ινδό ποταμό.

Είναι μαύροι και έχουν βαθύ το αίσθημα της δικαιοσύνης, όπως οι άλλοι Ινδοί με τους οποίους άλλωστε είναι σε επαφή. Καταλαβαίνουν τη γλώσσα των άλλων, αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν. Συνεννοούνται με νοήματα όπως οι κωφάλαλοι. Το έθνος τους αριθμεί εκατόν είκοσι χιλιάδες. Οι Κυνοκέφαλοι που κατοικούν στα βουνά δεν κάνουν καμία δουλειά. Ζουν από το κυνήγι, το κρέας του οποίου ξηραίνουν στον ήλιο. Δεν ζουν σε σπίτια. Ζουν σε σπήλαια και κυνηγούν τα θηρία με τόξα και ακόντια. Είναι τόσο γρήγοροι ώστε ξεπερνούν τα θηρία αυτά στο τρέξιμο.

Οι γυναίκες τους λούζονται μία φορά τον μήνα όταν έρθει η περίοδός τους, ποτέ άλλοτε. Οι άνδρες δεν λούζονται, αλλά τρίβουν κάποιο λάδι που βγάζουν από το γάλα και σκουπίζονται με δέρματα. Ντύνονται με λεπτά δέρματα άνδρες και γυναίκες. Οι πλουσιότεροι φορούν λινά, αλλά είναι λίγοι. Δεν έχουν κρεβάτια. Κοιμούνται σε στρώματα από φύλλα δέντρων. Όλοι τους, άνδρες και γυναίκες, έχουν ουρά, όπως τα σκυλιά. Οι άνδρες ενώνονται με τις γυναίκες τετραποδιστί, όπως και πάλι τα σκυλιά. Είναι δίκαιοι και ζουν μέχρι διακόσια χρόνια».

Άγιος Χριστόφορος ο Κυνοκέφαλος
Τζέφρυ του Μόνμαουθ

Ως προς την περίπτωση των 72 δαιμονικών πνευμάτων και των βδελυρών εθνών Γωγ και Μαγώγ, ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξής απόσπασμα από την «Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας» του Τζέφρυ του Μόνμαουθ: «Στην Ελλάδα ζούσε ένας ισχυρός βασιλέας, ο οποίος ήταν τόσο γενναίος, ευγενής και περήφανος που ξεπέρασε όλους τους άλλους βασιλιάδες. Είχε μία όμορφη καλοαναθρεμμένη βασίλισσα με την οποία έκανε τριάντα θυγατέρες. Όλοι τις είχαν για πανέμορφες και όλες μεγαλώνανε μαζί. Ο πατέρας και η μητέρα ήταν ψηλοί και τα παιδιά τους αναπτύχθηκαν όπως και εκείνοι. Δεν μπορώ να σας πω τα ονόματά τους εκτός από εκείνο της μεγαλύτερης, μίας πανύψηλης και πανέμορφης κόρης που την έλεγαν Αλβίνα. Μόλις φτάσανε στην ηλικία της παντρειάς, ο βασιλιάς και η βασίλισσα τις πάντρεψαν με βασιλιάδες σπουδαίους και τρανούς. Αλλά αν και η κάθε μία τους πήρε έναν βασιλιά και ήταν βασίλισσα με κάθε δικαίωμα, από υπερηφάνεια αλλά και χαρακτήρα κατέστρωσαν ένα μεγάλο έγκλημα. Δεν πίστευαν ότι κάτι ήταν δυνατόν να φανερωθεί από τους σχεδιασμούς τους, έτσι μαζεύτηκαν όλες μαζί και έκαναν μυστικό συμβούλιο. Και συμφώνησαν μεταξύ τους ότι καμία από αυτές δεν θα υπαγόταν στην εξουσία άλλου, ακόμα κι αν αυτός ήταν ο κύριός τους ή γείτονας ή συγγενής ή κάθε άλλος αφέντης, «Αλλά να που οι άνδρες μας ολημερίς μας κρατάνε σε υποταγή και μας κυβερνούν όπως τους ευχαριστεί». Γιατί ήταν θυγατέρες ενός μεγάλου βασιλιά και δεν είχαν υποταχθεί ποτέ σε κάποιον, ούτε και επιθυμούσαν, ούτε και ήθελαν να έχουν κάποιον για αφέντη και δεν ήθελαν σε τίποτα κανείς να τις υποχρεώνει. Και μάλλον προτιμούσαν να κυβερνούν αυτές τους άνδρες τους και ό,τι εκείνοι κατείχαν.

Η ιδέα ότι κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε πια να τις διατάξει έφερε χαρά σε όλες και καθώς δεν ήθελαν να κάνουν καθώς τις ορμηνεύανε οι άνδρες τους και να τους υπακούνε και να τους εκτελούν όλα τους τα βίτσια, έκαναν συμφωνία και ορκίστηκαν σε όρκο τρομερό, η κάθε μία της να δολοφονήσει τον ίδιο της τον άνδρα, την ίδια μέρα που αυτός θα ερχότανε σε αυτήν με ιδιωτικές προθέσεις και την αγκάλιαζε και αναζητούσε το ιδιαίτερο δωμάτιο. Βάλανε μία ημερομηνία για να κάνουν αυτό που σκέφτηκαν και όλες συμφώνησαν, εκτός από τη νεότερη. Αυτή δεν ήθελε να κάνει κακό στον κύριό της αφού τον αγαπούσε βαθιά από καρδιάς. Και μόλις το συμβούλιο ολοκληρώθηκε, όλες γυρίσανε στις διάφορες χώρες τους.

Η συνωμοσία, όμως, δεν ευχαριστούσε τη νεότερη από όλες γιατί αγάπησε τον κύριό της και εξαιτίας της συνελήφθησαν από τους άνδρες τους και βρέθηκαν αντιμέτωπες με τους δικαστές. Αλλά οι δικαστές ήταν σοφοί. Επειδή οι κατηγορούμενες έρχονταν από ευγενική γέννα και οι δικαστές δεν επιθύμησαν να δυσφημίσουν και να ντροπιάσουν τις οικογένειες της μητέρας τους και του πατέρα τους, ο οποίος βασίλευε σε ένα τόσο μεγάλο βασίλειο, ούτε και ήθελαν να ντροπιάσουν τις οικογένειες των κυρίων των πλουσίων γαιών που εκείνες είχαν παντρευτεί. Κι έτσι, δεν τις καταδίκασαν σε θάνατο αλλά διέταξαν αντί γι’ αυτό, ότι θα έπρεπε να εξοριστούν από τη χώρα της γέννησής τους δια παντός χωρίς καμία ελπίδα επιστροφής. Έτσι, λοιπόν, τις οδήγησαν στο λιμάνι και τις έκλεισαν μέσα σε ένα πλοίο. Οι γυναίκες παρασυρμένες από τον άνεμο και τις θύελλες έφτασαν σε μία γη, η οποία ονομάστηκε Αλβιόνα επειδή πρώτη αποβιβάστηκε σ’ αυτή η Αλβίνα. Η γη αυτή ήταν ακατοίκητη κι έτσι οι Ινκούμπι, κάποιες δαιμονικές οντότητες, πήραν τη μορφή ανδρών και ενώθηκαν μαζί τους. Ύστερα οι Ινκούμπι χάθηκαν και οι γυναίκες γέννησαν από αυτούς γίγαντες. Οι γίγαντες ζούσαν στην Αλβιόνα μέχρις ότου ήρθαν στο νησί οι Βρετανοί. Οι Βρετανοί, οι οποίοι ήταν Τρώες που έφυγαν από την κατεστραμμένη Τροία και ήρθαν στην Αλβιόνα 260 χρόνια μετά την Αλβίνα, έσφαξαν όλους τους γίγαντες εκτός από τον αρχηγό τους, τον Γωγμαγώγ. Αρχηγός των Βρετανών ήταν ο Βρούτος, από τον οποίο πήραν το όνομά τους».

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι οι Τρώες ήταν ελληνικό φύλο. Ο ιστορικός του 1ου αιώνα π.Χ. Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς γράφει: «Ότι και το έθνος των Τρώων είναι ελληνικό, όπως και όσα άλλα εξόρμησαν εκ της Πελοποννήσου, έχει ειπωθεί και από κάποιους άλλους από παλιά». Τον 5ο αιώνα μ.Χ., όμως, εισέβαλαν στη Βρετανία οι Άγγλοι και οι Σάξονες, οι οποίοι ήταν γερμανικής καταγωγής, υποτάσσοντας τους εντόπιους πληθυσμούς.

Η περιοχή όπου έκλεισε τις πύλες των Ινδιών ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν η Άορνος Πέτρα, για την οποία λέει ο Φιλόστρατος (Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον, βιβλίον 2, παράγραφος 10): «Άκουσε όμως ότι την κατέλαβε ο Αλέξανδρος και ότι ονομαζόταν Άορνος όχι γιατί είχε ύψος δεκαπέντε στάδια γιατί τα ιερά πτηνά πετούν πάνω από αυτό το ύψος, αλλά γιατί στην κορυφή  της  λένε  πως  υπάρχει  ρήγμα  που  τραβάει τα πτηνά που πετούν από πάνω, κάτι που μπορεί να δει κανείς στην Αθήνα στον πρόδομο του Παρθενώνος». Ο Στράβωνας λέει για το ρήγμα που υπήρχε στην κορυφή της Αόρνου Πέτρας (Γεωγραφικά, βιβλίον 14, παράγραφος 11): «Είναι σπήλαιο ιερό, το οποίο λέγεται χαρώνιο, ολέθριο που έχει αποφράδα». Αποφράδα είναι η πύλη η οποία αποτελεί είσοδο που οδηγεί στον Κάτω Κόσμο.

Ο Μέγας Αλέξανδρος, λοιπόν, έκλεισε τις πύλες των Ινδιών ώστε να φυλακίσει στον Κάτω Κόσμο τα 72 δαιμονικά πνεύματα με τον λαό τους.

Ο Κάτω Κόσμος

Ο Κάτω Κόσμος είναι τεράστιες κοιλότητες στο εσωτερικό της Γης οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους με στοές, ενώ στην επιφάνεια της Γης υπάρχουν στόμια τα οποία αποτελούν εισόδους που οδηγούν στο εσωτερικό της (Πλάτων, Φαίδων): «Όσο για τις περιοχές στο εσωτερικό της γης, αυτές είναι συνέχεια των κοιλωμάτων της και υπάρχουν πολλές περιμετρικά σ’ όλη τη γη. Άλλες είναι βαθύτερες και πιο ανοιχτές απ’ αυτήν που κατοικούμε εμείς, άλλες πάλι είναι πιο βαθιές, αλλά το χάσμα τους είναι μικρότερο από το χάσμα του δικού μας τόπου, υπάρχουν ωστόσο μερικές που είναι μικρότερες στο βάθος και πιο πλατιές από τον δικό μας τόπο.

Όλες αυτές οι περιοχές κάτω από τη γη συγκοινωνούν μεταξύ τους σε πολλά σημεία, με τρύπες άλλοτε στενότερες και άλλοτε φαρδύτερες και βγάζουν κάπου. Στα σημεία όπου νερό ρέει άφθονο από τη μία στην άλλη, όπως σε κρατήρες, υπάρχουν αστείρευτα ρεύματα ποταμών, τεράστιου μεγέθους, κάτω από τη γη, με θερμά αλλά και ψυχρά ύδατα. Εκεί που υπάρχει άφθονη φωτιά, μεγάλοι πύρινοι ποταμοί κι άλλοι από υδαρή λάσπη, άλλοτε πιο διαυγή, άλλοτε πιο λασπουδερή, όπως στη Σικελία οι ποταμοί λάσπης που κυλούν πριν από τη λάβα κι η ίδια η λάβα. Αυτοί οι ποταμοί πλημμυρίζουν κάθε φορά τους τόπους, ανάλογα με τη φορά που τυχαίνει να έχει το ρεύμα.

Όλες αυτές οι κινήσεις προς τα πάνω και προς τα κάτω γίνονται λες και υπάρχει μέσα στη γη μία αιώρηση κι αυτή η αιώρηση οφείλεται στο εξής: ανάμεσα στα χάσματα της γης υπάρχει κυρίως ένα που είναι όντως τεράστιο, διαμπερές και διασχίζει ολόκληρη τη γη, αυτό ακριβώς για το οποίο μίλησε ο Όμηρος λέγοντας, «Πολύ μακριά, στο σημείο όπου κάτω από τη γη υπάρχει το πιο βαθύ βάραθρο», αυτό δηλαδή που και ο ίδιος σε άλλα σημεία και πολλοί από τους ποιητές έχουν αποκαλέσει Τάρταρο».

Ο Ησίοδος (Θεογονία, στίχοι 720-721) αναφέρει ότι ο Τάρταρος απέχει από την επιφάνεια της γης όσο απέχει ο ουρανός από τη γη. Η απόσταση από την επιφάνεια της γης μέχρι το διάστημα, δηλαδή το πάχος της ατμόσφαιρας, είναι περίπου 1.000 χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι ο Τάρταρος απέχει από την επιφάνεια της γης περίπου 1.000 χιλιόμετρα και άρα βρίσκεται ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό μανδύα, καθώς το πάχος που έχει η ατμόσφαιρα είναι περίπου όσο και το πάχος που έχει ο στερεός φλοιός και ο εξωτερικός μανδύας μαζί.

Η Ελλάδα είναι γεμάτη από ανοίγματα τα οποία αποτελούν εισόδους που οδηγούν στο εσωτερικό της Γης. Πολλά ιερά μάλιστα όπως ναοί, μαντεία, νεκρομαντεία και Ασκληπιεία είναι χτισμένα πάνω σε τέτοια ανοίγματα. Αλλά και αρκετές εκκλησίες είναι χτισμένες πάνω σε τέτοια ανοίγματα και μάλιστα οι εκκλησίες αυτές έχουν κωδικά ονόματα όπως: Παναγία η Φωτοστοούσα, Παναγία η Τρυπητή, Παναγία η Εκατονταπυλιανή, Παναγία η Παραπορτιανή, Παναγία η Φανερωμένη, Κοίμησις της Θεοτόκου, Ζωοδόχου Πηγής, Μεταμόρφωση του Σωτήρα, Προφήτης Ηλίας, Αγία Φωτεινή, Άγιος Χαράλαμπος, Άγιος Φανούριος, Άγιος Αθανάσιος, Αγία Παρασκευή, Αγία Κυριακή, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος και Άγιοι Ανάργυροι. Οι εκκλησίες αυτές έχουν καταπακτή κάτω από την Αγία Τράπεζα ή κάπου κοντά στο ιερό, όπου υπάρχει πρόσβαση προς το υπέδαφος. Μάλιστα τα κυκλικά κυροπήγια τα έβαζαν παλιά στο κεφάλι ώστε να βλέπουν στο σκοτάδι και να έχουν ελεύθερα τα χέρια.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα ανοιγμάτων τα οποία αποτελούν εισόδους που οδηγούν στο εσωτερικό της Γης είναι τα εξής: Στα Καλάβρυτα, μέσα στο Μεγάλο Σπήλαιο, υπάρχουν σφραγισμένα περάσματα και μάλιστα υπάρχει εκεί ένα εκκλησάκι στο οποίο πήγαιναν παλιά οι άνθρωποι να προσευχηθούν για να μην έρθουν οι Καλικάντζαροι που έβγαιναν από εκεί.

 Έξω από το χωριό Βραχάς, στο Βελούχι της Ευρυτανίας, υπάρχει ο ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου πίσω από την Αγία Τράπεζα υπάρχει καταπακτή που οδηγεί σε στοές, οι οποίες οδηγούν βαθιά κάτω από το βουνό. Στο όρος Όθρυς της Θεσσαλίας, πάνω από τη Μονή Ξενίας, υπάρχει μία πύλη που οδηγεί σε σύμπλεγμα στοών. Η είσοδος είναι σφραγισμένη και μπροστά από το σημείο αυτό υπάρχει μία εικόνα ενός Αγγέλου με σπαθί που φυλάει την πύλη και μία επιγραφή που λέει: «Όποιος τολμήσει να μπει εδώ μέσα θα δοκιμάσει το σπαθί μου».

