InTownPost

Ακολουθήστε μας :

14
Δευ, Ιουν
Tο διάβασαν 93 άτομα (93 Views)

«Ἄχ Ἑλλάδα μου, λιακάδα μου...», γράφει ό Ἀνδρέας Ἀθαν. Μπλαμούτσης, ό Εὐπάτωρ

AXELL-ITP0045EXON

Γιά τίτλο μου ἐδιάλεξα τό ὄραμα τῆς Νέας Ἡμέρας,τῆς Ἄλλης Ἡμέρας, πού χρειάζεται κόπο κι ἐργασία, λατρεία γιά τήν γῆ, καί φαντασία, τό ὄνειρο μιᾶς ζωῆς.


Νέα Ἡμέρα, Ἄλλη Ἡμέρα, τό Αὔριο...

Ἀλήθεια, τό Αὔριο τί μᾶς περιμένει ἄραγε, Αὔριο;Τί θά χρειασθῆ νά ἀντιμετωπίσουμε τήν ἑπομένη ἡμέρα πού θα λήξη ὁ παγκόσμιος συναγερμός γιά τήν πανδημία τοῦ κοροναϊοῦ πού καταστρέφει ἐκτός ἀπό ζωές καί παγκόσμιες οἰκονομίες, χῶρες, πληθυσμούς, λαούς, κοινωνίες, πολιτισμούς;

Δυό ἐρωτήματα πού σίγουρα ταλανίζουν κάθε ἐχέφρονα ἄνθρωπο, ἄλλωστε δέν θέλει καί μεγάλη φαντασία γιἀ νά διαπιστώση κανείς ὅτι ἀναλογικά βρισκόμαστε περίπου στό 1945-1948, ὅταν, μετά τόν Πόλεμο οἱ μεγάλες χῶρες ἄρχισαν νά σχεδιάζουν ἀλλά καί νά ὑπολοιοῦν τά σχέδιά τους, αὐτά γιά τήν μεταπολεμική «παλινόρθωσι» τῶν καταστραφέντων κρατῶν, φιλικῶν ἠ έχθρικῶν. Κι ἀφοῦ στήν Γιάλτα κἄνανε τήν μοιρασιά, ξεκίνησε καί ἡ Νέα Ἀναγέννησις, αὐτή τοῦ 20ου αἰῶνος.

Τήν ὀνομάζω «Νέα Ἀναγέννησι» γιατί μέσα σ'αὐτά τά 75 χρόνια, τό πλῆθος τῶν ἀνακαλύψεων, τό πλῆθος τῶν ἐφευρέσεων, οἱ τεχνολογικές έξελίξεις σέ ὅλους τούς τομεῖς καί κυρίως ἡ κατασκευή ἀλλά καί ἡ συνταρακτικά γρήγορη ἐξέλιξις τοῦ ἡλεκτρονικοῦ ὑπολογιστοῦ ὡς ἐργαλείου, πού πλησιάζει ἀλλά και ἀξιοποιεῖ τίς δυνατότητες τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου, ἔδωσε τήν δυνατότητα στήν «κυριολεκτικῶς» ἔκκρηξι τῶνβιολογικῶν καί ἀνθρωπολογικῶν άνακαλύψεων στήν ἰατρική, στήν χημεία, στήν βιολογία, στήν φαρμακολογία, στό μέγεθος τῆς ἐξελίξεως ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, στό τεράστιο εὗρος τῆς φιλοσοφἰας, στήν ἐλευθέρα ἐξάπλωσιν τῶν ἰδεῶν, στήν εύκολία μετακίνησεων καί έπικοινωνίας τῶν ἀνθρώπων, σέ σπουδαῖες ἀρχαιολογικές ἀνασκαφές, στήν δυναμική βελτίωσι τῶν σπουδῶν και σέ χιλιάδες ἄλλους τομεῖς τῆς ζωῆς.

Μέ ἀποκορύφωμα τήν ἐκκρηκτική «ἀλλαγή τῆς καθημερινότητος τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων» διά τῆς ἐξελίξεως τῆς ἠλεκτρονικῆς ἐπικοινωνίας μετά τήν μεγαλοφυά ἀνακάλυψι καί άκαριαία διάδοσι τοῦ διαδικτύου, θα μποροῦσε κανείς νά πῆ, μέ ἀπόλυτο σχεδόν βεβαιότητα, ὅτι τό σύνολον τῶν ἀνθρωπίνων γνώσεων ὑπερπολλαπλασιάσθηκε, μέσα στά χρόνια αὐτά, σέ σχέσι μέ τό σύνολον ὅλων τῶν γνώσεων ὅλων τῶν προηγουμένων γεννεῶν, ἐπί χιλιάδες αἰώνων πίσω.


Ἡ μοιρασιά τοῦ κόσμου σέ δύο στρατόπεδα, Δύσι καί Ἀνατολή, - καί τό έννοῶ κυριολεκτικά στρατόπεδα ἀφοῦ ἦσαν μαχητικά ἀντίπαλοι ἐπί δεκαετίες- μέ δύο διαφορετικούς τρόπους διακυβερνήσεως -ὁ ἕνας «σχετικά» δημοκρατικός καί φιλελεύθερος καί ὁ ἄλλος ἀπόλυτα ἀπολυταρχικός καί δικτατορικός - καί δύο διαφορετικούς οἰκονομικούς σχεδιασμούς - ὁ ἕνας στηριζόμενος στήν ἰδιωτική καί ἐλευθέρα «σχεδόν» ἐπιλογή καί πρωτοβουλία καί ὁ ἄλλος στόν ἀπόλυτο καί κυριαρχικό κρατισμό- μέ σκοπό δῆθεν τήν εὐημερία κρατῶν τε καί λαῶν, εἶχαν τρομακτικό ἀντίκτυπο στήνεὐζωΐα τῶν λαῶν. Στήν Δύσι κάποιοι, πολλοί ὄχι ὅλοι, ζοῦσαν ἀξιοπρεπῶς, στήν Άνατολή, ἐκτός τῶν κρατικῶν καί συνάμα κομματικῶν στελεχῶν, διαχειριστῶν τοῦ δημοσίου χρήματος, πού ἄνευ ἐλέγχου ζοῦσαν μέ προκλητική χλιδή καί ἐκκεντρική εὐμάρειαἐνῶ ἡ λοιπή κοινότης τοῦ λαοῦ σέ πλήρη καί καθολική φτώχεια καί δυστυχἰα.

Ἐπί σχεδόν ἕνα αἰῶνα ζήσαμε ὅλοι τήν διαμάχη τῶν -ισμῶν: σοσιαλισμός/κομμουνισμός (αὐτά τα δύο εἶναι συγκοινωνοῦντα δοχεῖα) κόντρα σέ ὅλα τά λογικά ἄλλα σχήματα, φιλελευθερισμός, ἐκδημοκρατισμός. Μετά ἀπό ἀδιάκοπες διαμάχες σέ ὅλα τά ἐπίπεδα διεπιστώθη ὅτι τό σύστημα σοσιαλισμός/κομμουνισμός ἀπεδείχθη ἀνεπαρκέστατο ἔως καταστροφικό γιά τούς λαούς, μέ τελικό αποτέλεσμα νά ἐξαρθρωθῆ, διαλυθῆ καί αὐτοκαταργηθῆ ἡ ψευδεπίγραφη σοσιαλιστική εὐημερία. Ἀφησε ὅμως ἕνα σημαντικό κουσούρι: ὑπάρχουν ἀνόητοι, πολλοί ἀνόητοι ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ζοῦν ἀκόμη μέ τίς ἀποδεδειγμένως στήν πράξι οὐτοπικές κοινωνικοδιαλυτικές φαντασιώσεις ἑνός ἀρρωστημένου μυαλοῦ, ἀποβεβλημένου ἀπό τήν φυσική του κοιτίδα τήν Γερμανία (ἀλήθεια, αὐτή ἡ χῶρα πῶς τά ἔχει καταφέρει καί ἔχει ἐπηρεάσει δυσμενέστατα ὅλη τήν ἀνθρωπότητα τρείς αἰῶνες τῶρα, τοὐλάχιστον, γιά νά μήν ἀνατρέξουμε σέ παλαιότερες περιόδους μέ τούς Ἀλεμάνους, Οὔνους λαούς πού ἔμειναν στην ἱστορία γιά τήν βαρβαρότητά τους.

Οἱ χῶρες πού ἀτύχησαν στήν Γιάλτα, ὅταν ἡ ζαριά τίς έρριξε στό Ἀνατολικό μπλόκ, βρῆκαν προθύμους συμπαραστᾶτες τίς χῶρες μέ τίς ὁποῖες εἶχαν καταφέρει νά ἀποκτήσουν ἐν τῶ μεταξύ κάποιες έμπορικές σχέσεις, καί κατάφεραν νά ἀνορθώσουν τίς οἰκονομίες τους καί ἐν πολλοῖς καί τήν εὐημερία τοῦλαοῦ τους. Οἱ χῶρες αὐτές, ἀκόμη τώρα, εἶναι πολιτικά πολύ δυσκίνητες καί δυσπροσαρμόσιμες, μέ ἀποτέλεσμα τήν δυσκολία συμβιώσεως μέ τούς γειτονικούς λαούς, τήν άδυναμία κατανοήσεως ἑνός ἄλλου λαοῦ με διαφορετική κουλτούρα, μέ προφανῆ ἀδυναμία κατανοήσεως τῆς ἐννοίας τῆς ἀλληλεγγύης καί ἀλληλοβοηθείας, καί φυσικά τήν ἀκαταληλότητά τους να συμπράξουν σέ μία ἔνωσι κρατῶν μέ ἀπώτερη προοπτική τήν συνομοσπονδιακή συνένωσί τους, πρᾶγμα, κατ'ἐμέ, ἀφελῶς οὐτοπικό, οἰκονομικῶς μή ἐφαρμόσιμο ἀλλά κυρίως καί πολιτικῶς ἀπαράδεκτο. Εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ἡ κεντρική διοίκησις χωρῶν/κρατῶν/λαῶν καί ἄλλο πράγμα μία κοινή συμφωνία ἐμπορικῶν σχέσεων.

Ἄλλο Ε.Ο.Κ. ἄλλο Ε.Ε.Ναί στό πρῶτο, Όχι στο δεύτερο. Ἄλλο πρᾶγμα ή Κοινή Εὐρωπαϊκή Ἀγορά μέχρι τό Μάαστριχτ 1992 καί ἄλλο πράγμα ἡ Γερμανική Εὐρώπη μετά τό 1992.

Παρά ταῦτα οἱ περιπέτειες τοῦ πλανήτου μας μέ τήν χρήσι τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας, οἱ πόλεμοι, ἡ ὑπερεκμετάλλευσις τοῦ ὑπεδάφους, ἡ ἀλόγιστη σπατάλη ὕλης χωρίς τήν δυνατότητα ἀντικαταστάσεώς της, οἱ καταστροφές στό γήϊνο περιβάλλον μέ συνέπειες χιλιάδες πυρκαγιές, λιμούς, λοιμούς, σεισμούς καί καταποντισμούς νά ἔχουν σχηματίση μία πολύ ζοφερή εἰκόνα γιά τό μέλλον τῆς άνθρωπότητος.

Τό χειρότερο ἀπό ὅλα εἶναι ἡ άνθρώπινη ἀπληστία. Και σέ ἀνθρώπινο ἀλλά και σέ πολιτικό ἐπίπεδο, καί τό χειρότερο και σέ πολιτιστικό επίπεδο, κι ἐκεῖ ὁ βυθός εἶναι ἄπατος.

Ἡ διαμόρφωσις τῶν πολιτικῶν συνθηκῶν ἐπέφερε τρομακτικές ἐπιπτώσεις στά ἐμπλεκόμενα κράτη καί λαούς. Στήν ἀρχή πάντα αἰσιόδοξα καί καλά, σύντομα ὅμως μέ ὁλοέν καί χειρότερα ἀποτελέσματα. Τοῦτο ὅμως ἐπιβάλλει τήν άναδόμησι τῶν κοινωνικῶν δομῶν, τόν ἀνασχηματισμό τῶν κρατῶν, τήν ἀλλαγή τῶν διεθνῶν συνθηκῶν προς βελτίωσιν τῶν σχέσεων, τήν άναδιάταξι τῶν οἰκονομικῶν παραγόντων, τἠν ἀνασύστασι τῆς κοινωνίας, τήν ἀναστόχευσι τῶν ἐπιθυμιῶν καί ἐπιδιώξεων.


Βασιλεύς ἀπέθανε, ζήτω Βασιλεύς.


Ὁ κόσμος πρό κοροναϊοῦ καί ὁ κόσμος μετά ἀπό αὐτόν, εἶναι δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι καί πρέπει νά πάρουμε ἀποφάσεις πῶς θέλουμε νά συνεχίση νά εἶναι, διότι ὑπάρχουν ἀντιφατικοί δρόμοι και ἕνα ὄνειρο τοῦ παρελθόντος ἔχει μετατραπῆ σέ ἐφιάλτη τοῦ παρόντος.

The american dream, τό ἀμερικανικό ὄνειρο, ἡ πορεία ἐπί πτωμάτων φθάνει τό ἀποτέλεσμα νά φέρη δολλάρια καί νά θεωρεῖται κοινωνική ἀνέλιξις και ἐπιτυχία, ὡς ἐπιτυχία νά θεωρεῖται ἡ ἀπόκτησις μιᾶς Κάντιλλακ, ἔστω καί ἄν ὁ ἔχων αὐτήν εἶναι προαγωγός, λευκός ἤ μαύρος δέν παίζει κανένα ρόλο, μ' ἄλλα λόγια νἄχης λεφτά καί νά ἀπαιτῆς νά γίνεσαι σεβαστός ἐξ αἰτίας αὐτῶν καί μόνον, ἔστω καί ἄν εἶσαι ξύλο ἀπελέκητο, εἶναι ἕνα ἀποτυχημένο κοινωνικῆς προόδου. Οὕτε ἀπό τήν ἄλλη νά εἶχες ἐσύ ἤ ὁ πατέρας σου τήν εὐκαιρεία λόγω χρονικῆς συγκυρίας, μέ τήν διάλυσι τῆς σοβιετικῆς ἐνώσεως, νά κατακλέψης τό δημόσιο χρῆμα πού ἔτυχε νά βρίσκεται στά δικά σου διαχειριστικά χέρια, καί νά ἰδιοποιηθῆς ξένη περιουσία, νά γίνης ναρκέμπορος, σωματέμπορος, ἡγεμών τῆς νυκτερινῆς ζωῆς τῆς Μόσχας καί τῶν ἄλλων μεγάλων πόλεων τῆς πρώην σοβιετίας, καί νά ἐμφανισθῆς ξαφνικά ὡς μεγιστάνας τοῦ πλούτου στην Δύση. Ἀπό ποῦ τά ἔκανες τά λεφτά σου, λεβέντη μου; Τσιμουδιά ἀπό παντοῦ ὄχι τίποτε ἄλλο, ἀλλά ὑπάρχουν καί τά καλάζνικωφ καί τά οὔζι για να κλείνουν κάποια ἐνοχλητικά στόματα.

Κίνα: μέσα σέ ἕνα ὁλοκληρωτικό νεοκομμουνιστικό καθεστώς, ὅπου τά πάντα εἶναι κεντρικῶς έλεγχόμενα, πῶς δημιουργοῦνται οἱ Κινέζοι ἐπενδυτές; Μπάς κι εἶναι κι αὐτοί άπό τούς ἐκμεταλλευτές τῆς μπουκιᾶς ρυζιοῦ τοῦ μέσου κινεζάκου; Πῶς ξαφνικά τό Νότιο κομμάτι τῆς Κίνας πού εἶχε πάντα σχέσεις μέ τόν Δυτικό κόσμο π.χ Μακάο, Σιγκαπούρη, Χόνγκ-Κόγκ, ἔχει ἐπίπεδο διαβιώσεως Λονδίνου/Σίτι ἤ Μανχάταν Νέας Ὑόρκης; Πῶς βρίσκονται ξαφνικά ἑκατοντάδες δισεκατομυριοῦχοι; Τό ἄλλο μεγαθήριο οἱ Ἰνδίες με 1,3 δίς πληθυσμό, πῶς βάζει παιδάκια 6, 7, 8, χρόνων νά δουλεύουν σἄν δοῦλοι στά έργοστάσια γιά νά κάνουν λεφτά οἱ μαχαραγιάδες;

Ματώνει ἡ σκέψι μου, ὅτι ἡ ἐλευθερία ἐπιλογῶν, ἡ ἐλευθερία ἐπιδιώξεως δημιουργίας, ἡ παραγωγή ἔργου ὑπέρ τῆς κοινωνικῆς εὐημερίας μέ τήν ἀξιοποίησι τῆς σκέψεως, τῆς παιδείας, τῆς ἀξιοσύνης, τῆς δημιουργικότητος, ὅλων αὐτῶν, τῶν ὁποίων εἶμαι καί ἤμουν τόσον ἔνθερμος καί παθιασμένος, ὑποστηρικτής και θιασώτης, ὅτι,ὅλο αύτό τό «μεγαλεῖο τῆς δημιουργίας», τό μέγιστον καί κάλλιστον κίνητρον διά τήν κοινωνικήν βελτίωσιν, ἀνά τήν ὑφήλιον, ἔχει καταστῆ ἐργαλεῖο ἐκμεταλλεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου πόνου καί τῆς δυστυχίας. Ἦλθε ἐπιτέλους ἡ στιγμή νά ἀναστοχαστοῦμε τί εἶναι έκεῖνο πού προέχει, πού ἔχει σημασία σ'αὐτόν τόν κόσμο, σ'αὐτήν τήν ζωή.

Ἡ ἁπλουστάτη, κατ' ἐμέ, τόν ρεαλιστή ὀνειροπόλο, ἀπάντησις εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί ἡ εὐτυχία του. Γι αὐτόν τόν λόγο ἄλλωστε ἐρχόμαστε στήν ζωή, γιά νά γίνουμε οἱ ἴδιοι εὐτυχεῖς καί νά μεταδίδουμε εὐτυχία. Ἄλλος λόγος δέν ὑπάρχει. Καί δέν πρέπει νά ἐπιτρέψουμε νά ὑπάρχη, ἄν δέν ὁδηγῆ στόν ίδιο στόχο. Πῶς ὅμως μποροῦμε να τό πετύχουμε; Θα χρειασθῆ νά σκεφθοῦμε ψύχραιμα μέ διαφορετικά μέτρα καί σταθμά ἀπό ὅτι μέχρι σήμερα.

Ἡ πανδημία τοῦ κοροναϊοῦ ἐπέφερε μία ἀπόλυτο ἰσοπέδωσι κρατῶν, οικονομιῶν, κοινωνιῶν καί ἀνθρώπων, ἰσοπέδωσι πού ὅμοιά της ἡ ἀνθρωπότης δέν εἶχε ξαναζήση. Οἱ ζωές δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων σταμάτησαν, ἡ κίνησις στις πόλεις καί χωριά σταμάτησε καί ξαφνικά ζοῦμε σέ «νεκρές πόλεις» πού θυμίζουν παληά καουμπόϊκα ἔργα. Ὁ ἀπώτερος στόχος ὁ περιορισμός τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ θανατηφόρου ἰοῦ.Παράλληλα μέ τό σταμάτημα τῆς κινήσεως ἐπῆλθε καί ἡ ἐπακόλουθος κατάρρευσις τοῦ οἰκονομικοῦ οἰκοδομήματος. Παῦσις τῆς παραγωγῆς, στάσις ἔμπορίου, ἕνα-ἕνα τά γυάλινα πόδια τῶν γιγάντων σπᾶνε.

Ἡ λογική μέν, μή άναμενομένη ὅμως ἀπό τά διάφορά πολιτικοοικονομικά μοντέλα κατάρρευσις τῶν ψευδεπιγράφων συντελεστῶν εὐημερίας τῶν οἰκονομιῶν τῶν μεγάλων κρατῶν, δηλ. ὁ καταποντισμός τῶν τιμῶν τῶν κούφιων χρηματιστηρίων ὁδηγεῖ σέ μίαἰσοπέδωσι τῶν ἀνταγωνιστριῶν δυνάμεων. Καί πάνω ἀπό ὅλα τά ἰδιαιτέρως δυσάρεστα γιά τούς πολιτικούς καί οικονομικούς ἀναλυτές, φαντάζει ὁ μεγάλος δρᾶκος...τό δημόσιο χρέος κάθε κράτους. Και δημιουργεῖ ἀναστολές, δυσκολίες, ἐντάσεις, καί ἔτι περαιτέρω μείωσι τοῦ βιωτικοῦ ἐπιπέδου τῶν λαῶν. Σταμάτημα στόν πάτο, πνιγμό στό ἔλος, στήν δυστυχία. Θά κάνω τόν παραλληλισμό μέ τήν ρήση τοῦ περιφήμου Ἡρακλείτου:«πάντα ρεῖ» - δηλαδή, χωρίς ροή δέν ὑπάρχει ζωή. Χωρίς κίνησι, τά πάντα πεθαίνουν.


Γιά νά δοῦμε τώρα ἀπό λίγο πιό κοντά τούς παγκόσμιους οἰκονομικούς γίγαντες τοῦ κόσμου.

Λένε, λοιπόν, τά κιτάπια, ὅτι ἡ Αμερική χρωστάει 19,5 τρίς δολλάρια. Κάποιοι λένε κάτι παραπάνω, ἐκεῖ στά 25 τρίς. Μά, γιά νά τά χρωστάει, σέ κάποιον πρέπει νά τά χρωστάει. Σέ ποιόν λοιπόν; Σέ ποιούς;

Ἀπό ὅτι εἶναι γνωστόν στίς Η.Π.Α. ὁ Πρόεδρος ἔχει τήν συνταγματική δυνατότητα να ὑπογράψη ἕνα χαρτί, ἕναI.O.Y. (I Owe You) ἑλληνιστί ὁμόλογον, παραδείγματος χάριν, ὀφείλω100 δις δολλάρια, τό ὁποῖον καταθέτει στό Κεντρικό Νομισματοκοπεῖο/Θησαυροφυλάκειο καί τά ταμεῖα τοῦ κράτους εἰσπράτουν 100 δις δολλάρια. Μ' ἄλλα λόγια ἡ δεξιά τσέπη ὀφείλει στην άριστερή 100 δίς. Καί αὐτό θεωρεῖται δημόσιο χρέος; Για τούς μή σκεπτομένους καθόλου, τοῦτο φαντάζει ὡσάν, τον δρᾶκο πού θα τούς καταβροχθίση. Ειδικῶς μάλιστα την Ἀμερική ὅπου το Ἀμερικανικό Ὄνειρο εἶναι νά βγάζης λεφτά, νά ἀποφεύγης τούς φόρους. Γι αὐτό εἶναι κι ὁ Mr.Presidentἐκεῖ, νά καλύπτη τά κενά, καί μέ ὕφος κιόλας διότι γιά να βγῆς πρόεδρος χρειάζεσαι χρηματοδότες. Νἄτα τά καλά παιδιά πού δείνουν τό στήρισμά τους στήν προεκλογική ἐκστρατεία καί ἀπολαμβάνουν τά ἀγαθά πού περιμένουν στην γωνία. Ἐκεῖ δεν ἔχει ἀερολογίες πού τίς χάφτει ὁ κοσμάκης, ἐκεῖ ἄν δεν ξοφλήσης τήν ὑποχρέωσι πού ανέλαβες,το Κογκρέσσο σέ περνάει ἀπό την μηχανή τοῦ κιμᾶ. Ἀλλά μ' ἀυτά και μ'αὐτά μήν ξεχνᾶμε και τούς λοιπούς παγκοσμίου συνεταίρους, πού συνεχῶς τσακώνονται γιά τό παραδάκι.

Καί γιά νά μήν «μπατάρη» ἡ βάρκα, τά ἰδια κάνει κι ὁ Βλάδίμηρος, τά ἰδια ὁ Κινέζος Σι Τζινπίνγκ, ο Γιαπωνέζος Σίνζο Ἄμπε, ο Νοτιοαφρικανός Σύριλ Ραμαφόζα, ο ΑὐστραλόςΣκόττ Τζών Μόρρισον, ο Καναδός Τζάστιν Τρυντὠ, οι Ἰνδοι, οἱ Μπαγκλανεσιανοί, οι Ἀφγανοί, οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Λίβυοι, ο κόσμος ὅλος κι ὁ ντουνιᾶς, φυσικά ἀκολουθεῖ κατά πόδας καί ἡ «δρακουλίνα» ἡ Ἀνγκελα (τό τυπογραφεῖο τῆς Ε.Ε. εἶναι στήν Φραγκφούρτη, ἅρα), ἀσφαλῶς ὁ μποῦφος ο Μπόρις (μωρέ Εγγλέζος νά σοῦ πετύχη, μέ ὄνομα Ρώσου Βογυάρου), βρέ ὡς κι ὁ ξεβράκωτος ὁ Τουρανιομογγόλος Ὀθωμανός, κατακτητής και ἔποικος τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί Δυτικῆς Ἀσίας, προερχόμενος ἀπό τούς κατοίκους τῶν ὑψιπέδων τῆς ΜογγολίαςΤαγίπ, τυπώνει ὅσα θέλει, ὅτι ὥρα θέλει.

Κι ὅλοι αὐτοί χρωστοῦν καί δέν ἐννοῶ μεταξύ τους, ἐπί παραδείγματι πόσα τσουβάλια χαρτονομίσματα χρωστάει ὁἘρντογάν στόν Πούτιν γιά τούς πυραύλους S 400, διότι αὐτό τελικῶς θά έξαρτηθῆ ἀπό τό τί παιχνίδι θά χρειαστῆ νά παίξη ο Τοῦρκος στήν σκακιέρα τοῦ μεγάλου ἀρχηγοῦ μέ τό μπόλικο μπριγιόλ ἤ μπριγιαντίνη στήν ξανθιά φράντζα καί τό κοκκοράκι. Οἱ νεώτεροι ρωτῆστε καί κανένα παπποῦ νά σᾶς πῆ τί ἦταν τό μπριγιόλ ἐκεῖ στίς δεκαετίες 50 καί 60.

Όλοι χρωστούν σε όλους, απίστευτα, τερατώδη, ἀνυπολόγιστα ποσά «ἀέρα κοπανιστοῦ».Διότι, τελικῶς, μία πίστωσις δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό ἀέρας. Ὁπότε κι εσύ μετά καλεῖσαι νά πληρώσης ἀέρα. Τίποτα δέν αντιστοιχεῖ σέ πραγματικό ἀντίτιμο, ἀπό τότε πού έπαψε νά ὑπάρχει ἡ «Ἀρχή τοῦ χρυσοῦ». Διότι ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει ὁ Παρθενών ἀξίζει πολύ περισσότερο στήν παγκόσμιο πολιτισμική ζωή τῆς ἀνθρωπότητος ἀπό ὅλα τά πετρέλαια τοῦ Τέξαςκαί τῶν λοιπῶν συνεταίρων τοῦ ΟΠΕΚ. Ὁπότε καί ἡ ἀξιακή μας τιμή θα ἔφθανε τά οὐράνια. Μόνον τά θύματα τοῦ Εὐρώ - ἀνάθεμά σας ἀδελφοί Σημίτηδες – άδυνατοῦμε νά σταθοῦμε στά πόδια μας αὐτόνομα, διότι δέν ἔχουμε δικό μας νόμισμα.Τά ἴδια πού ἔπαθε τό Σικάγο, πού ὁ Πρόεδρος τῆς Ἀμερικανικῆς Ὁμοσπονδίας, ο Ντόναντ Ντάκ, ἀπεφάσισε, μέ τό ἔτσι θέλω, νά ἀφήση τήν πολιτεία τοῦ Ἰλλινόϊ νά πτωχεύση. Μέσα στήν ἴδια τήν Ὁμοσπονδία τους.

Παραλογισμοί, παιχνίδια ἐξουσίας, Ρεπουμπλικανοί μέ Δημοκρατικούς, δηλαδή, « ἡ δεξιά ἤ ἡ ἀριστερά τσέπη τοῦ ἑνός καί μοναδικοῦ παντελονιοῦ.» Διαφοροποιήσεις ἐπιπέδου παιδικῆς χαρᾶς, ἀλλά διαφθορά, ἐξαγορά ψήφων, εκβιασμοί φίλων καί συμμάχων, ἀνισότητες καί διαφορές πού δέν μποροῦν νά χωρέσουν στό μυαλόἑνός ἀνθρώπου.


Καί νά σκεφθῆ κανείςὅτι αὐτοί, μαθές, εἶναι οι καλοί!!


Ἔχω τήν ἐντύπωσι πώς εἴμαστε, εἴτε ἀποβλάκωμένοι, εἶτε κυριολεκτικῶς ἀνίδεοι τῶν πραγματικῶν ἐννοιῶν.Κι ὅπως εἶναι φυσικόν μέσα σ'αὐτήν τήν οἰκονομική τρέλλα ὑπάρχουν καί διάφοροι πού ἔχουν παρεισφρύσει στό «κύκλωμα/σύστημα» καί γίνονται «διαχειριστές» γιγαντιαίων κονδυλίων μέ προφανέστατον «ἴδιον» ὄφελος. Οἱ διεθνῶς γνωστοί καρχαρίες. Τα funds και οἱ Soros Ἀπό τά λεφτουδάκια αὐτά χρηματοδοτοῦνται καί τά εὐγενῆ ἱδρύματα ὅπως τό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) μέ ἕδρα, ποῦ ἀλλοῦ(;), τήν Οὐάσιγκτων. Άλλοίμονο! Μήν σᾶς κοροϊδεύει ἡ δήθεν συμμετοχή τῆς Βραζιλίας ἤ κάποια ἄλλης χώρας στό Δ.Σ. τοῦ Δ.Ν.Τ.,διότι ὅ,τι παίξει ἡ «φλογέρα τοῦ τσοπάνη» τέτοιο χορό σέρνουν τά μέλη τοῦ ΔΝΤ.

Κι ἔτσι φυσικά, μέ τόν Διεθνῆ Καταναγκαστικό Δανεισμό, μέ ὅρους ἐξαθλιωτικούς γιά τούς πανταχόθεν καταπιεζομένους λαούς νά δανεισθοῦν ἀναγκαστικῶς καί ὑποχρεωτικῶς, τό μέν ταμειάκι αὐγατίζει τό παραδάκι του, ἐνῶ παράλληλα σέ πολιτικό ἐπίπεδο, ἡ ἐξάρτησις γίνεται ἀπόλυτος, κυριαρχική, έξουθενωτική, ἀντιλαϊκή, καί ἀπάνθρωπη.

Γιατί νομίζετε, ὅτι ἔκαναν 4 μέρες νά ἀποφασίσουν στίς Βρυξέλλες νά ἀλλάξουν τόν συσχετισμό ἀτόκου βοηθείας στά κράτη μέλη καί ἐντόκων δανείων! Δεδομένου ὅτι ἐπρόκειτο περί μιᾶς πανδημείας πού κτύπησε τόν κόσμο ὅλο, διέλυσε ἀναγκαστικά τίς οἰκονομίες, ἔφερε σέ ἀπόγνωσι τόν ἁπλόν ἀνθρωπᾶκο, πού έχασε την δουλειά του ἤ την σύνταξί του. Αὐτά εἶναι λεπτομέρειες γιά μερικούς βορειοευρωπαίους. Ὅμως ἐπειδή σφαίρα είναι και γυρίζει, θἄρθη ἡ στιγμή να εἰσπράξουν τά «δικαιούμενά τους». Θά σφαδάζουν ζητῶντας. Θά μοῦ πήτε, καί δικαίως, βρέ μπαγάσα, ἄσε τίς διαπιστώσεις καί προχῶρα στό διά ταῦτα.

Μήν βιάζεστε, ἀναγκαῖο τό κακό τῶν διαπιστώσεων, διότι διαφορετικά δέν μποροῦμε νά κατανοήσουμε τήν οὐσιαστική αἰτιολόγησι, καί ὄχι πρόχειρη δικαιολόγησι, τῶν ἑπομένων σχεδίων, προτάσεων καί πράξεων ἀκόμη.

Ξεκινάω ἀπό τά «σίγουρα», πληροφορίες ἀπό μέλη τῆς οικογενείας μου πού μοῦ δίδουν τά μηνύματα. Οἱ Εὐρωπαϊκές χῶρες, όπως: ή Αγγλία, ή Γερμανία, ή Νορβηγία, ή Ἑλβετία, ή Ἰταλία, ή Λεττονία, ή Ἐσθονία, ή Λιθουανία, ή Ἰρλανδία, ή Σκωτία, ή Γαλλία, ή Ἱσπανία, ὅλες οἱ χῶρες, ἤ μᾶλλον ὅλοι οἱ λαοί τους, σκέπτονται καί θεωροῦν ἀσφαλέστερη τήν παραμονή τους στήν χῶρα τους, τῆς ὁποίας τό σύστημα Ὑγείας γνωρίζουν καλύτερα ἀπό τά ξένα καί ἐπί πλέον στήν κακή περίπτωσι ὅπου τούς πιάνει ὁ κοροναϊός θα προτιμούσαν νά βρίσκονται σπίτι τους, ἤ κοντά στο σπίτι τους στην πατρίδα τους, παρά στά ξένα. Ὅλοι αὐτοί δέν θα ταξιδέψουν οὔτε πρός τήν ἀσφαλέστερη Ἑλλάδα οὔτε κἄν πρός τά ἀπομονωμένα νησιά τοῦ Ἀτλαντικοῦ ἤ Εἰρηνικοῦ πού πιθανόν νά μήν ἔχουν πληγῆ καθόλου. Ὁ ξένος τουρισμός γιά τήν φετεινή χρονιά εἶναι κατά την ἄποψί μου ἕνα πελώριο έρωτηματικό. Ἡ ἐπιστροφή ἴσως κάποιων φοιτητῶν μας ἀπό τό ἐξωτερικό δέν μπορεῖ νά θεωρηθῆ τουρισμός. Τό θέμα εἶναι πῶς θά βοηθήση τό κρᾶτος νά κρατηθοῦν ζωντανές αὐτές οἱ ἐπιχειρήσεις γιά ἕνα ὁλόκληρο ἔτος; Και μαζί μ' αὐτές, ἀπαραιτήτως καί οἱ ἐργαζόμενοί τους. Δύσκολο καί ἀκριβό τό πρόβλημα, άλλά ἐπιλύσιμο σίγουρα.

Φυσικά θά πρέπη καί κάτι δικά μας «φροῦτα»νάσταματήσουν τά ἀνόητα ταξιδάκια στήν Σόφια, στήν Βάρνα, στήν Πόλι, στό Κουσάντασι μέ πρόσχημα τήν Ἔφεσσο, στό Κανάκαλε, Σμύρνη, Αϊβαλί και άλλους τουρκικούς προορισμούς. Ὅχι λεφτά στούς έχθρούς μας. Κι ἄν σᾶς φαίνεται διπλωματικά βαρειά ἡ ἔκφρασις, νά τήν ἀλλάξουμε σέ «ἀσπόνδους φίλους». Θά πρέπη νά στηρίξουμε τόν δικό μας ἐγχώριο τουρισμό, ὑπάρχουν χιλιάδες μαγικοί προορισμοί,νά γνωρίσουμε τήν Ἑλληνική μας Πατρίδα, τήν Μάννα Γῆ μας, τόν ἱερώτερο τόπο πάνω σ' αὐτόν τόν Πλανήτη!

Αὐτά τά λίγα γιά τόν τουρισμό μιᾶς καί ἀρχίζει τό καλοκαιράκι καί πάνω ἀπό τά μισά ἔσοδα τῆς χῶρας προέρχονται ἀπό τήν βαρειά βιομηχανία τοῦ Τουρισμοῦ. Ἀς προσπαθήσουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νά τήν κρατήσουμε ὄρθια, ἔστω καί σἄν βιοτεχνία, οἰκοτεχνία βρέ ἀδελφέ. Πρός Θεοῦ, φτάνει νά μήν πεθάνη μέσα στόν χρόνο. Καίμήν ξεχνάμε, οὔτε οἱ Κυβερνήσεις, οὔτε τά Κράτη φταῖνε, οὔτε οἱ ἐπιχειρήσεις, πού ἀναγκάσθηκαν να κλείσουν μέ τό ζόρι. Κι οὔτε μπορεῖ νά εὐθύνονται οἱ ξενοδόχοι γιατί ἀκυρώθηκαν τά τάξίδια. Ἀκόμη κι ἡ οἰκονομική βοήθεια πού μπορεῖ να χρειασθῆ να πάρουμε, θά πρέπη νά εἶναι ὄχι μόνον ἄτοκη ἀλλά καίμή ἐπιστρέψιμη.


Τώρα, οἱ ἄλλες πλευρές τῆς κοινωνίας. Με άφορμή μία ἀναφορά μου λίγο πιό πάνω ἀποδεικνύεται σήμερα ἡ μεγίστη προδοτική τῶν Ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων (ἀπό τί ἄραγε; ἀπό την ἀναπόφευκτο σύγκρισι;) προσπαθοῦν νά ἀπαγορεύσουν τήν ὕπαρξι ξένων Πανεπιστημίων στήν Ἑλλάδα. Δηλαδή τήν ἀπώλεια τεραστίου εἰσοδήματος γιά τήν χώρα, Ὅπου, ἀντί γιά ἕνα ἑκατομμύριο «εἰσβολεῖς-ἐποίκους» (πού ἡλιθίως τούς ἀποκαλοῦμε οἰκονομικούς μετανᾶστες καί ταλαίπωρους δῆθεν πολιτικούς πρόσφυγες καί φυγάδες, πού τούς πληρώνουμε κι ἀπό πάνω, ἐπειδή μᾶς ἔφθασαν πεσκέσι), θα ἔπρεπε να ἔχουμε ἕνα-δύο ἐκατομμύρια «ξένους» φοιτητές, νά σπουδάζουν κλασική παιδείαστήν μήτρα τοῦ γνωστικοῦ αὐτοῦ πεδίου καί ὄχι σέ ξένα Πανεπιστήμια. Νά θυμίσω ὅτι πρόσφυγες ὠνομάζοντο οἱ Ἕλληνες κάτοικοι τῆς Ἀρχαίας Ἰωνίας, μετωνομασθείσης σέ Μικρά Άσία, καθώς καί οἱ Ἕλληνες κάτοικοι τῆς Βασσιλίδος τῶν Πόλεων, τῆς Κωνσταντινουπόλεως οἱ ὁποῖοι ἐξεδιώχθησαν μέ «πογκρόμ» φυλετικοῦ καί θρησκευτικοῦχαρακτῆρος. Μπλέξαμε λοιπόν καί τίς ἔννοιες λόγῳ πολιτικῆς βλακείας.

Ἀντί λοιπόν τούς ξένους μουσουλμάνους, αὐριανή Πέμπτη φάλαγγα τοῦ Ἐρντογάν σέ περίπτωσι μᾶλλον ἀναγκαίας συρράξεως, θά εἴχαμε ἕνα ἑκατομμύριο ξένους φοιτητές, νά ἀφήνουν δίδακτρα καί τροφεῖα καί έπί πλέον θά εἴχαμε καί ἕνα ἑκατομμύριο φίλους ἀνά τόν κόσμο νά ὑπερασπίζονται τά δικαιώματά μας. Διότι, βέβαια, ὡς μορφωμένοι ἄνθρωποι θά πήγαιναν στίς πατρίδες τους νά καταλάβουν κορυφαῖες θέσεις τῆς κοινωνικῆς πυραμίδος.

Αὐτά, φυσικά, ὅλα χάνονται χάριν τοῦ «ὑψηλοῦ» I.Q. τῶν κομμουνιστοσοσιαληστῶν (παρακαλῶ να μήν διορθωθῆ το -η στο -ληστῶν), ἀρνητῶν ἐκ πεποιθήσεως τῆς κάθε σοβαρῆς προόδου σ'αὐτόν τόν τόπο, ἀφοῦ ἡ γλῶσσα, ἡ φιλοσοφία καί κυρίως ἡ λογική τους βρίσκεται κλειδωμένη σέ ἕνα ντουλάπι ἀπό τό 1867. Ζοῦν στόν 19ο αἰῶνα πού ἔζησαν ὁ «ἄρρωστος καί ἀσταθής συμφεροντολόγος καί ἀπαρνητής τῆς Πατρίδος του» «φιλόσοφος» Κάρολος Μάρξ καί ὁ κομπλεξικός «ἐπαγγελματίας ἐπαναστάτης» Βλαδίμηρος Ἰλιτς Οὐλιάνοφ, μέ τό ψευδώδυμο Λένιν. Τήν τελική πινελιά μέ «λάκα», τήν κρατήσανε ἀπό τόν «ἀρχιδολοφόνο τῶν λαῶν» Ἰωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, ἐπωνομασθέντα «ἀτσάλινο» δηλ. Στάλιν (Γερμανιστί Stahl (στάαλ), σημαίνει ἀτσάλι, χάλυβας). Ἀρκετά γιά τήν περιωρισμένη νοημοσύνη τῆς προδοτικῆς ἀριστερᾶς.

Ὁλοκληρώνοντας τίς σκέψεις περί Παιδείας, πιστεύω, πάντα, ὅτι πρέπει νά εἶναι τό βασικό μέλημα, ή κεντρική σκέψις καί ή πρώτη ἐνέργεια ἡ ἀναδιάρθρωσις τῆς παιδείας, καί ἡ ἐπανασύνδεσις τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος μας μέ τό παρόν καί κυρίως τό μέλλον. Επ'αὐτῆς δέ τῆς ἀνάγκης πρέπει νά γίνη ἀντιληπτόν, ὅτι παίζει ρόλο ἀκόμη καί στόν σύγχρονο κόσμο μας, ὅπου τό ἄθλιον χρῆμα ἐξουσιάζει τά πάντα, ἡ παιδεία, μπορεῖ να γίνη πηγή σοβαροτάτων ἐσόδων γιά τό κρᾶτος ἀλλά καί τόν λαόν.

Ἐπικαλούμενος τόν σπουδαῖον καί ἰδιαιτέρως διακεκριμένον καθηγητήν τοῦ Πολυτεχνείου Θαεοδόσιον Τάσιον, «οἱ ἀξίες καί ἀρετές εἰς τήν παιδείαν εἶναι αὐτά πού προφέρουν ποιότητα στήν καινοτόμο ἐκπαίδευσι. Καί τίς ἀξίες καί ἀρετές τίς βρίσκουμε εὐκολότερα στήν ἀρχαία Ἑλληνική Παιδεία». Τό ἀντικείμενον χρήζει εἰδικῆς ἐνδελεχοῦς καί ἐντελεχοῦς μελέτης καί ἀναφορᾶς.

Μετά από περίπου 4 μῆνες «ἀγρανάπαυσι ἀλλά μέ σκέψεις πολλές» ἐπανέρχομαι, ἐλπίζοντας ὅτι θά βοηθήσω στήν δημιουργία κάποιων «θέσεων», πού σέ κάποιους μπορεῖ να χρησιμεύσουν στήν ἑδραίωσι σχετικῶν, πολιτικῶν ἀπόψεων στηριγμένων σέ διαφορετικές βάσεις ἂπό αὐτές τίς ἤδη δοκιμασμένες καί ἀποτυχημένες.

Πρίν φθάσουμε στό ἀνωτέρω ἀναγκαῖο γιά τήν μελέτη μας στάδιο, θεωρῶ ἰδιαιτέρως χρήσιμο, τώρα πού τά προβλήματα τῆς Τουρκιᾶς μέ ὅλον τόν κόσμο, μέ ἀφορμή τήν Τρίτη Ἄλωσι τῆς Ἁγιασοφιᾶς (1η 1204 - 2α 1453 - 3η 2020) ἔχουν γιγαντωθῆ, θά πρέπη νά ξαναθυμίσουμε σέ ὅλους μας τί ἐστί Τοῦρκος. Κλείνω τίς δικές μου σκέψεις μέ μιά ἁπλή κουβέντα:

«Ἄχ, Ἑλλάδα μου, λιακάδα τῆς ζωῆς μου, τί τραβᾶς κι ἐσύ ταλαίπωρη...»


«Γένους Θηλυκού», γράφει ο Νικόλαος Μαντάς
«Ο Άνθρωπος, Τό Σύμπαν και η Έκφρασίς τους: ο Λόγο...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/