fbpx

«Αριμάσπεια Έπη» του Αριστέα του Προκονήσιου (Μέρος 4ον: «Οι Αρμένιοι»), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Η πολυετής και ενδελεχής μελέτη-έρευνα στην χαμένη, ελληνική μυθιστορία και την προϊστορία αποκλειστικά στο InTownPost. Λαοί, χώρες και τόποι, εντέχνως, τοποθετημένοι στην σφαίρα του μύθου αποκαλύπτονται, αποδεικνύοντας την πραγματική τους υπόσταση, την προέλευσή τους αλλά και την άρρηκτη σχέση τους με τον πολιτισμό της Αιγηίδας φυλής, μέσα από τα αρχαία κείμενα και τις αναφορές προ-ομηρικών εποχών, καλά κρυμμένα για τους γνωστούς, ευνόητους λόγους, στα άβατα των μεγάλων βιβλιοθηκών του δυτικού κόσμου.

«Αρμένιοι – Αριμασποί»

Οι μύθοι είναι αρχικά ιερές αφηγήσεις που συνθέτουν τη μυθική παράδοση κάθε λαού. Με την επικοινωνία των λαών σε τοπικά και χρονικά πλαίσια, τις πνευματικές ανταλλαγές και τις αλληλεπιδράσεις, ακόμη και την υπό όρους συμβίωσή τους, είναι ευνόητο ότι το παραπάνω μυθολογικό υλικό πολλαπλασιάζεται.

Η αρμενική μυθολογία είναι πολύ πλούσια σε ηρωικά πρόσωπα, ιστορίες, γεγονότα, που πλέκονται σε ένα πυκνό υφάδι και αποτελούν στέρεα αρχή και αφετηρία της τρισχιλιόχρονης ιστορίας του λαού. Οι μύθοι ήταν από τα πρώτα πνευματικά δημιουργήματα του ανθρώπου. Τους πρώτους μύθους τους εμπνεύστηκε από τα πράγματα και από τα φαινόμενα των οποίων δεν κατόρθωνε να συλλάβει το νόημα και για τα οποία ζητούσε να βρει μια ερμηνεία προκειμένου να καθησυχάζει τους φόβους του. Αυτοί χαρακτηρίζονταν από μια ευπιστία και μια απλοϊκότητα. Μοιάζουν με την ανεξάντλητη παιδική φαντασία που ερμηνεύει με το δικό της τρόπο όσα δεν εντάσσονται στo πλαίσιο της λογικής και της πραγματικότητας. Παρόλα αυτά κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει ότι κρύβουν μέσα τους σοφίες και αλήθειες που άλλοτε τέμνονται με τη φαντασία και άλλοτε με την ιστορική πραγματικότητα ενός τόπου, συντελώντας στη δημιουργία αυτού που αποκαλούμε «πολιτισμό ενός λαού».

Οι Αρμένιοι ασφαλώς δεν αποτελούν εξαίρεση. Η αρμενική ιστορία είναι γεμάτη από μύθους και ιστορικές αλήθειες και είναι πολλές φορές δύσκολο να διαχωριστούν αυτά τα δύο μεταξύ τους. Η Αρμενία είναι μια χώρα με μακραίωνη ιστορία, συνυφασμένη με μεγάλα ιστορικά και θρυλικά γεγονότα που μεταφέρονταν αρχικά με τη προφορική διήγηση από γενεά σε γενεά μέχρι να καταγραφούν από ποιητές και ιστορικούς συγγραφείς (ξεκινώντας από τον 9ο αιώνα π.Χ. έως σήμερα) για να μην λησμονηθούν ή αλλοιωθούν με το πέρασμα των αιώνων. Το έργο «Ιστορία των Αρμενίων» του ιστορικού Μοβσές Χορενατσί είναι η κλασική πηγή της αρμενικής μυθολογίας και των επικών ποιημάτων.

Μοβσές Χορενατσί
Το όρος Αραράτ

Οι Αρμένιοι πρωτοεμφανίζονται στην ιστορία κατά τον 8ο π.Χ. αιώνα. Έκτοτε, οι ορεινές περιοχές γύρω από την λίμνη Βαν αποτελούν τον μητροπολιτικό τους χώρο. Το ενδωνύμιο των Αρμενίων (Hay = Αρμένιος, Haykʿ = Αρμένιοι) προέκυψε από την περιοχή Hayasa στην οποία κατέληξαν να ζουν. Το τοπωνύμιο Ḫayaša απαντά ήδη στις Χεττιτικές επιγραφές (16ος-14ος π.Χ. αι.) και μία ενδιαφέρουσα πρόταση θεωρεί τον όρο ανατολιακό παράγωγο της ρίζας hwevos = «μέταλλο, χαλκός». Η πρόταση είναι ενδιαφέρουσα επειδή οι αρχαίοι Έλληνες στην ίδια περιοχή τοποθετούσαν τους ημιμυθικούς Χάλυβες τους οποίους και πίστωναν με την ανακάλυψη της Σιδηρουργίας. Το όνομα «Αρμενία» πρωτοεμφανίζεται στις επιγραφές της Αχαιμενιδικής Περσίας (η Arminiya- αναφέρεται ως μια από τις υποτελείς στον Μεγάλο Δαρείο περιοχές).

Καθότι συγκλίνω, λοιπόν, υπέρ της απόψεως ότι οι Αριμασποί ήταν γένος, με πολλές φυλές, μήπως κάποιοι εξ αυτών ήταν και οι πρόγονοι των Αρμενίων; Άριμα (Αρμάν) ή Αραμένιοι ή Αρμένιοι; Υπάρχουν στοιχεία που να συνδέουν τους Αριμασπούς με τους Αρμενίους ή και τους Έλληνες;

Η Αρμένικη Μυθολογία, ζωντανή ακόμη στις μνήμες του λαού αυτού, χάνεται στην αχλή του χρόνου και η προέλευσή της είναι άγνω­στη, όπως δέχεται επισήμως η επιστημονική κοινότητα.

Ο Άρ (που σημαίνει ήλιος) ήταν ο πρώτος και υπέρτατος Θεός των Αρμενίων. Και το γνωστό από την Βίβλο όρος Αραράτ, όπου προσάραξε η κιβωτός του Νώε, μετα­φράζεται ως «Άρ-αρ» (Θεός / Θεοί) + «άτ» > τμήμα, μέρος ή κομμάτι. Άρα, Αραράτ είναι ο «τόπος των Θεών» και ενδείξεις για το «αρμενικό» Αραράτ υπάρχουν ήδη από τό 6.000 π.Χ., πολύ πριν την «βιβλική χρονολόγη­ση» του κατακλυσμού, δηλαδή.

Στην οροσειρά Γκεγαμά της Αρμε­νίας, έχουν βρεθεί σπηλαιογραφίες, με σύμ­βολα πιθανόν σχετιζόμενα με αστερισμούς. Άλλωστε, οι Αρμένιοι θεωρούσαν Θεούς τον Ήλιο, τη Σελήνη, τον Γαλαξία και τους αστέρες, που επικοινωνούν με τους θνητούς μέσα από τα μετεωρικά φαινόμενα, όπως οι εκλείψεις ή η διέλευση κομητών.

Γύρω στην 6η χιλιετία, οι Αρμένιοι είχαν τοποθετήσει στα ορεινά μια σειρά από πέτρινους δράκοντες, μαζί με μορφές άλλων θηρίων (ορισμένα θυμίζουν Γρύπες), μαίαν­δρους, σταυρούς και άλλα σύμβολα. Παράλληλα, από πολύ νωρίς, όπως αναφέρει η Ντορέτα Πέππα οι Αρμένιοι επέδειξαν φοβερή ιππευτική ικα­νότητα. Η απεικόνιση ενός Αρμένιου ιππό­τη θυμίζει έντονα τους Γερμανούς ιππό­τες, αλλά και άλλους μεσαιωνικούς σιδερό­φρακτους καβαλάρηδες της Δυτικής Ιστο­ρίας, και όμως, η απεικόνιση αυτή είναι πολύ αρχαιότερη των Μεσαιωνικών χρόνων (τουλάχιστον κατά 7 αιώνες).

Γύρω στην 5η χιλιετία π.Χ. μια σειρά πέτρινοι δράκοντες τοποθετήθηκαν στις βουνοπλαγιές της Αρμενίας κοντά σε νεροπηγές (επειδή οι δράκοι κατά τους Αρμενίους έμοιαζαν με γιγάντια ψαριά που συνδύαζαν τη μορφή της φάλαινας και του καλαμαριού). Λίγο αργότερα πάνω στους μονόλιθους αυτούς άρχισαν να χαράσσονται μορφές φιδιών, θηρίων, μαίανδροι και σταυροί. Οι θεοί των Αρμενίων είχαν ως το 3.000 π.Χ. επίκεντρο τη λατρεία του ηλίου ενώ την εποχή των Ουραρτού οι θεότητές τους άρχισαν να αντικαθιστώνται με τις μορφές των θεοτήτων της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου οι οποίες ήταν συνδυασμοί μορφικών στοιχείων ζώων και ανθρώπων.

Συνεπώς μετά τό 3.000 π.Χ., οι Αρμένιοι υιοθέτησαν εν μέρει τη ζωομορφική απεικόνιση των Θεών της Με­σοποταμίας και της Αιγύπτου, ενώ κατά την Ελληνιστική περίοδο, επικράτησε ο άνθρωπομορφισμός στις απεικονίσεις των Θεών τους.

Πατέρας όλων των Θεών, δημιουρ­γός ουρανού και γης για τους Αρμε­νίους, εκτός του υπέρτατου Άρ, και ο Αραμαζάντ, που εόρταζε στις 21 Μαίου. Άρα- μαζάντ > Άχούρα Μάζδα, Ωρομάζης, ο Θεός του Καλού. Οι Ζωροαστριστές μετέτρε­ψαν τα των Αρμενίων σε δύο από «έναν» που ήταν.

Η Θεά Νουνέ (Θεά της λογικής και της μητρότητας) είναι η κουροτρόφος Αθηνά των Αρμενίων, που θυμίζει και την Ινάννα των Σουμερίων, κατά μία έννοια, αν και η Ινάννα διατηρεί την πολεμική δεινό­τητα της Αθηνάς περισσότερο. Πάντως, τα ονόματα είναι κοντά, όπως και το όνομα της Θεάς Νήιθ (Αθηνά) στην Αίγυπτο. Η Αθηνά, όπως και ο Απόλλων, ο Ζεύς, η Αφροδίτη ήταν πα­γκόσμιοι Θεοί του ανθρώπου.

