fbpx

Έκθεση της εικαστικού Κατερίνας Ριμπατσιού με τον τίτλο: «Μετουσιώσεις»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Η Τέχνη ως Ασφαλής Τόπος και Χρόνος»

Την τέταρτη ατομική της έκθεση, με τίτλο «Μετουσιώσεις», παρουσιάζει η Κατερίνα Ριμπατσιού στην Chili Art Gallery στις 4 Μαΐου 2018. Η εικαστικός συγκεντρώνει τη δυναμική της σε έργα μεγάλων διαστάσεων, καμβάδες που περικλείουν τον σωματικό της ρυθμό την ακάματη δράση της δημιουργίας και ανοίγουν τους ορίζοντες τους πέρα από τα όρια τους.

Τα έργα της Κατερίνας Ριμπατσιού, αποτελούν ζωντανές performances, που αλληλοεπιδρούν τόσο με τη δημιουργό τους, όσο και με τον ίδιο τον αποδέκτη τους την ώρα της έκθεσης τους. Αναπάντεχες «μετουσιώσεις» της ύλης, του χρώματος, του σχήματος, της μορφής. Μια αδάμαστη ζωική ενέργεια που χαρακτηρίζεται από ρευστότητα, εξπρεσιονιστική διάθεση, αναπάντεχη μεταβολή. Εικαστικά συμβάντα που συνεχίζουν να εξελίσσονται και να προσφέρουν την έκπληξη.

Πολλαπλά επίπεδα που δεν επικαλύπτουν ποτέ απόλυτα το ένα το άλλο, οι στρώσεις της ιδέας, τα πιο σκοτεινά βιώματα που προβάλλουν και οδηγούν τη δημιουργό στα ξέφωτα της δημιουργίας. Σαν την θάλασσα σε διαρκή ροή, σε ακατάπαυστη κίνηση σε συνεχή τροπή. Μια βουτιά στην τέχνη, που για την Κατερίνα Ριμπατσιού λειτουργεί ως ο μόνος «ασφαλής» τόπος και χρόνος.

Αν και αναγνωρίζει απόλυτα την ώρα που το έργο φτάνει στην τελική πινελιά του, ωστόσο αφήνει την τελείωση του ανοικτή. Το λάδι της ρέει σε κάθε εκατοστό του έργου, καταργεί το τυχαίο, σχηματίζει καταιγιστικές εικόνες, μεταφέρει όλες αυτές οι πληροφορίες που μας περιβάλλουν, την ενέργεια των δρόμων, το ρίσκο, το άγνωστο, το μυστήριο. Το έργο προσφέρει εγκεφαλική, ψυχική, πνευματική, συναισθηματική ικανοποίηση.

 

«Στην ουσία με τη δουλειά μου εστιάζω στο να παράγεται μια ζωική ενέργεια», λέει η Κατερίνα Ριμπατσιού. «Γι αυτό επιλέγω αυτές τις μεγάλες διαστάσεις. Δημιουργώ έργα που αντιστοιχούν στο ύψος του σώματος μου. Ανοίγω τα χέρια μου και φτάνω στα όρια του έργου. Θέλω το σώμα μου να μπορεί να μπει μέσα στο έργο. Να το περιβάλλει και να το περιέχει. Με τη ζωγραφική μου στοχεύω στο να δημιουργούνται ισορροπίες. Δεν θα μπορούσα σωματικά να ισορροπήσω δουλεύοντας ένα μικρό τελάρο. Νοιώθω ότι στη μικρή διάσταση δεν μπορώ να εκφράσω όλη την ενέργεια μου, ούτε το έργο μπορεί να μου στείλει πίσω μια αντίστοιχης πνοής ενέργεια. Μόνο δουλεύοντας ωριμάζεις… Αποκτάς το βίωμα της ζωγραφικής περιπέτειας με τελικό στόχο την αυτογνωσία…»

«Πλέον αισθάνομαι ότι η τέχνη είναι για μένα ένας ασφαλής τόπος και χρόνος, μέσα στον οποίο μπορώ να μπαίνω και να βγαίνω κατ’ επιλογήν. Χωρίς φόβο, αλλά πάντα με πάθος…», καταλήγει η Κατερίνα Ριμπατσιού.

 

 

 

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η ιστορικός τέχνης

Νικολένα Καλαϊτζάκη

 

 

Η Κατερίνα Ριμπατσιού σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας στο εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή. Εκπόνησε το Μεταπτυχιακό της με θέμα «Συναισθησία και Εικαστικές Τέχνες» στο τμήμα Γραφικών Τεχνών και Πολυμέσων του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, είναι ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής πλατφόρμας “Ορίζοντας των Γεγονότων” και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Γαλλία και Ιταλία. Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει στην Art Aθήνα, Αrt Θεσσαλονίκη, ενώ τον προηγούμενο Σεπτέμβριο συμμετείχε με επιτυχία και στην Art Istanbul με την γκαλερί Binyil.

Ατομικές εκθέσεις

Ορίζοντας Γεγονότων, Αθήνα 2008

Πολιτιστικό Κέντρο Χαλκίδας, Αύγουστος 2010

Μορφογένεσις Art Zone 42, Αθήνα 2013

 

 

 

Γενικές Πληροφορίες:

Εγκαίνια έκθεσης 4 Μαΐου 2018, 20.00.

Διάρκεια έκθεσης ως τις 16 Μαΐου 2018.

 Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 10.30 – 18.00

           Σάββατο, Κυριακή κλειστά

CHILI ART GALLERY

Δημοφώντος 13-15, Θησείο 11851, Αθήνα

Τηλ.210-7292564, 6936755599

www.chiliart.gr mail:  info@chiliart.gr , marychiliart@gmail.com

Σελίδα της έκθεσης στο facebook:

https://www.facebook.com/events/204674510146400/

Μετρό: Κεραμεικός – ΗΣΑΠ: Θησείο

Είσοδος Ελεύθερη

Ατομική έκθεση «Antiquity 2.0» του Micha Cattaui

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Micha Cattaui, Corrupting the youth (Socrates)

Micha Cattaui, Isicia Omentata (Apotheke) 

Η ΔΛ Gallery παρουσιάζει την Παρασκευή 18 Μαΐου 2018 την ατομική έκθεση του Micha Cattaui με τίτλο «Antiquity 2.0». Τι θα γινόταν αν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, θεοί, ήρωες, και καλλιτέχνες επανέρχονταν στη ζωή σήμερα; Τι θα έλεγαν; Πως θα τους αντιλαμβανόμασταν; Πόσο προφητικές ήταν οι σκέψεις τους; Πόσο σχετικές είναι με το κόσμο μας σήμερα;

Ο 21ος αιώνας είναι ο πιο ενδιαφέρον αιώνας σε όλη τη ιστορία της ανθρωπότητας. Σχεδόν κάθε πλευρά της ανθρώπινης δραστηριότητας από τη πολιτική μέχρι τις επιστήμες έχει αλλάξει και βελτιωθεί σημαντικά. Οι σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν επανειλημμένα χρησιμοποιήσει γλυπτά από την αρχαιότητα ως εναρκτήρια γραμμή για την έμπνευση τους. Μπορεί μόνο να θαυμάσει κανείς την ποιότητα και την απαράμιλλη τεχνική της αρχαίας τέχνης; την οποία έχουν συχνά ανταγωνιστεί, μιμηθεί αλλά ποτέ δεν έφτασαν στο ύψος της.

Με τα νέα έργα του Micha, ο καλλιτέχνης γεφυρώνει την αίσθηση της καλλιτεχνικής τελειότητας όπως είναι στην Αρχαία Ελλάδα και την συγχωνεύει με την σύγχρονη κοινωνία μας του μαζικού καταναλωτισμού. Το αποτέλεσμα είναι μια συνεργασία και μια συζήτηση μεταξύ τριών παρουσιάσεων των έργων, το γλυπτό, η «Pop» φωτογραφία του γλυπτού και η λήψη του έργου σε περιβάλλον μουσείου, όπου το γλυπτό φαντάζει ξανά στο «φυσικό του πλαίσιο». Και οι τρείς παρουσιάσεις, παρότι βασίζονται στο ίδιο γλυπτό, επιτρέπουν μια διαφορετική πολιτική έκφραση στο κάθε έργο.

Micha Cattaui, We the Kosmetai (Socrates)

Micha Cattaui, Apotheke (Hygeia statue)

Η Antiquity 2.0 ξεκίνησε την Ευρωπαϊκή της περιοδεία στο Monte Carlo, όπου ο Πρίγκιπας Αλβέρτος Β’ του Μονακό εγκαινίασε την έκθεση, ακολούθησε η έκθεση στη γκαλερί Mirko Mayer στην Κολωνία, Γερμανία και τέλος παρουσιάζεται σε ολοκληρωμένη μορφή στη ΔΛ gallery στον Πειραιά.

 

Δήλωση του Εικαστικού Micha Cattaui : «Πιστεύω ότι η τέχνη πρέπει να έχει μια κριτική στάση απέναντι στην εποχή μας και να προσπαθεί να εμπλέκει το θεατή σε μια συζήτηση. Στην Αρχαία Ελλάδα, η τέχνη και το χιούμορ εφαρμοζόταν σε μια σχεδόν βιομηχανική κλίμακα σε αντικείμενα, όπως τα αγγεία. Με το πέρασμα των αιώνων αποδείχτηκε ότι το χιούμορ είναι ακρογωνιαίος λίθος ενός πολιτισμού και προαπαιτούμενο για τη δημοκρατία. Με τα νέα μου έργα, προσπαθώ να συνδυάσω αυτή ακριβώς την ιδέα, ότι το χιούμορ ή ο σαρκασμός θα πρέπει να είναι ένα ακέραιο κομμάτι της πολιτικής παρατήρησης.»

