fbpx

Η μεγαλειώδης έκθεση των 66 εικαστικών με τον τίτλο: «Κάλαϊς» (Χορηγός Eπικοινωνίας InTown Post)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Κάλαϊς (πολύτιμος λίθος χρώματος τυρκουάζ)

ρήμα: καλαΐζω > μετοχή: ο καλαΐζων > γαλαΐζων > γαλάζιος

Κωνσταντοπούλου Νάντια, Θάλασσα, 81x60cm, Μεικτή τεχνική
Παπούλια Σμαράγδα, Τι γυρεύει το κορίτσι_, 100x70cm, Λάδι σε καμβά
Πάτας Βασίλειος, Transition, 100x70cm, Φωτογραφία

Την Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018 και ώρα 20:00 έως 23:00 στην Dépôt Αrt gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι), 66 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχοντας σαν έμπνευση την Ελληνιστική λέξη «Κάλαϊς» από την οποία προέρχεται η λέξη «γαλάζιος». Την έκθεση επιμελούνται ο ιστορικός Τέχνης κι Eπίκουρος Kαθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης και η ιστορικός Tέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

Κωνσταντίνος Βαφειάδης
Μπίγαλη Μάτα, Το χρώμα στη ζωή μας, 50x50cm, Ακρυλικά σε καμβά.jpg

Έχοντας κάθε χρώμα τη δική του ψυχολογική ερμηνεία και συμβολισμό πρέπει να επισημανθεί ότι:

Το ΤΙΡΚΟΥΑΖ συμβολίζει την εσωστρέφεια, αναγέννηση, πρόοδο, ανθρωπιά και την απέχθεια στους περιορισμούς ή την καταπίεση. Χρώμα που εκφράζει την αγνή καρδιά, την φρεσκάδα ενώ ενθαρρύνει την καθαρή και ειλικρινή επικοινωνία. Γενικότερα, είναι ο καλύτερος σύμμαχος της γνώσης και της πληροφόρησης, καθώς ενισχύει την διερεύνηση του νου.

Το ΓΑΛΑΖΙΟ είναι το χρώμα της ουράνιας συνείδησης, της αρμονίας και της ηρεμίας. Συμβολίζει την αθανασία, το νου, την αποκάλυψη, την σοφία, την ευσέβεια και την ψυχρότητα. Επίσης, αντιπροσωπεύει την μάθηση και τα υγιή συναισθήματα, ενώ ευνοεί την γνώση. Ενισχύει την αφοσίωση, τη σταθερότητα, την μεγαλοψυχία, την πιστή φιλία και την μετρημένη ζωή. Έχει ηρεμιστικές ιδιότητες και κατευνάζει τα πάθη.

Ο Δρ. Ιστορίας της Τέχνης  και επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης στο κείμενό του «ΚΑΛΑΪΣ: ΜΗΤΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΕΝΘΗΣ» σημειώνει:

«ΚΑΛΑΪΣ: γλαυκοπράσινος χρυσοφυὴς ουρανός και σμαραδόχρους θάλασσα, μήτρα που γεννά αέναα τον πολυπλάνητα και περιπαθή Ἐλληνα ποιητή. Η κυανίζουσα αυτή μήτρα τον πλαστουργεί και τον ανδρώνει, ωθώντας αυτὸν πρὸς την σισύφεια ατραπό, τὴν ουρανόχρου θύρα που οδηγεί στὴν απειρία της ζωής.

ΚΑΛΑΪΣ: γαλαζοπράσινοι ανεμόδαρτοι αιγιαλοὶ καὶ σμαραγδένιοι ανεμοφυείς βράχοι, είναι η φωνή η οποία καλεί τον καλλιτέχνη, καλεί σε σύναξη όλους όσους αποδέχονται ταπεινά την Αλήθεια του καλλιτέχνη, του πλάνητα ανθρώπου που δεν γνωρίζει Ιθάκη.

ΚΑΛΑΪΣ: χαλκόχρυση γη και γλαυκόχροες υδάτινες πηγές ορίζουν το άδηλο καὶ γαλαζόμαυρο μέλλον του δημιουργού. Κυανωπός ο δρόμος του, σε εύφορους λειμώνες, συμφυείς με ουρανομήκη πέρατα. Το γλαυκό του βλέμμα, θολό σαν φαιογάλανη ομίχλη, στρέφεται πρός την χαλκίνη πύλη, την έξοδο προς τους ιερούς τόπους του Ουρανού.

ΚΑΛΑΪΣ: κυανίζουσες νεφέλες και ουρανόχρους υετός δροσίζει τώρα την ψυχή του, τον κόσμο που αυτός έπλασε, ερήμην του ιδίου. Σταγόνες διάφανες χρυσοειδείς, από χαρίσματα και θεία δώρα, προσπίπτουν στα γλαυκά του χέρια, τα χέρια εκείνα που ορίζουν τα πέρατα του κόσμου, τά πέρατα της σκέψης μας.

ΚΑΛΑΪΣ: γλαυκωπό το γάλα μικρής θεραπαινίδος και σίτος χρυσοϋφής θρέφει ακόμη τον δημιουργό, γαλαζόμαυρο πλέον από τα πολυειδή τραύματα στο κυανό του σώμα. Αλλά αυτός φέρει αιγίδα βαθυκύανη αλλά και παυσίλυπο, καθώς βαδίζει πρὸς το σισύφειο τέλος του, προστατευμένος.

ΚΑΛΑΪΣ: κυανίζει τώρα το ουρανόπεμπτο έμβλημα, γαλανόλευκος είναι τώρα η σμύρνα στο φωτοειδές σάβανο του Ποιητή, κεντημένο από τὴν αγάπη κυανόαιμων και γλαυκοπρόσωπων αγγέλων. Γλαυκόχροο το νερό στον κύαθο. Μέλλει να γίνει χρυσή σπονδή στὴν ποιητική του μήτρα, στον τόπο τούτο που τον γέννησε, συνώνυμο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.»

                                 Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Christina Pancess // Eleni Gkinosati // Evi Kirma // Hanna Schibel // Nina Aspeta // Sonke // Victor Bakker // Αντώνης Αντζουλίδης // Έλενα Αντωνίου // Μαρία Αποστόλου // Σταύρος Αποστόλου // Μαρία Αργυρακοπούλου // Ελένη Σαμέλη Βαρουξάκη // Κωνσταντίνος Βαφειάδης // Κωνσταντίνος Βερούτης // Ήβη Γαβριηλίδη // Αντρέας Γαβριλιάδης // Παλίντα Γεωργουλάκου // Μίνα Γκελντή // Μανταλένα Γκινοσάτη // Βερονίκη Δαμιανίδου // Δικαία Δεσποτάκη // Τάσος Δήμος // Εύα Διβάρη // Τάνια Δρογώση // Γεράσιμος Θωμάς // Ευδοκία Θωμοπούλου // Ιωάννα Τ. // Λεωνίδας Καμπανάκης // Εβίτα Κανέλλου // Κατερίνα Καρακατσάνη // Σπύρος Καράμπελας // Ιωάννα Καρδιακού // Γεωργία Κοκκίνη // Γιώργος Κουβέλης // Ελένη Κύρου Τσακάλου // Νάντια Κωνσταντοπούλου // Κατερίνα Μαυρολέων // Λίζα Βασιλάτου Μέρλιν // Κωνσταντίνα Μηνά // Μάτα Μπίγαλη // Νίκη Μπίγαλη // Βασιλική Μπλούκου // Μπέττυ Μπογιατζή // Αναστασία Ντόντη // Ειρήνη Παγώνη // Δέσποινα Πανταζή // Σοφία Παπαθανάση // Ευδοξία Παπασάββα // Σμαράγδα Παπούλια // Γιώργος Παρτσινέβελος // Βασίλειος Πάτας // Ειρήνη Πετροπούλου // Νάντια Ράπτη // Νατάσσα Ραχωβίτσα // Δημήτρης Ριμπάς // Μαρία Ρουφάνη // Κώστας Σπηλιωτόπουλος (ERIC COSPI) // Σοφία Σταύρου // Μαίρη Στεφάνου // Γιάννης Τζομάκας // Μαρία Φίλη // Πέγκυ Χαραμή // Αθηνά Χατζή // Κατερίνα Χορταριά // Νάγια Χρυσανθακοπούλου

Παπασάββα-Ευδοξία-Ίαση-25x65cm-Μεικτή-τεχνική-σε-χαρτί.
Μαυρολέων Κατερίνα, Αχινός, 90x90cm, Ακρυλικό σε καμβά
Μηνά Κωνσταντίνα, Feeding the blue, 60x50cm, Λάδι σε καμβά.
Μπλούκου Βασιλική, Alcoba azul σημαίνει μπλε δωμάτιο, 40x30cm, Μεικτή τεχνική
Μπίγαλη Νίκη, Ταξίδι στο όνειρο, 50x50cm, Ακρυλικά σε καμβά
Μέρλιν Βασιλάτου Λίζα, Ωδή στη θάλασσα, 37x80cm, Λάδι σε μουσαμά

Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος 32 σελίδων, ο οποίος διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ.

Μπογιατζή Μπέττυ, Βόλτα στο βυθό, 70x70cm, Μεικτή τεχνική

 

Η έκθεση διαρκεί:

από 19 Ιουνίου έως  30 Ιουνίου 2018

 

Παρτσινέβελος Γιώργος, Μυσταγωγία, 50x50cm, Φωτογραφία
Ρουφάνη-Μαρία-50x35cm-Μικτή-τεχνική

                                 

                                   Γενικές Πληροφορίες

Επιμέλεια & κείμενα έκθεσης:  Κωνσταντίνος Βαφειάδης – Όλγα Λατουσάκη

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Η instrumental σύνθεση «Love (Unlimited)», που συνοδεύει μουσικά το video της έκθεσης είναι του δημιουργού Τάσου Πέτσα.

Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή

Εγκαίνια: Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018, ώρα 20:00 – 23:00

 

Facebook link: https://www.facebook.com/events/176789159829581/

Ντόντη Αναστασία, Κιβωτός, 50x50cm, Φωτογραφία,
Παγώνη Ειρήνη, Liquid blue, 65x50cm, Μικτή τεχνική σε αλουμίνιο
Πανταζή Δέσποινα, O Oυρανός είχε χρώμα «μπρούτζινο» και όχι γαλάζιο..., 100x20cm (x2), Μικτή τεχική
Παπαθανάση Σοφία, Η πολιτεία περνάει μέσα από τα φώτα της, 43χ37cm, Ακρυλικά με παστέλ σε καμβά
Ράπτη Νάντια, Deep blue water, 80x60cm, Ακρυλικό σε καμβά
Φίλη Μαρία, This way, 50x50cm, Μεικτή τεχνική
Ραχωβίτσα Νατάσσα, 80x110cm, τέμπερες σε χαρτί
Ριμπάς Δημήτρης, Infinity, 80x60cm, Ακρυλικά σε καμβά

Νεοφύτου Βάμβα 5

106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

  

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00

                            Σάββατο 11:00 –15:00

                            Κυριακή κλειστά

                            Δευτέρα κατόπιν ραντεβού 

                       Είσοδος Ελεύθερη

Σπηλιωτόπουλος Κώστας, Δαμάζοντας τα κύματα, 70x50cm, Λάδι σε καμβά
Στεφάνου Μαίρη, Aegean #4, 100x70cm, Ακρυλικά σε καμβά
Χατζή Αθηνά, Κολύμβηση, 50x70cm, Ακρυλικό σε καμβά
Σταύρου Σοφία, Παρνασσός, 50x70cm, Λάδι σε χαρτόνι
Χορταριά Κατερίνα, Ικαρία, Λάδι σε καμβά, 50x60cm
Χρυσανθακοπούλου Νάγια, 60x40cm

Το «Μπλε» της ζωγράφου Κατερίνας Χατζή στην Dépôt Αrt gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«…Σου έτυχε να κοιτάξεις μ’ ένα γυαλί μέσα στη θάλασσα;

Κάτω απ’ την ταραγμένη επιφάνεια

φαίνεται εξαίσιος ο βυθός μες στην ακινησία του,

σε μια κρυστάλλινη τάξη,

αδιατάρακτη κ’ εύθραυστη ταυτόχρονα,

σε μια βουβή αγιότητα – όπως λέγαμε.

