24
Πεμ, Σεπ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«62 χρόνια Michael Jackson: Υπερβολές, Μουσική, Συναυλίες, Σεξ», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

 

Διαβάζω το post μιας φίλης:

«Ήταν 29 Αυγούστου του 1958 όταν ήρθε στον κόσμο ο άνθρωπος που θα άλλαζε την μουσική για πάντα».

Σκέφτομαι: αληθεύει τελικά αυτό; Ναι, υπερφίαλα εμπορικός, σίγουρα: θα χοροπηδάει στη συλλογική μνήμη για χρόνια, όχι μόνο για θετικούς λόγους. Αλλά πόσο άλλαξε τη μουσική για πάντα; 'Πούλησε', ναι, αλλά… Για να δούμε. 

Crossing over

Μουσικά, ας ξεκινήσουμε καταμετρώντας κάποια αναμφίβολα θετικά στοιχεία.

1: Ως παιδί-τραγουδιστής και χορευτής, πολύ καλός, ναι. Μετά από το βρωμόξυλο που μπούχτισε από τον ελεεινό πατέρα του, (στου οποίου την αυστηρότητα χρωστάει και τις υπερ-δυνατότητές του βέβαια, It's very complicate!), έγινε από νωρίς-νωρίς η οικογενειακή 'χήνα με τα χρυσά αυγά'.

2- Ως καλό 'αυτί': όντας από παιδάκι μέσα στην καλύτερη εποχή της σύγχρονης μουσικής, (late 60s - early 70s), συνεργαζόμενος με τους κορυφαίους της εποχής, απέκτησε υψηλό αισθητήριο και top connections. Το χάρισμα, το ταλέντο του είναι πασιφανές, αυτονόητο -τον έφερε τόσο μακριά που γίνανε σταρς και τα ατάλαντα ή ημιτάλαντα αδερφια του. 

Εκτός λοιπόν από το 'γαλόνι' του καλύτερου και εμπορικότερου 'παιδιού-τραγουδιστή': τη μουσική των Jackson-5 δεν μπορεί κανείς να την πει πρωτοποριακή. Προηγούνται 'τα θηρία': Little Richard, James Brown, Sly Stone, Stevie Wonder, Earth Wind & Fire, για να μην πιάσουμε Blues & Jazz.

Μάικλ Τζάκσον (αριστερά), Κουίνσι Τζόουνς (μέση) και Πρινς (δεξιά)


Με μέντορα έναν πραγματικό μουσικό 'γίγαντα', τον –(τότε!)- ιδιοφυή και περφεξιονιστή Quincy Jones, ο MJ έγινε ο εμπορικότερος καλλιτέχνης της εποχής του, αντιγράφοντας ήδη εφαρμοσμένες συνταγές ουσιαστικά, 'γυαλίζοντάς' τες μέχρι να γίνουν irresistible. 

Beat it

Ενήλικος πια, ο MJ έκανε τον καλό disco δίσκο του 'Off the wall' –όταν η disco είχε ήδη πλημμυρίσει τα charts. Λίγο μετά, όταν η electro-pop ήρθε ως το 'new hot thing': αποφασίστηκε (από τον ίδιο ή και τον μουσικό 'μηχανισμό' γύρω του) να πλασαριστεί όχι ως 'black' artist αλλά ως crossover-pop act. Όταν το pop-metal πλημμύρισε τα charts, o MJ το υιοθέτησε πάλι. 

Η θριαμβευτική 'τριλογία' που ακολουθεί, (Thriller, Bad, Dangerous), είναι ακριβώς αυτό: chart music. Δηλαδή: ένα mix από τραγούδια για 'τον καθένα', και electro και funky και rock ακόμη και hard rock metal. Εδώ είναι που ο MJ αρχίζει να …ασπρίζει! 


