fbpx

Η βραβευμένη εικαστικός Αναστασία Γκινάκη παρουσιάζει 16 έργα της στην Ελβετία έως τις 15 Απριλίου 2018.

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Έως τις 15 Απριλίου 2018, 16 έργα της εικαστικού Αναστασίας Γκινάκη, που πρόσφατα βραβεύτηκε ως «Γυναίκα της χρονιάς» στην κατηγορία «Εικαστικός» στον διαγωνισμό του περιοδικού Beauté, παρουσιάζονται στην Galerie Anixis στην πόλη Baden της Ελβετίας.

Τον συγκεκριμένο χώρο τέχνης, που ήταν παλιότερα ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης, επιμελείται η ιδιοκτήτριά του Hanni Malcotsis- Ursprung, γνωστή για τις εικαστικές της δράσεις τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο στο Baden αλλά και στη Ζυρίχη.

Στον ίδιο χώρο εκθέτουν η ζωγράφος Igrid Roth και ο κεραμίστας Κώστας Καρακίτσος.

Τα 16 έργα της Αναστασίας Γκινάκη είναι ακρυλικά, εξπρεσιονιστικού χαρακτήρα, έργα με δυνατό περίγραμμα σ’ ένα ιδεατό αέρινο χώρο.

Η εικαστικός Αναστασία Γκινάκη (αριστερά) με την ιδιοκτήτρια της γκαλερί «ANIXIS» Hanni Malcotsis- Ursprung

 

 

Η Αναστασία Γκινάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, από το 1997 έως το 2002 με καθηγητές τους Π. Χαραλάμπους, Γ. Χαρβαλιά, Δ. Σακελλίων και Γ. Καζάζη. Αποφοίτησε με Άριστα.

                                      Ατομικές Εκθέσεις:

2018      «Anixis gallery», Baden, Switzerland

2017      «Τα τοπία του Νοτιά», Αίθουσα τέχνης – κήπος Παλαιών Ανακτόρων, Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας, Κέρκυρα

2016      «Έρως, Βαρύς Θεός», Εικαστικές Αναζητήσεις, Αθήνα

2007      «Εκτεθειμένο θυμικό», Πνευματικό Κέντρο Αθηνών, Αθήνα

2007      «Νοτιάς», Lazareto Hotel, Μονεμβάσια

2006      «Ιδωμένο πάθος», Mommy Art, Αθήνα

Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.

                      Η ιστοσελίδα της gallery είναι: www.anixis.ch

«Βαρυποινίτες» Καταδίκη ή Εξιλέωση; – Ομαδική Εικαστική Έκθεση

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Πάντα με φόβιζαν οι φυλακές. Έχουν κάτι το ασφυκτικά παγωμένο. Κι όμως μέσα τους βρίσκεις κατακόκκινες καρδιές που ανασαίνουν, πίσω από αδιαπέραστα σίδερα. Υπάρχουν κάποιοι που η μοίρα τους όρισε να καταδικαστούν από «θεούς και ανθρώπους», ως «Βαρυποινίτες». Και είναι αλήθεια, έχουν διαπράξει ένα σωρό αμαρτήματα. Αν όμως οι Βαρυποινίτες ήμασταν εμείς; Τα παιδιά μας; Οι φίλοι, οι γονείς και τ’ αδέρφια μας; Τότε θα τους καταδικάζαμε ή θα τολμούσαμε ν’ αναζητήσουμε τρόπο να τους εξιλεώσουμε; Και τι «εκείνοι» θα μπορούσαν να ονειρεύονται πίσω απ’ τα βαριά κελιά;»

Επιμέλεια: Νικολένα Καλαϊτζάκη, Ιστορικός Τέχνης

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Μάνια Αδαμοπούλου, Αφροδίτη Αναστοπούλου, Μαρία Ανδρέου, Athanasart, Εύα Βεϊνόγλου, Ήρα Βιτάλη, Μαρία Βύρρα, Εβίτα Γαβριήλ, Ματίνα Γεωργά, Βερονίκη Δαμιανίδου, Μανόλης Ζουλάκης, Σταύρος Κακλιδάκης, Νίκος Καναβός, Χρήστος Κατσίνης, Παναγιώτα Κορωνιού, Σοφία – Rose Κοσμίδου, Δέσποινα Μανώλαρου, Αλεξάνδρα Μαράτη, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Κωνσταντίνος Μίχαλος, Ειρήνη Μονομμάτου, Φώτιος Μπάλας, Αγγελική Μπόμπορη, Γιάννης Μπρούζος, Μαρία Παναγιώτου, Στυλιανή Παπαθανασίου, Δημήτρης Παπαστάμος, Σμαράγδα Παπούλια, Σέργιος Παππάς, Ντορίτα Πιμπλή, Μαρίνα Ροβίθη, Μανόλης Ρωμαντζής, Ρανιώ Σαρρή, Νίκος Σιαλακάς, Εβίκα Σταματάκη, Asterios Toris, Βίκυ Τσάκαλη, Ελένη Τσιλιλή, Στάθης Φώτης

 

  • Εγκαίνια: Παρασκευή 13 Απριλίου 2018 & ώρα 19:00
  • Διάρκεια έκθεσης: 13 – 23 Απριλίου 2018

 

Υποστηρικτές:

  • Με την Υποστήριξη του ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ
  • Με την Υποστήριξη του Κέντρου Μελέτης Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε) & των Crime Times •
  • Με την Υποστήριξη του 2ου ΣΔΕ Φυλακών Λάρισας
  • Χορηγία οίνων: Potsios Wine

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή,

Διεύθυνση: Κασσαβέτη 18, Κηφισιά

210-8019975

Στην Dépôt Αrt gallery: «η Τέχνη, ο Εαυτός μου» (Χορηγός Επικοινωνίας InTown Post)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Τρίτη, 27  Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00. έως 23:30 την ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα: «η Τέχνη, ο Εαυτός μου»

Η έκθεση διαρκεί από 27 Μαρτίου έως  20 Απριλίου 2018

Την έκθεση επιμελείται ο ιστορικός Τέχνης κι επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης, ενώ για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

69 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα (μικρών διαστάσεων)  ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχοντας σαν έμπνευση τα λόγια του Γάλλου λυρικού ποιητή Paul Verlaine: «Τέχνη είναι να είσαι απολύτως ο εαυτός σου».

Ο Paul Verlaine (Πολ Βερλαιν) χαρακτηρίζεται ως ένας καθαρά λυρικός ποιητής που σημάδεψε μια μετάβαση από το ρομαντισμό στο κίνημα του συμβολισμού, και διακρίνεται για τo μουσικό αποτέλεσμα της γραφής του, μέσα από τη χρήση αρκετών μυστικών της γαλλικής προσωδίας, όπως τις παρηχήσεις, τις συνηχήσεις και τους ανισοσύλλαβους στίχους.

Paul Verlaine (Πολ Βερλαιν)

Ο Δρ. Ιστορίας της Τέχνης  και επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης στο κείμενο του «Σχόλιο στον αφορισμό του Paul Verlaine: Τέχνη είναι να είσαι απολύτως ο εαυτός σου» σημειώνει:

«Είναι πλέον αποδεκτό, ότι κάθε προσπάθεια ορισμού τῆς Τέχνης έμελλε νὰ καταλήξει σε αποτυχία, σε τεχνοκριτικό φιάσκο, εφόσον η Τέχνη συνιστά φαινόμενο άμεσα εξαρτημένο από τον εκάστοτε τρόπο όρασης και ερμηνείας της «πραγματικότητας». Εάν αυτὸ που ονομάζουμε πραγματικότητα, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει (Φύση, Οικονομία, Θρησκεία, Τεχνολογία κ.ά.), δεν είναι άλλο από μια ρητορική κατασκευή, από ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύστημα αξιολόγησης, ταξινόμησης, σημασιοδότησης, θεμελιωμένο στα όρια της ανθρώπινης συνειδητότητας, και όχι έξω από αυτήν, τότε η Τέχνη δεν μπορεί να ορισθεὶ ως ουσία, αλλά ώς προϊόν των απαιτήσεων των ιστορικά διαμορφωμένων (ηγετικών) συλλογικοτήτων. Άλλωστε, στην περίπτωση της Τέχνης, η ουσιοκρατική της αντικειμενικότητα δεν συνδέθηκε ποτέ με την υλικότητα, εγγενή στὸ καλλιτεχνικό έργο. Είναι προφανές ότι η εν λόγω αντίληψη εμπίπτει στο χώρο της Φαινομενολογίας (τοῦ Maurice Merleau-Ponty), της νεομαρξιστικής Αποδόμησης (Σχολὴ της Φρανκφούρτης) και στο χώρο της Πολιτισμικής Κριτικής (Marcus-Fischer). Ωστόσο, η αμφισβήτηση της ουσιοκρατικής προσέγγισης της Τέχνης, ως υλικής έκφρασης κάποιας αντικειμενικής πραγματικότητας, η οποία υφίσταται ανεξάρτητα από την βούλησή μας και εξω από τα όρια της συνείδησής μας, αποτελεί πράξη αμφίσημη. Τούτο διότι αν η Τέχνη, είναι παράγωγο των διαρκώς μεταβαλλόμενων αιτημάτων (ιδεολογικών, σημασιολογικών κ.ά.) μιας ιστορικά διαμορφωμένης συλλογικότητας – ή μάλλον του κυρίαρχου Λόγου της εξουσίας που διέπει την συλλογικότητα – τότε η υπόστασή της αντικειμενοποιείται με το συνδετικό υλικό των «δι-υποκειμενικών» αυτών αιτημάτων. Έτσι, η ύπαρξή της, το γεγονὸς της, συγκροτείται από τον εκάστοτε εξουσιαστικό τρόπο όρασης και σημασιοδότησης του κόσμου και των φαινομένων, χωρὶς αυτὸ, εννοείτε, να της προσδίδει ουσιοκρατική σταθερότητα. Είναι το συλλογικὸ προς τι που, στην περίπτωση αυτή, δίνει στην Τέχνη το αντικειμενικό της νόημα. Υπάρχει επειδή εκφράζει, Υπάρχει επειδή ερμηνεύει. Υπάρχει επειδή προπαγανδίζει. 

