InTownPost

Ακολουθήστε μας :

28
Κυρ, Νοε
Tο διάβασαν 155 άτομα (155 Views)

Batman Begins: «Η κάθαρση του Περσέα και η Νυχτερίδα», γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

IKT333-ITP09



Ιστορίες Κινηματογραφικής Τρέλας Νο 76

Οι ταγμένοι «πολεμιστές της Ελευθερίας» και της αποκατάστασης της πλανητικής αρμονίας, από αρχαιοτάτων χρόνων και ακόμα βαθύτερα χρονικά, ουδέποτε διέσωζαν «αδύναμους» ανθρώπους, με την ευρύτερη και αποσαφηνισμένη έννοια του όρου «αδύναμος». Αδύναμοι άνθρωποι δεν υφίστανται στην χάρτα του αξιακού συστήματος, αλλά στον κοινωνικό ιστό, εκεί όπου διαπρέπουν οι κιοτήδες, οι άβουλοι, οι φοβισμένοι, οι υπάκουοι και οι βολεμένοι στην δυσαρμονία και την σκλαβιά, οι απατεώνες και οι προδότες, οι πονηροί που έχουν εξαπλωθεί ωσάν μαζικό καρκίνωμα να κατατρώγουν σημαντικό ζωτικό χώρο, τόσο στην υλική, όσο και στην πνευματική διάσταση. Είναι οι οργανικές φλύκταινες, οι γεμάτες μαλθακότητα πληγές, όπου, ανέκαθεν, χειραγωγούντο με ευκολία και μαεστρία από τις σκοτεινές στρατιές της υποδούλωσης της ανθρωπότητας, συμμετέχοντας αναντίρρητα στο πιο βρώμικο παιχνίδι της απαξίωσης του ανθρώπου και τέλος στον αφανισμό του.

Ο σοφός πατέρας μας, ο Σωκράτης για αυτή την, σημαντική μερίδα, των «αδύναμων» ανθρώπων είναι ξεκάθαρος: «Των σωμάτων θηλυνομένων και αι ψυχαί πολύ ασθενέστεραι γίγνονται», δηλαδή, όταν τα σώματα γίνονται μαλθακά και οι ψυχές χάνουν τη δύναμή τους. Αλλά και ο Μένανδρος τοποθετήθηκε αυστηρά στην ανθρώπινη «αδυναμία», αυτή που αφορά το παρών και το μέλλον της πατρίδας μας, γράφοντας: «Αβουλία γαρ πολλά βλάπτονται οι βροτοί» και όπως καταλαβαίνετε αναφέρεται κρυστάλλινα, πως με την απουσία της βούλησης, πολλά ζημιώνονται οι θνητοί. Ο δε δαήμων, ο περίφημος Βίας ο Πριηνεύς, ο εις εκ των επτά Ελλήνων Σοφών της παγκόσμιας ιστορίας, έκλεισε το θέμα λακωνικά σε τέσσερις λέξεις: «Οι πλείστοι άνθρωποι κακοί».



Ο οποιοσδήποτε από εμάς ξεφυλλίσει την πραγματική ιστορία τού ένδοξου έμψυχου, Έλληνα ανθρώπου, την δική μας ιστορία, αυτή που θέλουν να εξαφανίσουν δια παντός από την συνείδηση του σύγχρονου, νέου ανθρώπου, ειδικά την μυθιστορία μας, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ουράνιους άθλους απίστευτης ανδρείας από μορφές που άλλαξαν καθολικά την όποια προσπάθεια αποδόμησης της ελεύθερης συμπαντικής, ενέργειας που ονομάζεται ελευθερία, ευταξία και πρόοδος σε γήινο επίπεδο. Εκείνοι οι άνθρωποι των ιδανικών και των συμπαντικών ιδεών, που με εντολή ανώτερων δυνάμεων και οντοτήτων, αλλά και αυταπάρνηση, όρθωσαν τον παγκόσμιο πολιτισμό στα τέσσερα σημεία του πλανητικού ορίζοντα, μετασχημάτισαν την ερμηνεία του δήθεν «ισχυρού» και την έφεραν στο αυτό, ίσο επίπεδο της αναμέτρησης, του «ισχυρού και του «λιγότερο ισχυρού», άνευ «αδυναμιών» και ιδιοτέλειας, τοποθετημένοι αγέρωχα και άφοβα απέναντι σε υπερδυνάμεις. Γνωρίζουμε άριστα τους άθλους τους και το πως, εκ των υστέρων, ανταποκρίθηκαν στους νωθρούς συνέλληνες, αυτούς που ολιγώρησαν και εντάχθηκαν «αδύναμα» στην σφαίρα της ύβρεως για τα ιερά και τα όσια της πατρίδας μας.

