fbpx

«Όταν τη σκέψη και το χέρι καθοδηγούν οι σοφοί και οι ποιητές, ανοίγονται δρόμοι», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί»,  λέει ο Σεφέρης.

Μα έχουμε μνήμη;

Αν είχαμε προφανώς δεν θα είμαστε σε αυτή την κατάσταση.

Δέκα χρόνια κρίσης. Και  χιλιάδες συνάνθρωποί μας, το μισό του ελληνικού πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, πλήρως εξαθλιωμένο με συντάξεις πείνας και γονατισμένο από τους βαρύτατους φόρους.

 Κι όσοι περνούν καλά δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μας που υποφέρουν.

Το βλέπω στις αντιδράσεις τους , στα θέλω τους και στις εκδηλώσεις τους, στις συμπεριφορές τους. Μια κοινωνία διχασμένη και αδιάφορη.

«Ο πιο βαθύς τρόπος για να αισθανθούμε κάτι είναι να υποφέρουμε γι’ αυτό» υποστηρίζει ο Γάλλος συγγραφέας  Γκυστάβ Φλωμπέρ. Αλλά πως να καταλάβει ο χορτάτος τον πεινασμένο;

Είχα καιρό να πάω στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού που είμαι εθελόντρια, λόγω ασθενείας προσφιλούς μου προσώπου. Στην βάρδια της Τετάρτης  (10 Ιουλίου), ημέρα που δίνονται φάρμακα στους ανασφάλιστους και στους άπορους, ένιωσα τον πόνο των συνανθρώπων μου, κι ας ήταν σιωπηλή η οδύνη τους.

«Αυτοί που δεν κλαίνε ποτέ, είναι γεμάτοι δάκρυα» αναφέρει ο Γάλλος γνωμικογράφος και δημοσιογράφος Μωρίς Σαπελέν.

Χρέος μας να τους τα σκουπίσουμε.

«Ο πόνος δεν δίνει δικαιώματα» αναφέρει  ο Αλμπέρ Καμύ. Κι έτσι είναι, αφού όταν οι άνθρωποι αυτοί,  θέλουν να ζητήσουν κάτι από σένα, όπως ένα ζευγάρι παπούτσια σπορτέξ Νο 43, το κάνουν με τόση ευγένεια και  λεπτότητα , που σου ραγίζουν την καρδιά.

Τις μεσημεριανές ώρες περνώντας από τις εκκλησίες θα δείτε δεκάδες συνανθρώπους μας να παίρνουν φαγητό. Καλά που υπάρχουν τα συσσίτια. Τις βραδινές ώρες πολλοί άλλοι ψάχνουν την τροφή τους στους κάδους απορριμμάτων και άλλοι εκλιπαρούν ακόμα και για κάτι φαγώσιμο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.  Κάποτε αυτοί οι άνθρωποι ήταν σαν κι εσάς. Εργάζονταν και ζούσαν αξιοπρεπώς. Σήμερα είναι οι δακτυλοδεικτούμενοι, που τους λοιδωρούν και τους σχολιάζουν δυσμενώς για κακή διαχείριση των οικονομικών τους.

Αναρωτιέμαι. Κι ένα κομπόδεμα να είχες πώς να ζήσεις, αν από το 2011 έχασες τη δουλειά σου;

«Η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει»  λέει ο σοφός λαός.

Θα σταθώ όμως στην παρακάτω ρήση του Σοπενχάουερ, γιατί με εκφράζει καλύτερα:

 «Η ζωή είναι ένα εκκρεμές που κινείται μεταξύ πόνου και απελπισίας

 Ο Αλέξανδρος Δουμάς από την πλευρά του μας προτείνει:

«Όταν υποφέρεις, να κοιτάς τον πόνο καταπρόσωπο. Θα σε παρηγορήσει ο ίδιος, και θα σου μάθει», κάτι που γνωρίζουν αυτές οι ψυχές γι΄ αυτό η στάση ζωής τους είναι αξιοθαύμαστη.

Μια  ακόμα μεγάλη αλήθεια καταθέτει ο Γάλλος κληρικός, ποιητής και συγγραφέας Φρανσπουά Φενελόν: «Μόνο όταν υποφέρεις καταλαβαίνεις πραγματικά. Αυτοί που δεν υπέφεραν ποτέ, δεν ξέρουν τίποτα. Δεν ξέρουν ούτε τα καλά ούτε τα κακά. Δεν ξέρουν τους ανθρώπους. Δεν ξέρουν ούτε καν τον εαυτό τους

Και έρχεται ο Γιάννης Ρίτσος για να πει σε αυτούς που δεν τους λείπει τίποτα και αρνούνται να κοιτάξουν το διπλανό τους: «Αυτά που τα ‘χες και δεν τα ‘δωσες κλάφ’ τα.»

Εν κατακλείδι, σύμφωνα με την Γαλλίδα φιλόσοφο Σιμόν Βέιλ « Αυτοί που είναι δυστυχισμένοι έχουν μόνο μια ανάγκη σ’ αυτόν τον κόσμο: ανθρώπους που θα τους δώσουν την αμέριστη προσοχή τους».

Ας δώσουμε λοιπόν ανεπιφύλακτα την συμπαράστασή μας σε όλους αυτούς που πονάνε για να τους ανακουφίσουμε.

«Το πανέμορφο Καστελλόριζο στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Αθήνας» (Kastellorizo: from the Dodecanese … at the Athens National Airport!: Sounds Greek to me!)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Άρθρο στα Ελληνικά

Follows the English article

Μουσική, παράδοση, γεύσεις και άρωμα Ελλάδας στο πρόγραμμα «Fly me to the MoonSounds Greek to me».

Την Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019 το αεροδρόμιο της Αθήνας συνεχίζει να «ταξιδεύει» τους επισκέπτες του σε ξεχωριστούς προορισμούς της χώρας μας. Ο Όγδοος προορισμός: Το Καστελλόριζο!

 8ος προορισμός:

Γνωριμία με το Καστελλόριζο.

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Επίπεδο Αναχωρήσεων – Είσοδος 3 – Περιοχή Ελεύθερης Πρόσβασης

Ώρα: 12:00 – 16:00

Το ανατολικότερο νησί της Ελλάδας, το ακριτικό Καστελλόριζο,  είναι ο όγδοος προορισμός του προγράμματος Fly me to the Moon-Sounds Greek to Me! που συνεχίζεται στο αεροδρόμιο, με ακόμη περισσότερες εικόνες από την Ελλάδα. Το Καστελλόριζο, ή αλλιώς Μεγίστη, παίρνει τη σκυτάλη για μία ημέρα αφιερωμένη στις παραδόσεις του.

Ταξιδιώτες και  επισκέπτες που θα βρεθούν στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών την Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019, θα βρουν τις ομορφιές του νησιού μέσα από τις εικόνες του και θα απολαύσουν νησιώτικα ακούσματα, χορούς και τοπικά εδέσματα.

Με πλούσιο νησιώτικο ρεπερτόριο, βιολί, κιθάρα και λαούτο, το ρυθμό θα δώσουν παραδοσιακοί οργανοπαίκτες. Τα μέλη της Πολιτιστικής Μουσικοχορευτικής Ομάδας Καστελλόριζου, φορώντας παραδοσιακές στολές, θα στήσουν ένα αυτοσχέδιο γλέντι παρασύροντας τους επιβάτες σε νησιώτικους σκοπούς, πριν από την πτήση τους.

Με τη βοήθεια της τέχνης και της τεχνολογίας, μέσα από μία ειδική εγκατάσταση με οθόνες, οι επισκέπτες του αεροδρομίου θα γνωρίσουν το ακριτικό Καστελλόριζο και τις ομορφιές του.

Εικόνες από τη Γαλάζια Σπηλιά (φωτό δεξιά), ένα από τα ωραιότερα ενάλια σπήλαια της Ελλάδας, θα προσκαλέσουν τους ταξιδιώτες να περιηγηθούν και  να νιώσουν την απόλυτη χαλάρωση που προσφέρει το νησί με τα κρυστάλλινα βαθιά νερά.

Ξεδιπλώνοντας το φυσικό κάλλος, την πολιτισμική ταυτότητα, τη γαστρονομία, τα ήθη και τα έθιμα, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα, αλλά και τη σύγχρονη εικόνα κάθε  περιοχής, το «Fly me to the Moon 6 – Sounds Greek to me» στο αεροδρόμιο θα συνεχίσει να προσφέρει γεύση από την Ελλάδα, προσφέροντας στους ταξιδιώτες ανάλογες «ξεναγήσεις», μαζί με τους τοπικούς εκπροσώπους, τις παραδόσεις και τους ανθρώπους των τιμώμενων περιοχών της χώρας μας.

Γραφείο Τύπου Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών

τηλ.: 210 3537227

e-mail: press_info@aia.gr

www.aia.gr

https://twitter.com/ATH_airpor

https://www.facebook.com/ATHairport/ 

https://www.instagram.com/athairport/ 

https://www.youtube.com/user/ATHairport

                                            

The article in English

“Kastellorizo: from the Dodecanese … at the Athens National Airport!: Sounds Greek to me!”

The eastern Greek island Kastellorizo is the eighth destination of the Athens International Airport programme Fly me to the Moon-Sounds Greek to Me! With even more images of Greece, the programme continues, with Kastellorizo -officially Megisti- for a day dedicated to the island’s traditions.

On Friday, 12th of July 2019, travellers and airport visitors will enjoy the musical tradition, dances and local flavours of Kastellorizo, as well as a video art installation showing the beauties of the island.

Sounds Greek to me at Athens International Airport

8th destination: Introduction to Kastellorizo

Friday, 12th July 2019

Departures’ Level – Entrance 3 – All Users Area

Hours: 12:00 – 16:00

Setting the beat of the event, traditional instrumentalists playing the violin, the guitar and lute, will perform a rich repertoire, while members of the local dance club in traditional costumes, will lure the audience to the dance floor for an improvised feast!