Επιτομή του εγχειρήματος –στο 1ο άλμπουμ της τριλογίας- είναι το 'επικό' Beat it, ένα ξεκάθαρα Hard Rock κομμάτι, στο οποίο επιστρατεύεται ο φρέσκος 'θεός' της κιθάρας Eddie Van Halen με το 'ιστορικό' solo του, (δεν πληρώθηκε …ούτε σεντ!). Μετά, και στους άλλους δύο δίσκους θα υπάρχει crossover/hard-rock κομμάτι: στο 'Bad' το 'Dirty Diana' και στο 'Dangerous' το 'Give in to me' – το τελευταίο: πασιφανέστατα κλεμμένο από το Alone again των Dokken!!!


Και θα επιστρατεύεται ο hottest guitar-hero κάθε φορά, ο Steve Stevens στο 'Dirty Diana' και ο Slash στο 'Give in to me', (και τα δύο αυτά: ωχρές σκιές του career-making 'Beat it'). 

Άλλα κομμάτια, όπως τα 'Bad' 'Smooth criminal', 'Black or white', 'They don't care about us', 'Earth song', έχουν rock structure με pop/rock ενορχήστρωση. 

Αυτό, το crossover στοιχείο είναι που ξεχωρίζει τον MJ, παίρνοντας 'ψήφους', δηλαδή: πωλήσεις, από το σύνολο του κοινού. Τους το δίνω: σε MJ και Quincy. Pop δίσκοι 'για όλους'. 25άρης ακόμα, ήταν ήδη σταρ εδώ και είκοσι σχεδόν χρόνια. 


Live : χορευτής/τραγουδιστής

Εδώ είναι που ο χορευτής MJ 'καπακώνει' τον τραγουδιστή MJ: οι συναυλίες του γίνονται όλο και περισσότερο 'χορευτικά' υπερθεάματα, με σταδιακά όλο και περισσότερο playback: 50/50 στην 'Bad Tour' - 80-90% στην 'Dangerous Tour'. Στ' αλήθεια: δεν μπορεί κάποιος να τραγουδήσει όπως ο MJ σ' εκείνους τους δίσκους, χορεύοντας απαιτητικές dance ρουτίνες συγχρόνως. Something's got to give. 


Ως χορευτής, πάλι «διαβασμένος» και ταλαντούχος, θα προσλάβει τους καλύτερους χορογράφους –οι περισσότερες χορογραφίες του δεν είναι δικές του 'δημιουργίες', ούτε καν το moonwalking, (που υπήρχε εδώ και δεκαετίες στο jazz-dance), θα κάνει το δικό του 'dance jukebox', όχι ανανεώνοντας, αλλά 'συνοψίζοντας'. Δοκιμασμένες συνταγές πάλι. Αλλά βέβαια, δεν είναι λίγο: να γίνεις ο 'βασιλιάς της ποπ', με οποιονδήποτε τρόπο, οποιεσδήποτε συνταγές.  

Τώρα πια γίνεται περισσότερο celebrity/media persona παρά μουσικός. 

Το να εμφανιστεί και μόνο στη σκηνή φτάνει για να φέρει λιποθυμίες και κατακλυσμούς δακρύων σε αρένες γεμάτες παιδάκια. 

Playback και λάθη επί σκηνής, κακόγουστες αποτυχίες -όπως το 'Captain Eo': περνούν στα ψιλά γράμματα. 



Prince

Ενάμιση μήνα πριν τον MJ γεννήθηκε το πραγματικό φαινόμενο: Prince Rogers Nelson. Το άλλο παιδί-θαύμα που βάζει κάτω τον MJ σε όλα μα όλα τα επίπεδα:

Μοναδικός συνθέτης/στιχουργός της μουσικής & των τραγουδιών του, στους πρώτους δίσκους έπαιξε όλα τα όργανα μόνος του!!! Ως κιθαρίστας και μόνο: θεωρείται ισάξιος όσων προανέφερα, συνεχιστής του Hendrix. Μεγαλύτερη φωνητική έκταση και 'πολυχρωμία' απ' τον MJ και: Ποτέ δεν καταδέχτηκε να τραγουδήσει playback, ούτε σε ένα live – κάνοντας συγχρόνως και (δικές του) χορευτικές φιγούρες και ρουτίνες που θα ζόριζαν και τον MJ. Και απέναντι στους 3-4 λαμπρούς δίσκους του MJ, ο Prince έχει δυο-τρεις ντουζίνες: ένα μουσικό έργο που τον φέρνει ως σπουδαίο και κορυφαίο ανανεωτή της αμερικάνικης και παγκόσμιας μουσικής σκηνής στις δεκαετίες που έδρασε. Όσο ο MJ γινόταν όλο και περισσότερο 'είδηση' για αλλόκοτους λόγους, (βλ. παρακάτω), ο Prince έκανε μουσικές αλχημείες 'οργανικά', όχι μόνο με studio tricks: jazz, rock, funk, blues, electro, classical. The Real thing. 

Τραγελαφικά: θυμάμαι να προσπαθεί η εταιρία του να πλασάρει τον MJ ως έναν σύγχρονο Μότσαρτ - τους κράξανε και το συμμαζέψανε άμεσα. Αν κάποιος μπορούσε να κάνει κάποιο τέτοιο τραβηγμένο claim, είναι ο άλλος κύριος αυτής εδώ της παραγράφου, ένας 'funky Miles Davis', o Prince. 

Σίγουρα έφυγαν και οι δύο πολύ νωρίς. Medication drugs: η μοιραία συνταγή και για τους δύο. Ο Prince: πάντα full ενεργός μουσικά και δημιουργικά. Ο άλλος: μετά το άλμπουμ 'Dangerous' έκανε λίγα έως ελάχιστα. Ο MJ -κατά δική του ομολογία- μισούσε τις συναυλίες και τις περιοδείες, ο Prince είχε το stage για 2o σπίτι του. 


Πλαστικές παραμορφώσεις και παιδεραστία

Έχω τη δική μου θεωρία. Goes like this:

Το καταπιεσμένο παιδάκι Michael Jackson είναι μια τραγική φιγούρα. Πέρα από τους ξυλοδαρμούς που υπέστη, δεν αποκλείεται να παρενοχλήθηκε και σεξουαλικά. Ένα παιδί-ψυχικό ράκος, ένα παιδί-superstar παράλληλα. Θανατηφόρος συνδυασμός.

Παρατηρήστε τώρα: το μακιγιάζ, το 'βάψιμο' του MJ κατά τη διάρκεια της μεγάλης δόξας του, (δεύτερο μισό των 80s), δεν είναι glam/stage μακιγιάζ. Είναι γυναικείο μακιγιάζ. Πιο πολύ Boy George παρά Motley Crue π.χ. Και κυκλοφορούσε έτσι πάντα, όχι μόνο επί σκηνής. Παράλληλα: ένα κανονικό οικειοθελές 'πειραματόζωο' στα τραπέζια cosmetic χειρουργών – ακόμη και αλγολαγνεία θα μπορούσε κανείς να υποθέσει. Το όμορφο αγόρι του άλμπουμ 'Thriller' αρχίζει να παραμορφώνεται πέραν αναγνωρίσεως.

Διαταραγμένος ψυχικά & σεξουαλικά, από παιδί, μάλλον 'την έβρισκε' με διάφορους τρόπους. Άλλοι τον λένε asexual άλλοι polysexual. Με τα αφόρητα complex της παιδικής ηλικίας, φέρεται να κοντοστέκεται ανάμεσα σε επιλογές, να ενδίδει ενίοτε, καταλήγοντας να αποκτήσει δικά του -λευκά!- παιδιά 'κατά παραγγελία'.