Στην περιοχή της Οίτης όπου υπάρχει ολόκληρο σύστημα υπόγειων στοών υπάρχουν αναφορές για βρυκόλακες και πολλές φορές έχουν βρεθεί στην εξοχή πτώματα αποστραγγισμένα από το αίμα τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Λαμία που βρίσκεται κοντά στην περιοχή της Οίτης πήρε την ονομασία της από τη λάμια, έναν θηλυκό βρυκόλακα με ερπετοειδή χαρακτηριστικά.

Στη Λαμπεία της Ηλείας υπάρχει η Άπατη Τρύπα, στην οποία χύθηκε ολόκληρο το ποτάμι της Γαστούνης και εξαφανίστηκε. Στην Πάρο υπάρχει η Μαύρη Σπηλιά, η οποία φτάνει σε βάθη που κανείς δεν μπορεί να προσεγγίσει. Στη Σύρο υπάρχει ο Δρακόλακος, μία σπηλιά που φτάνει πάρα πολύ βαθιά κάτω από τη γη. Επίσης, υπάρχει η Δρακότρυπα στην Τριχωνία, η Δρακότρυπα στην Αράχωβα, η Δρακότρυπα στην Τριταία της Πάτρας, η Δρακοσπηλιά στην Κεφαλλονιά και η Δρακοσπηλιά στον Πλατανιστό της Ευβοίας.

Τα κυριότερα, όμως, ανοίγματα στην Ελλάδα που οδηγούν στον Κάτω Κόσμο είναι τα εξής: Το στόμιο που βρίσκεται στο Ταίναρο της Λακωνίας, από το οποίο κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο ο Ηρακλής, το στόμιο που βρίσκεται στον Θορίκιο βράχο, στον Κολωνώ της Αττικής, από το οποίο κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο ο Θησέας, το στόμιο που βρίσκεται στα σπήλαια της Ερμιόνης και το στόμιο που βρίσκεται στον ναό της Αρτέμιδος, στην Τροιζήνα. Μάλιστα στην Τροιζήνα, στο όρος Αδέρες, στο σημείο όπου υπάρχει το Διαβολογέφυρο, υπάρχει δραστηριότητα υποχθόνιων οντοτήτων.

Ο Τάρταρος
Γκίλγκαμες

Εκτός από τον Ηρακλή και τον Θησέα, στον Κάτω Κόσμο κατέβηκε και ο Σουμέριος βασιλιάς Γκίλγκαμες (Το `Επος του Γκίλγκαμες, Πινακίδα 9, Στήλη 4 και 5): «Μία λεύγα σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Δύο λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Τρεις λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Τέσσερις λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Πέντε λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. `Εξι λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Επτά λεύγες σαν ταξίδεψε, βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Οκτώ λεύγες σαν ταξίδεψε, άρχισε να φωνάζει. Βαθύ ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Ούτε μπρος ούτε πίσω να δει μπορεί. Εννέα λεύγες σαν ταξίδεψε αισθάνθηκε τον βόρειο άνεμο το πρόσωπο να του χαϊδεύει. Ακόμα πυκνό ήταν το σκοτάδι χωρίς κανένα φως. Να δει ούτε μπρος ούτε πίσω μπορεί. Δέκα λεύγες σαν ταξίδεψε ήταν κοντά. Έντεκα λεύγες σαν ταξίδεψε χάραξε μία αχτίδα. Δώδεκα λεύγες σαν ταξίδεψε είχε φωτίσει».

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη γίνεται λόγος γι’ αυτούς που είναι κάτω από τη γη (κεφάλαιον 5, στίχος 3): «Και κανείς δεν μπορούσε, ούτε απ’ αυτούς που είναι στον ουρανό, ούτε απ’ αυτούς που είναι στη γη, ούτε απ’ αυτούς που είναι κάτω από τη γη ν’ ανοίξει το βιβλίο, ούτε να το κοιτάξει». Στο εσωτερικό της Γης δεν βρίσκονται φυλακισμένα μόνο τα 72 δαιμονικά πνεύματα με τον λαό τους. Σύμφωνα με το Βιβλίο του Ενώχ εκεί φυλάκισαν οι Ελοχίμ τους διακόσιους Ελοχίμ που ενώθηκαν με τις θυγατέρες των ανθρώπων. Επίσης, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία εκεί φυλάκισε ο Δίας τους Τιτάνες. Η δικαιοσύνη του Διός, όμως, ήταν τόση, που τον έκανε να δώσει χάρη στους Τιτάνες. Γι’ αυτό τους απελευθέρωσε και έκανε τον Κρόνο βασιλιά στα Νησιά των Μακάρων.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της έρευνας-μελέτης θα αναφερθούμε στους «Βρυκόλακες».

Βιβλιογραφία

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Οι Μυθολογίες και οι Θρησκείες», γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Μέρος Α΄)

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

«Ο δράκοντας, ο όφις ο μεγάλος, ο αρχαίος,  ο καλούμενος Διάβολος και Σατανάς…» (Αποκάλυψις Ιωάννου, κεφάλαιον 12, στίχος 9)

Οι αρχαίες μυθολογίες είναι οι αρχαίες θρησκείες και οι σημερινές θρησκείες δεν είναι παρά οι σημερινές μυθολογίες. Μία προσεκτική ματιά σ’ αυτές δείχνει όχι μόνο ότι όλες τους κρύβουν σημαντικές αλήθειες αλλά και ότι συνδέονται μεταξύ τους. Και ότι τελικά όλες μαζί αποτελούν την απόκρυφη ιστορία του ουρανού και της γης, ενώ η κάθε μία από αυτές δεν είναι παρά ένα μέρος της ιστορίας αυτής.

Η μόνη αναλήθεια, όσον αφορά αυτές, η οποία όμως οφείλεται στη λανθασμένη ερμηνεία των κειμένων που τις αποτελούν, είναι ότι οι θεοί στους οποίους αναφέρονται δεν είναι η ύψιστη οντότητα που ονομάζεται Θεός αλλά οι άγγελοί του.

Αναφορές για Ερπετοειδή Όντα

Στις παραδόσεις όλων των λαών υπάρχουν αναφορές για ερπετοειδή όντα. Ξεκινώντας από την ελληνική μυθολογία, υπάρχει η αναφορά του Απολλώνιου του Ρόδιου (Αργοναυτικά, βιβλίον 1, στίχοι 503-506) στον Οφίωνα, ο οποίος είχε μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού, όπως δηλώνει και το όνομά του. Στον Ησίοδο (Θεογονία, στίχοι 820-825) και τον Απολλόδωρο (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 39-40) υπάρχει η αναφορά στον ερπετοειδή Τυφώνα, ενώ ο Nόννος κάνει λόγο και για έθνος ερπετοειδών που άφησε ο Τυφώνας πάνω στη Γη (Διονυσιακά, 1, 176): «Ο Τυφώνας με τα δυνατά πόδια είχε ισορροπήσει πλησίον των νεφών. Αφού άπλωσε το πολύσπορο έθνος των μιαρών όφεων, σκέπασε τη λαμπερή εικόνα του ανέφελου αιθέρα για να φωτίσει τον άτακτο στρατό των όφεων».

Επίσης ο Απολλόδωρος αναφέρεται στη δράκαινα Δελφύνη (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 42) και ο Ησίοδος στην `Εχιδνα, για την οποία λέει (Θεογονία, στίχοι 295-300): «Η Κητώ γέννησε κι άλλο τέρας ακατανίκητο, το οποίο δεν είναι σε τίποτα όμοιο με τους θνητούς ανθρώπους αλλά ούτε και με τους αθάνατους θεούς, μέσα σε βαθύ σπήλαιο, την `Εχιδνα τη θεϊκή, που είναι μισή νύμφη, με όμορφα μάτια και όμορφα μάγουλα και μισή ερπετό φοβερό και τεράστιο, επιθετικό και ωμοφάγο».

Άλλη αναφορά από την ελληνική μυθολογία σε ερπετοειδείς είναι αυτή του Απολλόδωρου στους Γίγαντες (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 1, παράγραφος 34): «Η Γη γέννησε από τον Ουρανό τους Γίγαντες, οι οποίοι είχαν ανυπέρβλητη σωματική διάσταση, ήταν ασυναγώνιστοι στη δύναμη και τρομεροί στην όψη, με πολλά και ανάκατα μαλλιά και γένια. Στα πόδια τους είχαν φολίδες ερπετών». Ο Απολλόδωρος γράφει και για τον πρώτο βασιλιά της Αθήνας, τον Κέκροπα (Μυθολογική Βιβλιοθήκη, βιβλίον 3, παράγραφος 177): «Ο Κέκροπας, ο γηγενής, είχε σώμα από άνθρωπο και ερπετό και ήταν ο πρώτος που βασίλεψε στην Αττική».

Η Άσταρωθ ή Ιναννα, ή Ιστάρ ή Αστάρτη

Συνεχίζοντας τις αναφορές για ερπετοειδή όντα, υπάρχουν στην τραγωδία Ικέτιδες του Αισχύλου οι στίχοι (895-896): «Το δίποδο φίδι με δαγκώνει, η έχιδνα με αγκαλιάζει».

Ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας, Χουάνγκ Τι, περιγράφεται ως μισός άνθρωπος και μισός ερπετό και αναφέρεται ότι η μητέρα του έμεινε έγκυος σ’ αυτόν, όταν την διαπέρασε μία δέσμη φωτός που προερχόταν από τον αστερισμό του Δράκοντα.

Στην ινδική παράδοση υπάρχει η αναφορά στους Νάγκα, οι οποίοι είναι μισοί άνθρωποι και μισοί ερπετά που κατοικούν στην υπόγεια πολιτεία Πατάλα. «Νάγκα» σημαίνει φίδι. Μία είσοδος για την υπόγεια πολιτεία Πατάλα βρίσκεται στο ιερό πηγάδι της Σέσνα στη Μπενάρες, όπου εκεί υπάρχουν σαράντα σκαλοπάτια που οδηγούν σε έναν κατωφερή διάδρομο βαθιά μέσα στη γη, που σταματάει μπροστά σε μία πέτρινη σφραγισμένη πύλη, η οποία είναι διακοσμημένη με ανάγλυφα που αναπαραστούν κόμπρες.

Οι Ανουννάκι, οι θεοί των Σουμερίων, των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων και των Φοινίκων, περιγράφονται ως μισοί άνθρωποι και μισοί ερπετά. Σύμφωνα με την παράδοση των Σουμερίων, ο ιδρυτής του πολιτισμού τους ήταν ο Ωάννες ή `Εα ή `Ενκι, μία αμφίβια ερπετοειδής οντότητα.

Οι Μάγια περιέγραφαν τον μεγάλο τους θεό Ιτζάμνα με μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού. Επίσης, μιλούσαν για έναν υπόγειο κόσμο στον οποίο κατοικούσαν όντα με μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού, οι δώδεκα άρχοντες του οποίου ήταν αυτοί που απαιτούσαν τις ανθρωποθυσίες.

Οι παραδόσεις των Aboriginals της Αυστραλίας μιλούν για μία φυλή ερπετοειδών που ζουν κάτω από την επιφάνεια της γης, η οποία από εκεί κυβερνάει τους ανθρώπους.

Οι παραδόσεις των Zulu της Αφρικής μιλούν για την ύπαρξη μίας φυλής ερπετοειδών, τους Chitahuri.

Οι παραδόσεις των Hopi μιλούν για μία φυλή ερπετοειδών, τους Sheti ή «Αδελφούς Φίδια» (Snake-Brothers).

Στη Βίβλο του Jasher περιγράφεται μία φυλή ερπετοειδών ανθρώπων.

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη ο Διάβολος και Σατανάς περιγράφεται ως ερπετοειδής οντότητα (κεφάλαιον 12, στίχος 9): «Ο δράκοντας, ο όφις ο μεγάλος, ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και Σατανάς». Από την περιγραφή του Διαβόλου και Σατανά και των αγγέλων του φαίνεται ότι οι δράκοι δεν είναι γιγάντιες σαύρες, αλλά νοήμονες οντότητες με μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου και ερπετού.

Αυτό φαίνεται και από την Απόκρυφη Αποκάλυψη του Μωϋσέως, όταν λέει ο Γιαχβέ στην ερπετοειδή οντότητα που βρισκόταν στον κήπο της Εδέμ (παράγραφος 26): «Θα στερηθείς τα χέρια και τα πόδια σου. Δεν θα υπάρχει πάνω σου αυτί, ούτε φτερό».

Ως προς την περίπτωση ο Αιλιανός αναφέρει (Περί Φύσεως των Ζώων, 12, 39): «Στην Αλία από τη Σύβαρη, που βρισκόταν στο άλσος της Αρτέμιδος, παρουσιάστηκε θείος δράκος, φοβερός στην όψη και έγινε σύντροφός της. Και τότε ανέκυψαν από την πρώτη σπορά οι ονομαζόμενοι Οφιογενείς». Επίσης, ο θεός των Αζτέκων ήταν ο Κοετζαλκοάτλ, το όνομα του οποίου σημαίνει «φτερωτό φίδι».

Όσον αφορά τις αναφορές σε δράκους, αξιοσημείωτη είναι αυτή για τον Άγιο Γεώργιο που σκότωσε τον δράκο.

Ακόμα και ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ερπετοειδή φύση. Ο άνθρωπος έχει τρεις ανατομικά ξεχωριστούς εγκεφάλους που ο καθένας έχει τις δικές του λειτουργίες και τη δική του ευφυΐα. Οι τρεις αυτοί εγκέφαλοι είναι από τον εξελικτικά παλαιότερο προς τον νεώτερο: ο ερπετικός, ο παλαιοθηλαστικός και ο νεοθηλαστικός. Ο ερπετικός εγκέφαλος, που είναι σχεδόν όμοιος με τον εγκέφαλο των ερπετών, έχει να κάνει με τις λειτουργίες που σχετίζονται με την επιβίωση και τις επιθυμίες, όπως η πείνα, ο φόβος και η γενετήσια πράξη.

Ο παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος έχει να κάνει με τις λειτουργίες που σχετίζονται με τα συναισθήματα και τα ένστικτα. Και ο νεοθηλαστικός εγκέφαλος, που χωρίζεται σε δύο ημισφαίρια, το δεξί και το αριστερό, τα οποία αποτελούν περίπου τα 2/3 του συνολικού όγκου της κοιλότητας του κρανίου, έχει να κάνει με τις λειτουργίες που σχετίζονται με τη λογική. Όσον αφορά τη λειτουργία των τριών αυτών εγκεφάλων, το αίμα εισέρχεται στο κεφάλι από το κατώτερο μέρος, με αποτέλεσμα να αιματώνεται πρώτα ο ερπετικός εγκέφαλος, μετά ο παλαιοθηλαστικός και τελευταίος ο νεοθηλαστικός.

Ο νεοθηλαστικός εγκέφαλος αιματώνεται επαρκώς μόνο όταν ικανοποιηθούν οι ανάγκες του παλαιοθηλαστικού και ο παλαιοθηλαστικός μόνο όταν ικανοποιηθούν οι ανάγκες του ερπετικού. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να λειτουργήσει με βάσει τη λογική μόνο όταν έχουν ικανοποιηθεί οι συναισθηματικές του ανάγκες και οι συναισθηματικές του ανάγκες μπορούν να εκδηλωθούν μόνο όταν έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες του που σχετίζονται με την επιβίωση. Γι’ αυτό και μόνο όσοι δεν έχουν προβλήματα επιβίωσης και είναι ικανοποιημένοι συναισθηματικά μπορούν να φιλοσοφήσουν.

Στο θέμα των τριών εγκεφάλων του ανθρώπου, αξιοσημείωτο είναι, ότι ο Πλάτωνας (Πολιτεία, βιβλίον 9) χώριζε τη φύση του ανθρώπου σε τρία μέρη: το επιθυμητικόν, το θυμοειδές και το λογιστικόν.

Το επιθυμητικόν μέρος του ανθρώπου, το οποίο αποκαλούσε ερπετώδες, έλεγε ότι είναι το αίτιο της επιθυμίας για φαγητό, το θυμοειδές, το οποίο αποκαλούσε λεοντώδες, έλεγε ότι είναι το αίτιο του θάρρους, της ηδονής, της λύπης και της οργής και το λογιστικόν, το οποίο αποκαλούσε ανθρώπινο, έλεγε ότι είναι το αίτιο των σκέψεων, των συλλογισμών και των διανοημάτων.

