InTownPost

Ακολουθήστε μας :

26
Κυρ, Σεπ
Tο διάβασαν 300 άτομα (300 Views)

«Ακμαία νονά σε γερασμένη ακτή», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

NONA0098-ITP002EXON01


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 64

Χρόνια άγνωστα σε αριθμό πια, υπάρχει ο άγραφος νόμος, για εμάς τους ιθαγενείς ενός εκ των ομορφότερων και πολυσύχναστων, θερινών, παραθαλάσσιων προορισμών της Αττικής, να μην εμβαπτιζόμεθα ημέρα Κυριακή στα νερά του Αργοσαρωνικού κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, λόγω της αφόρητης πολυκοσμίας που επικρατεί στις δαντελωτές, παραλίες της περιοχής. Περιοριζόμαστε στο, σχεδόν, ήρεμο εξαήμερο, διατηρώντας την επαφή μας με το υγρό στοιχείο από την Δευτέρα έως το Σάββατο, πάντα τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ οι Κυριακές είναι αφιερωμένες σε κοζερί, όπως λένε, μετά κρύου καφέ και συζητήσεων, άνευ ραντεβού, στο γνωστό στέκι μας στο μόλο, κάτω από τις πανύψηλες λεύκες.

Στις 10:30' του κυριακάτικου πρωινού κατηφορίζουμε από τα σπίτια μας, αγοράζουμε τον σπέσιαλ, τεράστιο καφέ μας, στην τιμή του ενός ευρώ και τριάντα λεπτών και προωθούμε ράθυμα το σαρκίο μας στα υπαίθρια καθίσματα του καταστήματος για να παρακολουθήσουμε τα τεκταινόμενα, να ανοίξουμε συζητήσεις επί παντός του επιστητού, να απλώσουμε τα κανιά μας προς όποια κατεύθυνση μας βολεύει και χαμηλόφωνα να συζητήσουμε τα δικά μας και των άλλων. Σας κάνει εντύπωση το «χαμηλόφωνα»; Ναι, έτσι είναι οι κουβέντες μας, χαμηλόφωνες και άνευ ηχηρών αντιπαραθέσεων, καθώς όλοι μας με τον αστικό πολιτισμό που μας διακρίνει και ένεκα των ηλικιών που τιμούμε τη σήμερον, καταλήξαμε στις επιλογές για το ποιοί είναι οι φίλοι και οι γνωστοί που μας ηρεμούν, οι άνθρωποι που χάριν αυτών ολοένα γινόμαστε καλύτεροι. Οπότε, στα πεδία των μικρών, λεκτικών μαχών μας, ενδιαφέρουσες ως επί το πλείστον, επικρατεί επίγεια ειρήνη. Εκπαιδευτήκαμε να ξοδεύουμε ευχάριστα τις ελάχιστες και πολύτιμες στιγμές των κοινωνικών μας συναναστροφών και οι τοξικές παρουσίες, που ενίοτε ήταν κοντά μας, σμίλευσαν δίκαια την διάκριση μας για να τις απομακρύνουμε ευγενικά, ακόμα και εάν ήταν δίπλα μας αρκετό χρονικό διάστημα.

Οι εφιαλτικοί αποκλεισμοί του τελευταίου ενάμιση έτους στην πατρίδα μας δημιούργησαν μείζονος σημασίας ανθρωπιστικό έλλειμμα σε χαρακτήρες, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το άδειο και συνάμα αγεφύρωτο χάσμα στις συμπεριφορές τους, ικανό να απομακρυνθούν οι περισσότεροι εθελούσια, όταν συνάνθρωποι μας, φίλοι και γνωστοί περνούσαν το μάτι της βελόνας και είχαν την ανάγκη τους. Άνθρωποι ουτιδανοί, που αναγνωρίζαμε ευθύς την ελαφρότητα στο ψυχικό τους ζύγι, αποδείχθηκαν ελάχιστοι σε κρίσιμες στιγμές και, απλά, ο διακτινισμός τους σε άλλους πορτοκαλεώνες ήταν θέμα χρόνου.

Είμαστε μια συντροφιά, δεκατεσσάρων ανθρώπων, που οι οκτώ διατηρούμε φιλία από την ηλικία των 10 και των 12 χρόνων, όταν ο τόπος μας ήταν ακόμα ολοστρόγγυλος, οι γειτονιές μας διατηρούσαν τα ονόματα των οικογενειών μας, ήμασταν γνωστοί ανάμεσα σε γνωστούς και οι γονείς μου συναναστρεφόντουσαν με τους γονείς όλων των φίλων μου. Αγόρια κορίτσια από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουμε αποχωριστεί. Οι παίδες μεγάλωσαν, σπούδασαν νυμφευτήκαν, νοικοκυρεύτηκαν μερικοί χώρισαν, οι κοπέλες, επίσης, μεγάλωσαν, σπούδασαν, παντρεύτηκαν, κάποιες χώρισαν, φέραμε τέκνα στον κόσμο των ανθρώπων και οι δικές μας οικογένειες συνεχίζουν να λειτουργούν με τους παλαιούς, αλάνθαστους κώδικες της φιλίας, της αλληλεγγύης και της αλληλοϋποστήριξης, όπως ακριβώς μάθαμε παλαιόθεν. Μαζί και αγκαλιασμένοι στις μεγάλες χαρές, μαζί και αχώριστοι στους βύθιους πόνους.

