InTownPost

Ακολουθήστε μας :

28
Κυρ, Νοε
Tο διάβασαν 735 άτομα (735 Views)

«Candyman»

5755_FP_KIL_043_010_V003_00413_CRO_20210826-013741_1

«Candyman»

Είδος: Τρόμου

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Νία ΝταΚόστα

Με τους: Γιαχία Αμπντούλ-Ματίν ΙΙ, Τονι Τοντ, Τεγιόνα Πάρις, Νέιθαν Στιούαρτ-Τζάρεντ, Κόλμαν Ντομινγκο

Διάρκεια: 91'

Διανομή: Tulip Entertainment


Για πάρα πολλά χρόνια, η περιοχή που βρισκόταν το συγκρότημα Καμπρίνι-Γκριν στο Σικάγο, ζούσε υπό τον τρόμο ενός αστικού μύθου που ταξίδευε από στόμα σε στόμα, σχετικά με έναν υπερφυσικό ψυχοπαθή δολοφόνο που είχε ένα γάντζο στη θέση του χεριού του, ο οποίος εμφανίζονταν σε όσους είχαν το κουράγιο να πουν το όνομά του πέντε φορές συνεχόμενα μπροστά στον καθρέφτη.

To Καμπρίνι-Γκριν εκείνης της εποχής καθώς όλα τα ανατριχιαστικά κτίρια έχουν γκρεμιστεί. Στην ολοένα αναπτυσσόμενη περιοχή θα μετακομίσει ένα νέο ζευγάρι: ο εικαστικός καλλιτέχνης Άντονι ΜακΚόι (Γιάχια Αμπντούλ-Ματίν - καλός) και η διευθύντρια μιας γκαλερί, Μπριάνα Κατράιτ (Τιγιόνα Πάρις - καλή). Γύρω από το πολυτελές λοφτ του ζευγαριού, ζουν πλέον ευκατάστατοι millennials. Η καριέρα του Άντονι δεν πηγαίνει και τόσο καλά,όταν θα συναντήσει τυχαία έναν παλιό κάτοικο της περιοχής, ο οποίος τον εκθέτει στον τρομακτικό μύθο του Candyman και σε όλα τα καλά πράγματα που το φάντασμα μπορεί προσφέρει στους τολμηρούς.



Χρειάστηκαν είκοσι εννέα χρόνια για να φρεσκαριστεί κινηματογραφικά ο αστικός μύθος του εξολοθρευτή Candyman, ένα reboot, δηλαδή κατά την αγγλοσαξωνική, κινηματογραφική ορολογία, δια χειρός της νεαρής Αφροααμερικανίδας Νία ΝταΚόστα, μόλις 32 Μάηδων, στην δεύτερη ταινία της, έπειτα από το συμπαθητικό «Little Woods» του 2018, το οποίο έχει γράψει και σκηνοθετήσει. Η ΝταΚόστα, αυτή την φορά κρατάει αλά μπρατζέτα, όπως λένε, τον οσκαρούχο, επίσης Αφροαμερικάνο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Τζόρταν Πιλ των ταινιών του «σοφιστικέ» τρόμου: «Εμείς» και «Τρέξε», δίνοντας του το συγγραφικό πρόσταγμα για να προσδώσει μια σύγχρονη ανάσα στο σενάριο, προφανώς όχι μόνο, επαναφέροντας τον ήρωα με τον γάντζο του σπουδαίου Άγγλου συγγραφέα και εικονογράφου Κλάιβ Μπάρκερ, από την ιστορία τρόμου «The Forbidden», της ανθολογίας του με τον τίτλο «Books of Blood».

Ο αστικός μύθος του Candyman για την κοινωνία των Αφροαμερικάνων, παρότι είναι γραμμένος από λευκό Άγγλο συγγραφέα, βρίσκεται στην ίδια γραμμή αίματος και εκδίκησης με αυτή του Φρέντι Κρούγκερ, μόνο που το αιμοσταγές πνεύμα αντί για λεπίδες στα δάχτυλα φέρει γάντζο και διακρίνεται από φυλετικά κίνητρα. Το 1992 συστήθηκε πρώτη φορά στο κινηματογραφόφιλο κοινό μέσα από την αξιοπρεπέστατη δουλειά του Άγγλου σκηνοθέτη Μπέρναντ Ρόουζ, ταινία που κινήθηκε σε αποστασιοποιημένα πεδία της σπλατεριάς και για πρώτη φορά ο ήρωας, το τέρας δηλαδή, σε ταινία τρόμου είναι μαύρος, να τον ερμηνεύει ανατριχιαστικά ο Τόνι Τοντ με την μουσική συνοδεία του Φίλιπ Γκλας. Ακριβώς αυτή την διαδρομή προσπαθεί να ακολουθήσει και η νεαρή σκηνοθέτις Νία ΝταΚόστα, καταδεικνύοντας όμως επίμονα με το δάχτυλο τις σύγχρονες αδικίες στην κοινωνία του μαύρου πληθυσμού της Αμερικής από την λευκή βία, επαναφέροντας τον μαύρο τιμωρό με το χέρι-γάντζο, για να αλληγορήσει αδέξια σε μια ταινία φουλ ντοπαρισμένη από τα κλισέ του κινηματογραφικού είδους του τρόμου. Τι κρίμα!

Ο Τζόρταν Πιλ, υπέυθυνος για το σενάριο, δεν βρίσκεται στους σκηνοθέτες και τους γραφιάδες που έχουν ταράξει τους προσωπικούς μου νευρώνες στο είδος του τρόμου που καταπιάνεται για να ασκήσει κοινωνική κρητική, καθώς τον θεωρώ εξυπνάκια και αυθάδη εκ του μακρόθεν, από το απέναντι βουνό να φωνάζει και όχι κατάμουτρα στο θέμα. Άλλωστε το out of the blue Όσκαρ Σεναρίου που κράτησε για την μετριότατη και αφάνταστη ταινία τρόμου «Τρέξε» (Get Out), με τα κοινωνικο-ταξικά καρφιτσώματα, ως βράβευση εξυπηρέτησε ξεκάθαρα και απόλυτα μια πολιτική κατάσταση εκείνη την χρονιά στο «δημοκρατικό», κατεχόμενο βασίλειο της αμερικανικής Ακαδημίας του Κινηματογράφου. Το δικό του σεναριακό στιλ φορμάρει και στον Candyman ο Πιλ, εγκλωβίζοντας εξόφθαλμα τις δυνατότητες της ανερχόμενης Νια Ντι Κόστα να εικονοποιήσει αυτό που θέλει. Δεν επιθυμώ να τοποθετηθώ με υποδείξεις και εικασίες στο τι θα μπορούσε να κάνει η νεαρή σκηνοθέτις, γιατί οι υποδείξεις δεν είναι κριτική, αλλά αυτό είναι το κλασικό «καπέλωμα» του φτασμένου στον δημιουργικό ειρμό του ανερχόμενου.


Photo gallery: «Candyman»

«M*A*S*H*»
«Ταξίδι Μέσα από τη Μνήμη»

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/