 

Εγκαίνια έκθεσης:  Παρασκευή 18 Μαΐου 2018 –

Ώρα: 20:00 – 23:00

Διάρκεια έκθεσης: 18 Μαΐου έως 14 Ιουλίου 2018

 Ωράριο λειτουργίας:   Πέμπτη: 12:00 – 20:00

                                         Παρασκευή: 13:00 – 21:00

                                         Σάββατο: 11:00 – 16:00

«Τα Πέντε Στοιχεία» στην Dépôt Αrt gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Τρίτη, 24 Απριλίου 2018 και ώρα 20:00 μ.μ. έως 23:00 μ.μ. την ατομική έκθεση του ζωγράφου Γιάννη Πανουτσόπουλου με θέμα: «Τα πέντε Στοιχεία». Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη. 

 

Ο ποιητής και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας σε κείμενά του για την έκθεση γράφει: «Κάπου μεταξύ γαλλικού ιμπρεσιονισμού και γερμανικού ρομαντισμού από το κίνημα «Θύελλα κι Ορμή» (Sturm und Drang) κινούνται αυτά τα υπερχρονικά τοπία διεκδικώντας μία ποιητικότητα που μόνον με όρους μουσικής Αρμονίας μπορεί να αποδοθεί. Κι αν απουσιάζει σε πρώτο επίπεδο ο Πυθαγόρας κυριαρχεί όμως η Φύση με τα πέντε στοιχεία της, που γρήγορα γίνονται «στοιχειά» αν πρέπει να εκδικηθούν ή να επιπλήξουν τους ανθρώπους για την λαίμαργη αλαζονεία τους… Αυτό το μανιχαϊστικό στοιχείο της αλληλεπίδρασης και συμπληρωματικότητος Φωτός-Σκότους, Ερεβώδους-Λαμπρού τονίζεται ιδιαίτερα με την επιλογή του υγρού στοιχείο ως νοσταλγία της μήτρας λίγο πριν η όποια αίσθηση ασφάλειας έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τον κόσμο κι αυτό που λέμε ή νομίζουμε πως είναι η «Πραγματικότητα» μας προκαλεί να την αντιμετωπίσουμε ως επιφάνεια προς Πτώσιν. Ναι, υπάρχει κάτι το μυστικιστικά προπατορικό, το αποκρυφιστικά φρικιαστικό σε αυτά τα αρχετυπικά είδωλα που αχνοφαίνονται ανάμεσα στις γραμμές και κάτω από τα χρώματα. Εγχάρακτος προσωρινότητα κάθε μορφής στον εφιαλτικό αλλά και τόσο απολαυστικό κόσμο τής Ύλης»

Συνεχίζει ο κ. Μπούρας. «Ενότητα Πρόσωπα: Αυτά τα πρόσωπα είναι αντιφατικά μέσα στην σκληρή τρυφερότητά τους. Κάθε προσπάθειά τους ν’ αγαπηθούν και να προσεγγίσουν τους άλλους ενέχει το στοιχείο της βίας. Ο εφηβικός φόβος της αλλοτρίωσης, της απώλειας κάθε ατομικότητας, γονιμοποιεί εδώ μία φαντασία οργιαστική που ζητεί να επικοινωνήσει με τον κόσμο δια του έργου ενόσω αφήνεται δήθεν νωχελικά να απολαμβάνει τις μικροχαρές της καθημερινότητας. Η εγγενής θλίψη που δεν ταυτίζεται με την λεγομένη «χαρμολύπη» προσδίδει στα εικονιζόμενα πρόσωπα την εσωτερικότητα τοπίων που καθρεφτίζονται για πρώτη φορά στη λίμνη του Νάρκισσου ερωτοτροπώντας με τον Θάνατο, τον οποίον όμως δεν τον ποθούν πραγματικά, αφού είναι γλυκειά η Ύλη και οι χαρές της. Η Μεγάλη Μητέρα Θεά κάνει την υψηλή παρουσία Της εδώ ιδιαίτερα αισθητή χωρίς να γίνεται ποτέ γλυκερή αφού έχει τη στιλπνότητα και τη στυγνότητα μιας Αστάρτης, μιας Αρτέμιδος… Ο πόθος για επιστροφή στην Εστία είναι πρόδηλος. Το «εμείς» μαγνήτης ισχυρότερος από τα διάφορα «εγώ» μας καλεί, δυναμικά… Τελικά, το αντιφατικό ον που λέγεται άνθρωπος βρίσκει στη θέαση, στη γειτνίαση και στην περιδιάβαση αυτών των πινάκων τη βαθύτερη ουσία και γαλήνη του».

 

«Ενότητα Δένδρα: Σαν τα φρικτά χέρια που παλεύουν να ενωθούν στον διάκοσμο τής Καπέλα Σιξτίνα, αυτά τα δέντρα τολμούν παράλληλες διαδρομές, ασύμβατες, όσο κι αν φαινομενικά τείνουν το ένα προς το άλλο. Στην πραγματικότητα είναι ελεύθερα κάτω από τον μουχλιασμένο ουρανό που κρέμεται απειλητικά πάνωθέ τους και προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στο «θυμικό» των αψύχων, που μόνον εμείς, οι βιαστικοί κι αλαζονικοί άπληστοι, ακόρεστοι άνθρωποι θεωρούμε πως στερούνται ζωής κι είναι απλώς αντικείμενο της επιχειρηματικότητάς μας αν όχι και του θαυμασμού μας (σπανιότατα). Αυτά τα τοπία είναι υδαρή, το μελάνι ταιριάζει τέλεια στην αισθητική του, αφού κινούνται ανάμεσα στον ανατολίτικο μινιμαλισμό και στην δυτική πλημμυρίδα συναισθημάτων που είναι δύσκολο να ελεγχθούν, αν όχι να τιθασευτούν εντελώς… Διονυσιακό μαζί με το απολλώνιο, το βακχικό στοιχείο λανθάνει, η πρόθεση όμως του καλλιτέχνη είναι ξεκάθαρη: να ζωγραφίσει σημεία φυγής από έναν κόσμο που δολοφόνησε τη μαγεία του κι εξόρισε την ποιητικότητά του. Ακόμα κι η μουσική είναι ανάμνηση από προσφερότερες εποχές, καταλληλότερες για Διαλογισμό. Ως αφορμές για κατάδυση στα δυσθεώρητα βάθη της συνείδησής μας, εκεί που κρύβονται όλοι οι θησαυροί, ας δούμε αυτά τα απροσδιόριστα και φευγαλέα «τοπία» μιας Άνοιξης χαμένης, αιώνιας».

 

«Ενότητα Σπίτια: Αυτά τα σπίτια είναι ζωντανά σαν τα κτίσματα στα έργα του Van Gogh. Είναι τοπία υπερ-χρονικά. Δεν προσμένουν καμία παρουσία. Η νόστος του Οδυσσέα δεν είναι μήτε εφικτή μήτε επιθυμητή εδώ. Κι ας καπνίζει το τζάκι. Τα σπίτια αυτά είναι κύριοι κι αυθέντες του εαυτού τους. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι τα κατέχουν και τα προσμετρούν στο «έχειν» τους. Όμως η αλήθεια είναι πως αυτές οι ασβεστωμένες αγροικίες, τα λευκά αγροτόσπιτα κατέχουν εκείνα μυστικά άρρητα και ασύλληπτα από το ανθρώπινο μυαλό. 

Αυτή η μαγική αντίληψη της Φύσης που δεν είναι δαιμονική αλλά αδιάφορη για τις πρόσκαιρες υπάρξεις μας κι εμπεριέχει έχει το μυστικό τής αναζωογόνησης, της αναζωπύρωσης, της αυτοθεραπείας, αναβιβάζει πάλι τον καλλιτέχνη (ζωγράφο και μουσικό) στο βάθρο του μάντη και προφήτη ενός μέλλοντος που δεν είναι μήτε ζοφερό μήτε άνυδρο, αλλά είναι απλώς «αυτό που είναι», ακριβώς όπως το πλατωνικό «Όντως Όν» καθρεφτίζεται στα σύντομα δημιουργήματά του. Ναι, υπάρχουν ανώτερες «ιδέες» σε αυτά τις καλά διατυπωμένες ζωγραφικές αναπολήσεις διαστάσεων και καταστάσεων άλλων που ξεκουράζουν το ανθρώπινο μυαλό κι αναπαύουν την όραση από την τόση ανακυκλωμένη γνωστή καθημερινότητα. Σπουδαίο επίτευγμα να δίνεις ζωή στα άψυχα και να αποπροσωποποιείς τα έμψυχα… Μήπως αυτό δεν είναι κι ορισμός τής Τέχνης;»

 

Σχετικά με το ζωγράφο Γιάννη Πανουτσόπουλο: Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο Α’ εργαστήρι ζωγραφικής.Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται τόσο με τη ζωγραφική όσο και με τη μουσική, τις οποίες συχνά συνδυάζει. Έργα του έχουν εκτεθεί σε ομαδικές εκθέσεις στην gallery Art Space στη Σαντορίνη, στο πολιτιστικό κέντρο Μικρά Αγγλία στην Άνδρο, στην GK Art Gallery Αθήνα, S.G. Art Gallery Aθήνα, στο μουσείο λαογραφίας και χριστιανικής τάχνης (παλαιό παγοποιείο Ματζαβελάκη) Άνδρος, και στην Dépôt Art Gallery στο Κολωνάκι. Η έκθεση με τίτλο: «Τα Πέντε Στοιχεία» αποτελεί την πρώτη ατομική του έκθεση. Ζει και εργάζεται μεταξύ Αθήνας και Άνδρου.

