fbpx

Η μεγάλη ρετροσπεκτίβα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ στον κινηματογράφο Ανδόρα

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο κινηματογράφος «Ανδόρα» και το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου  παρουσιάζουν τη μεγάλη ρετροσπεκτίβα στον ιδιοφυή, κύριο Στάνλεϋ Κιούμπρικ. Από 28 Νοεμβρίου έως 4 Δεκεμβρίου 2019.

Πρόγραμμα:

ΠΕΜΠΤΗ 28.11

 8.15 μ.μ. | ΜΠΑΡΙ ΛΙΝΤΟΝ / Barry Lyndon, 1975 | ΗΠΑ | 185’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Η άνοδος και η πτώση της ενήλικης ζωής του Ρέντμοντ Μπάρι, ενός νεαρού Ιρλανδού που ταξιδεύει στα πεδία των μαχών και τα σαλόνια της Ευρώπης του δέκατου όγδοου αιώνα, επιδιώκοντας, μέσω κατασκοπείας, αποπλάνησης, τζόγου και μονομαχιών, να ζήσει τη ζωή ενός ευγενή εώς ότου κατακτά την καρδιά μιας πλούσιας χήρας και αναλαμβάνει την αριστοκρατική θέση του νεκρού συζύγου της.

ΜΠΑΡΙ ΛΙΝΤΟΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29.11

8.00 μ.μ. | FEAR AND DESIRE, 1953 | ΗΠΑ | 62’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Κατά τη διάρκεια ενός φανταστικού πολέμου σε μια άγνωστη χώρα, τέσσερις στρατιώτες επιβιώνουν από τη συντριβή του αεροπλάνου τους για να βρεθούν σε ένα δάσος έξι μίλια πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Το σχέδιο της ομάδας είναι να φτάσει στο κοντινό ποτάμι, να φτιάξει μια σχεδία και στη συνέχεια, υπό την κάλυψη της νύχτας, να επιστρέψει σε φιλικό έδαφος.

 

9.30 μ.μ. | ΛΟΛΙΤΑ / Lolita, 1962 | ΗΠΑ | 153’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Ένας διαζευγμένος Βρετανός καθηγητής γαλλικής λογοτεχνίας, ταξιδεύει σε μια μικρή πόλη στην Αμερική για να αναλάβει μια θέση διδασκαλίας. Εκεί αφήνεται σε μια σχέση με την ερωτικά ακόρεστη, χήρα σπιτονοικοκυρά του. Τελικά την παντρεύεται αλλά με απώτερη επιδίωξη να πλησιάσει την 14χρονη κόρη της, Λολίτα, με την οποία νιώθει αθεράπευτα ερωτευμένος.

FEAR AND DESIRE
ΛΟΛΙΤΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30.11

8.15 μ.μ. | ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ / The Killing, 1956 | ΗΠΑ | 84’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Μετά από 5 χρόνια στο Αλκατράζ, ο Τζόνι Κλέι αποφασίζει ότι εφόσον πρόκειται να διαπράττει εγκλήματα, το κέρδος θα πρέπει να είναι αντίστοιχο με την τιμωρία. Έτσι σχεδιάζει με κάθε λεπτομέρεια μια πολυεπίπεδη ληστεία στον ιππόδρομο με λεία $2.000.000. Μοναδική αδυναμία στο σχέδιό του είναι ότι δεν λαμβάνει υπόψη την άπληστη σύζυγο ενός συνεργάτη του και τον αδίστακτο εραστή της.

 

10.00 μ.μ. | ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ / A Clockwork Orange, 1971 | ΗΠΑ | 137’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Σε μια μελλοντική κοινωνία, ο βίαιος και ψυχοπαθής έφηβος Άλεξ, αρχηγός μιας συμμορίας υπερβολικά βίαιων νεαρών που σκοτώνουν, κλέβουν και βιάζουν, πέφτει στα χέρια της αστυνομίας. Με τη σύλληψή του θα χρησιμοποιηθεί σε πειράματα που αποσκοπούν στη απαλοιφή των καταστροφικών βίαιων παρορμήσεών του, αλλά όταν αποφυλακίζεται αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη βία που τον περιβάλλει.

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ
ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΚΥΡΙΑΚΗ 01.12

8.00 μ.μ. | S.O.S ΠΕΝΤAΓΩΝΟ ΚΑΛEI ΜOΣΧΑ / Dr Strangelove (Or How I learned To Stop Worrying And Love The Bomb), 1964 | ΗΠΑ | 95’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Ο παρανοϊκός ταξίαρχος Τζακ Ρίπερ της Αεροπορικής Βάσης Burpelson, πιστεύοντας ότι η φθορίωση του νερού είναι μια σοβιετική πλεκτάνη για να δηλητηριάσει τον αμερικανικό πληθυσμό, αποφασίζει να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση χωρίς τη γνώση των ανωτέρων του, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων αλλά και του Προέδρου. 

ΔΕΥΤΕΡΑ 02.12

8.15 μ.μ. | ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ / Killer’s Kiss, 1955 | ΗΠΑ | 67’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

O επιτυχημένος πυγμάχος Ντέιβι Γκόρντον παρεμβαίνει στον καβγά της χορεύτριας Γκλόρια με τον εργοδότη και εραστή της, Βίνσεντ. Οι δύο τους αποκτούν ερωτική σχέση, πράγμα το οποίο δεν αρέσει καθόλου στον εκδικητικό Βινς, ο οποίος οργανώνει μια αποτυχημένη απόπειρα φόνου του Ντέιβι και στη συνέχεια απαγάγει την Γκλόρια αναγκάζοντας τον Ντέιβι να κάνει τα πάντα για να τη σώσει.

S.O.S ΠΕΝΤAΓΩΝΟ ΚΑΛEI ΜOΣΧΑ
ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ

9.45 μ.μ. | ΣΤΑΥΡΟΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ / Paths Of Glory, 1957 | ΗΠΑ | 88’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Η ματαιότητα και η ειρωνεία του πολέμου στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου. Ένας διοικητής μονάδας στον γαλλικό στρατό πρέπει να αντιμετωπίσει έναν ματαιόδοξο στρατηγό που κατηγορεί τους στρατιώτες του για δειλία μετά την άρνησή τους να επιτεθούν σε μια εχθρική θέση. Την ίδια στιγμή, ως διοικητής τους, πρέπει να υπερασπιστεί τη δίκαιη

ανταρσία τους.

 

ΤΡΙΤΗ 03.12

8.00 μ.μ. | ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ / The Killing, 1956 | ΗΠΑ | 84’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Μετά από 5 χρόνια στο Αλκατράζ, ο Τζόνι Κλέι αποφασίζει ότι εφόσον πρόκειται να διαπράττει εγκλήματα, το κέρδος θα πρέπει να είναι αντίστοιχο με την τιμωρία. Έτσι σχεδιάζει με κάθε λεπτομέρεια μια πολυεπίπεδη ληστεία στον ιππόδρομο με λεία $2.000.000. Μοναδική αδυναμία στο σχέδιό του είναι ότι δεν λαμβάνει υπόψη την άπληστη σύζυγο ενός συνεργάτη του και τον αδίστακτο εραστή της.

ΣΤΑΥΡΟΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

9.45 μ.μ. | S.O.S ΠΕΝΤAΓΩΝΟ ΚΑΛEI ΜOΣΧΑ / Dr Strangelove (Or How I learned To Stop Worrying And Love The Bomb), 1964 | ΗΠΑ | 95’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Ο παρανοϊκός ταξίαρχος Τζακ Ρίπερ της Αεροπορικής Βάσης Burpelson, πιστεύοντας ότι η φθορίωση του νερού είναι μια σοβιετική πλεκτάνη για να δηλητηριάσει τον αμερικανικό πληθυσμό, αποφασίζει να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση χωρίς τη γνώση των ανωτέρων του, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων αλλά και του Προέδρου.

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 04.12

10.00 μ.μ. | ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ / A Clockwork Orange, 1971 | ΗΠΑ | 137’ | Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Σε μια μελλοντική κοινωνία, ο βίαιος και ψυχοπαθής έφηβος Άλεξ, αρχηγός μιας συμμορίας υπερβολικά βίαιων νεαρών που σκοτώνουν, κλέβουν και βιάζουν, πέφτει στα χέρια της αστυνομίας. Με τη σύλληψή του θα χρησιμοποιηθεί σε πειράματα που αποσκοπούν στη απαλοιφή των καταστροφικών βίαιων παρορμήσεών του, αλλά όταν αποφυλακίζεται αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη βία που τον περιβάλλει.

S.O.S ΠΕΝΤAΓΩΝΟ ΚΑΛEI ΜOΣΧΑ
ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Κινηματογράφος «ΑΝΔΟΡΑ»

Διεύθυνση: Σεβαστουπόλεως 117, Αθήνα

Τηλέφωνο: 21 0698 0796

 

Τιμές Εισιτηρίων: 

Γενική είσοδος: € 6

Κάρτα 5 προβολών: € 20

«Η Ανεργία Βρίσκει Αποκούμπι στο Πορνό», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιστιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Κι ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια» (Γιώργος Σεφέρης)

Στην κατρακύλα τής κοινωνίας ο λαός οδηγείται σε επιλογές συχνά απαξιωτικές γι΄ αυτόν, απλά για να επιβιώσει όχι για να ζήσει αξιοπρεπώς, αφού το δικαίωμα της αξιοπρεπούς ζωής καπελώθηκε από την φιλοσοφία του ανθρώπου survivor.

Το αδιαχώρητο δημιουργήθηκε τις προάλλες έξω από κλαμπ στο Περιστέρι, όπου εκατοντάδες συμπολίτες μας, νέοι και μεσόκοποι άντρες άνω των εξήντα, παντρεμένοι και ανύπαντροι πέρασαν από «οντισιόν» της εταιρείας παραγωγής του Τεό και της Ίνας, του ζευγαριού που έγινε γνωστό μέσα από τις ερωτικές ταινίες, για να πάρουν μέρος σε πορνό ταινία, γιατί είχε πολύ καλό μεροκάματο, έστω και ως κομπάρσοι. Η ανεργία τον μηνά Νοέμβριο να συνορεύει μια ανάσα με το 30% και τα μεροκάματα, ανάλογα την «δουλειά» να αρχίζουν από 1.000€ για να φτάνουν στα 3.000€ και στα 4.000€, κολάζουν κάθε ενάρετο πλην πεινασμένο άνθρωπο.   

Καταστάσεις να θυμίζουν την εποχή που διαλύθηκε η κραταιά αυτοκρατορία της Σοβιετικής Ένωσης και ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ έφερε την αλλαγή με την «Περεστρόικα», όπου στην πείνα και την ανέχεια οι περισσότερες Ρωσίδες πέρασαν στην πορνεία για να εξοικονομήσουν τα προς το ζην αναγκαία.

Κάτι ανάλογο βιώνουμε αυτή την περίοδο.

Σερφάροντας στο διαδίκτυο είδα και μια ακόμα δουλειά, που εμφανίστηκε τα χρόνια της βαθιάς ύφεσης. «Πώς να γίνεται πορνοστάρ».

Ειδικό γραφείο συμβουλεύει τους υποψήφιους με το ανάλογο τίμημα. Και αναφέρεται χαρακτηριστικά στην διαφήμιση που ακολουθεί: «Τι να λάβεις υπόψιν πριν ξεκινήσεις: Όπως λέει και ο Driller, είναι σημαντικό να πάρεις το χρόνο σου και να σκεφτείς τις προσωπικές και επαγγελματικές επιπτώσεις σε περίπτωση που αποφασίσεις να κάνεις το μεγάλο βήμα. Πες το στους ανθρώπους σου».

Τι σκέφτονται οι άνθρωποι. Μα που ζούμε;

«Α, τι ωφελεί χωμένος μέχρι το λαιμό στη λάσπη, να κρατάς τα νύχια των χεριών σου καθαρά;»  αναρωτιέται ο Μπέρτολντ Μπρεχτ και μας συγκλονίζει.

Με την ευκαιρία μαθαίνω , ότι κάνει μεγάλες χαρές ο θρυλικός βασιλιάς του σεξ, ο  Κώστας Γκουσγκούνης γιατί καλά κρατούν οι ταινίες με ερωτικό και πορνογραφικό περιεχόμενο στις οποίες έλαμψε.

Τι να πει κανείς.

Δεν θα μπορούσα να βρω πιο τέλειο φινάλε από την παρακάτω φράση του Σάμουελ Μπέκετ:

«Σε όλη την απαίσια ζωή μου σερνόμουνα στη λάσπη, και μου μιλάς εμένα για το ωραίο τοπίο…»

Σκίτσο του Amit Bandre

Έκθεση ζωγραφικής του Λουδοβίκου των Ανωγείων: «Σύννεφα και Κατσιφάρες» στη γκαλερί του Black Duck

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η γκαλερί του Black Duck παρουσιάζει την τρίτη κατά σειρά έκθεση ζωγραφικής του Λουδοβίκου των Ανωγείων από την Τρίτη 3 έως και τις 14 Δεκεμβρίου 2019.
Ασπρόμαυρα έργα, εμπνευσμένα από τα παιδικά χρόνια του καλλιτέχνη, με τη χρήση παστέλ αποτελούν τον κορμό της έκθεσης.

«Ευτύχησα να γεννηθώ σε βουνά και να βλέπω να μπερδεύονται τα σύννεφα με τις κορυφές του Ψηλορείτη.
Μικροί μαθητές, όταν βλέπαμε την κατσιφάρα (ομίχλη) να κατεβαίνει πυκνή, να σκεπάζει τις πλαγιές και να μπαίνει στα στενά του χωριού, να τυλίγεται γύρω από τις λάμπες του δρόμου, λέγαμε ότι ο Θεός κουβεντιάζει με τους βοσκούς μας.
Βλέπαμε τα σύννεφα να κοροϊδεύουν τον ήλιο και να του κλέβουν τις ακτίνες, αφήνοντάς του ένα χλωμό, στρογγυλό πρόσωπο χωρίς φωτοστέφανο.
Τα σύννεφα, δεν έχουν ούτε φωνή ούτε βάρος. Φέρνουν πάντα, στο ανασηκωμένο βλέμμα του γεωργού, την ελπίδα της βροχής.
Τα νέφη και η πρόθεσή τους είναι αιφνίδια εικαστικά γεγονότα στον καμβά του ουρανού, αλωνίζουν αυθαίρετα από ορίζοντα σε ορίζοντα, αλλάζοντας σχήματα, φως και κατεύθυνση. Άλλοτε βαριά, μολυβένια, ασήκωτα, άλλοτε πανάλφρα, λευκά σαν λινά πουκάμισα.
Στο ηλιοβασίλεμα φορούν πάντα τη χρυσοκόκκινη βασιλική στολή τους.
 «Ένα κομμάτι μάλαμα, ένα κομμάτι ασήμι εκόπη απ΄τον  ουρανό κι έπεσε μες στο διάβα. Άλλοι το λένε σύννεφο άλλοι το λένε αντάρα…»
Όταν τα νέφη αποφάσισαν να φορέσουν την «έκπτωσή» τους για να κατέβουν και να γίνουν ομίχλη-κατσιφάρα, τότε οι κορυφές του Ψηλορείτη ξεπηδούσαν σαν νησιά του ουρανού.
Σκέφτηκα να «καταγράψω» αυτές τις εντυπώσεις μου, αυτά τα στιγμιαία ερεθίσματα, την κίνηση, τον όγκο, το φως.
Συγχωρέστε μου τον ρεαλισμό στην απόδοση, αλλά το σύννεφο δεν ζωγραφίζεται με άλλο τρόπο.
Ο θείος μου είχε ένα σκύλο που τον έλεγε Ρήγα.
Με τον Ρήγα, πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στα όρη σαν νεαρός βοσκός.
Ότι με εντυπωσίαζε το κοίταζε και εκείνος. Νομίζω, τα ίδια πράγματα παρατησούσαμε. Αποφάσισα λοιπόν να σχεδιάσω σε άσπρο μαύρο, «μέσα από το βλέμμα του σκύλου» μιας και οι ειδικοί λένε ότι δεν βλέπει με χρώματα.
Ασπρόμαυρα λοιπόν, αλλά όχι λυπημένα».
(Λουδοβίκος των Ανωγείων)

Κώστας Τσόκλης

«Ήξερα ότι ο Λουδοβίκος άρχισε την καλλιτεχνική του ζωή σαν επίδοξος ζωγράφος, αλλά δεν είχα δει ποτέ τα ζωγραφίσματά του. Μου έδειξε προχθες τις εικόνες τους ( όχι τα ίδια), στο κινητό του τηλέφωνο, όπως κάνουν πια όλοι. Και μου άρεσαν.

Τα βρήκα ευαίσθητα και εμμονικά, σαν τα τραγούδια του, δείγμα κι αυτό της συνέπειας και της παραδοχής του πνευματικού χώρου που φιλοξενεί. Τα είδα σαν έργα προικισμένου ερασιτέχνη (ευτυχώς) ζωγράφου, σεμνά, χωρίς μεγαλοστομίες και ιστορικές διεκδικήσεις. Και τα ζήλεψα.
Μου έφεραν στο νου τα νεανικά μου χρόνια, τότε που κι εγώ δεν διεκδικούσα ακόμα τίποτα άλλο, εκτός από τη χαρά της δημιουργίας. Και συγκινήθηκα.
Δεν κατάλαβα γιατί θέλει να τα εκθέσει και να τα φορτώσει με ευθύνες.
Αυτός ξέρει.
Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα της διακόρευσης. Νόμος της Φύσης.
Του εύχομαι λοιπόν, κάθε επιτυχία και σ΄αυτόν τον τομέα της Τέχνης.
Αφού το θέλει.
Και τον ευχαριστώ για κάποιες στιγμές γοητείας, που σαν διάτων κάποτε- κάποτε μου προσφέρει».
(Κώστας Τσόκλης – Θρακομακεδόνες, 14.11.2019)

Εγκαίνια έκθεσης: Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 

ώρα 19:00
Διάρκεια έκθεσης: 3 – 14 Δεκεμβρίου 2019


Καθημερινές και Σάββατα: 13.00– 21.00

Κυριακή: 19.00 – 22.00

Στο πλαίσιο αυτής της έκθεσης, τη Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2019 και ώρα 21.00, ο υπέροχος αυτός παραμυθάς, με το μαντολίνο του, θα ξετυλίξει το κουβάρι των ιστοριών του, σε μια μουσική βραδιά γεμάτη εκπλήξεις!

Black Duck Multiplarte
Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α
210 3234760
www.blackduck.gr / info@blackduck.gr

«Σπουργίτι στη Στέγη» της Μάργκαρετ Γουέσελινκ στο θέατρο «Μπιπ»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η νέα σκηνοθετική δουλειά του Γιάννη Μπακογεώργου πάνω στο κείμενο της Μάργκαρετ Γουέσελινκ, παρουσιάζεται στη σκηνή του θεάτρου «Μπιπ» από 28 Νοεμβρίου 2019 και για δέκα παραστάσεις κάθε Πέμπτη & Παρασκευή στις  21:00.

Έννοιες όπως η φιλία και η εγκατάλειψη στις σύγχρονες κοινωνίες, απασχολούν έντονα τη συγγραφέα του έργου η οποία προσπαθεί να ενώσει δύο διαφορετικούς κόσμους. Κι αν στο έργο αυτό είναι δύσκολο, φαντάσου τι συμβαίνει στην αληθινή ζωή.

Δύο κόσμοι συγκρούονται

Δύο διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται, καθώς συνομιλούν, σε ένα πάρκο του Λος Άντζελες. Δύο γυναίκες με μεγάλη διαφορά ηλικίας έρχονται σε επαφή και η ομοιότητα των προβλημάτων τους αποκαλύπτεται σιγά-σιγά. Τελικά οι δύο αυτοί κόσμοι ίσως να μην απέχουν και πολύ ο ένας από τον άλλο.

Η Μάργκαρετ Γουέσελινκ γεννήθηκε στις Η.Π.Α. και μένει στην Ελλάδα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στα Πανεπιστήμια Harvard, Michigan State και U.C.L.A., και Μεσαιωνική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν, Ολλανδία.

Έχει δυο παιδιά. Έχει εκδώσει ένα βιβλία ποιημάτων (“What She Said”, 2012) και έχει γράψει έξι έργα («Σπουργίτης στην Στέγη» 2019, «Κάπου αλλού» 2012, «Ορφέως κατάβαση» 2017, «Πεταλούδες» 2017, «Σκάβουν Τούνελ» 2018, και «Οι Δρόμοι» 2019). Απορεί για πολλά πράγματα και δεν ξέρει από που έρχονται οι ιδέες.

Ο Γιάννης Μπακογεώργος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε performance for live and recorded media στο πανεπιστήμιο του Bath και έχει λάβει MFA στην υποκριτική από την σχολή της Stella Adler στην Νέα Υόρκη.

Έχει δουλέψει στο ραδιόφωνο σαν δημοσιογράφος και παρουσιαστής της εκπομπής Αθήνα α λα καρτ στον Αθήνα 984. Έχει παίξει στο θέατρο στην Αθήνα, το Λονδίνο, το φεστιβάλ Εδιμβούργου και την Νέα Υόρκη. Είναι η φωνή της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης και του αρέσει ο καλός καφές σκέτος.

Η Ελένη Ανδρεάδου (αριστερά) και η Παρή Τρίκα (δεξιά)

Η Παρή Τρίκα (αριστερά) και η Ελένη Ανδρεάδου (δεξιά)

Η Ελένη Ανδρεάδου σπούδασε ζωγραφική στη ΑΣΚΤ του Αριστοτέλειου πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Βρυξέλλες με καθηγητή τον Hans op de Beeck κα με θέμα χάος και επικοινωνία.

Εξέθεσε τα έργα της στο Ευροπαικό Κοινοβούλιο σε ατομική έκθεση. Το 2009 τελείωσε την δραματική σχολή της Δ. Χατουπη. Μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στη ζωγραφική, την δημιουργία σκηνικών και κοστουμιών. Αγαπά και ασκείται στην γιόγκα πάνω από 20 χρόνια και στο διαλογισμό τα τελευταία οχτώ χρόνια.

H Παρή Τρίκα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδης, από τη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου  Πανεπιστημίου Θράκης, καθώς και από το University of Southampton στην Αγγλία, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ναυτικό Δίκαιο.

 Έχει ασκήσει το δικηγορικό επάγγελμα και πλέον αυτό της ηθοποιού. Δανείζει την φωνή της σε μεταγλωττισμένες παραγωγές και έχει ασχοληθεί με τον χορό, το τραγούδι, την συγγραφή και τον πρωταθλητισμό.  Επίσης, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια σχετικά με την Ενεργειακή Θεατρικότητα, την Αισθητική, την Σκηνοθετική Προσέγγιση, την φωνητική, την ορθοφωνία και την κινησιολογία. Η παράσταση «Σπουργίτι στη στέγη» της Margaret Wesseling, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπακογεώργου, είναι η πρώτη της δουλειά στο θέατρο.

Συντελεστές
Συγγραφή: Μάργκαρετ Γουέσελινκ

Μετάφραση: Βίκυ Σονικιάν

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπακογεώργος

Φωτισμοί: Γιάννης Ζέρβας

Σχεδιασμός αφίσας: xsquare design lab

Επικοινωνία: Κωνσταντίνος Πλατής

Ερμηνεύουν: Ελένη Ανδρεάδου, Παρή Τρίκα

 

Πληροφορίες
Πρεμιέρα: 28 Νοεμβρίου έως 27 Δεκεμβρίου 2019

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμπτη & Παρασκευή στις  21:00

Διάρκεια: 60’

Τιμές εισιτηρίων:  10 κανονικό και 6 μειωμένο

 Πληροφορίες – κρατήσεις: 213 0344 074

Θέατρο «Μπιπ»

Αγίου Μελετίου 25 και Κυκλάδων, Κυψέλη

Πληροφορίες:  213 0344 074

Facebook: https://www.facebook.com/beepkipseli.webnode.gr/

Δημόσιες σχέσεις & επικοινωνία
Κωνσταντίνος Πλατής

Τ: 6937709958

E: kon_platis@hotmail.com

Facebook

«Τραγούδια και μουσικές που ταυτίστηκαν με ταινίες, αλλά δεν γράφτηκαν για ταινίες» (Μέρος ΣΤ’), του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

Ανοίγουμε διάλογο με ταινίες που απόλαυσαν και οι μη φανατικοί της σκοτεινής, αίθουσας προβολής.  Κοινώς, αναφερόμαστε όχι μόνο σε «καλλιτεχνικές» δημιουργίες του είδους, αλλά και σε blockbusters. Καταλαβαίνεται, λοιπόν, πως θα ακολουθήσω, άλλοτε τραγουδιστά, άλλοτε χορευτικά και άλλοτε απολαυστικά τον μαγικό δρόμο με τα κίτρινα τουβλάκια που οδηγεί, όσο γίνεται, στην σιγουράντζα της εμπορικής ουράς της 7ης Τέχνης.

Ένα αφιέρωμα για την μουσική και τα τραγούδια που δεν γράφτηκαν, κατά παραγγελία, για κάποια ταινία, αλλά άφησαν το αποτύπωμα τους στην αιωνιότητα με αφορμή μια ταινία, καθώς εύστοχα τοποθετήθηκαν στο play list της κινηματογραφικής παραγωγής. Η μουσική, ο στίχος και η εικόνα σε μια τέλεια εναρμόνιση.  Άκου, λοιπόν, να δεις!

1970

             «Φράουλες και Αίμα»              (The Strawberry Statement)

Ο Σάιμον (Μπρους Ντάβισον) φοιτά το πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Είναι ικανοποιημένος που βρίσκεται στην ομάδα κωπηλασίας, παραμένοντας όμως ένας απλός παρατηρητής στις αναταραχές, στις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες της πανεπιστημιούπολης. Ωστόσο, η περιέργεια του αυξάνεται όταν σπουδαστές εισβάλλουν στο γραφείο του κοσμήτορα. Για να γνωρίσει κορίτσια συντάσσεται με τους εξεγερμένους φοιτητές και συναντά την Λίντα (Κιμ Ντάρμπι).

Όταν ανακαλύπτει την διαφθορά, την τρέλα, την αναχρονιστική και συντηρητική νοοτροπία που χαρακτηρίζει το πανεπιστημιακό σύστημα μεταμορφώνεται σε επαναστάτη, έπειτα σε ηγέτη, προετοιμάζοντας τους συντρόφους του για μια βίαιη, κλιμακωτή αναμέτρηση με τους αστυνομικούς και την ενθοφρουρά, οργανώνοντας καθιστική διαμαρτυρία παθητικής άμυνας στο πανεπιστήμιο, όμοια με αυτή της φιλοσοφίας  του γκαντισμού.

Τα γεγονότα – ντοκουμέντα της φοιτητικής εξέγερσης του Κολούμπια καταγράφονται ρεαλιστικά σε βιβλίο από τον Τζέιμς Σάιμον Κούνεν, που ως φοιτητής έλαβε μέρος στις αιματηρές διαμαρτυρίες και γυρίζονται σε ταινία με τον τίτλο «Φράουλες και Αίμα»  (The Strawberry Statement – 1970), σε σκηνοθεσία του Αμερικανού Στούαρτ Χάγκμαν. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ηθοποιών που πρωταγωνιστούν στην παραγωγή είναι ερασιτέχνες.

Φωτογραφίες από τις πραγματικές διαδηλώσεις των φοιτητών στο πανεπιστημίο Columbia το 1968

Φωτογραφίες του Τζέιμς Σάιμον Κούνεν το 1968 ως φοιτητή στο Columbia  και σήμερα

Η στρατολόγηση, ο φυλετισμός και η «αιχμάλωτη» γνώση

«Οι πατεράδες μας ζουν διαρκώς με την οργή που γεννιέται σε ορισμένους ανθρώπους η εικόνα των μακριών μαλλιών μας. Εμείς πάλι ζούμε με την οργή που φέρνει η εικόνα ενός ανθρώπου που κορδώνεται πλάι  στο φτερό μιας αστραφτερής Μερσεντές, μαζί με τον κοστουμαρισμένο σοφέρ του. Όσο για τις οδυνηρές εντυπώσεις που προκαλούν τα μαλλιά μας, αισθανόμαστε καταπληκτικά. Είμαστε ικανοποιημένοι να βλέπουμε το ύφος που παίρνουν οι αστυνόμοι, την αγανάκτηση των ηλικιωμένων κυριών, την ανησυχία στα πρόσωπα των εμπόρων. Θέλουμε να μας βλέπουν όλοι και να λένε: «Να οι εχθροί του κατεστημένου». Σ’ αυτό το σημείο έχουμε φτάσει, όπως λέμε και στην γλώσσα της επανάστασης.» (Τζέιμς Σάιμον Κούνεν συγγραφέας του βιβλίου: «The Strawberry Statement»)

Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από το κείμενο του 20χρονου φοιτητή Τζέιμς Σάιμον Κούνεν (James Simon Kunen), που την περίοδο 1966-1968, φοιτούσε, συμμετείχε και στην συνέχεια μετέφερε σε βιβλίο την ιστορική, καθιστική διαμαρτυρία του πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό κατεστημένο, για τα παράνομα γραφεία στρατολόγησης εντός του πανεπιστημίου (πόλεμος του Βιετνάμ), τον φυλετισμό και για τον σκοτεινό ρόλο της εκπαίδευσης στην αμερικανική κοινωνία.

Στα τρανά, ιδιωτικά πανεπιστήμια των Η.Π.Α., πολλοί άνθρωποι πίστευαν, ίσως ακόμα να το πιστεύουν, πως υφίστανται δημοκρατικές συνθήκες και η ελευθερία των απόψεων και των θέσεων από τους διδάσκοντες και τους φοιτητές είναι αυτές που καθορίζουν την εύρυθμη, μαθησιακή λειτουργία των ανώτατων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους ιδεατές συνθήκες και όλα τα παραπάνω συμβαίνουν μεν αλλά μέχρι του σημείου που δεν αντιβαίνουν τα όρια, τους θεσμούς του έθνους, τους νόμους της διοίκησης και δεν βλάπτουν την εύρυθμη λειτουργία της πανεπιστημιακής κοινότητας, καθότι οι σπουδαίοι πνευματικοί «φάροι», που σέβονται τον εαυτό τους στην βαθιά Εσπερία, είναι βαρβάτοι, ιδιωτικοί οργανισμοί μετόχων, δωρητών, συμβούλων, επιτροπών περιφρουρημένοι ασφαλώς και στρατηγικά, από επιφανή μέλη της ακαδημαϊκής, επιχειρηματικής και της πολιτικής σφαίρας της χώρας. Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, οι Αγγλο-σαξωνικές και οι φράγκικές ανώτατες σχολές είναι μια καθαρά κερδοφόρα επιχείρηση που γεννά μονέδα. Ως επιχείρηση, λοιπόν, διαθέτει, τους άκαμπτους κανόνες της, ενίοτε σκληρούς και κάθε παραβάτης διώκεται ανηλεώς. Για να μην αναφέρουμε τις ύποπτες γραμμές γνώσης που διοχετεύονται στα νέα μυαλά, εκπορευόμενες από διόλου φωτεινά σημεία.  

Οι φοιτητικές αναταραχές στο πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης ξεκίνησαν το 1966 και κορυφώθηκαν την Άνοιξη του 1968, μαζί με αυτές του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, για να λήξουν με την δραστική επέμβαση της αστυνομίας και της εθνοφυλακής εντός του εκπαιδευτικού ιδρύματος, καθώς προηγήθηκαν ως μέσο καταστολής ακόμα και οι ρίψεις χημικών όπλων από ελικόπτερα . Η βασική αιτία των σπουδαστικών εξεγέρσεων ήταν, ότι οι φοιτητές ανακάλυψαν την άμεση σχέση των θεσμικών οργάνων του εκπαιδευτικού ιδρύματος το να υποστηρίζουν και φλογερά να προωθούν στην πανεπιστημιακή κοινότητα τον πόλεμο του Βιετνάμ, έχοντας εγκαταστήσει τα γνωστά γραφεία στρατολόγησης εντός του «ελεύθερου» και «δημοκρατικού», πανεπιστημιακού χώρου.

Ο δεύτερος λόγος, είναι επίσης σημαντικός και αφορούσε την φυλετική διάσταση του θέματος, καθώς το πανεπιστήμιο Κολούμπια είχε εγκρίνει την κατασκευή ενός ξεχωριστού γυμναστηρίου μόνο για τους έγχρωμους φοιτητές στο πάρκο Μόρνινγκσαϊντ του Άνω Μανχάταν. Τρίτη και ακόμα πιο ηλεκτρισμένη αιτία ήταν η παροχή συντηρητικής γνώσης που θύμιζε μεσαίωνα και όχι ένα σύγχρονο στεγαστήριο νέων ανθρώπων που αναζητούν τους μελλοντικούς δρόμους της προόδου μέσω της μόρφωσης και της ορθής πνευματικής κατάρτισης. Τα πανεπιστήμια των Η.Π.Α. στην δύση της δεκαετίας των ‘60’s διανύουν την μεγαλύτερη κρίση στην βραχύβια, ακαδημαϊκή ιστορία τους.    

Ξυλοδαρμοί νέων ανθρώπων, εκατοντάδες συλλήψεις και ακόμα μια αιματηρή παράγραφος συμπληρώνεται στο ήδη μελανό κεφάλαιο περί «ελευθερίας» στην αμερικανική, ταραγμένη χρονιά του 1968. Μια χρονιά που σημαδεύτηκε από την δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Ρόμπερτ Κένεντι.

Ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου και στην συνέχεια ο τίτλος της ταινίας «The Strawberry Statement» (Η Δήλωση της Φράουλας) έλαβε αυτόν τίτλο από την δήλωση του αντιπρύτανη Χέρμπερτ Ντιν (Herbert Deane). Ο Ντιν ως αντιπρύτανης των μεταπτυχιακών σχολών του πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, σε συνέντευξη του τον Απριλίου του 1967 στην κολεγιακή εφημερίδα «Columbia Daily Spectator», μιλώντας για το ρόλο των σπουδαστών στην πανεπιστημιακή κοινότητα και δη στην πολιτική της λειτουργίας της, δηλώνει εντελώς ξεκάθαρα: «η γνώμη των φοιτητών ή των διδασκόντων δεν θα πρέπει να έχει καμία επιρροή στη διαμόρφωση της διοικητικής πολιτικής. Ένα πανεπιστήμιο σίγουρα δεν διακρίνεται από δημοκρατικούς θεσμούς. Όταν οι αποφάσεις αρχίζουν να λαμβάνονται δημοκρατικά στο πανεπιστήμιο, εγώ δεν θα είμαι πλέον εδώ». Το συμπέρασμα του αντιπρύτανη για το αντι-δημοκρατικό κλίμα στις πανεπιστημιακές σχολές, οι φοιτητές το χαρακτήρισαν ως «η δήλωση της φράουλας» (The Strawberry Statement) και το διέδωσαν ευρέως.

Ο Τζέιμς Σάιμον Κούνεν που έζησε εκ των έσω τα γεγονότα – κρατάει και έναν μικρό ρόλο στην ταινία – καταγράφει λεπτομερώς το χρονικό των εξεγέρσεων στο ομότιτλο βιβλίο του για να περάσει η ιστορία του σε κινηματογραφικό σενάριο από τον ίδιο και τον Ίσραελ Χόροβιτς. Η παραγωγή προγραμματίστηκε αρχικά να γυριστεί στους χώρους του πανεπιστημίου Κολούμπια όπου διαδραματίστηκαν τα πραγματικά γεγονότα του 1968, αλλά η πρυτανεία την τελευταία στιγμή απέσυρε την προσφορά της και το set μεταφέρθηκε σε ένα επίσης, ιστορικό, για τις φοιτητικές του εξεγέρσεις εκπαιδευτικό ίδρυμα των Η.Π.Α., στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ.

Τον ρόλο του φοιτητή και μετέπειτα συγγραφέα Τζέιμς Κούνεν υποδύεται ο 24χρονος τότε ηθοποιός Μπρους Ντάβισον, γνωστός στους περισσότερους από τις εμφανίσεις του ως γερουσιαστής Κέλι στην τριλογία των X-Men. Ο Ντάβισον εμφανίζεται στην δεύτερη ταινία της καριέρας του και η επιτυχία της παραγωγής χαράζει έναν επιτυχημένο δρόμο στον ηθοποιό, δίχως να γίνει ο μεγάλος σταρ, αλλά ένας άριστος ηθοποιός δεύτερων ρόλων, που από τότε έως σήμερα εργάζεται αδιάκοπα στην μικρή και στην μεγάλη οθόνη.   

Ο σκηνοθέτης Στιούαρτ Χάγκμαν αφήνει τα επεισόδια του «Μάνιξ» στην T.V. για να ντεμπουτάρει στο μεγάλο πανί το 1970 με την ταινία «Φράουλες και Αίμα» (The Strawberry Statement). Στο Φεστιβάλ των Κανών η ταινία κερδίζει το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και ο Χάγκμαν επιστρέφει ξανά στην τηλεόραση για να σκηνοθετήσει μερικά επεισόδια της γνωστής τηλεοπτικής σειράς: «Επικίνδυνες Αποστολές». Έπειτα από την μεγάλη επιτυχία της ταινίας «Φράουλες και Αίμα» δεν ευδοκίμησε σκηνοθετικά σε κάτι δυνατότερο ή ισάξιο.     

Το Τραγούδι

Η play list της ταινίας (soundtrack) είναι «φορτωμένη» από γνήσιες, επαναστατικές, flower rock μπαλάντες των: Buffy Sainte Marie, Thunderclap Newman και Crosby, Stills, Nash & Young. Το τραγούδι, όμως που αγκάλιασε την παραγωγή και μουσικά την έδεσε κινηματογραφικά στην μνήμη μας είναι το αντιπολεμικό «Give Peace a Chance» του Τζον Λένον (λένε, πως ο Λένον το έγραψε μαζί με τον ΜακΚάρντεϊ).

Ο Λένον ηχογράφησε το τραγούδι την 1η Ιουνίου 1969 στο δωμάτιο 1742 του ξενοδοχείου «Queen Elizabeth» στο Κεμπέκ, κατά την διάρκεια της γνωστής, «κρεβατάμπλ» διαμαρτυρίας του με την Γιόκο Όνο τον μήνα του μέλιτος. Το single κυκλοφόρησε από τους Plastic Ono Band στις 4 Ιουλίου 1969. Στην Αμερική έφτασε στο Νο 14 του πίνακα των charts και στην Αγγλία στο Νο 2.

Το τραγούδι έγινε ο αντιπολεμικός ύμνος των Η.Π.Α. στην δεκαετία του ’70, αλλά και η μελωδική φωνή αντίδρασης και εμψύχωσης των φοιτητικών εξεγέρσεων.

«Το μόνο που ζητάμε είναι να μας δώσετε μια ευκαιρία…», επαναλαμβάνεται ο στίχος σαν ελεγειακό μάντραμ, κτυπώντας ρυθμικά τα χέρια τους στο ξύλινο πάτωμα στην αξέχαστη σκηνή με τους πολιορκημένους σπουδαστές, καθισμένους οκλαδόν στο παρκέ του κλειστού γηπέδου του πανεπιστημίου σε επτά ομόκεντρους κύκλους, τραγουδώντας το «Give Peace a Chance». Εκτός του πανεπιστημιακού χώρου οι πραιτοριανοί περιμένουν για να εισβάλλουν. Και αυτό συμβαίνει. Θυμίζει κάτι;

Τζον Λένο και Γιόκο Όνο στο Κεμπέκ

στο InTownPost.com θα διαβάσουμε για την ταινία που  κατάφερε να διακόψει την παροχή οξυγόνου στους πνεύμονες των θεατών προκαλώντας τρόμο, υστερία και λιποθυμίες στις σκοτεινές αίθουσες. Θα ακούσουμε και την μουσική που σημάδεψε την ταινία, αναδεικνύοντας έναν σπουδαίο συνθέτη της γενιάς του.

Αρχείο αφιερώματος στα τραγούδια και τις μουσικές που ταυτίστηκαν με ταινίες, αλλά δεν γράφτηκαν για ταινίες:

Διαβάστε στο InTownPost.com

(Καζαμπλάνκα – 1942)

Διαβάστε στο InTownPost.com

 (Ξένοιαστος Καβαλάρης – 1969) 

Η Φωτεινή Βελεσιώτου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Επιστροφή στο χώρο που συνδέθηκε περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλον στην Αθήνα, για την Φωτεινή Βελεσιώτου αυτόν τον χειμώνα, το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Από τις 6 Δεκεμβρίου 2019 και κάθε Παρασκευή, θα στεγάζει τη νέα σειρά εμφανίσεων της, στις οποίες κάθε εβδομάδα θα συμμετέχει ένας σημαντικός καλεσμένος.

Η ξεχωριστή φωνή της Φωτεινής Βελεσιώτου δύσκολα χαρακτηρίζεται, παρ’ όλα αυτά αποτελεί μια γέφυρα που μας ενώνει με το πιο αρχέγονο, το πιο αληθινό κομμάτι του τραγουδιού και της έκφρασης. Συγκινεί με τον πιο άμεσο τρόπο, τραγουδώντας παλιά λαϊκά που άφησαν εποχή καθώς και τραγούδια όπως οι «Μέλισσες» και τα «Διόδια» που την καθιέρωσαν στις καρδιές του κοινού αλλά και το πρόσφατο «Πόσο πονάει η καρδιά» από το νέο της album: «Ένας κύκλος είναι όλα».

Από το πρόγραμμα της δε θα μπορούσαν να λείπουν κλασσικά τραγούδια αγαπημένων συνθετών που έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη μας και μας αρέσει να τα τραγουδάμε.

Μαζί της η ανερχόμενη τραγουδοποιός Κωνσταντίνα Πάλλα η οποία έχει κυκλοφορήσει ήδη την πρώτη της δισκογραφική δουλειά από τη MINOS EMI με τίτλο «Όνειρα» και έχει γράψει για τη Φωτεινή Βελεσιώτου το ήδη αγαπημένο, «Πόσο πονάει η καρδιά».

Σταθεροί συνταξιδιώτες τα τελευταία χρόνια ο Γιώργος Καραμφίλλης στο μπουζούκι, ο Διονύσης Μακρής στο κοντραμπάσο, ο Θωμάς Κωστούλας στα τύμπανα και ο Νίκος Παπαναστασίου στην ενορχήστρωση, το πιάνο και το ακορντεόν.

Έναρξη:

Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2019 και κάθε Παρασκευή

Ώρα: 22:30

Τιμές:

13€ με μπύρα/κρασί στο bar

15€ με ποτό στο bar

23€ με ποτό στο τραπέζι(β’ ποτό 7)

65€ φιάλη κρασί ανά 2 άτομα

130€ φιάλη ποτού ανά 4 άτομα

Προπώληση εισιτηρίων:

Η προπώληση εισιτηρίων γίνεται από το δίκτυο viva.gr

ηλεκτρονικά στο www.viva.gr

τηλεφωνικά στο 11876

Φυσικά Σημεία Προπώλησης Εισιτηρίων:

Seven Spots | Reload Stores | WIND | Ευριπίδης Βιβλιοπωλεία | Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων | αθηνόραμα.gr | Viva Kiosk Σύνταγμα | Yoleni’s

Γυάλινο Μουσικό Θέατρο

Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη

τηλ.: 210 9315 600

www.gialino.gr

Στο Ίδρυμα Τσιχριτζή το «Χαμόγελο του Παιδιού» θα παρουσιάσει τις δράσεις που υλοποιούνται για την πρόληψη της βίας (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Σημαντική εκδήλωση πραγματοποιείται την τελευταία ημέρα της έκθεσης (Σάββατο, 30 Νοεμβρίου, ώρα 14:00) «Εκθέτοντας τη Βία», στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή, Κασσαβέτη 18, Κηφισιά.

Ψυχολόγος του Οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού», που στηρίζει η έκθεση, θα παρουσιάσει τις δράσεις που υλοποιούνται για την πρόληψη της βίας βοηθώντας τα παιδιά να αισθανθούν πιο ασφαλή.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» είναι ένας οργανισμός, ο οποίος υποστηρίζει παιδιά και τις οικογένειές τους. Βρίσκεται δίπλα σε κάθε παιδί θύμα βίας, θύμα εξαφάνισης, σε κάθε παιδί που βιώνει κατάσταση φτώχειας ή αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας. Αναγνωρίζοντας τον καθοριστικό ρόλο της σχολικής κοινότητας στην Πρόληψη πραγματοποιεί οργανωμένες διαδραστικές, βιωματικές δράσεις που απευθύνονται στους μαθητές και μαθήτριες, στους εκπαιδευτικούς, στους γονείς και κηδεμόνες.

Οι παρεμβάσεις πραγματοποιούνται από εξειδικευμένη ομάδα Ψυχολόγων του Οργανισμού σε μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς και κηδεμόνες σε όλη την Ελλάδα στο πλαίσιο Μνημονίου Συνεργασίας με το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.  Χρησιμοποιώντας ως διαδραστικό εργαλείο το Πρόγραμμα «RealLifeStories» που αφορά σε κοινωνικές ιστορίες που βασίζονται στο μοντέλο και τις αρχές της «Βιβλιοθεραπείας», ο/η ψυχολόγος  αφηγείται μια δομημένη κατασκευασμένη ιστορία. Παράλληλα ένα άλλο πρόγραμμα που βασίζεται στην τέχνη και στην σύνδεσή της με την πρόληψη της βίας είναι το ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Pr.E.P.E.I.». Το εκπαιδευτικό σεμινάριο πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος «Pr.E.P.E.I.» με στόχο την ευαισθητοποίηση μαθητών/-ριών.

Tο έργο παρουσιάζει τους ήρωες του Θεάτρου Σκιών να συμμετέχουν σε διαφορετικά σενάρια, όπου λαμβάνουν χώρα επεισόδια εκφοβισμού. Η αξιοποίηση ενός κλασικού ήρωα μέσα από τη χρήση νέων τεχνολογιών (βίντεο και ηλεκτρονικό παιχνίδι) και τέχνης συνδυάζει το μοντέρνο με το παραδοσιακό, προωθώντας κοινωνικές αξίες και αρχές για χρήση εντός της τάξης.

Επιπροσθέτως, ένα άλλο πρόγραμμα, «Το Παπάκι Πάει…» είναι ένα πρόγραμμα αγωγής υγείας με στόχο την ενίσχυση των γνώσεων και δεξιοτήτων των παιδιών σε περίπτωση που βρεθούν σε συνθήκες εξαφάνισης μη προσδιοριζόμενης αλλιώς. Μέσω του κουκλοθέατρου, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να δραματοποιούν ήρωες και να αποκομίσουν γνώσεις. Γίνεται εισαγωγή στην έννοια της κούκλας και της εξαφάνισης. Ο/Η εκπαιδευτικός θα εξηγήσει στα παιδιά ότι  θα ξεκινήσουν μια δραστηριότητα, ένα παιχνίδι με στόχο να βοηθήσουν ένα παιδί αλλά και ένα παπάκι να βρουν τον δρόμο για το σπίτι τους. Προκειμένου να το καταφέρουν αυτό  το κάθε παιδί θα χρειαστεί μια κούκλα βοηθό. Εν συνεχεία με τις κούκλες που έχουν φτιάξει τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί, θα γίνει το θεατρικό στο κουκλοθέατρο.

Εν κατακλείδι το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Dance Against Bullying μέσω του χορού και της κινησιολογίας προάγει την ενσυναίσθηση, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την υποστήριξη που χρειάζεται ο ένας άνθρωπος από τον άλλον, γεγονότα που αποτελούν και θετικούς προγνωστικούς παράγοντες για την πρόληψη της βίας.

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή

Κασσαβέτη 18,

145 62 Κηφισιά

Η Πέρσα Κουμούτση σε μια κουβέντα με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…. Ο άνθρωπος γενικότερα ανεξαρτήτως φύλου άγχεται και μάχεται για μια καλύτερη ζωή, άλλοι τα καταφέρνουν κι άλλοι όχι, αυτή είναι η νόρμα της ζωής»

Η Πέρσα Κουμούτση γεννήθηκε στο Κάιρο. Ήρθε στην Ελλάδα αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή του Αιγυπτιακού Πανεπιστημίου του Καΐρου. Τα πρώτα χρόνια δίδαξε στην ανώτερη εκπαίδευση, ενώ από το 1993 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση από τα αραβικά και τα αγγλικά. Εκτός από έργα αγγλόφωνων συγγραφέων, έχει μεταφράσει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Αιγύπτιου νομπελίστα λογοτέχνη Ναγκίμπ Μαχφούζ από τα αραβικά, καθώς και έργα άλλων σημαντικών Αράβων δημιουργών, όπως και αραβική ποίηση.

Το 2001, τιμήθηκε για το σύνολο των μεταφράσεών της με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη, ενώ το αιγυπτιακό κράτος την έχει βραβεύσει δύο φορές για τη συνεισφορά της στην προώθηση και προβολή της αιγυπτιακής και αραβικής λογοτεχνίας γενικότερα, Ελλήνων Αιγυπτιωτών. Από το 2002 μέχρι σήμερα έχει εκδώσει πέντε μυθιστορήματα.

Διόλου δεν του χαριστήκατε του ήρωά σας, του Αλέξανδρου Στασινόπουλου, που έχει φαινομενικά τις χάρες όλες, αλλά είναι ένα ράκος στην ουσία; Μα γιατί;

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που διαθέτουν όλες τις χάρες, όπως λέτε, αλλά που όμως δεν μπορούν να τις αναγνωρίσουν ή να τις αξιοποιήσουν. Βλέπουν πέρα από αυτές. Άλλες φορές πάλι, είναι τόσο επικεντρωμένοι στο παρελθόν και τα παλιά τους τραύματα που ξεχνούν ή κι αδυνατούν να βιώσουν το παρόν.

Είναι πρόσωπο ίσως υπαρκτό ο πρωταγωνιστής σας;

Όχι, αλλά διαθέτει ψήγματα από υπαρκτά πρόσωπα, διαθέτει ψήγματα κι από εμένα την ίδια. Νομίζω ότι όλοι περνάμε περιόδους στη ζωή μας που λίγο ως πολύ νιώθουμε αδύναμοι να αντιδράσουμε στα συγκλονιστικά γεγονότα που μας συμβαίνουν, είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο και συχνά   παραλύουμε σαν τον Αλέξανδρο Στασινόπουλο.

Αλλά ούτε του αδελφού του, του Παντελή, του φερθήκατε διαφορετικά. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι «αρνητικοί» ανδρικοί  χαρακτήρες;

Ήθελα να αποτυπώσω τον σύγχρονο άνθρωπο, οι χαρακτήρες αυτοί των δύο ανδρών στην ουσία απαρτίζουν δύο όψεις του σύγχρονου ανθρώπου. Και παρότι τους τοποθετώ σε μια παλαιότερη εποχή, περισσότερο θα έλεγα ότι ανήκουν στη σημερινή. Ο πρώτος, αδρανής κι ανίκανος να δράσει αποτελεσματικά όταν το απαιτούν οι συνθήκες ή οι περιστάσεις και ο άλλος ένα πρόσωπο που εκμεταλλεύεται τις αρνητικές αυτές συνθήκες προς όφελός του. Είτε για να πλουτίσει είτε για να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή. Λίγο απαισιόδοξη άποψη αλλά την έχουν εκφράσει -ίσως διαφορετικά- πολύ σημαντικοί άνθρωποι της διανόησης. Φτάνει να διαβάσει κανείς τις συνεντεύξεις του Γιανναρά, για παράδειγμα, για να το κατανοήσει. Επίσης πολλοί από τους πιο αξιομνημόνευτους χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας έπασχαν από τέτοιου είδους ελλείμματα.

Εν αντιθέσει με τις γυναίκες πρωταγωνίστριες, δύο εκ των τριών, η Ελίζα και και η Δάφνη  είναι αστραφτερές, δοσμένες σε ιδεώδη, αγωνίστριες; Και στη ζωή συμβαίνει αυτό; Τα κορίτσια έχουν τελικά τα κουράγια, τη δύναμη;

Όλα τα πρόσωπα που σκιαγραφώ στην ιστορία μου είναι συμβολικά κι αντιπροσωπευτικά, όπως σας ανέφερα, μιας εποχής που περισσότερο θυμίζει το σήμερα. Ωστόσο, δεν είναι όλες οι γυναίκες δυναμικές στην ιστορία μου, άλλωστε κι αυτές ακολουθούν μάλλον παθητικά τη «μοίρα» τους, εκτός ίσως από μία, τη νεότερη, που ανήκει σε μια διαφορετική γενιά και αντιπροσωπεύει τη γυναίκα που χειραφετείται και αντιστέκεται με τον τρόπο της. Ο άνθρωπος γενικότερα ανεξαρτήτως φύλου άγχεται και μάχεται για μια καλύτερη ζωή, άλλοι τα καταφέρνουν κι άλλοι όχι, αυτή είναι η νόρμα της ζωής.

Η σχέση γονιών και παιδιών είναι κατά βάση σκοτεινή. Η τρυφερότητα που πηγάζει από τον πυρήνα της δεν είναι, τελικά, τόσο αστείρευτη;

Ναι, υπάρχει αυτό το μικρό απόσπασμα στο βιβλίο θέλοντας να περιγράψω τη σκοτεινή σχέση μάνας- κόρης στην ιστορία μου, γιατί είναι όντως σκοτεινή. Νομίζω πως υπάρχουν τέτοιες σχέσεις ανάμεσα σε πολλά παιδιά και τους γονείς τους, το υποστηρίζουν σπουδαίοι ψυχαναλυτές, συμφωνούν σε αυτό και οι Φροϊδικοί και οι Λακανικοί.

«Πάντα μου άρεσε η μετατόπιση της πλοκής από τον έναν τόπο στον άλλο. Οι τόποι γα μένα είναι σχεδόν πάντα συμπρωταγωνιστές στις ιστορίες που γράφω…»

«Μα ο έρωτας είναι συνήθως η ίδια η υπέρβαση, αφού συχνά οδηγεί τον άνθρωπο σε ακραίες συμπεριφορές» λέτε κάπου «Και δεν είναι λίγες οι φορές που ένας ματαιωμένος έρωτας καταλήγει να είναι τραγικός;»

Ναι, ο έρωτας στη μυθιστορηματική του κυρίως διάσταση υπήρξε κυρίως τραγικός από τους αρχαίους χρόνους ως σήμερα, κι αποτυπώνεται ως τέτοιος. Τα λόγια αυτά αναφέρονται σε μια συζήτηση ανάμεσα στα δυο πρωταγωνιστικά πρόσωπα, όπου το ένα μέλος θέλει να εντυπωσιάσει το άλλο, να το παγιδεύσει στα δίχτυα του για λόγους που δεν φανερώνονται από την αρχή.

«Οι θύμησες προκαλούν πόνο και ενοχές, ακόμα και για τα σφάλματα που έχουμε διαπράξει χωρίς τη θέλησή μας», γράφετε κάπου αλλού. Αναρωτιέμαι όμως κι εγώ: Γίνονται τελικά πράγματα και δη σοβαρά ερήμην μας;

Βεβαίως και κυρίως τέτοια σφάλματα τα διαπράττουμε οι ίδιοι απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς. Χωρίς να το θέλουμε ή καλά καλά να το καταλαβαίνουμε, μπορούμε να τραυματίσουμε τον εαυτό μας και μάλιστα σκληρά. Οι αυτοκαταστροφικές τάσεις για παράδειγμα είναι ένα είδος  ακούσιας τιμωρίας. Ίσως πάλι και εκούσιας, αλλά σπανίως την αντιλαμβανόμαστε όταν είμαστε ευάλωτοι.