Οι εν λόγω «πολεμιστές της Ελευθερίας», ένας εντελώς προσωπικός χαρακτηρισμός που δεν απέχει από την πραγματικότητα, όπως αναφέραμε δεν μάχονται για τους «αδύναμους» και γραμμάριο διάθεσης δεν ξοδεύουν για τους ανθρώπους που επιλέγουν συνειδητά το βόλεμα έναντι της ελευθερίας, αλλά αγωνίζονται για την διατήρηση της υλικής και της πνευματικής ελευθερίας και της πολύτιμης ενεργειακής ισορροπίας επί των εδαφών της ανθρωπότητας, ενώ συνάμα προστατεύουν τους ανυπεράσπιστους ανθρώπους, προσέξτε παρακαλώ: τους ανυπεράσπιστους, δηλαδή τους προδομένους, τους ασθενείς, τα γυναικόπαιδα, τους γέροντες και τις γερόντισσες. Βέβαια, στην θεϊκή, ηρωική κάστα τους υπάρχουν πάμπολλες έμψυχες, ελληνικές Θηλυκές Αρχές, που αρματώθηκαν απαζάρευτα για την ιδέα της Ελευθερίας και τα ιδανικά της Μάνας Γαίας, πλαισιώνοντας άνδρες το ίδιο έμψυχα και αξιόμαχα στα πεδία των μαχών, δίνοντας στην ιστορία, από την έναρξη του πανάρχαιου ελληνικού πνεύματος και εντεύθεν, ολόλαμπρες σελίδες θάρρους, δύναμης, ευφυΐας και ήθους. «Αδύναμος» άνθρωπος, λοιπόν, δεν υπάρχει πουθενά, ούτε αμαθής και ενώ άπαντες γνωρίζουμε τι συμβαίνει στην ιστορική περίοδο που διανύουμε, καμιά δικαιολογία δεν ευσταθεί, ούτε εξαργυρώνεται λαθραία ως προς την λανθασμένη επιλογή του δρόμου της απώλειας.



Το γνωστό και που συχνά αναφέρεται ως ανεύθυνο ποίημα, πως ο βασανισμένος λαός περιμένει καρτερικά έναν ηγέτη ώστε να εμπνεύσει, να αφυπνίσει, να ξεσηκώσει και τέλος να απελευθερώσει τις μάζες από την δουλικότητα, κάτι σαν τον Θράκα σκλάβο Σπάρτακο ή στην καλύτερη περίπτωση κάτι σαν τον Μακεδόνα, στρατηλάτη βασιλιά Αλέξανδρο, δεν υπάρχει σήμερα, ειδικά στην εποχή της αμεσότητας και της τεχνολογίας που τα πάντα μυθοποιούνται και τα πάντα απομυθοποιούνται σε ταχύτητες πέραν του φωτός, ταχύτητες κβαντικές θα έλεγε κάποιος χαριτολογώντας. Το σκοτεινό πρόσωπο του «ισχυρού» έχει γνώση και γνωρίζει άριστα πως να φυλαχθεί από τέτοιου είδους κακοτοπιές που κινδυνεύουν να ταρακουνήσουν το οικοδόμημα της ανθρώπινης πανωλεθρίας, που κτίζουν πειθαρχημένα και υπομονετικά δυο αιώνες τώρα.