Εγκαίνια: Τρίτη, 24 Απριλίου, ώρα 20:00 – 23:00

Επιμέλεια έκθεσης: :  Όλγα Λατουσάκη

 Κείμενα έκθεσης: Κωνσταντίνος Μπούρας

 Επιμέλεια εντύπων: Ανθή Τσουβαλά

 Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

Διάρκεια έκθεσης: 24 Απριλίου έως 5 Μαΐου 2018

 Facebook link: https://www.facebook.com/events/2037466789913059/

Νεοφύτου Βάμβα  5 – 106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr  Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr 

Η Gallery Genesis παρουσιάζει τον Αριστείδη Χρυσανθόπουλο: «Fragiles»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ζωγραφίζοντας το σχεδόν

«Μια ακουαρέλα πολύ υγρή, προορισμένη να υπαινιχθεί τις ψευδαισθήσεις της μνήμης…» :  Robert Pinget, Monsieur Songe

 

Αναδεικνύοντας τις φίνες ποιότητες και τις συναρπαστικές εφαρμογές της ρευστής διαφάνειας και της πρόκλησης του τυχαίου που διεκδικεί αναπάντεχους ψιθυριστικούς κόσμους, ο Αριστείδης Χρυσανθόπουλος ζωγραφίζει το «σχεδόν» του τοπίου, της μνήμης ενός καθημερινού αντικειμένου ή της ανθρώπινης συνθήκης. Απολαμβάνοντας την ευθραυστότητα των μικρών νέων κόσμων που γεννά ο χρωστήρας του, χορογραφώντας σιωπηλά τους δρασκελισμούς του κενού στο χαρτί.

Πυροδοτώντας απαλά και απογειώνοντας τις αναρίθμητες δυνατότητες, το οπτικό και το συναισθηματικό εκτόπισμα μιας εφήμερης ζωγραφικής ύπαρξης.  

Διεισδύοντας στο έργο του Χρυσανθόπουλου, διεκδικώντας την όραση  των παύσεων και των κενών και εισχωρώντας στους υγρούς τόπους της λεπταίσθητης συνομιλίας του με τις ρωγμές του καθημερινού, θα μπορέσουμε ενδεχομένως να κατανοήσουμε το τοπίο του τυχαίου και του ελάχιστου, να θωπεύσουμε με το βλέμμα και, κυρίως, να αγγίξουμε με την ψυχή τις εκλεκτικές διαστρωματώσεις του φωτός και του σκότους που μετατρέπουν την ακατάγραπτη χειρονομία του τυχαίου σε πεδίο  μυστικής περιπλάνησης της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Σκιαγραφώντας έναν κατοικημένο και μύχιο τόπο, μεταφέροντας στο βλέμμα του θεατή τη μεταφυσική σχεδόν ένταση της νυχτερινής σιωπής και την αφόρητη μεσημβρινή ζέστη, ο Αριστείδης Χρυσανθόπουλος αποδεικνύει ότι ο τρόπος και το εκτόπισμα της υδατογραφίας δεν είναι πάντοτε μια υπόθεση απαλή. 

Είναι, κυρίως, ένα προκλητικό πλαστικό μέσο, που ενορχηστρώνει και συγχρονίζει το βλέμμα, την επιθυμία και το γοργό χέρι του ζωγράφου, πλάθοντας μια ατμόσφαιρα ξεχωριστή και οδηγώντας σε απολαυστικά για τον μυημένο θεατή μονοπάτια εύφορης εξομολογητικής ύλης. 

Οι άγνωστοι ήρωες του Αριστείδη Χρυσανθόπουλου, άλλοτε υπαρκτοί και άλλοτε φανταστικοί, σε ιδιωτικές στιγμές όπου ελλοχεύει η μνήμη του προσφιλούς του Μπουζιάνη, ισορροπούν ανάλαφρα ανάμεσα στο ιδεατό και το πραγματικό με ελάχιστο μα σημαίνον ατομικό βάρος. 

Τα τετράγωνα μαντηλάκια του χαρτιού, σε μεγέθη μικρά όπου χωρά ένα οργανωμένο στην εντέλεια σύμπαν, αγκαλιάζουν τις ανακουφιστικές παύσεις του λευκού κενού και χωνεύουν το ευαίσθητο χρωματικό φάσμα που εκτείνεται από το απαλό γαλάζιο και το ρόδινο ως το αμυγδαλί και το ζωηρό τυρκουάζ και από το σαρκωμένο κίτρινο ως το πράσινο του πεπερασμένου χρόνου, μεταφέροντας αυτούσιο στο χαρτί τον ψυχισμό του ζωγράφου και απελευθερώνοντας ένα ευφραντικό απόσταγμα χωροχρόνου. 

Και το βλέμμα του θεατή, συναντά εδώ το βλέμμα του ζωγράφου, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι εισχωρεί σε μικρές αλλά ανεπανάληπτες ελληνικές στιγμές. Σε ιδιωτικές μεσημβρινές ανάπαυλες και σε νυχτερινούς ερωτικούς ψιθυρισμούς. Σε ξέστρωτα σιδερένια τσαρουχικά  κρεββάτια, σε κυπαρισσένιες σκιές και σε χωμάτινες μνήμες.  Σε νερά και λεκέδες και σκόνες που σημαδεύουν την εύθραυστη μοναδικότητα κάθε εικόνας.  

Ίρις Κρητικού

Απρίλιος 2018

 

Ο Αριστείδης Χρυσανθόπουλος γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Από το 1996 – 2001 σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο τμήμα «Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών» με δάσκαλο τον Μάκη Θεοφυλακτόπουλο.

Παράλληλα παρακολούθησε εργαστηριακά μαθήματα των τμημάτων, Σκηνογραφίας με τον καθηγητή Απόστολο Βέττα, Χαρακτικής με τον καθηγητή Ξενή Σαχίνη και Φωτογραφίας με τον καθηγητή Γεώργιο Κατσάγγελο. 

Το 2015 επιλέχτηκε ως Έλληνας συμμετέχοντας εικαστικός στην «CASTRA 2015», Διεθνή Μπιενάλε Ακουαρέλας, Ajdovščina – Σλοβενία. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος και της Ένωσης Εκπαιδευτικών Εικαστικών Μαθημάτων. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Ατομικές Εκθέσεις

2018  «FRAGILES», Genesis Gallery, Αθήνα, Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού       

2014  «Αριστείδης Χρυσανθόπουλος», Myrό Gallery, Θεσσαλονίκη

2013 «ονειρομνήμες», Αίθουσα Τέχνης “Εικαστικές Αναζητήσεις”, Αθήνα 

Διεθνείς Συμμετοχές

2015  «CASTRA 2015» Διεθνής Μπιενάλε Ακουαρέλας, Ajdovščina – Σλοβενία. Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.

Επιμέλεια έκθεσης: Ίρις Κρητικού

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης 

Εγκαίνια:  Πέμπτη 26 Απριλίου 2018 –  Ώρα 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 26 Απριλίου έως 19 Μαΐου 2018

«Gallery Genesis»  Χάριτος 35, Κολωνάκι  10675 – Τηλ.: +30 211 7100566
www.gallerygenesisathens.com
www.facebook.com/yiorgos.tzaneris
www.facebook.com/pages/Genesis-Gallery

Gallery Genesis Ώρες λειτουργείας:
Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 11:30 – 21:30
Τετάρτη – Σάββατο: 11:30 – 15:30 

Έκθεση Φωτογραφίας της Θαλασσινής Δούμα, «LINES»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η   γκαλερί   Kontaki   Design   παρουσιάζει  την  ατομική  έκθεση  φωτογραφίας  της   Θαλασσινής  Δούμα  με  τίτλο,  “Lines”,  που εγκαινιάζεται  την  Πέμπτη  19  Απριλίου   στις  19:30  και  θα  διαρκέσει  μέχρι  και  τις  3  Μαϊου.  O  ιστορικός  τέχνης,  Lorenzo  Canova,  αναφέρει:  »…Η  έρευνα  του  αφηρημένου,   βρίσκει  πεδίο  δόξας  στον  κύκλο  “Lines”,  όπου  η  γεωμετρική  διαπλοκή  των  γυάλινων   ορθογώνιων  κατασκευών  φτάνει  μέχρι  την  αρχική  τους  σύλληψη,  στον   αρχιτεκτονικό  ορθολογισμό  σε  στενή  ανταπόκριση  με  τις  έρευνες  του  γεωμετρικού   αφηρημένου,  που  διέπει  τις  ιστορικές   avant-­‐gardes,  όπως  για  παράδειγμα   αποδεικνύει  με  εξέχοντα  τρόπο,  το  αριστούργημα  του  Seagram  Building  του  Mies   van  der  Rohe,  στην  Νέα  Υόρκη.  Σ’αυτές  τις  φωτογραφίες,  το  εξωτερικό  μεταλλικό   φινίρισμα,  τα  κρύσταλλα  και  ο  φωτισμός,  συνθέτουν  ένα  συσχετισμό   αντανακλάσεων  και  αντικατοπτρισμών,  σε  μια  περαιτέρω  διαστολή  της  προοπτικής,   που  ανοιγοκλείνει  σε  ένα  συνεχές  παιχνίδισμα  που  απασχολεί  όλο  το  πεδίο  της   όρασης,  δια  μέσου  της  ασταθούς  γεωμετρίας  της  και  της  ανεπαρκούς  της   χωρικότητας…  » 

Η  ασπρόμαυρη  φωτογραφική  ενότητα  “Lines”,  μαζί  με  την  ενότητα   “Dissolving   Travellers”  και  “Move  In”  είναι  μέρος  της  τριλογίας  “Journey  in  the  Labyrinth”.  Η   πρώτη  ενότητα  δημιουργήθηκε  στη  Νέα  Υόρκη,  η  δεύτερη  ενότητα  στη  Γροιλανδία   και  η  τρίτη  ενότητα  σε  υπόγεια  φαράγγια  της  Αριζόνα,  ενώ  όλες  μαζί  αποτελούν  ένα   πολυεπίπεδο  ταξίδι  ανάμεσα  σε  έρημα  τοπία  της  φύσης  και  κτίρια  της   μεγαλούπολης.  Η  τριλογία  “Journey   in   the   Labyrinth”   είναι  μια  μακριά  πορεία   ανάμεσα  σε  έρημα  τοπία  και  φουτουριστικά  κτίρια,  μια  διαδρομή  που  ενώνει  για   την  κατανόηση  της  φύσης  και  του  αστικού  χώρου  που  συνδιαλέγονται  μέσα  από   ένα  σύστημα  ανταποκρίσεων  και  συσχετισμών.  