Αν τώρα η Τέχνη είναι προϊόν μιας ατομικότητας, περιχαρακωμένης στα δικά της αβέβαια νοηματοδοτικά όρια, ασύνδετης (θεωρητικά πάντα) μὲ τις κυρίαρχες συλλογικὲς ανάγκες, όπως απαιτεί η σύγχρονη, άκριτα φορμαλιστική, τεχνοκριτική, τότε το έργο τέχνης «στερείται» αντικειμενικής (βλ. δι-υποκειμενικής) υπόστασης και μετατρέπεται σε υλική έκφραση μιας συνείδησης αδιάστατης καὶ αχρονικής, εντέλει ανυπόστατης. Είναι προφανές ότι και στις δύο περιπτώσεις αμφισβητείται το γεγονὸς του έργου Τέχνης ως ανεξάρτητου από την συνείδηση, συλλογική και μή. Κατά συνέπεια ο αφορισμὸς του λυρικού ποιητὴ Paul Verlaine (1844-1896), τέχνη είναι να είσαι απολύτως ο εαυτός σου, φαίνεται να υιοθετεί ομοίου λόγου θεώρηση. Εντούτοις, μαρτυρεί αμφιλογία, καθώς παραπέμπει σε δύο αρχαίες αντιλήψεις περί Αναπαράστασης, διόλου σύμφωνες μεταξύ τους. Σύμφωνα με την πρώτη αντίληψη, η Τέχνη θεωρείται πραγματωμένη στην ύλη αναφορά του Εαυτού, ως υλικὴ προβολή στην εξωτερικότητα μιας μη ορατής ουσίας, εντέλει ως (δι)έξοδος από τα τείχη της ατομικής συνειδητότητας. Σε αυτήν την περίπτωση, το καλλιτεχνικό έργο συνιστά συμβολικό παράλληλο του Εαυτού με σχέση αναφοράς, ένα σημείο χωρίς αντικειμενική αλλά σχετική υπόσταση. Σύμφωνα με την δεύτερη – και αρχαιότερη – αντίληψη, η Τέχνη είναι ο Εαυτὸς, και δη απολύτως. Σε αυτήν την περίπτωση, το καλλιτεχνικό έργο συνιστά παρουσία, δεν αναφέρεται στον Εαυτό, είναι ο Εαυτός. Κατά συνέπεια, το καλλιτεχνικό έργο αποβάλλει την αυθαιρεσία που είναι εγγενής στὴν σχέση σημαίνοντος και σημαινομένου και συνάμα καθίσταται αντικειμενικό. Με αυτά ως δεδομένο, και στο πλαίσιο της συμβολιστικής σκέψης του Paul Verlaine, ο τελευταίος φαίνεται να συντάσσεται με την δεύτερη έννοια της καλλιτεχνικής αναπαράστασης ως δηλωτικής της αλήθειας του έργου Τέχνης. Προχωρεί όμως περαιτέρω, ταυτίζοντας το έργο Τέχνης με τον Εαυτό, ή μάλλον υποκαθιστώντας και μετατρέποντας τον Εαυτό ως το απόλυτο έργο Τέχνης, πλήρως ανεξάρτητου από την εκάστοτε χειραγωγούμενη συλλογικότητα. Και υπ’ αυτή την έννοια ο Γάλλος ποιητής φαίνεται να προλειαίνει τον δρόμο που έμελλε να οδηγήσει στον «Θάνατο της Τέχνης» και εν συνεχεία στην μεταμοντέρνα Κατάσταση – εγγενή στις παραλλαγές της Εννοιολογικής τέχνης – όχι όμως και στην χειραγώγηση της καλλιτεχνικής παραγωγής από τον «Κόσμο της Τέχνης», εφόσον ο τελευταίος δεν πράττει άλλο από το να παροχετεύει διαρκώς τον κυρίαρχο Λόγο εξουσίας.»

Στην Έκθεση συμμετέχουν οι εικαστικοί: 

Ανδρέου Μαρία

Ανδρούτσος Γιώργος

Αντάρτη Άννα

             Αντζουλίδης Αντώνης 

Αντωνίου Έλενα 

Αντωνόπουλος Γιάννης 

         Αποστόλου Μαρία 

Αποστόλου Νίκος

Αργυρακοπούλου Μαρία 

Βαρουξάκη Σαμέλη Ελένη 

                                      Βασιλάτου Μέρλιν Λίζα 

Βαφειάδης Κωνσταντίνος

Βρετού Νινέτα 

    Γεωργουλάκου Παλίντα 

Γκινάκη Αναστασία 

Δαρλαμήτσος Γιάννης 

                       Δήμος Τάσος

Διονυσοπούλου Ελισάβετ 

             Δρογώση Τάνια 

Θεοδωρόπουλος Στάθης         

Θωμάς Γεράσιμος 

Ιωάννα Τ. 

                       Καζάκη Ιωάννα 

                            Καμπανάκης Λεωνίδας 

Κανέλλου Εβίτα 

   Καραμανλή Χριστίνα 

Καρατζά Ελένη 

Κευγάς Μιχάλης

                    Κοκκίνη Γεωργία 

Κονταρούδης Χρήστος 

Κοντογεώργος Βασίλης 

           Κουτσοσπύρου Μαρίνα

Evi Kirma 

Κωνσταντίνου Πένυ 

           Λάτσιος Γρηγόρης 

Λύτρας Σπύρος 

 Μαναβή Πένυ – Μαυρολέων Κατερίνα – Μηνά Κωσνταντίνα – Μιχαηλίδου Νίκη – Μιχαλοπούλου Σταυρούλα – Μουζακίτη Φιόνα –  Μπίγαλη Μάτα – Μπλιάτσου Γεωργία – Μπλούκου Βασιλική – Παγώνη Ειρήνη – Πανταζή Δέσποινα – Παπαδημητρίου Γιώργος – Παπαθανασίου Στυλιανή – Παπαλεξανδρή Άσπα – Παρτσινέβελος Γιώργος – Πάστρα Μαρία  – Πετροπούλου Ειρήνη – Πουλιάση Αικατερίνη – Ράπτη Νάντια – Ραχωβίτσα Νατάσσα – Ριμπατσιού Κατερίνα –  Σαμουηλίδου Βίκυ – Σεζένια Αφροδίτη – Σορούλα Κατερίνα – Σταύρου Σοφία – Σοφιανέσα Πανδώρα – Τζαλαλής Κωνσταντίνος – Τζομάκας Γιάννης – Τουλιάτου Κερασιά – Τσακίρης Γιώργος – Χατζή Κατερίνα – Χορταριά Κατερίνα – Χρυσανθόπουλος Αριστείδης.

                                                                                           Γενικές Πληροφορίες:

 

Επιμέλεια & κείμενα έκθεσης: Κωνσταντίνος Βαφειάδης

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

 

Γραφιστική επιμέλεια: Γιώργος Καστανάκης

Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Η instrumental σύνθεση «This life of mine», που συνοδεύει μουσικά το video της έκθεσης είναι του δημιουργού Τάσου Πέτσα.

Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή

Εγκαίνια: Τρίτη, 27  Μαρτίου 2018, ώρα 20:00 – 23:30

 Διάρκεια έκθεσης: 27 Μαρτίου έως 20 Απριλίου 2018

 Facebook link: https://www.facebook.com/events/2089658227987631

Dépôt Art gallery

Νεοφύτου Βάμβα 5

106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

 Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00

                                   Σάββατο 11:00 –15:00

                                   Κυριακή κλειστά

                                   Δευτέρα κατόπιν ραντεβού

Λόγω της περιόδου του Πάσχα, η gallery θα παραμείνει κλειστή 5 έως 11 Απριλίου. 