With the help of art and technology, a special multiple screen installation will “take” airport visitors to the picturesque Kastellorizo and to the sense of ultimate relaxation that emerges from the island’s clean, crystal clear and deep waters.

Among the beauties of the island, the “Blue Cave” (photo right), one of the finest caves in Greece, at the Athens Airport on July 12th!

Greece at the airport

The airport’s «Fly me to the moon” this year “unfolds” the natural beauty of Greece, the cultural identity, the gastronomy, the customs, the traditions, and the special character of each region. Our passengers and visitors will be enjoying these “journeys”, together with local representatives, and the people of our country’s “guest of honour” regions.

AIA Press Office

tel.: +30 210 3537227

e-mail: press_info@aia.gr

www.aia.gr

https://twitter.com/ATH_airpor

https://www.facebook.com/ATHairport/ 

https://www.instagram.com/athairport/ 

https://www.youtube.com/user/ATHairport

                                            

«Ο Τζεφιρέλι Αναστήθηκε!», του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Ε, Δε θα ήταν ωραία είδηση;

Συνοδευμένη, μάλιστα, με Δελτίο Τύπου από το Βασίλειο των Ουρανών: «Διά τας υπηρεσίας του…».

Κι είναι αλήθεια, ότι ούτε 40 πάπες και καρδινάλιοι δεν έχουν κάνει το service που έκανε στην χριστιανική θρησκεία ο πολυχρονεμένος Ιταλός σκηνοθέτης.

Τι κι αν ο λαός δε γνωρίζει το υπόλοιπο έργο του Τζεφιρέλι («Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «The Champ», «Ατέλειωτη Αγάπη», «Hamlet», «Τσάι με τον Μουσολίνι»), ο «Ιησούς απ’ τη Ναζαρέτ» (1977) έφτασε και περίσεψε για να τον τοποθετήσει «εκ δεξιών του», plus: βόλτες με ουράνια κότερα και partying με μεταφυσικές ουσίες και αγγελικές καλλονές (και καλλονούς).

Το «Κατά Τζεφιρέλι Ευαγγέλιο» 

Γιατί η συγκεκριμένη ταινία έχει ακόμα τόση επιτυχία;

Γιατί κανείς δεν το έχει παρατηρήσει, πως είναι η μόνη θετικά τοποθετημένη ιδεολογικώς ταινία αυτής της θεματολογίας που έχει γυριστεί από πραγματικά καλό σκηνοθέτη όπως ο Τζεφιρέλι.

Και βέβαια με τέτοιο «μυθικό» cast.

Προφανώς τα αργύρια (ουπς!) έρευσαν πλουσιοπάροχα.

Καλοφτιαγμένη, μοιραία βρήκε την οδό των ετήσιων τηλεοπτικών επαναλήψεων κάθε Πάσχα, ακολουθώντας τους αιώνες επανάληψης των παραμυθιών της Εποχής του Σιδήρου από τότε ως σήμερα.

Για να είμαστε δίκαιοι: ο «Ιησούς..» του Τζεφιρέλι, ο κινηματογραφικός αυτός «μεσσίας» που έρχεται από τα 70s –λίγο πιο χίππικος- το «κατά Τζεφιρέλι ευαγγέλιο»  έχει ακριβώς τα «ζύγια» ώστε να μην είναι τελείως του κατηχητικού και αποκλειστικά απευθυνόμενος σε γιαγιάδες. Γι αυτό και λέω ότι έκανε ανυπολόγιστο service στον μονοθεϊσμό, τον σκοταδισμό.

Ζωγράφισε έναν συμπαθή, ερωτεύσιμο Ιησού, που έκανε γκελ σε πλατύτερο δημογραφικό σύνολο.

Κάτι που δε θα μπορούσε να κάνει ο κάτιτις πιο έμμυαλος «Τελευταίος Πειρασμός» (1988) του Καζαντζάκη και του Σκορσέζι.

Από τα γυρίσματα της ταινίας "Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ" του Φράνκο Τζεφιρέλι
Ο Μάρτιν Σκορσέζι και ο Γουίλεμ Νταφόου στα γυρίσματα της ταινίας "Ο Τελευταίος Πειρασμός" του Νίκου Καζαντζάκη
Από την ταινία τα "Πάθη" του Μελ Γκίμπσον
Από την ταινία των Μόντι Πάιθονς "Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης"

Είναι ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» η καλύτερη ταινία του είδους;

Όχι βέβαια.

Ούτε καν ο «Πειρασμός» ή τα «Πάθη» του Μελ Γκίμπσον, μια ταινία ρεαλιστικής, αποκρουστικής βίας που κάνει και το πιο μοβόρικο splatter movie να ωχριά και να ζηλεύει. (Ετοιμάζουν sequel!!! The Passion of the Christ: Resurrection!!!)

Η κορυφαία και αξεπέραστη είναι πέρα από κάθε παρωπιδιασμένη αμφισβήτηση «Η ζωή του Μπράϊαν» (The Life of Brian -1979), που είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά σινεμά με τον τίτλο «Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης», τότε, δύο χρόνια μετά την Ναζαρέτ.

Η μοναδική ταινία που σχετίζεται με το μεσσιανισμό και που βρίθει πιδάκων λαμπρής νοημοσύνης και χιούμορ και γι αυτό είναι απαγορευμένη ρητά από τα τηλεοπτικά προγράμματα.

Ένα από τα ύψιστα αριστουργήματα κωμωδίας του 20ου αιώνα –αν όχι το απόλυτα κορυφαίο- με τις άλλες ταινίες των Monty Pythons από πολύ κοντά.

Κι ένα μικρό debate για φινάλε

Τα κινηματογραφικά είδωλα δε μετράνε ως ειδωλολατρία από τους «νόμους» των θρησκειών;

Οι εικόνες που κλαίνε;

Μπορώ να αναφέρω κι άλλα, πιο άμεσα παραδείγματα.

Ο σκοπός –το συμφέρον- αγιάζει τα μέσα. Φοβερή κουβέντα.

Ο μονοθεϊσμός μπορεί να έκραξε και να σφαγίασε «ειδωλολάτρες» αλλά αντέγραψε όλα τα ειδωλολατρικά κόλπα.

Φεστιβάλ Δελφών 2019: «Το Λάλον Ύδωρ»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το Φεστιβάλ Δελφών Το Λάλον Ύδωρ διανύει φέτος τον δεύτερο χρόνο λειτουργίας του πραγματοποιώντας εκδηλώσεις από τις 15 Ιουνίου έως τις 19 Ιουλίου 2019 στις πόλεις: Δελφοί, Άμφισσα, Ιτέα και Γαλαξίδι του νομού Φωκίδας.

Είναι χαρακτηριστικό πως όλα τα δρώμενα του Φεστιβάλ παρουσιάζονται σε φυσικούς χώρους και όχι σε κάποιο οργανωμένο θέατρο, δίνοντας έτσι στους θεατές ή στους ακροατές τη δυνατότητα να βιώσουν την ενέργεια αυτών των χώρων και την επίδραση της συμμετοχής τους στα έργα που παρουσιάζονται εκεί.

Το Λάλον Ύδωρ είναι ένα νεοσύστατο φεστιβάλ υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή. Έχει ως στόχο την προβολή του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού σε σύνδεση με την ιστορία και το φυσικό κάλλος της περιοχής των Δελφών και κατ’ επέκταση ολόκληρης της Φωκίδας. Τον περασμένο χρόνο το φεστιβάλ είχε ως θέμα «Σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες και λόγος ελληνικός».

Το θέμα του φετινού φεστιβάλ είναι η «Νεότητα», καθώς εστιάζει για δεύτερη συνεχή χρονιά σε νέους σκηνοθέτες, νέους ερμηνευτές, νέα μουσικά σχήματα, νέους δημιουργούς, και φιλοδοξεί παράλληλα να προσελκύσει, πλην των άλλων, και ένα νεανικό κοινό.

Η νεότητα άλλωστε αποτελεί και τον συνδετικό κρίκο των φετινών θεατρικών και μουσικών δρώμενων: «Ίων», «Η Πρώτη Αγάπη», «Αντιγόνη», «Ισμήνη», «Ερωτόκριτος».

Φέτος δημιουργείται για πρώτη φορά και η «Νεανική Σκηνή της Ιτέας», όπου θα προσκαλούνται νεανικά μουσικά σχήματα της εγχώριας εναλλακτικής μουσικής σκηνής.

Μέρος της θεματικής της νεότητας θα αποτελέσουν και οι προβολές και τα εργαστήρια κινουμένων σχεδίων σε συνεργασία με το διεθνές φεστιβάλ Αnimasyros, ενώ συνεχίζεται και φέτος η συνεργασία με την Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Το Φεστιβάλ Δελφών πραγματοποιείται με πρωτοβουλία και υποστήριξη του Δήμου Δελφών, του Δήμου Δωρίδος, της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Φωκίδας.