Τέτοιου είδους ελπίδες είναι φτιαγμένες στην άμμο δίπλα στο αφρό του κύματος και όταν δόθηκε η ευκαιρία στους Έλληνες, μέσω των τρανών, έμψυχων «πολεμιστών της Ελευθερίας», να εμπνευστούν, να αφυπνιστούν, να ξεσηκωθούν και τέλος να απελευθερωθούν για πάντα, πρώτα από τους οσμανλήδες και έπειτα από τα σκοτεινά κέντρα της, τότε, ευρωπαϊκής εξουσίας – τα ίδια είναι και σήμερα -, το μόνο που κατέφεραν ήταν να πολλαπλασιαστούν οι νενέκοι, να απελευθερωθεί, τελικά, η μισή Ελλάδα, να δολοφονηθεί ένας άξιος κυβερνήτης και τα ίδια σκοτεινά κέντρα της ευρωπαϊκής εξουσίας να σκλαβοποιήσουν το Έθνος. Οι «αδύναμοι» άνθρωποι, αυτές οι οργανικές, κοινωνικές φλύκταινες, οι γεμάτες μαλθακότητα πληγές, όπου, ανέκαθεν, χειραγωγούντο με ευκολία και μαεστρία, οδήγησαν ξανά στην υποδούλωση της πατρίδας μας, στους διχασμούς, στο χάος και την σημερινή πολικότητα.

Μην περιμένετε μεσσίες, ούτε δεύτερη και ούτω καθ' εξής παρουσίες επί γης και εξ' ουρανού, όταν αυτός που παρακαλάει την απελευθέρωση του έχει συνειδητά ενδώσει στην σκλαβοποίηση του. Σαράντα πέντε χρόνια εκπαιδευτήκαμε με εντατικά μαθήματα στην νεοελληνική νωθρότητα και το νευρικό σύστημα της πνευματικής μας προόδου παραδόθηκε εκεί, όπου η Ελευθερία μαστιγώνεται ολημερίς στα μάτια. Πολιτικοί «σωτήρες», σε μισό αιώνα ζωής μετασχημάτισαν τον Έλληνα πολίτη σε άμορφη, χειραγωγημένη μάζα, όχι όλους, οδηγώντας τους, μέσω της δύναμης του εφήμερου πλούτου, να βγάζουν τους οφθαλμούς τους μόνοι τους και θεότυφλοι σήμερα, περιμένουν από το φαντασιακό βασίλειο της υποκουλτούρας έναν υπερ-ήρωα να σώσει την κατάσταση.

Αυτή άλλωστε είναι η πνευματική τροφή που επιλέξαμε εμείς οι ίδιοι: υπερ-ήρωες στο ποδόσφαιρο, υπερ-ήρωες της πιο άθλιας μουσικής περιόδου, υπερ-ήρωες στην κουζίνα, υπερ-ήρωες στις σύγχρονες, τοξικές τηλεοπτικές αρένες, υπερ-ήρωες στο διαδίκτυο, υπερ-ήρωες, νεόκοποι δελαπατρίδηδες και εθναμύντορες να ντουντουκίζουν περί ελευθερίας, κοιτάζοντας λιγούρικα τον πολιτικό θώκο και τα παρελκόμενα αυτού. Φτιάξαμε ακόμα και εντός της κρίσης, κροίσους υπερ-ήρωες, αλλά και χάρτινους υπερ-ήρωες για να φαντασιωνόμαστε με ζήλο το ανέφικτο.

Ένα χρόνο προτού ξεσπάσει η υγειονομική κρίση παρευρέθηκα σε αποκριάτικο, σχολικό πάρτι δημόσιου, Δημοτικού σχολείου, παρατηρώντας με ενδιαφέρον τις στολές των πιτσιρικάδων μαθητών. Από την πλευρά των αγοριών οι αμφιέσεις που νικούσαν κατά κράτος κάτι ντεμοντέ Ζορό, αστυνόμους και γιατρούς, ήταν αυτές του Σπάιντερμαν, του Άιρον Μαν, του Νίντζα, του Κάπτεν Αμέρικα, του Σούπερμαν, του Χάρι Πότερ, του Θωρ, ενώ τα κορίτσια ταξίδευαν σε άλλα βασίλεια, όπως: της Ραπουνζέλ, της Λέιντι Μπαγκ, της Κατγούμαν, της Μελέφεσεντ, της Σούπερ Γκέρλ, των Πάουερ Ρέιντζερ, μια θηλυκή εκδοχή του Κάπτεν Αμέρικαν και κάποια μικρή Ινδιάνα, εντελώς παράταιρη από όλο το καρτουνίστικο, σουπερηρωικό κλίμα της καρναβαλίστικης, σχολικής γιορτής, έκανε παρέα με έναν μικρό και μοναχικό κάουμποϊ.