 

Είσοδος Ελεύθερη

Χορηγός Επικοινωνίας:

«Πολύχρωμο Σκοτάδι κι ασπρόμαυρο Φως: 6 εικαστικοί» στην Dépôt Αrt Gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00. έως 23:30 την έκθεση 6 εικαστικών καλλιτεχνών με θέμα: «Πολύχρωμο Σκοτάδι κι ασπρόμαυρο Φως».

 Άννα Αντάρτη, Ελισάβετ  Διονυσοπούλου, Δήμητρα Μπακογιαννάκη, Αθανάσιος Μπερούτσος, Πάνος Πασσίσης, Ειρήνη Ράπτη

Την έκθεση συνοδεύουν:

  • Κείμενα της έκθεσης από τον  Κωνσταντίνο Μπούρα: (Ποιητής, θεατρολόγος και κριτικός)
  • Βιογραφικά σημειώματα των καλλιτεχνών

 Η έκθεση διαρκεί από 9 -17 Μαρτίου 2018

και οργανώθηκε με την υποστήριξη: HELLENIC ART VIOMA

Στο γενικό κείμενο της έκθεσης ο Κωνσταντίνος Μπούρας σημειώνει: «Έξι καλλιτέχνες «χορεύουν» με Ασπρόμαυρο Φως και Πολύχρωμο Σκοτάδι στο «Σπήλαιο των Ιδεών» του Πλάτωνα. Έξι καλλιτέχνες απ’ ευθείας απόγονοι των πανάρχαιων «βραχογράφων» συναντώνται στην ανήλιαγη φυλακή της Ύλης για να οραματιστούν το έξω κόσμο, την Ελευθερία και την κυτταρική χαρά κάθε ύπαρξης που θάλλει ανενόχλητη κάτω από τους Ήλιους διαστάσεων άλλων, μυστικών αλλά κι ευλογοφανών, απόκρυφων μα κι ολοφάνερων… Η σημερινή πολιτισμική Κρίση αντανακλά στον εικαστικό Λόγο ευαίσθητων καλλιτεχνών που λειτουργούν ως δέκτες της σύγχρονης Αγωνίας που προηγείται κάθε Αναγεννήσεως. Δουλεύοντας με το Σκοτάδι δοξάζουν το Φως. Η Σκιά προϋποθέτει την ύπαρξη μίας τουλάχιστο φωτεινής πηγής. Ο έρωτας του ανθρωπίνου σώματος, η έλξη για το ανθρώπινο σώμα οδηγεί στην διαγραφή του περιγράμματος της φιγούρας, σαν αποτέλεσμα κάποιας μυστικής έκρηξης ηφαιστείου, ενός αδιόρατου κατακλυσμού που δεν τον είπαν στις ειδήσεις, παράπλευρη απώλεια κάποια πτώσης μετεωρίτη, ανεμοθύελλας τεταρτοκοσμικής… ή απλώς απογοήτευση, βαθιά ριζωμένη στα ταλαίπωρα παραζαλισμένα κύτταρά μας, όπου όμως εις πείσμα των παντοειδών Κασσανδρών, αντί για θλίψη αισιοδοξία θάλλει…. Ο Σωκράτης, ζώντας σε μια ανάλογη εποχή πολιτισμικής παρακμής και μετάφρασης σε μια καινούργια κοσμοαντίληψη, όπου η παλιά θεογονία και μυθολογία έτριζε συθέμελα, συνοψίζει στην πλατωνική εκδοχή του «Σπηλαίου των Ιδεών» όχι κάποια μανιχαϊστική σύγκρουση Φωτός-Σκότους αλλά την εγγενή απροσδιοριστία των πέντε ανθρωπίνων αισθήσεων στην προσπάθειά τους να αντιληφθούν και να ανασυνθέσουν τον κόσμο ανάλογα με τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που κουβαλούν μέσα στη Συλλογική Παγκόσμια Ψυχή». 

Για τα έργα του κάθε καλλιτέχνη αναφέρει:

Άννα Αντάρτη

Η πλέον αρχετυπική, μυστική και κρυψίνους ίσως από τους έξι συν-εκτιθέμενους καλλιτέχνες. Κάτω από τη μυθολογική ιλύν αναδύονται απολιθώματα, όψεις μιας πραγματικότητας που βούλιαξε, μιας καθημερινότητας που πάλιωσε αφού μας ρήμαξε προηγουμένως… Τόνοι της λάσπης, χρώμα του νερού του πολυκαιρισμένου, μορφές και κόκαλα, αποστεωμένες φιγούρες και οστά που μας υπενθυμίζουν το άφευκτο της Ύλης όταν θέλει να καταστήσει φανερή την παρουσία της.

Σκοτεινιά; Ναι. Έρεβος; Όχι. Για τον απλούστατο λόγο που κύματα φωτός διαδέχονται τα κύματα της μαυρίλας κι αυτή η δυναμική πορεία του «εναλλασσόμενου ρεύματος» δημιουργεί έναν ρυθμό σχεδόν μελωδικό, παρά την προφανή «ατονική» κι απειθάρχητη, απολύτως προσωπική κι υποκειμενική «Αρμονία». Δεν προϋποτίθεται εδώ καμία ισορροπία αντιθέτων, καμία «λογική» δεν αναδύεται από τον πίνακα προκειμένου να διευκολύνει την νοησιαρχική λειτουργία ενός μέρους του εγκεφάλου μας. Εδώ πρόκειται για γεωλογικούς σχηματισμούς, πετρώματα, απολιθώματα, ή ακόμα και νεφελώματα με κάποια ανθρωπομορφική τάση είναι αλήθεια, εκτός κι αν αυτή είναι αδυναμία κι απαίτηση του ψυχισμού μας που πάσχει από το εγγενές άγχος κενού και δεν μπορεί να αντιληφθεί, να διαχειριστεί και να κατατάξει καμία εικόνα χωρίς «νόημα». Αυτό όμως δεν καθιστά το εν λόγω εικαστικό έργο ανάλογο του λεγομένου «θεάτρου του παραλόγου», αφού αναδεύεται σαφέστατα μια ψυχο-νοητική δραματική περιπλάνηση από τη μία άκρη του πίνακα στην άλλη, απ’ όπου κι αν τον διαβάσει κανείς, δεξιόστροφα ή αριστερόστροφα… Εικόνες απολύτως αληθοφανείς, βγαλμένες λες από τη «ζωή» παρ’ όλη την τρομακτική σουρεαλιστικότητά τους. Κι είναι αυτό το ακανόνιστο, το μη γεωμετρικό μη μαθηματικώς αναμενόμενο στοιχείο που καθιστά αυτούς τους πίνακες πρόσφορους σε διαρκώς ανανεούμενο διαλογισμό.

Ελισάβετ  Διονυσοπούλου

Πρωτεϊκή ικανότητα μεταμορφώσεως από πίνακα σε πίνακα. Το “Jumping” εντάσσεται στη θεματολογία του πλατωνικού «σπηλαίου των ιδεών» και μοιάζει με τα χορευτικά επιτεύγματα της Ειρήνης Ράπτη. Ο «Προμηθέας» της έχει κάτι από την αρχετυπική αναρχία της Άννας Αντάρτη, περισσότερο εικονική όμως, περιγραφική ακόμα, έως ρεαλιστικής απεικονίσεως των ριζών. Το «σκοτωμένο ηλιοβασίλεμα» στο πάνω μέρος τονίζει την πολυαναμενόμενη ώρα του δειλινού που θα αρχίσει να πέφτει το φιλόστοργον Σκότος και το κατασπαραγμένο συκώτι του Προμηθέα θα αρχίσει να αναγεννάται από τις τελευταίες ίνες του. Κι εδώ η μανιχαϊστική σύγκρουση Φωτός-Σκότους, Πάνω και Κάτω, Καλού και Κακού, Ευτυχίας-Δυστυχίας δίνει μια θεματική αντίθεση προσφιλή για το μάτι και το αισθητήριο του θεατή που έχει κορεσθεί από τον καθημερινό καταιγισμό πολύχρωμων ψηφιοποιημένων εικόνων υψηλής ευκρινείας κι αναζητεί το μύθο που συνέχει τα πάντα και δίνει κάποιο νόημα στον κόσμο, έστω και προσωρινό αν όχι ολιστικό. Αυτή η νοσταλγία για το οικείο και το αναμενόμενο «ξυπνάει» μέσα από τους πίνακες της κι από εκεί ίσως πηγάζει η πρωτεϊκή της ανάγκη να ομοιάσει στον γρήγορα εξελισσόμενο καιρό μας, που κάνει τους ιριδισμούς στην επιφάνειας μίας πομφόλυγος [κοινώς σαπουνόφουσκας] να μοιάζουν ενδεχομένως υπερβολικά αργοί… Αλλού γίνεται περισσότερο εικονική κι αλλού βουλιάζει στο Χάος σαν αυτοδύτης που αναζητάει σφουγγάρια και βρίσκει διαμάντια, ή το αντίθετο…