Το Φεστιβάλ Δελφών Το Λάλον Ύδωρ 2019 υλοποιείται με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Δημήτρης Μαραμής

Το Πρόγραμμα του Φεστιβάλ

Ίων του Ευριπίδη
Ερωτόκριτος του Δημήτρη Μαραμή
Από την Αντιγόνη στη Μήδεια του Κώστα Γάκη
Usurum

Σάββατο 15 Ιουνίου

Ίων του Ευριπίδη

σε μετάφραση-σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη – Θέατρο Άλφα – Ιδέα

Δελφοί

Σάββατο 22 Ιουνίου

Η Πρώτη Αγάπη οπερέτα του Νίκου Χατζηαποστόλου

σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου

Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής : Ομάδα Ραφή – Σπίτι του Σικελιανού, Δελφοί

Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 28, 29, 30 Ιουνίου

Animasyros

Εργαστήρια για παιδιά

Προβολές Κινουμένων Σχεδίων του Παγκόσμιου Κινηματογράφου – Δελφοί, Άμφισσα, Ιτέα, Γαλαξίδι

Σάββατο 29 Ιουνίου

Από την Αντιγόνη στη Μήδεια

σε σύλληψη-σκηνοθεσία Κώστα Γάκη: Θέατρο Άλφα – Ιδέα – Σπίτι του Σικελιανού, Δελφοί

Σάββατο 6 Ιουλίου

Ερωτόκριτος του Δημήτρη Μαραμή με τους Vamos Ensemble βασισμένο στο πρωτότυπο του Βιτσέντζου Κορνάρου – Συνοικία της Χάρμαινας, Άμφισσα

Παρασκευή 12 Ιουλίου

Ο Καββαδίας ταξιδεύει της Κωνσταντίνας Γεωργαντά  – Γαλαξίδι

 

Νεανική Σκηνή της Ιτέας

Σάββατο 13 Ιουλίου

Usurum – Ιτέα

Κυριακή 14 Ιουλίου

Penelope Trapped – Ιτέα

Δευτέρα 15 Ιουλίου

Ίαν Στρατής – Ιτέα

 

Παράλληλες εκδηλώσεις

Παρασκευή 19 Ιουλίου

Ισμήνη του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αποστόλου: Μαγικό Θέατρο Άμφισσας – Σύλλογος Γυναικών Φωκίδας – Σκαλιά της Χάρμαινας, Άμφισσα

Η Πρώτη Αγάπη οπερέτα του Νίκου Χατζηαποστόλου
Ο Καββαδίας ταξιδεύει της Κωνσταντίνας Γεωργαντά
Το σπίτι του Άγγελου Σικελιανού στους Δελφούς
Ίαν Στρατής
Penelope Trapped

«Game of Thrones: Τελευταίο Επεισόδιο, η Ολοκλήρωση Ενός Έπους» γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Η επική Saga ηρωικής φαντασίας, το «Game of Thrones», ολοκληρώνεται την ερχόμενη Κυριακή με το έκτο επεισόδιο της 8ης σεζόν. Μόλις παρακολούθησα το καθηλωτικό 5ο, προτελευταίο επεισόδιο.

Και χωρίς ακόμα να έχω παγιωμένη άποψη για το όλο θέμα, έχοντας παρακολουθήσει όμως τη σειρά, καταγράφω κάποιες από τις πρώτες ξεκάθαρες σκέψεις. Δεν είμαι «σειράκιας», τα βαριέμαι όλα αυτά τα σίριαλς με τις αμέτρητες σεζόν. Και το Game of Thrones το έπιασα κάπου λίγο πριν τη μέση. Νομίζω ότι αυτό που με κέρδισε εντέλει ήταν ένα «μεράκι» που διέκρινα, κάθε επόμενη σεζόν ήταν καλύτερη απ’ την προηγούμενη και φαινόταν (και μάλλον ήταν) πιο ακριβή και προσεγμένη απ’ τις προηγούμενες. 

 

Lord of the Thrones

 

Μετά την επική τριλογία του Lord Of The Rings, πολλά επικά παραμύθια θέλησαν να συνεχίσουν, να κατεργαστούν και κάποια απλά να επωφεληθούν από το είδος της Ηρωϊκής/Επικής Φαντασίας. Εύκολα το Game of Thrones είναι ο νικητής του τιτάνιου αυτού αγώνα, υπερσκελίζοντας τον ανταγωνισμό και σε επίπεδα μεγέθους παραγωγής αλλά και σε μεράκι όπως προανέφερα, ακόμη και οι συντελεστές της σειράς είναι φανς της.

Έτσι, αυτές τις μέρες, οδεύοντας προς την ολοκλήρωση μπορούμε να πούμε ότι ζούμε Epic Fantasy «μεγάλες στιγμές», λόγω βέβαια του ότι η τελευταία σεζόν κορυφώνει επάξια το επικό ταξίδι. Κλιμακώνονταν τα πάντα από σεζόν σε σεζόν: η πλοκή, η δράση, η ίντριγκα, η βία, η μεγαλοπρέπεια κι η σκοτεινιά.

Επί σχεδόν μια δεκαετία στρατιές συντελεστών εργάστηκαν για μια σειρά που είναι περισσότερο κινηματογράφος πρώτης γραμμής παρά τηλεόραση, κι αυτή, η επίπονη δουλειά πολυάριθμων συντελεστών, είναι μια αληθινότατη επική περιπέτεια από μόνη της. Πολλά απ’ τα επεισόδια –τα περισσότερα επεισόδια των τελευταίων δύο σεζόν είναι κανονικότατες ταινίες. Προς όποια κατεύθυνση και να το περιεργαστείς τα νούμερα είναι ..υπερβατικά: καστ, κομπάρσοι, κοστούμια, σκηνικά, προσωπικό on location, προσωπικό post production, budget, όλα του.

Ξεχάστε τον «Αττίλα» ή κάτι άλλες επικές σειρές καθαρά τηλεοπτικού επιπέδου και budget, όπως π.χ. ή «Ζήνα» ή ο «Ηρακλής» που ήταν σαν φτηνο-Disney για ενήλικες ή σαν «Τόλμη και Γοητεία» για το είδος. Μπορώ να πω ότι μόνο η «Οδύσσεια» με τον Armand Assante και την Ειρήνη Παππά έπαιξαν με μια σχετική αξιοπρέπεια στο είδος, τηλεοπτικά. Αλλά πάλι, εδώ μιλάμε για μια παραγωγή πολλαπλάσιου μεγέθους. Κι εδώ είναι που πρέπει να υπογραμμιστούν κάποια επιτεύγματα του «Παιχνιδιού των Θρόνων», σε διάφορα επίπεδα.

 

Where Dragons Rule

 

Καταρχήν το στοιχείο του απρόβλεπτου, οι απρόσμενες θανατώσεις διαφόρων ηρώων που θεωρούσες ότι θα πήγαιναν μακριά. Δύσκολο task και η γενική διαχείριση τόσο πολλών χαρακτήρων και του γενικού νοήματος χωρίς πολλά (κραυγαλέα) λάθη και κενά.

Πρέπει οπωσδήποτε να τονίσω ότι το Game of Thrones αποκατέστησε την χαμένη τιμή των Δράκων σε ταινίες και σειρές. Έχουν γίνει πολλές βλακείες με δράκους κι ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις. Ανέβηκε πάλι ψηλά η μετοχή τους, με μερικές απ’ τις καλύτερες σκηνές-στιγμές του είδους.

Η επιτυχία της σειράς έφτασε σε Star-Making επίπεδα, φέρνοντας όλους τους πρωταγωνιστές της (που δεν ήταν ήδη Hollywood stars) να πρωταγωνιστήσουν σε υπερπαραγωγές του Hollywood, ακολουθώντας τη διαδρομή του LOTR. Το ίδιο σίγουρα συνέβη και σε όσους δούλεψαν πίσω από τις κάμερες.

Και βέβαια, δε θα εκπλαγώ καθόλου αν ο συγγραφέας και τα επιτελεία ετοιμάζουν νέα συνέχεια, (sequel series), που να συνεχίζει από όπου καταλήξει το τελευταίο επεισόδιο. Ή κάτι σε spin-off, κάτι συγγενικό με την μυθολογία, το σύμπαν του GOT.

Η βλάσφημη βία της σειράς (γυναικόπαιδα) κι οι ερωτικές σκηνές έγιναν trends που άρπαξαν κάτι φτήνιες του τύπου «Σπάρτακος», ενώ επίσης δε χαρίστηκε σε σκηνές μαζικής βίας τη στιγμή που υπάρχουν ανοιχτές πληγές πολεμικού εγκλήματος στη Γάζα, στη Συρία και αλλού στον κόσμο. Αυτό είναι ένα σύγχρονο αμφίδρομο φαινόμενο: η απεικόνιση του devastation. Απ’ τη μία μπορείς να πεις ότι προκαλεί το φιλάνθρωπο συναίσθημα, απ’ την άλλη δεν ξέρω αν σε συμφιλιώνει με αυτό, με διάφορες νοσηρές παρενέργειες κατά προέκτασιν. Αυτό είναι ένα ευρύτερα μεγάλο θέμα που θέλω να καταπιαστώ μαζί του αναλυτικότερα αλλού.

Αν δεν απατώμαι το Game of Thrones είναι η ακριβότερη σειρά που έχει γίνει για τηλεόραση, έχει ήδη εξασφαλίσει τον Σιδερένιο Θρόνο της στην διεθνή λαϊκή (pop) κουλτούρα. Χωρίς να θέλω να σποϊλάρω, να ένα ταιριαστό χαϊκού:

«Βάρβαρη μανιακή βασίλισσα

Κι η οθόνη

Πυρπολεί μαζικά κι αυτή

Ένα ναρκωμένο κοινό»

Το αντίο της οικογένειας του InTownPost.com στον Τάσο Πεζιρκιανίδη, γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες και συνάδελφοι αποχαιρέτησαν σήμερα στις 11 το πρωί από τον Άγιο Παντελεήμονα Πολίχνης τον Τάσο Πεζιρκιανίδη.

Ο δημοφιλής ηθοποιός έφυγε από τη ζωή το βράδυ του Σαββάτου μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή η αδελφή του Μαρία, η οποία έγραψε στο χρονολόγιό της στο  Facebook: «Αγαπημένε μου αδερφέ το τελευταίο χειροκρότημα το πήρες το καλοκαίρι από την γενέτειρα σου στην τιμητική εκδήλωση που σου έκανε ο Δήμος Παύλου Μελά στο θέατρο Κρύας Βρύσης ήσουν πολύ χαρούμενος εκείνη την ημέρα. Καλό σου ταξίδι πολυαγαπημένε μου. Έφυγες ήρεμα με μια πνοή….»