Μονάχα που πιάνεται κάπως η ανάσα σου αν μείνεις έτσι περισσότερη ώρα,

γι’ αυτό σηκώνεις πάλι το κεφάλι σου στον αέρα

ή ανοίγεις αυτό το παράθυρο (ξέροντας όμως τώρα),

ή βγαίνεις απ’ την πόρτα.

Και πια δεν είναι τίποτα που να λυγίζει τη ζωή σου και τα μάτια σου

και τίποτα δεν είναι που να μη μπορείς να το δείξεις περήφανα και να το τραγουδήσεις, 

και τίποτα δεν είναι που να μη μπορείς να στρέψεις τη μορφή του προς τον ήλιο…» (Γιάννης Ρίτσος απόσπασμα από το Παράθυρο της Τέταρτης Διάστασης)

Βάπτιση (Large)

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018 και ώρα 20:00. έως 23:00 την ατομική έκθεση της ζωγράφου Κατερίνας Χατζή με θέμα: «Μπλε»

Ο βυθός των ακαταλήπτων πραγμάτων.

 

Στο κείμενό της «Μπαλάντα του βυθού» η Άννα Κατσιγιάννη, Επίκουρος καθηγήτρια Συγκριτικής φιλολογίας, Τμήμα Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών επισημαίνει:

Σε άνωση λευκοφόρα. Σε σιωπή επιμηκύνει τα οστά.

 Με τεθλασμένα μέλη πλάσματα αναδυόμενα,

καθώς τα βλέπεις να λυγίζουνε στα ρεύματα.

Προς τα εδώ γυρνώντας αφανέρωτον ωκεανό

έκαμε αβαρή τα σώματα. 

Έχοντας αποστηθίσει γαλάζιο

εφαρμόζουν στον ουρανό τους.

(Μανόλης Πρατικάκης, «XVII», Η κοίμηση και η ανάσταση των σωμάτων του Δομήνικου (1997), Ποιήματα 1984-200, Μεταίχμιο, 2003, 170)

««Aσύλληπτο όχημα του παντός», εμπεδόκλειο «ρίζωμα», θεμελιακό, πρωτεϊκό, αρχέγονο στοιχείο το νερό. H πολυμερής εικαστική σύνθεση της ψυχαναλύτριας – ζωγράφου Κατερίνας Χατζή, Μπλε, αποπειράται να αφηγηθεί ένα από τα θεμελιακότερα οντολογικά θέματα μέσα από μια μεταποιητική του βυθού. Αποφεύγοντας την αποσχηματοποίηση των μορφών προτείνει μια διά των αισθήσεων διαδρομή της ζωής, υποδηλώνοντας ότι οι ανθρώπινες ασθήσεις διαθέτουν εσωτερικά κριτήρια μέτρησης των πραγμάτων. Μέσα από τα παιγνιδίσματα και τις αντανακλάσεις το πρωτεϊκό νερό μεταστοιχειώνεται σε ελαφρύ ή σε βαρύ, ή ακόμη σε μητρικό νερό, που άλλοτε προοιωνίζεται την εμβάπτιση, τον εξαγνισμό, την ανάταση, την κάθαρση, άλλοτε, όμως, το θάνατο μέσα στο υδάτινο γίγνεσθαι. Η οργανική λίμπιντο, η σωματική ευεξία, η ερωτική λειτουργία του νερού αναδύεται στο έργο της μέσα από τα σώματα χωρίς την ευκολία της φυσικής γύμνιας.

Από τον εικαστικό της λόγο  αναδύονται μορφές αβαρείς που παραπέμπουν στους προσωκρατικούς ποιητές και φιλοσόφους, αλλά και στην αρχαία μυθολογία συναιρώντας την με την ανατολική φιλοσοφία και την ψυχανάλυση. Η Χατζή αναπτύσσει έναν φαντασιακό διάλογο με τον μύθο που τον κρυσταλλώνει σε εικαστικό λόγο, γειωμένο, ωστόσο, στη σύγχρονή μας πραγματικότητα και εποχή. Γη και νερό είναι η ίδια η ζωή· το νερό είναι το στοιχείο που μας περιέχει, «η πρώτη ύλη απ’ όπου πλάθονται τα όνειρα», η διαύγεια της ύλης του έχει τη ρευστότητα των ονείρων, της ψυχής ως απέραντης ύλης. H ιδιότητα της ζωγράφου – ψυχαναλύτριας της παρέχει μεγαλύτερη δυνατότητα διείσδυσης στις «φαντασιακές δυνάμεις του πνεύματος» και στο βάθος της ύπαρξης. Όπως σημειώνει ο Bachelard (Το Νερό και τα όνειρα), τις παραστάσεις του νερού τις ζούμε συνθετικά μέσα στην αρχική τους πολυπλοκότητα, παραχωρώντας τους συχνά την άλογη προσάρτησή μας.

Η Χατζή, μέσα από το ιδιάζον φως, αναδεικνύει την ενότητα ανθρώπου και υγρού στοιχείου «ορίζει» τις μορφές της ανάγοντάς τες και προβάλλοντάς τες άλλοτε στον αρχαίο μύθο, άλλοτε σε μείζονες λογοτεχνικούς προγόνους (στη μπαλάντα, λ.χ. του Schiller, στον «Βουτηχτή», στοιχείο υποστασιακό το στοιχειωμένο νερό καθρεπτίζει την επιθυμία, τον φόβο, την τραγικότητα, τον θάνατο στη θάλασσα του σκότους η χρυσαυγίζουσα κόρη στο ‘μορμυρίζον’, ‘χορεύον’ νερό προβάλλεται στο «Όνειρο στο κύμα» του Παπαδιαμάντη, ενώ οι νύμφες Νηρηίδες στην άλογη περιοχή του μύθου). Στο έργο «Ήλιος βυθός» αναδεικνύεται το αμφίδρομο θαλασσινό τοπίο, αφού το κεφάλι θα μπορούσε να εκληφθεί για ουρανός και ο ουρανός για νερό. Το νερό λειτουργεί ως καθρέφτης της οντολογικής ανταπόκρισης των αναλογιών (correspondances), του ουράνιου και του ανεξερεύνητου κόσμου του βυθού – αλληγορία του βάθους. Η ιριδισμένη επιφάνεια αναδεικνύει την αξία του βάθους. Πού βρίσκεται η πραγματικότητα; Στον ουρανό ή στα βάθη του νερού, διερωτάται ο Bachelard. Το άπειρο στα όνειρά μας είναι το ίδιο βαθύ στο στερέωμα όσο και κάτω από τα κύματα. Μπροστά στο βαθύ νερό, διαλέγουμε το στοχασμό μας, μπορούμε να κοιτάξουμε τον ακίνητο βυθό ή το ρεύμα, την όχθη ή το άπειρο, ονειρικό ταξίδι που οδηγεί στον εσωτερικό Πύργο. Η φύση με συγκινητικές ανταύγειες φτιάχνει τα κάστρα του ονείρου.

 Η Χατζή διαμορφώνει ένα ιδιόμορφο, ολιστικό, εικαστικό ιδιόλεκτο που εμπεριέχει την ποίηση και τη μουσική. Στο Μπλε γίνονται συχνές αναφορές στη μουσική· η μουσική, η ποίηση και ο βυθός ανοίγονται προς την απεραντοσύνη. Το νερό ως θεμέλια ύλη του ασύνειδου παρασύρει προς το πεπρωμένο του. Η «αείρροη» τούτη εικαστική αφήγηση σκιαγραφεί την ποιητική και φιλοσοφική αναζήτηση της ζωγράφου αναφορικά με τη φύση και τη σημειολογία του νερού. Στο Μπλε επιχειρεί να αναπαραστήσει την αιχμηρότητα των αρχέγονων συμβόλων και στοιχείων, τη μετουσίωσή τους σε ενότητα πρωταρχική, την ενότητα του ανθρώπου με τη θάλασσα, τον κύκλο της αλλαγής· να επιτονίσει τη σύζευξη του φθαρτού με το άφθαρτο, του μεταβλητού με το αμετάβλητο, του χρονικού με το άχρονο,  υποστασιοποιώντας την ευρηματικά μέσα από τις αναπαραστάσεις του νερού. Συναιρώντας την κοσμολογική εμβέλεια της ιδέας του Θαλή, ο οποίος πίστευε  ότι ο κόσμος προήλθε από το νερό, με τον ανατολικό στοχασμό και με τον αρχέγονο ορφικό μύθο για τη γέννηση του κόσμου μέσα από το σμίξιμο του Ωκεανού με την Tηθύ, μας προϊδεάζει για τον χαρακτήρα της εικαστικής πρόκλησης, βάζοντας ως μότο απόσπασμα από την Τέταρτη διάσταση του Ρίτσου, το οποίο σηματοδοτεί τις αρχέγονες μυστικές ιδιότητες του βυθού. Επεξεργάζεται τις μεταμορφώσεις του νερού, αποκαλύπτοντας τη θεϊκή του αγνωσία, το άλογο ως αίσθηση ζωής· το απομονώνει στους αντικαθρεφτισμούς των πολλαπλών του εκδοχών, στις αντιθετικές του εκφάνσεις και προεκτάσεις, δημιουργώντας έτσι το φάσμα των μεταμορφώσεών του. Ο κόσμος βυθός αντικαθρεπτίζει το άπειρο, ο βυθός, μέσα από τις αντιφεγγίδες του απείρου, μετουσιώνεται σε εσώτερο καθρέφτη ομορφιάς, δύναμης, ναρκισσισμού, καταβύθισης στον κόσμο του ονείρου, του α-λόγου.

Eίναι μάλλον εύλογο να σκεφτούμε ότι η Χατζή, με υψηλή διαύγεια διείσδυσης, χρησιμοποιεί αυτή τη θεματική για να φωτίσει τους δικούς της μηχανισμούς αναγνώρισης. Συνομιλώντας μ’ ένα θεϊκό στοιχείο προσπαθεί να αρθεί σε μια πρωτογενή διάσταση, χρησιμοποιώντας ως όχημα την ανθρώπινη μορφή που την κρατάει, ενίοτε, δέσμια στη βαρύτητα της ύπαρξης («Ήλιος βυθός»). Tο νερό συνιστά το όχημα μέσω του οποίου ακονίζει τα εργαλεία της τέχνης και ο βυθός μετουσιώνεται σε εσώτερο καθρέφτη. Ο βυθός καθρέφτης δεν φυλακίζει, απελευθερώνει παραστάσεις, επιφυλάσσει εκπλήξεις ανάτασης, αναζωογόνησης αλλά και θανάτου, αναδιπλασιάζει την όραση του εαυτού μέσα στον καθρέφτη του νερού. Στην προσπάθειά της να συλλάβει και να αποτυπώσει την ολότητα της έννοιας του νερού, κατασκευάζει μια σειρά από υδάτινες εικαστικές αναπαραστάσεις του ποιητικού στοχασμού. Την αρχή του αιώνιου γίγνεσθαι, της συνεχούς ροής και της ισόρροπης αντίδρασης, του ανταγωνισμού, αλλά και της αέναης πορείας των συστατικών μερών του κόσμου, έρχεται να αποτυπώσει εικαστικά, αναδεικνύοντας την πρωτεϊκή φύση του αρχέγονου αυτού στοιχείου. Γίνεται αισθητή η διεύρυνση της συμβολικής του νερού πάνω στην ίδια την πράξη της εικαστικής δημιουργίας, ώστε το νερό να ορίζεται πλέον ως «το αρχαιότερο αφήγημα», που συγκροτείται με  «σταγόνες». Η καλλιτεχνική γλώσσα είναι μια συνεχής κίνηση και ο δημιουργός κινείται στο ρευστό τοπίο της που δεν παραμένει ίδιο. Tο νερό είναι η πιο απροσδιόριστη ύλη, αφού αφομοιώνεται από το σχήμα που την περιέχει. Oι μεταμορφώσεις του συγκροτούν εικαστικές απεικονίσεις της ποιητικής ιδέας, ένα παιχνίδι ακαθόριστων πλεγμάτων μετουσιωμένων σε στρόβιλους νεροφυγής, μια αίσθηση που κινείται ανάμεσα στην κάθαρση και τον πνιγμό. Η ζωγράφος πλάθει και μεταλλάσσει κρυμμένα μυστικά σε υγρασίες ψυχής, αιχμαλωτίζοντας τη στιγμή. Mέσα από τη διάφανη, μεταβλητή, ύλη του νερού διερευνά τις μεταλλάξεις του αρχέγονου και του αιώνιου στοιχείου. Σχηματοποιώντας, θα μπορούσαμε, ίσως, να ορίσουμε την εικαστική τούτη σύνθεση ως μιαν απεικόνιση των ποικίλων μορφών και μεταμορφώσεων του «υδάτινου ψυχισμού», ως μια αλληγορία για τη ρευστότητα ανθρώπινης ύπαρξης, τον ψυχικό ερεθισμό, τη δημιουργική έκφραση και το χρόνο που συμβολίζει, ανάμεσα σε άλλα, τη ροϊκότητα του κόσμου, τις αιφνίδιες συγκοπές του, την πολυσημία και το απρόβλεπτο της δίνης του.»