Δήμητρα Μπακογιαννάκη

Συγκροτημένη ερευνήτρια, μεθοδική μελετήτρια, εργάζεται σε παραλλαγές πάνω σε ένα θέμα που «συν-τίθεται» όταν δεις όλα τα μέρη του, αφού δεν διαφαίνεται από μόνο του κάτω από την επιμελημένη έντεχνη διαγραφή των «περιγραμμάτων» (ας τα πούμε έτσι για να συνεννοηθούμε)… Αυτό το υπερβολικό «σβήσιμο» δίνει μία πολλαπλή δραματικότητα, δυναμική και μεφιστοφελική στο όλον εγχείρημα. Η Δήμητρα Μπακογιάννη είναι τόσο κοντά στην Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας που διατύπωσε ο Αϊνστάιν έτσι ώστε να υλοποιεί εικαστικώς την καμπύλωση του φωτός όταν περνάει δίπλα από ογκολίθους μεγίστης, αξιοσημείωτης κι απαράκαμπτης βαρύτητας… Κάποτε μια κόκκινη πινελιά, σαν ξεπλυμένο ξεραμένο αίμα υπομνηματίζει τα τελευταία ίχνη ενός μύθου που κάποτε ήταν πάγκοινος και τώρα αγνοείται η τύχη του στα κιτάπια των «ακασικών αρχείων», που ναι μεν είναι αιώνια και προσβάσιμα, αυτό δε σημαίνει όμως ότι προλαβαίνει να τα μελετήσει και να τα αποκωδικοποιήσει ο άνθρωπος, ως «βιαστικό, άπειρο ον της στιγμής», όπως τον χαρακτηρίζει ο Καβάφης. Ίσως η καλλιτεχνική δουλειά της Δήμητρας Μπακογιαννάκη να είναι σε αργή κίνηση η ζωγραφική κάποιων «καρέ» μιας ταινίας που δεν έχει γυριστεί ακόμα, δεν είναι όμως κι ασκηνοθέτητη, αφού διαφαίνεται και όραμα κι επιμονή και γνώση από την εικαστικό… Ως έργο εν εξελίξει, αναδιπλούμενο κι εκτυλισσόμενο σα βεντάλια στα χέρια ενός πολύπειρου ηθοποιού της Ανατολής, αυτά τα ψήγματα δουλειάς οδηγούν στην ανασύνθεση ενός έπους που θα γραφτεί ίσως στο μέλλον κι εμείς το θυμούμαστε νοσταλγώντας το. Εξ άλλου, «κάθε Γνώση είναι ανάμνηση» όπως θα έλεγε ο Πλάτωνας για να επανέλθουμε στη θεματική κάποιου απροσδιόριστου «Σπηλαίου των Ιδεών» που ήρθε και στήθηκε στον ατμοσφαιρικό χώρο της Αίθουσας Τέχνης με το συμβολικώς φορτισμένο όνομα Dépôt. 

Αθανάσιος Μπερούτσος

Τα ψηφιακά τέρατα απειλούν να μας καταπιούν κι η μόνη μας αντίδραση πριν γίνουμε «βροτοί» είναι να αναλύσουμε σε megapixels την τερατώδη μιζέρια τους, σε σχήματα χορευτικά ή στάσιμα, πάντα όμως με μυθικές μορφές θηρίων, που αν και δεν είναι της Αποκάλυψης, θυμίζουν γοργόνες και σκαλισμένα ελεφαντόδοντα, ηλεκτρικά χωροδικτυώματα και «τελουρικές γραμμές» (ley-lines) μόνο που δεν ξέρει κανείς που είναι ο «ομφαλός του Κόσμου» όσο κι αν ομφαλοσκοπούμεθα αλύπητα, χωρίς οίκτο για τους εαυτούς μας και τους άλλους… για τα ταλαίπωρα σώματά μας που μαρτυρούν κάτω από το βάρος αφύσικων στάσεων και κινήσεων, που εμείς θεωρούμε αισθητικές, ενώ παραπέμπουν σε άλλες προγενέστερες (ή μήπως μεταγενέστερες;) καταστάσεις της υποτιθέμενης δαρβινικής Εξελίξεως των Ιδεών.

Σχόλιο ενάντια στο ρομαντισμό οι «δικτυωτές» χορευτικές φιγούρες που παραπέμπουν στον Ντεγκά, είναι όμως ανισόρροπες κι ανυπόστατες αφού βασίζονται σε έναν πολιτισμό που έχει ξεθεμελιωθεί πια για τα καλά και σε λίγο θα αποδομηθεί τόσο που δεν ξέρουμε ούτε καν τις συντεταγμένες του.

Μήπως γι’ αυτό η τερατόμορφη αιγυπτιακή θεότητα διαλογίζεται καθιστή αναζητώντας ίσως τον μίτο της Αριάδνης που θα την βγάλει από τον ηλεκτρονικό λαβύρινθο;

Σύμβολα κι άπειρες ερμηνείες, όσοι κι οι θεατές, οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα της κάθε θεάσεως ανάλογα με την εσωτερική «εφημερίδα» των προσωπικών μας πλανητών. Εφημερεύουν οι νοησιαρχικές τάσεις του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου προκειμένου να βάλουν σε κάποια τάξη το Χάος ή – αντιθέτως – για να ανα-δομήσουν το πασιφανές. Στο έργο του Αθανάσιου Μπερούτσου η ριψοκίνδυνη θα λέγαμε κι ανέφικτη ισορροπία των αντιθέτων δημιουργεί έναν εγγενή «διά-λογο» μέσα στο έργο που πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες προσέγγισής του από το κοινό.

Πάνος Πασσίσης

Σαν αποκρυσταλλωμένα tableaux από video-art που νοστάλγησαν τους ζωγραφισμένους καμβάδες, σαν αντικατοπτρισμοί που ενώνουν τα άκρα με το αρνητικό τους, σαν είδωλα αυτού που θα έπρεπε να είμαστε και παραδέρνουμε ανάμεσα σε δύο πόλους φυλακισμένοι, ενώ η ύπαρξή μας είναι πολυδιαστασιακή και θα έπρεπε να μετράμε από το μηδέν έως το εκατόν σαράντα τέσσερα (0, 1, 2, 3, 4, ….144) σύμφωνα με τη Θεωρητική Φυσική και τα Ανώτερα Μαθηματικά τού παρόντος. Αντ’ αυτού επιμένοντας στην ψηφιακή μανιχαϊστική μονοτονία του μηδενός σε αέναη ασυμφιλίωτη διαμάχη με το ένα, του αγεφύρωτου μίσους ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο, στο καλό και στο κακό, στο άρρεν και στο θήλυ, ξεχάσαμε την βασική αρχή του Ταό, όπως την διατύπωσε ποιητικά ο Λάο Τσου: «για κάθε άρνηση υπάρχει ταυτοχρόνως κι η κατάφασή της». Κάτι που έμελλε να αποδείξει η Κβαντική αφού αυτά που λέμε υποατομικά σωματίδια υπάρχουν και δεν υπάρχουν σε υλική μετρήσιμη μορφή ανάλογα με την προσοχή που τους δείχνει ο παρατηρητής τους. Κάτι εξάλλου που διατύπωσε κι ο διάσημος ανθρωπολόγος Claude Levi-Strauss κι οι θεατράνθρωποι που παρατήρησαν το λεγόμενο “studio effect”, όπου οι ερμηνείες των ηθοποιών αλλάζουν όταν ξέρουν ότι βιντεοσκοπούνται! Αυτές τις υποδόριες θεωρίες εφαρμόζει συνειδητά ο Πάνος Πασσίσης όταν γυρίζει ανάποδα την κλεψύδρα και πηγαίνει τον χρόνο προς τα πίσω, όχι από κάποια νοσταλγία ή κρυφή επιθυμία αειζωίας, που υποκρύπτει το δόλωμα της αιώνιας νεότητας, αλλά από την πραγματική ανάγκη του ερευνητή να αναλύσει τον κόσμο, παρατηρώντας και τον εαυτό του την ώρα που προβαίνει, σαν ηθοποιός, σε αυτή την επιχείρηση που είναι μάλλον εν-χείριση γιατί τα διεθλασμένα «αρνητικά» τοπία του είναι οπωσδήποτε εσωτερικά, ακόμα κι όταν προβάλλουν οθόνες πάνω από άχαρες ορθογωνισμένες ή κυβισμένες μητροπόλεις.