Οι Αρμένιοι, σύμφωνα με τον Στρά­βωνα, συνδέονται με δεσμούς αίματος με τους Έλληνες, αφού οφείλουν την κατα­γωγή τους στον Αρμένο, τον σύντροφο του Ιάσονα στην Αργοναυτική Εκστρατεία, που προερχόταν από την πόλη Αρμένιον, κοντά στη λίμνη Βοιηίδα, μεταξύ Φερών και Λά­ρισας. Ήταν, δηλαδή, Θεσσαλός. Και υπάρχουν μάλιστα σύγχρονες γενετικές έρευ­νες, που δείχνουν αυτήν τη συγγένεια Θεσ­σαλών – Αρμενίων.

Κατά τη Ντορέτα Πέππα, το εξώνυμο (ξενική προφορά ονό­ματος) Αρμενία απαντάται, για πρώτη φορά, το 515 π.Χ., στην επιγραφή του Μπεχιστούν και αποδίδεται κατά το αρχαίο περσικό ιδίωμα ως Αρμίνα. Στά ελληνικά, το Αρμενία απαντάται καθαρά ως ενδώνυμο (ίδιον ιδίω­μα) περίπου την ίδια εποχή, με πιθανή προέ­λευση ένα απόσπασμα που αποδίδεται στον Εκαταίο τον Μιλήσιο από το 476 π.Χ. Βλέ­πουμε ότι οι ίδιοι οι Αρμένιοι κρατούσαν με καθαρότητα το όνομα του Αρμένου και άρα, δε μιλάμε για ιρανική ή άλλη της ελληνικής προέλευσης, ότι και αν ισχυρίζονται κά­ποιοι γλωσσολόγοι ή εθνολόγοι.

H επιγραφή του Μπεχιστούν
Άγαλμα του Ηρακλή στο Μπεχιστούν

Ο Ηρόδοτος όμως είχε διαφορετική άποψη από τον Στράβωνα και στα 440 π.Χ. έγραψε: «Αρμένι­οι δε κατά περ Φρύγες έσεσάχατο, έόντες Φρυγών άποικοι» δηλαδή «οι Αρμένιοι ήταν εξοπλισμένοι σαν τους Φρύγες, αφού ηταν άποικοι των Φρυγών». Και οι Φρύγες – Βρύγες (όταν ακόμα κατοικούσαν στην Βαλκα­νική και συγκεκριμένα στη Μακεδονία καί τη Θράκη), όμως, έχουν ελληνικό – πελα­σγικό αίμα μέσα τους. Δεν μπορεί να ήταν διαφορετικά, αφού ο Οδυσσέας, ακόμη και ο Ορφέας, φορούσαν το λεγόμενο «φρυγικό σκούφο». Ούτε θα χρησιμοποιούσαν τη «φρυγική αρμονία» στη μουσική τους, αν δεν την ένιωθαν δική τους οι Έλληνες. Την φρυγική καταγωγή των Αρμενίων υποστηρί­ζει και ο Εύδοξος ο Κνίδιος, όπως αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος.

Και μπορεί, μερικές δεκαετίες αργό­τερα, ο Ξενοφών, στη περιγραφή της εκστρατείας του κατά των Περσών («Κύρου παιδεία»), ενώ περιγράφει με αρκετή λεπτομέρεια τη ζωή των Αρμενίων χωρικών (που τους θεωρούσε Φρύγες, κατ’ ουσία) και τη φιλοξενία τους (ελληνικό έθος, κα­θαρά αυτό), να αναφέρει ότι μιλούσαν μία γλώσσα που στά δικά του αυτιά έμοιαζε με τη γλώσσα των Περσών, αλλά αυτό συνέβαινε επειδή η προφορά τους είχε «μηδίσει» λόγω της γειτνίασης. Το αποδεικνύουν τα φωνήματα που συγκροτούσαν το κώδικα της γλώσσας και που ήταν αρχαιότατα ελλη­νικά.

Παράδειγμα φρυγικής πρότασης, που υποδεικνύει κοινή καταγωγή με την ελληνική, είναι η έπιγραφή από τον τάφο του Μίδα, όπου ο βασιλιάς αναφέρεται ως lawagetas λαφαγέτης > ηγέτης του λαού) καί wanax (άναξ, λέξεις πού είναι σαφώς Ελληνικές και μ’ αυτόν ακριβώς τον προαναφερόμενο εδώ φωνητικό τύπο απαντώνται στα μυκηναϊκά κείμενα (Γραμμική Β).

Επίσης, πρωτεύουσα του φρυγικού βασιλείου ήταν το Γόρδιο, στη δεξιά όχθη του Σαγγάριου. Εκεί και ο περίφημος «γόρ­διος δεσμός», που έκοψε με το σπαθί του ο Αλέξανδρος. Και δεν πήγε τυχαία εκεί, δεν του έτυχε στον δρόμο απλά, το έκα­νε ακριβώς επειδή γνώριζε, ως Έλλην Μα­κεδών (και όχι ως σλάβος), τις πανάρχαιες παραδόσεις που αποδείκνυαν την καταγωγή τόσο των Μακεδό­νων, όσο και των Αρμενίων από την αρχική τους κοιτίδα, την Θεσσαλία, (πράγμα που ασφαλώς δεν γνωρίζουν οι σλάβοι).

Ο Μακηδών / Μακεδών, σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν γιός του Διός και της Θυίας, της κόρης του Δευκαλίωνα (βασιλιά της Θεσσαλίας) και αδελφός του Μάγνητος (Μαγνησία, Βόλος). Άλλωστε, οι Αρμένιοι φορούσαν την περίφημη και διακριτή «θεσσαλική χλαμύδα», σύμφωνα με πολλές αρχαίες μαρτυρίες. Επί πλέον, ο ποταμός Αράξης της Αρμενίας έφε­ρε τη πρώτη ονομασία του ποταμού Πηνει­ού, ο όποιος ονομαζόταν Άράξης (σχίστης) σε αρχαιότατους χρόνους, όπως αναφέρει ο Στράβων, επειδή διαχώρισε έσχισε (άπάραξεν) την Όσσα από τον Όλυμπο και σχηματίστηκε έτσι η κοιλάδα των Τεμπών.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Βί­βλος συνέδεσε τη διάσωση της Κιβωτού του Νώε από τον Κατακλυσμό με το όρος Αραράτ όπως αναφέρει η Ντορέτα Πέππα και, άρα, με τους εκ Θεσσαλίας και Δευκαλίωνος κατοικούντες εκεί Αρμενίους. Σήμερα, επισή­μως, οι πανεπιστημιακοί μας λένε άλλα, βέ­βαια. ότι οι Αρμένιοι κατάγονται από τους αρχαίους Χουρρίτες, oι οποίοι από την 3η χιλιετία π.Χ. δημιούργησαν αξιόλογους πολιτισμούς στα υψίπεδα που περιβάλλουν το Αραράτ. Εκείνο που δεν μας λένε, όμως, είναι ότι η πύλη των λεόντων στην μαρτυ­ρική πλέον, λόγω φανατικού Ισλάμ, αρχαία Χαττούσα, την πρωτεύουσα των Χουρριτών (που δεν ήταν Σημίτες), είναι της ίδιας εικα­στικής αντίληψης με την Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες.

Ο ποταμός Αράξης (Αράζ) στην Αρμενία
Η πύλη των Λεόντων στην Χαττούσα

Τέλος, οι γλωσσολόγοι: Ελένη Καραντζόλα, Βαγγέλης Ιντζίδης, Βενετσιάνα Αστάρα, Ντε Γρόοτ, Τζέιμς Τζόυς, Κάρολος Φωριέλ, η Μαριάννα Μακ Ντόναλντ,  Χάμφρεϋ Κίττο παρατηρούν εκπληκτικές ομοιότητες μεταξύ Ελληνικής και Αρμενικής γλώσσας που δεν δικαιολογούνται απλώς και μόνο λόγω της, ψευδώς λεγόμενης, κοινής ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, αλλά προϋποθέτουν κοινή συμβίωση Ελλήνων και Αρμενίων. Το «αίνιγμα» αυτό λύνουν τα αρχαία Ελληνικά κείμενα που μιλούν για μετανάστευση του Άρμενου από τη Θεσσαλία μαζί με τον Ιάσονα και άλλους Αργοναύτες στην περιοχή της σημερινής Αρμενίας.

Επίσης τα αρχαία κείμενα μιλούν για μετανάστευση Φρυγών, ενός ελληνοπελασγικού φύλου στην Αρμενία. Αυτό σημαίνει ότι γενάρχης των Αρμενίων ήταν ένας Έλληνας Αχαιός, ο Άρμενος, που μαζί με άλλους Αχαιούς-Μυκηναίους εποίκησε την περιοχή της Αρμενίας. Μετά από αυτόν, την περιοχή αυτή εποίκησαν και άλλοι Ελληνοπελασγοί, οι Φρύγες.

Η βάση της Αρμενικής γλώσσας λοιπόν ήταν η μυκηναϊκή γλώσσα των Ελλήνων, και στη συνέχεια δέχθηκε και φρυγικά στοιχεία και, όπως θα δείξουμε σε αυτό το άρθρο, η Φρυγική ήταν ένα πανάρχαιο ελληνικό ιδίωμα. Στη συνέχεια η Αρμενική δέχθηκε επιρροές από την Ιρανική γλώσσα. Επομένως Έλληνες και Αρμένιοι έχουν πανάρχαια γλωσσική (και ως ένα μικρό βαθμό φυλετική) συγγένεια και κοινές ιστορικές ρίζες.