Τις προάλλες ο κύριος Στέλιος από την ορεινή Καστανιά Τρικάλων με συνάντησε στο αρτοποιείο και μέσα σε άλλα πληροφορήθηκε από την δωδεκάχρονη εγγονή του, ότι τις απόκριες επιθυμεί να ντυθεί ή Χάρλεϊ Κουίν ή Γουόντερ Γούμαν, ζητώντας να του εξηγήσω ακριβώς τι είναι αυτά. Τα λανθασμένα πρότυπα σε μια ήττα κατά κράτος είναι η τρανή νίκη του «ισχυρού», ειδικά όταν αφορά τους βλαστούς της πατρίδας μας.



Οι χάρτινοι υπερ-ήρωες ήρωες που πέρασαν με επιτυχία στην μεγάλη οθόνη, στην αρχή της δημιουργία τους είχαν ως σταθερή βάση έμπνευσης την ελληνική μυθιστορία και τους ήρωες της, αυτούς τους «μαχητές της Ελευθερίας» και τους άθλους τους, οι οποίοι, βέβαια, στο βασίλειο της βαθιάς Εσπερίας μεταλλάχθηκαν με γόνιμη φαντασία από τα πενάκια των ευφάνταστων δημιουργών για να εξυπηρετούν το μέγεθος της πρωτοτυπίας και δευτερευόντως να κατασκευαστεί ένα αλλοιωμένο περιβάλλον αισθήσεων ως προς το καθήκον του κάθε ανθρώπου να αντισταθεί στην διαφθορά, την σήψη, την χειραγώγηση και την σκλαβιά.

Άπαντες οι υπερ-ήρωες υπερασπίζονται «αδύναμους» ανθρώπους, τέτοιους που δεν αντιστέκονται, δεν αμύνονται, περιμένοντας την «θεία» δύναμη να βγάλει τα κάστανα από τα φωτιά. Η κομιξάδικη περιπέτεια, εν μέσω χαβαλέ, εξυπνακίστικων αστείων και άφθονης, φαντασμαγορικής δράσης κατασκευάζει μυστικές, ύποπτες οργανώσεις με τις ευλογίες του κράτους για να στρατολογήσει το απάνθισμα των υπερ-ηρώων σε Γη και διάστημα, πανέτοιμους να αντιμετωπίσουν ολομόναχοι τους εχθρούς που επιδιώκουν την αποδόμηση του πλανήτη, την νομοτελειακή ροή του σύμπαντος, αλλά και να εξαρθρώσουν αντίπαλα, αρχαία, σκοτεινά, μυστικά τάγματα που με όπλο την τεχνολογία και τον μυστικισμό επιζητούν να αναλάβουν την γήινη εξουσία.