 

Ειρήνη Ράπτη

Ναι, εδώ επιτέλους το «κλασικό» σβήνεται, απαλείφεται… Ο χρόνος αφήνει την πατίνα του ή κάποιο «βάρβαρο» χέρι επιχειρεί να ασβεστώσει την εικόνα καθιστώντας την παλίμψηστη. Τα κενά, τα σβησμένα, τα υπολείμματα, καλείται να τα ανασυνθέσει ο συνδημιουργικός νους του θεατή, με αποτέλεσμα και να νιώθει αισθητική ηδονή, αλλά το κυριότερο: να νιώθει «εξ-υπνότερος» από την ιδιοφυή καλλιτέχνιδα που ξέρει να μιμείται την κίνηση της θάλασσας, του υδάτινου στοιχείου που δοξάζει την προσκαιρότητα κάθε στιγμής καταδεικνύοντας τη ματαιότητα κάθε απαίτησής μας για το Αιώνιο κι Αναλλοίωτο. Κι όπως λέει ο Σεφέρης «στο περιγιάλι το κρυφό…».

Αυτή η σοφή, ενορχηστρωμένη κίνηση αφ’ ενός μεν των χορευτικών σωμάτων αφ’ ετέρου δε του λικνιζόμενου υδαρούς «ασβέστη» [ας το πούμε έτσι, γιατί βγάζει αυτή την υφή, τουλάχιστον σε μία από τις πολλές ερμηνείες] δημιουργεί δύο διακριτά επίπεδα ανάγνωσης της «κρυφής εικόνας» χωρίς όμως να αλληλο-επικαλύπτονται. Κάθε στιγμή, ανάλογα με τη γωνία που κοιτάς τον πίνακα, από τη στιγμή, το φως, την εσωτερική κι εξωτερική σου κίνηση ως προς το έκθεμα μία άλλη μουσική αναδύεται κι η χορογραφία μοιάζει τελείως διαφορετική κι απρόβλεπτη… απρόσκοπτα ξεπερνά τα δισδιάστατα όρια του καμβά και σε εντάσσει, ως θεατή, μέσα στη δημιουργική φρενίτιδα της καλλιτέχνιδος που κατάφερε να παγώσει μία δίνη και να την αποδώσει αισθητικώς…

Παραλλαγές σε ένα θέμα: πώς το ανθρώπινο σώμα χαράζει τη δική του τροχιά μέσα στην αέναη κίνηση του Χρόνου, που άλλοτε είναι παράλληλη κι άλλοτε αντιτιθέμενη, κάποτε ευνοϊκή κι άλλοτε συγκρουόμενη, μ’ εμάς, τις επιθυμίες και τις ελπίδες, την πίστη και τις πεποιθήσεις μας.

Ένα εικαστικό έργο που θα ελκύσει κάθε λάτρη του «σκοτεινού» και μαγικού Ηράκλειτου.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

 Επιμέλεια & κείμενα έκθεσης: :  Κωνσταντίνος Μπούρας

Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

 Εγκαίνια: Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018, ώρα 20:00 – 23:30

 Διάρκεια έκθεσης: 9 – 17 Μαρτίου 2018

 Facebook link: Dépôt Art gallery

Νεοφύτου Βάμβα 5

106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

 

Ώρες λειτουργίας:

  • Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00
  • Σάββατο 11:00 –15:00
  • Κυριακή κλειστά
  • Δευτέρα κατόπιν ραντεβού

 Είσοδος Ελεύθερη

»Τοπία του Ασυνείδητου» στην ατομική έκθεση ζωγραφικής της Μάγδας Αποστόλου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

 

«Τοπία του Ασυνείδητου» χαρακτηρίζει η ζωγράφος τη νέα της εικαστική διαδρομή. Η Gallery Art Πρίσμα εγκαινιάζει την Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018 στις 20.00 την ατομική έκθεση της Μάγδας Αποστόλου. Διαχρονικό θέμα από  τις απαρχές της ζωγραφικής «η θάλασσα», μεγάλοι θαλασσογράφοι, σχολή του Μονάχου, αλλά και σύγχρονοι καλλιτέχνες εραστές του εικαστικού αυτού υποκειμένου.

H ζωγράφος Μάγδα Αποστόλου  αναφέρει για τη δουλειά της : «Η θάλασσα για μένα εκπροσωπεί τη μητέρα όλων των έμβιων όντων. Συνδέεται με την αρχή της ζωής στη γη ,την αφετηρία της εξέλιξης των ειδών και την κατάσταση πριν από τη γέννηση . Αποτελεί αφορμή για γαλήνεμα ή αναστάτωση ενώ ταυτόχρονα προκαλεί θαυμασμό. Είναι η αφορμή για να δώσω σχήμα στα δικά μου εσωτερικά τοπία».

Η κριτικός και ιστορικός τέχνης Ήρα Παπαποστόλου προλογίζοντας το κατάλογο της έκθεσης της γράφει: «Στους καμβάδες της Μάγδας Αποστόλου η θάλασσα απεικονίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλέσει το θεατή να αποκρυπτογραφήσει τα μηνύματα που πηγάζουν από το ασυνείδητο. Ο φόβος, η γαλήνη, ο  θυμός, η περισυλλογή , η ένταση, το μυστήριο, η απειλή, η   αμφιβολία, το δέος,  παίρνουν τη μορφή μιας θάλασσας που άλλοτε μοιάζει με μικρή λίμνη, και άλλοτε είναι ανοικτή και μεγάλη σαν ωκεανός. Δεν είναι παρά οι εσωτερικές εικόνες του ψυχισμού της ζωγράφου που θέλουν να επικοινωνήσουν με αυτές του θεατή, δίνοντας το έναυσμα για πολλές σκέψεις και συνειρμούς που προκαλούν έντονα συναισθήματα. H ζωγράφος δημιουργεί έργα με μικτές τεχνικές , ακρυλικά, λάδια και επικολλήσεις (χαρτιά και υφάσματα). Οι υφές των υλικών που χρησιμοποιεί , οι πινελιές ,τα σταξίματα, τα χρώματα και οι φόρμες, συγκινούν το θεατή και τον αφήνουν ελεύθερο να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του και να δώσει τη δική του ερμηνεία στο κάθε έργο». Η κριτικός και ιστορικός τέχνης καταλήγει στον  κατάλογο της έκθεσης : «..Η Μάγδα Αποστόλου δεν παρατηρεί τα συναισθήματά της για να τα εκλογικεύσει, αλλά τα ζει αποδίδοντάς τα ταυτόχρονα με σχήμα και με χρώμα. Πρόκειται λοιπόν , για την  τέχνη της ζωής που γίνεται την ίδια στιγμή και τέχνη, και που σαν την  θάλασσα , κρύβει φουρτούνες και μυστικά που αποκτούν φωνή για να γεννήσουν νέα πνευματικά μονοπάτια.»

 

Βιογραφικό της ζωγράφου Μάγδας Αποστόλου:

Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης(1993-1998)  με καθηγητή τον Βαγγέλη Δημητρέα. Το 1996 φοίτησε για ένα χρόνο  στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης με καθηγητή τον Joaquim Chancho.  Έργο της έχει συμπεριληφθεί  στο σχολικό βιβλίο της Βιολογίας της  Α΄ Γυμνασίου. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.

                                                   Ατομικές Εκθέσεις

2018 «Τοπία του ασυνείδητου» , γκαλερί artΠρίσμα, Πειραιάς

2001 «Αέναες φόρμες», αίθουσα τέχνης Μετόπη ,Αθήνα

                       

                                                   Ομαδικές Εκθέσεις

2017 Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν – Blank Wall Gallery, Αθήνα

2017 “THINK OF ME” – AQUA GALLERY- Σαντορίνη

2017 “ART begins at the end of your comfort ZONE”, ArtZone42 Gallery,Αθήνα

2017  80+1  Χρόνια απουσίας – Λόρκα, Dépôt Art gallery  , Αθήνα

2016 «Μέθεξις»,  Dépôt Art gallery  , Αθήνα

2016 IndepART,  The Image gallery, Αθήνα

2016 «Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ», Φωκίωνος Νέγρη 16, συλλογή Σωτήρης Φέλιος, Αθήνα

2016 « Ο ΗΧΟΣ ΣΕ Α4», Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο ντε Κίρικο , Βόλος

2016  “stand up for”-The Loft- Αθήνα

2015  «Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ» (διαδικτυακή  έκθεση)

2015 « Ο ΗΧΟΣ ΣΕ Α4», Μύλος του παπά, Λάρισα

2015   artAz, «SURPRISE VI», Αθήνα

2015  24η Έκθεση Έργων Τέχνης και Λόγου, Κέντρο Τεχνών- Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα

2014   artAz, «SURPRISE V», Αθήνα

2013  ‘RES EXTENSA’ – Primo Piano Livingallery, Λέτσε, Ιταλία

2012   Salon Des Artistes Independants – Crand Palais, Παρίσι

2011   3η Πανελλήνια Έκθεση της ΕΚΚΜΜΕ, Πολυχώρος  «Απόλλων», Πειραιάς

2008  Έκθεση εργαστηρίων τέχνης Δήμου Καρδίτσας

2006  Φεστιβάλ «δια-ροές», σταθμός του μετρό «Άγιος Αντώνιος».

2002  Έκθεση Νέων Καλλιτεχνών-Τεχνόπολις, Γκάζι.       

 1999  Πολιτιστικό κέντρο Μπενετάτου-Ψυχικό, Αθήνα

1998  «Μέρες έκφρασης και Δημιουργίας»-ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη, Θες/νίκη

 

Πληροφορίες

Εγκαίνια της Έκθεσης: Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00

Διάρκεια της Έκθεσης: 2 ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΩΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018

Επιμέλεια έκθεσης: Νατάσα Θωμάκου

Κείμενο: Ήρα Παπαποστόλου

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Δημήτρης Λαζάρου

Facebook link: https://www.facebook.com/events/183329688940255

 

Gallery Art Πρίσμα,  Κουντουριώτου 187, Πειραιάς  

τηλ. 2104296790

e mail: artprisma@hotmail.com

website: www.galleryartprisma.gr 

Ώρες Λειτουργίας:

Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 10:30 – 15:00 & 18:00 – 21:00

Τετάρτη & Σάββατο: 10:30 – 15:00

24ωρη προειδοποιητική απεργία στα Μουσεία και Αρχαιολογικούς Χώρους της Κρήτης και του Ν. Αττικής

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μετά από συνεδρίαση  της Εκτελεστικής Γραμματείας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Υπουργείου Πολιτισμού  (ΠΟΕΥΠΠΟ), αποφασίστηκε η πραγματοποίηση 24ωρης προειδοποιητικής απεργίας για την Παρασκευή στις 1 Μαρτίου στην Κρήτη και στον Ν. Αττικής.

Η Παννελλήνια Ένωση Υπαλλήλων Φυλάξεως Αρχαιοτήτων ΠΕΥΦΑ συμμετέχει και στηρίζει την απόφαση αυτή και καλεί τους αρχαιοφύλακες των συγκεκριμένων περιοχών, να συμμετέχουν δυναμικά.

Η  ΠΕΥΦΑ θα αγωνιστεί άμεσα για:

  • Την Συνέχιση της καταβολής των εξαιρέσιμων από το ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων (ΤΑΠΑ).
  • Να αποσυρθεί η ερώτηση των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για ποσοστά επί των εσόδων από τα εισιτήρια των Αρχαιολογικών Χώρων και Μουσείων.
  • Να μην απολυθούν οι 5 αρχαιοφύλακες και οι 15 εργατοτεχνίτες.
  • Να μεταφερθούν οι εργαζόμενοι του Ταμείου Αλληλοβοηθείας στο υπουργείο Πολιτισμού -ΑθλητισμούΥΠΠΟΑ.
  • Την συνέχιση της λειτουργίας του ΤΑΠΑ υπό δημόσιο έλεγχο.

Για το λόγο αυτό, καλούμε όλους τους αρχαιοφύλακες να είναι έτοιμοι για την υπεράσπιση των ανωτέρω αιτημάτων και για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Για την Εκτελεστική Γραμματεία της ΠΕΥΦΑ

EVASION #1 στο κέντρο Espace Christiane Peugeot του Παρισιού μέσω του θεσμού «Αποδράσεις» της Dépôt Art Gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

                                                              Έργο του εικαστικού Παπανικολάου Ηλία

H Dépôt Art Gallery, έχοντας ως έναν από τους πρωταρχικούς της στόχους  την προώθηση Ελλήνων καλλιτεχνών και του έργου τους στο εξωτερικό, δημιούργησε τον θεσμό «Αποδράσεις – EVASIONS» και παρουσιάζει την πρώτη τους «απόδραση» – EVASION #1 – στο πολιτιστικό κέντρο Espace Christiane Peugeot (62, Avenue de la Grande-Armée, 75017 Paris, France) από τις 21 Φεβρουαρίου έως τις 4 Μαρτίου 2018.

Πρόκειται για μια διεθνή ομαδική έκθεση 31 σύγχρονων Ελλήνων και ξένων εικαστικών, ενώ παράλληλα παρουσιάζεται και η ατομική έκθεση της εικαστικού Πένης Μαναβή  με τίτλο «DANCE ME«.

Ο εκπρόσωπος της Dépôt Art Gallery κι επιμελητής της έκθεσης Φίλιππος Βαζάκας σημειώνει σχετικά: «H Dépôt Art Gallery δημιούργησε τον θεσμό ¨Αποδράσεις¨ με στόχο την προώθηση Ελλήνων καλλιτεχνών και του έργου τους στο εξωτερικό, φέρνοντάς τους σε επαφή και διάλογο με ξένους καλλιτέχνες, γεγονός που διασφαλίζει την όσμωση μεταξύ των καλλιτεχνικών τάσεων που σηματοδοτούν σήμερα την σύγχρονη Τέχνη κάτω από μια παγκόσμια και χωρίς σύνορα οπτική. Μια πρακτική που τελικά θα επιτρέψει σε όλους τους καλλιτέχνες, ανεξαρτήτου εθνικότητας, να αποδράσουν και να επικοινωνήσουν το έργο τους διεθνώς, που είναι επιτακτική ανάγκη στην παγκοσμιοποιημένη εποχή που ζούμε. Πρόκειται για ένα φιλόδοξο σχέδιο, το οποίο θα προσπαθήσει να επιβληθεί με την ποιότητα και την πρωτοτυπία των προτάσεών και συνδυασμών του, τόσο στις πρωτεύουσες όσο και στα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα της Ευρώπης και όχι μόνο, υποστηρίζοντας πως η Τέχνη δεν έχει ούτε σύνορα, ούτε όρια. Μέσα σ᾽ αυτό το πλαίσιο, η πρώτη απόδραση “EVASION #1” θα πραγματοποιηθεί από τις 21 Φεβρουαρίου έως τις 4 Μαρτίου 2018 στο Παρίσι, φιλοξενούμενη στο Espace Christiane Peugeot, διακεκριμένο και αδιαμφισβήτητο χώρο σύγχρονης Τέχνης και καλλιτεχνικής έκφρασης. Πρόκειται για μια δράση που συνδυάζει μια ομαδική έκθεση Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, μια ατομική έκθεση και δρώμενα κατά την διάρκειά τους (συναυλίες, περφόρμανς, κλπ…) Η Τέχνη έχει πολλά πρόσωπα, η μουσική, η ποίηση, ο χορός, η λογοτεχνία, το θέατρο βρίσκονται σε μια συνεχή συμπληρωματική σχέση με τις εικαστικές τέχνες. Μια σχέση που έχει ως απώτερο σκοπό, την εξύψωση της ψυχής και του πνεύματός μας, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο, στην προσωπική μας απόδραση από την πραγματικότητα και την καθημερινότητα.»

  Μαρκίτα Μανωλοπούλου                                Μιχαηλίδου Νίκη                                         Παπαλεξανδρη Άσπα

Η Δρ. Βιβή Βασιλοπούλου, στο κείμενο της «Rendez-vous à l’espace» σημειώνει σχετικά με τον θεσμό EVASIONS«Απόδραση, απεγκλωβισμός από περίκλειστα, καταπιεστικά σχήματα και καταστάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί μια κίνηση εξωστρέφειας που ενθαρρύνει τη δράση των καλλιτεχνών εκτός των τειχών και την έκθεσή τους στον κόσμο. Μια κίνηση που συμφέρει πολλούς μαζί από διάφορα σημεία. Ως εκ τούτου η στήριξη αυτής της απόδρασης είναι όχι μόνο νόμιμη, αλλά και ηθική. Είναι υποχρέωση από την πλευρά της Γκαλερί. Χάραξη ενός καλλιτεχνικού οδικού χάρτη με διαφυγές και αποδράσεις, αλλά πάντα με σύνθετη ονομασία και όνομα κύριο την Δράση, ως αντίδραση στην αδράνεια. Με τρόπο φυσικό και ρεαλιστικό, σε αντίθεση με τον εικονικό και υπερρεαλιστικό τρόπο της ηλεκτρονικής πραγματικότητας, που μηδενίζει τις αποστάσεις στο «σφαιρικό χωριό», αλλά μεγιστοποιεί το χάσμα της ανθρώπινης επαφής. Είναι μία επικοινωνία σε κοινή νοηματική. Μια γλώσσα παγκόσμια, που δεν χρειάζεται μετάφραση, αλλά καλούς ερμηνευτές, όπως άλλωστε και η μουσική. Η «απόδραση» ελευθερώνει τον καλλιτέχνη από την στενή αντίληψη του χώρου και προκαλεί δημιουργικά ρήγματα στην συμπαγή εικόνα της εσωστρέφειας. Αναπτύσσει την ικανότητα αντανακλαστικών σε εξωγενή καινούργια ερεθίσματα και απαλλάσσει από τους συνήθεις περιορισμούς της καθημερινότητας. Είναι μία εμπροσθοβαρής κίνηση, ένα άλμα σε ύψος, όπου με όρους αθλητισμού, η στήριξη της Γκαλερί, παίζει τον ρόλο του αλτήρα. Αθλητής παραμένει πάντα ο καλλιτέχνης και τα σύμβολα σε ισχύ. Tout dans le monde est un signe. Φαίνεται ότι ακόμη και η ουτοπία της Τέχνης θέλει ένα κατάλληλο τόπο για να αναπτυχθεί και έναν ιδιαίτερο ιστό επικοινωνίας».