Η   Θαλασσινή  Δούμα   σπούδασε  στο  Πανεπιστήμιο  της  Περούτζια,  στο   Πανεπιστήμιο  του  Ουρμπίνο  και  στο  Ινστιτούτο  Roberto  Rossellini  της  Ρώμης.  Έζησε   στην  Ιταλία  από  το  1987  έως  το  1998,  όπου  ήρθε  σε  επαφή  με  τους  κύκλους   σύγχρονης  τέχνης  του  San  Lorenzo  και  με  την  vecchia  avant-­‐garde  art  της  Ρώμης.     Ως  φωτορεπόρτερ,  από  το  1991  έχει  καλύψει  κρίσεις  σε  εμπόλεμες  ζώνες  καθώς  και   τον  αντίκτυπο  στην  καθημερινότητα  σε  αρκετές  αποστολές,  από  τον  πόλεμο  στην   πρώην  Γιουγκοσλαβία  έως  τη  Μέση  Ανατολή,  το  Πακιστάν  και  το  Αφγανιστάν.  Η   δουλειά  της  έχει  εμφανιστεί  στα  μεγαλύτερα  διεθνή  έντυπα,  μεταξύ    των  οποίων:   The  Observer,  The  Guardian,  The  Straits  Times,  L’Espresso,  Archaeology  magazine,   Expressen,   κ.α.  To  1998  ξεκίνησε  να  συνεργάζεται  με  το  Associated  Press  στην   Αθήνα  και  για  δύο  χρόνια  (2002-­‐2004)  εργάσθηκε  για  τη  φωτογραφική  υπηρεσία   του  Γραφείου  Τύπου  της  Οργανωτικής  Επιτροπής  των  Ολυμπιακών  Αγώνων  της   Αθήνας  2004.     Η  δημιουργική  της  δουλειά  έχει  φιλοξενηθεί  σε  μια  σειρά  από  ατομικές  και   ομαδικές  εκθέσεις  στην  Ελλάδα  και  το  εξωτερικό  από  το  2006  έως  σήμερα.  Ζει  στην   Ελλάδα  και  ταξιδεύει  συχνά  για  τη  δημιουργία  των  φωτογραφικών  της  projects.      

Ο   Lorenzo   Canova   γεννήθηκε  το  1967  στη  Ρώμη.  Είναι  ιστορικός  τέχνης,   επιμελητής  εκθέσεων  και  κριτικός  τέχνης.  Είναι  κάτοχος  διδακτορικού  τίτλου  στην   Ιστορία  της  Τέχνης  από  το  Πανεπιστήμιο  La  Sapienza  της  Ρώμης  και  καθηγητής   Ιστορίας  Σύγχρονης  Τέχνης  στο  Τμήμα  Ανθρωπιστικών  και  Κοινωνικών  Επιστημών   στο  Πανεπιστήμιο  του  Molise.    Έχει  επιμεληθεί  εκθέσεις  σε  Iταλικά  και  διεθνή   μουσεία  και  δημόσιους  χώρους.  Είναι  ιδρυτής  και  διευθυντής  του  ΑRATRO  –  Αρχείο   Ψηφιακών  Τεχνών  –  Εργαστήριο  Σύγχρονης  Τέχνης  στο  Πανεπιστήμιο  Molise,  στο   Campobasso   της  Ιταλίας  και  μέλος  της  επιτροπής  προσκλήσεων  της  15ης   Quadriennale   της  Ρώμης  (2008).  Είναι  συνεργάτης  της  ημερήσιας  εφημερίδας   Avvenire  και  μέλος  της  Επιστημονικής  Επιτροπής  του  Ιδρύματος  Giorgio  e  Isa  de   Chirico  της  Ρώμης.      

Εγκαίνια  έκθεσης:

 Πέμπτη    19  Απριλίου,  19:30    

Διάρκεια  Έκθεσης:  19  Απριλίου  έως  3  Μαϊου  2018  

Ημέρες  και  ώρες  λειτουργίας:  Ανοικτά  κατόπιν  τηλεφωνικού  ραντεβού  

kontaki  design  gallery  
 Μουρουζη  10,  Αθήνα (  metro  Ευαγγελισμός) 

Τηλέφωνο:  6932585458  
www.kontakidesign.com  ,  marketing@kontakidesign.com  

Η βραβευμένη εικαστικός Αναστασία Γκινάκη παρουσιάζει 16 έργα της στην Ελβετία έως τις 15 Απριλίου 2018.

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Έως τις 15 Απριλίου 2018, 16 έργα της εικαστικού Αναστασίας Γκινάκη, που πρόσφατα βραβεύτηκε ως «Γυναίκα της χρονιάς» στην κατηγορία «Εικαστικός» στον διαγωνισμό του περιοδικού Beauté, παρουσιάζονται στην Galerie Anixis στην πόλη Baden της Ελβετίας.

Τον συγκεκριμένο χώρο τέχνης, που ήταν παλιότερα ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης, επιμελείται η ιδιοκτήτριά του Hanni Malcotsis- Ursprung, γνωστή για τις εικαστικές της δράσεις τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο στο Baden αλλά και στη Ζυρίχη.

Στον ίδιο χώρο εκθέτουν η ζωγράφος Igrid Roth και ο κεραμίστας Κώστας Καρακίτσος.

Τα 16 έργα της Αναστασίας Γκινάκη είναι ακρυλικά, εξπρεσιονιστικού χαρακτήρα, έργα με δυνατό περίγραμμα σ’ ένα ιδεατό αέρινο χώρο.

Η εικαστικός Αναστασία Γκινάκη (αριστερά) με την ιδιοκτήτρια της γκαλερί «ANIXIS» Hanni Malcotsis- Ursprung

 

 

Η Αναστασία Γκινάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, από το 1997 έως το 2002 με καθηγητές τους Π. Χαραλάμπους, Γ. Χαρβαλιά, Δ. Σακελλίων και Γ. Καζάζη. Αποφοίτησε με Άριστα.

                                      Ατομικές Εκθέσεις:

2018      «Anixis gallery», Baden, Switzerland

2017      «Τα τοπία του Νοτιά», Αίθουσα τέχνης – κήπος Παλαιών Ανακτόρων, Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας, Κέρκυρα

2016      «Έρως, Βαρύς Θεός», Εικαστικές Αναζητήσεις, Αθήνα

2007      «Εκτεθειμένο θυμικό», Πνευματικό Κέντρο Αθηνών, Αθήνα

2007      «Νοτιάς», Lazareto Hotel, Μονεμβάσια

2006      «Ιδωμένο πάθος», Mommy Art, Αθήνα

Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.

                      Η ιστοσελίδα της gallery είναι: www.anixis.ch

«Βαρυποινίτες» Καταδίκη ή Εξιλέωση; – Ομαδική Εικαστική Έκθεση

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Πάντα με φόβιζαν οι φυλακές. Έχουν κάτι το ασφυκτικά παγωμένο. Κι όμως μέσα τους βρίσκεις κατακόκκινες καρδιές που ανασαίνουν, πίσω από αδιαπέραστα σίδερα. Υπάρχουν κάποιοι που η μοίρα τους όρισε να καταδικαστούν από «θεούς και ανθρώπους», ως «Βαρυποινίτες». Και είναι αλήθεια, έχουν διαπράξει ένα σωρό αμαρτήματα. Αν όμως οι Βαρυποινίτες ήμασταν εμείς; Τα παιδιά μας; Οι φίλοι, οι γονείς και τ’ αδέρφια μας; Τότε θα τους καταδικάζαμε ή θα τολμούσαμε ν’ αναζητήσουμε τρόπο να τους εξιλεώσουμε; Και τι «εκείνοι» θα μπορούσαν να ονειρεύονται πίσω απ’ τα βαριά κελιά;»

Επιμέλεια: Νικολένα Καλαϊτζάκη, Ιστορικός Τέχνης

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Μάνια Αδαμοπούλου, Αφροδίτη Αναστοπούλου, Μαρία Ανδρέου, Athanasart, Εύα Βεϊνόγλου, Ήρα Βιτάλη, Μαρία Βύρρα, Εβίτα Γαβριήλ, Ματίνα Γεωργά, Βερονίκη Δαμιανίδου, Μανόλης Ζουλάκης, Σταύρος Κακλιδάκης, Νίκος Καναβός, Χρήστος Κατσίνης, Παναγιώτα Κορωνιού, Σοφία – Rose Κοσμίδου, Δέσποινα Μανώλαρου, Αλεξάνδρα Μαράτη, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Κωνσταντίνος Μίχαλος, Ειρήνη Μονομμάτου, Φώτιος Μπάλας, Αγγελική Μπόμπορη, Γιάννης Μπρούζος, Μαρία Παναγιώτου, Στυλιανή Παπαθανασίου, Δημήτρης Παπαστάμος, Σμαράγδα Παπούλια, Σέργιος Παππάς, Ντορίτα Πιμπλή, Μαρίνα Ροβίθη, Μανόλης Ρωμαντζής, Ρανιώ Σαρρή, Νίκος Σιαλακάς, Εβίκα Σταματάκη, Asterios Toris, Βίκυ Τσάκαλη, Ελένη Τσιλιλή, Στάθης Φώτης

 

  • Εγκαίνια: Παρασκευή 13 Απριλίου 2018 & ώρα 19:00
  • Διάρκεια έκθεσης: 13 – 23 Απριλίου 2018

 

Υποστηρικτές:

  • Με την Υποστήριξη του ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ
  • Με την Υποστήριξη του Κέντρου Μελέτης Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε) & των Crime Times •
  • Με την Υποστήριξη του 2ου ΣΔΕ Φυλακών Λάρισας
  • Χορηγία οίνων: Potsios Wine

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή,

Διεύθυνση: Κασσαβέτη 18, Κηφισιά

210-8019975

Στην Dépôt Αrt gallery: «η Τέχνη, ο Εαυτός μου» (Χορηγός Επικοινωνίας InTown Post)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Τρίτη, 27  Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00. έως 23:30 την ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα: «η Τέχνη, ο Εαυτός μου»

Η έκθεση διαρκεί από 27 Μαρτίου έως  20 Απριλίου 2018

Την έκθεση επιμελείται ο ιστορικός Τέχνης κι επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης, ενώ για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

69 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα (μικρών διαστάσεων)  ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχοντας σαν έμπνευση τα λόγια του Γάλλου λυρικού ποιητή Paul Verlaine: «Τέχνη είναι να είσαι απολύτως ο εαυτός σου».

Ο Paul Verlaine (Πολ Βερλαιν) χαρακτηρίζεται ως ένας καθαρά λυρικός ποιητής που σημάδεψε μια μετάβαση από το ρομαντισμό στο κίνημα του συμβολισμού, και διακρίνεται για τo μουσικό αποτέλεσμα της γραφής του, μέσα από τη χρήση αρκετών μυστικών της γαλλικής προσωδίας, όπως τις παρηχήσεις, τις συνηχήσεις και τους ανισοσύλλαβους στίχους.

Paul Verlaine (Πολ Βερλαιν)

Ο Δρ. Ιστορίας της Τέχνης  και επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης στο κείμενο του «Σχόλιο στον αφορισμό του Paul Verlaine: Τέχνη είναι να είσαι απολύτως ο εαυτός σου» σημειώνει:

«Είναι πλέον αποδεκτό, ότι κάθε προσπάθεια ορισμού τῆς Τέχνης έμελλε νὰ καταλήξει σε αποτυχία, σε τεχνοκριτικό φιάσκο, εφόσον η Τέχνη συνιστά φαινόμενο άμεσα εξαρτημένο από τον εκάστοτε τρόπο όρασης και ερμηνείας της «πραγματικότητας». Εάν αυτὸ που ονομάζουμε πραγματικότητα, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει (Φύση, Οικονομία, Θρησκεία, Τεχνολογία κ.ά.), δεν είναι άλλο από μια ρητορική κατασκευή, από ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύστημα αξιολόγησης, ταξινόμησης, σημασιοδότησης, θεμελιωμένο στα όρια της ανθρώπινης συνειδητότητας, και όχι έξω από αυτήν, τότε η Τέχνη δεν μπορεί να ορισθεὶ ως ουσία, αλλά ώς προϊόν των απαιτήσεων των ιστορικά διαμορφωμένων (ηγετικών) συλλογικοτήτων. Άλλωστε, στην περίπτωση της Τέχνης, η ουσιοκρατική της αντικειμενικότητα δεν συνδέθηκε ποτέ με την υλικότητα, εγγενή στὸ καλλιτεχνικό έργο. Είναι προφανές ότι η εν λόγω αντίληψη εμπίπτει στο χώρο της Φαινομενολογίας (τοῦ Maurice Merleau-Ponty), της νεομαρξιστικής Αποδόμησης (Σχολὴ της Φρανκφούρτης) και στο χώρο της Πολιτισμικής Κριτικής (Marcus-Fischer). Ωστόσο, η αμφισβήτηση της ουσιοκρατικής προσέγγισης της Τέχνης, ως υλικής έκφρασης κάποιας αντικειμενικής πραγματικότητας, η οποία υφίσταται ανεξάρτητα από την βούλησή μας και εξω από τα όρια της συνείδησής μας, αποτελεί πράξη αμφίσημη. Τούτο διότι αν η Τέχνη, είναι παράγωγο των διαρκώς μεταβαλλόμενων αιτημάτων (ιδεολογικών, σημασιολογικών κ.ά.) μιας ιστορικά διαμορφωμένης συλλογικότητας – ή μάλλον του κυρίαρχου Λόγου της εξουσίας που διέπει την συλλογικότητα – τότε η υπόστασή της αντικειμενοποιείται με το συνδετικό υλικό των «δι-υποκειμενικών» αυτών αιτημάτων. Έτσι, η ύπαρξή της, το γεγονὸς της, συγκροτείται από τον εκάστοτε εξουσιαστικό τρόπο όρασης και σημασιοδότησης του κόσμου και των φαινομένων, χωρὶς αυτὸ, εννοείτε, να της προσδίδει ουσιοκρατική σταθερότητα. Είναι το συλλογικὸ προς τι που, στην περίπτωση αυτή, δίνει στην Τέχνη το αντικειμενικό της νόημα. Υπάρχει επειδή εκφράζει, Υπάρχει επειδή ερμηνεύει. Υπάρχει επειδή προπαγανδίζει. 

Αν τώρα η Τέχνη είναι προϊόν μιας ατομικότητας, περιχαρακωμένης στα δικά της αβέβαια νοηματοδοτικά όρια, ασύνδετης (θεωρητικά πάντα) μὲ τις κυρίαρχες συλλογικὲς ανάγκες, όπως απαιτεί η σύγχρονη, άκριτα φορμαλιστική, τεχνοκριτική, τότε το έργο τέχνης «στερείται» αντικειμενικής (βλ. δι-υποκειμενικής) υπόστασης και μετατρέπεται σε υλική έκφραση μιας συνείδησης αδιάστατης καὶ αχρονικής, εντέλει ανυπόστατης. Είναι προφανές ότι και στις δύο περιπτώσεις αμφισβητείται το γεγονὸς του έργου Τέχνης ως ανεξάρτητου από την συνείδηση, συλλογική και μή. Κατά συνέπεια ο αφορισμὸς του λυρικού ποιητὴ Paul Verlaine (1844-1896), τέχνη είναι να είσαι απολύτως ο εαυτός σου, φαίνεται να υιοθετεί ομοίου λόγου θεώρηση. Εντούτοις, μαρτυρεί αμφιλογία, καθώς παραπέμπει σε δύο αρχαίες αντιλήψεις περί Αναπαράστασης, διόλου σύμφωνες μεταξύ τους. Σύμφωνα με την πρώτη αντίληψη, η Τέχνη θεωρείται πραγματωμένη στην ύλη αναφορά του Εαυτού, ως υλικὴ προβολή στην εξωτερικότητα μιας μη ορατής ουσίας, εντέλει ως (δι)έξοδος από τα τείχη της ατομικής συνειδητότητας. Σε αυτήν την περίπτωση, το καλλιτεχνικό έργο συνιστά συμβολικό παράλληλο του Εαυτού με σχέση αναφοράς, ένα σημείο χωρίς αντικειμενική αλλά σχετική υπόσταση. Σύμφωνα με την δεύτερη – και αρχαιότερη – αντίληψη, η Τέχνη είναι ο Εαυτὸς, και δη απολύτως. Σε αυτήν την περίπτωση, το καλλιτεχνικό έργο συνιστά παρουσία, δεν αναφέρεται στον Εαυτό, είναι ο Εαυτός. Κατά συνέπεια, το καλλιτεχνικό έργο αποβάλλει την αυθαιρεσία που είναι εγγενής στὴν σχέση σημαίνοντος και σημαινομένου και συνάμα καθίσταται αντικειμενικό. Με αυτά ως δεδομένο, και στο πλαίσιο της συμβολιστικής σκέψης του Paul Verlaine, ο τελευταίος φαίνεται να συντάσσεται με την δεύτερη έννοια της καλλιτεχνικής αναπαράστασης ως δηλωτικής της αλήθειας του έργου Τέχνης. Προχωρεί όμως περαιτέρω, ταυτίζοντας το έργο Τέχνης με τον Εαυτό, ή μάλλον υποκαθιστώντας και μετατρέποντας τον Εαυτό ως το απόλυτο έργο Τέχνης, πλήρως ανεξάρτητου από την εκάστοτε χειραγωγούμενη συλλογικότητα. Και υπ’ αυτή την έννοια ο Γάλλος ποιητής φαίνεται να προλειαίνει τον δρόμο που έμελλε να οδηγήσει στον «Θάνατο της Τέχνης» και εν συνεχεία στην μεταμοντέρνα Κατάσταση – εγγενή στις παραλλαγές της Εννοιολογικής τέχνης – όχι όμως και στην χειραγώγηση της καλλιτεχνικής παραγωγής από τον «Κόσμο της Τέχνης», εφόσον ο τελευταίος δεν πράττει άλλο από το να παροχετεύει διαρκώς τον κυρίαρχο Λόγο εξουσίας.»

Στην Έκθεση συμμετέχουν οι εικαστικοί: 

Ανδρέου Μαρία

Ανδρούτσος Γιώργος

Αντάρτη Άννα

             Αντζουλίδης Αντώνης 

Αντωνίου Έλενα 

Αντωνόπουλος Γιάννης 

         Αποστόλου Μαρία 

Αποστόλου Νίκος

Αργυρακοπούλου Μαρία 

Βαρουξάκη Σαμέλη Ελένη 

                                      Βασιλάτου Μέρλιν Λίζα 

Βαφειάδης Κωνσταντίνος

Βρετού Νινέτα 

    Γεωργουλάκου Παλίντα 

Γκινάκη Αναστασία 

Δαρλαμήτσος Γιάννης 

                       Δήμος Τάσος

Διονυσοπούλου Ελισάβετ 

             Δρογώση Τάνια 

Θεοδωρόπουλος Στάθης         

Θωμάς Γεράσιμος 

Ιωάννα Τ. 

                       Καζάκη Ιωάννα 

                            Καμπανάκης Λεωνίδας 

Κανέλλου Εβίτα 

   Καραμανλή Χριστίνα 

Καρατζά Ελένη 

Κευγάς Μιχάλης

                    Κοκκίνη Γεωργία 

Κονταρούδης Χρήστος 

Κοντογεώργος Βασίλης 

           Κουτσοσπύρου Μαρίνα

Evi Kirma 

Κωνσταντίνου Πένυ 

           Λάτσιος Γρηγόρης 

Λύτρας Σπύρος 

 Μαναβή Πένυ – Μαυρολέων Κατερίνα – Μηνά Κωσνταντίνα – Μιχαηλίδου Νίκη – Μιχαλοπούλου Σταυρούλα – Μουζακίτη Φιόνα –  Μπίγαλη Μάτα – Μπλιάτσου Γεωργία – Μπλούκου Βασιλική – Παγώνη Ειρήνη – Πανταζή Δέσποινα – Παπαδημητρίου Γιώργος – Παπαθανασίου Στυλιανή – Παπαλεξανδρή Άσπα – Παρτσινέβελος Γιώργος – Πάστρα Μαρία  – Πετροπούλου Ειρήνη – Πουλιάση Αικατερίνη – Ράπτη Νάντια – Ραχωβίτσα Νατάσσα – Ριμπατσιού Κατερίνα –  Σαμουηλίδου Βίκυ – Σεζένια Αφροδίτη – Σορούλα Κατερίνα – Σταύρου Σοφία – Σοφιανέσα Πανδώρα – Τζαλαλής Κωνσταντίνος – Τζομάκας Γιάννης – Τουλιάτου Κερασιά – Τσακίρης Γιώργος – Χατζή Κατερίνα – Χορταριά Κατερίνα – Χρυσανθόπουλος Αριστείδης.

                                                                                           Γενικές Πληροφορίες:

 

Επιμέλεια & κείμενα έκθεσης: Κωνσταντίνος Βαφειάδης

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

 

Γραφιστική επιμέλεια: Γιώργος Καστανάκης

Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Η instrumental σύνθεση «This life of mine», που συνοδεύει μουσικά το video της έκθεσης είναι του δημιουργού Τάσου Πέτσα.

Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή

Εγκαίνια: Τρίτη, 27  Μαρτίου 2018, ώρα 20:00 – 23:30

 Διάρκεια έκθεσης: 27 Μαρτίου έως 20 Απριλίου 2018

 Facebook link: https://www.facebook.com/events/2089658227987631

Dépôt Art gallery

Νεοφύτου Βάμβα 5

106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

 Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00

                                   Σάββατο 11:00 –15:00

                                   Κυριακή κλειστά

                                   Δευτέρα κατόπιν ραντεβού

Λόγω της περιόδου του Πάσχα, η gallery θα παραμείνει κλειστή 5 έως 11 Απριλίου. 

 

Είσοδος Ελεύθερη

Χορηγός Επικοινωνίας:

«Πολύχρωμο Σκοτάδι κι ασπρόμαυρο Φως: 6 εικαστικοί» στην Dépôt Αrt Gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00. έως 23:30 την έκθεση 6 εικαστικών καλλιτεχνών με θέμα: «Πολύχρωμο Σκοτάδι κι ασπρόμαυρο Φως».

 Άννα Αντάρτη, Ελισάβετ  Διονυσοπούλου, Δήμητρα Μπακογιαννάκη, Αθανάσιος Μπερούτσος, Πάνος Πασσίσης, Ειρήνη Ράπτη

Την έκθεση συνοδεύουν:

  • Κείμενα της έκθεσης από τον  Κωνσταντίνο Μπούρα: (Ποιητής, θεατρολόγος και κριτικός)
  • Βιογραφικά σημειώματα των καλλιτεχνών

 Η έκθεση διαρκεί από 9 -17 Μαρτίου 2018

και οργανώθηκε με την υποστήριξη: HELLENIC ART VIOMA

Στο γενικό κείμενο της έκθεσης ο Κωνσταντίνος Μπούρας σημειώνει: «Έξι καλλιτέχνες «χορεύουν» με Ασπρόμαυρο Φως και Πολύχρωμο Σκοτάδι στο «Σπήλαιο των Ιδεών» του Πλάτωνα. Έξι καλλιτέχνες απ’ ευθείας απόγονοι των πανάρχαιων «βραχογράφων» συναντώνται στην ανήλιαγη φυλακή της Ύλης για να οραματιστούν το έξω κόσμο, την Ελευθερία και την κυτταρική χαρά κάθε ύπαρξης που θάλλει ανενόχλητη κάτω από τους Ήλιους διαστάσεων άλλων, μυστικών αλλά κι ευλογοφανών, απόκρυφων μα κι ολοφάνερων… Η σημερινή πολιτισμική Κρίση αντανακλά στον εικαστικό Λόγο ευαίσθητων καλλιτεχνών που λειτουργούν ως δέκτες της σύγχρονης Αγωνίας που προηγείται κάθε Αναγεννήσεως. Δουλεύοντας με το Σκοτάδι δοξάζουν το Φως. Η Σκιά προϋποθέτει την ύπαρξη μίας τουλάχιστο φωτεινής πηγής. Ο έρωτας του ανθρωπίνου σώματος, η έλξη για το ανθρώπινο σώμα οδηγεί στην διαγραφή του περιγράμματος της φιγούρας, σαν αποτέλεσμα κάποιας μυστικής έκρηξης ηφαιστείου, ενός αδιόρατου κατακλυσμού που δεν τον είπαν στις ειδήσεις, παράπλευρη απώλεια κάποια πτώσης μετεωρίτη, ανεμοθύελλας τεταρτοκοσμικής… ή απλώς απογοήτευση, βαθιά ριζωμένη στα ταλαίπωρα παραζαλισμένα κύτταρά μας, όπου όμως εις πείσμα των παντοειδών Κασσανδρών, αντί για θλίψη αισιοδοξία θάλλει…. Ο Σωκράτης, ζώντας σε μια ανάλογη εποχή πολιτισμικής παρακμής και μετάφρασης σε μια καινούργια κοσμοαντίληψη, όπου η παλιά θεογονία και μυθολογία έτριζε συθέμελα, συνοψίζει στην πλατωνική εκδοχή του «Σπηλαίου των Ιδεών» όχι κάποια μανιχαϊστική σύγκρουση Φωτός-Σκότους αλλά την εγγενή απροσδιοριστία των πέντε ανθρωπίνων αισθήσεων στην προσπάθειά τους να αντιληφθούν και να ανασυνθέσουν τον κόσμο ανάλογα με τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που κουβαλούν μέσα στη Συλλογική Παγκόσμια Ψυχή». 

Για τα έργα του κάθε καλλιτέχνη αναφέρει:

Άννα Αντάρτη

Η πλέον αρχετυπική, μυστική και κρυψίνους ίσως από τους έξι συν-εκτιθέμενους καλλιτέχνες. Κάτω από τη μυθολογική ιλύν αναδύονται απολιθώματα, όψεις μιας πραγματικότητας που βούλιαξε, μιας καθημερινότητας που πάλιωσε αφού μας ρήμαξε προηγουμένως… Τόνοι της λάσπης, χρώμα του νερού του πολυκαιρισμένου, μορφές και κόκαλα, αποστεωμένες φιγούρες και οστά που μας υπενθυμίζουν το άφευκτο της Ύλης όταν θέλει να καταστήσει φανερή την παρουσία της.

Σκοτεινιά; Ναι. Έρεβος; Όχι. Για τον απλούστατο λόγο που κύματα φωτός διαδέχονται τα κύματα της μαυρίλας κι αυτή η δυναμική πορεία του «εναλλασσόμενου ρεύματος» δημιουργεί έναν ρυθμό σχεδόν μελωδικό, παρά την προφανή «ατονική» κι απειθάρχητη, απολύτως προσωπική κι υποκειμενική «Αρμονία». Δεν προϋποτίθεται εδώ καμία ισορροπία αντιθέτων, καμία «λογική» δεν αναδύεται από τον πίνακα προκειμένου να διευκολύνει την νοησιαρχική λειτουργία ενός μέρους του εγκεφάλου μας. Εδώ πρόκειται για γεωλογικούς σχηματισμούς, πετρώματα, απολιθώματα, ή ακόμα και νεφελώματα με κάποια ανθρωπομορφική τάση είναι αλήθεια, εκτός κι αν αυτή είναι αδυναμία κι απαίτηση του ψυχισμού μας που πάσχει από το εγγενές άγχος κενού και δεν μπορεί να αντιληφθεί, να διαχειριστεί και να κατατάξει καμία εικόνα χωρίς «νόημα». Αυτό όμως δεν καθιστά το εν λόγω εικαστικό έργο ανάλογο του λεγομένου «θεάτρου του παραλόγου», αφού αναδεύεται σαφέστατα μια ψυχο-νοητική δραματική περιπλάνηση από τη μία άκρη του πίνακα στην άλλη, απ’ όπου κι αν τον διαβάσει κανείς, δεξιόστροφα ή αριστερόστροφα… Εικόνες απολύτως αληθοφανείς, βγαλμένες λες από τη «ζωή» παρ’ όλη την τρομακτική σουρεαλιστικότητά τους. Κι είναι αυτό το ακανόνιστο, το μη γεωμετρικό μη μαθηματικώς αναμενόμενο στοιχείο που καθιστά αυτούς τους πίνακες πρόσφορους σε διαρκώς ανανεούμενο διαλογισμό.