Μια ντουζίνα φίνων οντοτήτων με ευφάνταστο ρουχισμό και υπερφυσικές δυνάμεις, είτε επίκτητες, είτε γιατί έτσι γεννήθηκαν στον πλανήτη που ζουν, διαλύουν πόλεις, ισοπεδώνουν χώρες με την ανθρώπινη παρουσία να λάμπει, πάντα, δια της απουσίας της. Αυτοί είναι οι νέοι «θεοί», είναι το ακαταμάχητο όπλο των «ισχυρών», που προστατεύουν τους «αδύναμους», αστούς ανθρώπους, αυτούς που στον πρώτο κίνδυνο φωνάζουν, παθαίνουν κρίσεις πανικού και αμόκ, λιποθυμούν, τρέχουν να κρυφτούν, αλλά ουδέποτε βοηθούν. Κατόπιν, οι «αδύναμοι» συμπεριφέρονται λατρευτικά στουςυπερ-ήρωες, σε αυτό το καινούργιο μοντέλο της «θείας δύναμης», διότι διασώθηκαν, διότι η πατρίδα τους είναι ξανά «ελεύθερη», διότι αισθάνονται ασφαλείς να συνεχίσουν την ζωή τους, διότι οι χάρτινοι θεοί της υποκουλτούρας, ως πρότυπα στα όμματα των μικρών και εφήβων ανθρώπων, διδάσκουν χαριτωμένα την ανθρώπινη νωθρότητα και επιβραβεύουν την απραξία, την δειλία, αφού οι άθλοι είναι μόνο για αυτούς με τις υπερ-δυνάμεις, τους ταγμένους υπηρέτες των «ισχυρών», που ως «ισχυροί» που είναι θέλουν το ποίμνιο δικό τους και ελεγχόμενο.

Η πιτσιρικαρία ενθουσιάζεται, βρίσκεται σε παραλήρημα με την αντροσύνη των υπερ-ηρώων και σπεύδει να γίνει μέρος αυτής της τρομερής προπαγανδιστικής δύναμης, αγοράζοντας στυλό, κασετίνες, τετράδια, φούτερ, στολές, μακό με τους ήρωες που αγαπούν και τον κρυφό πόθο να ευδοκιμεί στα σωθικά τους: να γίνουν κάποτε σαν αυτούς. Εντρυφούν στα γενεαλογικά δένδρα των υπερ-ηρώων, ξέρουν από που κρατά η σκουφιά τους, μαθαίνουν απέξω ατάκες, συμμετέχουν σε ομαδικά, διαδικτυακά παιχνίδια και μεταμορφώνονται σε γνώστες μιας τρομακτικής, άκρως κατασκευασμένης και επικίνδυνης μυθολογίας που δεν διαθέτει ίχνος πραγματικότητας, άδεια από πνευματική τροφή. Αυτή κι αν είναι δαφνοστεφανωμένη νίκη των «ισχυρών», όταν η οικογενειακή ενημέρωση λάμπει και αυτή δια της απουσία της.

Οι όποιες φοβίες για το τέλος του κόσμου, που είναι της μόδας τελευταίως και έχουν κατρακυλήσει σε όλες τις ηλικίες, ανοίγουν διάλογο σε δυο μικρούς ανθρώπους και ο ένας πιτσιρικάς στον άλλον αποκρίνεται με κατευναστικό ύφος: «μην φοβάσαι, θα μας σώσει ο Θωρ, ο Σούπερμαν και ο Σπάιντερμαν». Από την άλλη, η έντυπη πρόταση στα παραμύθια για τους μικρούς ανθρώπους, από διάφορους Έλληνες και ξένους συγγραφείς είναι ό,τι πιο κατευθυνόμενο κυκλοφορεί στο σύστημα του «πολιτικά ορθού» (politically correct), ξεκινώντας την εκπαίδευση από τα πρώτα χρόνια της ανθρώπινης ζωής.

Η ανεκτικότητα, η αποστασιοποίηση του γόνιμου συναισθήματος, η έλλειψη της αντίστασης σε κάθε τι νοσηρό, η ακύρωση της προβολής της εσωτερικής δύναμης και η αποφυγή προβλημάτων, αλλά και η στειρότητα της πνευματικής αναζήτησης φιγουράρουν στα λογής σύγχρονα παραμύθια που αγοράζουν κατά δεκάδες οι γονείς για τα τέκνα τους, ώστε να μάθουν οι μικροί άνθρωποι τις συμπεριφορές που διατάζει το παγκόσμιο σύστημα.

Ο μύστης Αίσωπος μαρμαρωμένος και ακίνητος, μαγεμένος και εξοστρακισμένος στο αστικό διαμέρισμα διάγει την αιώνια λήθη μαζί με όλους τους γνωστούς, μεγάλους παραμυθάδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας.