Στο πέρασμα των δεκαετιών εισέβαλλαν άνθρωποι και άνθρωποι στον κύκλο μας, αναζητώντας άξεστα τα κλειδιά του άρρηκτου βασίλειου αυτής της παρέας, μη κατανοώντας ότι η απάντηση είναι απλή και βρίσκεται στο μεγαλείο της ίδιας της ζωής: Ποτέ δεν ξέρεις το πότε και το πως θα αποχωρήσεις από τον κόσμο των ανθρώπων, ελέγχεις όμως το πως ακριβώς θα ζήσεις. Και εμείς το καταλάβαμε εκεί κάπου στα τριάντα πέντε χρόνια μας, οπότε καθορίσαμε το αυτονόητο να μοιάζει σαν όρκος ζωής, πως η πρόοδος στηρίζεται στην σπάνια αρετή της φιλίας, μετασχηματισμένη σε φιλότητα. Σπουδαία προίκα που δεν την κατασπαταλήσαμε επιπόλαια στα αδηφάγα πνεύματα των εγωισμών, της ανταγωνιστικότητας, στα ψεύδη και τις μωροφιλοδοξίες. Είναι καλά και χαρούμενη η οντότητα του φίλου ή της φίλης μου; Ε, τότε και 'γω είμαι καλά.

Διανύουμε μαύρες περιόδους, που η σκοτεινιά του μεσαίωνα ωχριά μπροστά στο εκδηλωμένο όνειδος, που βιώνει η πατρίδα μας. Οι παρουσίες αγαπημένων, ομοιοκραδασμικών ανθρώπων δίπλα μας, που κατανοούν την ρίψη της κολασμένης ζαριάς στο παιχνίδι της ανθρωπότητας, είναι το ισχυρότερο αντίδοτο στην επικρατούσα, εγκληματική ψυχασθένεια. Η μοναξιά και η ασυνεννοησία ρημάζει τους ανθρώπους. Ο κοινωνικός ιστός διαμελίζεται γιατί έτσι επιθυμούν και εμείς το επιτρέψαμε να συμβεί. Δεν είμαστε ο ένας αντιγραφή του άλλου. Όχι βέβαια, αλλά ξέρουμε τα προσωπικά μας όρια και τις κόκκινες γραμμές των αγαπημένων μας, τα σεβόμαστε και εάν σε κάποια ατυχή στιγμή ξεπεράσουμε το νήμα, γιατί ανθρώπινο είναι, αμέσως το απαλό χέρι της φιλότητας επαναφέρει το εύρυθμον του θέματος πριν εκτροχιαστεί. Στο άδολο βλέμμα ενός όμοιου συντρόφου ή φίλου διακρίνεις την αλήθεια σου και στον καθρέπτη των ματιών τους θα απολογηθείς με ανοιχτωσιά ψυχής, άκρυφτα και φανερά, απελευθερώνοντας την όποια αιδώ που γκρεμίζει τα σωθικά σου. Η ντροπή μεταξύ μας δεν υφίσταται, καθώς η γνώση τόσων χρόνων στον ψυχισμό και τα αντανακλαστικά μας μετουσιώθηκε σε εμπειρία και η εμπειρία σε σοφία.

Οι σκάρτοι άνθρωποι έχουν ημερομηνία λήξης και τα άτοπα χρυσοστόλιστα λόγια τους, αίφνης, μετασχηματίζονται σε στεγνή άμμο και αέρα στην δίνη τού δικού τους άλυτου μυστηρίου. Ορισμένες φορές χρειάζεται μια οδυνηρή συγκυρία γεγονότων ώστε το επάνω να έρθει κάτω και αντιστρόφως, όταν το τίποτα θα επιδείξει αυτοκρατορικά την πραγματική του γύμνια, αρχίζοντας το αστείο τροχάδην προς τις σκιώδεις γωνιές τους για να λουφάξουν λαχανιασμένοι, τρομοκρατημένοι. Οι άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο χρόνια καταφέρνουν να επιβιώνουν, αλλά τούτη την ζοφερή εποχή είναι άκρως εκτεθειμένοι γιατί σκιώδεις γωνιές δεν υπάρχουν πια. Όλα υποκλίνονται στο φως της κάθαρσης και όποιος αντέξει.

Η βίαιη περίοδος που βιώνουμε απαιτεί ομόνοια, αλληλοβοήθεια, αλήθεια και πάνω απ΄ όλα γόνιμη αγάπη όχι λόγια, αλλά πράξεις. Απλά συστατικά για να αναδειχθεί η διονυσιακή κάθοδος της ενσάρκωσης μας και να μην πνιγεί ο άνθρωπος ξανά στο άγριο, ποσειδώνιο συναίσθημα. Τις προάλλες, ένας «δορυφόρος», από αυτούς που μόλις μας βλέπει να μαζευόμαστε τις Κυριακές στο τραπέζι μας κάτω από την λεύκα, εγκαταλείπει την θέση του και τρέχει σαν διψασμένο πιθήκι στην πηγή, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος για να αρχίσει την ολιγόλεπτη διδασκαλία. «Η φύση προκάλεσε το κακό της αρρώστιας για να ξεσκαρτάρει τους χρήσιμους από τους άχρηστους. Είναι η τιμωρία της, μας εκδικείται για τις ανομίες μας», προπαγάνδιζε όμοια με μαθητευόμενο προφήτη, μπερδεύοντας στο σκεφτικό του χριστιανικά και αρχαιοελληνικά εδάφια. Αφήνουμε τον άνθρωπο να μιλήσει και αντίρρηση δεν στρέφουμε κατά πάνω του, γιατί αντιλαμβανόμαστε από τον νευρικό ρυθμό της ροής των λέξεων και της έντασης που εξουσιάζει το σώμα του, πως όλα τα εσωτερικά ζόρια που τον ζώνουν και τον σφίγγουν επιζητούν την ύψιστη ανάγκη να λασκάρουν για να μην σκάσει. Θέλει να ξεδώσει, να μιλήσει, να εκφράσει αθώα την αφέλεια του και εμείς επιτρέπουμε αυτήν την εκδήλωση δίχως αντίλογο. Μετά ηρεμεί. Αφουγκραζόμαστε όμως το απέραντο μέγεθος της ανθρώπινης ανευθυνότητας να μεταθέτει ο «δορυφόρος» και ο κάθε «δορυφόρος» το οτιδήποτε τού αναλογεί από την ζώσα καταστροφή σε άλλες ωμοπλάτες, είτε υπαρκτές, είτε μεταφυσικές.

