fbpx

«4 Oscars για τον Freddie Mercury», του Νάσου Καββαθά

 

 

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

The Show Goes On

Τα Oscars δίνονται σε ταινίες σύμφωνα με την εμπορική τους απήχηση κυρίως (εισιτήρια, συνδρομές). Τα τελευταία χρόνια τα κρυμμένα «κοράκια» της Ακαδημίας που αποφασίζουν που θα δοθούν τα βραβεία Oscars κρατούν μια μάλλον θετική ισορροπία μεταξύ καθαρά εμπορικού-εμπορικού  και, λίγο πολύ, ποιοτικού-εμπορικού κινηματογράφου.

Στα θετικά και η πολιτική-κοινωνική στάση που προβάλλουν.  

Στ’ αλήθεια τα Oscars διατηρούν μια σχετική εγκυρότητα, συγκριτικά τουλάχιστον με τα αμερικάνικα –εχμ..- «μουσικά» βραβεία, τα κατάπτυστα Grammy’s.

Τα Oscars προσπαθούν να αφήσουν ευχαριστημένες όλες τις «βαριά» υποψήφιες ταινίες – όπως π.χ. βραβεύοντας φέτος το αξιόλογο «Green Book» που σήκωσε τρία βαριά Oscars (Καλύτερης ταινίας, Β’ ανδρικού ρόλου & Πρωτότυπου σεναρίου).

Φυσικά, στην ίδια τελετή βραβεύτηκαν και πατάτες όπως η κυρά-GaGa, (ακόμη και το όνομα που χρησιμοποιεί αυτό το ούφο έχει μέσα κάτι από τραγούδι των Queen).

Η ταινία «Bohemian Rhapsody» έβγαλε λεφτά. Τέσσερα Oscars απέσπασε: τα τρία τεχνικά (μίξη ήχου, μοντάζ ήχου και μοντάζ) θεωρώ ότι της δόθηκαν χαριστικά, ειδικά άμα δεις ποιες ταινίες είχε για αντιπάλους, ταινίες με σαφώς απαιτητικότερα μοντάζ. Αλλά η ταινία είχε το mοmentum και τελικά ο Rami Malek με την τίμια προσέγγισή του το σήκωσε το αγαλματίδιο.  

Νο Freddieno movie

H τελική μου εκτίμηση είναι ότι τα βραβεία τελικά τα «σήκωσε» ο ίδιος ο Freddie, ή αλλιώς: η ασταμάτητη αγάπη του κόσμου για τον Freddie είναι που έφερε τα Oscars. Χωρίς Freddie δεν υπάρχει καν ταινία.

(Διαβάστε τα άλλα μου άρθρα για τον Freddie και τις ταινίες γι’ αυτόν, εδώ κι εδώ).

Πρέπει να υπογραμμίσω ότι και τα δύο φετεινά Oscars Ανδρικού Ρόλου, Α’ και Β’, δόθηκαν σε ηθοποιούς που υποδύθηκαν σπουδαίους μουσικούς – ο Malek τον Freddie και ο Mahershala Ali τον Don Shirley.

Ενδιαφέρον στατιστικό στοιχείο για μια εποχή μουσικής ένδειας – ακόμη και το φετεινό Oscar τραγουδιού πήγε σ’ ένα τραγουδάκι του κιλού, αυτό της χαζο-gaga.

Η τελετή άρχισε με τους εναπομείναντες Queen (τελοσπάντων) να παίζουν ζωντανά το «We are the Champions». Θα τους πρότεινα να ανάβουν που και που κανένα –ζωροαστρικό- κεράκι στον Freddie, που όπως δείχνει και στην αρχή της ταινίας, αρχικά τους βρήκε να παίζουν σ’ ένα μπαράκι.

Χωρίς Freddie δεν υπάρχει όχι μόνο ούτε ταινία, μα ούτε τραγουδάρες, ούτε περιοδείες σε στάδια, ούτε δόξες, χρήμα. Χωρίς Freddie δε θα ήταν απίθανο να συνέχιζαν να παίζουν στο ίδιο μπαράκι.

Freddie is still the Champion – Long Live Freddie’s Legacy.