Ο εύρωστος οικονομικά Μπρους Γουέιν, ο ολιγάρχης της πόλης Γκόθαμ μεταμορφώνεται σε άνθρωπο νυχτερίδα και καθήκον του είναι να υπερασπιστεί τους «αδύναμους» ανθρώπους και την πόλη του, αυτή που διαφέντευε ο επιχειρηματίας πατέρας του, από την διαφθορά και το έγκλημα. Ο Μπάντμαν είναι ο άνθρωπος που διδάχθηκε την μυστική τέχνη του ανορθόδοξου πολέμου από τον Ρας αλ Γκουλ (Ra's al Ghul), όπως μαθαίνουμε από την ταινία «Μπάτμαν: Η Αρχή» (Batman Begins) του Κρίστοφερ Νόλαν το 2005, με σκοπό να χρησιμοποιήσει αυτή την τέχνη όχι για να προστατεύει τους «αδύναμους», αλλά για να εξαλείψει τους «ισχυρούς» που προκαλούν το κακό στην ανθρωπότητα. Σε περίπτωση που οι «ισχυροί» δημιουργήσουν την δική τους χειραγωγημένη μάζα των «αδύναμων» βολεμένων ανθρώπων, τότε καταστρέφονται και αυτοί διότι συνειδητά δεν αμύνονται, διότι συνειδητά εντάχτηκαν σε αυτό το σύστημα για ιδιοτελείς σκοπούς, οπότε είναι μέρος της βλάβης και βάρος για την πρόοδο της ανθρωπότητας και εχθροί της.

Ο Ρας αλ Γκουλ είναι σαφής, ξεκάθαρος και φυσικά ο «πονόψυχος» άνθρωπος νυχτερίδα δεν κράτησε την υπόσχεση του με αποτέλεσμα ο Ρας αλ Γκουλ να γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός του. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο καταπληκτικός Κρίστιαν Μπέιλ ως Μπάτμαν και ο πληθωρικός Λίαμ Νίσον ως Ρας αλ Γκουλ συμμετέχουν στην σκοτεινή ταινία, ως αναβίωση του μύθου του χάρτινου ήρωα της DC comics, δια χειρός του Κρίστοφερ Νόλαν.

Η DC comics με τα τεκτονικά ιδεώδη δεν έχει καμιά σχέση με το σύμπαν της ανάλαφρης, αντίστοιχης Marvel, που οι ήρωες της διασκεδάσουν με ευτράπελες ατακούλες και αστειάκια το μακελειό που προσφέρουν στο χαρτί και στην μεγάλη οθόνη. Η DC comics, αρχής γενομένης από τον Ολύμπιο Καλ Ελ, τον Σούπερμαν δηλαδή, εκπορεύεται από την μήτρα του ελληνικού πανθέου των θεών, των ημίθεων και των δαημόνων και, τουλάχιστον, αυτό προτείνει στους αναγνώστες και τους θεατές της, άνευ γέλιου και φαιδρών καταστάσεων. Η DC comics είναι εσωτερική στην ουσία της θεματολογίας της από ότι είναι η Marvel, πιο ερεβώδης, πιο μυητική και οι ήρωες της έχουν αφετηρία την ελληνική μυθιστορία, όπως η Αμαζόνα, κόρη του Διός Γούοντερ Γούμαν. Η μορφολογική παραχάραξη των ηρώων από τα πενάκια των ταλαντούχων εικονογράφων και των συγγραφέων της Εσπερίας, βέβαια, είναι δεδομένη σε σημείο τέτοιο που η οποιαδήποτε σύγκριση με το ελληνικό στοιχείο αρκετές φορές να είναι αδύνατη έως και αρνητική.