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Hervé BORREL(FR), BOZENNA (FR), Gözde CAN-KÖROĞLU (TUR), Alain CARPENTIER (FR), Tasos DIMOS (GR), Rebecca DRIFFIELD (AUS), Anna GRIGORA (GR), Marlène HUE (FR), Areti KLOUTSINIOTI (GR), Iro KOVATZI (GR), KREUZ (GR), Laura LORIERS (FR), LosOtros (FR), MAJA (FR), Nathalie MANGIN (FR), Marikita MANOLOPOULOU (GR), Katerina MAVROLEON (GR), Niki MICHAILIDOU (GR), Aspa PAPALEXANDRI (GR), Elias PAPANIKOLAOU (GR), Evdoxia PAPASAVVA (GR), Natassa RACHOVITSA (GR), Cléo ROBINE (FR), Hanna SCHIBEL (D), Kyriakos SYFILTZOGLOU (GR), TAREK (FR), Vaggelis TZERMIAS (GR), Yiannis TZOMAKAS  (GR),  Kiki VOULGARELI  (GR).

Τιμητική συμμετοχή των καλλιτεχνών:

Christiane PEUGEOT (FR), Πρόεδρος του πολιτιστικού κέντρου Espace Christiane Peugeot, Paris

François POHU-LEFEVRE (FR), Καλλιτεχνικός Διευθυντής του πολιτιστικού κέντρου Espace Christiane Peugeot, Paris

              Μαυρολέων Κατερίνα                                                                                     Τάσος Δήμος

«Fiat Lux», μια θεατρική performance το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου (19:00-20:00) σε κείμενα: Friedrich Nietzsche, Fabrice Guénier και Yi-Ting Hung.

Δημιουργία και απόδοση από την ηθοποιό και σκηνοθέτη: Yi-Ting HUNG (洪 儀 庭)

Ανοιχτή συζήτηση με την Christiane Peugeot

 Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2018, ώρα 20:00

Θέμα: «Τι είναι μια απόδραση; Ως προς τι; Την τέχνη; Τη φύση; Τον θάνατο; Γιατί; Για να βρούμε τι; Για να αποφύγουμε τι; Για να απελευθερωθούμε από τι;»

«William Shakespeare, μάρτυρας της εποχής μας», μια διαδραστική συναυλία πάνω σε σονέτα του Σαίξπηρ το Σάββατο 3 Μαρτίου (19:00-20:30) με έργα των: Dmitri Shostakovich, Dmitri Kabalevsky, Grigori Fried, Michel Ciry και Jean-Christophe Rosaz.

Με τη συμμετοχή των Frédéric Albou ( μπασοβαρύτονος) και Orlando Bass (πιάνο)

Συμπαραγωγή με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Man-naM.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Κείμενο για τον θεσμό “EVASIONS”: Δρ Βιβή Βασιλοπούλου

Γενικός συντονισμός: Γωγώ Κολυβήρα

Εκπρόσωπος της Dépôt Art Gallery & επιμελητής της έκθεσης : Φίλιππος Βαζάκας

Υπεύθυνος επικοινωνίας στην Ελλάδα: Δημήτρης Λαζάρου

Σχεδιασμός & επιμέλεια εντύπου : Aνθή Τσουβαλά

 Διάρκεια έκθεσης: από 21 Φεβρουαρίου έως 4 Μαρτίου 2018

(Καθημερινά, 14:00 – 19:00 )

Facebook link: https://www.facebook.com/events/810719039101606

 Espace Christiane Peugeot

62, Avenue de la Grande-Armée, 75017 Paris, France

(Metro : Argentine & Porte Maillot)

Web site: http://www.espacechristianepeugeot.org/

Facebook link: https://www.facebook.com/EspaceCPeugeot/

 Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε:

Dépôt Art Gallery

Νεοφύτου Βάμβα 5,

106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ : 210 36 48 174

e-mail: info@depotgallery.gr

Facebook: depotgallery.gr

Web site: www.depotgallery.gr

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00

Σάββατο 11:00 –15:00

Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

                                                                                  Ραχωβίτσα Νατάσσα

Στρατηγούλα Γιαννικοπούλου “Flip moments”, Μολύβια σε χαρτί

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στην έκθεση “Flip moments” το καρέ αναδεικνύεται στη βασική μονάδα της εικαστικής αφήγησης, η συνέχεια μιας πράξης καταλύεται και οι ζωγραφισμένοι χαρακτήρες, σαν συμμετέχοντας σε ιερή μυσταγωγία, ολοκληρώνουν αργά την κίνησή τους. Παγωμένα στιγμιότυπα απεικονίζουν σώματα εν κινήσει συγκροτώντας ζωγραφικές ενότητες με βαρύτητα αφηγηματική. Μέσα από τα πολλαπλά φρεναρίσματα των διαδοχικών πλαισίων οι αλληλουχίες των εικόνων μετατρέπονται σε εικαστικά σπαράγματα οπτικών ιστοριών και η μετέωρη πράξη σε ασυνέχειες καθίσταται το βιωμένο χρονικό μιας συνάντησης ή ενός αποχωρισμού. 

 Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης

Εγκαίνια:  Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018

Ώρα 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 1 έως 24 Μαρτίου 2018

Η Στρατηγούλα Γιαννικοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1984-1989), με δασκάλους τον Νίκο Κεσσανλή  και τον Δημήτρη Μυταρά, και απεφοίτησε με άριστα.

Το 2001 διακρίθηκε με έπαινο στην 1η Πανελλήνια Έκθεση Μικρογραφικής Τέχνης-Μινιατούρας.

Έργα της ανήκουν στη Δημοτική Πινακοθήκη Αγρινίου, στη συλλογή του Σωτήρη Φέλιου, του Θωμά Λιακουνάκου και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις με σημαντικότερες:

«Παράδοξος ύπνος» Gallery Genesis, 2018/ «Προσφορά – Ι» Δημοτική Πινακοθήκη Αγρινίου, 2016/  «Ανθρωπογραφίες» Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Δημοτική Πινακοθήκη Αγρινίου, 2016/ 3ο Διεθνές Εικαστικό Φεστιβάλ RE-culture ΙΙΙ, Πάτρα, 2014/ «Συνάντηση ΙΙ» Χώρος Τέχνης ‘’24’’, 2010/ «Η ανθρώπινη μορφή στην Τέχνη», Εκθεσιακό Κέντρο Τεχνόπολις-Γκάζι, 2010/ «Συνάντηση» Xώρος Τέχνης ‘’24’’, 2009/ «Περιβάλλον- Δράση», Λευκωσία, Kύπρος, 2009/ «Le projet 120»,  Villeneuve d’ Ascq ( Πολιτιστική  Πρωτεύουσα Ευρώπης 2004), Γαλλία, 2004/ 1η Διαβαλκανική  Έκθεση Σύγχρονης Μικρογραφικής τέχνης, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη, 2002/ Χρηστικά αντικείμενα, Γκαλερί Αργώ, Λευκωσία, 2000.