Από την πλευρά του ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος Γιάννης Αναστασάκης, στο καλλιτεχνικό δυναμικού του οποίου ανήκε ο εκλιπών, σημείωσε: «Το ΚΘΒΕ πενθεί απόψε. Χάσαμε ένα σπουδαίο ηθοποιό κι έναν ωραίο άνθρωπο… Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης πάλεψε πολύ με τον καρκίνο , αλλά σήμερα στις 9 το βράδυ μας αποχαιρέτησε με μια πνοή».

Ο Τάσος Περζικιανίδης υπηρέτησε με πάθος το θέατρο. Στο πλατύ κοινό έγινε ευρύτερα γνωστός και αγαπητός μέσα από το ρόλο του «Χάμπου» στο σήριαλ «Εμείς και Εμείς» που παίχτηκε με επιτυχία στο Mega. Συντετριμμένοι  οι συνάδερφοί του από την ομώνυμη σειρά.

Η Μαρία Φιλίππου όταν έμαθε την είδηση του θανάτου του σχολίασε: «Ο Τάσος δεν το πιστεύω ότι δεν είναι μαζί μας. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, είχε πάρα πολύ χιούμορ κι ένας καταπληκτικός ηθοποιός. Λυπάμαι πάρα πολύ που δεν είναι πια μαζί μας. Δεν γνώριζα για το πρόβλημα υγείας του».

Και ο  Βασίλης Κούκουρας, που τα έχασε, όταν έμαθε ότι ο Τάσος άφησε την τελευταία του πνοή κατάφερε να ψελίσει: «Τι να πω, δεν ξέρω… Μπροστά στον θάνατο δεν υπάρχει κάτι να πεις παραπάνω από αυτό που είναι».

Όταν ο επιφανής κωμικός Τάσος Πεζιρκιανίδης κάποτε ρωτήθηκε, αν είχε κάποιο πρότυπο από την παλιά καλή φρουρά των μεγάλων κωμικών άγγιξε το θέμα με μεγάλη σεμνότητα και είπε: «Θαύμαζα και σεβόμουν αυτά τα «ιερά τέρατα», αλλά ποτέ δεν είχα κανένα πρότυπο. Ήθελα να δημιουργήσω κάτι δικό μου που να βγαίνει μέσα από εμένα και να έχει σημείο αναφοράς, όσο μπορούσε, από αυτά τα «ιερά τέρατα». Πιστεύω , ότι είμαστε πολύ «μικροί» για να φτάσουμε στην αξία αυτών των «ιερών τεράτων», όπως ο Βεάκης, ο Αυλωνίτης, η Βασιλειάδου, ο Χατζηχρήστος, ο Σταυρίδης, η Σαπφώ Νοταρά και άλλοι πολλοί.»

Ενώ όταν μπήκαμε στην τροχιά της κρίσης δεν δίστασε να εκφράσει μια διαφορετική άποψη που πολύ συζητήθηκε: «Όσο αφορά εμένα σε σχέση με το θέατρο, γιατί δεν υπήρξα ποτέ κινηματογραφικός ή τηλεοπτικός αστέρας, ζούσα και ζω από αυτό. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να κάνω κάποια άλλη δουλειά, γιατί τα χρήματα ήταν αρκετά που παίρναμε τότε στο ελεύθερο θέατρο. Αυτά τα χρήματα όμως εξανεμίστηκαν, δηλαδή οι αμοιβές τού τότε έχουν κατέβει στο μισό, όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους. Επίσης, το κόστος της ζωής ανέβηκε και κατ’ επέκταση είμαι κι εγώ μέσα σ’ αυτούς που τους έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση.

Όσον αφορά στην Τέχνη, παρ’ όλο το ότι το πρόβλημα είναι καθαρά πολυπολιτισμικό και εμπεριέχει μέσα τη βάση αυτού του προσδιορισμού που είναι η παιδεία, δημιούργησε την ανάγκη από τους γνώστες του προβλήματος του χώρου να στραφούν σε άλλου είδους ρεπερτόριο και σε πολύ καλές παραστάσεις, που κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτές οι παραστάσεις θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και 15 χρόνια. Συμπερασματικά η κρίση έκανε καλό στην Τέχνη! Κάλλιο αργά παρά ποτέ!»

Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, στο Conservatoire National Superieur D’ Art Dramatique του Παρισιού και στη Σχολή  Θεάτρου Jacques Lecoq. Δάσκαλοι του ήταν μεταξύ άλλων οι: Α. Vittez, Γ. Σεβαστίκογλου, Debos, M. Bouquet, P. Rocheler.

 Στη θεατρική του διαδρομή συνεργάστηκε με τουλάχιστον τρεις γενιές άξιων σκηνοθετών. Ανάμεσά τους οι  Μ. Βολανάκης, Σ. Ευαγγελάτος, Σ. Ντουφεξής, Γ. Ρεμούνδος, Γ. Μιχαηλίδης, Α. Βουτσινάς, Δ. Χρονόπουλος, Σ. Φασουλής, Θ. Τερζόπουλος, Κ. Τσιάνος, Σ. Χατζάκης, Ν. Μιλβόγιεβιτς, Γ. Χουβαρδάς, Γ. Αναστασάκης, κ.ά.

 Στο ελεύθερο θέατρο έχει παίξει σε όλα τα είδη, συμμετέχοντας στις παραστάσεις: «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» στο Θεσσαλικό Θέατρο, «Άννυ» στον θίασο Α. Βουγιουκλάκη, «Το σώσε» στην Ελεύθερη Σκηνή, «Πυξ Λαξ» και «Δον Ζουάν στο Σικάγο» στο θέατρο Μουσούρη, στην επιθεώρηση «Ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε» στην Ελεύθερη Σκηνή.

Συμμετείχε επίσης στις παραστάσεις: «Πλούτος» στο Θέατρο Αιγαίου, «Ελένη» στο Θέατρο του Νότου, «Το χρήμα στο λαιμό σου» στο Θέατρο Ακάδημος, «Κούκου» στο θέατρο Κ. Δανδουλάκη, «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, «Ο Φιάκας» και «Λα μοσκέτα» στο ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, «Δον Ζουάν», «Ο Σέντζας», «Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» στο Εθνικό Θέατρο, «Αριστοφανειάδα» στο Θέατρο Τέχνης κ.α.

‘Έλαβε επίσης μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ραδιοφωνικές εκπομπές καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες.

Ας  είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει τον αξιαγάπητο Πόντιο του Ελληνικού Θεάτρου…

«Η Ελευθεροτυπία ΔΕΝ «φιμώνεται»», γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Μάιος.

Ο τελευταίος μήνας της άνοιξης, που μόλις προ ολίγου έκανε την εμφάνισή του, σηματοδοτεί πάντα για εμένα την έναρξη μιας εξαιρετικά φωτεινής εποχής.

Σίγουρα δεν είμαι η μόνη που ένιωσε φέτος να της έχει λείψει η πεζή ελαφρότητα και η αβάσταχτη ξενοιασιά των ημερών της άνοιξης, εκείνη η ξενοιασιά που σου «χτυπάει» την πόρτα με μόνο σκοπό της να κυριεύσει μια απειροελάχιστη γωνιά της καρδιάς σου.

Κάπως έτσι, ξένοιαστη και «ελαφριά» αισθάνομαι κάθε Μάιο της ζωής μου, εικάζοντας ότι υπάρχουν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι που αισθάνονται ακριβώς το ίδιο μ’ εμένα.

Ο Μάιος, βεβαίως, αποτελεί για έναν ακόμα λόγο «σταθμό» για τα δικά μου δεδομένα κι αυτός δεν είναι άλλος από τη σημερινή μέρα.

 

3 Μαΐου – Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας (World Press Freedom Day)

 

Η εν λόγω ημέρα καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Ένωσης Εφημερίδων (ΠΕΕ) και γιορτάζεται κάθε χρόνο, από το 1993, σε ανάμνηση της Διακήρυξης του Windhuk. Η συγκεκριμένη αποτέλεσε ουσιαστικά μία έκκληση ελευθεροτυπίας που υπεγράφη από Αφρικανούς δημοσιογράφους περί το 1991, με σκοπό την κυριαρχία ελεύθερων, πλουραλιστικών, αλλά και περισσότερο ανεξάρτητων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ).

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας υπενθυμίζει στους δημοσιογράφους (και όχι μόνο) τη σπουδαιότητα της ύπαρξης, αλλά και της προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων, που αφορούν την ελευθερία έκφρασης ιδεών, απόψεων, καθώς και την ελευθερία αληθοφανούς αποτύπωσης των γεγονότων, όπως αυτά διέπονται από τη νομικά κατοχυρωμένη ελευθερία λόγου στον Τύπο.

Υπενθυμίζεται ότι τα δικαιώματα ελεύθερης έκφρασης στον Τύπο κατοχυρώνονται από το άρθρο 19 της Παγκόσμιας Διακήρυξης του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, καθώς και από το Σύνταγμα της Ελλάδος, ενώ χωρίς αυτά τα δύο θεμελιώδη δικαιώματα, η Δημοκρατία εγκαταλείπει κάθε ίχνος εφαρμογής της.

 

Ελευθεροτυπία ανά τον κόσμο – Μιλώντας με αριθμούς

 

Ενδεικτικά, το έτος που μας πέρασε (2018) τουλάχιστον 95 δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών τους, σύμφωνα με όσα αναφέρει η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (IFJ). Αξίζει να αναφερθεί ότι ο αριθμός των θανάτων είναι υψηλότερος από ό,τι το 2017, όχι όμως τόσο υψηλός όσο τα προηγούμενα χρόνια, όπου καταγράφηκαν πολλοί περισσότεροι, εν μέσω των συγκρούσεων του Ιράκ με τη Συρία.

Πάντως, ο μέγιστος αριθμός θανάτων που καταγράφηκε ποτέ παρατηρήθηκε πριν από περίπου 13 χρόνια (2006), όταν 155 άτομα, τα οποία ασχολούνταν ενεργά ή και υποστηρικτικά με τα μέσα ενημέρωσης, «χάθηκαν» την ώρα του καθήκοντος.

 

Jamal και άλλοι

 

Δυστυχώς ή ευτυχώς το Αφγανιστάν εξακολουθεί να κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις σε θνησιμότητα, καθώς θεωρείται ακόμη από τις πιο θανατηφόρες χώρες για τους δημοσιογράφους, με 16 θανάτους το έτος που μας πέρασε.

Εννέα Αφγανοί δημοσιογράφοι έχασαν τη ζωή τους σε ένα περιστατικό στην πρωτεύουσα της χώρας, την Καμπούλ, αφότου επισκέφθηκαν το σημείο βομβιστικής επίθεσης, με σκοπό να «καλύψουν» το τι συνέβη. Και αυτό ήταν μόνο ένα περιστατικό, με πόσα ακόμα να μην βλέπουν καν το φως της δημοσιότητας.

Η ελευθεροτυπία και η πολυφωνία φιμώνεται, βασανίζεται, τσαλαπατιέται, πετιέται στα σκουπίδια και εν τέλει; Σκοτώνεται.

Στις 2 Οκτωβρίου 2018 ο Άραβας δημοσιογράφος Jamal Ahmad Khashoggi εθεάθη για τελευταία φορά ζωντανός, λίγο πριν περάσει την κύρια είσοδο του προξενείου της Σαουδικής Αραβίας, στην Κωνσταντινούπολη. Ανώνυμες πηγές της τουρκικής αστυνομίας ισχυρίζονται ότι δολοφονήθηκε μέσα στο προξενείο, ενώ η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας αντιτείνει πώς ο ίδιος έφυγε από το προξενείο ζωντανός, από την πίσω είσοδο.

Η Τουρκία ξεκαθαρίζει ότι κανένα κύκλωμα κλειστής τηλεόρασης δεν τον κατέγραψε να φεύγει. Λίγες μέρες αργότερα δημοσιοποιείται η είδηση ότι ο Khashoggi δολοφονήθηκε. Δολοφονία εκ προμελέτης, με διαμελισμό του ιδίου εντός του προξενείου, από 15μελή ομάδα που έφτασε στην Κωνσταντινούπολη για αυτόν ακριβώς το σκοπό.

Jamal Ahmad Khashoggi

 

Μ.Μ.Ε. και Δημοκρατία

 

Μελετώντας όλα τα παραπάνω, οι αριθμοί και οι αποδείξεις της βιαιότητας του κόσμου μπορούν να σε τρομοκρατήσουν. Ο αγώνας είναι πάντα δύσκολος, όμως όταν το θέλεις, μπορείς να βγεις νικητής.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) από την πλευρά του, υποστηρίζει την παραπάνω θέση, υπογραμμίζοντας για ακόμα μια χρονιά το ζωτικό ρόλο της Ελευθεροτυπίας στο θεσμό της Δημοκρατίας. «Η δημοκρατία δεν είναι πλήρης χωρίς πρόσβαση σε διαφανείς και αξιόπιστες πληροφορίες», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γ.Γ. του Οργανισμού, επισφραγίζοντας την πεποίθηση, για όλους τους μαχόμενους δημοσιογράφους (και όχι μόνο), ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν το δίκαιο, οι μέρες θα εξακολουθούν να ξημερώνουν, έστω και με ελάχιστες ηλιαχτίδες…

Άλλωστε, όσο κι αν κάποιοι το θέλουν, η ελευθεροτυπία και η πολυφωνία δεν φιμώνεται, δεν «μασάει» από βασανιστήρια, δεν υποκύπτει αν τσαλαπατηθεί, δεν «φωλιάζει» στα σκουπίδια και φυσικά, πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναγεννηθεί…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

«Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή…», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Καλό μήνα να έχουμε !

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας. Τον Φεβρουάριο του 1936 εξεγέρθηκαν οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης.

Αυτά για την ιστορία, γιατί το θέμα είναι, ότι μπήκε επιτέλους η Άνοιξη, αφού ο καιρός που τόσο μας ταλαιπώρησε έδειξε επιτέλους το καλό του πρόσωπο.

Βέβαια «Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις»,  γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης, γιατί όπως  εξηγεί ο ποιητής του Αιγαίου: «Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η Άνοιξη που δεν έφερες».

Η Άνοιξη που ενέπνευσε τους ποιητές και τους ζωγράφους είναι η εποχή της ζωντάνιας και της ανανέωσης. Η φύση οργιάζει και μας προσφέρει υπέροχα χρώματα, κι εμείς πλημμυρίζουμε από θετικά συναισθήματα γεμάτα αισιοδοξία, που έχουμε τόση ανάγκη, ενώ μας λούζει το άπλετο φως .

 «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας ο πετροπαιχνιδιάτορας λίγο το στόμα του άνοιξε κι ευθύς εμύρισε Άνοιξη»,  γράφει ο Ελύτης και ο ομότεχνός του, ο Πάμπλο Νερούντα συμπληρώνει: «Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Ανοιξη να ‘ρθει»

Η ποίηση σχετίζεται τόσο με αυτή την εποχή για να  κορφολογήσουμε  ανθούς,  που θα ομορφύνουν την προσωπική μας άνοιξη

 «Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί.

Τ’ άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος»,  ζωγραφίζει εικόνες με την πένα του ο Ανδρέας Εμπειρίκος και ο Γιάννης Ρίτσος παρατηρεί,  ότι μπροστά στις αποφάσεις των ανθρώπων «απροετοίμαστη κι η άνοιξη. Σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται, σαστίζει και σωπαίνει».

«Άνοιξη η γειτονιά, κι η μέρα ζωγραφιά! Πολύ ήταν να αξιωθώ παρόμοιαν ομορφιά, τριαντάφυλλο το στόμα μου τριανταφυλλί.  Τα άνθια τα αμαρτωλά στο στόμα να φιλή» αναφέρει ο Τέλλος Άγρας και ο Λέων Τολστόι μας συγκλονίζει στην ΄Αννα Καρένινα:  «Όταν ερχόταν η άνοιξη, ακόμα και αν δεν ήταν ακόμα πραγματική, το μόνο ζήτημα που είχε σημασία ήταν που θα είναι κανείς πιο χαρούμενος. Η μοναδική καταστροφή ήταν οι άνθρωποι και, αν μπορούσες να τους αποφύγεις, οι δυνατότητες ήταν απεριόριστες. Οι άνθρωποι ήταν πάντα αυτοί που έθεταν τα όρια στη χαρά με την εξαίρεση λίγων που ήταν τόσο ευχάριστοι όσο και η άνοιξη».

Ο Λορέντζος Μαβίλης καλωσορίζει την Άνοιξη γράφοντας:

«Πάλε ξυπνάει της άνοιξης τ᾿ αγέρι

στην πλάση μυστικής αγάπης γλύκα,

σαν νύφ᾿ η γη, πόχει άμετρα άνθη προίκα,

λάμπει ενώ σβηέται της αυγής τ᾿ αστέρι»

Αλλιώτικη είναι η Άνοιξη του Κώστα Καρυωτάκη:

«Έφτασ’ η ώρια Άνοιξη -το λεν τα χελιδόνια-

κι ο σκυθρωπός Χειμώνας εκίνησε να φύγει·

του στέλνει κείνη λούλουδα, αυτός της ρίχνει χιόνια,

και με τ’ αθώο γέλιο της τα δάκρυά του σμίγει

Στο γαλανό παλάτι του ο Φοίβος τριγυρίζει και,

χύνοντας, αφόβιστα ολόχρυσες αχτίδες,

σ’ ό,τι στο δρόμο του βρεθεί το χρώμα του χαρίζει

κι αφήνει πίσω του χαρά και άσβεστες ελπίδες»

 Ο Γιώργος Σαραντάρης αφιερώνει ένα ποίημά του στον άνεμο και στην άνοιξη:

«Ο άνεμος ρέει μέσα στὴν καρδιά μας

Σαν ουρανὸς που έχασε το δρόμο

Δέντρα προσπαθούν να του δέσουν τα χέρια

Αλλὰ μάταια κοπιάζουν

Ο άνεμος αναπνέει μέσα στην καρδιά μας

Σαν στρατὸς που ορμάει στον αγώνα

Τον καλωσορίζει ἡ Άνοιξη στην κοιλάδα, τον χαιρετάνε τ᾿  αρώματα της γης»

Και ο Τάσος Λειβαδίτης στρέφεται στο θείο αναζητώντας τη δική του Άνοιξη: «Κύριε, όλα από σένα ξεκινούν. Κι όλα σε σένα θα ‘ρθουν να τελειώσουν. Κι η άνοιξη δεν είναι παρά η νοσταλγία σου για κείνες τις λίγες ώρες που έζησες στη γη»

 

Ο Χρίστος Λάσκαρης έγραψε:

«Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη όταν την είδα να έρχεται από μακριά:

μισή γυναίκα, μισή όνειρο.

Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω στεφανωμένη με άνθη κερασιάς.

Τότε κατάλαβα τι δύναμη έχουν τα ποιήματα»

Και ο Νικηφόρος Βρεττάκος στο έργο του  «Ο Αγρός των λέξεων» αναφέρει:

«Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο

λουλούδι, όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές των προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή,

την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως

το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ’ έγινε Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια

κι άλλα κοσμήματα.

Με το νήμα των λέξεων, αυτόν το χρυσό του χρυσού, που βγαίνει απ’ τα βάθη

της καρδιάς μου, συνδέομαι συμμετέχω στον κόσμο.