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου είναι έργο του Αρμένιου εικαστικού Meruzhan Khachatryan

Διαβάστε εδώ το 1ο Μέρος

“Ο Άριστέας ο Προκοννήσιος”

Διαβάστε εδώ το 3ο Μέρος

“Οι Αριμασποί”

Διαβάστε εδώ το 2ο Μέρος

«Τα Αριμάσπεια Έπη»

Στο επόμενο 5ον Μέρος: «Σκύθες»

Πηγές:

  • Ηρ. 4.13.
  • Ηρ. 4.27.
  • Ηρ. 3.116.
  • Διόδ. Σ. 2.43.5.
  • Σχόλ. στον Πίνδ., Ολ. 3.24.137.
  • Ευστ., Σχόλ. στο Διον. Περ. 31.
  • Αισχ., Πρ. 802-806· Παυσ. 1.24.5· Πλίν., ΦΙ. 7.2.10· Solin. 15.20-22.
  • Ντορέτα Πέππα : Αριμάσπεια έπη – Αριστλεας ο Προκονήσιος
  • Δοκίμιο του Alberto Bernabé, “Un extraño viajero: Aristeas de Proconeso”, στο βιβλίο, Viajes en el Mediterráneo, Madrid, Editorial Universitaria, Ramón Areces
    Ηρόδοτος, Μελπομένη 
  • Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Εύξεινος Πόντος
  • Ερευνα -συλλογή πληροφοριών Γιώβη Βασιλική
  • West, S., “Herodotus on Aristeas
  • Δημήτριος Σαραντάκος : Οι πρώτες Αρχαίες Ελληνικές Εξερευνήσεις
  • Phillips, E.D., “The Legend of Aristeas
  • Huxley, G., “Aristeas and the Cyzicene
  • J.D.P. Bolton [Aristeas of Proconnesus (Oxford 1962)],    
  • Σ. Δωρικου & Κ. Χατζηγιαννάκη. Ελληνοππελασγικά γλωσσικά στοιχεία στις Υπερβόρειες Ευρωπαικές Γλώσσες
  • Τσαβέλλα-Evjen, Χ., Τα πτερωτά όντα της προϊστορικής εποχής του Αιγαίου (Αθήνα 1970),
  • Αισχ., Πρ. 802-806· Παυσ. 1.24.5· Πλίν., ΦΙ. 7.2.10· Solin. 15.20-22.
  • Παναγιώτης Λέντζος. Η κυριαρχία των Κιμμερίων στον Β Εύξινο πόντο και η υπο των Σκυθών διώξεις τους.
  • Richard Μπρεζίνσκι, Mariusz Mielczarek, Gerry Embleton, Οι Σαρμάτες 600 π.Χ.-450 μ.Χ. (με σειρά Men-at-Arms 373), Oxford: Osprey Publishing , 2002. ISBN 9781841764856 .
  • Davis-Kimball, Jeannine. 2002. “Πολεμιστές Γυναίκες: Αναζήτηση ενός αρχαιολόγου για κρυφές Ηρωίδες της Ιστορίας . Warner Books, Νέα Υόρκη. πρώτη έκδοση, 2003. ISBN 0-446-67983-6 (PBK).
  • Tadeusz Sulimirski , “Οι Σαρμάτες” (vol. 73 στην σειρά “Αρχαίοι λαοί και τόποι») London: Thames & Hudson / Νέα Υόρκη: Praeger, 1970.
  • Αλέξανδρος Guagnini (1538-1614), “Sarmatiae Europeae
  • Ηρόδοτος «Ιστορίαι»  4. 110-116 Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914
  • Πολύβιος «Ιστορία»  20.4-6 38.1 Τύμφη. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889
  • Πλίνιος «Φυσική Ιστορία» 4.80 J. M. Dent & Sons, Ltd., London, 1905
  • Βαλέριος Φλάκος Αργοναυτικά 6 Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914
  • Ηροδότου Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ Ι, 215-216
  • Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
  • Παυσανίας, Ἀττικά 24.6.5. Εκδώσεις Κάκτος
  • Διονύσιος ο Περιηγητής. Οἰκουμένης Περιήγησις,. Εκδώσεις Κάκτος
  • Ηρoδώτου Ιστορια  3.116 Εκδώσεις Κάκτος
  • Wells. Academik Greek Dictionaries and Encyclopedias
  • Νόννος, Διονυσιακά 48. 395 ff, 48. 449 ff
  • Ηρόδοτος, Ιστοριών 3. 116. 1, 4. 13. 1, 4. 27. 1, 4. 79. 1, 4. 152. 4 
    Invisible Lucans team. Περιοδικό Μυστήρια
  • Στράβων, Γεωγραφικά 8. 3. 12 
    Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις 1. 24. 6, 8. 2. 7, 1. 31. 2 
    Φιλόστρατος, «Τὰ ἐς τὸν Τυανέα Ἀπολλώνιον» 3. 48, 6. 1 
  • Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, 6.12.7.
  • Αριστοφάνου Ερήνης στ.1270
  • Ηροδότου Ιστορια 4,6
  • Στράβων , Γεωγραφία , 11.8.1
  • Γεωργιάδης, Θανάσης (2002). Περίπλους Ευξείνου, Σύγχρονοι Ορίζοντες, Αθήνα
  • Τ. Sulimirski. Οι Σμαρτιανοί στη σειρά Αρχαίοι λαοί και μέρη (Θάμς & Hudson, 1970).
  • ED Phillips, “Ο μύθος του Αριστέα: Γεγονός και φαντασία στις πρώιμες ελληνικές έννοιες της Ανατολικής Ρωσίας, της Σιβηρίας και της εσωτερικής Ασίας” Artibus Asiae 18,2 (1955), σελ. 161-177
  • Λεξικό των Αρχαίων Ελληνικών και Περι-ελλαδικών φύλων, Δημητρίου Δ. Ευαγγελίδη

Τα «αν» και τα «μηδέν» της ελευθερίας», στον Μικρόκοσμο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Τα «αν» και τα «μηδέν» της ελευθερίας

Δυο μεγάλοι σκηνοθέτες δύο ταινίες σταθμός για το δικαίωμα των νέων στην ελευθερία

Δυο φορείς με αντικείμενο τον πολιτισμό, ο  Ερμείας, Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης των Δικαιωμάτων των Παραγωγών Κινηματογραφικών Έργων και το Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης Σχεδία, μη κερδοσκοπικός φορέας με στόχο την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω της τέχνης, συνεργάζονται για τη διοργάνωση διήμερου κινηματογραφικών προβολών και συζητήσεων με τίτλο Τα «αν» και τα «μηδέν» της ελευθερίας λίγες μόνο ημέρες πριν από τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που καθιερώθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών 71 χρόνια πριν. 

Στην εκδήλωση θα προβληθούν δυο έργα σταθμοί στην ιστορία του κινηματογράφου: το Zéro de Conduite (Διαγωγή Μηδέν) του Jean Vigo  και το If (Αν) του Lindsay Anderson, που έχουν κοινό θέμα το δικαίωμα και την ανάγκη των νέων για ελευθερία. 

 

Η διήμερη εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  με ελεύθερη είσοδο για το κοινό στον κινηματογράφο «ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ» στις 30 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου  2019.

Θα προλογίσουν τις ταινίες και θα συζητήσουν με το κοινό οι:

Σοφία Τσιώλη – Δρ. Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας & Μεθοδολογίας της Έρευνας

Βίκη Μίχου – Πολιτική Επιστήμων – Zéro de Conduite

Όλγα Θεμελή – Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εγκληματολογικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Τάκης Σπετσιώτης – Σκηνοθέτης – «If».

Το Πρόγραμμα

Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019, 11.00 π.μ 

Jean VigoZéro de Conduite (Διαγωγή Μηδέν)

Η ταινία γυρίστηκε το 1933 και μέχρι το 1946 – αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού της – ήταν απαγορευμένη από τη Γαλλική λογοκρισία. Περιγράφει το πώς το αυταρχικό κλίμα ενός οικοτροφείου στην εποχή του μεσοπολέμου στη Γαλλία  τελικά οδηγεί στην εξέγερση των μαθητών.

Ο Jean Vigo ξορκίζει τα επώδυνα προσωπικά του βιώματα με  χιουμοριστική ματιά και σουρεαλιστικά στοιχεία και συνθέτει μια ανατρεπτική ταινία σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου που επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους δημιουργούς. Ένας από αυτούς ήταν ο Lindsay Anderson που 35 χρόνια μετά, γύρισε το If, τη δική του κατάθεση για το δικαίωμα των νέων στην ελευθερία.

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου, 11.00 π.μ.

Lindsay AndersonIf (Αν)

Ο Lindsay Anderson, από τους πιο σημαντικούς εκφραστές του Free Cinema στην Μεγάλη Βρετανία, γύρισε το «If» το 1968, δηλαδή τη χρονιά της εξέγερσης της νεολαίας  στη Γαλλία, που έμεινε γνωστή ως ο «Μάης του ‘68».

Πρόκειται για ένα σουρεαλιστικό δοκίμιο για τους αυταρχικούς μηχανισμούς που μπορεί να οδηγήσουν τους νέους στην εξέγερση. Ο ίδιος ο τίτλος μαρτυρά το αμφίσημο της υπόθεσης της ταινίας, που σκηνοθετικά ο Lindsay Anderson το υπογραμμίζει με το παιχνίδι ανάμεσα στο ασπρόμαυρο και το έγχρωμο.  Τα πράγματα ίσως να έγιναν έτσι, ίσως όχι. Το σημαντικό δεν είναι η εξέλιξη των γεγονότων, αλλά το ουσιαστικό νόημα των πραγμάτων. 

Συνδιοργάνωση: 

Ο Ερμείας είναι Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Δικαιωμάτων Παραγωγών Κινηματογραφικών Έργων που ιδρύθηκε το 1995, εγκρίθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1997 και έκτοτε λειτουργεί νόμιμα. Ασχολείται με τη διαχείριση και την προστασία των συγγενικών δικαιωμάτων των παραγωγών κινηματογραφικών έργων, διοργανώνοντας παράλληλα πολιτιστικές δράσεις με έμφαση στην εγχώρια και διεθνή κινηματογραφική παραγωγή.  

Το Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης  Σχεδία είναι ΜΚΟ που δρα αδιάλειπτα από το 1987 μέχρι σήμερα στον τομέα της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ιδιαίτερη έμφαση στα δικαιώματα παιδιών και νέων. Κύριο αντικείμενό του είναι οι κοινωνικές παρεμβάσεις για την ενδυνάμωση ευάλωτων ομάδων μέσω της καλλιτεχνικής έκφρασης και καινοτόμων προσεγγίσεων άτυπης εκπαίδευσης, καθώς και η προώθηση  της παιδαγωγικής έρευνας και του καλλιτεχνικού πειραματισμού.

Zéro de Conduite (Διαγωγή Μηδέν)

If (Αν)

Τα «αν» και τα «μηδέν» της ελευθερίας 

με ελεύθερη είσοδο για το κοινό

Κινηματογράφος ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ

Λεωφ. Συγγρού 106 , ΤΚ 11741

τηλ. 210 9230081

Τα Λογοτεχνικά βραβεία 2019 του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση «Λογοτεχνικά βραβεία 2019», την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019 στο κατάμεστο αμφιθέατρο του New York College Καλλιθέας, για την ανακοίνωση και απονομή των βραβείων του 8ου Διεθνούς Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2019 του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος.

Ο 8ος Διεθνής Λογοτεχνικός Διαγωνισμός, που διοργάνωσε ο Όμιλος για ακόμα μια χρονιά, έχει ως στόχο να αποτελέσει «βήμα» για την ανάδειξη νέων ταλέντων στη νέα ελληνική λογοτεχνία και αφορούσε τα είδη του λόγου: Πεζογράφημα – διήγημα, Πεζογράφημα – νουβέλα, Ποίηση, Παιδικό παραμύθι, Παιδικό – νεανικό διήγημα.

Η κριτική επιτροπή για το τρέχον έτος αποτελείτο από (αλφαβητικά):

Βαρβαρήγος Δημήτρης: συγγραφέας – ποιητής

Ιωάννου Νιόβη: ποιήτρια

Καρούσος Κώστας: ποιητής – Πρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Λεοντιάδου Στέλλα: λογοτέχνης – ποιήτρια

Πουλημενάκου Τζούλια: ποιήτρια.

Ειδικότερα για το 2019, ο διαγωνισμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε πλήθος και επίπεδο συμμετοχών καταξιωμένων και νέων λογοτεχνών, από διάφορα μέρη της πατρίδας μας, αλλά και από χώρες του εξωτερικού, όπως Κύπρο, Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία ακόμα και Καναδά, αποτελώντας πλέον έναν από τους μεγάλους θεσμούς του Ομίλου.

Παρουσία των μελών της κριτικής επιτροπής, του ΔΣ του Ομίλου, συμμετεχόντων λογοτεχνών και πολλών φίλων της τέχνης και των γραμμάτων, σε μια ζεστή και γεμάτη συγκίνηση εκδήλωση, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του διαγωνισμού και αποδόθηκαν τα βραβεία στους νέους λογοτέχνες που διακρίθηκαν για τη συμμετοχή τους, καθώς και οι αναμνηστικοί τίτλοι συμμετοχής.

H Αντιπρόεδρος Β’ του Ομίλου, μουσικοσυνθέτης και δημοσιογράφος, Φώφη Κονδύλη.

Η πρόεδρος του Όμιλου, Νίνα Διακοβασίλη, στην ομιλία της, συνεχάρη για μια ακόμα φορά, όλους τους συμμετέχοντες για την προσπάθειά τους, αναγνωρίζοντας την αγάπη με την οποία υπηρετούν το όνειρό τους, ευχόμενη ο διαγωνισμός αυτός να είναι η αφετηρία μιας λαμπρής πορείας στη συγγραφή και τη λογοτεχνία. Ευχαρίστησε, δε, τα μέλη της επιτροπής, για την αμέριστη υποστήριξη στην όλη διαδικασία και την αντικειμενικότητα και αγάπη, με την οποία περιέβαλαν τον διαγωνισμό και τους συμμετέχοντες λογοτέχνες.

Εκ μέρους των μελών της κριτικής επιτροπής, τον λόγο πήρε ο συγγραφέας – ποιητής Δημήτρης Βαρβαρήγος, τονίζοντας μεταξύ άλλων τη δυσκολία που αντιμετώπισαν ως «κριτές», να επιλέξουν τα καλύτερα έργα μεταξύ σπουδαίων συμμετοχών και έκλεισε συγχαίροντας τους διαγωνιζόμενους για την προσπάθειά τους.

Τη βραδιά συνόδευσε με το πιάνο του ο καθηγητής μουσικής Μιχάλης Παπαγεωργίου, χαρίζοντας στο κοινό, ένα υπέροχο πρόγραμμα μελοποιημένης ποίησης, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων.  

Η βραδιά έκλεισε σε κλίμα χαράς και συγκίνησης με τις καθιερωμένες αναμνηστικές φωτογραφίες.

Την παρουσίαση και τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε η Αντιπρόεδρος Β’ του Ομίλου, μουσικοσυνθέτης και δημοσιογράφος, Φώφη Κονδύλη.

Ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος, θερμά ευχαριστεί το New York College για την υποστήριξη με την ευγενική διάθεση του αμφιθεάτρου στις εγκαταστάσεις της Καλλιθέας, τον καθηγητή μουσικής – πιανίστα κ. Μιχάλη Παπαγεωργίου που αφιλοκερδώς συμμετείχε στην εκδήλωση αυτή, καθώς επίσης και τους χορηγούς επικοινωνίας: Art Profiles.net – Atticanews.gr – Alchemy Wed Radio  – Afieromata.gr – Aylogyrosnews –  Apostaktirio.gr – Βορεινή – Hephaestus Radio – Hephaestus Wien – ΘΕΑΘΗΝΑΙ – Fresh Art 24.gr – iArt – Gefira.gr – In TownPost.com – Μορφωτικός Όμιλος Πετρούπολης – The Look.gr – Greek News Link – Ologramma – Page News.gr – Thes Culture? – Writers Gang – Nea-avlaia,  για την καθοριστική συμβολή τους στη μεγάλη της επιτυχία.

O συγγραφέας και ποιητής Δημήτρης Βαρβαρήγος
Ο καθηγητής μουσικής Μιχάλης Παπαγεωργίου

Τα αποτελέσματα του 8ου Διεθνούς Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2019 ανά κατηγορία έχουν ως εξής:

Ποίηση

Α’ βραβείο:  ποίημα «Ωδή στη μούσα μου» – Αθανάσιος Καραθύμιος – Πλατύ Λήμνου

Β’ βραβείο: ποίημα «Το τελευταίο φορτίο» – Αντώνιος Μικέλης – Καλλιθέα Αττικής

Γ’ βραβείο: ποίημα «Άδηλος Δήλος» – Μαριάννα Δώδου – Θεσσαλονίκη

Έπαινος: ποίημα «Μεσήλικας» – Φωτεινή Χατζάκη – Περιστέρι Αττικής

Έπαινος: ποίημα «Ανοιξιάτικο Βαλς» – Ελένη Οικονόμου – Αθήνα

Έπαινος:  ποίημα «Ματωμένο» – Μιλτιάδης Ντόβας – Πέραμα Ιωαννίνων

Πεζογράφημα – Διήγημα

Α’ βραβείο: διήγημα «Ελευθερία ή Το κορίτσι, ο γάτος και ο λοχαγός» – Βασιλική Γάτσιου – Νεάπολη Λάρισας

Β’ βραβείο: διήγημα «Οι μάσκες» – Δήμητρα – Αλεξάνδρα Τσάκαλου – Χίος

Γ’ βραβείο: διήγημα «Το πάρτι» – Βασιλική Καγκελάρη – Αμπελόκηποι, Αθήνα

Έπαινος: διήγημα «Τα πουλιά μου» – Γρηγορία Αντωναράκη – Γενεύη, Ελβετία

Έπαινος: διήγημα «Το χρονικό ενός ανεμόμυλου» – Βασίλης Διακάκης – Χολαργός Αττικής   

Έπαινος: διήγημα «Οι Βέρες» – Εύη Σκουληκάρη – Κορυδαλλός Αττικής   

Πεζογράφημα – Νουβέλα

Α’ βραβείο: νουβέλα «Η αρχή και το άπειρο – Ο Θεός των ανθρώπων» – Νίκος Κ. Σακελλαρόπουλος – Πάτρα Αχαϊας

Β’ βραβείο: νουβέλα «Το τρένο» – Βασιλική Γάτσιου – Νεάπολη Λάρισας

Γ’ βραβείο: νουβέλα «Ο βιγλάτορας» – Αντώνης Γκόλτσος – Κηφισιά Αττικής

Έπαινος: νουβέλα «Ο Δεύτερος Άνθρωπος» – ΟΛΓΑ ΛΙΒΑΝΑ – Κορυδαλλός Αττικής   

Έπαινος: νουβέλα «Ωραιάνθη το κορίτσι με τις παπαρούνες» – Ελπίδα Σφυράκη – Πόρτο Ράφτη Αττικής

Παιδικό Παραμύθι

Α’ βραβείο: παραμύθι «Η μαύρη τριανταφυλλιά» – Ειρήνη Παπαδοπούλου – Κατερίνη Πιερίας

Β’ βραβείο: παραμύθι «Το παραμύθι του Οδοντωτού» – Αναστασία Ευσταθίου – Ακράτα Αχαϊας

Γ’ βραβείο: παραμύθι «Το μικρό σκαντζοχοιράκι τολμά» – Νανά Στ. Παπαϊωάννου – Βέροια Ημαθίας

Έπαινος: παραμύθι «Ο γανωτής» – Ελένη Κίτσου – Έδεσσα Πέλλας

Έπαινος: παραμύθι «Το παιδί της καρδιάς» – Δέσποινα Φίλιου – Κορυδαλλός Αττικής   

Έπαινος: παραμύθι «Η περιπέτεια της σταλίτσας σταγονίτσας» – Μελπομένη Ραπτοπούλου – Νέα Ραιδεστός, Θέρμη   

Παιδικό – Νεανικό Διήγημα

Α’ βραβείο: διήγημα «Το αγόρι που δεν ταίριαζε» – Δέσποινα Βασιλειάδου – Θεσσαλονίκη

Β’ βραβείο: διήγημα «Το όνειρο μιας μπαλαρίνας» – Δέσποινα Φίλιου – Κορυδαλλός

Γ’ βραβείο: διήγημα «Φάουστ σε παραλλαγή» – Δημήτριος Κερασιώτης – Κηφισιά

Έπαινος: διήγημα «Μια θάλασσα και ένα όνειρο» – Κατερίνα Μουρίκη – Ελευσίνα Αττικής

Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής: «Petit ΦΟΥΑΡ d’ Art» (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στον σύγχρονο υψηλής αισθητικής και γεύσης πολυχώρο ΦΟΥΑΡ (Μητροπόλεως 72 & Χριστοπούλου 6 – 1ος όροφος) στο κέντρο της Αθήνας, 21 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής και φωτογραφίας. Για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου, ενώ η επιμέλεια ανήκει στην ιστορικό τέχνης Όλγα Λατουσάκη.

Κατερίνα Χατζή, Nude I , 40x40cm, Λάδια και φύλλα χρυσού σε καμβά
Nina Aspeta, Κόκκινος Πανσές, 40x40cm, Μικτή τεχνική
Silena, Be Burnt invisibly, like a Word 40x29cm, Ακρυλικά σε χαρτί
Αγγελική Παργινού- Τσιώτση, Το μάτι της θάλασσας, 30x42cm, Ακουαρέλα
Αθηνά Κάρκα, Έξοδος, 48x58cm, Ακρυλικά σε καμβά (Large)
Αντωνία Σιμάτου, Περίπατος, 40x40cm, Λάδι σε καμβά
Ελένη Μαραθού, Εντός βυθού, 30x21cm, Μελάνη

Έργα τους παρουσιάζουν οι εικαστικοί:

Nina Aspeta, Silena, Έλενα Αρσενίδου, Νατάσα Βλαχάκη, Βερονίκη Δαμιανίδου, Μανώλης Καλουδάς, Λεωνίδας Καμπανάκης, Αθηνά Κάρκα, Μαρκέλλα Κομπίτσα, Καλλιόπη Κουκλινού, Χαράλαμπος Κρυσταλόγιαννης, Ελένη Μαραθού, Πηνελόπη Μερκούρη, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Αγγελική Τσιώτση Παργινού, Αριάδνη Ευαγγελίου Ραχιώτη, Κατερίνα Σακελλαρίδη, Χριστίνα Σγουρίδη, Αντωνία Σιμάτου, Κατερίνα Χατζή, Ειρήνη Χατζητζάνου

Όλγα Λατουσάκη

 

 

Η επιμελήτρια της έκθεσης σημειώνει:

«Το γράμμα αυτό έγινε εκτενέστερο, μόνο και μόνο γιατί δεν είχα τον καιρό να το κάνω πιο σύντομο» (Pascal, Lettres Provinciales, 1656)

«Από τα χειρόγραφα του Αγίου όρους, με τις συμπυκνωμένες, μικρές χειρόγραφες σελίδες της Αγίας γραφής, έως τα πολύ μικρά έργα του ex libris και τις μινιατούρες της κινεζικής ζωγραφικής, τα μικρά έργα τέχνης ποτέ δεν έπαψαν να συναρπάζουν και να εκπλήσσουν. Προϋπόθεση, βέβαια, είναι η ωρίμανση του καλλιτέχνη, η συμπύκνωση μιας ενέργειας, η οποία με σοφία διοχετεύεται σε ένα μικρό έργο και με αυτό τον τρόπο μπορεί εύκολα να επιτύχει την ίδια ακριβώς συγκίνηση που θα προκαλούσε και ένα μεγαλύτερο.