Μα ποιος είναι τελικά ο αμείλικτος, δάσκαλος Ρας αλ Γκουλ (Ra's al Ghul) που μαθαίνει στον Μπάτμαν την τέχνη του πολέμου, την διάκριση ανάμεσα στον «αδύναμο» και τον ανυπεράσπιστο άνθρωπο, ο σούπερ κακός αρχηγός της λεγεώνας των δολοφόνων, που εμπνεύστηκε τον Ιούνιο του 1971 ο συγγραφέας Ντένις Ο' Νίλ και εικονοποίησε ο κομίστας Νιλ Άνταμς;

Ο Ρας αλ Γκουλ είναι ο Έλλην, ημίθεος ήρωας Περσέας, ένας από τους αγαπημένους της θεάς Αθηνάς, καθώς «Χαμίλ Ρα'ς αλ Γκουλ» (Hamil Ra's al Ghul), είναι η αραβική ονομασία που αφορά τον αστερισμό του Περσέως, μεταφραζόμενο, ως ο φέρων την κεφαλή του τέρατος, δηλαδή το κομμένο κεφάλι της πολυφιδούσας Μέδουσας.

Η Μέδουσα απολιθώνει όποιον την κοιτάξει στα μάτια στην συμβολική αρχαία ελληνική γραμματεία, καθώς είναι η πλάνη στο υλικό πεδίο και τα φίδια που συνεχώς κινούνται, σαλεύουν στο κεφάλι της, αντί για τρίχες, είναι οι κυματοπλαμοί προς την ύλη που σε πετρώνουν, όπως σπουδαία αναλύει η εξαιρετική συγγραφέας Μαρία Μαραγκού. Γράψαμε στην «Βραδινή Λέσχη» για τον ήρωα Περσέα (διαβάστε εδώ), τον ρόλο του στην ανθρωπότητα και τα όπλα του, έτσι και ο Ρας αλ Γκουλ διδάσκει τον άνθρωπο νυχτερίδα την χρήση τους, αλλά και την διάκριση.

Για τον Μπάτμαν, όμως ο Ρας αλ Γκουλ είναι το υπέρτατο κακό και η συγγραφική πένα των δημιουργών της DC comics κάθε άλλο παρά θετική όψη προσφέρει, καθώς, όπως γράψαμε παραπάνω, οι χάρτινοι και εν συνεχεία οι κινηματογραφικοί σουπερ-ήρωες προστατεύουν τους «αδύναμους», την χειραγωγήσιμη, εθελόδουλη, νωθρή, κοινωνική ανθρωπομάζα των «ισχυρών» και όχι τους δυνατούς ανθρώπους που είναι ανυπεράσπιστοι και προδομένοι, περιθωριοποιημένοι από το ίδιο το σύστημα.



Ο πιο λαμπρός αστέρας στον αστερισμό του Περσέα είναι ο Αλγκόλ ή Αλγκούλ και πιο συγκεκριμένα είναι ο βήτα Περσέως, ένα εκλειπτικό διπλό άστρο, όπου στην πραγματικότητα είναι δυο άστρα σε κοντινή τροχιά το ένα γύρω από το άλλο, όπως περιγράφει τον Αλγκόλ η επιστήμη της αστρονομίας. Στον αστερισμό του Περσέα, το αστέρι Αλγκόλ δηλώνει το μάτι της Μέδουσας, δηλαδή ότι πιο δυνατό και σαρωτικό.

Στην αστρολογία, τώρα, μια ολική έκλειψη σελήνης με πανσέληνο σε συγκεκριμένες, όμοιες μοίρες κάποιων ζωδίων με το ξεκάθαρο στοιχείο του Ουρανού ανάμεσα τους και τον Ήλιο και την Σελήνη ο ένας απέναντι της άλλης, όπως είναι και η έκλειψη της Σελήνης της 19ης Νοεμβρίου 2021, ενεργοποιείται ο αστέρας Αλγκόλ του αστερισμού του Περσέα. Οπότε και αστρολογικά να το πιάσουμε η κάθαρση στην ανθρωπότητα κατέρχεται, κάθε ψεύδος διαλύεται, αποκεφαλίζεται με βίαιες διαδικασίες, όπως ο ήρωας Περσέας καρατόμησε την πλάνη και αποκατέστησε την πνευματική και την υλική δικαιοσύνη.

Εύχομαι σε όλους καλή θέαση σε ό,τι επιλέξετε να δείτε. Ο πραγματικός ήρωας είναι εντός μας και είναι πάντα άγρυπνος.


«Το παιχνίδι του Καλαμαριού» (Squid Game), γράφει ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/