Σκεφτείτε: Είπα και έγραψα «Αγαπώ».

Και ο πρίγκιπας της ελληνικής ποίησης, ο Τάσος Λειβαδίτης πάλι στο ποίημά του

 «Καντάτα – αυτός με την Παλόμα» αναρωτιέται:

«Πες μου, α, πες μου, λοιπόν, πού πήγε όλη εκείνη η άνοιξη,

τα χωρατά των σπουργιτιών, σγουρά γέλια των θάμνων,

οι παπαρούνες σα γλυκά κόκκινα στόματα, ρυάκια μου ασυλλόγιστα, πού πάτε;

Σαν ένας γρύλλος που ξεχάστηκε στη μέρα το ξύλινο μαγγανοπήγαδο μακριά,

πλάι στο πηγάδι ο παππούς παίζοντας την κιθάρα του,

μακριά, σα θα φύγω, μάνα, στην ξενιτιά,

ένα κλωνί βασιλικός μες στα χοντρά ρουθούνια του

να ευωδιάζουν τα πλεμόνια του απ’ τις στερνές ομορφιές της γης,

πουλιά πετούσαν στα κλαδιά, σα να πηγαίνανε χαρούμενα μηνύματα

από κόσμο σε κόσμο. Απρόοπτα, ξαφνιασμένα πρωινά και μεγάλα, μακρόσυρτα σούρουπα

με τ’ άστρα να τρέμουν μακριά σαν ανοιξιάτικα μουσκεμένα βλέφαρα,

έκθαμβες ώρες, βαρειές απ’ όλο το γιγάντιο Αόριστο

που έφτανε ως τον πόνο. Αίσθηση αβέβαιη όλων των μυστικών της ζωής

που διαπερνούσαν σα ρίγη, πέρα, κει κάτου, κει κάτου, μακριά,

τους βραδινούς ορίζοντες»

Η Κική Δημουλά στα «Ασυμβίβαστα» παραδέχεται:

« Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη ατέλειωτα μένουν.

Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,

φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.

Γι’ αυτό αναγκάζομαι

κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη

με μια εποχή φθινοπώρου ν’ αποτελειώνω.

λουλούδια του ανέμου»

Και κάποιες σκέψεις ξένων  ποιητών και φιλοσόφων που υμνούν την Άνοιξη:

«Ήρθε πάλι η Άνοιξη. Η γη μοιάζει με παιδί που έχει αποστηθίσει ποιηματάκια» ( Ράινερ Μαρία Ρίλκε, τσεχο-αυστριακός ποιητής)

 «Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε την ελπίδα ήταν, πιθανότατα, η ίδια μέρα που δημιούργησε την Ανοιξη» ( Μπέρναρντ Ουίλιαμς, βρετανός φιλόσοφος)

 «Η Άνοιξη μια ακουαρέλα…» (Στάνλεϊ Χόροβιτς, αμερικανός συγγραφέας)

«Αν το δέντρο δεν είχε ανθοφορία την Άνοιξη, μάταια θα ψάχνεις για καρπούς το Φθινόπωρο» (Γουόλτερ Σκοτ, σκωτσέζος συγγραφέας)

 «Η αγάπη και τα λουλούδια δεν διαρκούν παρά μόνο μια Άνοιξη» (Πιερ ντε Ρονσάρ, γάλλος ποιητής)

 

«Το Θείον Πάθος στις Κορυφαίες Στιγμές της Τέχνης», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Μεγάλοι ζωγράφοι υπήρξαν συνταξιδιώτες σε μια διαδρομή κατά την οποία όλοι προσπαθούν να αντιληφθούν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, τη μαρτυρική διαδρομή του Χριστού προς τον Γολγοθά. Το αγκάθινο στεφάνι, και οι σταγόνες του αίματος που  κυλούσαν από το μέτωπό του Ιησού έβαψαν τους πίνακές τους, αφήνοντας ως παρακαταθήκη την ταπείνωση και την υπομονή του.

‘Έργα γεμάτα ξεκάθαρα νοήματα, που φέρνουν στο νου τα μαρτύρια του Χριστού και φθάνουν σε λυτρωτική κορύφωση το βράδυ της Ανάστασης για να γράψει  ο μελωδός: «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός, και δοξάσατε Χριστόν, τον αναστάντα εκ νεκρών …».

Πάμπολλα τα έργα. Σταθήκαμε στις απεικονίσεις των Ελλήνων και των ξένων σπουδαίων εικαστικών, που έγιναν διάσημες.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος

Ο El Greco εμπνεύστηκε από την Ανάσταση και τη ζωγράφισε δύο φορές. Όπως αναφέρεται πρόκειται για μνημειακούς πίνακες (αγίας τράπεζας ή πετάσματα βωμού) για τις καθολικές εκκλησίες, που φιλοτεχνήθηκαν, ο μεν πρώτος το 1577-79 και ο δεύτερος αρκετά χρόνια αργότερα.

Το πέτασμα βωμού του 1577-79, διαστάσεων 2,10Χ1,28 μ., ανήκει σε σειρά εννέα πινάκων που παραγγέλθηκε για τον ναό του Αγίου Δομήνικου του Παλαιού στο Τολέδο και αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη ανάθεση στον νεοφερμένο ξένο καλλιτέχνη.

Το σύνολο παρήγγειλε ο Ντον Ντιέγκο Ντε Κατσίγια (Don Diego de Castilla), ιερατικός προϊστάμενος του καθεδρικού ναού του Τολέδο και εκτελεστής της διαθήκης της Ντόνα Μαρία Ντε Σίλβα (Dona Maria de Silva).

Ανάμεσα σε αυτά είναι η Προσκύνηση των Ποιμένων (Santander), η Ανάληψη της Θεοτόκου (Σικάγο) και η Αγία Τριάδα (Μαδρίτη).

Όλα είναι εξαιρετικές δημιουργίες των πρώτων χρόνων του Γκρέκο στην Ισπανία.

Η Ανάσταση (1597-1600, Μαδρίτη) εικονίζει τον Χριστό ψηλά, τους έκπληκτους στρατιώτες κάτω, ενώ στην κάτω αριστερή γωνία απεικονίζεται ο Άγιος Ιλδεφόνσος, προστάτης του Τολέδο.

Η μορφή του Χριστού, με την παλάμη στραμμένη στον ουρανό δείχνει τον θριαμβευτή επί του θανάτου, τριγυρισμένο από θεϊκό φως, ο οποίος, με το βλέμμα χαμηλωμένο στον Άγιο Ιλδεφόνσο (έχει θεωρηθεί πορτρέτο του Ντον Ντιέγκο Ντε Κατσίγια), εμπνέει ελπίδα σωτηρίας στους πιστούς.

Ο Λεονάρντο Nτα Βίντσι

Διασημότερος πίνακας όλων των εποχών μαζί με τη Μόνα Λίζα είναι ο Μυστικός Δείπνος του μεγαλοφυούς καλλιτέχνη. Πρόκειται για τοιχογραφία που βρίσκεται ακόμα κι σήμερα στην τραπεζαρία του μοναστηριού της Παναγίας Χάριτος του Μιλάνου, απέναντι σχεδόν από τη φημισμένη Σκάλα.

Φιλοτεχνήθηκε το 1495 από τον Ντα Βίντσι, ύστερα από επιθυμία του δούκα του Μιλάνου, ο οποίος ανέλαβε την ανακαίνιση της εκκλησίας. Απεικονίζει τον Ιησού με τους μαθητές του στην Ιερουσαλήμ, στο τελευταίο δείπνο πριν τη Σταύρωση.

Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, εκείνο το βράδυ ο Ιησούς έπλυνε τα πόδια των μαθητών και τους κοινώνησε με το σώμα και το αίμα του.

Στη συνέχεια τους μίλησε για τον θάνατο και αναφέρθηκε στην επικείμενη προδοσία του. Ο Ιωάννης τον ρώτησε: «Ποιος, είναι, Κύριε, αυτός που θα σε προδώσει;» και ο Ιησούς απάντησε: «Είναι αυτός που θα του δώσω το ψωμί». Πλησίασε τον Ιούδα, και του είπε: «Ο,τι είναι να κάνεις, κάντο γρήγορα»….

Ο Ντα Βίντσι χρειάστηκε επτά χρόνια για να ολοκληρώσει το έργο και χρησιμοποίησε πραγματικά μοντέλα. Για το πρόσωπο του Ιησού, πέρασαν αρκετοί νέοι από το εργαστήρι του μεγάλου καλλιτέχνη, ανάμεσα στους οποίους επέλεξε έναν 19χρονο που είχε όμορφο και γαλήνιο πρόσωπο.

Χρειάστηκε έξι μήνες για ζωγραφίσει το πρόσωπο του Ιησού και έξι χρόνια για τους 12 Αποστόλους.

Τελευταίο ζωγράφισε τον Ιούδα. Το μοντέλο που χρησιμοποίησε ήταν ένας εγκληματίας, που βρισκόταν φυλακισμένος σε μπουντρούμι της Ρώμης. Είχε σκοτεινό πρόσωπο που έβγαζε κακία και φθόνο. Στο έργο ο Ιούδας βρίσκεται πέμπτος στη σειρά από δεξιά και φοράει μπλε και πράσινο χιτώνα. 

Ο Πίτερ Πολ Ρούμπενς

Εκατόν τριάντα πέντε χρόνια  μετά τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Φλαμανδός Πίτερ Πολ Ρούμπενς δημιουργεί μια ελαιογραφία με το Μυστικό Δείπνο (1630-1631) σε μια δική του εκδοχή, διαστάσεων 304 cm Χ 250 cm.

Ο θεατής μπορεί να προσέξει ότι το μόνο πρόσωπο που είναι μακριά από την ένταση του τραπεζιού είναι του Ιούδα. Ενδεδυμένος με μπλε χιτώνα έχει το δεξί του χέρι στο στόμα και με τα μάτια του αποφεύγει την άμεση επαφή με τα άλλα πρόσωπα του πίνακα.