Άννα Κατσιγιάννη
Ο Βουτηχτής
Ήλος - Βυθός (Large)
Γαλάζια 'Ανωση (Large)

Η έκθεση διαρκεί από 5 Ιουνίου έως 16 Ιουνίου 2018

Κατερίνα Χατζή

Η Κατερίνα Χατζή είναι κλινικός ψυχολόγος. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το 1990 και συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Παρίσι (Université Paris VIII). Ειδικεύθηκε στην ψυχανάλυση και εργάσθηκε σε διάφορα ψυχιατρικά ιδρύματα στο Παρίσι, όπου διέμεινε μέχρι το 2000. Στο διάστημα αυτό παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης στην Ecole Pratique des Hautes Etudes (Sorbonne- Paris).

Παράλληλα με το κλινικό της έργο έχει μεταφράσει έργα Γάλλων ψυχαναλυτών, όπως της Julia Kristeva και του Jean-Richard Freymann στις εκδόσεις Καστανιώτη. 

Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Τα πρώτα της βήματα στη ζωγραφική τα οφείλει στη ζωγράφο μητέρα της, Ιφιγένεια Χατζή, που της δίδαξε σχέδιο και σύνθεση. Η ολοκληρωτική της αφιέρωση στη ζωγραφική ξεκινά μόλις τα τελευταία χρόνια.

Το 2017 πραγματοποίησε στους Δελφούς την έκθεση «ΩΔΕΣ». Έργο της ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Δελφικών Εορτών Άγγελου Σικελιανού. Η ίδια επισημαίνει: «Η ζωγραφική, όπως και η ψυχανάλυση, είναι για μένα ένα μέσο κατανόησης και ερμηνείας του κόσμου που με περιβάλλει, ένας τρόπος να θέσω σε «παύση» το σύμπαν και να στοχαστώ. Η ζωγραφική εμπειρία, αποτυπώνοντας το πέρασμα από το πάθος στο νόημα, είναι ο πιο ασφαλής δρόμος προς την αυτογνωσία και τη λύτρωση. Η τέχνη, άλλωστε, προηγήθηκε της ψυχανάλυσης στην εξερεύνηση της ψυχικής ζωής.»

Instinct (Large).

Πληροφορίες 

Κείμενο έκθεσης: Άννα Κατσιγιάννη

Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

Εγκαίνια: Τρίτη, 5 Ιουνίου, ώρα 20:00 – 23:00 

 

Ώρες λειτουργίας:

  • Τρίτη έως Παρασκευή: 14:00 – 20:00
  • Σάββατο: 11:00 –15:00
  • Κυριακή: κλειστά
  • Δευτέρα: κατόπιν ραντεβού

Είσοδος Ελεύθερη

Νεοφύτου Βάμβα 5 – 106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

Ο εικαστικός θεσμός «ΠΛΟΕΣ» συνεχίζει να ακμάζει κάθε καλοκαίρι στην Άνδρο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στο Ίδρυμα Π. & Μ. Κυδωνιέως της Άνδρου, ο εικαστικός θεσμός «ΠΛΟΕΣ», συνεχίζει κι εφέτος, όπως, άλλωστε, κάθε καλοκαίρι να φιλοξενείται, στους δύο ορόφους του παραδοσιακού κτιρίου που βρίσκεται στη Χώρα. Ακμάζει μάλιστα, παρά τις δυσκολίες που όλοι αντιμετωπίζουμε, αποδεικνύοντας  πως οι σωστές επιλογές, το επεξεργασμένο σκεπτικό, ο εκσυγχρονισμένα διαδραστικός, όσο και εναλλακτικός τρόπος παρουσίασης, προπαντός όμως η ποιότητα των εκτιθέμενων κάθε φορά έργων, διαμορφώνει μια αισθητική και πνευματική αντίσταση απέναντι στην υποτέλεια και στη ρηχότητα των καιρών.

Οι 24οι ΠΛΟΕΣ 2018, ως υπότιτλό τους έχουν το «Ποιητικό Αίτιο», απαρτίζοντας το τέταρτο και τελευταίο μέρος μιας τετραλογίας, αφιερωμένης στην ευρύτητα που περιλαμβάνει η συναίσθηση και ταυτοχρόνως η συνειδητοποίηση αξιών και σημασιών, τόσο της φύσης, όσο και του περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο εντάσσεται ο εαυτός μας και οι σχέσεις μας, οι πράξεις και οι ευθύνες μας, οι μνήμες και οι καθημερινές μας συμπεριφορές.

     Για λόγους διασύνδεσης, αναφέρονται συνοπτικά και λίγα λόγια τα προηγηθέντα μέρη της τετραλογίας:

2015 «Νηπενθή και Εωθινά» – Η έκθεση επικεντρωνόταν στις αναλογικές σχέσεις και αντιστοιχίες ανάμεσα στη βιοποικιλότητα της φύσης και στη βιοποικιλότητα του εαυτού, (μνήμες, εμπειρίες, εντυπώσεις, κ.λπ.).

2016 «Επικράτειες του Νότου» – Χωρογεωγραφικά και ιδιοσυγκρασιακά γνωρίσματα των περιοχών του Νότου, μέσα από διερμηνευτικές πτυχές έργων τέχνης, που υποδείκνυαν την εγγύτητα και τον ετεροκαθορισμό  των σχέσεων ζωής και θανάτου, φυσικής και μεταφυσικής. 

2017 «Εύκρατη Ζώνη» – Παράδοξες ισορροπίες κι ισοδυναμίες, επανέφεραν το θέμα της ευκρασίας, ανάμεση στα ορατά και στα αθέατα, στα παρελθόντα και στα παρόντα, στους τόπους και τους χρόνους, υπεδάφους και υποσυνείδητου, όπως επίσης και υπερβατικότητας και συλλογικού ασυνειδήτου.

2018 «Ποιητικό Αίτιο» – Πρόκειται για το υποκείμενο που δρα και ενεργεί, στην περίπτωση που εκλαμβάνουμε -έστω και ως υπόθεση εργασίας – τη φύση ως πάσχον σώμα, υφιστάμενο εξουθενωτικές δραστηριότητες και εξοντωτική εκμετάλλευση από το άτομο ή τις συλλογικότητες που απενοχοποιητικά,   εκείνο διαμορφώνει. Οι σχέσεις ανθρώπου και φύσης διέπονται από ευθύνες και συνέπειες, αλλοτριώσεις κι επιπτώσεις, οι οποίες προεκτείνονται κι αντικατοπτρίζονται στους τρόπους συμπεριφορών κι αντιλήψεών μας, αποκωδικοποιήσεων κι επικοινωνιών μας, ομηρίας και παραβιάσεων που πράττουμε και υφιστάμεθα, με παραπλανητικά προσχήματα κι άλλοτε με ωμή βία. Η συνειδητοποίηση της καταστατικής αυτής συνθήκης, που εμφανίζεται μέσα από υπαινιγμούς των έργων τέχνης, αφορά επίσης τα νέα ήθη, την γλώσσα (εικόνας και λόγου), τις σχέσεις επίσης συνειρμών και αναφορών, βασιζόμενων στην  καθημερινότητα των προκλήσεων, αλλά και στις αναγωγές που αφορούν το παρελθόν το «Ποιητικό Αίτιο» της έκθεσης παρέχει στους θεατές κίνητρα περισυλλογής κι ερωτήματα, απορίες κι αινίγματα, ως προς την ανάληψη ευθυνών και δράσης, πέρα από τις καλές προθέσεις, καθώς αφανίζεται πλέον ένας ολόκληρος κόσμος αξιών.

Αλεξάκης Στέλιος
Τζαμουράνης Δημήτρης

 

 

Η ιδέα το σκεπτικό, η επιλογή των έργων, η επιμέλεια και η εκθεσιακή τους διαμόρφωση, οφείλονται στην Ιστορικό της Τέχνης και της Θεωρίας του Πολιτισμού κ. Αθηνά Σχινά, καθώς επίσης ο σχεδιασμός και τα κείμενα του συνοδευτικού Καταλόγου.

 

Στην φετινή έκθεση, εκπροσωπούνται (με έργα αναφοράς) και οι 3 προηγούμενες ενότητες. Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες είναι αλφαβητικά: Αλεξάκης Στέλιος, Καστρίτσης Γιάννης, Κερεστεντζής Κώστας, Κεχαγιόγλου Χρήστος, Κυριακή (Χαραλαμπίδου), Οθωναίου Φωτεινή, Παντελιάς Μίλτος, Παπατσαρούχας Βασίλης, Πασάντας Παναγιώτης, Στέφωση Μαρία, Τζαμουράνης Δημήτρης και 36 καλλιτέχνες του Συλλόγου Αποφοίτων της Σχολής Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, οι οποίοι διαμόρφωσαν ένα ομαδικό  «έργο-περιβάλλον» (installation), που θα παρουσιαστεί στον χώρο της έκθεσης. 

Παντελιάς Μίλτος
Τζαμουράνης Δημήτρης
Οθωναίου Φωτεινή
Κερεστεντζής Κώστας
Αλεξάκης Στέλιος
Καστρίτσης Γιάννης
Κυριακή
Παπατσαρούχας Βασίλης
Παπατσαρούχας Βασίλης
Κεχαγιόγλου Χρήστος
Στέφωση Μαρία

 

 

 

 

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018, και ώρα 21:00.

Διάρκεια έκθεσης: Σάββατο 21 Ιουλίου έως Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2018.

Είσοδος ελεύθερη.