Κυριακή του θέρους και η κεντρική, παραθαλάσσια λεωφόρος είναι ήδη ενδεδυμένη στην ασάλευτη, πολύχρωμη λαμαρίνα. Το ανθρώπινο φοράει το μπανιερό της απόδρασης και ο ήχος είναι, κυριολεκτικά, άλαλος. Τόσες ελληνικές ψυχές πατικωμένες στα τετράτροχα σίδερα, που κάποτε βροντούσε εδώ ο τόπος από τις παρουσίες τους, τώρα μόνο σιωπηλά βλέμματα υπάρχουν να ανιχνεύουν το κενό. Διέσχισα την καυτή ακινησία, πέρασα ανάμεσά τους και μερικά κεφάλια, πίσω από τα κλειστά τζάμια, γύρισαν άψυχα προς τα μένα για να παρατηρήσουν την διαδρομή μου, ξοδεύοντας μερικά δευτερόλεπτα της βασανιστικής αναμονής μέχρι να ανοίξει ο δρόμος.

Έφτασα τελευταίος με τον καφέ στο χέρι κατευθυνόμενος προς τα δυο ενωμένα μεταλλικά τραπέζια κάτω από την πανύψηλη λεύκα και θέα τα νερά του Αργοσαρωνικού να ταλανίζονται σε ακόμα μια γνωστή, ανακατώστρα νοτιαδούρα των ημερών. Η ζέστη είναι αφόρητη και η υγρασία τρυπώνει στο μεδούλι των οστών. Καλημέρισα άπαντες με χαρά και έπιασα στασίδι στην άκρη του τραπεζιού. Χαμόγελα και οικείες ανθρωπολαλιές καλωσόρισαν το ταλαιπωρημένο μου δέμας. Οι σκέψεις μου είναι εδώ, σε τούτη την στιγμή και ουδεμία δεν επιτρέπω να ξεγλιστρήσει σε αλλότρια, πανέτοιμες να σφραγίσουν την σπάνια ωραιότητα στην αιωνιότητα. Κανείς δεν γνωρίζει το αύριο. Τώρα υπάρχουμε.

Ώρα 10:45' πρωινή στην τελευταία Κυριακή του μηνός Ιουλίου του έτους 2021 μ.Χ., με σκέπη τον ηλιόφωτο, ζεστό, αττικό ουρανό. Νέες ημέρες Γης και τις ζω με φρόνηση, απόλυτη προσοχή και φροντίδα.



«Η Νονά της Νύχτας»

(La Daronne)

Είδος: Αστυνομική περιπέτεια

Παραγωγή: Γαλλία (2020)

Σκηνοθεσία: Ζαν- Πολ Σαλομέ

Με τους: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Ιπολίτ Ζιραρντό

Διάρκεια: 106'

Προβάλλεται στους κινηματογράφους: «Στέλλα» (Κυψέλη), «Κάρμεν» (μετρό Κατεχάκη), «Δάφνη» (Δάφνη)

Διανομή: Weird Wave


Η αραβικής καταγωγής Πασιάνς Πορτεφέ (Ιζαμπέλ Ιπέρ – απαστράπτουσα) είναι η εργατική, μεταφράστρια της γαλλικής Δίωξης Ναρκωτικών, που ειδικεύεται σε τηλεφωνικές παρακολουθήσεις υπόπτων για διακίνηση παράνομων ουσιών. Η δουλειά της είναι κακοπληρωμένη και σκληρή, αλλά η κυρία Πορτεφέ προσπαθεί να διατηρήσει την υπομονή της, όπως άλλωστε υποδηλώνει και το βαφτιστικό της (Patience=υπομονή). Η ζωή της θα αλλάξει ριζικά, όταν, παρακολουθώντας τη συνομιλία δύο καταζητούμενων διακινητών ναρκωτικών, αναγνωρίζει στον ένα από αυτούς τον γιο της αγαπητής κυρίας που φροντίζει την υπερήλικη μητέρα της. Η μεταφράστρια αποφασίζει να προστατεύσει τον νεαρό, όμως οι πληροφορίες που έχει ήδη συγκεντρώσει, την οδηγούν στην καρδιά ενός μεγάλου κυκλώματος διακίνησης χασίς.

Με τη βοήθεια του DNA, ενός εκπαιδευμένου σκύλου, παλιά ανήκε στη Δίωξη και τώρα «δουλεύει» για τον εαυτό του, η Πασιάνς, αξιοποιώντας τις επαγγελματικές της εμπειρίες, θα μπει για τα καλά μέσα στο κύκλωμα της ντρόγκας στο Παρίσι, για να γίνει η νονά της νύχτας.



Στα ήρεμα νερά της κωμωδίας πλατσουρίζει, για πρώτη φορά, η Ιζαμπέλ Ιπέρ, επιδιώκοντας, μάλιστα, και μικρά, περίτεχνα μακροβούτια γέλιου στους εξωτικούς υφάλους του παράδοξου, φορώντας τζιχάμπ, μαύρα γυαλιά ηλίου, να είναι βαμμένη, φωτισμένη και στημένη στα πλάνα θεϊκά. Στον ανάλαφρο και αισιόδοξο ίσκιο του «Breaking Bad» το ομότιτλο βιβλίο της Γαλλίδας συγγραφέως, σεναριογράφου και σκηνοθέτιδος Ανελόρ Καΐρ, παρουσιάζει μια εύθραυστη γυναίκα με δυο κόρες και αρκετές απώλειες στην ζωή της, να αγωνίζεται για να τα φέρει βόλτα στο σύγχρονο Παρίσι. Μια ευκαιρία παρουσιάζεται, που αφορά ένα καλό φορτίο, μυρωδάτου, αραβικού χασίς, οδηγώντας την βιοπαλαίστρια ηρωίδα να περάσει, στο πι και φι, στην αντιπέρα όχθη και από υπηρέτρια του νόμου να μετασχηματίζεται σε σημαντική, πλήρους μυστηρίου, προμηθεύτρια ντρόγκας στις σκουρόχρωμες, παριζιάνικες συμμορίες.

Το σενάριο πυρακτώνεται την σωστή στιγμή και η μαντάμ Ιζαμπέλ Ιπέρ στα 68 χρόνια της, ακολουθώντας πειθαρχημένα τον δρόμο που χάραξε η μεγαλύτερη σε ηλικία, ομότεχνή της Αγγλίδα νταμ Έλεν Μίρεν, παίζει σε κωμωδία. Η Ιπέρ γεφυρώνει ήπια την μετάβαση από το φως στο σκοτάδι και από αστυνομικό «γατάκι» των υποκλοπών μεταμορφώνεται σε νούμερο ένα μαφιόζα με όπλα την αυτοπεποίθηση, την τσαχπινιά και την καπατσοσύνη, βγάζοντας πακτωλό χρημάτων, αφήνοντας, συνάμα, μια γλυκιά γεύση στον ουρανίσκο μας, παρότι η ιστορία είναι μουλιασμένη σαν μπισκότο διαίτης στην ανηθικότητα. Στην σεναριακή αφέλεια, που καλπάζει αγέρωχα και αλεξίσφαιρα σε όλη την ταινία, περνάς, πραγματικά, ευχάριστα την κινηματογραφική σου ώρα, κάτι που οφείλεται στην καλή σκηνοθετική ματιά του Γάλλου Ζαν-Πολ Σαλομέ, στο στρωτό μοντάζ του Βαλερί Ντεσέν, στην εκφραστική φωτογράφηση του βραβευμένου με Σεζάρ, Ζουλιέν Χερς και, φυσικά, στην παρουσία της άνετης Ιπέρ, που βαστάει γερά τα μπόσικα του κωμικοτραγικού ρόλου με το δικό της στιλ, εκπέμποντας ακόμα προς τους κινηματογραφόφιλους τον αιχμαλωτιστικό άνεμο της γυναικείας γοητείας της. Η ταινία είναι έντιμη, μειδιάς και με αγωνία περιμένεις την εξέλιξη στο επόμενο λεπτό. Η δε Ιζαμπέλ Ιπέρ, ως «νονά» του μουσουλμανικού υποκόσμου είναι απολαυστική.


Photo gallery: «Η Νονά της Νύχτας»


«Λάσι Γύρνα Σπίτι»

(Lassie Come Home)

Είδος: Κοινωνική περιπέτεια

Παραγωγή: Γερμανία (2020) – Μεταγλωττισμένο στα ελληνικά

Σκηνοθεσία: Χάνο Ολντέρντισεν

Με τους: Νίκο Μαρίσκα, Σεμπάστιαν Μπέζελ, Ματίας Χάμπις

Διάρκεια: 96'

Διανομή: Rosebud 21


Ο 12χρονος Φλο και η σκυλίτσα του, Λάσι, είναι αχώριστοι φίλοι που ζουν αμέριμνοι σε ένα ειδυλλιακό χωριό στη νότια Γερμανία. Όταν ο υαλουργός πατέρας του Φλο, λόγω της οικονομικής κρίσης χάνει τη δουλειά του, η οικογένεια αναγκάζεται να μετακομίσει σε ένα μικρό διαμέρισμα όπου απαγορεύονται τα σκυλιά κι έτσι ο Φλο, απαρηγόρητος, αναγκάζεται να αποχωριστεί την καλύτερή του φίλη.

Όταν η ατμόσφαιρα στο καινούργιο της σπιτικό αρχίζει να γίνεται εχθρική, η Λάσι θα αρπάξει την ευκαιρία για να δραπετεύσει και να ξεκινήσει ένα, γεμάτο περιπέτειες, ταξίδι, διασχίζοντας την Γερμανία από τον βορρά στο Νότο με σκοπό να επιστρέψει στον πολυαγαπημένο της φίλο. Όμως και ο Φλο δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια: αρχίζει κι εκείνος να αναζητάει τη Λάσι και τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει από το να ξαναβρούν ο ένας τον άλλον.