Ατομικές Εκθέσεις

2018    «Flip  moments», Gallery Genesis, Αθήνα

2013     «Ενικός αριθμός» Χώρος Τέχνης  24, Αθήνα

2009     «Ζευγάρια στη Ζωή και στην Τέχνη», Αίθουσα Τέχνης Γαία, Πειραιάς  

Επιμέλεια Λίνα Τσίκουτα     

2008     Χώρος Τέχνης  24,  Αθήνα

2005     Χώρος Τέχνης  24,  Αθήνα

2002     Χώρος Τέχνης  24,  Αθήνα

1997      Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα

1996      Γκαλερί  Αργώ,  Λευκωσία, Κύπρος

Gallery Genesis.
35 HARITOS Street,
Kolonaki 10675
Athens, Greece.
Tel.: +30 211 7100566
www.gallerygenesisathens.com

www.facebook.com/yiorgos.tzaneris

Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζουν την έκθεση: «Στέφανος Λαζαρίδης: Κυνικός Ρομαντικός»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Έκθεση για το έργο του σπουδαίου Έλληνα σκηνογράφου-σκηνοθέτη και πρώην Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Η έκθεση είναι η πρώτη σε παγκόσμιο επίπεδο ατομική παρουσίαση του καλλιτεχνικού έργου του σπουδαίου Έλληνα σκηνογράφου και πρώην Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ο Στέφανος Λαζαρίδης με βάση το Λονδίνο ανέδειξε το εύρος της σκηνογραφίας σε δραματουργικούς εικαστικούς χώρους, θέτοντας σε βάθος ερωτήματα και αποφεύγοντας τις διακοσμητικές λύσεις, στις σημαντικότερες σκηνές όπερας της Ευρώπης αλλά και σε μεγαλύτερους χώρους, όπως στάδια,  όπου σχεδίασε ιστορικές παραστάσεις διαρρηγνύοντας την παραδοσιακή αντίληψη για τον σχεδιασμό. Η έκθεση αναπτύσσει ένα οπτικό χρονολόγιο ξεκινώντας από την αρχή της καριέρας του, με ζωγραφικές μελέτες σκηνικών και σχέδια κοστουμιών, όπου διαφαίνεται η επιρροή της μαθητείας του πλάι στον επίσης διεθνή Νικόλα Γεωργιάδη, και συνεχίζει με έργα μικτής τεχνικής και κολάζ και τρισδιάστατες μακέτες υπό κλίμακα,  καθώς και με βίντεο από παραστάσεις και συνεντεύξεις του. Η έκθεση έχει παιγνιώδη χαρακτήρα και ολοκληρώνεται με φωτογραφίες από τη δική του εικαστική έρευνα, σκηνοθετικές σημειώσεις πάνω σε κείμενα και δείγματα από επιστολογραφία. Μεγάλη εντύπωση στο έργο του προκαλεί το γεγονός ότι δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχωρίσει τις φωτογραφίες των με απόλυτη λεπτομέρεια κατασκευασμένων μακετών, από τις φωτογραφίες των πραγματικών παραστάσεων.

Το λάιτ μοτίφ που συναντά κανείς περισσότερο στο έργο του Λαζαρίδη είναι ο κύβος και αυτό είναι το στοιχείο έμπνευσης της έκθεσης. Έτσι, σε κύβους-δωμάτια, αναπτύσσονται οι σημαντικές συνεργασίες του με σκηνοθέτες θεάτρου και όπερας. Με τον διάσημο Γιούρι Λιουμπίμοφ δημιούργησε τους Δαιμονισμένους (1985) του Ντοστογιέφσκι σε Λονδίνο, Παρίσι, Μιλάνο και τον Ριγολέττο (1983) που προκάλεσε σκάνδαλο στο συντηρητικό κοινό της Ιταλίας. Με τον Ντέιβιντ Πάουντνι,  έγραψαν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Εθνικής Όπερας της Αγγλίας με τις πολλαπλές συνεργασίες τους τη δεκαετία του ’80, ενώ ιστορικές θεωρούνται οι παραγωγές του Ιπτάμενου Ολλανδού (1989) και του Ναμπούκκο (1991) στην πλωτή όπερα της Μπρέγκεντς στην Αυστρία με σαφείς αναφορές στην Επίδαυρο. Με τον Στήβεν Πίμλοτ υπέγραψαν την Κάρμεν (1989) στο Ερλς Κορτ (Λονδίνο), παράσταση που δινόταν μπροστά σε 15.000 θεατές κάθε βράδυ, ενώ με τον Κηθ Γουώρνερ τον Λόενγκριν (1999) στο Μπαιρόιτ και την «Τετραλογία» του Βάγκνερ (2004-6) στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου. 

Στους υπόλοιπους κύβους παρουσιάζονται οι παραγωγές με τον Λαζαρίδη σε διπλό ρόλο σκηνοθέτη/σκηνογράφου: η επιτυχημένη περιοδεία του βρετανικού συγκροτήματος Duran Duran στην Αμερική (1993), ο Ορφέας και Ευρυδίκη του Γκλουκ για την Όπερα του Σύδνεϋ (1993), ο Οιδίποδας τύραννος του Στραβίνσκι (1989) και ο Πύργος του Κυανοπώγωνα του Μπάρτοκ (1990) για την Όπερα της Σκωτίας, αλλά και η Αρχή της ζωής (1995) του Δημήτρη Δημητριάδη στην Ελλάδα στο Θέατρο Αμόρε. Το 2000 ως επιτελικός οραματιστής σχεδίασε καλλιτεχνικά αλλά και εικαστικά οκτώ παραγωγές για το «Ιταλικό Φεστιβάλ» της Εθνικής Όπερας της Αγγλίας.   

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Γιώργος Κουμεντάκης, ο οποίος προγραμμάτισε και επιμελήθηκε το αφιέρωμα στον Στέφανο Λαζαρίδη, σημειώνει: «Ο προγραμματισμός μας για την επόμενη τριετία κινείται προς ανανεωτικές κατευθύνσεις, διευρύνοντας προοπτικές που άνοιξε το πέρασμα του Στέφανου Λαζαρίδη στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Η έκθεση αυτή έρχεται να γνωρίσει στο ελληνικό κοινό το εύρος της δουλειάς του μέσα από μακέτες, φωτογραφίες και αρχειακό υλικό, το οποίο καλύπτει περίπου σαράντα χρόνια δημιουργικής πορείας«.

 

 

Από τον Αύγουστο του 2013, το αρχείο του Στέφανου Λαζαρίδη απόκειται στο ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ, με την ευγενική δωρεά του αείμνηστου Timothy Williams, συντρόφου του σκηνογράφου. Καλύπτει την περίοδο 1964–2010 και περιλαμβάνει τεκμήρια, σχέδια και μακέτες από ολόκληρη την καλλιτεχνική πορεία του Λαζαρίδη. 

 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ: κυνικός ρομαντικός

Αίθριο 4ου ορόφου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

4 Φεβρουαρίου – 10 Μαρτίου 2018

Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 09.30-21.00

Επίσημα εγκαίνια: Κυριακή 4 Φεβρουαρίου στις 18.00

Είσοδος ελεύθερη

Έρευνα, Επιμέλεια: Αντώνης Βολανάκης

Σύμβουλος αρχείου, Συντονισμός φορέων: Ορσία Σοφρά

Σχεδιασμός: Αντώνης Βολανάκης, Γιάννης Αρβανίτης

Συνεργάτιδα: Ίσμα Τουλάτου

Μελέτη φωτισμού: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη

Υπεύθυνη Εργαστηρίου Συντήρησης Χάρτινου Υλικού του ΜΙΕΤ: Μαρία Αλεξίου
Υπεύθυνη Τμήματος Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ /ΜΙΕΤ:  Κωνσταντίνα Σταματογιαννάκη

 Οργάνωση Εθνική Λυρική Σκηνή, σε συνεργασία με το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.

Με δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ο ΛοΓο στην γκαλερί Σκουφά στον Άνω Όροφο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

 

Στον Α’ όροφο της Γκαλερί Σκουφά στο Κολωνάκι, θα βρίσκεται η ατομική έκθεση ζωγραφικής του ΛοΓο (Γιάννης Λογοθέτης), με τίτλο, «Τα ζευγαράκια του ΛοΓο». Η έκθεση θα διαρκέσει έως και το Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018.
Γελοιογράφος, σκιτσογράφος, στιχουργός, μουσικός, με μακρά καλλιτεχνική πορεία, ο Γιάννης Λογοθέτης, κατά κόσμον ΛοΓο, παρουσιάζει ιστορίες ζευγαριών μέσα από ευφάνταστα ζωγραφικά έργα μικτών τεχνικών, με το γνώριμο ζωγραφικό του ιδίωμα και το πάντα κυριάρχο χιούμορ του.
Τα «ζευγαράκια του ΛοΓο», γελαστά, κεφάτα, ευαίσθητα και παιχνιδιάρικα πρωταγωνιστούν σε μια ζωγραφική γεμάτη αμεσότητα και πλημμυρίζουν με αισθήματα χαράς και αισιοδοξίας τον θεατή.
Παράλληλα, ο καλλιτέχνης εντάσσει στην έκθεσή του ζωγραφιές και κατασκευές του 8χρονου εγγονού του Χριστόφορου, σε μια συγκινητική συνομιλία με κοινό παρονομαστή την ίδια την παιδικότητα.

 Διάρκεια έκθεσης: 3 Φεβρουαρίου έως 3 Μαρτίου 2018.