Η γενική 'λεύκανση' έφερε και πολλές δυσμενείς αντιδράσεις από το black community. "I'm not going to spend my life being a color" (?!), λέει ένας στίχος στο 'Black or White'. Κι άλλοι έγχρωμοι καλλιτέχνες της εποχής 'απάλυναν' τους χρωματικούς τόνους -κυρίως με μακιγιάζ- αλλά ο MJ το 'τερμάτισε', καταλήγοντας πιο λευκός κι από Σουηδός. Προσπάθεια απομάκρυνσης από τον πατέρα-τέρας; Περισσότερο media appeal;

Καθ' εικασία: στα 80s ο MJ φαντάζει ξεκάθαρα gay και συγχρόνως 'ακόμα παιδί', στα 90s γίνεται σοβαρή προσπάθεια να πλασαριστεί ως male, με κωμικοτραγικά media κατασκευάσματα. Δείτε πως μιλάει, φέρεται, κινείται στις συνεντεύξεις του.

Όλα αυτά, φυσικά και δεν είναι κατακριτέα: γούστο του και καπέλο του.

Μα το 'holy grail' των ultra rich & famous σεξουαλικά διαταραγμένων είναι το 'απαγορευμένο'… 


Θα ευχόμουν να μην είναι αλήθεια, θα ευχόμουν όλοι αυτοί που άφηναν τα παιδιά τους για εβδομάδες μαζί του, (κατάπτυστοι γονείς, τυφλωμένοι από χρήμα, δόξα), να στήσανε πλεκτάνες και ο MJ να ήταν 'αθώα περιστερά'. Μα όπου υπάρχει καπνός υπάρχει φωτιά. Ακόμη και μετά τις δίκες, ο MJ συνέχιζε να κοιμάται με παιδιά: το λέει ο ίδιος ανερυθρίαστα στις τότε συνεντεύξεις του!

 

Smooth -but- criminal 

Δεν είναι ο παιδεραστής-βιαστής. Είναι φουλ-σιροπιασμένες κι επιχρυσωμένες αποπλανήσεις. Έκανε τα παιδιά να τον ερωτεύονται. Ακόμη και σήμερα με εντυπωσιάζει το 'γκελ' που έχουν στα παιδάκια τα τραγούδια και τα videos του. Η διαταραχή μπορεί να γίνει διαστροφή, του χείριστου είδους: αίσχος, απόλυτα καταδικαστέο. (Σταμάτησα να ακούω και να παίζω στα live μου μουσική του MJ για χρόνια).

Κατά τα φαινόμενα: ό,τι υπέστη ως παιδί το έπραξε και ο ίδιος, σε ζώνη ατιμωρησίας. Όπως προστατευμένοι εγκληματίες του 'κλήρου', πολιτικοί, κινηματογραφικοί παραγωγοί.


Too much power, money, fame

Ακραίος πρωταθλητισμός: ο Michael Jackson (51) έζησε τόσες αποθεώσεις που θα χόρταιναν ακόμη και εκατό διεθνείς superstars. Το ίδιο και ο Prince (58). 

Το ίδιο και η Whitney Houston (48), και ο George Michael (53). Από υπερβολή σε υπερβολή, δίχως αίσθηση μέτρου, θύματα διαφόρων drugs – όπως τα drugs της δημοσιότητας ή της χλιδής. Αλλά όλοι θέλουν το 'περισσότερο'.

Το καλλιτεχνικό τους έργο θα κριθεί και ξεσκαρταριστεί από τον χρόνο, ανεξάρτητα από το πόσο διαφημίστηκαν στην εποχή τους. 

Κάπου αλλού θα σας πω για τότε που είδα δια ζώσης τον MJ -όχι σε συναυλία- και βέβαια: για το χρονικό της προγραμματισμένης συναυλίας του στην Ελλάδα, (Dangerous Tour), που δυστυχώς ακυρώθηκε. 

«Τον Ιούλιο του 1964 γεννήθηκε ο Chris Cornell», γ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares