InTownPost

Ακολουθήστε μας :

22
Παρ, Οκτ
Tο διάβασαν 178 άτομα (178 Views)

«Αντίο, Ηλίθιοι»

ADIEU-LES-CONS_22


«Αντίο, Ηλίθιοι»

(Adieu les Cons)

Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Γαλλία (2020)

Σκηνοθεσία: Αλμπέρ Ντιποντέλ

Με τους: Βιρζινί Εφιρά, Αλμπέρ Ντιποντέλ, Νικολά Μαριέ

Διακρίσεις: 7 Βραβεία Σεζάρ: Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου και Σκηνοθεσίας (Αλμπέρ Ντιποντέλ), Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου (Νικολά Μαριέ), Φωτογραφίας, Σχεδιασμού Παραγωγής και του νέου βραβείου «César des Lycéens», για το οποίο ψηφίζουν 1.500 μαθητές Λυκείου.

Διάρκεια: 87'

Διανομή: Weird Wave


Η 43χρονη κομμώτρια Σιζ Τραπέ (Βιρζινί Εφιρά - πολύ καλή) διαπιστώνει ότι είναι βαριά άρρωστη και ο χρόνος της ζωής της ελάχιστος. Αποφασίζει να ψάξει για ένα παιδί που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όταν ήταν μόλις 15 ετών και μετά την γέννα ο γιατρός το εξαφάνισε για να το αναλάβει ανάδοχη οικογένεια.

Στο κρατικό, γραφειοκρατικό χάος, η Σιζ διασταυρώνεται με τον 50χρονο, υπεύθυνο πληροφορικής του Οργανισμού Υγείας, τον εργατικό, ευφυή και στα πρώθυρα νευρικής κρίσης προγραμματιστή Ζαν Μπατίστ Κισάς (Αλμπέρ Ντιποντέλ – καλός), που αποτυγχάνει να αυτοκτονήσει μέσα στο γραφείο, γιατί ο διευθυντής του στις προαγωγές τον πέταξε στην άκρη για κάποιο νεώτερο σε ηλικία στέλεχος. Τέλος, ο τυφλός, ενθουσιώδης αρχειοφύλακας που απεχθάνεται τους αστυνομικούς, ο κύριος Μπλαν (Νικολά Μαριέ – καλός), συμπληρώνει το εξωφρενικό τρίο αναζήτησης ενός παιδιού χαμένο στην χαρτούρα και τον χρόνο.



Ταινία, εξαιρετικά αφιερωμένη στον αξέχαστο Τέρι Τζόουνς των Μόντι Πάιθονς, που αποχώρησε από την ζωή τον Ιανουάριο του 2020 και με τον οποίο ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής, Αλμπέρ Ντιποντέλ συνεργάστηκε στο παρελθόν σε δύο ταινίες («Le Créateur» και «Bernie»). Ο Γάλλος Ντιποντέλ, πάντα βρισκόταν εντός του σαρκαστικού, σατιρικού πνεύματος των Μόντι Πάιθονς και των δυο Τέρι του θιάσου: του Γκίλιαμ και του Τζόουνς, ενώ οι αναφορές του, ειδικά σε αυτή την ταινία είναι άπειρες. Επίσης και η γαλλική κινηματογραφική σχολή έχει να παρουσιάσει τον μετασχηματισμό του δράματος σε αναρχική, μαύρη κωμωδία, περνώντας μεταξύ σφύρας και άκμονος από το βλέμμα του Ζακ Τατί και του ήρωα του, τον κύριο Ιλό, τις μικροαστικές εμμονές και την υστερία, τον καταναλωτισμό και την αλλοίωση του κοινωνικού στοιχείου, εν ονόματι της προόδου.

Η μετάλλαξη του τραγικού και του δραματικού στοιχείου σε κωμωδία, όπως ο θάνατος, η αυτοκτονία, η αναπηρία, οι βάναυσοι εργασιακοί χώροι, η αλλαγή των φιλικών συνοικιών σε απρόσωπα τερατουργήματα στην σύγχρονη μετακαπιταλιστική περίοδο είναι έντονα αποτυπωμένα με κριτική διάθεση αλλά και ρομαντικά ραντίσματα στην ταινία του Αλμπέρ Ντιποντέλ, πλαισιωμένα εντός μιας καλής σκηνοθεσίας, αλλά και φωτογραφίας του Αλέξις Καβιρσίν, κερδίζοντας ένα από τα επτά βραβεία Σεζάρ, δίχως όμως το σενάριο να είναι αποκαλυπτικό και να αναβλύζει πρωτοτυπία και σπιρτάδα. Η περιοδεία εντός και εκτός των σκοτεινών καταστάσεων με γέλιο, εκ των οποίων κάποιες είναι πετυχημένες, απλά δημιουργούν το αυτονόητο στο γενικότερο κλίμα της ταινίας που ξέρεις ότι θα δεις, με τις συμπαθητικές ερμηνείες του τρίο της συμφοράς. Η αλήθεια είναι, πως η πλοκή από ένα σημείο και έπειτα πέφτει σε τέλμα, ψάχνοντας σημεία απεγκλωβισμού και δυστυχώς οδηγούν σεναριογράφο και σκηνοθέτη στην οδό της φράγκικης πεπατημένης των ευκολιών, άλλοτε με αφελείς σεκάνς και άλλοτε με την γνωστή γαλλό-θεατράλε υποκριτική των ηθοποιών.

Ακόμα ένα κινηματογραφικό θύμα του τηλεοπτικού φαστ φουντ, που μόλις το γευτείς μετά από μια ώρα ξαναπεινάς.


Photo gallery: «Αντίο, Ηλίθιοι»

«Βασιλιάς Όττο»
«Cry Macho»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/