Σίγουρα για τον Ρούμπενς ο Ιούδας είναι η δεύτερη σπουδαιότερη μορφή, μετά τον Ιησού, στο έργο του.

Ο Ιησούς είναι ντυμένος με κόκκινο χρώμα και φέρει κίτρινο φωτοστέφανο που περιβάλλει το κεφάλι του με το πρόσωπό του στραμμένο προς τα πάνω.

Όπως και σε πολλές άλλες απεικονίσεις της Βόρειας Ευρώπης, ένας σκύλος μπορεί να βρίσκεται στην σκηνή, ίσως να είναι ένα απλό κατοικίδιο ζώο. Μπορεί να αντιπροσωπεύει την πίστη, καθώς τα σκυλιά είναι παραδοσιακά σύμβολα και αντιπροσωπεύουν την πίστη σε πολλούς πίνακες.  Σύμφωνα όμως με τον ιστορικό τέχνης Τζ. Ρίτσαρντ Τζάντσον, ο σκύλος κοντά στον Ιούδα μπορεί να αντιπροσωπεύει την απληστία ή το κακό, ως σύντροφος του Ιούδα.

Ο Σαλβαντόρ Νταλί

Η Σταύρωση του Χριστού συγκίνησε και ενέπνευσε μεγάλους καλλιτέχνες.

Ο Χριστός του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού του Σαλβαντόρ Νταλί ονομάστηκε έτσι γιατί ο σχεδιασμός του βασίστηκε σε ένα σχέδιο ενός ιερέα μοναχού του 16ου του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού.

Στην «Σταύρωση», ελαιογραφία του 1951 από τον Νταλί, ο Χριστός απεικονίζεται στον Σταυρό του Μαρτυρίου χωρίς τα παραδοσιακά σύμβολα του Θείου Πάθους, όπως  το ακάνθινο στεφάνι καθώς και τα καρφιά από τα χέρια και τα πόδια του, ενώ έχει στραμμένο το πρόσωπό του, ώστε να μην είναι ορατό.

Ο ζωγράφος απέδωσε τις εν λόγω  παραλείψεις στη  διάθεσή του να φιλοτεχνήσει τον Χριστό «όμορφο σαν θεό, όπως Αυτός πράγματι ήταν».

Στο τέλος των σπουδών του για τη ζωγραφική, ο Ντάλι εξήγησε την έμπνευσή του: «Κατ ‘αρχάς, το 1950, είχα ένα «κοσμικό όνειρο» στο οποίο έβλεπα την εικόνα με το χρώμα. Στο όνειρό μου αντιπροσώπευε τον «πυρήνα του ατόμου». Αυτός ο πυρήνας αργότερα πήρε μια μεταφυσική έννοια. Το θεωρούσα ως την ίδια την ενότητα του σύμπαντος, τον Χριστό.

Τον Μάιο του 2013, στο BBC Radio 4 και στην εκπομπή «Great Lives», ο Βρετανός ποιητής Τζον Κούπερ Κλαρκ περιγράφει το έργο ως εντελώς διαφορετικό από οποιαδήποτε άλλο του ιδίου θέματος, αναλύοντας: «Η οπτική γωνία μεταφέρει τον πόνο αυτής της μεθόδου εκτέλεσης, ενώ ο καλλιτέχνης κρύβει τις κλισέ εκφράσεις του προσώπου, που συνήθως παρατηρούνται σε τέτοιες απεικονίσεις».

Ο Ραφαέλο Σάντσιο ντα Ουρμπίνο (Ραφαήλ)

Στο Πράδο εκτίθεται ο διάσημος πίνακας του Ραφαήλ – από το Ουρμπίνο της Ιταλιας – , «Πτώση στο Δρόμο του Γολγοθά» (El Pasmo de Sicilia – περ.1516). Απεικονίζει τον Ιησού να πέφτει αδύναμος, καθώς κουβαλά τον σταυρό του προς τον Γολγοθά.

Αριστερά και πίσω βρίσκεται ο Σίμων από την Κηρύνεια που σηκώνει το σταυρό βοηθώντας τον Ιησού και ταυτόχρονα να αγριοκοιτά, σχεδόν μαλώνει, με το βλέμμα τους φρουρούς στα πρόσωπα των οποίων διακρίνουμε το…καθήκον.

Σε αυτό το έργο του Ραφαήλ, ο σπουδαιότερος άνθρωπος είναι ο Χριστός, που έπεσε κάτω από το σταυρό ακολουθούμενος από στρατιώτες, λέγοντας στις πέντε άγιες γυναίκες: «Μην κλαις για Μένα. Να κλαις για σένα και για τα παιδιά σου».

 Στη μέση των πέντε γυναικών η Παναγία, η μητέρα του γονατίζει και σκύβει προς τον γιο της με μια χειρονομία να σπαράζει το μέσα της, βλέποντας τον υιό της να βαδίζει στον σταυρικό θάνατο.

Η ελαιογραφία αυτή διαστάσεων 318 cm x 229 cm αντικατοπτρίζει το ενδιαφέρον του Ραφαέλο Σάντσιο ντα Ουρμπίνο για την εκπροσώπηση των ακραίων σωματικών και των ψυχολογικών καταστάσεων.

Ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο

«Ο Χριστός στον Στύλο» του 1606 ή 1607, γνωστό και ως «Μαστίγωμα του Ιησού», η ελαιογραφία του Καραβάτζιο (διαστάσεις 134.5 cm Χ 175.4 cm), δίνει την εικόνα από την  μαστίγωση του Ιησού πριν τη δίκη και την καταδίκη του σε σταύρωση, κάπου στην αίθουσα κρίσεων του Πιλάτου

Έργο ζωγραφισμένο από τον καλλιτέχνη αμέσως μετά την άφιξη του στη Νάπολη και είναι ένα από τα δυο έργα με αυτή την θεματική.

Ο Καραβάτζιο έχει εξαφανίσει εντελώς τον περιβάλλοντα χώρο, μείωσε τα στοιχεία στο ελάχιστο και χρησιμοποίησε το φως για να κατευθύνει την προσοχή στα κρίσιμα σημεία της σύνθεσης του, δηλαδή στο πρόσωπο και τον κορμό του Χριστού, τα πρόσωπα των δύο βασανιστών και το χέρι που κρατά το μαστίγιο έξω από το πλαίσιο του έργου.

 Ο Φρανσίσκο Γκόγια

Ο εξαιρετικός «Εσταυρωμένος Χριστός» του Γκόγια (ελαιογραφία 1780 – διαστάσεις: 255 cm × 154 cm) ανήκει στους μόνιμους πίνακες του Πράδο της Μαδρίτης.

Ο Γκόγια από το χωριό Φουεντετόδος, (όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια) σύμφωνος με τους ισπανικούς μπαρόκ, εικονογραφικούς κανόνες για την απεικόνιση της Σταύρωσης, προσφέρει ένα από τα καλύτερα έργα του με θρησκευτική θεματολογία.

Το συγκεκριμένο έργο το υπέβαλε το 1780 ως τεκμήριο εργασίας για να εκλεχθεί μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο. 

Τηρώντας πιστά τις φόρμες του Άντον Ράφαελ Μενγκς, όπως το μαύρο φόντο, τα τέσσερα αντί για τρία νύχια, υποστηριζόμενα πόδια και μια τριγλωσσική επιγραφή στην κορυφή του σταυρού, που αρχίζει από το «IESUS NAZARENUS REX IUDEORUM», μειώνει την έμφαση στα λατρευτικά χαρακτηριστικά του δράματος, την παρουσία του αίματος και επικεντρώνεται προσεκτικά στο «μαλακό» μοντέλο της ζωγραφικής.

Με μισάνοιχτο το στόμα ο Ιησούς λέει προς τον πατέρα του, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή: «Ηλί Ηλί λαμά σαβαχθανί (Θεέ μου, θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;) και συγκλονίζει.

Ο Φώτης Κόντογλου

Ο Φώτης Κόντογλου (1895-1965) εξιστορεί  την «Εις Άδου Κάθοδο», στην Αγία Λουκία, το παρεκκλήσια της οικογένειας Ζαΐμη στο Ρίο Πατρών, το οποίο εξ ολοκλήρου αγιογράφησε τη διετία 1934-35.

Το έργο αυτό είναι ο αντίποδας της σύνθεσης του Παρθένη και αποτελεί, όπως όλο το έργο του Κόντογλου, μια ενσυνείδητη στροφή προς το βυζαντινό παρελθόν, προκειμένου να εξαρθεί η σωτηριολογική διάσταση. Ο Χριστός τραβά από τις σαρκοφάγους και ανασταίνει τους πρωτοπλάστους, τον Αδάμ και την Εύα, που εικονίζονται δεξιά και αριστερά του Χριστού, βρίσκονται δηλαδή μεταξύ τους απέναντι. Η σκηνή περιλαμβάνει τον Πρόδρομο Ιωάννη και τους Βασιλείς Δαυίδ και Σολομώντα από τη μια πλευρά και το χορό των Δικαίων από την άλλη.

Ο  Σπύρος Βασιλείου

Το ίδιο θέμα «Εις Άδου Κάθοδο» αγιογραφεί το 1930 ο Σπύρος Βασιλείου στην εκκλησία του πολιούχου της Αθήνας, στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη  στο Κολωνάκι.

Κυριαρχούν, στη σύνθεση,τα ρόδινα χρώματα που εναλλάσσονται με τα απαστράπτοντα λευκά, κι έτσι η χρωματική διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη συγκεκριμένη σύνθεση. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Βασιλείου παριστάνει έναν άγγελο να δένει τον Βεελζεβούλ, ακολουθώντας έτσι την περιγραφή του Διονυσίου του εκ Φουρνά, στην «Ερμηνεία της Ζωγραφικής Τέχνης» δύο αιώνες πριν (περί το 1730).