Τοποθετείτε την πλοκή της ιστορίας σας στο Βερολίνο και τη Θεσσαλονίκη. Γοητευτικές πόλεις και για σας;

Πάντα μου άρεσε η μετατόπιση της πλοκής από τον έναν τόπο στον άλλο. Οι τόποι γα μένα είναι σχεδόν πάντα συμπρωταγωνιστές στις ιστορίες που γράφω. Είναι ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει τη γραφή μου, ίσως, γιατί ανέκαθεν αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σε δύο τόπους, δύο πατρίδες, δύο ταυτότητες.

Η πόλη όμως που αγαπάτε πιο πολύ από όλες είναι η γενέτειρά σας; Το Κάιρο; Θα την επισκεφτείτε σύντομα;

Ναι, διότι τείνουμε να εξιδανικεύουμε τους τόπους όπου περάσαμε τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής μας. Θα επισκεφτώ σύντομα το Κάιρο, με έχουν καλέσει σε ένα παγκόσμιο λογοτεχνικό συνέδριο και με την ευκαιρία αυτή, θα παρουσιάσω την «Επιστροφή» στους Έλληνες και ελληνόφωνους Αιγύπτιους της πόλης. Έχω κοινό που με παρακολουθεί και διαβάζει τα βιβλία μου εκεί.

Οι γιορτές προ των πυλών. Πώς αισθάνεστε; Μια γλύκα, μια μελαγχολία;

Συνήθως νιώθω μελαγχολία, αυτή τη φορά, όμως, είμαι γεμάτη προσδοκία, διότι έπονται ταξίδια στην Ευρώπη και σε κάποιες αραβικές χώρες, λόγω της δουλειάς μου και της άλλης μου ιδιότητας και τα αναμένω με χαρά.

Ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας. Μια νέα  τώρα  και  ιντερνετική  φίλη.

Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ και για τα δύο, τη συνέντευξη και τη φιλία.

Πρόταση για διάβασμα: «Δεν Είμαι ο Νέγρος σου: Μια Ταινία του Raoul Peck», του Ραούλ Πεκ

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Επιλογή και Επιμέλεια Κειμένων του Τζέιμς Μπάλντουιν (James Baldwin) : Ραούλ Πεκ (Raoul Peck)
  • Μετάφραση : Ισμήνη Θεοδωροπούλου
  • Είδος: Ιστορία, Προσωπογραφίες
  • Σελίδες: 128
  • Τιμή: € 14
  • Εκδόσεις: Πόλις

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Τζέιμς Μπόλντουιν άρχισε να γράφει ένα βιβλίο για την Αμερική, στηριγμένο στις προσωπογραφίες τριών φίλων του, του Μέντγκαρ Έβερς, του Μάλκολμ Χ και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Και οι τρεις, μεγάλες μορφές του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, δολοφονήθηκαν. Το βιβλίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο σκηνοθέτης Ραούλ Πεκ βασίστηκε στις σημειώσεις του Μπόλντουιν για το βιβλίο αυτό, στις ομιλίες, τις επιστολές και τις συνεντεύξεις του, για να γράψει το σενάριο και να γυρίσει το ντοκιμαντέρ «Δεν είμαι ο νέγρος σου», που γνώρισε τεράστια επιτυχία.

Το ντοκιμαντέρ έγινε, με τη σειρά του, βιβλίο, το οποίο μάλιστα αποτελεί μια θαυμάσια εισαγωγή στο έργο του Τζέιμς Μπόλντουιν. Ένα ταξίδι στον χρόνο, που αποκαλύπτει την τραγική και βαθιά ανθρώπινη ματιά του Μπόλντουιν πάνω στην ιστορία των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ και στο κίνημα χειραφέτησης των μαύρων.

Τζέιμς Μπόλντουιν (James Baldwin)
Ραούλ Πεκ (Raoul Peck)

Ο Τζέιμς Μπόλντουιν (James Baldwin) γεννήθηκε το 1924 στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης και πέθανε το 1987 στο Σαιν-Πωλ-ντε-Βανς, κοντά στη Νίκαια της Γαλλίας. Από τους μεγαλύτερους μεταπολεμικούς Αμερικανούς συγγραφείς –μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πολιτικός στοχαστής–, έγραψε περισσότερα από είκοσι βιβλία. Τα δοκίμιά του διακρίνονται για την πειστική και παθιασμένη υπεράσπιση της αξιοπρέπειας των μαύρων. Προπάντων, όμως, είναι ένας σπουδαίος μυθιστοριογράφος. Τα κυριότερα θέματά του: η ανακάλυψη και η αποδοχή του εαυτού, οι σχέσεις ανάμεσα στις φυλές και στα φύλα. Οι ήρωές του είναι συνήθως έφηβοι, ή μαύροι καλλιτέχνες με πολυτάραχη και τραγική ζωή. Υπήρξε εμβληματική μορφή του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων. Το 1948 εγκατέλειψε τις ΗΠΑ για τη Γαλλία, όπου έζησε πολλά χρόνια, θέλοντας να ξεφύγει από τον ρατσισμό και την ομοφοβία.

Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του: «Το κουαρτέτο του Χάρλεμ» και ετοιμάζονται τα: «If Beale Street Could Talk», «Go Tell It on the Mountain».

Ο Ραούλ Πεκ (Raoul Peck) γεννήθηκε το 1953 στο Πορτ-ο-Πρενς της Αϊτής. Το 1961, για να ξεφύγουν από τη δικτατορία του Ντιβαλιέ, εκείνος και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στο Κονγκό, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως στέλεχος του ΟΗΕ και της Ουνέσκο. Απέκτησε master μηχανικού και οικονομικών στο Βερολίνο και, στη συνέχεια, σπούδασε στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (DFFB). Είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός. Από το 2010 έως το 2019 διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου της Γαλλίας Fémis.

Έχει σκηνοθετήσει, μεταξύ άλλων, τα έργα:  «Lumumba, Death of a Prophet»  (1990), « L’Homme sur les quais» (The Man by the Shore, 1993),  «Haiti – Le silence des chiens»  (Haiti – Silence of the Dogs, 1994), «Lumumba» (2000), «Sometimes in April» (2005), «Murder in Pacot» (2014), «I Am Not Your Negro (Δεν Είμαι ο Νέγρο σου, 2016), «Τhe Young Karl Marx» (Όταν ο Μαρξ Συνάντησε τον Ένγκελς , 2017).

Πρόταση για διάβασμα: «Ο Μεγάλος Υπηρέτης», του Δημήτρη Σωτάκη

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 347
  • Τιμή: € 14,90
  • Εκδόσεις: Κέδρος

Ένας επιχειρηματίας προσλαμβάνει στο σπίτι του έναν βοηθό, προκειμένου να βάλει την χαοτική καθημερινότητά του σε μια τάξη. Από τη στιγμή όμως που θα ξεκινήσει αυτή η συγκατοίκηση, μια σειρά από παράξενα γεγονότα οδηγεί αυτή την ιστορία σε απρόβλεπτα και σκοτεινά μονοπάτια.

Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Η πράσινη πόρτα (2002), Η παραφωνία (2005), Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι (2007), Το θαύμα της αναπνοής (2009), Ο θάνατος των ανθρώπων (2012), Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον (2014), Η ιστορία ενός σούπερ μάρκετ (2015), Ο Κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο (2017).

Το θαύμα της αναπνοής κατέκτησε το βραβείο Athens Prize for Literature και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας, καθώς και για το βραβείο Jean Monnet στη Γαλλία.
Βιβλία του έχουν κυκλοφορούν στα γαλλικά, τουρκικά, σερβικά, ολλανδικά, ιταλικά, δανέζικα, αραβικά, κινεζικά.

M e m o :

Σύντομα στο InTownPost συνέντευξη με τον συγγραφέα Δημήτρη Σωτάκη