 Ώρες λειτουργίας : Καθημερινά 10:30 – 14:30 και 18:30 – 21:30, εκτός Τρίτης

Οθωναίου Φωτεινή

Ατομική έκθεση του συγγραφέα και εικαστικού Γιάννη Τζομάκα με θέμα: «Σε Πραγματικό Χρόνο» στην Dépôt Αrt gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Landscape-F_70x70cm_mixed-media-on-canvas-Large
Portrait-of-her_12c2x12c3m_acrylics-on-canvas-Large

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Τρίτη, 22 Μαΐου 2018 και ώρα 20:00. έως 23:00 την ατομική έκθεση του συγγραφέα και εικαστικού Γιάννη Τζομάκα με θέμα: «Σε Πραγματικό Χρόνο»

Η έκθεση διαρκεί από 22 Μαΐου έως 2 Ιουνίου 2018

Ο ίδιος ο εικαστικός και συγγραφέας Γιάννης Τζομάκας γράφει στο κείμενό του «Σε Πραγματικό Χρόνο»:

Πράξις πρώτη, σε χρόνο πραγματικό:

Μέλλον: έννοια ιδεατή. Παρελθόν: έννοια χειροπιαστή. Παρόν: έννοια δυναμική.

Κι η σύνδεσή τους αρμονική: το μόνο που χρειάζεται είναι να φέρουμε στο παρόν το παρελθόν με το μέλλον, μαζί κι αποδομώντας το πρώτο, να δημιουργήσουμε το άλλο εν αρμονία. Κι ο χρόνος δεν έχει σημασία, μα μόνο η ζωή.

Πράξις δεύτερη, σε χρόνο πραγματικό:

Κι ήρθαν τα ανδρείκελα να μας μιλήσουν για τις χώρες στα αριστερά, κι αμέσως ξεσηκώθηκαν τα δικά μας απ’ τα δεξιά. Κι ήταν άνθρωποι σαν εσάς, κι άλλοι πολλοί που δεν μπορούσαν να ανασάνουν.

Κι ήμασταν εμείς, κείνοι που τους αφήναμε να πεθάνουν

κι ήταν ο θεός, καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν, σε καθρέφτη να μας γνέφει. Κι ύστερα γυρέψαμε, κείνους που για ελπίδα μας μιλήσαν.

Κι εγκλωβιστήκαμε όλοι

σ’ ένα δωμάτιο πνιγμένο στο σκοτάδι, να μετράμε τις σκιές και τις κραυγές μας. Κι εκεί, τα ξεχάσαμε όλα: ποιοι ήμασταν εμείς, ποιοι ήταν οι άλλοι.

Κι όταν κολλάγαμε τ’ αυτί στον τοίχο, τους ακούγαμε να τρέχουν και να ζουν

κι αυτό μας ενοχλούσε. Κι ο θεός με το θήτα το μικρό μας έκανε την χάρη, μια ευχή και μόνο: στο σκότος ή στο  φως να διαβούμε.

Κι όλοι μαζί, του κλείσαμε το μάτι, με μιαν ευχή υπόχρεος να είναι: Να πεθάνουν όλοι.

Κι ύστερα, έμεινε το τίποτα και το πάντα.

Κι εμείς εκεί, να μετράμε τις σκιές και τις κραυγές, σε χρόνο πραγματικό.

Πράξις τρίτη, σε χρόνο πραγματικό:

Το κοινό σημείο μεταξύ θανάτου και ζωής, είναι το παρελθόν. Κι όσο τα ξεψαχνίζεις, το μόνο που θα βρεις είναι αναμνήσεις, που κατά μια έννοια τεκμηριώνουν τα βιώματά μας. Και τότε, το ερώτημα που τίθενται είναι οι ίδιες οι αναμνήσεις. Αφορούν άραγε γεγονότα που συνέβησαν, ή παρερμηνευμένες καταστάσεις που βολεύουν την συνείδηση και κατ’ επέκτασιν την λογική; Καθώς η λογική υποτάσσει την σκέψη προς τις δυο αυτές εκδοχές ωστόσο, μαθημένοι από το σήμερα, από το παρόν, τείνουμε στο να καταγράφουμε τις αναμνήσεις ως γεγονότα – κομμένα και ραμμένα στα δικά μας θέλω, στις δικές μας αλήθειες. Ενώ θα έπρεπε, να αμφισβητούμε συνεχώς το τι είναι ψευδές και τι όχι. Καθώς το ψεύδος, δεν είναι τίποτε άλλο, πέραν μιας συγκεκαλυμμένης αλήθειας που θέλουμε να πιστέψουμε από οποιονδήποτε, κι οποιαδήποτε συνθήκη. Οπότε, κατά μια έννοια, δεν υφίσταται υπαρκτό ψεύδος, παρά μόνο μια αλήθεια που θέλουμε να εθελοτυφλούμε. Κι εκεί ακριβώς έγκειται η ουσία της ζωής και του θανάτου, στο τι ήταν εντέλει αληθές, και τι όχι.

Πράξις τέταρτη, σε χρόνο πραγματικό:

Εν αρχή, ην το χάος της γέννησης, κι ύστερα η τάξη. Κάπου ‘κεί, λίγο μετά την τάξη επέρχεται η αποδόμηση του υλικού μας κόσμου, ώστε να προαχθεί η εγκαθίδρυση ενός νέου χάους, μιας κι οι κόσμοι απαιτούν δομικά υλικά για να χτιστούν. Μπορεί να μοιάζει κάπως απόκοσμη ως διαδικασία, μα αν μην τι άλλο, είναι κι η μοναδική που αν κι αθόρυβη προκαλεί τόση ταραχή στο διάβα της. Όσο για εμάς, ποιοι είμαστε εμείς που τολμούμε να σηκώσουμε ανάστημα σε τούτο τον αέναο κύκλο.

Πράξις πέμπτη, σε χρόνο πραγματικό:

Kι αν ποτέ πουν ότι σας αγαπούν και θέλουν το καλό σας, μην τους πιστέψετε, βλακείες λένε για να αναπληρώσουν την απουσία τους. Κι αν όντως τους αγαπάτε, μην τους συγχωρήσετε, καθώς υπήρχαν άλλοι που ήταν εκεί, και πραγματικά σας αγαπούν. Κι αν νομίζετε, πως η αγάπη είναι κάτι το ρομαντικό κι ιδανικό, αμφισβητείστε το. Το ν’ αγαπάς, είναι σαν μια μορφή θυσίας -κείνος που αγαπά, θυσιάζεται για τον άλλον, δίχως σκέψη και λογική. Κι η αγάπη για να ευδοκιμήσει, χρειάζεται τουλάχιστον δυο, κι αν είσαι ένας, τότε δεν γνωρίζεις να αγαπάς.

Πράξις έκτη, σε χρόνο πραγματικό:

Κι είναι οι φιγούρες και τα πρόσωπά μας σκιερά, με τα μάτια να πενθούν, έχοντας παραδώσει την ζωή μας στα χέρια άλλων. Κι είναι η στιγμή, που θα πρέπει να αποφανθούμε, στο αν βρισκόμαστε δικαίως πάνω απ’ την γη, ή αν προσδοκούμε την γρήγορη κι απότομη διαφυγή. Κι είναι οι Τέχνες, που έρχονται να συμπλεύσουν στο ταξίδι μας αυτό. Θραύσματα συναισθημάτων, αναμνήσεων και βιωμάτων, να αμφισβητούν την πραγματικότητα, τα όρια, το τι είναι αληθινό και τι όχι. Κι είναι η εισαγωγή μας, σε μια άλλη διάσταση, που όλα είναι δυνατά κι όλα έχουν κάτι να μας αποφέρουν.

Κι είναι η στιγμή, που βιώνουμε τα πάντα, σε χρόνο πραγματικό.

the blood_61x66cm_mixed media on canvas (Large)
the guardian_1x1%2c5m_mixed media on canvas (Large)
winter_48x57cm_mixed media on canvas (Large)

 

Λίγα λόγια για τον εικαστικό και συγγραφέα Γιάννη Τζομάκα: Ο Γιάννης Τζομάκας γεννήθηκε στην Πάτρα, μεγάλωσε στην Ναύπακτο και μένει στην Αθήνα. Φοίτησε στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών & Αεροναυπηγών, του πολυτεχνείου Πατρών. Στην συνέχεια κι εν μέσω κοινωνικών ζυμώσεων βρήκε καταφύγιο στην συγγραφή μυθιστορημάτων, απ’ όπου προέκυψε η περαιτέρω ενασχόλησή του με την ζωγραφική. «Μια ζωή δίχως όνειρα κι ελπίδες, δεν είναι πάρα μόνο μια λέξη τριών γραμμάτων» τονίζει ο ίδιος για τον τελευταίο του χαρακτήρα στο χαρτί, κι έκτοτε έχει συμμετάσχει σε αρκετές εκθέσεις ζωγραφικής εντός κι εκτός συνόρων, ενώ παράλληλα έχουν εκδοθεί  και δυο μυθιστορήματά του.

 

Πληροφορίες της Έκθεσης

 

Κείμενο έκθεσης: Γιάννης Τζομάκας

Επιμέλεια έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη, ιστορικός τέχνης

Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

Εγκαίνια: Τρίτη, 22 Μαΐου, ώρα 20:00 – 23:00

Διάρκεια έκθεσης: 22 Μαΐου έως 2 Ιουνίου 2018

 

Facebook link: https://www.facebook.com/events/129746394555120/

Νεοφύτου Βάμβα 5 – 106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής στον Εικαστικό Κύκλο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Την ομαδική έκθεση με τίτλο «Grayscale» εγκαινιάζει ο Εικαστικός Κύκλος (Ακαδημίας 6, Αθήνα) την Τρίτη 29 Μαΐου 2018 και ώρα: 20:00. Στην έκθεση επτά σύγχρονοι καλλιτέχνες παρουσιάζουν έργα τους μέσα από την λιτή φόρμα του σχεδίου. Ο τίτλος, δανεισμένος από τον όρο –grayscale- που χρησιμοποιείται στη φωτογραφία, τη χρωματολογία και ευρύτερα στα ψηφιακά μέσα, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη φύση του ίδιου του σχεδίου, που δεν είναι άλλη από την κλίμακα του γκρι, αλλά και στις τεχνολογικές (βοηθητικές) πρακτικές που χρησιμοποιούν οι καλλιτέχνες, κυρίως μέσω των υπολογιστών.

 Οι προσωπικές μυθολογίες, οι ονειρικές αφηγήσεις, οι βιωματικές εμπειρίες, καθώς και η σχολαστική αντιμετώπιση της εικόνας κατά την παραγωγική διαδικασία, συγκροτούν τον κοινό θεματικό άξονα της έκθεσης. Το γκρι είναι ο ενδιάμεσος τόνος μεταξύ του μαύρου και του λευκού. Την ίδια στιγμή το γκρι ως ενδιάμεση κατάσταση, ίσως ποτέ άλλοτε να μην υπήρξε πιο επίκαιρο στο σύγχρονο κόσμο, ένα αντιπροσωπευτικό αποτύπωμα του σήμερα και των συνθηκών που ορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Οι εφαρμογές της τεχνολογίας έχουν βοηθήσει όσο κανένας άλλος τομέας της επιστημονικής γνώσης στην ευρεία διάδοση της εικόνας. Στον αντίποδα, ο ρόλος της ζωγραφικής θα μπορούσε να πει κανείς ότι χάνεται μέσα σε αυτή την κατακλυσμιαία ανάπτυξη της σύγχρονης εικονογραφίας. Με χαμηλού κόστους υλικά, αλλά και μηχανές όπως ψηφιακούς και τρισδιάστατους εκτυπωτές, ο καλλιτέχνης μπορεί πλέον να παράγει με φθηνές πρώτες ύλες έργα τέχνης, κάτι που στο παρελθόν φάνταζε αδύνατο.

Παράλληλα όμως πολλοί καλλιτέχνες, διατηρώντας την ιδιότητα του τεχνίτη και έχοντας επηρεαστεί από τις δυνατότητες των νέων μέσων στο εικαστικό τους έργο, προσπαθούν να επαναφέρουν τη ζωγραφική σε μια πρωτόλεια μορφή, αποδομώντας την εικόνα. Στην προσπάθεια αυτή επιλέγουν το βασικό δομικό στοιχείο της, το σχέδιο. Η διαδικασία αυτή, ενίοτε εξελικτική, αναμορφώνει τη φύση του σχεδίου. Το μέσο επηρεάζεται, αλλάζει μορφή και τελικά επανέρχεται στο σήμερα, έχοντας εμπλουτιστεί με πολλά στοιχεία τα οποία οφείλει στα νέα μέσα. Έτσι συστήνεται ξανά ως νέα γραφή σε έναν κόσμο που αναζητεί διαρκώς καινούργιο λεξιλόγιο.