Ο καλλιτέχνης με την τεχνική αυτή δεν κινδυνεύει να πλατειάσει, έχει όμως να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό: να αποτυπώσει σε περιορισμένες διαστάσεις όλον του τον εσωτερικό κόσμο. Πολύ συχνά, και με έναν οξύμωρο τρόπο, τα μικρά έργα τέχνης είναι πολύ πιο εύληπτα για το απλό κοινό, και γι’ αυτό και τόσο αγαπητά, ίσως επειδή στην εποχή μας, στην εποχή της ταχύτητας, ακόμα και αυτό είναι το ζητούμενο: το γοργό, το εύκολο. Σαν μια πραγματικότητα  μιας ανάμνησης ή ενός ονείρου, αξιοθαύμαστα και πάντα γοητευτικά, τα μικρά έργα τέχνης είναι κι αυτά ένα σημαντικό κομμάτι της τέχνης, που μας συντροφεύει και κάνει τη ζωή μας πάντα λίγο καλύτερη.»

Έλενα Αρσενίδου, Αχ, Ουρανέ.., 12x30cm, Digital Photomontage
Αριάδνη Ευαγγελίου Ραχιώτη, Φθινοπωρινό δειλινό, 20x20, Ακουαρέλα σε κρεμμυδόχαρτο
Αριάδνη Ευαγγελίου Ραχιώτη, Φθινοπωρινό δειλινό, 20x20, Ακουαρέλα σε κρεμμυδόχαρτο
Κατερίνα Σακελλαρίδη, Αθωότητα, 40x30cm, Λάδι σε καμβά
Κρυσταλόγιαννης-Χαράλαμπος-Supernova-31x225cm-Μελάνι-με-ακρυλικά-Large
Λεωνίδας Καμπανάκης, Ιππόκαμποι, 45x35cm, Ακρυλικά σε καμβά
Βερονίκη Δαμιανίδου, Θυμήσου να ξεχάσεις, 20x20cm, Ακρυλικά σε μουσαμά (Medium)
Μαρκέλλα Κομπίτσα, Πολύχρωμο λουλούδι, 18x24cm, Μικτή τεχνική

Πληροφορίες:

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου

email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com

Επιμέλεια: Όλγα Λατουσάκη

Επιμέλεια αφίσας: Σοφία Παπαδοπούλου

Εγκαίνια:

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Ώρα 8μ.μ. – 22:30.

Διάρκεια έκθεσης:

3 – 12 Δεκεμβρίου 2019

Facebook link:

https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour

«ΦΟΥΑΡ»

Μητροπόλεως 72 & Χριστοπούλου 6 (1ος όροφος)

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας

Τρίτη έως Παρασκευή: 19:00 – 01:00

Σάββατο – Κυριακή: 13:00 – 01:00 μ.μ.

Δευτέρα κλειστά

Είσοδος Ελεύθερη

Χατζητζάνου Ειρήνη, Ένα αεροπλάνο δρόμος, 40x40cm, Φωτογραφία

«Ατμοσφαιρικές ιστορίες για γκάνγκαστερς και κατά συρροή δολοφόνους», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 14

Τί μεγέθους ή βάρους ως πέπων είναι ο σύγχρονος Έλληνας; Ή μάλλον για πόσο πέπονα τον κοστολογούν, τον μετρούν οι διάφοροι «ειδήμονες» γύρω του; Στις ελληνικές ταινίες, όταν πέφτει κάποια έξυπνη ατάκα ή ανακαλύπτουν την απάντηση σε ένα ερώτημα ή σε ένα γρίφο, απαντάει με το γνωστό υφάκι ο Κώστας Βουτσάς ή ο Νίκος Ρίζος: «Μπράβο, ξουράφι είσαι!»

Αυτό το «ξουράφι» στην αυθεντική του, ακονισμένη ερμηνεία πόσο άραγε είναι το ειδικό βάρος της ευφυΐας του και πόσο ελαφρόμυαλο είναι στην σκωπτική του διάσταση; Η αλήθεια είναι, ότι δεν μ΄ αρέσει να θέτω ερωτήματα σε θέματα που ήδη είναι γνωστά και οι απαντήσεις ξεκάθαρες. Για κάποιους που θεωρούν, ότι έχουν το «παιχνίδι» στα χέρια τους και κινούν τα νήματα των καταστάσεων, αυτό που αισθάνονται για τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι πραγματικά ανατριχιαστικό. Πέπονες και «ξουράφια» είμαστε για κάποιους που ρυθμίζουν, ανάλογα το περιβάλλον και την εποχή, την ένταση στην σπείρα των εξελίξεων. Και γιατί να μην είμαστε άλλωστε, αφού γνωρίζουμε τις κινήσεις στο ταμπλό αλλά δεν αντιδρούμε.

Αυτή είναι η πραγματική δική μας οδύνη. Να γνωρίζεις και να μην αντιδράς, αφήνοντας τα γεγονότα να προχωρούν όπως θέλουν όλοι εκείνοι που αυξομειώνουν τις κοινωνικο-πολιτικές εντάσεις κατά το δοκούν, πλασάροντας στην αγορά των συνειδήσεων ό,τι αυτοί νομίζουν καλύτερο για εμάς. Πραγματικά τώρα, αναλογιστήκαμε, έστω στο ελάχιστο, το βάρος της ευθύνης που φέρουμε όταν γνωρίζουμε ότι μπορούμε να αποτρέψουμε κάτι το αρνητικό και δεν το πράττουμε; Έχουμε κατά νου την ακριβή γνώση στον ορισμό του «λάθους» και πως λειτουργεί ενεργειακά όχι μόνο στην οντότητα μας, αλλά στο γενικότερο πλαίσιο; Αλήθεια τώρα, το έχουμε αυτό ή όχι;

Το ημερολόγιο της ενσάρκωσής μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη είναι γεμάτο κοκκινάδια, λάθη, όπως τα λένε οι διορθωτές γραπτών, από εσφαλμένες σκέψεις και αδιέξοδες πράξεις. Δεν μας στεναχωρεί όμως καθόλου, γιατί όπως ο πλανήτης γυρίζει από το γέλιο, έτσι και η ζωή προοδεύει από τα λάθη της. Είναι σημαντικό να μην βλέπεις το «κακό» σε μια πράξη, αλλά μόνο την καλή πλευρά του γεγονότος, ανεξαρτήτου της έκβασης, ακυρώνοντας το «λάθος» και αυτόματα μετουσιώνοντας το σε θετικό. Δηλαδή, ως απλό παράδειγμα να αναφέρω: Αφήσαμε την ανθρωπότητα να την ελέγχουν κάποιοι επιτήδειοι, μια συμμορία, ας πούμε, κι εμείς οι πέπονες, τα «ξουράφια», που έχουμε την δύναμη να αλλάζουμε τις καταστάσεις δεν κάνουμε τίποτα και πειθήνια συμμετέχουμε στην καταστροφή της.

Η ανθρωπότητα με γεωμετρική και αριθμητική λογική δυνητικά θα διαλυθεί οσονούπω, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, καθότι η Γαία ως ζωντανός οργανισμός που είναι και απροστάτευτος – την έχουμε αγνοήσει, ταλαιπωρήσει και προδώσει εντελώς – φυσικό είναι να αμυνθεί. Όπερ σημαίνει καταστροφές βιβλικών διαστάσεων θα λάβουν χώρα, αρρώστιες, λοιμοί, καταποντισμοί, τα τέσσερα στοιχεία θα σπείρουν τον όλεθρο παντού, θα έρθει το πάνω κάτω, το μέσα θα βγει έξω, η μέρα θα γίνει νύχτα και η νύχτα έρεβος, αυτά και άλλα τρομακτικά, να μην τα περιγράφω, χειρότερα απ’ ό,τι βλέπουμε στις γνωστές κινηματογραφικές ταινίες καταστροφολογικού ύφους.   

Παρακαλώ μην πανικοβάλλεστε. Το γνωρίζουμε έτσι κι αλλιώς, πως θα συμβεί κάτι τέτοιο, καθότι το βήμα που έχουμε υιοθετήσει τους τελευταίους αιώνες μόνο σε έναν τέτοιου είδους προορισμό καταλήγει. Έχω άδικο; Θαρρώ πως όχι! Κι όμως σε αυτό το τρομερό «κακό», που θα συμβεί, που όμοιο του δεν έχει γίνει ποτέ, προσέξτε, υπάρχει το μέγα καλό, που πρέπει να το δούμε με ψυχραιμία και γενναιότητα, εάν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί. Ποιο είναι; Θα εξαφανιστεί ο άθλιος άνθρωπος, ο βλαξ άνθρωπος, ο «πέπονας» άνθρωπος, ο άνθρωπος «ξουράφι», όλοι δηλαδή εμείς οι άνθρωποι θα πάμε στον αγύριστο, εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή, να κλείσει η πόρτα πίσω μας και το κλειδί να πεταχτεί στο μάτι του Θεού να μην ξανανοίξει ποτέ.

Θα αφήσουμε, επιτέλους, ελεύθερο στην ηρεμία του τούτο τον πανέμορφο και θείο πλανήτη να συνέλθει από τα μύρια κακά που του έχουμε προκαλέσει και αμέσως να συνεχίσει απρόσκοπτα την εργασία του από εκεί που την διέκοψε, όταν εμφανίστηκε ο πρώτος, χαμηλός, ασυνείδητος άνθρωπος με τα χυδαία και εφήμερα θέλω του, την ψευτιά του, το θράσος του, την απάθεια του, την ανευθυνότητα του, την προδοσία του. Αμπρακατάμπρα!!!

Αξιολόγηση Ταινιών

 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 

  «Οι Σκιές του Μπρούκλιν»

(Motherless Brooklyn)     

 

 

  • Είδος: Αστυνομική, noir περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Έντουαρντ Νόρτον
  • Με τους: Έντουαρτ Νόρτον, Μπρους Γουίλις, Γουίλεμ Νταφόε, Άλεκ Μπάλντουιν
  • Διάρκεια: 144’
  • Διανομή: Tanweer

Στη Νέα Υόρκη του 1957, ο Λάιονελ Έσρογκ (Έντουαρντ Νόρτον – καλός), είναι ένας μοναχικός ιδιωτικός ντετέκτιβ με σύνδρομο Τουρέτ, αναλαμβάνει να διαλευκάνει τον φόνο του μέντορα και μοναδικού φίλου του, Φρανκ Μίνα (Μπρους Γουίλις – καλός αν και η συμμετοχή του είναι ολιγόχρονη). Έχοντας ελάχιστα στοιχεία και ένα ψυχαναγκαστικό μυαλό στη διάθεση του, ο Λάιονελ ανακαλύπτει τα καλά φυλαγμένα μυστικά που κρατούν σε ισορροπία τη μοίρα ολόκληρης της πόλης.

Σε μία μυστηριώδη διαδρομή από τα ποτισμένα με αλκοόλ τζαζ κλαμπς του Χάρλεμ ως τις σκληρές φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν και τα πολυτελή σαλόνια των εμπόρων εξουσίας, ο Λάιονελ έρχεται αντιμέτωπος με κακοποιούς, διαφθορά και τον πιο επικίνδυνο άνδρα της πόλης για να τιμήσει τη μνήμη του φίλου του και να σώσει τη γυναίκα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρας του.

Σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Λέθεμ (Motherless Brooklyn) το οποίο το μεταφέρει στην μεγάλη ο Έντουαρντ Νόρτον. Ο Νόρτον, επίσης, σκηνοθετεί την ταινία και με περίτεχνο σάλτο από τον βατήρα των αξιώσεων, βουτάει στην απαιτητική, πισίνα του ατμοσφαιρικού noir police story και τα καταφέρνει.

Ο Έντουαρντ Νόρτον πρωταγωνιστεί κιόλας, ερμηνεύοντας τον κεντρικό, ντεντέκτιβ ήρωα του Τζόναθαν Λέθεμ με το σύνδρομο Τουρέτ (κληρονομική νευροψυχιατρική διαταραχή που ξεκινά από την παιδική ηλικία και χαρακτηρίζεται από πολλαπλά κινητικά και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ). Και εδώ τα καταφέρνει υπέροχα, καθότι τον «προβληματικό» και τον «σπαστικό» με τα διάφορα τικ, ο Νόρτον τον έχει αποδώσει δις στο παρελθόν άκρως επιτυχημένα. Η πρώτη είναι στο ερμηνευτικό του ντεμπούτο στην μεγάλη οθόνη το 1996 με τον «Φόβο Ενστίκτου» δίπλα στον Ρίτσαρντ Γκιρ και η δεύτερη το 2001 με το «Score», πλάι στον Μάρλον Μπράντο και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο.

Άριστη απόδοση της ατμόσφαιρας των 50’s, ευθυγραμμισμένη στην εντέλεια η παραγωγή, γοητευτικό καστ, υπέροχα τα πρωινά και νυχτερινά κάδρα του Άγγλου, διευθυντή φωτογραφίας Ντικ Πόουπ, που ο Νόρτον έχει δουλέψει ξανά μαζί του στον «Μάγο Αϊζενχάιμ». Το μεγάλο ατού, τώρα είναι η μουσική της ταινίας, η αδάμαστη τζαζ που θρυμματίζει τα φυλλοκάρδια, αναφερόμενη σε δυναμικές Μάιλς Ντέιβις, Τσάρλι Πάρκερ και Τσετ Μπέκερ, αλλά και η μελωδική παρουσία του μοναδικού  Τομ Γιόρκ των Raidiohead, που γράφει και παίζει το κεντρικό θέμα της ταινίας, κατόπιν παράκλησης στον καλλιτέχνη από τον ίδιο τον Έντουαρντ Νόρτον.

Εκεί που «λυγίζει» το θέμα στην δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του εξαιρετικού ηθοποιού (πρώτη σκηνοθετική δουλειά είναι το «Πιστά Ερωτευμένοι» του 2000) είναι στην ανελέητη τελειομανία του Νόρτον με αποτέλεσμα να μην είναι συμμαζεμένη σωστά η ταινία. Με φανερό το άγχος να είναι όλα φτιαγμένα στην πένα, από ένα σημείο και έπειτα ο ρυθμός χαμηλώνει την ένταση του και τα 144 λεπτά προβολής κάπου αρχίζουν να φαίνονται ατελείωτα.            

«Το Χρυσό Γάντι»

«Der goldene Handschuh»          

 

 

  • Είδος: Βιογραφία, θρίλερ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
  • Με τους: Γιόνας Ντάσλερ, Μαργκαρέτε Τίσελ, Κατιά Σταντ, Αδάμ Μπουσδούκος
  • Διάρκεια: 115΄
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films

Στο Αμβούργο της δεκαετίας του ’70, ο Φρις «Φίτε» Χόνκα (Γιόνας Ντάσλερ – εξαιρετικός) φαίνεται ένα αξιολύπητο, χαμένο κορμί όπως τόσοι άλλοι γύρω του. Ο άνδρας με το παραμορφωμένο πρόσωπο περνάει τις νύχτες του μεθώντας στο καταγώγιο «Το Χρυσό Γάντι» κυνηγώντας μοναχικές γυναίκες για λίγη συντροφιά. Κανείς από τους θαμώνες δεν μπορεί να υποψιαστεί ότι ο φαινομενικά άκακος Φίτε είναι στην πραγματικότητα ένα τέρας, ένας κατά συρροή δολοφόνος δίχως οίκτο.

Το σινεμά του βραβευμένου Τουρκο-Γερμανού σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν είναι πολιτικό και κάθε ταινία του, ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την κοινωνική επιδερμίδα του θέματος του, ως συνήθως, εδράζεται ο πολιτισμικός ανθόκηπος του Ακίν («Μαζί ή Τίποτα», «Soul Kitchen», «Βερολίνο, Αντίο», «Μαζί, Ποτέ!»). Ως καλός αφηγητής, λοιπόν, γνωρίζει ικανοποιητικά τους θριλερικούς, σκηνοθετικούς χειρισμούς που προσδίδουν αγωνία και στο «Χρυσό Γάντι» αλλάζει ρότα επιδιδόμενος σκηνοθετικά σε μια κινηματογραφική πραγματεία περί κτηνωδίας, φόβου και υπανθρωπισμού, βασιζόμενος στο βραβευμένο, ομότιτλο μπεστ σέλερ του Χάις Στρουνκ.

Ο Φρις Χόνκα ή «Φίτε» είναι το όν που κατακρεούργησε, κυριολεκτικώς, τέσσερες ηλικιωμένες πόρνες, υπό την επήρεια άφθονου αλκοόλ και τα περισσότερα μέλη τους τα φυλούσε στο διαμέρισμα του, ώσπου μια πυρκαγιά στο κτήριο αποκάλυψε τον κτηνάνθρωπο, τον πιο γνωστό κατά συρροή δολοφόνο της μεταναζιστικής Γερμανίας. Ο 23χρονος Γερμανός ηθοποιός Γιόνας Ντάσλερ καθολικά μεταμορφωμένος, υποδύεται άψογα τον κατά πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία Χόνκα, ενώ όλος ο διάκοσμος είναι μια εκπληκτική εργασία της παραγωγής ώστε να μοιάζει απόλυτα με τους χώρους που διέμενε, σύχναζε και δρούσε ο εγκληματίας.

Σκηνές που ο ρεαλισμός τους σφίγγει το στομάχι, ενώ η σκέψη μου είναι απασχολημένη ελάχιστα, ψάχνοντας τους λόγους που οδήγησαν τον Ακίν να φτιάξει μια τέτοιου είδους ταινία δίχως πλοκή, αλλά με έντονη βία, τοποθετώντας τον θεατή στο κάθισμα να παρακολουθεί το απόλυτο έρεβος στον πυθμένα της ζωής ενός νοσηρού, ανθρώπινου μυαλού. Απαντώ από μόνος μου, πως κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα συμμετοχής στο σύμπαν του ρεαλιστικού τρόμου, γιατί όχι και ο Φατίχ Ακίν.

  «Ιστορία Γάμου»

(Marriage Story)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019), για την μικρή οθόνη Netflix
  • Σκηνοθεσία: Νόα Μπόμπακ
  • Με τους: Άνταμ Ντράιβερ, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Λόρα Ντερν, Άλαν Άλντα
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Odeon και για την μικρή οθόνη Netflix (έναρξη: 6 Δεκεμβρίου 2019)

Ο Τσάρλι (Άνταμ Ντράιβερ – καλός), ένας θεατρικός σκηνοθέτης στην εναλλακτική σκηνή της Νέας Υόρκης και η Νικόλ (Σκάρλετ Γιόχανσον – καλή), μια υποσχόμενη ηθοποιός που δεν έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο της, περιγράφουν εναλλάξ το τι αγαπούν ο ένας στον άλλο, μετά από δέκα χρόνια γάμου. Τα λεγόμενά τους συνοδεύονται από ένα μοντάζ των προσωπικών τους στιγμών, που αποπνέουν μια αίσθηση απόλυτης φυσικότητας: σαν μια γλυκιά αδιάκριτη ματιά στη ζωή που βρίσκει πάντα τον τρόπο να διαβρώσει τα ανθρώπινα αισθήματα.

Δράμα διαζυγίου που ισορροπεί ανάμεσα στο δάκρυ και το χαμόγελο, καθώς αφορά ζευγάρια με καλές αμοιβές εργασίας και γερό κομπόδεμα για να έχουν να ροκανίζουν οι δικηγόροι, ουχί ανδρόγυνα που παλεύουν στα βασικά μισθά, στην δουλεία της υπερεργασίας και θέλουν να χωρίσουν.

Δεν γράφω παραπάνω καθότι η ταινία όπως εξηγώ και στον «Ιρλανδό» είναι και αυτή από την πλατφόρμα Netflix και θα βγει στις μικρές οθόνες την 6η Δεκεμβρίου 2019. Υπομονή κυρίες μου!   

«Η Ανιές με τα Λόγια της Βαρντά »

(Agnes by Varda)

 

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ βιογραφία
  • Παραγωγή: Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ανιές Βαρντά
  • Διάρκεια: 115’
  • Διανομή: Seven Films

Η Ανιές Βαρντά, φωτογράφος, installation artist και πρωτοπόρος της Nouvelle Vague, αποτελεί  θεσμό για το γαλλικό κινηματογράφο. Λίγο πριν το θάνατο της, κάθισε στην καρέκλα του σκηνοθέτη και χρησιμοποιώντας φωτογραφίες κι αποσπάσματα από τις ταινίες της μίλησε η ίδια για το ανορθόδοξο έργο της. 

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε δύο μέρη- στο πρώτο αναφέρεται στην «αναλογική περίοδο» από το 1954 έως το 2000.  Στο δεύτερο μέρος, η Βαρντά εστιάζει στη χρονική περίοδο από το 2000 έως το 2018 και μας δείχνει πως χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για να περιγράψει τον κόσμο με το μοναδικό της τρόπο. 

Η δραστήρια κυρία της Nouvelle Vague, που έφυγε τον Μάρτιο του 2019 από τον κόσμο των ανθρώπων σε ηλικία 91 χρόνων με πλούσιο καλλιτεχνικό έργο στην πορεία της, γύρισε η ίδια ένα ντοκιμαντέρ δυο επεισοδίων για την γαλλική τηλεόραση, κάτι σαν masterclass, παρουσιάζοντας το συνολικό, κινηματογραφικό και φωτογραφικό της έργο, ώστε να την θυμούνται οι συμπατριώτες της.

Οι υπερφίαλοι Γάλλοι, αφού έπαιξε στην μικρή οθόνη το ντοκιμαντέρ πήραν το τηλεοπτικό υλικό το μόνταραν κατάλληλα και το «σερβίρισαν» στην μεγάλη οθόνη, βλέποντας ο θεατής για ένα δίωρο την Βαρντά σόλο να μιλάει για τις ταινίες της με αποσπάσματα από τις ταινίες της, για τις εκθέσεις της και τις φωτογραφίες της. Αμιγώς τηλεοπτικό προϊόν, ακόμα και ως ντοκιμαντέρ το οποίο το έριξαν στην κινηματογραφική διανομή. Ποιος θα επισκεφθεί σκοτεινή αίθουσα να παρακολουθήσει έναν άνθρωπο να μιλά τόση ώρα καθισμένη σε καρέκλα και δίπλα της το τραπεζάκι με το κλαρωτό τραπεζομάντηλο; Τι διαολεμένες τσαπατσουλιές είναι αυτές…Ενεός!!!

«Ιστορία Γάμου»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Marriage Story)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019), για την μικρή οθόνη Netflix
  • Σκηνοθεσία: Νόα Μπόμπακ
  • Με τους: Άνταμ Ντράιβερ, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Λόρα Ντερν, Άλαν Άλντα
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Odeon και για την μικρή οθόνη Netflix (έναρξη: 6 Δεκεμβρίου 2019)

Ο Τσάρλι (Άνταμ Ντράιβερ – καλός), ένας θεατρικός σκηνοθέτης στην εναλλακτική σκηνή της Νέας Υόρκης και η Νικόλ (Σκάρλετ Γιόχανσον – καλή), μια υποσχόμενη ηθοποιός που δεν έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο της, περιγράφουν εναλλάξ το τι αγαπούν ο ένας στον άλλο, μετά από δέκα χρόνια γάμου. Τα λεγόμενά τους συνοδεύονται από ένα μοντάζ των προσωπικών τους στιγμών, που αποπνέουν μια αίσθηση απόλυτης φυσικότητας: σαν μια γλυκιά αδιάκριτη ματιά στη ζωή που βρίσκει πάντα τον τρόπο να διαβρώσει τα ανθρώπινα αισθήματα.

Δράμα διαζυγίου που ισορροπεί ανάμεσα στο δάκρυ και το χαμόγελο, καθώς αφορά ζευγάρια με καλές αμοιβές εργασίας και γερό κομπόδεμα για να έχουν να ροκανίζουν οι δικηγόροι, ουχί ανδρόγυνα που παλεύουν στα βασικά μισθά, στην δουλεία της υπερεργασίας και θέλουν να χωρίσουν.

Δεν γράφω παραπάνω καθότι η ταινία όπως εξηγώ και στον «Ιρλανδό» είναι και αυτή από την πλατφόρμα Netflix και θα βγει στις μικρές οθόνες την 6η Δεκεμβρίου 2019. Υπομονή κυρίες μου!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Το Χρυσό Γάντι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Der goldene Handschuh»

 

 

  • Είδος: Βιογραφία, θρίλερ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
  • Με τους: Γιόνας Ντάσλερ, Μαργκαρέτε Τίσελ, Κατιά Σταντ, Αδάμ Μπουσδούκος
  • Διάρκεια: 115΄
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films

Στο Αμβούργο της δεκαετίας του ’70, ο Φρις «Φίτε» Χόνκα (Γιόνας Ντάσλερ – εξαιρετικός) φαίνεται ένα αξιολύπητο, χαμένο κορμί όπως τόσοι άλλοι γύρω του. Ο άνδρας με το παραμορφωμένο πρόσωπο περνάει τις νύχτες του μεθώντας στο καταγώγιο «Το Χρυσό Γάντι» κυνηγώντας μοναχικές γυναίκες για λίγη συντροφιά. Κανείς από τους θαμώνες δεν μπορεί να υποψιαστεί ότι ο φαινομενικά άκακος Φίτε είναι στην πραγματικότητα ένα τέρας, ένας κατά συρροή δολοφόνος δίχως οίκτο.

Το σινεμά του βραβευμένου Τουρκο-Γερμανού σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν είναι πολιτικό και κάθε ταινία του, ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την κοινωνική επιδερμίδα του θέματος του, ως συνήθως, εδράζεται ο πολιτισμικός ανθόκηπος του Ακίν («Μαζί ή Τίποτα», «Soul Kitchen», «Βερολίνο, Αντίο», «Μαζί, Ποτέ!»). Ως καλός αφηγητής, λοιπόν, γνωρίζει ικανοποιητικά τους θριλερικούς, σκηνοθετικούς χειρισμούς που προσδίδουν αγωνία και στο «Χρυσό Γάντι» αλλάζει ρότα επιδιδόμενος σκηνοθετικά σε μια κινηματογραφική πραγματεία περί κτηνωδίας, φόβου και υπανθρωπισμού, βασιζόμενος στο βραβευμένο, ομότιτλο μπεστ σέλερ του Χάις Στρουνκ.

Ο Φρις Χόνκα ή «Φίτε» είναι το όν που κατακρεούργησε, κυριολεκτικώς, τέσσερες ηλικιωμένες πόρνες, υπό την επήρεια άφθονου αλκοόλ και τα περισσότερα μέλη τους τα φυλούσε στο διαμέρισμα του, ώσπου μια πυρκαγιά στο κτήριο αποκάλυψε τον κτηνάνθρωπο, τον πιο γνωστό κατά συρροή δολοφόνο της μεταναζιστικής Γερμανίας. Ο 23χρονος Γερμανός ηθοποιός Γιόνας Ντάσλερ καθολικά μεταμορφωμένος, υποδύεται άψογα τον κατά πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία Χόνκα, ενώ όλος ο διάκοσμος είναι μια εκπληκτική εργασία της παραγωγής ώστε να μοιάζει απόλυτα με τους χώρους που διέμενε, σύχναζε και δρούσε ο εγκληματίας.

Σκηνές που ο ρεαλισμός τους σφίγγει το στομάχι, ενώ η σκέψη μου είναι απασχολημένη ελάχιστα, ψάχνοντας τους λόγους που οδήγησαν τον Ακίν να φτιάξει μια τέτοιου είδους ταινία δίχως πλοκή, αλλά με έντονη βία, τοποθετώντας τον θεατή στο κάθισμα να παρακολουθεί το απόλυτο έρεβος στον πυθμένα της ζωής ενός νοσηρού, ανθρώπινου μυαλού. Απαντώ από μόνος μου, πως κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα συμμετοχής στο σύμπαν του ρεαλιστικού τρόμου, γιατί όχι και ο Φατίχ Ακίν.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Η Ανιές με τα Λόγια της Βαρντά »

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Agnes by Varda)

 

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ βιογραφία
  • Παραγωγή: Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ανιές Βαρντά
  • Διάρκεια: 115’
  • Διανομή: Seven Films

Η Ανιές Βαρντά, φωτογράφος, installation artist και πρωτοπόρος της Nouvelle Vague, αποτελεί  θεσμό για το γαλλικό κινηματογράφο. Λίγο πριν το θάνατο της, κάθισε στην καρέκλα του σκηνοθέτη και χρησιμοποιώντας φωτογραφίες κι αποσπάσματα από τις ταινίες της μίλησε η ίδια για το ανορθόδοξο έργο της.

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε δύο μέρη- στο πρώτο αναφέρεται στην «αναλογική περίοδο» από το 1954 έως το 2000.  Στο δεύτερο μέρος, η Βαρντά εστιάζει στη χρονική περίοδο από το 2000 έως το 2018 και μας δείχνει πως χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για να περιγράψει τον κόσμο με το μοναδικό της τρόπο.

Η δραστήρια κυρία της Nouvelle Vague, που έφυγε τον Μάρτιο του 2019 από τον κόσμο των ανθρώπων σε ηλικία 91 χρόνων με πλούσιο καλλιτεχνικό έργο στην πορεία της, γύρισε η ίδια ένα ντοκιμαντέρ δυο επεισοδίων για την γαλλική τηλεόραση, κάτι σαν masterclass, παρουσιάζοντας το συνολικό, κινηματογραφικό και φωτογραφικό της έργο, ώστε να την θυμούνται οι συμπατριώτες της.

Οι υπερφίαλοι Γάλλοι, αφού έπαιξε στην μικρή οθόνη το ντοκιμαντέρ πήραν το τηλεοπτικό υλικό το μόνταραν κατάλληλα και το «σερβίρισαν» στην μεγάλη οθόνη, βλέποντας ο θεατής για ένα δίωρο την Βαρντά σόλο να μιλάει για τις ταινίες της με αποσπάσματα από τις ταινίες της, για τις εκθέσεις της και τις φωτογραφίες της. Αμιγώς τηλεοπτικό προϊόν, ακόμα και ως ντοκιμαντέρ το οποίο το έριξαν στην κινηματογραφική διανομή. Ποιος θα επισκεφθεί σκοτεινή αίθουσα να παρακολουθήσει έναν άνθρωπο να μιλά τόση ώρα καθισμένη σε καρέκλα και δίπλα της το τραπεζάκι με το κλαρωτό τραπεζομάντηλο; Τι διαολεμένες τσαπατσουλιές είναι αυτές…Ενεός!!!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Οι Σκιές του Μπρούκλιν»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Motherless Brooklyn)     

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Αγγλία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Μάικλ Ένγκλερ
  • Με τους: Χιου Μπόνβιλ, Τζιμ Κάρτερ, Μισέλ Ντόκερι, Ελίζαμπεθ ΜακΓκάβερν, Ιμέλντα Στόντον, Μάγκι Σμιθ
  • Διάρκεια: 122’
  • Διανομή: Tulip Entertainmen

Στη Νέα Υόρκη του 1957, ο Λάιονελ Έσρογκ (Έντουαρντ Νόρτον – καλός), είναι ένας μοναχικός ιδιωτικός ντετέκτιβ με σύνδρομο Τουρέτ, αναλαμβάνει να διαλευκάνει τον φόνο του μέντορα και μοναδικού φίλου του, Φρανκ Μίνα (Μπρους Γουίλις – καλός αν και η συμμετοχή του είναι ολιγόχρονη). Έχοντας ελάχιστα στοιχεία και ένα ψυχαναγκαστικό μυαλό στη διάθεση του, ο Λάιονελ ανακαλύπτει τα καλά φυλαγμένα μυστικά που κρατούν σε ισορροπία τη μοίρα ολόκληρης της πόλης.