Ιδιαίτερη θέση στη σύνθεση κατέχει το «πλήθος» των Αγγέλων – ασυνήθιστο στοιχείο στην εις Άδου Κάθοδο- που ξεπροβάλλουν πίσω από τους βράχους και πλαισιώνουν τον νικητή Χριστό. Επίσης, ενώ ο Χριστός ανασταίνει τον Αδάμ με το ένα του χέρι, με το άλλο κρατάει τον Σταυρό και δεν σηκώνει την Εύα, η οποία βρίσκεται στα αριστερά – ως προς τον θεατή – δηλ., δεν βρίσκεται μαζί με τον Αδάμ και είναι στη συνήθη στάση της Δέησης, (με καλυμμένα μάλιστα τα χέρια).

«Όλος ο Σπύρος Βασιλείου που αγαπήσαμε μετά βρίσκεται σ’ αυτή τη σχετικώς νεανική εργασία του», όπως αναφέρει η  Μαρία Καραβία.

Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ

Γύρω στα 1907 ο Θεόφιλος κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του στα μέρη της Παλαιάς Ελλάδας και συγκεκριμένα στο Βόλο και στο Πήλιο. Εκεί έδειξε τα πρώτα δείγματα της ζωγραφικής του ιδιοφυΐας και μερικοί θεωρούν την εξαιρετικά δημιουργική αυτή δραστηριότητά του, ως την πιο χαρακτηριστική της τέχνης του, όπως μαρτυρούν τα καφενεία και τα σπίτια της Ανακασιάς και του Άνω Βόλου.

Στην εκκλησία της Μακρυνίτσας ο Θεόφιλος φαίνεται να θυμάται τον παππού του τον αγιογράφο, αφού ζωγραφίζει αγίους και εικονογραφικές παραστάσεις ολότελα αντιπροσωπευτικές της υψηλής λαϊκής τέχνης της Τουρκοκρατίας.

«Η Ανάστασις του Χριστού» (διαστάσεις: 0,68×0,46) είναι σύνθεση με έντονη διακοσμητική διάθεση και μια κάποια δόση απλοϊκότητας πρωτόγονης. Ο Χριστός απεικονίζεται μετέωρος πάνω από τον Τάφο, καθώς ανεβαίνει θριαμβευτικά στους ουρανούς περιβαλλόμενος από απαστράπτουσα φωτεινή δόξα. Κρατά σημαία με τον σταυρό (λάβαρο) και το σουδάριό του σκεπάζει ένα μέρος του σώματός του, ενώ το υπόλοιπο ανεμίζει ανάμεσα στα σύννεφα και τη δόξα.

Ο άγγελος που κάθεται πάνω στο μνημείο δείχνει τον κενό τάφο, ενώ οι τρεις στρατιώτες, που αποτελούν την φρουρά, ζωγραφίζονται σε διαφορετικές στάσεις.

Ο Κωνσταντίνος Παρθένης

«Η Ανάσταση» του Κωνσταντίνου Παρθένη είναι ένα έργο του 1917, και ανήκει στη θρησκευτική «τριλογία» (τα άλλα δύο είναι: Οι τρεις Μάγοι και Ο Θρήνος) που δημιουργήθηκαν την ίδια χρονιά.

Το έργο (ελαιογραφία σε μουσαμά, διατάσεις: 114×130 cm. Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου) είναι αποκαλυπτικό της μοναδικής ικανότητας που είχε ο ζωγράφος να αποδίδει στους πίνακές του το πνευματικό και γενικά το αιθέριο.

Η πνευματικότητα καθίσταται ορατή με το χρώμα, τη λεπτότητα της πινελιάς και τις εξαϋλωμένες φιγούρες. Το σώμα του Χριστού – που εικονίζεται λίγο δεξιότερα από το μέσο τυλιγμένος με το σάβανο – είναι εξαιρετικά σχηματοποιημένο και συνδυάζει θερμά και ψυχρά χρώματα, που ανταποκρίνονται και στα χρώματα των άλλων μορφών και του χώρου (κυπαρίσσια, λόφοι). Η «Ανάσταση» του Παρθένη έχει τη σφραγίδα της ιδιοτυπίας του ελληνικού και ειδικότερα του αττικού φωτός. Έτσι το έργο παίρνει ένα δοξαστικό χαρακτήρα, όπως είναι αυτός της Ανάστασης του Χριστού, της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο.

«Το Ελληνικό Πάσχα της οικογένειας του Τομ Χανκς», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Το 1988  ο Τομς Χανκς βαφτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος πριν από το γάμο του με την Ελληνοαμερικανίδα ομότεχνό του Ρίτα Γουίλσον.

Από τότε τηρεί όλα τα ελληνικά ήθη και έθιμα και με κάθε ευκαιρία  εκφράζει την αγάπη του για την Ελλάδα και το λαό της:

«Είναι ωραίο να είσαι Έλληνας!» είχε πει ο διάσημος ηθοποιός σε ένα ελληνικό γλέντι και η φράση του αυτή έκανε το γύρο του κόσμου ανεβάζοντάς μας ψυχολογικά σε μια περίοδο, που μας είχαν σε καραντίνα.

Ο  σταρ του Χόλυγουντ από τότε που ασπάστηκε το Χριστιανισμό γιορτάζει τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα με κατάνυξη και δέος. Κρατά την νηστεία των σαράντα ημερών και τη Μεγάλη εβδομάδα πηγαίνει κάθε μέρα στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Λος Άντζελες  για να παρακολουθήσει την ακολουθία των Παθών, ενώ τη Μεγάλη Παρασκευή σηκώνει  στους ώμους του τον Επιτάφιο μαζί με τον πρόεδρο της  20th Century Fox Τζιμ Γιαννόπουλο.

Ο ναός της Αγίας Σοφίας στο Λοσ Άντζελες

«Συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό και όμορφο είναι το να έχω την ευκαιρία να πηγαίνω στην εκκλησία και να στοχάζομαι πάνω σε ερωτήματα που ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός μου θέτει, προσφέροντας μου παράλληλα και τις απαντήσεις» είχε σχολιάσει  ο Τομ Χανκς σε συνέντευξή του στην εφημερίδα της Ρωσίας Argumenti με αφορμή τον Θάνατο του Χριστού επάνω στο Σταυρό για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Όσο για την αγαπημένη του σύζυγο σε άρθρο που φέρει την υπογραφή της δίνει με το δικό της τρόπο που αποπνέει αυθορμητισμό , το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης: «…Εμείς ψήνουμε αρνιά, τσουρέκια και βάφουμε τα αυγά μας πορφυρά. Το αίμα του Χριστού. Την μέρα της Ανάστασης τσουγκρίζουμε τα αυγά μας – όποιος κερδίσει θα έχει καλή τύχη. Για τους Έλληνες Ορθόδοξους, όλη η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα που δεν προγραμματίζεις τίποτα άλλο. Γιατί θα είσαι κάθε μέρα στην εκκλησία. Και γιατί θα νηστεύεις. Στο σπίτι μας, εκτός από το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, η οικογένειά μας νηστεύει το αλκοόλ και τα αναψυκτικά – για όλη τη Μεγάλη Σαρακοστή. Είναι μία θυσία που σκέφτηκαν τα παιδιά μας – γιατί είμαστε όλοι εξαρτημένοι από τα αναψυκτικά….»

«Όπου κι αν βρισκόμαστε στον κόσμο», συνεχίζει η Ρίτα Γουίλσον, «πάντα γιορτάζουμε την Ανάσταση. Έχουμε κάνει Ανάσταση σε εκκλησίες στο Λος Αντζελες, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο. Ξυπνούσα τα παιδιά μου όταν ήταν ακόμα βρέφη και τα πήγαινα μισοκοιμισμένα στην εκκλησία τα μεσάνυχτα. Ακόμα και σήμερα, θα κάνουμε όλο το έθιμο. Θα πάμε από τις 11 που αρχίζει η λειτουργία, θα πάρουμε το Άγιο Φως και θα το μεταφέρουμε σπίτι. Γελάω πολύ που μας προσπερνούν αυτοκίνητα στο δρόμο και βλέπουν τέσσερα  μέλη οικογένειας να κρατούν αναμμένα κεριά μέσα σ’ ένα αμάξι. Δεν έχουν ιδέα γιατί. Όπως και οι εργάτες που έρχονται να βάψουν το σπίτι απορούν με τους σταυρούς από καπνό στο κατώφλι της πόρτας μας. Είναι όμως ευλογία: να μας έχει ο Θεός γερούς και την επόμενη χρονιά…»

«Είναι η πιο σημαντική γιορτή της θρησκείας μας», καταλήγει, «κι όσα σας περιέγραψα δεν είναι παρά ένα μικρό δείγμα των ιεροτελεστιών. Η θρησκεία μας είναι ακόμα πιο βαθιά, πιο πλούσια. Είναι η παράδοσή μας και η ιστορία μας. Είναι μυστηριώδης, μεγαλειώδης και ταυτόχρονα ταπεινή. Κι έχει τη δύναμη να σου δώσει δύναμη. Έχει να κάνει με ανάσταση ψυχής και πίστης στη ζωή…  Σε όλους εσάς λοιπόν, αν και είναι ακόμα νωρίς: Χριστός Ανέστη!»

Στην Αγία Σοφία κάνει ανάσταση και η Ελληνοαμερικανίδα Νία Βαρντάλος, οι γονείς της Τζένιφερ Άνιστον, η Μαρία Μενούνος και πολλοί ομογενείς που έρχονται με τα παιδιά τους για να πάρουν το άγιο φως και εύχονται να κρατά πάντα φωτεινό το δρόμο της ζωής τους.