Στην έκθεση , που θα διαρκέσει έως τις 11 Ιουνίου 2018, συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Λεωνίδας Γιαννακόπουλος –  Γιώργος Π. Καβούνης –  Εύα Μαραθάκη –  Βασίλης Πέρρος – Βασίλης Πούλιος – Γιάννης Σαββίδης – Βασίλης Σελιμάς

Βασίλης Πέρρος
Γιώργος Π. Καβούνης
Βασίλης Πούλιος
Βασίλης Σελιμάς
Εύα Μαραθάκη
Λεωνίδας Γιαννακόπουλος

 

Εικαστικός Κύκλος (Ακαδημίας 6, Αθήνα)

Από Τρίτη 29 Μαΐου 2018 και ώρα: 20:00

έως έως τις 11 Ιουνίου 2018

«Φασματικές στάσεις» Έκθεση ζωγραφικής της Αγγελικής Καλογεροπούλου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στο πλαίσιο του προγράμματος ArtistinResidence, ο κινηματογράφος Τριανόν φιλοξενεί την έκθεση της εικαστικού Αγγελικής Καλογεροπούλου, που πραγματεύεται τη βαθιά συγγένεια των τεχνών και ιδιαίτερα της ζωγραφικής με την ποίηση.

Η ποίηση λειτουργεί σαν ζωγραφική παλέτα, όπου κάθε λέξη αντιστοιχεί σε έναν τόνο ή μια απόχρωση  που συνθέτει το ζωγραφικό έργο. Η καλλιτέχνης ζωγραφίζει ό,τι αντιλαμβάνεται χρησιμοποιώντας τα χρώματα και τους τόνους, το φάσμα των οποίων εκφράζει τις ποικίλες συναισθηματικές εκφάνσεις του υποσυνείδητου. Παριστάνει έτσι κάτι που δεν υπάρχει, αισθήσεις που πάλλονται, τη διέγερση του νου, την απελευθέρωση επιθυμιών, το φως και το σκοτάδι.

Αυτό που προκύπτει είναι μια ζωγραφική  αποτύπωση στην οποία δεν παρεμβαίνει το μυαλό που ορθολογικοποιεί και τακτοποιεί τα πράγματα, αλλά μια έκφραση φαινομενικά άναρχη και αυτόνομη σαν τα συναισθήματα που πυροδοτούνται από την ποίηση. Μια έκφραση που προσφέρει την ελευθερία στο θεατή να ερμηνεύσει με το δικό του τρόπο και σύμφωνα με τα βιώματα του την οπτική αυτή εμπειρία.

Η Αγγελική Καλογεροπούλου αποφοίτησε το 1992 από το 1ο Επαγγελματικό Λύκειο Χαλανδρίου με πτυχίο στη Διακόσμηση Εσωτερικών Χώρων. Το 1993 ξεκίνησε την παρακολούθηση κύκλου μαθημάτων ζωγραφικής και σχεδίου στο Κολλέγιο Αθηνών με δάσκαλο τον Βασίλη Χάρο. Μετά την έντονη προτροπή του και την αναγνώριση του ταλέντου της τόσο στο σχέδιο όσο και στο χρώμα, εγγράφηκε στη σχολή του Νίκου Στέφου και παρακολούθησε εντατικά μαθήματα σχεδίου με σκοπό την εισαγωγή της στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Παράλληλα, γνώρισε τον γνωστό ζωγράφο και μεγάλο δάσκαλο Θανάση Στεφόπουλο και παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής, ιστορίας και διδακτικής της τέχνης. Το 1998, έδωσε εξετάσεις σε σχέδιο, χρώμα και ιστορία της τέχνης στην Accademia di Belle Arti di Pietro Vanucci στην Περούτζια της Ιταλίας, όπου πέρασε 2η και φοίτησε για 2 έτη. Επέστρεψε στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους και εγγράφηκε στον ΑΚΤΟ στο τμήμα Εφαρμοσμένης Ζωγραφικής, όπου έπειτα από εξετάσεις κατατάχθηκε στο 2ο έτος. Γνώρισε φωτισμένους δασκάλους, μεταξύ άλλων τον Μάνο Στεφανίδη, τον Γιώργο Κόρδη, με την εποπτεία του οποίου μελέτησε τη Βυζαντινή τέχνη και με πρωτοποριακό τρόπο την ενέταξε στα ζωγραφικά της έργα. Αποφοίτησε το 2002 με πτυχίο «Bachelor of Fine Arts and Technology» του Middlesex University του Λονδίνου. Από το 2004-2012, διδάσκει ζωγραφική, αγιογραφία, βιτρώ και ψηφιδωτό σε παιδιά κάθε ηλικίας και ενηλίκους στους σεμιναριακούς κύκλους, που λαμβάνουν χώρα στο «Πολιτιστικό Πάρκο». Είναι επίσης, υπεύθυνη για το σχεδιασμό και τη διοργάνωση των βραβευμένων από τον Όμιλο UNESCO εκπαιδευτικών προγραμμάτων για μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που τελούνται στο Μουσείο Ελληνικής Λαογραφίας που εδρεύει στο «Πολιτιστικό  Πάρκο». Το 2004, πραγματοποίησε την 1η της ατομική έκθεση στο «Πολιτιστικό Πάρκο», ενώ έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις.

 

 

Εγκαίνια: Σάββατο 12 Μαΐου στις 20:00

Διάρκεια: 12 Μαΐου – 12 Ιουνίου 2018 από τις 18:00-23:00

Είσοδος ελεύθερη

Σύνδεσμοι-επικοινωνία:

www.trianon.gr

Τηλέφωνο: 210 8215469

Ατομική έκθεση ζωγραφικής του Βασίλη Κοντογεώργου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στις Εικαστικές Αναζητήσεις, έναν χώρο που δημιούργησε ο Μελέτης Φικιώρης και προσφέρεται αφιλοκερδώς στους, νέους κυρίως, εικαστικούς για να παρουσιάζουν την δουλειά τους, εγκαινιάζεται την Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018, ώρα 19:00 η έκθεση ζωγραφικής του Βασίλη Κοντογεώργου.

Για το έργο του, ο ζωγράφος εξομολογείται: «Ίσως ζωγραφίζω…μορφές του ανθρώπου που περιμένει το αναπόφευκτο• όντος τραγικού που υπομένει την αναμονή. Η υλική υπόστασή του δείχνει να φθίνει, καθώς η σάρκα, ανήμπορη να ορίσει την ύπαρξη, δίνει τη θέση της στην ψυχή-χρωστήρα που αναδημιουργεί το σώμα.  Τί ίχνος θα μπορούσε άραγε να αφήσει η ψυχή στο ανθρώπινο πρόσωπο; Θα μπορούσε να πάρει τη μορφή κόκκινου εξανθήματος; Θα μπορούσε να επιβάλλει στο χρώμα να λάμψει στη σάρκα την προσδοκία της Ανάστασης;»

Γιάννης Κολοκοτρώνης

 

 

Στο κείμενό του «Ο υβριδισμός του Βασίλη Κοντογεώργου» ο Γιάννης Κολοκοτρώνης, καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, σημειώνει: «Από τις παρατηρήσεις στην ανατομία και τη ψυχολογία του Βρετανού ζωγράφου Lucian Freud (1922-2011) και μετά, οι σύγχρονοι ζωγράφοι επιδίδονται με συστηματικότητα στην ερμηνεία της πραγματικότητας παρά στην αντιγραφή της. Πρώτοι οι ιμπρεσιονιστές είχαν μετατοπίσει το ενδιαφέρον της ζωγραφικής τους από την πραγματικότητα στα φαινόμενα υπογραμμίζοντας την αξία της προσωπικής αντίληψης και της ατομικότητας. Ακολούθησαν οι Γερμανοί εξπρεσιονιστές βαπτισμένοι στα νάματα του νιτσεϊκού υπαρξισμού και της φροϋδικής ψυχανάλυσης οι οποίοι γέμισαν τα τελάρα τους με παραμορφωτικά συναισθήματα τραγικότητας ενός βιομηχανικού κόσμου σκληρών συνθηκών και αδυσώπητου ανταγωνισμού. Από τότε, ο καθαρά αυτοβιογραφικός χαρακτήρας των έργων, η υποκειμενικότητα, ο ωμός ρεαλισμός που μετατρέπεται σε χιμαιρική παραμόρφωση ή αφηρημένο μορφότυπο, οι μεγεθυμένες λεπτομέρειες του αποσπασματικού που υποκαθιστούν το γενικό, οι έντονες πινελιές του ζωγράφου που δουλεύει με βίαιες χειρονομίες πάνω στο μουσαμά χαρακτήρισαν την εξέλιξη της ζωγραφικής ως διαδικασία και ανανέωσαν ή εμπλούτισαν τις γνωστές θεματογραφίες.Σ΄ αυτό το πλαίσιο αντιλαμβάνεται κάποιος τις εικόνες του Βασίλη Κοντογεώργου. Μα-θητής στη σκέψη και τις τεχνικές δύο κορυφαίων δασκάλων της Α.Σ.Κ.Τ., του Νίκου Κεσσανλή και του Δημήτρη Σακελλίων, εστίασε στις πιο παράξενες και σπάνιες εκφραστικές λεπτομέρειες των μοντέλων του, όπως ένας φυσιοδίφης ερευνά τις λεπτομέρειες της φύσης, όχι για να ξεφύγει από τον κόσμο της πραγματικότητας προς τον κόσμο της φαντασίας, όσο για να εντοπίσει τις εναλλακτικές εκδοχές εκφραστικότητας της νεότητας και των γηρατειών, της φρεσκάδας και του παρηκμασμένου, της περιέργειας και της παράνοιας. Ο Κοντογεώργος κάνει μια οριακή ζωγραφική ανάμεσα στο πραγματικό και το εκτρωματικό, τη νεανική απορία που μετατρέπεται σε προκλητικότητα και την θυμοσοφία που μπορεί να εκδηλωθεί και ως γεροντική απελπισία. Είναι προφανές ότι στους πίνακές του δεν υπάρχει ωραιοποίηση.Σε συνθήκες Πληροφορικής Αγοράς και αυτοματοποίησης που περιγράφει ο Μιχάλης Δερτούζος στο Τί Μέλλει Γενέσθαι (1998), η υπερβολή έγινε χαρακτηριστικό της εποχής και η ζωή μας κολάζ ψηφιακών πληροφοριών. Για κάποιους καλλιτέχνες η αλληλεπιδρα-στικότητα μέσω του παγκόσμιου ιστού κατέστη δομικό υλικό της τέχνης τους. Για άλλους, η ζωγραφική χειρονομία παραμένει μια ασφαλής μέθοδος κριτικής προσέγγισης του κόσμου για να διατυπώσουν την αγχώδη ανησυχία τους στην υπερβολή της μαζικής επικοινωνίας. Για τον Κοντογεώργο η διάκριση ανάμεσα στην πραγματικότητα και την υπερβολή δεν έχει νόημα. Αφαίρεση και εξπρεσιονισμός συνθέτουν υβριδικές εικόνες φευγαλέων εκφράσεων που εμφανίζονται με σαφήνεια για να χαθούν στην αχλή της απροσδιοριστίας. Στα έργα του ό,τι γίνεται ασαφές, κερδίζει σε ένταση καθιστώντας κάθε σύνθεση μια ξεχωριστή διεισδυτική ερμηνεία στις φυσικές εκφράσεις που στην επανάληψή τους μπορούν να καταστούν αποκλίνουσες συμπεριφορές.»

Η Ματίνα Μόσχοβη, συγγραφέας-ποιήτρια και σύμβουλος καθηγήτρια στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο του μεταπτυχιακού προγράμματος με θέμα την Δημιουργική Γραφή, στο εργαστήριο της Ποίησης, σημειώνει:

«Αληθής πάνω από την άβυσσο. Ο άνθρωπος της εκρηξιγενούς ανθρωποκεντρικής ζωγραφικής του Βασίλη Κ.

Οι ψυχές παραδίδουν την ουσία τους στον διαστρικό χρωστήρα του.

Οι μορφές του φύονται εν μέσω εξαχνωμένων νεφελωμάτων που εισχωρούν στην σάρκα.

Αλήθεια, τι είναι ο άνθρωπος για τον ζωγράφο Β Κ;

«Τραγικόν δέμας;»

Στο γήρας, ιερό λείψανο κατάφασης;

Στη νεότητα και στην παιδική ηλικία, λεία αινίγματος;

Το φως του ζωγράφου, άλλοτε λείχει, άλλοτε ξεφλουδίζει τις ανθρώπινες μορφές που μαρμαίρουν στον χρωστήρα του.

Το φως του, στιλβώνει το ένσαρκο με πνοές διάπυρες, στιλβώνει ρίνες, στόματα, παρειές.

Πρόκειται για μια γένεση λοιπόν; Για έργα που φέρουν ρίζα από τα έγκατα και φωτόνια του διαστήματος;

Και πώς εξαϋλώθηκε το λάδι σε κάτι τόσο φασματικά ζωντανό;

Πώς τιθασεύτηκε, με μέγιστη ακρίβεια, αυτή η έκρηξη που αποκαλύπτει την δύναμη του οράν; Των συνταρακτικών βλεμμάτων που κοιτούν; Του ανεπανάληπτου βλέμματος του ζωγράφου που κοιτάζει εκείνους που κοιτούν, υλοποιώντας-πνευματοποιώντας δηλαδή, ό,τι εμείς οι ντιλεντάντες, οι παθητικοί του οράν, αδυνατούμε να κοιτάξουμε;»

 

Ο Βασίλης Κοντογεώργος γεννήθηκε στη Λαμία. Το 2001 αποφοίτησε με άριστα στον τομέα της ζωγραφικής από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας (ΑΣΚΤ) με καθηγητές τους: Νίκο Κεσσανλή και Δημήτρη Σακελλίων. Συνεργάστηκε με τις εκδόσεις «Ερευνητές» και  «Ερευνητές πάνε παντού» της εφημερίδας «Καθημερινή», ως εικονογράφος παιδικού βιβλίου. Από το 2004 διδάσκει εικαστικά στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.) και μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Κεντρικής Ελλάδας (ΣΚΕΤΚΕ). Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει και εργάζεται στη Λαμία.

Ατομικές Εκθέσεις

2011 Δημοτική Πινακοθήκη Λαμίας «Αλέκος Κοντόπουλος».

2018 Γκαλερί «Εικαστικές Αναζητήσεις», Κολωνάκι, Αθήνα.

Εγκαίνια έκθεσης:   Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

ώρες 19:00-22:00

 

Διάρκεια έκθεσης: 17 Μαΐου – 16 Ιουνίου 2018

Διεύθυνση: Σπευσίππου 21, Κολωνάκι, Αθήνα

Τηλ. χώρου: 210.7221556

Facebook link:     https://www.facebook.com/events/182476299140488/

Ώρες λειτουργίας:  Πρωί, Τετάρτη & Σάββατο: 11:00-15:00

 Βράδυ, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 18:00-21:00

Πληροφορίες:  κ. Μελέτης Φικιώρης

  τηλ. 210.3632785

 e-mail: eik.ana@hotmail.com

Έκθεση γελοιογραφίας « Πόλεμος Α.Ε. – War S.A. »

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων πραγματοποιεί για τρίτη συνεχή χρονιά έκθεση γελοιογραφίας στον εκθεσιακό χώρο του Μετρό Συντάγματος, με τίτλο «Πόλεμος Α.Ε. – War S.A.». Μετά την τεράστια επιτυχία των εκθέσεων «Μετέωρο Βήμα» (2016) και «Sweet Europe» (2017) που αγκαλιάστηκαν ζεστά από χιλιάδες Έλληνες και ξένους επισκέπτες και βρέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και της επικαιρότητας, αποφασίσαμε να μιλήσουμε για τον Πόλεμο. Επιλέξαμε το θέμα του Πολέμου, μη μπορώντας να αποστρέψουμε τη ματιά μας όχι μόνο από όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας αλλά και από κάθε γωνιά του κόσμου που απειλείται από τα γεράκια του Πολέμου. Φιλοδοξούμε η έκθεση «Πόλεμος Α.Ε. – War S.A να αποτελέσει μια φιλειρηνική, διεθνιστική κραυγή αγωνίας και συμπαράστασης, ένα εικονογραφημένο μήνυμα φιλίας των λαών κόντρα στον μιλιταρισμό, τις βόμβες και τον θάνατο. Αρνούμαστε να σιωπήσουμε μπροστά στα καραβάνια των προσφύγων και στεκόμαστε με αλληλεγγύη απέναντι στα παιχνίδια εξουσίας και τις ξένες επεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στις ζωές των ανθρώπων.

Παράλληλα, συνεχίζοντας την προσπάθεια να συστήνουμε στο ελληνικό κοινό σκιτσογράφους από όλον τον κόσμο, προσκαλέσαμε φέτος τους συναδέλφους μας από την Πορτογαλία, μια χώρα με τεράστια γελοιογραφική παράδοση που έχει να επιδείξει ορισμένα «θηρία» του πολιτικού σκίτσου. Έτσι, φέτος φιλοξενούμε έργα των κορυφαίων Πορτογάλων γελοιογράφων που καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος θεμάτων.

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 14 Μαΐου 2018 στις 19:00, από τον Πρόεδρο της Βουλής, Νίκο Βούτση

Η έκθεση θα λειτουργήσει από τη Δευτέρα 14 έως και την Κυριακή 20 Μαΐου 2018

στον εκθεσιακό χώρο του Μετρό Συντάγματος,  καθημερινά, από τις 9 το πρωί έως τις 21:00.

 

Συνολικά θα εκτεθούν 160 έργα. Κάθε μέρα θα βρίσκονται στο χώρο μέλη της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων για να ενημερώνουν και να ξεναγούν το κοινό.

Η φετινή έκθεση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Βαγγέλη Παυλίδη, ενός ακόμη από τους σπουδαίους της τέχνης μας, που δεν είναι πια κοντά μας.

Έφυγε νέος, ανεξαρτήτως ηλικίας. Όπως όλοι οι γελοιογράφοι.

Συμμετέχουν: Από τη Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων (www.cartoonists.gr)

Βαγγέλης Παυλίδης
Dranis
John Antono
Soloup
Soter
Αλέξια Οθωναίου
Ανδρέας Πετρουλάκης
Βαγγέλης Χερουβείμ
Βασίλης Μητρόπουλος(BAS)
Βασίλης Παπαγεωργίου
Γιάννης Ιωάννου
Δημήτρης Γεωργοπάλης
Δημήτρης Χαντζόπουλος
Εφη Ξένου
Ηλίας Ταμπακέας
Σάκης Κουτσαντάς
Κωνσταντινος Ρουγγέρης
Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης
Κώστας Βλάχος
Κώστας Γρηγοριάδης
Μακρής Ηλίας
Μαρία Τζαμπούρα
Μιχάλης Κουντούρης
Παναγιώτης Μήλας
Παναγιώτης Μητσομπόνος
Πάνος Ζάχαρης
Πάνος Μαραγκός.
Πέτρος Ζερβός
Σπύρος Δερβενιώτης
Σπύρος Ορνεράκης
Στάθης (Σταυρόπουλος)
Τάσος Αναστασίου

 

Από την Πορτογαλία:

ANTÓNIO, CARLOS BRITO, ANDRÉ CARRILHO, CRISTINA SAMPAIO, VASCO GARGALOΣ, JORGE GONÇALVES, MAIA, RODRIGO DE MATOS, CRISTIANO SALGADO

Οργάνωση:

Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων

σε συνεργασία με τη Βουλή των Ελλήνων, την Περιφέρεια Αττικής, την ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.

και το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών

Στην Dépôt Αrt gallery η ατομική έκθεση της εικαστικού Ειρήνης Παγώνη – Λούτη

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«η τυχαιότητα,   η σύμπτωση   &   τα σημεία»

Έχοντας ήδη παρουσιάσει πολλές ατομικές εκθέσεις, έχοντας ήδη συμμετάσχει σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις κι έχοντας ήδη αποσπάσει διεθνή βραβεία, η εικαστικός Ειρήνη Παγώνη – Λούτη παρουσιάζει στη Dépôt Αrt gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) την ατομική της έκθεση με θέμα «η τυχαιότητα, η σύμπτωση & τα σημεία».

 

 

Η ίδια η εικαστικός σχετικά με το θέμα της έκθεσής της σημειώνει: «Η πρώτη γνωστή πρόταση για την θεώρηση της τυχαιότητας με όρους πολυπλοκότητας έγινε γνωστή από τον Λάιμπνιτς σε ένα ασαφές έγγραφο του 17ου αιώνα που αποκαλύφθηκε μετά τον θάνατό του. Ο Λάιμπνιτς αναρωτήθηκε πως μπορεί κανείς να γνωρίζει αν ένα σύνολο σημείων σε ένα χαρτί επιλέχθηκαν τυχαία.(π.χ. πιτσιλώντας).  Σύμφωνα με την κβαντομηχανική το σύμπαν αποτελείται από στοιχειώδη σωματίδια που αλληλεπιδρούν με γνωστούς τρόπους. Ο Laplace (1749-1827) φαντάστηκε μια διάνοια, η οποία θα γνώριζε την θέση και την ταχύτητα κάθε ενός σωματιδίου στο σύμπαν και συμπέρανε πως μάλλον θα μπορούσε έτσι να γνωρίζει το μέλλον ανά πάσα στιγμή. Με αυτήν την παραδοχή τίποτα δεν είναι μη προβλέψιμο, ακόμα και η ανθρώπινη συμπεριφορά και το μέλλον μπορεί να προβλεφθεί από την πληροφορία που μας δίνει το σύμπαν στην παρούσα στιγμή. Αυτή η προβλεψιμότητα, είναι ντετερμινισμός. Το 1927 ο Werner Heisenberg, διατύπωσε την περίφημη αρχή της απροσδιοριστίας (indeterminacy principle) ή αρχή της αβεβαιότητας  (uncertainty principle). Σύμφωνα με την αρχή αυτή, είναι αδύνατον να μετρήσουμε με απόλυτη ακρίβεια, την θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου ταυτόχρονα.  Η αρχή της απροσδιοριστίας του Heisenberg είναι θεμελιώδεις, αναπόσπαστη, χαρακτηριστική ιδιότητα του κόσμου. (Hawking, 1996).  Το τέλος λοιπόν του  «προβλέψιμου – ντετερμινισμός» και η αρχή της «απροσδιοριστίας –τυχαιότητας». Το 1960, ο Edward Lorenz,  γνωστός για το φαινόμενο της πεταλούδας, ως ποιητική μεταφορά της θεωρίας του χάους, (χάος: όταν το παρόν καθορίζει το μέλλον, αλλά η προσέγγιση του παρόντος δεν προσδιορίζει κατά προσέγγιση το μέλλον), εμπερικλείει το τυχαίο-τυχαιότητα, την συγκυρία-σύμπτωση στην θεωρία, ως ένα επαναλαμβανόμενο συναρτησιακό σύστημα, (iterated function system). Το τυχαίο το οποίο έχει τάξη, όσο κι αν αυτό ακούγεται οξύμωρο, καθώς  «ο Θεός δεν παίζει ζάρια». Η σύμπτωση-συγκυρία είτε ως συμπαντικό φαινόμενο, είτε ως φαινόμενο της καθημερινότητας, δεν είναι τίποτα άλλο από τυχαιότητες ή αναμενόμενα περιστατικά. Είναι η τυχαία, αναπάντεχη, ταυτόχρονη εμφάνιση δύο ή περισσοτέρων γεγονότων ή φαινομένων. Στην καθημερινότητα έχει να κάνει με ψυχολογία και πιθανότητες. Στην αστροφυσική επιστήμη με πιθανότητες, τυχαιότητες και συναρτήσεις.

«Σημείον έστιν, ού μέρος ουδέν»  (Ευκλείδης).  Οι Πυθαγόρειοι ωστόσο, δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην έννοια του σημείου, και αποτελεί μάλιστα ακρογωνιαίο λίθο της γεωμετρίας τους, αλλά και της ευρύτερης κοσμοθεωρίας τους. Το ίδιο ισχύει για όλες τις γεωμετρίες που έχουν δημιουργηθεί στις μέρες μας και στις οποίες ο ορισμός του σημείου αποτελεί σημαντικό θεωρητικό ζήτημα. Πέραν της γεωμετρίας, κάθε σημείο έχει δύο όψεις που μοιάζουν με δύο όψεις ενός φύλλου χαρτιού: Μία όψη που φαίνεται και λέγεται σημαίνον, και μία όψη που δεν φαίνεται και λέγεται σημαινόμενον. Αναζητώ την γνώση και όχι την πίστη. Όλα τα άνωθεν, είναι ένα μικρό κομμάτι αυτού που είμαι-σκέπτομαι, που ερευνώ, που αναρωτιέμαι, που αμφισβητώ, που με γοητεύουν, που μου δίνουν την δύναμη να εργάζομαι. Η πίστη μου πηγάζει από την ανακάλυψη και όχι από την αποκάλυψη, αν και πολλές φορές ακροβατώ ανάμεσα στην επιστήμη και την μεταφυσική προσπαθώντας να συνταιριάξω αυτά τα δύο «παράλληλα σύμπαντα» στην προσπάθειά μου να μετατρέψω τις εξισώσεις σε ποιητικές μεταφορές. Τις αλληγορίες σε κβαντικές χορδές. Αυτό πιστεύω ότι κάνω μέσα από το εικαστικό μου έργο. Χρησιμοποιώ φύλλα αλουμινίου σαν τον βασικό μου καμβά. Επέλεξα αυτό το υλικό από την ιδιότητά του να παγιδεύει, να ελευθερώνει, να αντανακλά, να αλλάζει, να μεταμορφώνει, να μετουσιώνει το φώς, όχι μόνον στο φυσικό πεδίο, αλλά και στο ιδεολογικό. Το φώς, ως σκοπό ζωής, αντίληψης και θέσης. Η παλέτα μου, σχεδόν μονοχρωματική αλλά σε χιλιάδες τόνους. Το χρώμα μου πάντα καθαρό, διαυγές. Δεν κάνω ποτέ προσχέδια, δεν κρατώ ποτέ σημειώσεις. Ούτε όταν πρέπει να γράψω ένα κείμενο για κάτι συγκεκριμένο. Όλα όσα κατακλύζουν την σκέψη μου, τα κρατώ στο μυαλό μου, μέχρι την στιγμή που αρχίζω να υλοποιώ το κάθε τι.  Μέχρι την στιγμή που θα πάρω τα πινέλα μου, ή θα κτυπήσω το πρώτο πλήκτρο του υπολογιστή μου. Τα προσχέδια, οι σημειώσεις, είναι δεσμευτικές, περιοριστικές καταστάσεις, αφού τελικά σαν στοιχεία του σύμπαντος υπαγόμεθα στους νόμους της τυχαιότητας. Πιστεύω ότι αυτό που πραγματικά πρέπει να γίνει, μέσα από αυτήν την διαδικασία της χαοτικής τυχαιότητας-τάξης, θα προκύψει.  Οι φόρμες μου, είναι σύνθεση πολλών, άπειρων σημείων.  Πολλά άπειρα σημεία, κατακερματισμένα, που συνδέονται και συντίθενται σε σχήματα γεωμετρικά ή οργανικά, σαν να συμβαίνει από σύμπτωση, ταυτόχρονη εμφάνιση πολλών γεγονότων σε μία συγκεκριμένη διάσταση.Οι φιγούρες, που αποτελούν τμήμα του concept αυτής της έκθεσης, έχουν ακριβώς την ίδια λογική, την ίδια αναζήτηση, την ίδια οπτική με τα  «κατακερματισμένα». Φαντασθείτε αυτά τα μικρά διαστάσεων έργα στο πλεξιγκλάς, αυτές οι φιγούρες, να κατακερματισθούν και μετά να επανασυνδεθούν, φυσικά σε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. «έν το παν», ας μην το ξεχνάμε αυτό ποτέ. Όλα είμαστε ΕΝΑ.»

Στο κείμενό του «Εικαστικές Παιδοπλασίες» ο Μανώλης Πεταλάς γράφει περί Ειρήνης Παγώνη: «Κορίτσι με αρετές ανδρός και σφριγηλή εικαστική φυσιογνωμία. Χέρια επινοητικά-επιδέξια. Ανάσα βαθειά-ευχερής. Εργατικότητα υψηλόβαθμη. Συνείδηση καθαρή, μακριά από θηλυμανείς έξεις και ερωτοφανείς αναθυμιάσεις. Λογική πολεμιστή και φαντασία πειθήνεια, πειθαρχημένη. Την γοητεύει η αστροφυσική και η θεωρία των κοσμικών υψιπέδων. Υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος είναι «ζώον που επιθυμεί την γνώση» κατά Αριστοτέλη, και όχι «ζώον που επιθυμεί την πίστη, την βεβαιότητα της πίστης» κατά Καστοριάδη και κατ’ εμέ. Τηρεί σχολαστικά τα εφευρήματα της Τεχνολογικής επιστήμης.Το εικαστικό της όμως σύμπαν, κυρίως ζωγραφικό, επεκτείνεται και σε μορφές τέχνης περισσότερο σύνθετες, σε κατασκευές και είδη μικτά. Και σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία εντάσσεται και η δουλειά της με τίτλο «Εικαστικές Παιδοπλασίες». «Παιδοπλασίες». Μια αποκωδικοποίηση αρχέγονων εικόνων, μια παλλινόστηση στις χειροπλασίες των παιδικών ηλικιών, των ανυπόκριτων παιδικών προθέσεων. Με βλέμμα χρονικά έγκυρο και ευκρινές. Μια εργασία απόλυτα προσωπική, με εικαστικά επεξεργασμένες μεταλλικές ύλες, με βαθειές απόμακρες χρωματικές ανταύγειες, με φόρμες απλές, ευπρόσδεκτες. Εποπτεύοντας συνολικά την έκθεση αυτή της Ειρήνης Παγώνη για την οποία πολύ θα μπορούσαμε να φλυαρήσουμε, προσυπογράφουμε την αίσθηση μιάς αξιοθαύμαστης χρωστικής και μορφικής πληθωρικότητας, μιάς θελητικής ευαισθησίας, με ευοίωνα νεύματα και κρυφές εκμηστηρεύσεις.»

 

Στο κείμενό της «Θεογονία» η ιστορικός τέχνης Αθηνά Σχινά σημειώνει μεταξύ άλλων:  «Ζούμε σ’ έναν κόσμο δισυπόστατο. Διανύουμε την περίοδο της εικονοποιίας και της εικονοκλασίας ταυτοχρόνως. Με αιρετικές προφητείες και βεβηλώσεις, αποκαθηλώνουμε τα στεγανά των στόχων, της μεταδοσιμότητας, του χειρισμού και της εμβέλειας των μηνυμάτων της εικόνας, συμμετέχοντας, ως βασικοί παράγοντες στις καταλυτικές αναδιατάξεις εμφάνισης κι αναμορφώσεων της δομής της. Αναμορφώσεις που στη νέα συγκρότησή τους περιλαμβάνουν και τον θεατή, ως ουσιαστικό πλέον παρεμβατικό παράγοντα ενός καινούργιου συνδηλωτικού (διαδικαστικού και νοηματικού) περιεχομένου, το οποίο αποκτά η νέα ταυτότητα της εικόνας, στην περίπτωση κυρίως που έχουμε να κάνουμε με έργα «εγκαταστάσεων» ή «περιβάλλοντος». Πόσο μάλλον, όταν ο καλλιτέχνης, μέσα από τις υποδείξεις διαμεσολαβήσεων παραγωγής και λειτουργίας των έργων που παρουσιάζει, επιδιώκει να αποκαλύψει, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση η Ειρήνη Παγώνη, τους υφιστάμενους μετασχηματισμούς και τις διενεργούμενες καταστάσεις που αφορούν εικόνες της δρώσας ύλης. Της ύλης δηλαδή, που τείνει να εμφανίζεται ως μεταλλασσόμενος μηχανισμός ρευστών και άδηλων έως πρότινος καταστάσεων, των οποίων οι στιγμιοτυπικά διαδεχόμενες εικόνες, μας πληροφορούν για τις αναθρώσκουσες δυνάμεις ζωής κι εκδηλωτικής αναγκαιότητας ενέργειας της ίδιας της μορφογένειας.  Η Ειρήνη Παγώνη δημιουργεί ένα τελετουργικά φαντασιωτικό «περιβάλλον» εικαστικών καταθέσεων και δρωμένων, αφαιρώντας όμως από την ίδια την θέαση και την μύηση στα «τεκταινόμενα» ή τα «υποδεικνυόμενα» όπως ονόμαζαν τα «γεγονότα» της Ελευσίνας οι αρχαίοι μύστες των Μυστηρίων της. Φαινόμενα, νομοτέλειες, μέθοδοι, κώδικες, στο εικαστικό «περιβάλλον» της Ειρήνης Παγώνη, ταυτίζονται με την μετεξελικτική γλώσσα και διαδικασία παραγωγής της μορφικής ιδέας, σε μορφοποιητική πράξη. Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι η Ειρήνη Παγώνη μορφοποιεί φυσικομαθηματικούς συσχετισμούς μέσα από φαντασιωτικές και αρκούντως θεαματικές πρωτοβάθμιες αλληγορίες. Η καλλιτέχνης, σ’ αυτήν της την έκθεση, βάζει ένα αρκετά σοβαρό στοίχημα με τον εαυτό της και τα εκφραστικά της μέσα. Το στοίχημά της, κατά βάσιν έγκειται στον αλυσιδωτό τρόπο μετουσιωτικής πλοκής: α) της πρόθεσης επικοινωνίας σε δημιουργική διαδικασία μέσω της παραγωγής ενέργειας, β) της ενέργειας σε δραματουργική πράξη, γ) της πράξης στα παράγωγα της τροποποιούμενης εικαστικής ύλης, δ) της ύλης σε μετασχηματιζόμενη φαντασιακή εικόνα, ε) της εικόνας σε μορφοπιοητική γλώσσα, ενός ανασυντακτικού μύθου της αλήθειας.»

Αθηνά Σχινά

         Η έκθεση εγκαινιάζεται την Τρίτη 8 Μαΐου 2018, ώρα 20:00 – 23:00                                         και διαρκεί έως το Σάββατο 19 Μαΐου 2018.

 

 

Σχετικά με την εικαστικό Ειρήνη Παγώνη – Λούτη:

Σπουδές: Ζωγραφική, Χρώματα Ιστορία της Τέχνης και θεατρικά κοστούμια

  • Ατελιέ του Θεόδωρου Πάντου και Σπύρου Κουκουλομάτη
  • “School of Visual Arts”, New York University
  • “New York Fashion Institute of Technology”, για θεατρικά κοστούμια
  • “Esmode”, Παρίσι συνέχιση των σπουδών για κοστούμια

Μετά την επιστροφή στην Ελλάδα το 1984, γίνεται μέλος στο Κέντρο Καλλιτεχνικής Δραστηριότητας ΣΥΝ.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

1984  ΣΥΝ

1986  Μαντείον

1988  Όψεις με τον Μανώλη Πεταλά

1990  Η Τέχνη της Ανεξαρτησίας

1992  Ersis  Gallery  

1993  Titanium 

1993  Μαρία Γκούμα  ΑΓ 

1994  ΣΥΝ 

1996  Titanium,“ΘΕΟΓΩΝΙΑ” Multi  Art  Work,  (Ζωγραφική, Μεταλλική Εγκατάσταση, Μουσική, Βίντεο, Δραματικός Χορός)

1997  Αιγείρα Καλλιτεχνικό Κέντρο

1999  Σελήνη, “Εικονικές Παιδοπλασίες” ( Μεταλλικές Εγκαταστάσεις)

2000  Τεχνόπολις Πειραιώς, Εγκατάσταση, “Tin Preservation of  Cereals”   

2001  Το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στη Aix En  Provence, Γαλία,          “Από τους μύθους του Fontaine” (Μεταλλικές Εγκαταστάσεις)

2003-2004    Πετρούπολις Φεστιβάλ με ‘Ηχόδραση’, Νίκος Τουλιάτος,                   “Sound  Genesis”, (Μεταλλικές Εγκαταστάσεις–Μουσικό Όργανο).

2005  ARTISTIC ENCOUNTER  GREECE – ΚΙΝΑ, Πεκίνο,“Seeds of the Future”(Elaborated Metals).

2007  LIQUID BLUE , καλλιτεχνικές δραστηριότητες στην Λίμνη Τριχωνίδα, με την Τζένη Τσουμπρή, Art Productions.

2009  ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΗΝ QUERNICA του Πάμπλο Πικάσσο, Κέντρο Φυσικών Επιστημών.

2010  LOVING, DANCING , USED THE RECYCLE BAR

2010  NOT THE OLD, NOT THE NEW, BUT THE  NECESSARY CHILL. ART GALLERY

2017 42 ΜΙΛΛΙΑ ΔΡΟΜΟΣ, Gallery ΣΥΝ

2018 Η ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ, Η ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ, DEPOT ART GALLERY

Διεθνή Βραβεία:Το 1996, παρουσίαση του 3D βίντεο “ΘΕΟΓΟΝΙΑ”, και το 1996 & 1997, διπλή βράβευση, παίρνοντας μέρος σε δυο διεθνή φεστιβάλ, in Ars Electronica  στο Lintz, Αυστρία, και στο Ars  Digitalis στο Βερολίνο.

Άλλες Δραστηριότητες:

Καλλιτεχνική διεύθυνση, Décor  & costumes, για τα δραματοποιημένα ντοκυμαντέρ, για το Ελληνικό Εθνικό Δίκτυο Τηλεόρασης

1989-1991  “Έλα στο φώς”

1991-1992    “Μητέρα ενός Θεού”

1992      “Iscandar el Akbar”

1993      “Bazaars της Ανατολής”

1994-1995    “Εννέα Μούσσες”.

Καλλιτεχνική διεύθυνση, décor, θεατρικά κοστούμια,  παίρνοντας μέρος στο Διεθνές Φιλμ Φέστιβαλ της Δράμας, και για τα ακόλουθα Θεατρικά Έργα.

1996  “Ο Γρηγόρης”

1997    “Διαδρομή”

1998    “Terra Incognita” Θεσσαλονίκη Φιλμ Φεστιβάλ Θεάτρου.

1998   “The  can  opener” Θεατρική Σκηνή, Αντώνης Αντωνίου.

1999   “The  Big Game” Θεατρική Σκηνή, Αντώνης Αντωνίου.

2000   “The  Line” Θεατρική Σκηνή, Αντώνης Αντωνίου.

2001-2002  “Anonymous  Ode”  Fuga, Διεθνές Βραβείο Θεάτρου.

2003   “Τα παιδιά του λύκου” Fuga.

2006-2007  “Τα παιδιά του λύκου”   &  “Γυναίκες στο Χρόνο” Fuga.

2007    “The  can  opener”  Art Café

2008    “The song  of the water” με τους SAOLIN από την Κίνα.

2008    “CAVEMAN”  Mogul – Coronet

2008    “ΗΛΕΚΤΡΑ” για τον Δήμο της Αθήνας

2009    “ΜΗΔΕΙΑ” για τον Δήμο της Αθήνας

2009    “WHATEVER HAPPENED TO BABY JANE”  Fuga

2011    ‘THYLI ANIMA DEVI’ Artefact

2012    ‘ΤΑ ΤΡΙΑ K’ Θέατρο της Ημέρας

2012    ‘ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ – HOME DESIGN

2013    ‘Η ΖΑΚΥΝΘΟΣ ΟΜΙΛΕΙ’ Fuga

2013    ‘ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ – HOME DESIGN

2013    ‘ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΛΕΑΡ’ Λαϊκό Θέατρο Λάκης Καραλής

2013    ‘ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ’ Artefact

2014    ‘ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ 3ou ΡΑΙΧ’ Brecht, Λαϊκό ΘέατροΖάκυνθος

Founder Member of ACADEMY OF INSTITUTIONS & CULTURE.

Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

Νεοφύτου Βάμβα 5 – 106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr – – Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr 

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00

                            Σάββατο 11:00 –15:00

                            Κυριακή κλειστά

                            Δευτέρα κατόπιν ραντεβού 

                            Είσοδος Ελεύθερη

Ο εικαστικός Ανδριανός στην Galerie «f»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Γυμνό προφίλ λάδι (25Χ25εκ)
Αυτοπροσωπογραφία με κλειστό μάτι (50Χ80εκ)

Ο ζωγράφος Αδριανός παρουσιάζει στη νέα του έκθεση, στη Galerie «f «, την εκδοχή του για την καθαρή ζωγραφική. Ο Αδριανός είναι ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης της νεότερης γενιάς, του οποίου η γραφή υλοποιεί υποδειγματικά τις ρευστές μεταπλάσεις της μορφής ως αποκυήματα ενός πολυδύναμου χώρου, ο οποίος την περιλαμβάνει και την υποδεικνύει σαν το σύστοιχό του αντικείμενο και τον επιθετικό του προσδιορισμό. Στην ερευνητική του πορεία παραμένει αγνό ζωγραφικό υποκείμενο το οποίο δεν υποκύπτει απόλυτα στις επιταγές της αγοράς προσηλωμένο στην ατομική ελευθερία του καλλιτέχνη. Τα έργα του Αδριανού ισορροπούν εξαιρετικά στα όρια μία αέναης υλικής και πνευματικής μελέτης που έχει την τόλμη να συνδιαλέγεται ταυτόχρονα και με την κλασική ζωγραφική και με τους σύγχρονους πειραματισμούς. Τα έργα υποβάλλουν τα ηθικά και υπαρξιακά ερωτήματα που ο ίδιος ο καλλιτέχνης θέτει στην καθημερινότητά του χρησιμοποιώντας την Τέχνη ως απαντητικό εργαλείο.

Μητρικό (σπουδή για έργο Ίσιδα και ΄Ωρος). λαδι (50X50εκ.)
Σπουδή για πορτρέτο.(47Χ65εκ.)

 

Ο Αδριανός γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1977. Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας με καθηγητές τους Δημήτρη Μυταρά και Ζαχαρία Αρβανίτη. Αποφοίτησε με άριστα το 2004. Από το 2002 εως 2006 ασχολήθηκε με την προετοιμασία υποψηφίων για εισαγωγή στις Α.Σ.Κ.Τ. Από το 2007 μέχρι σήμερα διδάσκει Ελεύθερο Σχέδιο στον εκπαιδευτικό όμιλο Ακτο. Το 2010 τιμήθηκε με διάκριση για το έργο «Instict» στην 4η Biennale του Πεκίνου. Το 2011 απέσπασε έπαινο για το έργο του «Επιλογές» από το Κοινωφελές Ίδρυμα «Κων. Ανδρέου». για τη συμμετοχή του στο 2ο εικαστικό διαγωνισμό, με θέμα: «Γυναίκα». Το 2012 επελέγει κατόπιν διαγωνισμού να συμμετάσχει στην εικαστική Ολυμπιάδα του Λονδίνου (Olympic Fine Arts London 2012, creative cities collection, Barbican Center, Λονδίνο) όπου και τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο. Έχει συμμετάσχει σε πολλές και σημαντικές ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές συλλογές και στο Εθνικό Μουσείο της Κίνας (Πεκίνο).

Ατομικές Εκθέσεις:

  • 2018 Γκαλερί «f «
  • 2015 Γκαλερί «SKOUFA»
  • 2011 Γκαλερί «ΕΚΦΡΑΣΗ» Γιάννα Γραμματοπούλου
  • 2009 Αίθουσα τέχνης «Έψιλον» Ρόζυ Οικονομίδου
  • 2007 Γκαλερί «ΕΚΦΡΑΣΗ» Γιάννα Γραμματοπούλου

Αδριανός: www.adrianos.gr

https://www.facebook.com/Adrianos-Sotiris-363475643734522/

more contrast Aυτοπροσωπογραφία με γυμνό μοντέλο (110Χ120εκ.)
"Η Γεωργία" λάδι σε καμβά (80Χ100εκ)

 

Εγκαίνια Έκθεσης:

Σάββατο 5 Μαΐου στις 20:00

Διάρκεια Έκθεσης:

Από 5 Μαΐου έως 5 Ιουνίου 2018

O Χαρίλαος Φατόλας: Συλλέκτης έργων ζωγραφικής – γκαλερίστας

 

Σχετικά με τη Galerie «f»:

Ιδρύθηκε το Γενάρη του 1992 από τον Χαρίλαο και τη Λυδία Φατόλα στην Καρδίτσα. Συλλέκτες πολλών ετών, με δεδομένη την αγάπη για την τέχνη και ειδικότερα για τη ζωγραφική και τη γλυπτική, αποφάσισαν ν’ ανοίξουν αυτό το χώρο προσδοκώντας να προβάλλουν καταξιωμένους Καρδιτσιώτες καλλιτέχνες, όπως τον Γιολδάση, τον Γούλα και τον Πωλ μέχρι και τους νεότερους, καθώς και άλλους σημαντικούς Έλληνες και ξένους ζωγράφους. Έχει εκπροσωπήσει σε πολλές πανευρωπαϊκές εκθέσεις καλλιτέχνες όπως, το 2001 με έργα του Καρδιτσιώτη ζωγράφου Γιάννη Αντωνόπουλου, το 2002 με έργα του Τάκη Κατσουλίδη, το 2003 με έργα του Π. Γουλάκου, το 2004 με έργα του Γ. Μήλιου, το  2005 με έργα του Στ. Ιωάννου και έχει εκθέσει σημαντικούς παλαιότερους όπως, Ζούνη Όπυ, Κατσουλίδης Τ., Γιολδάση, Καραβούζη, Ζουμπουλάκη Π., Θ.Παπαγιάννη, Χουλιαρά κ.α και  επίσης δίνει την ευκαιρία και σε νέους καλλιτέχνες να εκθέτουν.

Galerie «f »

Διεύθυνση: Β. Τζέλλα 31, 43132 Καρδίτσα

Ώρες Λειτουργίας: 10:00 – 14:00 & 18:00 – 21:30

Link της έκθεσης στο facebook: https://www.facebook.com/events/163619277806279/

Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 24410 71222, κινητό 6972098848

E-mail: galeriefatolas@gmail.com

Ιστότοπος: http://www.galerief.gr