Ελισάβετ  Διονυσοπούλου

Πρωτεϊκή ικανότητα μεταμορφώσεως από πίνακα σε πίνακα. Το “Jumping” εντάσσεται στη θεματολογία του πλατωνικού «σπηλαίου των ιδεών» και μοιάζει με τα χορευτικά επιτεύγματα της Ειρήνης Ράπτη. Ο «Προμηθέας» της έχει κάτι από την αρχετυπική αναρχία της Άννας Αντάρτη, περισσότερο εικονική όμως, περιγραφική ακόμα, έως ρεαλιστικής απεικονίσεως των ριζών. Το «σκοτωμένο ηλιοβασίλεμα» στο πάνω μέρος τονίζει την πολυαναμενόμενη ώρα του δειλινού που θα αρχίσει να πέφτει το φιλόστοργον Σκότος και το κατασπαραγμένο συκώτι του Προμηθέα θα αρχίσει να αναγεννάται από τις τελευταίες ίνες του. Κι εδώ η μανιχαϊστική σύγκρουση Φωτός-Σκότους, Πάνω και Κάτω, Καλού και Κακού, Ευτυχίας-Δυστυχίας δίνει μια θεματική αντίθεση προσφιλή για το μάτι και το αισθητήριο του θεατή που έχει κορεσθεί από τον καθημερινό καταιγισμό πολύχρωμων ψηφιοποιημένων εικόνων υψηλής ευκρινείας κι αναζητεί το μύθο που συνέχει τα πάντα και δίνει κάποιο νόημα στον κόσμο, έστω και προσωρινό αν όχι ολιστικό. Αυτή η νοσταλγία για το οικείο και το αναμενόμενο «ξυπνάει» μέσα από τους πίνακες της κι από εκεί ίσως πηγάζει η πρωτεϊκή της ανάγκη να ομοιάσει στον γρήγορα εξελισσόμενο καιρό μας, που κάνει τους ιριδισμούς στην επιφάνειας μίας πομφόλυγος [κοινώς σαπουνόφουσκας] να μοιάζουν ενδεχομένως υπερβολικά αργοί… Αλλού γίνεται περισσότερο εικονική κι αλλού βουλιάζει στο Χάος σαν αυτοδύτης που αναζητάει σφουγγάρια και βρίσκει διαμάντια, ή το αντίθετο…

Δήμητρα Μπακογιαννάκη

Συγκροτημένη ερευνήτρια, μεθοδική μελετήτρια, εργάζεται σε παραλλαγές πάνω σε ένα θέμα που «συν-τίθεται» όταν δεις όλα τα μέρη του, αφού δεν διαφαίνεται από μόνο του κάτω από την επιμελημένη έντεχνη διαγραφή των «περιγραμμάτων» (ας τα πούμε έτσι για να συνεννοηθούμε)… Αυτό το υπερβολικό «σβήσιμο» δίνει μία πολλαπλή δραματικότητα, δυναμική και μεφιστοφελική στο όλον εγχείρημα. Η Δήμητρα Μπακογιάννη είναι τόσο κοντά στην Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας που διατύπωσε ο Αϊνστάιν έτσι ώστε να υλοποιεί εικαστικώς την καμπύλωση του φωτός όταν περνάει δίπλα από ογκολίθους μεγίστης, αξιοσημείωτης κι απαράκαμπτης βαρύτητας… Κάποτε μια κόκκινη πινελιά, σαν ξεπλυμένο ξεραμένο αίμα υπομνηματίζει τα τελευταία ίχνη ενός μύθου που κάποτε ήταν πάγκοινος και τώρα αγνοείται η τύχη του στα κιτάπια των «ακασικών αρχείων», που ναι μεν είναι αιώνια και προσβάσιμα, αυτό δε σημαίνει όμως ότι προλαβαίνει να τα μελετήσει και να τα αποκωδικοποιήσει ο άνθρωπος, ως «βιαστικό, άπειρο ον της στιγμής», όπως τον χαρακτηρίζει ο Καβάφης. Ίσως η καλλιτεχνική δουλειά της Δήμητρας Μπακογιαννάκη να είναι σε αργή κίνηση η ζωγραφική κάποιων «καρέ» μιας ταινίας που δεν έχει γυριστεί ακόμα, δεν είναι όμως κι ασκηνοθέτητη, αφού διαφαίνεται και όραμα κι επιμονή και γνώση από την εικαστικό… Ως έργο εν εξελίξει, αναδιπλούμενο κι εκτυλισσόμενο σα βεντάλια στα χέρια ενός πολύπειρου ηθοποιού της Ανατολής, αυτά τα ψήγματα δουλειάς οδηγούν στην ανασύνθεση ενός έπους που θα γραφτεί ίσως στο μέλλον κι εμείς το θυμούμαστε νοσταλγώντας το. Εξ άλλου, «κάθε Γνώση είναι ανάμνηση» όπως θα έλεγε ο Πλάτωνας για να επανέλθουμε στη θεματική κάποιου απροσδιόριστου «Σπηλαίου των Ιδεών» που ήρθε και στήθηκε στον ατμοσφαιρικό χώρο της Αίθουσας Τέχνης με το συμβολικώς φορτισμένο όνομα Dépôt. 

Αθανάσιος Μπερούτσος

Τα ψηφιακά τέρατα απειλούν να μας καταπιούν κι η μόνη μας αντίδραση πριν γίνουμε «βροτοί» είναι να αναλύσουμε σε megapixels την τερατώδη μιζέρια τους, σε σχήματα χορευτικά ή στάσιμα, πάντα όμως με μυθικές μορφές θηρίων, που αν και δεν είναι της Αποκάλυψης, θυμίζουν γοργόνες και σκαλισμένα ελεφαντόδοντα, ηλεκτρικά χωροδικτυώματα και «τελουρικές γραμμές» (ley-lines) μόνο που δεν ξέρει κανείς που είναι ο «ομφαλός του Κόσμου» όσο κι αν ομφαλοσκοπούμεθα αλύπητα, χωρίς οίκτο για τους εαυτούς μας και τους άλλους… για τα ταλαίπωρα σώματά μας που μαρτυρούν κάτω από το βάρος αφύσικων στάσεων και κινήσεων, που εμείς θεωρούμε αισθητικές, ενώ παραπέμπουν σε άλλες προγενέστερες (ή μήπως μεταγενέστερες;) καταστάσεις της υποτιθέμενης δαρβινικής Εξελίξεως των Ιδεών.

Σχόλιο ενάντια στο ρομαντισμό οι «δικτυωτές» χορευτικές φιγούρες που παραπέμπουν στον Ντεγκά, είναι όμως ανισόρροπες κι ανυπόστατες αφού βασίζονται σε έναν πολιτισμό που έχει ξεθεμελιωθεί πια για τα καλά και σε λίγο θα αποδομηθεί τόσο που δεν ξέρουμε ούτε καν τις συντεταγμένες του.

Μήπως γι’ αυτό η τερατόμορφη αιγυπτιακή θεότητα διαλογίζεται καθιστή αναζητώντας ίσως τον μίτο της Αριάδνης που θα την βγάλει από τον ηλεκτρονικό λαβύρινθο;

Σύμβολα κι άπειρες ερμηνείες, όσοι κι οι θεατές, οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα της κάθε θεάσεως ανάλογα με την εσωτερική «εφημερίδα» των προσωπικών μας πλανητών. Εφημερεύουν οι νοησιαρχικές τάσεις του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου προκειμένου να βάλουν σε κάποια τάξη το Χάος ή – αντιθέτως – για να ανα-δομήσουν το πασιφανές. Στο έργο του Αθανάσιου Μπερούτσου η ριψοκίνδυνη θα λέγαμε κι ανέφικτη ισορροπία των αντιθέτων δημιουργεί έναν εγγενή «διά-λογο» μέσα στο έργο που πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες προσέγγισής του από το κοινό.

Πάνος Πασσίσης

Σαν αποκρυσταλλωμένα tableaux από video-art που νοστάλγησαν τους ζωγραφισμένους καμβάδες, σαν αντικατοπτρισμοί που ενώνουν τα άκρα με το αρνητικό τους, σαν είδωλα αυτού που θα έπρεπε να είμαστε και παραδέρνουμε ανάμεσα σε δύο πόλους φυλακισμένοι, ενώ η ύπαρξή μας είναι πολυδιαστασιακή και θα έπρεπε να μετράμε από το μηδέν έως το εκατόν σαράντα τέσσερα (0, 1, 2, 3, 4, ….144) σύμφωνα με τη Θεωρητική Φυσική και τα Ανώτερα Μαθηματικά τού παρόντος. Αντ’ αυτού επιμένοντας στην ψηφιακή μανιχαϊστική μονοτονία του μηδενός σε αέναη ασυμφιλίωτη διαμάχη με το ένα, του αγεφύρωτου μίσους ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο, στο καλό και στο κακό, στο άρρεν και στο θήλυ, ξεχάσαμε την βασική αρχή του Ταό, όπως την διατύπωσε ποιητικά ο Λάο Τσου: «για κάθε άρνηση υπάρχει ταυτοχρόνως κι η κατάφασή της». Κάτι που έμελλε να αποδείξει η Κβαντική αφού αυτά που λέμε υποατομικά σωματίδια υπάρχουν και δεν υπάρχουν σε υλική μετρήσιμη μορφή ανάλογα με την προσοχή που τους δείχνει ο παρατηρητής τους. Κάτι εξάλλου που διατύπωσε κι ο διάσημος ανθρωπολόγος Claude Levi-Strauss κι οι θεατράνθρωποι που παρατήρησαν το λεγόμενο “studio effect”, όπου οι ερμηνείες των ηθοποιών αλλάζουν όταν ξέρουν ότι βιντεοσκοπούνται! Αυτές τις υποδόριες θεωρίες εφαρμόζει συνειδητά ο Πάνος Πασσίσης όταν γυρίζει ανάποδα την κλεψύδρα και πηγαίνει τον χρόνο προς τα πίσω, όχι από κάποια νοσταλγία ή κρυφή επιθυμία αειζωίας, που υποκρύπτει το δόλωμα της αιώνιας νεότητας, αλλά από την πραγματική ανάγκη του ερευνητή να αναλύσει τον κόσμο, παρατηρώντας και τον εαυτό του την ώρα που προβαίνει, σαν ηθοποιός, σε αυτή την επιχείρηση που είναι μάλλον εν-χείριση γιατί τα διεθλασμένα «αρνητικά» τοπία του είναι οπωσδήποτε εσωτερικά, ακόμα κι όταν προβάλλουν οθόνες πάνω από άχαρες ορθογωνισμένες ή κυβισμένες μητροπόλεις.

 

Ειρήνη Ράπτη

Ναι, εδώ επιτέλους το «κλασικό» σβήνεται, απαλείφεται… Ο χρόνος αφήνει την πατίνα του ή κάποιο «βάρβαρο» χέρι επιχειρεί να ασβεστώσει την εικόνα καθιστώντας την παλίμψηστη. Τα κενά, τα σβησμένα, τα υπολείμματα, καλείται να τα ανασυνθέσει ο συνδημιουργικός νους του θεατή, με αποτέλεσμα και να νιώθει αισθητική ηδονή, αλλά το κυριότερο: να νιώθει «εξ-υπνότερος» από την ιδιοφυή καλλιτέχνιδα που ξέρει να μιμείται την κίνηση της θάλασσας, του υδάτινου στοιχείου που δοξάζει την προσκαιρότητα κάθε στιγμής καταδεικνύοντας τη ματαιότητα κάθε απαίτησής μας για το Αιώνιο κι Αναλλοίωτο. Κι όπως λέει ο Σεφέρης «στο περιγιάλι το κρυφό…».

Αυτή η σοφή, ενορχηστρωμένη κίνηση αφ’ ενός μεν των χορευτικών σωμάτων αφ’ ετέρου δε του λικνιζόμενου υδαρούς «ασβέστη» [ας το πούμε έτσι, γιατί βγάζει αυτή την υφή, τουλάχιστον σε μία από τις πολλές ερμηνείες] δημιουργεί δύο διακριτά επίπεδα ανάγνωσης της «κρυφής εικόνας» χωρίς όμως να αλληλο-επικαλύπτονται. Κάθε στιγμή, ανάλογα με τη γωνία που κοιτάς τον πίνακα, από τη στιγμή, το φως, την εσωτερική κι εξωτερική σου κίνηση ως προς το έκθεμα μία άλλη μουσική αναδύεται κι η χορογραφία μοιάζει τελείως διαφορετική κι απρόβλεπτη… απρόσκοπτα ξεπερνά τα δισδιάστατα όρια του καμβά και σε εντάσσει, ως θεατή, μέσα στη δημιουργική φρενίτιδα της καλλιτέχνιδος που κατάφερε να παγώσει μία δίνη και να την αποδώσει αισθητικώς…

Παραλλαγές σε ένα θέμα: πώς το ανθρώπινο σώμα χαράζει τη δική του τροχιά μέσα στην αέναη κίνηση του Χρόνου, που άλλοτε είναι παράλληλη κι άλλοτε αντιτιθέμενη, κάποτε ευνοϊκή κι άλλοτε συγκρουόμενη, μ’ εμάς, τις επιθυμίες και τις ελπίδες, την πίστη και τις πεποιθήσεις μας.

Ένα εικαστικό έργο που θα ελκύσει κάθε λάτρη του «σκοτεινού» και μαγικού Ηράκλειτου.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

 Επιμέλεια & κείμενα έκθεσης: :  Κωνσταντίνος Μπούρας

Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

 Εγκαίνια: Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018, ώρα 20:00 – 23:30

 Διάρκεια έκθεσης: 9 – 17 Μαρτίου 2018

 Facebook link: Dépôt Art gallery

Νεοφύτου Βάμβα 5

106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

 

Ώρες λειτουργίας:

  • Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00
  • Σάββατο 11:00 –15:00
  • Κυριακή κλειστά
  • Δευτέρα κατόπιν ραντεβού

 Είσοδος Ελεύθερη

»Τοπία του Ασυνείδητου» στην ατομική έκθεση ζωγραφικής της Μάγδας Αποστόλου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

 

«Τοπία του Ασυνείδητου» χαρακτηρίζει η ζωγράφος τη νέα της εικαστική διαδρομή. Η Gallery Art Πρίσμα εγκαινιάζει την Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018 στις 20.00 την ατομική έκθεση της Μάγδας Αποστόλου. Διαχρονικό θέμα από  τις απαρχές της ζωγραφικής «η θάλασσα», μεγάλοι θαλασσογράφοι, σχολή του Μονάχου, αλλά και σύγχρονοι καλλιτέχνες εραστές του εικαστικού αυτού υποκειμένου.

H ζωγράφος Μάγδα Αποστόλου  αναφέρει για τη δουλειά της : «Η θάλασσα για μένα εκπροσωπεί τη μητέρα όλων των έμβιων όντων. Συνδέεται με την αρχή της ζωής στη γη ,την αφετηρία της εξέλιξης των ειδών και την κατάσταση πριν από τη γέννηση . Αποτελεί αφορμή για γαλήνεμα ή αναστάτωση ενώ ταυτόχρονα προκαλεί θαυμασμό. Είναι η αφορμή για να δώσω σχήμα στα δικά μου εσωτερικά τοπία».

Η κριτικός και ιστορικός τέχνης Ήρα Παπαποστόλου προλογίζοντας το κατάλογο της έκθεσης της γράφει: «Στους καμβάδες της Μάγδας Αποστόλου η θάλασσα απεικονίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλέσει το θεατή να αποκρυπτογραφήσει τα μηνύματα που πηγάζουν από το ασυνείδητο. Ο φόβος, η γαλήνη, ο  θυμός, η περισυλλογή , η ένταση, το μυστήριο, η απειλή, η   αμφιβολία, το δέος,  παίρνουν τη μορφή μιας θάλασσας που άλλοτε μοιάζει με μικρή λίμνη, και άλλοτε είναι ανοικτή και μεγάλη σαν ωκεανός. Δεν είναι παρά οι εσωτερικές εικόνες του ψυχισμού της ζωγράφου που θέλουν να επικοινωνήσουν με αυτές του θεατή, δίνοντας το έναυσμα για πολλές σκέψεις και συνειρμούς που προκαλούν έντονα συναισθήματα. H ζωγράφος δημιουργεί έργα με μικτές τεχνικές , ακρυλικά, λάδια και επικολλήσεις (χαρτιά και υφάσματα). Οι υφές των υλικών που χρησιμοποιεί , οι πινελιές ,τα σταξίματα, τα χρώματα και οι φόρμες, συγκινούν το θεατή και τον αφήνουν ελεύθερο να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του και να δώσει τη δική του ερμηνεία στο κάθε έργο». Η κριτικός και ιστορικός τέχνης καταλήγει στον  κατάλογο της έκθεσης : «..Η Μάγδα Αποστόλου δεν παρατηρεί τα συναισθήματά της για να τα εκλογικεύσει, αλλά τα ζει αποδίδοντάς τα ταυτόχρονα με σχήμα και με χρώμα. Πρόκειται λοιπόν , για την  τέχνη της ζωής που γίνεται την ίδια στιγμή και τέχνη, και που σαν την  θάλασσα , κρύβει φουρτούνες και μυστικά που αποκτούν φωνή για να γεννήσουν νέα πνευματικά μονοπάτια.»

 

Βιογραφικό της ζωγράφου Μάγδας Αποστόλου:

Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης(1993-1998)  με καθηγητή τον Βαγγέλη Δημητρέα. Το 1996 φοίτησε για ένα χρόνο  στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης με καθηγητή τον Joaquim Chancho.  Έργο της έχει συμπεριληφθεί  στο σχολικό βιβλίο της Βιολογίας της  Α΄ Γυμνασίου. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.

                                                   Ατομικές Εκθέσεις

2018 «Τοπία του ασυνείδητου» , γκαλερί artΠρίσμα, Πειραιάς

2001 «Αέναες φόρμες», αίθουσα τέχνης Μετόπη ,Αθήνα

                       

                                                   Ομαδικές Εκθέσεις

2017 Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν – Blank Wall Gallery, Αθήνα

2017 “THINK OF ME” – AQUA GALLERY- Σαντορίνη

2017 “ART begins at the end of your comfort ZONE”, ArtZone42 Gallery,Αθήνα

2017  80+1  Χρόνια απουσίας – Λόρκα, Dépôt Art gallery  , Αθήνα

2016 «Μέθεξις»,  Dépôt Art gallery  , Αθήνα

2016 IndepART,  The Image gallery, Αθήνα

2016 «Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ», Φωκίωνος Νέγρη 16, συλλογή Σωτήρης Φέλιος, Αθήνα

2016 « Ο ΗΧΟΣ ΣΕ Α4», Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο ντε Κίρικο , Βόλος

2016  “stand up for”-The Loft- Αθήνα

2015  «Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ» (διαδικτυακή  έκθεση)

2015 « Ο ΗΧΟΣ ΣΕ Α4», Μύλος του παπά, Λάρισα

2015   artAz, «SURPRISE VI», Αθήνα

2015  24η Έκθεση Έργων Τέχνης και Λόγου, Κέντρο Τεχνών- Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα

2014   artAz, «SURPRISE V», Αθήνα

2013  ‘RES EXTENSA’ – Primo Piano Livingallery, Λέτσε, Ιταλία

2012   Salon Des Artistes Independants – Crand Palais, Παρίσι

2011   3η Πανελλήνια Έκθεση της ΕΚΚΜΜΕ, Πολυχώρος  «Απόλλων», Πειραιάς

2008  Έκθεση εργαστηρίων τέχνης Δήμου Καρδίτσας

2006  Φεστιβάλ «δια-ροές», σταθμός του μετρό «Άγιος Αντώνιος».

2002  Έκθεση Νέων Καλλιτεχνών-Τεχνόπολις, Γκάζι.       

 1999  Πολιτιστικό κέντρο Μπενετάτου-Ψυχικό, Αθήνα

1998  «Μέρες έκφρασης και Δημιουργίας»-ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη, Θες/νίκη

 

Πληροφορίες

Εγκαίνια της Έκθεσης: Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00

Διάρκεια της Έκθεσης: 2 ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΩΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018

Επιμέλεια έκθεσης: Νατάσα Θωμάκου

Κείμενο: Ήρα Παπαποστόλου

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Δημήτρης Λαζάρου

Facebook link: https://www.facebook.com/events/183329688940255

 

Gallery Art Πρίσμα,  Κουντουριώτου 187, Πειραιάς  

τηλ. 2104296790

e mail: artprisma@hotmail.com

website: www.galleryartprisma.gr 

Ώρες Λειτουργίας:

Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 10:30 – 15:00 & 18:00 – 21:00

Τετάρτη & Σάββατο: 10:30 – 15:00