Το αξιολάτρευτο Κόλεϊ του παγκόσμιου σινεμά, που απασχολεί την μεγάλη και την μικρή οθόνη περί τα 78 χρόνια, δημιουργώντας ποταμούς δακρύων στους απανταχού κυνόφιλους όλων των ηλικιών και φύλου, επιστρέφει στο άσπρο πανί, αυτή την φορά με φόντο την καταπράσινη, γερμανική ύπαιθρο. Η ταινία «Λάσι Γύρνα Σπίτι», του 45χρόνου, Γερμανού σκηνοθέτη Χάνο Ολντέρντισεν είναι ριμέικ της ομότιτλης ταινίας του 1943 του Φρεντ Γουίλκοξ, βασισμένη στο πασίγνωστο μυθιστόρημα του Έρικ Νάιτ και προβλήθηκε, μάλιστα, στην Ελλάδα με τον τίτλο «Σιωπηλός Κατήγορος».

Σταθερή κινηματογραφική αξία η τετράποδη σταρ του παγκόσμιου σινεμά, σε ένα road movie αναζήτησης και φιλίας, θέτει το κρίσιμο ερώτημα: «διαθέτει, άραγε, σήμερα η Λάσι την ικανότητα να ευαισθητοποιήσει με την απλότητα της τον ηλεκτρισμένο ψυχισμό των μικρών θεατών;» Γονείς συνοδεύστε τα τέκνα σας στην αίθουσα. Η ταινία είναι μεταγλωττισμένη στα ελληνικά και είμαι σίγουρος πως θα περάσουν υπέροχα και εσείς καλύτερα. Η κινηματογραφική Λάσι ουδέποτε διεκδίκησε δάφνες υπερπαραγωγής, δόξα υπερθεάματος, αλλά εντός της απλότητας της και της ευαισθησίας τα μηνύματα ήταν πάντα ξεκάθαρα: αγάπη, φιλία, φροντίδα και η γερμανική εκδοχή τα επαναλαμβάνει δίχως φανφάρες και βερμπαλισμούς, προσαρμοσμένα στις κοινωνικές δυσκολίες του παρόντος χρόνου. Η πανέμορφη σκυλίτσα, ενδεχομένως, να είναι μια ξεπερασμένη ή μια άγνωστη εικόνα στα μάτια των μικρών κινηματογραφόφιλων, μην αγνοείτε όμως, πως το βλέμμα και η υπομονή της είναι διαχρονικά, αξεπέραστα και γνώριμα. Προσωπικά, για μια φορά ακόμα, διάολε, συγκινήθηκα.


Photo gallery: «Λάσι Γύρνα Σπίτι»

«Old»

Είδος: Θρίλερ φαντασίας

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2021)

Σκηνοθεσία: Μ. Νάιτ Σιάμαλαν

Με τους: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Βίκι Κρίπς, Ρούφους Σιούελ, Άλεξ Γουλφ

Διάρκεια: 110΄

Διανομή: Tulip Entertainment


Μια οικογένεια πηγαίνει διακοπές αναψυχής σε ένα τροπικό θέρετρο. Εκεί θα ανακαλύψει μια καλά κρυμμένη, ειδυλλιακή παραλία όπου θα αποφασίσει να περάσει μερικές ξένοιαστες ώρες μαζί με μερικούς ακόμα εκλεκτούς επισκέπτες. Όμως, σε αυτή την παραλία, κάτι πολύ παράξενο και αλλόκοτο συμβαίνει.

Με κάποιον ανεξήγητο τρόπο οι άνθρωποι γερνούν γρήγορα. Κάτι ανεξήγητο δείχνει να συμπυκνώνει το χρόνο με αποτέλεσμα ολόκληρη η ζωή των ηρώων να μειώνεται σε μια μόλις μέρα.



Η μεγαλειώδης ιδέα, που αφορά αποκλειστικά την ανθρώπινη ζωή, συρρικνωμένη στην χρονική διάρκεια ζωής της πεταλούδας, να βρίσκεται, μάλιστα, υπό περιορισμό και ενδελεχή παρακολούθηση για «επιστημονικούς» λόγους, εν αγνοία των συμμετεχόντων, δυστυχώς χάνεται άδοξα στο ικρίωμα της βιάσης. Ο αγαπημένος σκηνοθέτης Μάικλ Σιάμαλαν βασισμένος σεναριακά στο άκρως ευφυές graphic novel του Πιέρ Όσκαρ Λέβι και του εικονογράφου Φρεντερίκ Πίτερς «Sandcastle», επιχειρεί να μετουσιώσει κινηματογραφικά το πνεύμα του βροτού ανθρώπου σε κάτι λιγότερο από μια ημέρα, όπου κάθε μισή ώρα που περνάει αντιστοιχεί σε έναν χρόνο ανθρώπινης ζωής. Κυριαρχεί η φαντασία και απουσιάζει η έμπνευση.

Στο κρίσιμο σταυροδρόμι της βιοεπιστημονικής ηθικής, που απασχολεί προσφάτως την σύγχρονη κοινωνία, λόγω της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης που ζει ο πλανήτης και οι επιστήμονες-ερευνητές εφαρμόζουν τον δικό τους φασισμό με πειραματόζωα τούς αθώους πολίτες των κρατών, αλλά και αυτού του φιλοσοφικού, αιώνιου και κρίσιμου ερωτήματος ως προς την χρήση της ανθρώπινης ζωής, ανεξαρτήτου διάρκειας, ο Σιάμαλαν ανάβει ταυτόχρονα και ξαφνικά το ελεύθερο πράσινο στα φανάρια της κυκλοφορίας των δυο οδών με αποτέλεσμα να προκληθεί σφοδρότατη σύγκρουση και αναρχία, θρηνώντας θύματα: στο σενάριο, στις ερμηνείες, στην επεξήγηση και στην ίδια την δράση του θέματος.

Είναι η πρώτη φορά σε ταινία του αγαπητού Ινδοαμερικανού σκηνοθέτη - τον παρακολουθώ προσεκτικά από το 1999 της «Έκτης Αίσθησης» μέχρι σήμερα και εκτιμώ τα μάλα τον κινηματογραφιστή και σεναριογράφο για την ευφυΐα του - στην οποία βγαίνω άδειος όχι για την επιλογή του, η οποία είναι εύστοχη, αλλά για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την επιλογή του. Έπειτα από την απίστευτα ξεκάθαρη θέση του και άποψη ως προς τον φυσικό μετανθρωπισμό, που έκλεισε μοναδικά την τριλογία του με το υπέροχο «Glass», ξαφνικά η διεκπεραίωση των ζητημάτων βραχυκυκλώνουν στην ταινία, επιτρέποντας την προχειρότητα να ακυρώσει τον γραπτό και τον οπτικό του λόγο, ειδικά στο δεύτερο μέρος της ταινίας, εκεί δηλαδή, που ο Σιάμαλαν συνήθως αποκαλύπτει το κρεσέντο του. Πραγματικά δεν πρόκειται να σημειώσω για τον δημιουργό, πως «χάνω πάσα ιδέα» ή «απογοητευτικός» και άλλες τέτοιες φαιδρότητες, καθότι συμβαίνει σε όλους τους σκηνοθέτες που διαθέτουν ενεργό, γόνιμο εκτόπισμα, διαφορετική ματιά των θεμάτων και έχουν προσφέρει κινηματογραφικά αριστουργήματα με φιλοσοφικές προεκτάσεις, να έχουν μια και δυο κακές στιγμές στην πορεία τους. Αναμένουμε, λοιπόν, την αμέσως επόμενη ταινία του.


Photo Gallery: «Old»


«Περιπέτεια στη Ζούγκλα»

(Jungle Cruise)

Είδος: Περιπέτεια, δράση ιστορικής περιόδου

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία : Χάουμε Κολέτ-Σέρα

Με τους: Ντουέιν Τζόνσον, Εμιλι Μπλαντ, Τζέσι Πλέμονς, Πολ Τζιαμάτι, Έντγκαρ Ραμίρεζ

Διάρκεια: 127'

Διανομή: Feelgood Entertainment


Στις αρχές του 20ου αιώνα η Αγγλίδα Δρ. Λίλι Χότον (Έμιλι Μπλαντ - καλή), είναι η παθιασμένη εξερευνήτρια, που θέλοντας να εδραιωθεί ισότιμα στο επιστημονικό, ανδρικό κατεστημένο, ταξιδεύει από το Λονδίνο στον Αμαζόνιο για να ανακαλύψει ένα αρχαίο δέντρο με πρωτόγνωρες θεραπευτικές δυνάμεις, που θα αλλάξουν το μέλλον της ιατρικής. Για να τα καταφέρει, πρέπει να συνεργαστεί με τον εξυπνάκια καπετάνιο Φρανκ Γουλφ (Ντουέιν Τζόνσον – ο γνωστός αγαπητός «Ροκ») και να εμπιστευτεί τις αμφίβολες υπηρεσίες και το ρημαγμένο ποταμόπλοιό του.

Οι δύο αταίριαστοι συνοδοιπόροι θα έρθουν αντιμέτωποι με αμέτρητους κινδύνους και υπερφυσικές δυνάμεις με φόντο τα τοπία του Αμαζονίου. Καθώς τα μυστικά του χαμένου δέντρου αποκαλύπτονται, η ζωή της Λίλι και του Φράνκ παίζεται κορώνα γράμματα και το ανθρώπινο είδος κρέμεται από μία κλωστή.



Παραγωγή Ντίσνεϊ και όπως καταλαβαίνεται ο συγκεκριμένος κολοσσός περνάει το γνωστό θεματικό πάρκο της Ντίσνεϊλαντ στην μεγάλη οθόνη, δίνοντας στην κινηματογραφική παραγωγή άρωμα παλαιομοδίτικης περιπέτειας στην αφιλόξενη ζούγκλα, δηλαδή εκεί όπου o Άλαν Κουότερμεϊν και ο Ιντιάνα Τζόουνς το γλεντάνε. Στην «Περιπέτεια στη Ζούγκλα», βέβαια, ούτε η Έμιλι Μπλάντ είναι ο Ιντιάνα Τζόουνς και ούτε ο Ντουέιν Τζόνσον είναι ο Άλαν Κουότερμεϊν, αλλά είναι η τολμηρή Λίλι και ο καμπόσος Φράνκ στο φαντασμαγορικό Λούνα Πάρκ της Ντίσνεϊ.

Τα πετραδάκια που άφησε πίσω της η πετυχημένη συνταγή περιπέτειας των «Πειρατών της Καραϊβικής», με τις καταδιώξεις, τις συμπλοκές (εδώ είναι Γερμανοί), το χιούμορ, την δράση, τα εξωτικά τοπία και την μεταφυσική διάσταση, ακολουθεί η παραγωγή για να πατήσει σταθερά στην ατμόσφαιρα που επιθυμεί να προβάλλει: Περιπέτεια και δράση στο κατάφυτο περιβάλλον της ζούγκλας με δυο ετερόκλητους χαρακτήρες που εργάζονται σε αποστολή για την υγεία της ανθρωπότητας. Ο Ισπανός σκηνοθέτης Χάουμε Κολέτ-Σέρα των κλειστοφοβικών περιπετειών πόλης: «Ο Επιβάτης», «Non-Stop», «Ο Άγνωστος», «Νυχτερινή Καταδίωξη» με βασικό κινητικό στοιχείο τον Λίαμ Νίσον, επίσης του αιματηρού «Σε Ρηχά Νερά», και του τρομακτικού «Ορφανού», επιδίδεται σε ένα ξέφρενο, καρτουνίστικο μοντάζ, και σε συνεχόμενα, κλειστά πλάνα, άπαντα ταχύτητας βίντεο γκέιμ, ακυρώνοντας εντελώς την χρήσιμη συμμετοχή του ψηφιακού εξωτικού διακόσμου, μη προλαβαίνοντας να πάρεις ανάσα. Πιασάρικη, θεαματική ταινία με την Έμιλι Μπλαντ και τον Ντουέιν Τζόνσον «βράχους» στην ερμηνευτική τους αποστολή, μόνο που μόλις βγεις από την αίθουσα ό,τι είδες σε εγκαταλείπει για να πάει στις κούνιες.


Photo Gallery: «Περιπέτεια στη Ζούγκλα»


«Η Νύχτα των Βρικολάκων»

(The Fearless Vampire Killers)

Είδος: Μαύρη κωμωδία τρόμου ιστορικής περιόδου

Παραγωγή: Αγγλία, Η.Π.Α. (1967) - Έγχρωμο σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες.

Σκηνοθεσία: Ρόμαν Πολάνσκι

Με τους: Τζακ ΜακΓκόουραν, Ρόμαν Πολάνσκι, Σάρον Τέι, Φέρντι Μέιν

Διάρκεια: 108'

Διανομή: Odeon


Ο καθηγητής Αμπρόνσιους (Τζακ ΜακΓκόουραν – καλός) και ο ατζαμής βοηθός του Άλφρεντ (Ρόμαν Πολάνσκι – καλός) βρίσκονται στη χιονισμένη Τρανσυλβανία για να κυνηγήσουν βρικόλακες. Η αποστολή τους δεν θα είναι δύσκολη, μιας και βρίσκονται στο άντρο των βρικολάκων.

Έτσι, θα δεχτούν την πρόσκληση του μυστηριώδη Κόμη Φον Κρόλοκ (Φέρντι Μέιν – καταπληκτικός) να μείνουν στο ετοιμόρροπο, γοτθικό κάστρο του ενώ σύντομα θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν αλλά και να σώσουν την όμορφη Σάρα (Σάρον Τέιτ – καλή), την κόρη του υπερπροστατευτικού ιδιοκτήτη του πανδοχείου, με την οποία ο Άλφρεντ είναι ερωτευμένος.



Βαμπιροκωμωδία πλήρους γοτθικής ατμόσφαιρας και αγγλικής δρακουλοδιάστασης, όπως ακριβώς πρότεινε το γνωστό στούντιο της Hammer στους φανατικούς του είδους. Ο Ρομάν Πολάνσκι σκηνοθετεί τους αιμοσταγείς απέθαντους στην πρώτη του έγχρωμη ταινία, πρωταγωνιστώντας με την μέλλουσα σύζυγο του, Σάρον Τέιτ (1943 -1969), καθιερώνοντας την «Νύχτα των Βρικολάκων» στις cult παραγωγές, ιδανική για μεταμεσονύκτια προβολή με άφθονο γέλιο και τρόμο.

Έπειτα από τα εξαιρετικά θρίλερ «Αποστροφή» και «Η Νύχτα των Δολοφόνων», η τρίτη κατά σειρά ταινία του Πολάνσκι, «Η Νύχτα των Βρυκολάκων», με τις σκηνές ανθολογίας και την άψογη φωτογραφία του Ντάγκλας Σλόκομπ, παίρνει βαθιές αναπνοές γέλιου, για να καθηλώσει ο Γαλλό-Πολωνός σκηνοθέτης, ακριβώς ένα χρόνο μετά, στα μονοθέσια των σκοτεινών αιθουσών τους θεατές με «Το Μωρό της Ρόζμαρι» στην πρώτη του συνεργασία με την αμερικανική βιομηχανία του θεάματος.


Photo gallery: «Η Νύχτα των Βρικολάκων»


«Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα»

(La Double Vie de Veronique)

Είδος: Κοινωνικό δράμα

Παραγωγή: Γαλλία, Πολωνία, Νορβηγία (1991) – Έγχρωμο, σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Κριστόφ Κισλόφσκι

Με τους: Ιρέν Ζακόμπ, Φιλίπ Βολτέρ, Σαντρίν Ντιμάς

Διακρίσεις: Φεστιβάλ Κανών 3 βραβεία: Γυναικείου Ρόλου (Ιρέν Ζακόμπ) – Fipresci και Οικουμενικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στον Κριστόφ Κισλόφσκι

Διάρκεια: 98'

Προβάλλεται στους θερινούς κινηματογράφους: «Αθηναία» (Κολωνάκι) - Πέμπτη – Τετάρτη ώρα: 21:00'

«Αμίκο» (Χαλάνδρι) Πέμπτη – Τετάρτη ώρα: 22:30'

«Όασις» (Παγκράτι) Πέμπτη – Τετάρτη ώρα: 21:00' και 23:00'

Διανομή: Summer Classics


Η Βερόνικα είναι μια ταλαντούχα σοπράνο που ζει στην Πολωνία, ενώ η Βερονίκ που της μοιάζει σαν δίδυμη αδερφή της, έχει μεγαλώσει στη Γαλλία κι επίσης ασχολείται με τη μουσική. Αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης, αλλά μοιράζονται το ίδιο πάθος για τη μουσική και μια απροσδιόριστη εντύπωση ότι «δεν είναι μόνες».

Διαισθάνονται η μία την άλλη σε ένα μεταφυσικό επίπεδο, κι η Βερονίκ που διακατέχεται από μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, αναζητά το συμπληρωματικό της κομμάτι σε μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης, που σημαδεύεται από τον θάνατο της Βερόνικα.



Η πρώτη ταινία εκτός Πολωνίας του σκηνοθέτη Κριστόφ Κισλόφσκι (1941–1996), που μαζί με τον αχώριστο συνεργάτη του, τον μουσικοσυνθέτη Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, προσπαθούν να ερμηνεύσουν στους κινηματογραφόφιλους, από την δική τους σκοπιά, την αθέατη και αρραγή σύνδεση των ανθρώπων μεταξύ τους, ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας. Η φιλοσοφική ανάλυση του ενιαίου συνδετικού, συστήματος των έμψυχων ανθρώπων της Γης, που αναπτύχθηκε ως βασική αρχή της δημιουργίας στις προσωκρατικές σχολές και κατόπιν στις πλατωνικές και δη τις νεοπλατωνικές των ελληνιστικών χρόνων, υποπίπτει αλληγορικά και απόλυτα χριστιανικά στην οπτική του Πολωνού σκηνοθέτη με την Ρωμαιοκαθολική γαλούχηση, αγνοώντας, αρκετές φορές, μετασχηματίζοντας κάποιες άλλες, βασικά, κύρια σημεία της ανθρώπινης οντότητας σε φιλοσοφικό πεδίο. Πρώτον απ΄ όλα, ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν διαθέτει δυισμό, αλλά η ανθρώπινη οντότητα τριαδικότητα. Ένα τεράστιο κεφάλαιο, που ο χώρος δεν επιτρέπει την ανάλυση του.

Εγκλωβισμένος , λοιπόν, ο Κισλόφσκι στις χριστιανικές δοξασίες που τιμά τα μάλα σε όλες τις ταινίες του, ακόμα και σε αυτές με το ρεαλιστικό υπόβαθρο, κατασκευάσει μια άρτια, καλλιτεχνική εκδοχή της ανθρώπινης φύσης με κοινό σημείο εκπόρευσης, όπως είναι η μουσική στην συγκεκριμένη, σημείο που το απογειώνει ο συνθέτης Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, αναμειγνύοντας το πλατωνικό Εν Ον που διαχωρίστηκε στα δυο, αλλά και την θρησκευτική μεταφυσική στην ήπια θεώρηση του πρωτοχριστιανικού αποκρυφισμού για να διευθετήσει δίκαια στο δοξαστικό βάθρο της αιωνιότητας την αθανασία της ανθρώπινης ψυχής. Ένα έξυπνο κλείσιμο του ματιού, τόσο στην αρχαία ελληνική γραμματεία, όσο και στην παπική τιάρα. Δύσκολα, βέβαια και απαιτητικά τα ύδατα που ο Πολωνός επέλεξε να ταξιδέψει με το μεταφυσικό δοκίμιο της «Διπλής Ζωής της Βερόνικα» και για να αποφύγει τους αθέατους υφάλους, τους σκοπέλους εν μέσω κακοκαιρίας και να διασωθεί το δημιούργημα του - κινηματογραφικά αν μη τι άλλο είναι εξαιρετικό - επεξεργάζεται άριστα στο σενάριο την ρότα των αφαιρετικών και ανεξήγητων φαινομένων που συμβαίνουν στις δυο όμοιες μορφολογικά ηρωίδες, που ως χρήση ευκολίας και κατανοήσεως της ιστορίας είναι ίδιες.

Η Ιρένε Ζακόμπ, πραγματικά, είναι μια οπτασία στην ταινία του Κισλόφσκι, σε δυο ερμηνείες ταυτόσημες και ομοικραδασμικές μεν, με διαφορετικές προσλαμβάνουσες δε, που η Γαλλίδα Βερονίκ και η Πολωνή Βερόνικα ενοποιούν και ολοκληρώνουν την ουσία της ανθρώπινης οντότητας.


Photo gallery: «Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα»

«Γκουρμέ προδοσία και η σφαγή των αμνών σε έναν φλ...
«Άφθονη τεστοστερόνη σώζει τον πλανήτη, αναζητά πο...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/