Ο Βάαλ, όπως και ο ανώτερος θεός των Αιγυπτίων, ο Ααμούν, είναι ένα από τα 72 δαιμονικά πνεύματα που έθεσε ο Σολομώντας υπό την εξουσία του για το χτίσιμο του ναού των Ισραηλιτών.

Όταν ο Σολομώντας ξεκίνησε το χτίσιμο του ναού, ένας από τους υπηρέτες του, ο Τζαΐρ, έχανε κάθε μέρα δυνάμεις γιατί ένας δαιμονικός βρυκόλακας ρουφούσε το αίμα του. Τότε ο Σολομώντας ανέβηκε σ’ έναν ψηλό βράχο του λόφου Μορία και αφού προσευχήθηκε στον Γιαχβέ, του παρουσιάστηκε ο αρχάγγελος Μιχαήλ που του έδωσε ένα δαχτυλίδι με το οποίο θα μπορούσε να ελέγχει τους δαίμονες.

Μόλις ο Σολομώντας φόρεσε το δαχτυλίδι, κατάφερε να υποτάξει όχι μόνο τον Ορνία, τον δαίμονα που ρουφούσε το αίμα του Τζαΐρ, αλλά και μία ολόκληρη στρατιά δαιμόνων μαζί με τον βασιλιά τους, τον Βάαλ Ζεβούβ.

Τους δαίμονες που κατάφερε να υποτάξει τους έβαλε να εργαστούν στην κατασκευή του ναού, ενώ τους πιο επικίνδυνους από αυτούς τους έκλεισε μέσα σε δοχεία που σφράγισε. Οι δαίμονες αυτοί στο Κοράνι ονομάζονται Τζίνι (Κεφάλαιον 55, Ο Ελεήμων): «Εσείς, άνθρωποι και Τζίνι, αν μπορείτε, διαπεράστε τα όρια που χωρίζουν τον ουρανό και τη γη. Δεν θα το κατορθώσετε παρά μόνο αν εμείς σας επιτρέψουμε».

Τη γνώση της επίκλησης των 72 αυτών δαιμονικών πνευμάτων την κατέγραψε ο Σολομώντας στο βιβλίο της Σολομωνικής. Τα ονόματα των 72 δαιμονικών πνευμάτων, τα οποία αναφέρονται στο Lemegeton, είναι: Βάαλ, Αγάρης, Βασσαγός, Μαρμπάς, Σαμιγκινά, Βαλεφόρ, Βαρβάτος, Ααμούν, Μπουέρος, Παίμων, Γουσίων, Μπέλεθ, Σίτρι, Λεράζ, Μπάλαμ, Καμίων, Ελιγών, Βότις, Ζεπάρ, Βαθήν, Σάλλος, Μάραξ, Πούρσων, Ίπος, Ναβήριος, Αίημ, Γκλάσια Λαμπολάς, Μπιούν, Μπερίθ, Ρονοβέ, Φορνέας, `Ασταρωθ, Φόρας, Ασμοδαίος, Γκεάπ, Φορφούρ, Μαρχωσιάς, Στόλας, Φοίνιξ, Χάλφας, Μάλφας, Ραούμ, Φωκαλόρ, Βεπάρ, Σαξ, Σαμπνόκ Ρα, Βινέ, Μπιφρόνς, Βουάλ, Χααγκεντί, Κροσσέλ, Φουρκάς, Μουρμούρ, Ορομπάς, Γκρεμορύ, Οσέ, Αλλόκες, Οριάς, Βαπουλά, Ζαγκάν, Βαλάκ, Αντράλ, Χαουρές, Ανδρέαλφος, Κιμεγές, Αμδουσιάς, Βελιάλ, Ντεκαράμπια, Αμύ, Σήρε, Δανταλίων και Ανδρομάλιος.

Η Άσταρωθ, η οποία είναι ένα από τα 72 δαιμονικά πνεύματα, ήταν θεότητα των Σουμερίων, των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων και των Φοινίκων. Ονομαζόταν από τους Σουμερίους Ινάννα, ενώ από τους Βαβυλωνίους, τους Ασσυρίους και τους Φοίνικες Ιστάρ ή Αστάρτη. Η `Ασταρωθ ήταν αδελφή του `Ενκι ή `Εα ή Ωάννες, του Ούτου ή Σάμας και της Νινλίλ. Ο `Ενκι με τη Νινχούρσαγκ έκανε τον Βάαλ, ενώ η Νινλίλ με τον Ενλίλ, τον αδελφό της Νινχούρσαγκ, έκανε τη Νίσαμπα, τον Νινούρτα, τον Νάννα ή Σιν και τον Νεργκάλ.

Ο Βάαλ, η Άσταρωθ και ο Ααμούν, λοιπόν, είναι τρεις από τους ισχυρότερους δαίμονες. Μάλιστα ο Πλούταρχος αναφέρει για τον Αμούν (Περί `Ισιδος και Οσίριδος, 381): «Λένε ακόμα ότι είναι το μόνο ζώο (ο κροκόδειλος) που ζει στο νερό και τα μάτια του καλύπτει υμένας λεπτός και διαφανής που κατεβαίνει από το μέτωπο, ώστε να βλέπει χωρίς να τον βλέπουν, όπως συμβαίνει με τον πρώτο θεό (τον Αμούν)».

Βαάλ
Ααμούν
Άσταρωθ: Έργο του Πατρίκ Μποκλέρ

Επικεφαλής των δαιμόνων είναι ο Σατανάς, ο οποίος ήταν αρχικά ένας από τους Ελοχίμ και ονομαζόταν Εωσφόρος. Ο Εωσφόρος θέλησε να γίνει ίσος με τον Γιαχβέ, με αποτέλεσμα να έρθει σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του Γιαχβέ και να ηττηθεί (Ησαΐας, κεφάλαιον 14, στίχος 12): «Πώς έπεσες από τον ουρανό, Εωσφόρε, υιέ της αυγής! Πάνω στη γη συντρίφτηκες εσύ, που υπέταξες λαούς. Έλεγες μέσα σου, ‘‘Στον ουρανό θ’ ανέβω, τον θρόνο μου θα υψώσω πάνω απ’ τ’ άστρα του Θεού. Θα πάρω θέση πάνω στο βουνό, στον μακρινό βορρά που οι θεοί συνάζονται. Θ’ ανέβω πάνω από τα σύννεφα και με τον `Υψιστο θα είμαι ίσος’’».

Οι έκπτωτοι Ελοχίμ αν και είναι ενεργειακά όντα, μετά την αποστασία τους περιγράφονται ως ερπετοειδείς. Αυτό σημαίνει ότι όταν παίρνουν υλική μορφή χρησιμοποιούν σώματα ερπετοειδών.

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη διαβάζουμε (κεφάλαιον 12, στίχος 4): «Η ουρά του δράκοντα σέρνει το ένα τρίτο των άστρων του ουρανού». Κυριολεκτικά το απόσπασμα αυτό δεν μπορεί να εννοεί ότι ο δράκοντας, ο καλούμενος Διάβολος και Σατανάς, σέρνει το ένα τρίτο των άστρων του ουρανού. Αυτό που εννοεί είναι, ότι παρασέρνει το ένα τρίτο των άστρων του ουρανού, δηλαδή ότι παρασέρνει τους κατοίκους αυτών των αστρικών συστημάτων.

Εφ’ όσον ο Σατανάς και οι άγγελοί του χρησιμοποιούν σώματα ερπετοειδών και εφ’ όσον κάποιοι από τους εξωγήινους περιγράφονται ως ερπετοειδείς, είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι το ένα τρίτο των αστρικών συστημάτων του ουρανού που κατοικείται από ερπετοειδή όντα είναι υπό την κυριαρχία του Σατανά και των αγγέλων του. 

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα αναφερθούμε στην «Κοίλη Γη» και τον κόσμο των 72 δαιμόνων βασιλέων.

Βιβλιογραφία

  • Νίλσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1999
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Υπερβόρειοι και Απόλλων», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης, ο Ευπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

«Φοίβε βασιλεύ, όταν στην θάλασσα την κυκλική, η Σεβαστή Θεά Λητώ γεννοῦσ’ ἐσένα, τόν ὀμορφότερο μεταξύ  τῶν ἀθανάτων, αγγίζοντας με τα χέρια της μιά λυγερή φοινικιά, ολόκληρη η απέραντη  Δήλος, γέμισε από θείες ευωδιές και γέλασε η πελώρια γη κι αναγάλλιασε τῆς αφρισμένης θάλασσας ο βαθύς πόντος» (Θέογνις)

«…   Ταῦτα μὲν δὴ ἔχει τρόπον τὸν εἰρημένον: ἐς δὲ τὸν ἀγῶνα τὸν Ὀλυμπικὸν λέγουσιν Ἠλείων οἱ τὰ ἀρχαιότατα μνημονεύοντες Κρόνον τὴν ἐν οὐρανῷ σχεῖν βασιλείαν πρῶτον καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ ποιηθῆναι Κρόνῳ ναὸν ὑπὸ τῶν τότε ἀνθρώπων, οἳ ὠνομάζοντο χρυσοῦν γένος: Διὸς δὲ τεχθέντος ἐπιτρέψαι Ῥέαν τοῦ παιδὸς τὴν φρουρὰν τοῖς Ἰδαίοις Δακτύλοις, καλουμένοις δὲ τοῖς αὐτοῖς τούτοις καὶ Κούρησιν: ἀφικέσθαι δὲ αὐτοὺς ἐξ Ἴδης τῆς Κρητικῆς, [πρὸς] Ἡρακλέα καὶ Παιωναῖον καὶ Ἐπιμήδην καὶ Ἰάσιόν τε καὶ Ἴδαν: τὸν δὲ Ἡρακλέα παίζοντα–εἶναι γὰρ δὴ αὐτὸν πρεσβύτατον ἡλικίᾳ–συμβαλεῖν τοὺς ἀδελφοὺς ἐς ἅμιλλαν δρόμου καὶ τὸν νικήσαντα ἐξ αὐτῶν κλάδῳ στεφανῶσαι κοτίνου: παρεῖναι δὲ αὐτοῖς πολὺν δή τι οὕτω τὸν κότινον ὡς τὰ χλωρὰ ἔτι τῶν φύλλων ὑπεστρῶσθαι σφᾶς καθεύδοντας. Κομισθῆναι δὲ ἐκ τῆς Ὑπερβορέων γῆς τὸν κότινόν φασιν ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέους ἐς Ἕλληνας, εἶναι δὲ ἀνθρώπους οἳ ὑπὲρ τὸν ἄνεμον οἰκοῦσι τὸν Βορέαν. 

Πρῶτος μὲν ἐν ὕμνῳ τῷ ἐς Ἀχαιίαν ἐποίησεν Ὠλὴν Λύκιος ἀφικέσθαι τὴν Ἀχαιίαν ἐς Δῆλον ἐκ τῶν Ὑπερβορέων τούτων: ἔπειτα δὲ ᾠδὴν Μελάνωπος Κυμαῖος ἐς Ὦπιν καὶ Ἑκαέργην ᾖσεν, ὡς ἐκ τῶν Ὑπερβορέων καὶ αὗται πρότερον ἔτι τῆς Ἀχαιίας ἀφίκοντο [καὶ] ἐς Δῆλον: Ἀριστέας [γὰρ] ὁ Προκοννήσιος–μνήμην ἐποιήσατο Ὑπερβορέων καὶ οὗτος–τάχα τι καὶ πλέον περὶ αὐτῶν πεπυσμένος εἴη παρὰ Ἰσσηδόνων, ἐς οὓς ἀφικέσθαι φησὶν ἐν τοῖς ἔπεσιν. Ἡρακλεῖ οὖν πρόσεστι τῷ Ἰδαίῳ δόξα τὸν τότε ἀγῶνα διαθεῖναι πρώτῳ καὶ Ὀλύμπια ὄνομα θέσθαι: διὰ πέμπτου οὖν ἔτους αὐτὸν κατεστήσατο ἄγεσθαι, ὅτι αὐτός τε καὶ οἱ ἀδελφοὶ πέντε ἦσαν ἀριθμόν.

Δία δὴ οἱ μὲν ἐνταῦθα παλαῖσαι καὶ αὐτῷ Κρόνῳ περὶ τῆς ἀρχῆς, οἱ δὲ ἐπὶ κατειργασμένῳ ἀγωνοθετῆσαί φασιν αὐτόν: νικῆσαι δὲ ἄλλοι τε λέγονται καὶ ὅτι Ἀπόλλων παραδράμοι μὲν ἐρίζοντα Ἑρμῆν, κρατήσαι δὲ Ἄρεως πυγμῇ. Τούτου δὲ ἕνεκα καὶ τὸ αὔλημα τὸ Πυθικόν φασι τῷ πηδήματι ἐπεισαχθῆναι τῶν πεντάθλων, ὡς τὸ μὲν ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος τὸ αὔλημα ὄν, τὸν Ἀπόλλωνα δὲ ἀνῃρημένον Ὀλυμπικὰς νίκας.» (Παυσανίας Ηλιακά Α’)

Μία από τις πλέον αινιγματικές παραδόσεις τής μυθολογίας μας σχετίζεται με τους Υπερβορείους και την μυθική χώρα τους, την οποίαν κάθε φθινόπωρο επεσκέπτετο ο θεός Απόλλων με το ιπτάμενο άρμα του, το οποίο έσερναν Κύκνοι και επέστρεφε πάλι την άνοιξη στην Δήλο και στους Δελφούς. Η ἐπιστροφή τού Απόλλωνος εορτάζετο στους Δελφούς κάθε εαρινή ισημερία, με τα «Θεοφάνια» ενώ υπήρχε και ο Αστραφτερός Κύκνος που συμβόλιζε το προαναφερθέν ιπτάμενο άρμα του θεού.

Οι μελέτες που ασχολήθηκαν με το θέμα των Υπερβορείων, τοποθετούν αυτόν τον μυθικό λαό γενικώς και αορίστως στο βόρειο ημισφαίριο τού πλανήτη, ενώ κάποιες πιο ειδικές αναφορές μιλούν για Γροιλανδία, Σκανδιναβία, Βαλτική, Ρωσία, Σιβηρία, για Σκύθες, για Μασαγέτες κ.α. Υπάρχουν βέβαια και πιο εξεζητημένες μελέτες για την Υπερβορεία, όπως η άποψη ότι ήταν κάποιο νησί (πάντοτε τοποθετημένο στην Αρκτική ζώνη) το οποίο καταποντίστηκε. Εικάζεται ότι οι έρευνες του Γιούργκεν Σπάνουθ * το 1961, στον 54ο παράλληλο, αποσκοπούσαν στην ανεύρεση της υποτιθέμενης καταποντισμένης Υπερβορείας ·  όμως οι δώδεκα δύτες και οι πέντε βατραχάνθρωποι της αρχαιολογικής αποστολής δε βρήκαν τίποτα.

Στην αρχαία Ελλάδα βέβαια υπήρχε η γνώση για τις περιοχές της Αρκτικής ζώνης και των συνθηκών που επικρατούν εκεί, όπως για παράδειγμα η αναφορά του Ηροδότου ότι στους Υπερβορείους η μέρα διαρκεί έξι μήνες.

Ο Ηρόδοτος έκανε αυτή την δήλωση διότι γνώριζε και για τις συνθήκες της Αρκτικής και για τους Υπερβορείους και υπέθεσε ότι οι τελευταίοι, ως «Υπέρ-Βόρειοι», και παίρνοντας την στενή ερμηνεία αυτού τού όρου, κατοικούν στον απώτατο βορρά, στην Αρκτική. Δεν πρέπει να ξεχνούμε βεβαίως και τον θαλασσοπόρο Πυθέα από την Μασσαλία, που ήταν συν τοις άλλοις μεγάλος γεωγράφος, αστρονόμος και μαθηματικός, ο οποίος ταξιδεύοντας στον βορρά πρέπει να έφθασε μέχρι  την Γροιλανδία.

Υποθέτοντας δε ότι όντως οι Υπερβόρειοι είναι Γροιλανδοί ή Σκανδιναβοί ή Σκύθες ή Μασαγέτες,  ερχόμαστε σε σύγκρουση με την αρχαιοελληνική γραμματεία που αναφέρει ότι οι Υπερβόρειοι μιλούσαν Ελληνικά!

