fbpx

«Brightburn: Ζωντανή Κόλαση»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Brightburn)       

 

  • Είδος: Θρίλερ τρόμου επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Γιαροβέσκι
  • Με τους: Ελίζαμπεθ Μπανκς, Τζάκσον Νταν, Ντέιβιντ Ντένμαν, Ματ Τζόουνς
  • Διάρκεια: 90’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Κάπου στο Κάνσας, στην ήρεμη, αγροτική πόλη Μπράιτμπερν ζει αγαπημένα ένα ζευγάρι. Έπειτα από πολλές άκαρπες προσπάθειες να γίνει μητέρα η Τόρι (Ελίζαμπεθ Μπανκς), ξαφνικά το όνειρο της πραγματοποιείται με τον ερχομό ενός μυστηριώδους μωρού από τον ουρανό, τοποθετημένο σε ένα κέφυλος εν είδει κάψουλας.

O Μπράντον (Τζάκσον Νταν) μοιάζει να ενσαρκώνει ό,τι επιθυμούσε η Τόρι και ο σύζυγος της Κάιλ (Ντέιβιντ Ντένμαν). Ο μικρός είναι έξυπνος, ταλαντούχος και γεμάτος περιέργεια για τον κόσμο. Αλλά, όσο πλησιάζει την εφηβεία, ο Μπράντον γίνεται ευέξαπτος, αγενής και αρχίζει να εκδηλώνει σκοτεινές δυνάμεις που η Τόρι αμφιβάλλει για τον ίδιο της τον γιο.

Όταν ο Μπράντον αρχίζει να συμπεριφέρεται τρομαχτικά σε όποιον τον ενοχλεί, οι συμμαθητές και οι πιο κοντινοί του άνθρωποι βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο, αφού από παιδί θαύμα μεταμορφώνεται σε μοχθηρό εξολοθρευτή.

Παραγωγή με την υπογραφή του σκηνοθέτη Τζέιμς Γκαν (Φύλακες του Γαλαξία), αποτυπώνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα, ότι μπορεί να υπάρχει και ένας φρικαλέος υπερήρωας, των ίδιων και απαράλλαχτων δυνατοτήτων με αυτές του Σούπερμαν, που αντί να σώζει ανήμπορους και να χρησιμοποιεί τα εξωγήινα ταλέντα του για το καλό της Γης, εξολοθρεύει μοχθηρά  οτιδήποτε δεν ταυτίζεται μαζί του.

Η γοητευτική σεναριακή ιδέα του «the dark side of a super heroe» πέφτει στα χέρια του άπειρου σκηνοθέτη Ντέιβιντ Γιαροβέσκι (επίσης συν-σεναριογράφος), που στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του (η πρώτη, πάλι ένα θρίλερ τρόμου επιστημονικής φαντασίας είναι με τον τίτλο «The Hive»), στερείται έντασης και ηλεκτρισμού στο νευρικό σύστημα της πλοκής, αποκαλύπτοντας ένα χωλό και προβλέψιμο θριλεράκι με μόνη διαφορά από τα υπόλοιπα του είδους, ότι ο πιτσιρικάς, ήρωας-σφαγέας κατάγεται από τα μακρινά άστρα.

Εν τω μεταξύ, το αστείο είναι, πως όλα είναι μια τέλεια αντιγραφή από το ιστορικό υπόβαθρο του Σούπερμαν (η αγροτική πόλη, υιοθετημένος από γονείς δίχως τέκνα, θαμμένο στον αχυρώνα βρίσκεται το μυστικό της καταγωγής του, κόκκινη μπέρτα, μητέρα που τον λατρεύει), με αποτέλεσμα να θυμώνεις για την έλλειψη έμπνευσης ως προς την εξέλιξη της ιδέας, αλλά και να σκέπτεσαι λογικά εάν τελικά η ταινία είναι μια σκοτεινή παρωδία για γέλια. Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι για να γελάς, καθώς ο Γιαροβέσκι πουσάρει τα μάλα το δραματικό στοιχείο, ειδικά στο φινάλε.

Όταν η μωσαϊκή ιστορία: βρίσκω ένα μωρό από το πουθενά και το μεγαλώνω τοποθετηθεί σε καλύτερο πλαίσιο στο σύμπαν των horror films και ο σκηνοθέτης δεν παλιμπαιδίζει, τότε, πιθανώς με μεγάλη ευχαρίστηση να υπάρξει από τους θεατές μια καλύτερη ματιά στο θέμα.