Σε μία μυστηριώδη διαδρομή από τα ποτισμένα με αλκοόλ τζαζ κλαμπς του Χάρλεμ ως τις σκληρές φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν και τα πολυτελή σαλόνια των εμπόρων εξουσίας, ο Λάιονελ έρχεται αντιμέτωπος με κακοποιούς, διαφθορά και τον πιο επικίνδυνο άνδρα της πόλης για να τιμήσει τη μνήμη του φίλου του και να σώσει τη γυναίκα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρας του.

Σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Λέθεμ (Motherless Brooklyn) το οποίο το μεταφέρει στην μεγάλη ο Έντουαρντ Νόρτον. Ο Νόρτον, επίσης, σκηνοθετεί την ταινία και με περίτεχνο σάλτο από τον βατήρα των αξιώσεων, βουτάει στην απαιτητική, πισίνα του ατμοσφαιρικού noir police story και τα καταφέρνει.

Ο Έντουαρντ Νόρτον πρωταγωνιστεί κιόλας, ερμηνεύοντας τον κεντρικό, ντεντέκτιβ ήρωα του Τζόναθαν Λέθεμ με το σύνδρομο Τουρέτ (κληρονομική νευροψυχιατρική διαταραχή που ξεκινά από την παιδική ηλικία και χαρακτηρίζεται από πολλαπλά κινητικά και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ). Και εδώ τα καταφέρνει υπέροχα, καθότι τον «προβληματικό» και τον «σπαστικό» με τα διάφορα τικ, ο Νόρτον τον έχει αποδώσει δις στο παρελθόν άκρως επιτυχημένα. Η πρώτη είναι στο ερμηνευτικό του ντεμπούτο στην μεγάλη οθόνη το 1996 με τον «Φόβο Ενστίκτου» δίπλα στον Ρίτσαρντ Γκιρ και η δεύτερη το 2001 με το «Score», πλάι στον Μάρλον Μπράντο και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο.

Άριστη απόδοση της ατμόσφαιρας των 50’s, ευθυγραμμισμένη στην εντέλεια η παραγωγή, γοητευτικό καστ, υπέροχα τα πρωινά και νυχτερινά κάδρα του Άγγλου, διευθυντή φωτογραφίας Ντικ Πόουπ, που ο Νόρτον έχει δουλέψει ξανά μαζί του στον «Μάγο Αϊζενχάιμ». Το μεγάλο ατού, τώρα είναι η μουσική της ταινίας, η αδάμαστη τζαζ που θρυμματίζει τα φυλλοκάρδια, αναφερόμενη σε δυναμικές Μάιλς Ντέιβις, Τσάρλι Πάρκερ και Τσετ Μπέκερ, αλλά και η μελωδική παρουσία του μοναδικού  Τομ Γιόρκ των Raidiohead, που γράφει και παίζει το κεντρικό θέμα της ταινίας, κατόπιν παράκλησης στον καλλιτέχνη από τον ίδιο τον Έντουαρντ Νόρτον.

Εκεί που «λυγίζει» το θέμα στην δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του εξαιρετικού ηθοποιού (πρώτη σκηνοθετική δουλειά είναι το «Πιστά Ερωτευμένοι» του 2000) είναι στην ανελέητη τελειομανία του Νόρτον με αποτέλεσμα να μην είναι συμμαζεμένη σωστά η ταινία. Με φανερό το άγχος να είναι όλα φτιαγμένα στην πένα, από ένα σημείο και έπειτα ο ρυθμός χαμηλώνει την ένταση του και τα 144 λεπτά προβολής κάπου αρχίζουν να φαίνονται ατελείωτα.            

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

Η Άρτα το θρυλικό γεφύρι της και ο Γιάννης Μόραλης στο αεροδρόμιο της Αθήνας!

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Άρθρο στα Ελληνικά

Follows the English article

Το αεροδρόμιο της Αθήνας συνεχίζει να «ταξιδεύει» τους επισκέπτες του σε ξεχωριστούς προορισμούς της χώρας μας. Δέκατος προορισμός: η Άρτα.

Η Άρτα είναι ο δέκατος προορισμός του προγράμματος «Fly me to the Moon – Sounds Greek to Me!», το οποίο συνεχίζεται την Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019 στο αεροδρόμιο της Αθήνας, με ακόμη περισσότερες εικόνες από την Ελλάδα! Ο θρύλος του γεφυριού με τη μοναδική αρχιτεκτονική και η ιστορία του τόπου με τα αρχαία και βυζαντινά μνημεία, παρουσιάζονται στο αεροδρόμιο και συστήνονται σε επιβάτες και επισκέπτες, σε μια μέρα αφιερωμένη στην πολιτιστική και γαστρονομική παράδοση της περιοχής.

 10ος προορισμός:

Άρτα

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

Επίπεδο Αναχωρήσεων – Είσοδος 3 – Περιοχή Ελεύθερης Πρόσβασης

Ώρα: 12:00 – 16:00

Ξεχωριστή θέση στη γνωριμία με την Άρτα θα έχουν αντίγραφα έργων του γεννημένου στην Άρτα καλλιτέχνη Γιάννη Μόραλη. Συγκεκριμένα -από τo ειδικό αφιέρωμα που εξέδωσε η Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του ζωγράφου- θα φιλοξενηθούν σε καβαλέτα τα έργα: Δύο φίλες (1946), Μορφή (1951), Επιτύμβια σύνθεση Γ’ (1958-1963), Ερωτικό (1982), Κορίτσι που λύνει το σανδάλι του (1973) και Αίγινα (1974).

Το διασημότερο μνημείο της Άρτας, το θρυλικό Γεφύρι, θα παρουσιαστεί στο κοινό σε μικρογραφία από το λαξευτή πέτρας Βασίλη Θέμελη, ειδικό στην τέχνη της αναστήλωσης πέτρινων γεφυρών. Οι ταξιδιώτες θα έχουν κι εκείνοι τη δυνατότητα να χαράξουν γεφύρια πάνω σε μικρά κομμάτια πέτρας και να τα κρατήσουν ως ενθύμιο. Παράλληλα, το Λαογραφικό Μουσείο του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου «Σκουφάς» θα παρουσιάσει καθημερινά αντικείμενα, οικιακά σκεύη και όργανα χειροτεχνίας των κατοίκων της περιοχής.

Την εκδήλωση «ντύνει» μουσικά η ορχήστρα των Λαλητάδων, ένα εξαμελές παραδοσιακό σχήμα που επιμένει στα αυθεντικά ακούσματα με τη χρήση παραδοσιακών οργάνων (κλαρίνο, λαούτο, βιολί, κρουστά). Με παραδοσιακές φορεσιές από την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία, ο Πολιτιστικός Σύλλογος θα σύρει το χορό σε ηπειρώτικους ρυθμούς.

Οι ταξιδιώτες θα έχουν επίσης την ευκαιρία να απολαύσουν εκλεκτές συνταγές της Ηπείρου και να γευτούν χυμό από φρεσκοστυμμένα πορτοκάλια και φρέσκα φρούτα της περιοχής της Άρτας.

"Ερωτικό", έργο του Γιάννη Μόραλη
Γιάννης Μόραλης
Λαλητάδες

Ξεδιπλώνοντας το φυσικό κάλλος, την πολιτισμική ταυτότητα, τη γαστρονομία, τα ήθη και τα έθιμα, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα, αλλά και τη σύγχρονη εικόνα κάθε  περιοχής, το «Fly me to the Moon 6 – Sounds Greek to me» στο αεροδρόμιο θα συνεχίσει να προσφέρει γεύση από την Ελλάδα, προσφέροντας στους ταξιδιώτες ανάλογες «ξεναγήσεις», μαζί με τους τοπικούς εκπροσώπους, τις παραδόσεις και τους ανθρώπους των τιμώμενων περιοχών της χώρας μας.

Γραφείο Τύπου Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών

τηλ.: 210 3537227

e-mail: press_info@aia.gr

www.aia.gr

https://twitter.com/ATH_airpor

https://www.facebook.com/ATHairport/ 

https://www.instagram.com/athairport/ 

https://www.youtube.com/user/ATHairport

                                            

The article in English

The legendary Arta… at the Athens airport!

The lengendary Arta is the 10th destination of the Athens International Airport programme Fly me to the Moon-Sounds Greek to Me! The airport’s programme continues Friday, November 29th, with more images of Greece. The legend of the stone bridge of Arta with its unique architecture, and the history and sites of the area, which abounds with ancient and Byzantine monuments, will be introduced to the Airport’s passengers & visitors on a day dedicated to the local cultural and gastronomic tradition.

Sounds Greek to me at Athens International Airport

10th destination: Introduction to Arta

Friday, November 29th  2019

Departures Level – Entrance 3 – All Users Area

Hours: 12:00 – 16:00

Copies of works by the Greek artist Yiannis Moralis, born in Arta -released by the National Gallery – Alexandros Soutsos Museum for the 100th anniversary of the painter’s birth- will also be displayed. More specifically, the following paintings will be presented: Two Girl Friends (1946), Figure (1951), Funerary composition C (1958-1963), Erotic (1982), Girl untying her sandal (1973) and Aegina (1974).

 

Arta’s most famous monument, the legendary Bridge, will be presented to the public -in miniature- by stone carver Vassilis Themelis, specializing in the art of stone bridges’ restoration. Travellers will be able to draw bridges over small pieces of stone and keep them as a souvenir of the day. At the same time, the folklore Museum of Musical-Philological Association “Skoufas” will be displaying daily objects and household utensils from the region.

 

Traditional music will be performed by the “Lalitades”, a band of six, insisting on authentic traditional sounds of traditional instruments (clarinet, lute, violin, percussion). Τhe Cultural Association, in traditional costumes, will lead a line dance to the rhythms of Arta.

 

Travellers of the day will also have the opportunity to taste popular recipes and fresh fruit from the region of Epirus.

"Erotic" by Yiannis Moralis
Yiannis Moralis
Lalitades

Greece at the airport

The airport’s “Fly me to the moon” this year “unfolds” the natural beauty of Greece, the cultural identity, the gastronomy, the customs, the traditions, and the special character of each region. Our passengers and visitors will be enjoying these “journeys”, together with local representatives, and the people of our country’s “guest of honour” regions.

AIA Press Office

tel.: +30 210 3537227

e-mail: press_info@aia.gr

www.aia.gr

https://twitter.com/ATH_airpor

https://www.facebook.com/ATHairport/ 

https://www.instagram.com/athairport/ 

https://www.youtube.com/user/ATHairport