Διαβάζουμε στον Διόδωρο: «Έχειν δε τους Υπερβορείους τίνα διάλεκτον, και προς τους Έλληνας οικειότατα διάκεισθαι…».

Οι Υπερβόρειοι λοιπόν είναι Έλληνες, αδέλφια μας, όλοι ιερείς και λάτρεις του Απόλλωνος του οποίου «…η αληθινή κατοικία… βρίσκεται ανάμεσα στούς Υπερβορείους, σε μια χώρα Αιώνιας Ζωής…» όπως αναφέρει και ο Πλάτων. Βέβαια Αιώνια Ζωή και Αιώνια Ευτυχία δεν υπάρχει στις εσχατιές του βορρά, ούτε είναι ασφαλώς ένας παντοτινός καταπράσινος τόπος με ανέσπερο φως χωρίς να γνωρίζει ποτέ χειμώνα και πολύ περισσότερο ένας τόπος με δυο ετήσιες σοδειές, όπως τον θέλει η Ελληνική Μυθολογία.

Από τα ανωτέρω θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Υπερβορεία δεν ανήκει στις βόρειες πολικές περιοχές· δεν βρίσκεται κάν στον πλανήτη Γη.  Και ως προς αυτό μας πληροφορεί σχετικά ο μεγάλος λυρικός αλλά και μύστης ποιητής Πίνδαρος: «Την θαυμαστήν οδόν την άγουσαν εις τας πανηγύρεις των Υπερβορείων ούτε πεζός, ούτε δια πλοίων ερχόμενος θα δυνηθής να εύρης…»

Εφόσον λοιπόν ο δρόμος που οδηγεί στους Υπερβορείους δεν υφίσταται ούτε δια ξηράς, ούτε δια θαλάσσης, άρα ο μόνος δρόμος που απομένει είναι ο εναέριος δρόμος τον οποίο για να τον διασχίσεις χρειάζεται να διαθέτης – τι άλλο; –  ιπτάμενα σκάφη!

Επομένως οι Υπερβόρειοι ανήκουν σε χώρους κοσμικούς, οι οποίοι μέσω του μύθου του Περσέως, εντοπίζονται στους αστερισμούς του βορείου ημισφαιρίου τού ουρανού. Κατωτέρω θα αντιπαραβάλουμε

την μυθολογική εκδοχή που θέλει τον Περσέα να επισκέπτεται τους Υπερβορείους για να λάβει βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουσή του με την Μέδουσα, με τους βορείους αστερισμούς, για να εντοπίσουμε ειδικότερα αυτούς στους οποίους θα δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή.

Εν συνεχεία ο Πίνδαρος μάς γνωστοποιεί τα αίτια της Αιωνίου Ευτυχίας των Υπερβορείων αναφέρων ότι άν και είναι άνθρωποι εντούτοις δεν προσβάλλονται ποτέ από νοσήματα, ούτε μάλιστα υπόκεινται στην διαδικασία τής γηράνσεως τών κυττάρων τους και κατά συνέπειαν είναι αθάνατοι. Αναφέρει σχετικώς: «Ούτε ασθένειαι ούτε το απαίσιον γήρας προσβάλλουν την ιερά ταύτην γενεάν, χωρίς δε πόνον και μακράν των μαχών ζούν… Εις τών ευτυχών τούτων ανθρώπων το έθνος ήλθε άλλοτε τής Δανάης ο υιός (ο Περσέας)…».

Ο Πλάτων εξηγεί την αθανασία των Ολύμπιων προπατόρων μας όταν αναφέρει πώς η διατήρησις της συνοχής τους οφείλεται στο γεγονός πως η συγκόλλησις των τεσσάρων στοιχείων του Σύμπαντος (Γη, Ύδωρ, Πυρ, Αήρ), που αποτελούν την προαναφερθείσα συνοχή τους, έγινε με Δεσμούς Άλυτους (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό).  

Εφόσον λοιπόν οι Υπερβόρειοι είναι αθάνατοι και εφόσον αυτό προϋποθέτει «Αλύτοις Δεσμοίς» εν τη συνοχή τους και εφόσον είναι Έλληνες Αδελφοί μας, συνεπάγεται ότι είναι και αυτοί κάποιοι από τους (χιλιάδες) Ολυμπίους.

Πάλιν ο Πίνδαρος μάς πληροφορεί για τον σύνδεσμο που ενώνει τούς Ελλανίους εν τη Ελλανία, με τους Ελλανίους Ολυμπίους: «Υπάρχει μία φυλή ανθρώπων, μία φυλή θεών. Έχουν και οι δύο πνοήν ζωής από μία μόνον μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μάς κρατούν μοιρασμένους και η μία είναι τα τίποτε, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη ακρόπολη. Και όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυία και δύναμη, με τους αθανάτους, κι ας μην ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα…».

Στην περίπτωση που μελετούμε και συμφώνως προς την ελληνική παράδοση, ο σύνδεσμος δεν είναι άλλος από τον θεό Απόλλωνα. Αξίζει να αναφέρουμε κάποια στοιχεία από την μυθολογία μας που συνδέουν τον Απόλλωνα με τους Υπερβορείους πριν ακόμα την γέννησή του.

Κατά την παράδοση, η μητέρα του θεού, η Λητώ, γεννήθηκε στη χώρα των Υπερβορείων γεγονός που αμέσως την κατατάσσει στο έθνος αυτό. Όταν πλησίαζε η ώρα της γέννησης τού θεού τού Φωτός, η Υπερβορεία Λητώ μετέβη στην Δήλο συνοδευομένη από τις δύο Υπερβόρειες  παρθένες  Άργη και Ώπιδα (για την ιστορία θα πρέπει να πούμε ότι η νήσος Δήλος ήτο «άδηλος» δηλ. αφανής  διότι βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, με προορισμό όμως να αναδυθή με προσταγή του Διός για χάρη τής επιτόκου Λητούς και να καθαγιασθή με την γέννηση του θεού). Άλλες δύο Υπερβόρειες παρθένες αργότερα, η Λαοδίκη και η Υπερόχη έφθασαν στο νησί προσφέροντας «δώρα».

Βέβαια όλη αυτή η μυθιστορία είναι γεμάτη από κώδικες όπως κώδικες είναι και οι τάφοι των δύο παρθένων (της Λαοδίκης και της Υπερόχης) που βρέθηκαν στην Δήλο και διεμορφώθησαν κοντά στον ιερό περίβολο της Αρτέμιδος.  Και λέγω ότι οι τάφοι τους είναι κωδικοποιημένα σημεία, διότι μετά τον «θάνατο» τον δύο κοριτσιών, σταμάτησε και οποιαδήποτε -άμεση- επαφή μεταξύ των Υπερβορείων και των κατοίκων του νησιού.

Πιθανώς οι τάφοι των δύο Υπερβορείων παρθένων να σχετίζονται με τον λοιμό που έπληξε τους Αθηναίους το 425 π.Χ. και να χρησιμοποιήθηκαν ως μέσον καθάρσεως προς εξευμενισμόν τού Απόλλωνος. Πάντως κανένας τάφος Δηλίου δεν έπρεπε να μείνει στο νησί και έτσι το νεκροταφείο του νησιού μετεφέρθη στο γειτονικό νησί Ρηνεία. Επίσης, ως μέσον καθάρσεως, απαγόρευαν στις εγκυμονούσες να γεννήσουν στην Δήλο και έτσι αυτές πήγαιναν, όταν έφθανε η ώρα της γέννας, στην Ρηνεία.

Ο θεός Απόλλων είναι γνωστός για την ασύγκριτη ευστοχία του στην τοξοβολία· τα βέλη του δεν αστοχούν ποτέ. Αυτή του τήν ικανότητα χρησιμοποίησε για να εκδικηθεί τους Κύκλωπες τους οποίους θεώρησε ως υπαιτίους για τον θάνατο τού υιού του Ασκληπιού. Με μεγάλη επιδεξιότητα στόχευσε με το τόξο του και με ένα και μοναδικό βέλος σκότωσε όλους τούς Κύκλωπες. Μετά από το φονικό, το βέλος πέταξε μόνο του(;) και κρύφτηκε στον ναό του Απόλλωνος στην χώρα τών Υπερβορείων.

Αυτό το ιπτάμενο βέλος χάρισε ο θεός στον Υπερβόρειο ιερέα Άβαρι πάνω στο οποίο μετεφέρθη για το ταξίδι του από την Υπερβορεία στην Δήλο.  Ο Άβαρις επεσκέφθη τον πλανήτη μας στην εποχή του Πυθαγόρου, με τον οποίο είχε και επαφή και σε αυτό το γεγονός εντοπίζεται η καταγωγή του Πυθαγόρου, αλλά και του εκ Σύρου διδασκάλου του Φερεκύδου, στους Υπερβορείους.

Η σχέσις άλλωστε του Πυθαγόρου με τον Υπερβόρειο Απόλλωνα διαφαίνεται όταν ο Άβαρις συνάντησε τον Πυθαγόρα και τον «νόμισε» για τον ίδιο τον θεό «…για τον θεό του οποίου ήταν ιερέας..» αναφέρει σχετικά ο Ιάμβλιχος, στα κείμενα τού οποίου μπορούμε επίσης να διαβάσουμε: «Αυτοί λοιπόν θεωρούν ότι αυτή είναι η πίστη των δικών τους αντιλήψεων, γιατί ο πρώτος που διακήρυξε αυτά δεν ήταν κανείς τυχαίος, αλλά ο θεός, και ένα από τα Ακούσματα είναι αυτό: ποιος είσαι Πυθαγόρα; Επειδή ισχυρίζονται πως ήταν ο Απόλλωνας ο Υπερβόρειος. Αποδείξεις δε αυτού είναι ότι σε αγώνα, αφού σηκώθηκε, έδειξε το μηρό του χρυσό και τον Άβαρι τον Υπερβόρειο φιλοξενούσε και πήρε από αυτόν ένα ακόντιο (βέλος) με το οποίο αυτός ταξίδευε μέσα στον αιθέρα».

Και αλλού:  «(Ο Άβαρις) χάρισε στον Πυθαγόρα ένα βέλος το οποίο κρατούσε όταν βγήκε από το ιερό. Αυτό θα ήταν χρήσιμο σε αυτόν για όσες δυσκολίες θα συνέβαιναν κατά την τόσο μεγάλη περιπλάνηση. Πάνω σε αυτό λοιπόν ιππεύοντας θα μπορούσε να διαβεί τα αδιάβατα».

Επίσης: «Αιθεροβάτης είναι το επίθετο του Άβαρι, γιατί σε αυτόν εδωρήθη ακόντιο (βέλος) από τον Υπερβόρειο Απόλλωνα και μεταφερόμενος πάνω σε αυτό… διέβαινε τα αδιάβατα, βαδίζοντας, κατά κάποιον τρόπο, στον αέρα, πράγμα το οποίο υπέθεσαν μερικοί ότι είχε κάνει και ο Πυθαγόρας…».

Το φονικό-ιπτάμενο βέλος είναι φυσικά, όπως και το ιπτάμενο άρμα τού Απόλλωνα που σέρνουν Κύκνοι, σκάφος που έχει την δυνατότητα διαστρικών ταξιδιών. Σχετικά με τα ανωτέρω αναφέρει και ο Raymond Drake στο βιβλίο του Gods and Spacemen in Greece and Rome  (τίτλος στα ελληνικά: Διαστημάνθρωποι και Ιπτάμενοι Δίσκοι στην Ελλάδα).

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι «Διαστημάνθρωποι» κατά τον Drake, είναι οι θεοί των Αρχαίων Ελλήνων. Αναφέρει λοιπόν ο Άγγλος συγγραφέας: «…Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος έγραψε ότι ο Πυθαγόρας πήρε τις γνώσεις του από τον Υπερβόρειο Δρυϊδη Άβαρι, τον ιερέα του Απόλλωνα, που δεν έτρωγε γήινες τροφές και ταξίδευε στον αέρα πάνω στο Βέλος του Απόλλωνος, υπονοώντας έναν διαστημάνθρωπο… Ο Πυθαγόρας μίλησε επίσης για επικοινωνία με τους θεούς· οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο σοφός είχε μεταφερθεί κατά κάποιο θαυμαστό τρόπο γύρω από γη, ένας υπαινιγμός για τη φιλία του με πλάσματα του διαστήματος…».

Φεύγοντας από την Υπερβορεία ο Απόλλων, όπου είχε καταφύγει μετά τη γέννησή του, επισκέπτεται τους Δελφούς, το μέρος στο οποίον επρόκειτο να ιδρυθεί το ομώνυμο μαντείο. Κατά μίαν εκδοχή τού μύθου, ιδρυτής τού μαντείου θεωρείται ο Ωλήν. Για τον Ωλήνα λέγεται ότι έγραψε η ποιήτρια και ιέρεια των Δελφών, Βοιώ (σκεφθείτε καί τήν σχέσιν μέ τήν Βοιωτία…), που υπήρξε σύζυγος τού Ακταίου (βασιλέως των Αθηνών) και μητέρα τού επικού ποιητού Παλαιφάτου.

Στην Βοιώ έχει αποδοθεί το έργον «Ύμνος στον Απόλλωνα» όπου αναφέρει πώς το δελφικό μαντείο ιδρύθηκε από τους Υπερβορείους και ότι ο πρώτος μάντης ήταν ο Ωλήν, που από τον Ησύχιο και τον Σούδα αποκαλείται «Δυμαίος» ή «Λύκιος» ή «Υπερβόρειος». Ο Ωλήν θεωρείται επίσης και ο εφευρέτης τού δακτυλικού εξαμέτρου. Μαζί με τον Υπερβόρειο Ωλήνα, ήρθαν ως υπερασπιστές τού μαντείου οι Υπερβόρειοι Υπέροχος και Λαόδοκος (τά αρσενικά ονόματα τών δύο Υπερβορείων Παρθένων πού συνώδευσαν τήν Λητώ στήν Δήλο)

Όπως είπαμε οι Υπερβόρειοι είναι Έλληνες Αδελφοί μας τού βορείου ημισφαιρίου τού ουρανίου θόλου. Σε ποιους όμως αστερισμούς εντοπίζονται; Θα πάρουμε την απάντηση από τους πρωταγωνιστές τού μύθου του Περσέως.

Όμως πρώτα θα πρέπει να πούμε λίγα λόγια για την επίσκεψη του Ήρωος στις περιοχές των Υπερβορείων από τους οποίους έλαβε βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουσή του με την Μέδουσα.

Οι Υπερβόρειοι τού προσέφεραν το σπαθί που προορίζετο για τον αποκεφαλισμό του φοβερού τέρατος, καθώς επίσης και την περικεφαλαία από σκυλίσιο δέρμα πού θα τόν έκαμνε κατά βούλησιν αόρατο. Φύλακας-Άγγελος του Περσέως αναλαμβάνει η θεά Αθηνά η οποία και αρχικώς τον βοηθεί να μεταβή στους Υπερβορείους, όπως μας πληροφορεί ο Πίνδαρος: «…Εἶς  τῶν εὐτυχῶν τούτων ἀνθρώπων τό ἔθνος ἦλθεν ἄλλοτε τῆς Δανάης ὁ υἱός ( Περσεύς) μέ τόλμην καί θάρρος ὑπό τήν ὁδηγίαν τῆς Ἀθηνᾶς».

Παράδοξος όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Περσεύς βρέθηκε ανάμεσά τους. Στο κατωτέρω απόσπασμα τού Πίνδαρου μπορούμε να διαβάσουμε: «…Λέγω τούς Ὑπερβορείους, εἶς τῶν ὁποίων τά δώματα ἦλθεν ἄλλοτε ὁ Περσεύς ὁ ἥρως, καί παρεκάθισεν εἰς γεῦμα. Εὗρε δέ αὐτούς προσφέροντας εἰς τόν θεόν ἱεράς θυσίας ὅνων…».

Ο Περσεύς λοιπόν θυσίασε όνους για να μπορέσει να μεταβεί στη χώρα τους. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο ποιητής, στην συγκεκριμένη ωδή, ομιλεί με κώδικα.     

Ο συγγραφέας Παναγιώτης Τουλάτος στο έργο του «Τα Αρχεία της Χαμένης Γνώσης, Βιβλίο1» δίνει μία εξήγηση: «…Ο γνωρίζων ελληνικά θα καταλάβει ότι η προσφορά των Υπερβορείων αδελφών μας, είναι προσφορά τού όλου νοητικού κόσμου, αφού ο Περσεύς τούς βρήκε προσφέροντας θυσίας  ὄ ν ω ν (διάβαζε αποκωδικοποιημένα   ν ο ῶ ν)…  Και για νά γίνη πλέον κατανοητόν  άς παραπέμψουμε στον μεγάλο γραμματολόγο Λουκιανό (έργο Λούκιος ἤ Όνος), στον Πλάτωνα (έργο «Ευθύδημος»), αλλά και στην πορεία του Ιησού Χριστού «επί πώλου όνου». Επίσης στον «Κρατύλο» τού Πλάτωνος, δια να καταλάβουμε τη βαθύτερη ουσία του ελληνικού αλφαβήτου και να συλλαμβάνουμε μηνύματα μέσα από λέξεις κλειδιά όπως,  Κρ-Ονος ή Θρ-Ονος…» 

Για όποιον θα θελήσει να ψάξει περισσότερο το θέμα σχετικά με τους «ὄνους», θα πρέπει να καταφύγει και σε εργασίες που ασχολούνται με την πινακίδα τοῦ Ιδαλίου * * στήν Κύπρο.

Ας δούμε όμως τους αστερισμούς στους οποίους θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή. Τα κοινά ονόματα που συναντούμε στον μύθο και στους έξι (6) από τους τριανταέναν

(31) αστερισμούς του βορείου ημισφαιρίου, είναι ως εξής:

 ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ

                  ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

  Περσεύς

                       Ο ομώνυμος  Ήρως

  Ανδρομέδα

     Η Κόρη πού σώζει ο Περσεύς  από τόν δράκοντα

    Κηφέας

     Ο Βασιλεύς καί Πατέρας τής Ανδρομέδας

   Κασσιόπη

                   Η Μητέρα τής Ανδρομέδας

   Πήγασος

                          Ο Πτερωτός Ίππος

   Δράκων

Το Τέρας πού επρόκειτο νά κατασπαράξη τήν              Ανδρομέδα

Επιπλέον αστερισμοί που από την παράδοση θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως «τόπους των Υπερβορείων» είναι ο αστερισμός του Τόξου (το όπλο του θεού Απόλλωνος) και ο αστερισμός του Κύκνου (το πουλί που συντροφεύει τον Απόλλωνα στα ταξίδια του σέρνοντας το ιπτάμενό του άρμα).

Ο αστερισμός του Δράκοντος (ίσως και οι αστερισμοί του Οφιούχου και του Όφεως που εμφανίζονται ενίοτε στο βόρειο και στο νότιο ημισφαίριο) δέν αποτελεί αστερισμό των Υπερβορείων αδελφών μας -των ανθρώπων με τα εξαίρετα ήθη- αλλά αποτελεί τους μιασματικούς τού βορείου ημισφαιρίου.

Ο Εγρήγορος Έλληνας θα πρέπει να κατανοήσει ότι πίσω από την σύγκρουση τού Περσέως με την Μέδουσα υποκρύπτεται η σύγκρουσή του κατά των μιασματικών Δρακόντων. Θα πρέπει να κατανοήσει ότι η απόσταση ανάμεσα στα όντα αυτού τού αστερισμού με τον Δράκο τον μεγάλο, τον Όφι τον Αρχαίο, είναι πολύ μικρή.

«Και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανώ· ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού επολέμησαν κατά του Δράκοντος, και ο Δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού… Και ερρίφθη ο Δράκων ο Μέγας ο Όφις ο Αρχαίος…εις την γην · και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ’ αυτού…» (Άποκάλυψις ΙΒ-7,9).

Τέλος, η σκηνή στην οποία ο Ήρως Περσεύς σώζει την Ανδρομέδα από τον Δράκοντα αφού τον σκοτώνει, διετηρήθη στην χριστιανική παράδοση μέσα από την αλληγορική εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Γαλαξίας της Ανδρομέδας

(*)  Dr Jürgen Spanuth (1907-1998) 

Γεννήθηκε στό  Leoben τής Αυστρίας καί σπούδασε θεολογία καί αρχαιολογία. Έγινε ευαγγελικός (προτεστάντης) πάστωρ στήν πόλη Bordelum, στίς  Βορειοφρισικές Ακτές τού κρατιδίου τού SchleswigHolstein (Σλέσβιχ-Χόλστάϊν) τής Βορείου Γερμανίας καί τό 1953 μετά από ανασκαφές στήν νήσο Heligoland / Ελιγολάνδη στήν Βόρειο Θάλασσα, βορειοδυτικώς τού Αμβούργου, δημοσίευσε τό βιβλίο του  Das Entraselte Atlantis (=Das enträtselte Atlantis = Ντάς Εντρέτσελτε Ατλάντις = Η επεξήγησις τού αινίγματος τής Ατλαντίδος) , εις τό οποίο ανέπτυξε τήν θέσιν του ότι κατά τό 1250 πΧ έγινε μία τεραστία καταστροφή εις τήν Βόρειο Θάλασσα μέ αποτέλεσμα νά ακολουθήση «εισβολή» Σκανδιναυών στήν  Μεσόγειο. Ο Σπάνουθ θεωρούσε τήν Βασιλεία ως τήν βασιλική νήσο τής Ατλαντίδος, καθώς καί ότι ευρίσκετο πλησίον τής Ελιγολάνδης, όπου ευρίσκετο τό θρησκευτικό κέντρο κατά τόν Βορειοευρωπαϊκό Αιώνα τού Ορειχάλκου. Έγραψε καί ένα βιβλίο μέ τίτλο «Ορείχαλκος»

Τόν Σπάνουθ αμφισβήτησαν πολλοί επιστήμονες τής εποχής του ο οποίοι μάλιστα έφθασαν σε σημείο νά τόν αποκαλέσουν ψεύτη καί απατεώνα. Αναγκάστηκε νά αμυνθή δικαστικώς καί μετά από 6 χρόνια  εδικαιώθη. όταν δέκα καθηγητές πανεπιστημίων απέσυραν τις προφάσεις τους αποδεχόμενοι ότι τά επιχειρήματά τους εναντίον του ήταν έωλα καί αστήρικτα. 

 

(*  *)  Περίφημη ορειχαλκίνη πινακίδα του Ιδαλίου (ή Εδαλίου, Ηδαλίου), χαραγμένη και στις δύο πλευρές της με συλλαβική Ελληνική γραφή, βρέθηκε από χωρικούς το έτος 1850 στο εκεί Ιερό της Θεάς Αθηνάς, στη βορειοδυτική Ακρόπολη της αρχαίας πόλεως Ιδάλιον στήν Κύπρο.. Εν συνεχεία επωλήθη στον Duc de Luynes- Δούκα τής Λυέννης – και κατέληξε στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων (Συλλογή μεταλλικών αντικειμένων, τομέας μπρούτζινων, έκθεμα 2297).

Η πινακίδα χρονολογείται στο πρώτο ήμισυ του 5ου αιώνος πΧ. και εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την καλλιέργεια του πεζού λόγου στην Κύπρο όντας μοναδική σε έκταση, ύφος και παλαιότητα. Η μετάφραση του κειμένου της πινακίδος έγινε εύκολα με τη βοήθεια των διγράφων μεταγενεστέρων κυπριακών επιγραφών (συλλαβικών με συνοδευτική αλφαβητική απόδοση) που εμφανίζονται από τα μέσα του 4ου αιώνος κι εντεύθεν, και με πιο καθοριστική στον αποσυμβολισμό του συλλαβαρίου εκείνη του έτους 388, από το Ναό του Θεού Απόλλωνος Αμυκλαίου στην ίδια πόλη.   

Η επιγραφή του Ιδαλίου αποτελεί μία πολύ καλή μαρτυρία για την ανεπιτυχή πολιορκία της πόλεως από τους Μήδους και τους Κιτιείς στις αρχές της Κυπροκλασικής περιόδου (γύρω στο 475), επί άρχοντος Φιλοκύπρου τού υιού τού Ονασαγόρα και βασιλέως Στασικύπρου, καθώς και για το ιατρικό επάγγελμα (πού εκπροσωπεί ο Ονάσιλος, υιός τού Ονασικύπρου) και τήν αμοιβή του εκ μέρους τής πόλεως, καθώς και για τις πρώϊμες δημοκρατικές διαδικασίες στην εν λόγω πόλη που τότε ήταν ακόμη βασίλειο, μάς αποκαλύπτει δε ολόκληρο το κυπριακό συλλαβάριο της συγκεκριμένης γραφής (δημοσιεύθηκε από τον Ο. Masson στο κλασικό και έγκυρο έργο του για τη συλλαβική επιγραφική της Κύπρου).  Η «Ρήτρα» που αποτυπώνεται επάνω σε αυτή την ορειχάλκινη πινακίδα και έχει δημοσιευθεί μεταφρασμένη στο σχετικό με την Κυπριακή Γραμματεία βιβλίο που εξέδωσαν οι έγκυρες Εκδόσεις του Ιδρύματος Λεβέντη (Λευκωσία), κλείνει με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά λόγια:  

«ΙΔΕ ΤΑ(Ν) ΔΑΛΤΟΝ ΤΑ(Ν)ΔΕ ΤΑ FΕΠΙΓΑ ΤΑΔΕ ΙΝΑΛΑΛΙΣΜΕΝΑ, ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΑΣ Α ΠΤΟΛΙΣ ΚΑΤΕΘΙΓΑΝ Ι(Ν) ΤΑ ΘΙΟΝ ΤΑΝ ΑΘΑΝΑΝ ΤΑΝ ΠΕΡ’ ΕΔΑΛΙΟΝ ΣΥΝ ΟΡΚΟΙΣ ΜΕ ΛΥΣΑΙ ΤΑΣ ΦΡΕΤΑΣ ΤΑΣΔΕ ΥFΑΙΣ ΖΑΝ. ΟΠΙ ΣΙΣ ΚΕ ΤΑΣ FΡΕΤΑΣ ΤΑΣΔΕ ΛΥΣΕ, ΑΝΟΣΙΓΑ FΟΙ ΓΕΝΟΙΤΥ. ΤΑΣ ΓΕ ΖΑΣ ΤΑΣΔΕ ΚΑΣ ΤΟΣ ΚΑΠΟΣ ΤΟΣΔΕ ΟΙ ΟΝΑΣΙΚΥΠΡΟΥ ΠΑΙΔΕΣ ΚΑΣ ΤΩ(Ν) ΠΑΙΔΩΝ ΟΙ ΠΑΙΔΕΣ ΕΞΟ(Ν)ΣΙ ΑΙFΕΙ, Ο(Ι) Ι(Ν) ΤΟΙΡΟΝΙ ΤΩΙ ΕΔΑΛΙΕFΙ ΙΟ(Ν)ΣΙ» 

«Η Μυθιστορική Εξέλιξη: (Γραικός – Έλλην – (Ρωμιός Έλλην) – Ελλάς» γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Γ΄ Μέρος)

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

«Ο μύθος αναφέρει ότι η κιβωτός σταμάτησε στον Παρνασσό και εκεί αναπτύχθηκαν ξανά οι άνθρωποι (φυλές) και σίγουρα εκεί κοντά οργανώθηκαν και οι λατρείες που αφορούσαν κάποιους θεούς ή κάποια ζωογόνο δύναμη…»

Η  πρώτη  καταγεγραμμένη  χρήση  του  ονόματος, «Έλληνες» ως εθνωνύμιο, που καλύπτει  όλους, βρίσκεται στο επίγραμμα του Αρκάδα αυλωδού Εχέμβροτου, όταν αυτός νίκησε το  έτος 584 π.Χ ( 483  Ολυμπιάδα) στους αγώνες «των  Αμφικτυόνων» με τα «μέλη» (μουσική)  και «τα προς τους Έλληνας Ελεγεία» .

Η  άποψη ότι η ονομασία προήλθε από τις πολιτικό – θρησκευτικές ενώσεις, που ονομαζόντουσαν αμφικτυονίες και αναπτύχθηκαν αργότερα στην περιοχή, μπορεί πράγματι να δώσει μια λογική ερμηνεία, τόσο στην παρουσία, όσο και στην επικράτηση του  ονόματος, εάν πράγματι μνημονεύεται και στους μύθους μια πρώτη έννοια ονόματος που  να τεκμηριώνει κάτι τέτοιο.

Αν  λάβουμε υπόψη την αναφορά του μύθου για τον Αμφικτύονα, τον αδελφό του Έλληνα, που βασίλεψε στις Θερμοπύλες και στην Αθήνα, διαπιστώνουμε ότι η συγκεκριμένη  ονομασία μάς αποτυπώνει, «λεκτικά» τον θεσμό ή πιθανόν τον εισηγητή, ενώ η θέση του  προσώπου στον μύθο, ο οποίος είναι ο αδελφός του Έλληνα, συνδέει (χρονικά) και έμμεσα   αναμεταξύ τους (φυλετικά) τους συμμετέχοντες στον θεσμό (είναι συγγενείς) .

Το τρίτο και τελευταίο δεύτερο μέρος της Μυθιστορικής εξέλιξης (Διαβάστε το Πρώτο και το Δεύτερο μέρος)

Η  Πυλαία  αμφικτυονία, γύρω  από  το  ιερό  της  Δήμητρας  και η  Δελφική (που  έγινε  αιτία  σημαντικών πολέμων) αποτελούν  μια  περίτρανη απόδειξη  για  την  σημασία  που  είχε  ο  θεσμός  για  τους Έλληνες, επίσης  ιδιαίτερη  εντύπωση  προκαλεί  η  διαπίστωση  ότι  το  όνομα  των  Δελφών  προέρχεται  από  κοινή  ρίζα  με  τις  λέξεις  : δελφύς, δελφίς, αδελφός (αφού  δελφύς  σημαίνει  μήτρα), και  η  χρήση  στον  πληθυντικό Δελφοί  ίσως σημαίνει «αδελφότητα» την  ένωση «αδελφικών» (συγγενικών) φύλων.

Τι μπορεί να τους ένωσε λοιπόν; Μόνο η συγγένεια, ο χώρος, το  ιερό, κάποια  κοινή  λατρεία ή ο τρόπος λατρείας;

Μήπως η λέξη «Δελφοί» τα λέει όλα, διότι σημαίνει τον «ιερό  χώρο», την κοινή μήτρα (περιοχή) ανάπτυξης των Ελλήνων; Ο μύθος αναφέρει ότι η κιβωτός σταμάτησε στον Παρνασσό και εκεί αναπτύχθηκαν ξανά οι άνθρωποι (φυλές) και σίγουρα εκεί κοντά οργανώθηκαν και οι λατρείες που αφορούσαν κάποιους θεούς ή κάποια ζωογόνο δύναμη.

Την υπόθεση αυτή ενισχύει ο επώνυμος ήρωας των Δελφών, ο Δελφός που φέρεται να είναι γιος της κόρης του Δευκαλίωνα, Μελανθώς, η οποία τον απέκτησε με τον Ποσειδώνα, που ενώθηκε μαζί της με την μορφή δελφινιού (κατά άλλη παράδοση γιός της Θυίας, της άλλης κόρης του Δευκαλίωνα).

Αυτό  που  δυσκολεύει  μια  τέτοια  θεώρηση  άμεσης  σύνδεσης  των  γηγενών  γύρω  από  το  ιερό, είναι  ο ομηρικός  Ύμνος στον  Απόλλωνα ο οποίος  μας  πληροφορεί  πως οι  πρώτοι  υπηρέτες – ιερείς  του ναού ήταν Κρήτες, το πλήρωμα  ενός  πλοίου  που  ο  ίδιος  ο Απόλλωνας  το  έφερε  στην  Κρίσσα   καθοδηγώντας  το  μ’ ένα  δελφίνι, (όμως  δελφίς = δελφίνι) σκοπεύοντας  έτσι  να  τους  παραδώσει  το  πλούσιο  ιερό  του  να  το  υπηρετούν.

Στην  συγκεκριμένη  θεώρηση  αναγκαστικά  μπλέκεται  και  ο  Όμηρος  ο  οποίος στην  Ιλιάδα  δεν  μνημονεύει  τις  αμφικτυονίες (κατάλογος  νεών) ούτε  τους Δελφούς, εκτός  αν  οι «Πανέλληνές» του  είναι  οι αμφικτύονες,  κάτι  που  πιθανόν  να  το  εννοεί  ακριβώς  έτσι  και  ο  μεταγενέστερος  Ησίοδος  στους  δικούς  του «Πανέλληνες».

Για  τον  Όμηρο  υπάρχει  περιοχή  Ελλάδα, που  πιθανόν  να  την  επεκτείνει  μέχρι  την  Βοιωτία  και  λαός  «Έλληνες»  που  μένει  κοντά  στον  Σπερχειό με  βασιλιά  τον Αχιλλέα.

Η  άποψη βέβαια ότι  υπήρξε  περικέντρωση  των  γειτονικών  φυλετικών ομάδων γύρω από  ένα  ιερό  είναι αρκετά  λογική  εκτίμηση, έχει ιστορικές  ρίζες  στην περιοχή  και  απήχηση  στους  μύθους, το  ερώτημα  που  μπορεί  να  τεθεί  είναι:  αμφικτυονία  ναι, αλλά γύρω  από  ποιο  ιερό  και  ποια  λατρεία;

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι οι μετέπειτα ονομασθέντες Έλληνες σε απροσδιόριστο χρόνο ήσαν οι Γρακοί.

 

Ετυμολογία: Έλλην –  Ελλάς

 

Ο Ευθύμιος Αδάμης στην ερώτηση ποιά είναι τελικά η ετυμολογία των λέξεων «Ελλάς – ‘Ελληνες» μας αναφέρει: «Οι λέξεις  «Ελλάς»  και  «Έλλην»  βρέθηκαν  συχνά  στο  επίκεντρο  της  έρευνας  και  η προσπάθεια  ετυμολόγησής  τους, δημιούργησε  γύρω  τους  μια   αρκετά   μεγάλη «φιλολογία  εικασιών»  είτε  για  την  προέλευση  των  λέξεων,  είτε  για  το  νόημά  τους. Η  σύγχυση  είναι  αναπόφευκτη  διότι πολλές  ελληνικές  λέξεις, δημιουργούν  αυτήν την  αίσθηση,  ότι  πράγματι  βρίσκονται  κοντά  στην  σημασία  των  ονομάτων  «Ελλάς – Έλλην» όπως πχ. Ελλός  – Έλλοψ = ο  άφωνος, ο άλαλος. Ελλοί (κατά  τον Πίνδαρο), Σελλοί (κατά  τον  Όμηρο) = οι  ιερείς  της  Δωδώνης.

Ελλοπία – Έλλοπες  =  η  χώρα  και  οι  κάτοικοι  της  Δωδώνης.

Σελήνη – Σέλας = το  φως, ο φωτεινός, η Σελήνη (έχουν κοινή  ρίζα  με την  είλη, ήλιος) κ.α.»

Όπως  έχει  ήδη  αναφερθεί  είναι  δύσκολο  να  εντοπίσουμε  αν  προηγήθηκε  χρονικά  η  λέξη «Ελλάς», (το  τοπωνύμιο) και  συνεπώς  η  ονομασία  του  τόπου, από  την  οποία  κατόπιν   προέκυψε  το  όνομα  των κατοίκων  της (που ονομάστηκαν «Έλληνες»). Είναι  γεγονός  ότι ο  κάτοικος  της  Ελλάδος (η «Ελλάς»  στην  γενική  της  Ελλάδος)  θα  έπρεπε  να  ονομαστεί «Ελλαδικός» σύμφωνα  με  την  κλίση  του  ονόματος  και  όχι «Έλλην», ενώ  το  αντίθετο  εντοπίζεται σε  ελληνικά  κείμενα, από  το  όνομα «Έλλην» προέκυψε  τοπωνύμιο, η  λέξη  Ελλανία που  σημαίνει  Ελλάς.

Αυτή  η  γραμματική  ασυμφωνία  μας  υποδεικνύει  ότι  δεν  πρέπει  τόσο  εύκολα  να απορρίπτουμε τους  μύθους  (τον  γνωστό  φυλετικό  μύθο), στους  οποίους  προηγείται χρονικά, ο  προ -κατακλυσμιαίος Έλλην βασιλιάς καθώς και ο μετα- κατακλυσμιαίος   βασιλιάς  Έλλην  και  ακολουθούν  οι  απόγονοι  του (οι γιοι  του),  που  από  αυτόν  ονομάστηκαν  Έλληνες  και  πιθανόν  η περιοχή  που  έζησαν «Ελλάς», εκδοχή  που  συνάδει  και  με  άλλους  θεσσαλικούς  μύθους  αφού ο  γιος  του  Φθίου, ο  Έλληνας, φέρεται  να  είναι  αυτός  που  ίδρυσε  μια  πόλη  που  την  ονόμασε  «Ελλάς».

Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να μετατρέπουν το «Σ» σε δασεία και το μακρόν «Α» σε «Η» και αντίστροφα. Είναι γνωστό ότι το Φως το έλεγαν και Σέλας από τον Ήλιο, που ήταν Σήλιος και έγινε Ήλιος με δασεία. Ο Πλάτωνας στον «Κρατύλο» (409 α.β), μας λέγει ότι το Σέλας και το Φως έχουν την ίδια έννοια. Επομένως Ελλάς σημαίνει Φως. Βάση λοιπόν η λέξη ΣΕΛΑΣ.

Το κάτω μισό του «Σ» το έκαναν δεύτερο «Λ», για να δηλώνει το όνομα «Ελλάς» το «Φως» και ότι δεν αποτελείται από ένα φύλο, αλλά από πολλά (πολλά, γράφεται με δύο λ λ) ομόαιμα φύλα τα οποία κάνουν μια ενότητα, το Ελληνικό Έθνος. ΄Ετσι έχουμε Σέλας – Ελλάς και Σέλην = Φωτοδότης – Έλλην = Φωτεινός, Φωτοδότης, Φωστήρ.

Ο Έλλην σαν λεξάριθμος είναι: Έλλην=5+30+30+8+50=123. Αν συνεχίσουμε την πρόσθεση των ψηφίων έχουμε:1+2+3=6, τον πρώτο τέλειο αριθμό της μαθηματικής επιστήμης. Αυτός ο μονοψήφιος αριθμός, λέγεται και πυθμένας του λεξαρίθμου. Ο πυθμένας των λέξεων: Έλλην=6, Φως=6, Κόσμος=6, Σύμπαν=6. Πόσο τέλεια συνδύασαν φιλοσοφημένα και επιστημονικά οι Έλληνες την γλώσσα τους:

Έλλην = Φως = Κόσμος = Σύμπαν = 6.

Με την εμφάνιση του Ιουδαιο-χριστιανισμού και ιδίως από την στιγμή που ο (άγιος) Αθανάσιος έγραψε το σύγγραμμα «κατά Ειδώλων», το όνομα των Ελλήνων καταχλευάζονταν από τον άμβωνα και στα εκκλησιαστικά συγγράμματα, έχοντας γίνει συνώνυμο του ειδωλολάτρη αιρετικού, και προστιθέμενο κάθε φορά προς δυσφήμιση και προς άλλα εθνικά ονόματα.

Κανείς από τους εκχριστιανισθέντες Έλληνες δεν τολμούσε να φέρει το καταδικασμένο όνομα, από φόβο μην επισύρει επάνω του αναθέματα της εκκλησίας. Συνέβη τότε να επανέλθουν σε κοινή χρήση παλιά και ξεχασμένα εθνικά ονόματα των Ελλήνων. Από τότε ονομάστηκαν Ελλαδικοί, με επίθετο που βρίσκει κανείς και στον Ξενοφώντα (6ο π.Χ. αιώνα), οι κάτοικοι της κυρίως Ελλάδας.

Μεγάλη, τότε, διάδοση εξέλαβε το παλαιότατο όνομα των Ελλήνων, Γραικός, πλεονεκτώντας των άλλων, και με αυτό ονόμαζαν τους Έλληνες και οι Δυτικοί. Η οργάνωση του Βυζαντινού  κράτους ως Ρωμαϊκού, η διατήρηση σε αυτό των διοικητικών μορφών του Ρωμαϊκού κράτους και η προσηγορία των Ρωμαίων, την οποία έφεραν οι υπήκοοι, συντέλεσαν στην διάδοση του ονόματος Ρωμαίοι (Ρωμιοί) στους Έλληνες, το οποίο ποτέ δεν επικράτησε ολοσχερώς.

Από τις λίγες σωζόμενες μαρτυρίες συμπεραίνουμε, πως οι Έλληνες το γένος, υπήκοοι του Βυζαντινού κράτους, διατηρούσαν παράλληλα και το παλιό τους εθνικό όνομα. Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Λατίνους, το όνομα των Ρωμιών, μισητό γενόμενο, άρχισε να παραγκωνίζεται και να αναφέρεται συχνότερα και με πολύ αγάπη εκείνο των Ελλήνων, το οποίο αρχίζει να ανακτά την παλιά του αίγλη, έναντι κάθε βαρβαρικού.

Όταν το έθνος υποδουλώθηκε στους Τούρκους, η Εκκλησία έκρινε ως πιο συμφέρον το όνομα των Ρωμαίων. Ο κατακτητής αναγνώρισε τον Πατριάρχη ως «πατριάρχη των Ρωμαίων» (Ρούμ πατριγκί) και στην δικαιοδοσία του υπήγαγε όλους τους Ρωμαίους (Ρουμ μιλέτι), όλους δηλαδή τους ορθοδόξους Ιουδαιο-χριστιανούς, οι οποίοι νωρίτερα υπάγονταν στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου (αυτοκράτορα των Ρωμαίων), στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν και μη Έλληνες.

 Όσες φορές χρειάζονταν να διαχωριστούν οι Αλλόγλωσσοι από τους Ελληνόγλωσσους, Έλληνες τους καλούσε η εκκλησία, ενώ χρησιμοποιούσε τον όρο Γραικοί για να διακρίνει μεταξύ Ελληνόγλωσσων Ορθοδόξων και τον Λατινοδόξων οπαδών του πάπα Ρώμης.

Στα δημοτικά άσματα από τον ΙΣΤ΄ αιώνα και μετά χρησιμοποιείται κατά προτίμηση ως εθνικό το όνομα Έλλην, το οποίο υιοθετήθηκε και από τους αγωνιστές της εθνικής ανεξαρτησίας από τα πρώτα της βήματα και επιβλήθηκε τέλος και επίσημα από την απελευθέρωση. (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος ΙΑ΄, σ. 7).

Κατά τους Αλεξανδρινούς χρόνους μετά την ευρεία εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας στην Ανατολή, «Ἕλληνες» και «ἑλληνίζοντες» και «ἑλληνισταὶ» ονομάζονταν όλοι αυτοί που μιλούσαν ελληνικά. Κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, μετά την εμφάνιση του Ιουδαιο-χριστιανισμού οι λέξεις αυτές σήμαιναν τους Εθνικούς- ειδωλολάτρες και ο «ελληνισμὸς» σήμαινε τον Εθνισμό και την Ειδωλολατρία.

Το όνομα Ελλάς επέζησε κατά τους μέσους χρόνους, τουλάχιστον στην επίσημη γλώσσα της διοικήσεως του κράτους. Έτσι νωρίτερα από το 535 και επί Ιουστινιανού, δημοσιευθέν σύγγραμμα του Ιεροκλέους «Συνέκδημος», η από τον Ανθύπατο διοικούμενη «ἐπαρχία τῆς Ἑλλάδος» περιλαμβάνει την Στερεά, την Πελοπόννησο, την Εύβοια και διάφορα άλλα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου Πελάγους. Αυτή η επαρχία, περιέχει 79 πόλεις και Πρωτεύουσα είναι η Κόρινθος.

Αργότερα το «θέμα Ἑλλάδος» κατά το «Περὶ τῶν θεμάτων» σύγγραμμα του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, αποτελείται από την Αττική, Βοιωτία, Φωκίδα, Λοκρίδα, Εύβοια, Κυκλάδες και την μέχρι του Πηνειού Θεσσαλία με Πρωτεύουσα αυτού του θέματος είναι η Θήβα. Κατά τον ΙΑ΄ και ΙΒ΄ αιώνα τα δύο θέματα Ελλάδας και Πελοποννήσου συναντώνται ενωμένα σε ένα θέμα με πρωτεύουσα συνήθως την Κόρινθο. Του θέματος Ελλάδος οι κάτοικοι ονομάζονται Ελλαδικοί.

Μετά από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204, το όνομα Ελλάς εξαφανίζεται ως δηλωτικό διοικητικής περιφέρειας αλλά τουναντίον από τους ίδιους χρόνους καθίσταται συχνότερη η χρήση των λέξεων Έλληνες και Ελλάς με την ευρύτερη εθνολογική και πολιτιστική σημασία.

 Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας ο Βατάτζης, ο αυτοκράτορας της Νικαίας (1222- 1255) σε επιστολή του προς τον Πάπα Γρηγόριον τον Θ΄ («Άθήναιον», τ. Α΄ σ. 373 -37) γράφει: «ὅτι τε ἐν τῷ γένει τῶν Ελλήνων ἡμῶν ἡ σοφία βασιλεύει» και μετά «ὅτι μὲν οὖν ἀπὸ τοῦ ἡμετέρου γένους ἡ σοφία καὶ τὸ ταύτης ἤνθησεν ἀγαθόν».

Ο Σουλτάνος της Αιγύπτου και Συρίας Νασίρ Νασρεδίν Μοχάμετ, γράφει προς τον Ανδρόνικο Γ΄ τον Παλαιολόγο (1328-1341) προσαγορεύοντας τον «κληρονόμο τῆς βασιλείας τῶν Ρωμαίων» και τον αποκαλεί «σπάθην τοῦ βασιλέως τῶν Μακεδόνων» και «ἀνδρειότητα τῆς βασιλείας τῶν Ἑλλήνων».

Ο διάδοχος του Σουλτάνου Νασίρ Νασρεδίν Χασάν, το 1348, σε επιστολή προς τον Ιωάννη Ζ΄ τον Κατακουζηνό (εκδ. Βόννης σ. 94 – 99) ονομάζει αυτόν «σπάθη τῶν Μακεδόνων» και «βασιλέα τῶν Ἑλλήνων». Ο Νικηφόρος Γρηγοράς, κατά τους ίδιους περίπου χρόνους, λέει για τον Πατριάρχη Γρηγόριο του Κυπρίου που έζησε τον ΙΓ΄ αιώνα, «διαβόητος ἐν τοῖς τότε γενόμενος Ἕλλησιν». Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος προσφωνεί τον Ιωάννη Η΄ τον Παλαιολόγο (1425-1448 «ὦ τῆς Ἑλλάδος ἥλιε βασιλεῦ» (Σάθα, Momuments τ. Α΄ σ. ΧΙΙ). Ο δε τελευταίος στην Κων/πολη Ιουδαιο-χριστιανός βασιλιάς Κωνσταντίνος ΙΑ΄ ο Παλαιολόγος, που και αυτός, όπως και οι προκάτοχοί του, έφερε τον τίτλο του «βασιλέως καὶ αὐτοκράτορος Ρωμαίων», στην ομιλία του πριν την άλωση, αποκαλεί την Κωνσταντινούπολη «ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

Μετά την άλωση της Κων/πολης από τους Τούρκους, καθόσον ολοένα το Ελληνικό  έθνος θα αποκτά ζωηρότερη συνείδηση του εαυτού του, το όνομα Έλληνας και Ελλάδα περιβάλλονται υπό αυτού με μείζονα αίγλη και καθίσταται εις αυτό αεί προσφιλέστερο.

Ο ιστορικός Λαόνικος Χαλκοκονδύλης γράφει «Ἑλλήνων πράγματα», «Ἑλλήνων βασίλειον», «Ἑλλήνων βασιλεύς» και με τους Έλληνες εννοούσε τους Βυζαντινούς. Ο Αντώνιος ο Έπαρχος μόνο με τις λέξεις «Ἕλληνες» και «Ἑλλὰς» σημαίνει τους ομοεθνείς και την πατρίδα του. Κατά την επανάσταση του 1821 το έθνος αγωνίζεται για την ελευθερία των Ελλήνων και της Ελλάδος.

Η συνέλευση της Επιδαύρου που συνέταξε το «Προσωρινὸν πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος» εξέδωσε την 1η Ιανουαρίου 1822 διακήρυγμα, με το οποίο το «τὸ ἑλληνικόν ἔθνος, τὸ ὑπὸ τὴν φρικώδη ὀθωμανικὴν δυναστείαν… κηρύττει σήμερον διὰ τῶν νομίμων παραστατῶν του, εἰς ἐθνικὴν συντεταγμένων συνέλευσιν… τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Έτσι το έθνος, με την έναρξη του μακριού απελευθερωτικού αγώνα, επέβαλε επίσημα εις το νέο κράτος το ελληνικό όνομα «Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια, Ἑλληνικὴ Πολιτεία, Βασίλειον τῆς Ἑλλάδος, Ἑλληνικὴ Δημοκρατία».

Κλείνω, αναφέροντας ότι ο Πάτροκλος, ο αδελφικός φίλος του Μεγάλου Αχιλλέα, ο θάνατος του οποίου ήταν το σημείο κλειδί, που έγειρε την ζυγαριά της νίκης στους Έλληνες στον Τρωικό Πόλεμο, ήταν από την ευλογημένη γη μας, την Λοκρίδα, ήταν Οπούντιος Λοκρός.

Βιβλιογραφία

  • T. Hägg, Το αρχαίο μυθιστόρημα, μετάφρ. Τζ. Μαστοράκη, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1992.
  • Burkert Walter, Ελληνική Μυθολογία και Τελετουργία Μ.Ι.Ε.Τ., (Αθήνα, 1993).
  • Kerenyi, Karl, The Heroes of the Greeks 1959.
  • Κερενυϊ, Κάρολος, Η μυθολογία των Ελλήνων
  • Ελληνική Μυθολογία PDecherme
  • G. Gournot Ιστορία της αρχαίας Ελλάδας 1979
  • C. Scitt Littleton (2005). Godes, Goddesses and Mythology, Volume 6. Marshall Cavendish. p 829
  • James Bartley : Ερπετοειδείς Άρχοντες 2004
  • Emmy PatsiGrin : Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδόσεις Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
  • Ελληνική Μυθολογία LBernard
  • Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης : Οι διαφορές μεταξύ Μύθων – Μυθολογίας – Θρύλων
  • Buxton Richard (2002) Όψεις του φαντασιακού στην αρχαία Ελλάδα, η μυθολογία και τα συμφραζόμενά της, Εκδ. University studio press
  • Μανώλης Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου, «Το Σύμπαν που Αγάπησα, Εισαγωγή στην αστροφυσική»
  • Καρακάντζα Ε.Δ. (2004) Αρχαίοι Ελληνικοί μύθοι, ο θεωρητικός λόγος του 20ού αιώνα για τη φύση και την ερμηνεία τους, Εκδ. Μεταίχμιο
  • Κερένυϊ Κ. (2005) Η μυθολογία των Ελλήνων, ενδέκατη έκδοση, Εκδ. βιβλιοπωλείον της Εστίας
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Α
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010 Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος

«Η Μυθιστορική Εξέλιξη: (Γραικός – Έλλην – (Ρωμιός Έλλην) – Ελλάς» γράφει ο Μιχάλης Μπατής (Β΄ Μέρος)

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Η Ελληνική Μυθολογία είναι ένα από τα πιο αξιόλογα και αντιπροσωπευτικά δείγματα του λαμπρού πολιτισμού που δημιούργησαν οι αρχαίοι Έλληνες. Περιέχει την δική τους εξήγηση και διήγηση για την δημιουργία του Κόσμου και του ανθρώπινου γένους, καθώς και την παραπέρα εξέλιξη και πορεία των Ελλήνων μέσα στους αιώνες που κύλησαν.

Οι  αρχαίοι  Έλληνες ανέφεραν  ένα  φυλετικό  μύθο, με τον οποίο «ερμήνευαν» την εθνική τους ονομασία «Έλληνες» συνδέοντάς τη με το όνομα του μυθικού βασιλιά και γενάρχη «Έλληνα» (θεωρία  του  κοινού  προγόνου – γενάρχη) απ’ τον οποίο προήλθαν όλα τα ελληνικά φύλα. Την ύπαρξη του Έλληνα δέχονταν ακόμη και οι μεγάλοι ιστορικοί της αρχαιότητος όπως ο Ηρόδοτος ή ο Θουκυδίδης οι οποίοι με την σειρά τους επανέλαβαν, χωρίς συστηματικό έλεγχο, το «μυθικό αξίωμα» και στις επίσημες πλέον ιστορίες των  Ελλήνων. Έτσι συνδέθηκε άμεσα η εθνική ονομασία με τον γενάρχη, βασιλιά της Φθίας, (τον Έλληνα), ο οποίος είχε γιούς τούς υπολοίπους «γενάρχες» των ελληνικών φύλων: τον  Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο.

Το δεύτερο μέρος της Μυθιστορικής εξέλιξης (Διαβάστε το πρώτο μέρος)

Ο  ποιητής Όμηρος πράγματι χρησιμοποιεί 147 φορές το όνομα «Δαναοί», ενώ δεν χρησιμοποεί δεύτερη φορά το «Πανέλληνες». Παντού επιλέγει ονομασίες από το σχήμα  «Αχαιοί, Δαναοί, Παναχαιοί, Αργείοι», ενώ πουθενά δεν προσθέτει την ονομασία «Έλληνες» ή «Πανέλληνες».

Άραγε ο συγκεκριμένος στίχος αποδεικνύει περίτρανα ότι ενώ υπήρχε λέξη με φυλετική σημασία, που ήδη λειτουργούσε ως συλλογική επωνυμία, εντούτοις δεν χρησιμοποιείται συνειδητά δεύτερη φορά. Ίσως οι «Πανέλληνες» να ήταν οι λαοί νοτιοανατολικά της κοιλάδας του Σπερχειού στους  οποίους ανήκε ο Αίας ( Λοκροί) γειτονική περιοχή της  Φθίας, ίσως είναι η περιοχή που υπονοεί στο δρομολόγιό του ο Φοίνικας (η Ελλάς) (Αμφικτύονες;)

Ας εξετάσουμε όμως για λίγο σε βάθος χρόνου τις ονομασίες (τοπωνύμια – φυλετικά  ονόματα).

Εάν ο ποιητής χρησιμοποίησε κείμενα παλαιότερα, κυρίως του Αριστέα του Προκοννήσιου, κάτι που θεωρείται σίγουρο, λόγω των συχνών στερεοτύπων, που έχουν  εντοπισθεί και μελετηθεί στο έπος, αυτό σημαίνει με βεβαιότητα, ότι όχι μόνο οι λέξεις  «Ελλάς – Έλληνες» αλλά και πολλές άλλες ονομασίες είναι γνωστές στη παλαιότερη ποίηση  του έπους, κατά  συνέπεια ήδη χρησιμοποιούνταν, είτε ως τοπωνύμια, είτε ως ονομασίες – επωνυμίες πριν τον 12ο αι. πΧ.

Συνεπώς οι όροι «Ελλάς» και «Έλληνες» υπήρξαν πριν τον 12ο αι πΧ. ενώ ο υπόλοιπος  φυλετικός κορμός (οι  ελληνόγλωσσοι) έφερε κάποιο άλλο  εθνωνύμιο (Δαναοί ; Αργείοι). Βέβαια είναι όντως παράδοξο πως συμβαίνει τα ελληνόγλωσσα φύλα, ενώ άκμασαν  πολιτιστικά, δημιούργησαν σταθερές εγκαταστάσεις, οικονομία, διοίκηση και πνευματικά  προϊόντα (τέχνη-γραφή- μύθους-λογοτεχνία), η επική τους παράδοση που ψάλλει τα θέματα, πριν τα τρωικά, να μην προκρίνει γι’ όλα αυτά τα φύλα ένα και μόνο κοινό όνομα, αλλά διατήρησε τα τοπικά ονόματα, παρ’  ότι άσκησαν ενιαία δράση στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο, με στρατηγικούς στόχους εκτός συνόρων;

Μάλιστα αυτή η πρακτική στην ποίηση δεν σταμάτησε ούτε με την παρέλευση των μυκηναϊκών χρόνων, αφού η ονομασία «Έλληνες» που καταγράφεται πριν τα τρωικά  υπαρκτή, αλλά  ανίσχυρη, (Κατάλογος  νυών) κατά τον 9ο ή τον 8ο αι π.Χ.. που ζει ο  Όμηρος, ακόμη δεν έχει επικρατήσει σε όλους τους Έλληνες, αντίθετα φαίνεται ακόμη το  ίδιο  ανίσχυρη και περιορισμένη γεωγραφικά (και η  ονομασία Ελλάς.

Κατά τον Ιάκωβο Θεοδωρακόπουλο, οι δύο ανωτέρω παράγραφοι επιβεβαιώνουν τον Αριστέα τον Προκοννήσιο ο οποίος στα Αρμάσπεια έπη αναφέρει ότι οι Έλληνοπελασγοί κατά την Βασιλεία του Ουρανού αποίκησαν την Μεσοποταμία ιδρύοντας τη πόλη Θεόπετρα (το 8.500 πΧ.) πλησίον του όρους Ζακρου της Σουσιανής χώρας με τοπάρχη τον Κάσο.

Το γεγονός αυτό ανάγεται σε εποχή προγενέστερη των Σουμερίων, οι οποίοι, ηρήστω εν παρόδω, έχουν Ελληνικές ρίζες (θα αναφερθώ σε ιδιαίτερο άρθρο περί της καταγωγής των Σουμερίων). Συνεπώς το όνομα Γραικοί ανάγεται χρονικά πολύ πιο πίσω.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι, τι συνέβη άραγε ώστε να αδρανοποιήσει την δυναμική της λέξης Ελλάς – Έλληνες ή να παγώσει την διαπιστωμένη έξοδό της από την  κοιλάδα του Αχιλλέα (Πανέλληνες) διαιρωτάται ο Ευθύμιος Αδάμης; Ίσως η «Κάθοδος των  Δωριέων», ίσως οι μεγάλες αναστατώσεις των λαών, η εκδίωξη των αιολικών πληθυσμών, ίσως ο πνευματικός μεσαίωνας, που θεωρητικά ακολούθησε με την άγνοια της γραφής. Κανείς δεν μπορεί να δώσει μια πειστική απάντηση διότι δεν υπάρχει μια απάντηση  πειστική, παρά  μόνο  υποθέσεις.

Θουκιδίδης

Την ορθότητα της μαρτυρίας του Ομήρου κατά τον Ευθύμιο Αδάμη αποδεικνύεται και στο  έργο  του  Ησιόδου, ενός  άλλου  αρχαίου ποιητή, ο οποίος δεν επιλέγει να μιλήσει για την  μυκηναϊκή εποχή, αλλά κυρίως για την εποχή του, μια χρονική περίοδο αρκετά κοντινή  στον Όμηρο.

Ο  Ησίοδος, έζησε το 750 π. Χ στην Βοιωτία μια περιοχή «κοντινή» της κοιλάδας του Σπερχειού, με μεγάλη μυκηναϊκή παράδοση. Αυτός γνωρίζει λοιπόν τους όρους «Ελλάς» και «Πανέλληνες», εντούτοις αναφέρει τους Μυκηναίους ως Αχαιούς και ο τρόπος που  χρησιμοποιεί τις λέξεις αποδεικνύει μια περιορισμένη τους εξάπλωση.

Ο   Θουκυδίδης  αναφέρεται  στο  συγκεκριμένο  ζήτημα και η γνώμη του μεγάλου ιστορικού της αρχαιότητας έχει μεγάλη σημασία: «δοκεί δε μοι ουδέ τούνομα τούτο ξύμπασα η  Ελλάς πω είχεν, αλλά  τα μεν  προ  του  Έλληνος του Δευκαλίωνος και πάνυ ουδέ είναι η  επίκλησις  αύτη….» (πιστεύω  δε  ότι   ούτε  το  όνομα  αυτό  είχε  ολόκληρη  η  Ελλάδα, αλλά  στην  εποχή  προ  του  Έλληνα,  του  γιου  του  Δευκαλίωνα, δεν  υπήρχε  καθόλου  η  ονομασία  αυτή….).

Ο μεγάλος ιστορικός δέχεται, ότι η ονομασία  «Έλληνες», όπως άλλωστε πιστοποιεί και το Ομηρικό κείμενο εμφανίζεται στην Φθία και από εκεί κατόπιν εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη  Ελλάδα: «Όταν ο Έλληνας και οι γιοι του έγιναν ισχυροί στην Φθιώτιδα και τους καλούσαν στις άλλες πόλεις για βοήθεια, τότε ο καθένας ξεχωριστά από τους άλλους λαούς άρχισαν να ονομάζονται «Έλληνες» λόγω της συχνής συναναστροφής μαζί τους, αλλά το όνομα αυτό για μεγάλο διάστημα δεν είχε την δύναμη να επικρατήσει σε όλους..»

Συνεπώς αιτία  της εξάπλωσης της ονομασίας, ήταν η αύξηση της στρατιωτικής δύναμης του ομώνυμου ελληνόγλωσσου φύλου, με συνέπεια την στρατιωτική του παρέμβαση και τις στενές σχέσεις με τα υπόλοιπα αδύναμα φύλα της περιοχής, που τα υποστήριζε ενεργά.

Αυτή η λογική θεώρηση που υπερκαλύπτει τον μύθο χωρίς να τον αποσιωπά πλήρως, δείχνει να έχει ερείσματα ιστορικά στον θεσμό των Αμφικτυονιών.

Όμως στο ίδιο ζήτημα, της ονομασίας των Ελλήνων, αναφέρθηκε και ο Αριστοτέλης  διατυπώνοντας την άποψη πως υπήρξε και ένα άλλο, αρχαιότερο όνομα (το οποίο όμως  δεν διατηρεί κανένα ίχνος στον Όμηρο).

Ο Αριστοτέλης στα (Μετεωρολογικά 1,352α) αναφέρει ότι οι Έλληνες ονομάζονταν «Γραικοί» πριν από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, ο οποίος συνέβη: «περί την Ελλάδα την αρχαίαν, αύτη δ’ εστίν η περί την Δωδώνη και τον Αχελώο… Ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί νυν δε  Έλληνες…»

Η πληροφορία του Αριστοτέλη και η γενικότερη παράδοση της αρχαιότητας συγκλίνουν στο ότι τόσο οι ονομασίες Γραικοί και Έλληνες όσο και η περιοχή της αρχικής εγκατάστασης των Ελλήνων τοποθετούνται στην περιοχή της Ηπείρου, γύρω από τη Δωδώνη και τα σημερινά Ιωάννινα.

Ο Ησίοδος μεταθέτει τον Γραικό μετά τον κατακλυσμό  και τον θεωρεί «ανιψιό» του  Έλληνα, αναγνωρίζοντας ότι έχει κάποια θέση στον φυλετικό μύθο, όμως και ο Απολλόδωρος  θεωρεί πως πρώτο όνομα των Ελλήνων ήταν το «Γραικοί» και επί βασιλείας Έλληνα άλλαξε. Ο Έλλην έδωσε το όνομά του στους Έλληνες που ως τότε λεγόντουσαν Γραικοί. Η άποψη του Απολλόδωρου είναι η σωστή καθόσον την αυτή άποψη έχουν Αριστέας ο Προκοννύσιος, ο Ωλήνας και ο Πάμφος οι οποίοι είναι προ-Ομηρικοί ποιητές.

Η πληροφορία του Απολλοδώρου και του Αριστοτέλη δεν βρίσκει βέβαια, απήχηση στον  Όμηρο, ο οποίος δεν γνωρίζει τους Γραικούς, μνημονεύει όμως στον κατάλογο των νηών  την πόλη Γραία, στην επικράτεια των Βοιωτών .

«Γραικός» αρχαιότερο του «Έλληνος» βρίσκουν σημαντικούς μάρτυρες των απόψεών τους, όπως είναι για παράδειγμα η αρχαία επιγραφή σε μάρμαρο, που βρέθηκε το 1627 στην  Πάρο, το «Πάριο  Χρονικό», το οποίο αναφέρει γεγονότα από το 1581 π.Χ (όταν βασίλεψε ο  Κέκροπας), εκεί αναφέρεται πράγματι  ο Γραικός, ως γιός του Θεσσαλού, κάτι που   αναφέρει και ο  Στέφανος ο Βυζάντιος (στη  λέξη  Γραικός).

Η σύντομη ανάλυση που κάναμε αποδεικνύει πως η ονομασία  Έλληνες έχει χρονική αφετηρία, δηλαδή εμφανίζεται από ένα χρονικό σημείο και μετά στον λαό των Ελλήνων, μάλιστα εδραιώνεται σε χώρο που σχετίζεται με τους Μυρμιδόνες και γενικότερα με το βασίλειο του Αχιλλέα.

Πολλοί λοιπόν θεωρούν ως  τόπο εμφάνισης του ονόματος «Έλλην» την Δωδώνη και το  φύλο που μετέδωσε την ονομασία είναι ένα μικρό φύλο που ζούσε εκεί, το οποίο  ονομαζόταν «Ελλοί»  ή «Σελλοί». Όταν αυτοί(οι  Σελλοί) σταδιακά χάνονται, απέμεινε εκεί, στον  χώρο  της  Δωδώνης, μια μικρή ιερατική ομάδα, που ζούσε με ασκητικούς κανόνες  και λάτρευε όπως αναφέρει ο  Όμηρος (Π – 233) τον Δία: «Δία  θεέ  Πελασγικέ, προστάτη  της Δωδώνης, της κακοχείμωνης, που από σένα οι ανιφτόποδες και  χαμόκοιτοι «Σελλοί»  προφέρουν τα θεία λόγια.»

Αυτός ο χώρος που ονομαζόταν Ελλοπία και οι Ελλοί, μετέδωσαν το όνομα σ’ όλους τους υπολοίπους με μια διαδικασία σταδιακή(;).

Η συγκεκριμένη άποψη ενώ φαίνεται πειστική δέχεται πολλές ενστάσεις ανάμεσα στις οποίες, ότι ο  Όμηρος, που αναφέρει τους Σελλούς, δεν χρησιμοποιεί τίποτε το προσδιοριστικό γι’ αυτούς, που να τους συνδέει με την ονομασία «Έλληνες», όπως στους Μυρμιδόνες (ως δεύτερη ονομασία), αλλά τους αναφέρει «Σελλούς» ως διαφορετική  επώνυμη ομάδα, χωρίς να κάνει κάποιο σχόλιο. Δείχνει λοιπόν να τηρεί κάποια απόσταση, παρ’ ότι τη μνεία γι’ αυτούς την κάνει (μόνο) ο βασιλιάς των Ελλήνων, ο Αχιλλέας!!

Άλλοι υποστήριξαν ότι η ονομασία «Ελλάς» προήλθε από  τον «Έλλοπα» τον γιό του Ίωνα, απ’ τον οποίο ονομάσθηκε «Ελλοπία» η χώρα της Δωδώνης, όπως κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και με ένα μέρος της Εύβοιας. (κατ’  άλλους ο Έλλοπας και ο Πελασγός είναι  αδέλφια του Αχαιού).

Η  άποψη αυτή που συνδέει τους Έλληνες με την Ήπειρο βρίσκει σύμφωνους πολλούς  επιστήμονες, που θεωρούν ότι, «Έλληνες» ονομάστηκαν μια ομάδα, ένα φύλο ελληνικό  αιολόφωνο, το οποίο ζούσε στην  Ήπειρο και μετανάστευσε στην Φθία, πριν τον Τρωϊκό  πόλεμο (άλλοι το θεωρούν γλωσσικά συγγενικό των Δωριέων, δυτική διάλεκτο).

Στο όλο ζήτημα της εμφάνισης του ονόματος των Ελλήνων και της επικράτησής του πάνω στα υπόλοιπα ελληνόγλωσσα φύλα, σημαντική είναι η άποψη εκείνων που παρατήρησαν, πολύ σωστά, ότι το όνομα συνδέεται με την «Αμφικτυονία  των Δελφων», δηλαδή την  ένωση των ελληνικών πόλεων γύρω από το Δελφικό  ιερό.

Όμηρος

Είναι γεγονός ότι οι συνασπισμένοι λαοί σε μια πολιτικό- θρησκευτική ένωση, μόνο αυτοί ονομάζονταν «Έλληνες» και πραγματικά μόνο αυτοί είχαν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να δέχονται την διαιτησία των Ελλανοδικών (δωρικά) ή των Ελληνοδικών (Ιωνικά).

Όσοι λοιπόν συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες, ονομάζονταν «Έλληνες», όπως π.χ. οι Σπαρτιάτες, ενώ οι Αθηναίοι που δεν συμμετείχαν αρχικά δεν ονομάζονται Έλληνες, ούτε  στα χρόνια του Σόλωνα, αλλά θα ονομαστούν Έλληνες μετέπειτα.

Η συγκεκριμένη άποψη η οποία αποτελεί μια ιστορική θεώρηση, επιβεβαιώνεται από την  περίπτωση των Μακεδόνων, οι οποίοι όταν επί βασιλείας του Φιλίππου του Β΄ έγιναν μέλη  της Δελφικής Αμφικτυονίας, τότε ονομάστηκαν «Έλληνες», ενώ παλαιότερα ήταν απλά «Φιλλέλληνες».

Στο επόμενο το τρίτο και τελευταίο μέρος.

Βιβλιογραφία

  • T. Hägg, Το αρχαίο μυθιστόρημα, μετάφρ. Τζ. Μαστοράκη, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1992.
  • Burkert Walter, Ελληνική Μυθολογία και Τελετουργία Μ.Ι.Ε.Τ., (Αθήνα, 1993).
  • Kerenyi, Karl, The Heroes of the Greeks 1959.
  • Κερενυϊ, Κάρολος, Η μυθολογία των Ελλήνων
  • Ελληνική Μυθολογία PDecherme
  • G. Gournot Ιστορία της αρχαίας Ελλάδας 1979
  • C. Scitt Littleton (2005). Godes, Goddesses and Mythology, Volume 6. Marshall Cavendish. p 829
  • James Bartley : Ερπετοειδείς Άρχοντες 2004
  • Emmy PatsiGrin : Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδόσεις Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
  • Ελληνική Μυθολογία LBernard
  • Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης : Οι διαφορές μεταξύ Μύθων – Μυθολογίας – Θρύλων
  • Buxton Richard (2002) Όψεις του φαντασιακού στην αρχαία Ελλάδα, η μυθολογία και τα συμφραζόμενά της, Εκδ. University studio press
  • Μανώλης Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου, «Το Σύμπαν που Αγάπησα, Εισαγωγή στην αστροφυσική»
  • Καρακάντζα Ε.Δ. (2004) Αρχαίοι Ελληνικοί μύθοι, ο θεωρητικός λόγος του 20ού αιώνα για τη φύση και την ερμηνεία τους, Εκδ. Μεταίχμιο
  • Κερένυϊ Κ. (2005) Η μυθολογία των Ελλήνων, ενδέκατη έκδοση, Εκδ. βιβλιοπωλείον της Εστίας
  • Καρττοδίνη Ε.-Δημητριάδη, Πελοπόννησος, Εκδ. Αθηνών, Αθήνα 1993
  • Πασσά I., Η Αληθινή Προϊστορία, Εκδ. Εγκυκλ. Ηλίου.
  • Γεωργαλά Γ., Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίον;, Αθήνα 1996.
  • Ομήρου, Ιλιάς. Εκδ. Γεωργιάδη
  • Μητσοποΰλου Τερέζα, Ελλάδα-Κίνα, ένας πολιτισμός, Αθήνα 1998
  • Τσατσόμοιρος Ηλίας, Αιγαίο βουνό, Αθήνα 1991
  • Άρθρα Χριστοδουλάκη Σταΰρου «Ιστορικά λάθη των σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθ¬μιας εκπαιδεύσεως» στο περιοδικό «Αέροπος», τ. 32, 33, 35
  • Μητσοπούλου Τερέζα, Η Κοινή καταγωγή της Ελληνικής και της Κινεζικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
  • Σίτου Σπυρ., Ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, γ’ έκδοσις, Ιωάννινα 1984
  • Mylonas G., Mycenae, A Guide to its ruins and its History, Athens, 1967
  • Hutchinson R., Prehistoric Crete, Peng. Books
  • Higgins R., Minoan and Mycenaean Art, London 1967
  • Ηροδότου Ιστορία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Μάριου Δημοπουλου: Oι Πελασγοί στην Μεσοποταμία
  • Ιωάννης Τζέτζης: Ιλιακά . Εκδ Ιχώρ
  • Πλίνιου Φυσική Ιστορία Χ, XXXIII, XXI, LXX 7.174
  • Μάξιμος ο Τύριος Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Αισχύλος : Προμηθέας Δεσμότης. Εκδόσεις Κάκτος
  • Στέφανου Βυζάντιου : Εθνικά Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Δαμάστης στο «Περί εθνών Εκδόσεις Κάκτος
  • Ξενοφών : Κύρου παιδία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Φιλόστρος περί Απολλωνιου του Τυαναία. Εκδόσεις Κάκτος
  • Ο Κλαύδιος Αιλιανός «Περί Ζώων Εκδ. Γεωργιάδης
  • Κτησίας ο Κνίδιος: Ινδικά, Εκδ Ακάδημος
  • Νόννος : Διονυσιακά. Εκδ. Κάκτος
  • Παυσανίας Ἀττικά. Εκδ. Κάκτος
  • Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: , Εὐσταθίου Παρεκβολαί . Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο
  • Όμηρος, Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια Εκδ Ηλιοτρόπειο.
  • Γεώργιος Α Πλάνας. Αρχαία Ελλάδα, Φιλοσοφικός Σύλλογος ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ : Ο ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Εκδόσεις Νέα Α
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου , Αθηνα 2010 Ακρόπολη
  • Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
  • Σουίδας, Λεξικόν.
  • Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Επιτομή. Εκδόσεις Κάκτος
  • Διόδωρος, ‘Ιστορική Βιβλιοθήκη 4.Εκδόσεις Δοδώνη
  • Φιλόστρατος, ‘Ηρωικός. Εκδόσεις Γεωργιάδη’
  • Ηρόδοτος, Ε’, Ζ’.
  • Παυσανίας, 2, 7.
  • Ευριπίδης, ‘Εκάβη, Τρωάδες.
  • Πάριο Χρονικό.
  • Codino F. Εισαγωγή στον Όμηρο, μετ. Γ. Βανδώρος, Δ Παπαδήμας, Αθήνα 2008
  • Griffin J 1999, Ο Όμηρος για τη ζωή και το θάνατο, μετ. Π. Ανδρικόπουλος. Εκδ. του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2010
  • Groot J de 1996, Ομηρικό Λεξιλόγιο των Λεξημάτων που απαντούν από 10000 έως 10 φορές στα δύο ‘επη, εκδ. Ακκάδιμος
  • Holscher U. 1939 Utersuchungen zur Form der Odyssee, Hermes, Einzelshriften Κακρίδης Φ. Ι. 1981 ¨ Προβλήματα Ομηρικής θεολογίας
  • Κυρτάτας Δ. & Ράγκος Σ. 2013, Η Ελληνική Αρχαιότητα
  • Στράβων, Η. Εκδόσεις Άγρα
  • Διονύσιος Άλικαρνασσεύς. Εκδ. Κάκτος
  • Δίκτης ό Κρητικός, ‘Εφημερίδα τοϋ Τρωϊκού
  • πολέμου, έκδόσεις ΑΓΡΑ.
  • Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως, Βιβλιοθήκη. Εκδ Άγρα
  • Ίωάνννης Μαλάλας, Χρονογραφία.Εκδ Λιβάνης
  • Ιωάννης Άντιοχεύς, Λόγος Δεύτερος.Εκδ Ιχώρ
  • Γεώργιος Κεδρηνός, Σύνοψις Ιστοριών.
  • Σοβιετική ‘Εγκυκλοπαίδεια, ‘Ομηρικό ζήτη¬μα, Συμπλήρωμα ‘Ελλ. «Εκδοσης.
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος.
  • Περί ‘Ομή¬ρου καϊ Ησιόδου και τοϋ γένους και τοϋ άγώνος αύτών Όμηρος. Ίλιάδα, ‘Οδύσσεια. Φώτιος Κών/λεως. Βιβλιοθήκη. Λεξικό Σουίδα.
  • Κλαύδιος Αιλιανός. Ποικίλη Ιστορία. Εκδόσεις Ακάδημος
  • Ιάκωβος Πολυλάς, Ομήρου Ιλιάς, 1923. Εκδ Ακάδημος
  • Αλέξανδρος Πάλλης. Ηλιάδα 1904
  • Νίκος Καζαντζάκης & Ι. Θ Κακρίδης, Ομήρου Ιλιάδα 1955. Εκδόσεις Πάλλη
  • Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Ομήρου Ιλιάδα, (εισαγωγικά στον Όμηρο, ευρεία περίληψη του έπους, μετάφραση, σχόλια, αναλύσεις και διδακτική επεργασία κατά ραψωδίες), Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN: 960-8437-26-1
  • Κόραβος, Ιωάννης και Δρόσου, Χρυσάνθη. Ομήρου Ιλιάδα (2008). Μετάφραση σε σύγχρονα νέα ελληνικά. Εκδόσεις Σοκόλη.
  • Μαρωνίτης Δ. ,Ομήρου Ιλιάς Μετάφραση σε νέα ελληνικά. Εκδόσεις ΑΓΡΑ
  • Κακριδής Φ. (2005), Αρχαία ελληνική γραμματολογία, Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα νεοελληνικών σπουδών, σ. 106
  • Μπερενίς Ζοφρουά: Ο Όμηρος και το ελληνικό ιδεώδες, Οι φορείς της γνώσης
  • Αναστασία Πετράκη. ΙΛΙΑΔΑ «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ»
  • Τάκη Σινόπουλου . Ο ποιητικός μύθος της Ελένης
  • Ορφέως, Αργοναυτικά – Λιθικά, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Πρώτος Τόμος, Αργοναυτικά, Ύμνοι, τ. 616, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Δεύτερος Τόμος, Λιθικά, Λιθικά κηρύγματα, (Σωκράτους και Διονυσίου Περί λίθων), Όσοι των λίθων εις ανακωχήν ζάλης και τρικυμίας θαλάσσης, τ. 617, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Εξ αρχαιοτέρων έργων, Αρπαγή Περσεφόνης, Ιερωνύμου και Ελλανίκου Θεογονία, Ιεροί λόγοι εν Ραψωδίαις κδ’, τ. 1208, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Ορφικά, Αποσπάσματα: Διαθήκαι ή Παλινωδία, Αστρολογικά (Δωδεκαετηρίδες, Εφημερίδες, Γεωργία, Περί δραπετών, Περί σεισμών, Περί επεμβάσεων, Περί καταρχών), [Αστρονομία], [Αμμοσκοπία], Δίκτυον, Επιγράμματα, Θρονισμοί Μητρώοι, Θυηπολικόν, Ιερός λόγος Αιγύπτιος, Ιεροστολικά, Καθαρμοί, Εις Άιδου κατάβασις, Καταζωστικόν, [Κλήσεις κοσμικαί], [Κορυβαντικόν], Κρατήρ, Μικρότερος Κρατήρ, [Νεωτευτικά], [Ονομαστικόν], Όρκοι, [Πέπλος], Σφαίρα, [Σωτήρια], Τελεταί, [Τριαγμοί], Ύμνοι, Εις τον Αριθμόν Ύμνος, Φυσικά, Περί φυτών, βοτάνων και ιατρικής, Χρησμοί, Ωιοθυτικά, Ωιοσκοπικά, τ. 1209, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2003 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»,
  • Απολλώνιος Ρόδιος, Αργοναυτικά, τ. 618, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1999 Κωνσταντίνου Κουρτίδου,
  • Τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια ήτοι τα Καβείρια – Διονύσια Ορφικά και Ελευσίνια, Εν Αθήναις 1934
  • Τα Καβείρια Μυστήρια, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993 Ευσταθίου Η. Λιακόπουλου,
  • Τα Ορφικά Μυστήρια και η Αρχαία Ελληνική Μεταφυσική (Εξωτερικά, Εσωτερικά και Μυστικά Τελέσματα), Εκδόσεις «Έλλην», Αθήνα, 1999
  • Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Προσωκρατικοί, Ενδέκατος τόμος
  • Εμπεδοκλής, τ. 814, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 2000
  • Στεφάνου Α. Παϊπέτη, Η Βασιλική Αψίδα και ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης
  • Νόννος Διονυσιακά Εκδόσεις Κάκτος