fbpx

«Ο Terminator άραγε μπορεί να «πολεμήσει» τον Joker;», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 10

Φασαρία και ντόρος, σχόλια και κριτικές άνευ λόγου, ενώ γνωρίζουμε πως ο πυρήνας της αιτίας είναι ξεκάθαρος. Ω κρισιανέ άνθρωπε, ναι εσύ, που με την πρώτη ευκαιρία ακατάπαυστα κρίνεις δυναμικά, έχει δει τα μούτρα σου στην γυαλιστερή επιφάνεια του προσωπικού σου μύθου; Τα φαινόμενα των καιρών, αγαπημένοι μου, θα σταθούν ακριβοδίκαια ως αμερόληπτα ζύγια στο ακριβώς απέναντι, χάλκινο δισκάκι της μικρής πλάστιγγας και η αλήθεια μας θα μετρηθεί στο ακέραιο.

Οι έφηβοι με τα σκέρτσα τους στην μαθητική παρέλαση της φετινής, εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου είναι ο λόγος αυτών των σκέψεων. Χαζή πέρα ως πέρα η αφορμή για προβληματισμό, αλλά σπουδαία για παρατήρηση στην κρισιανή εποχή του «survivor» ανθρώπου, αυτού που εδώ και χρόνια έχει αποκαθηλώσει από εντός του το όποιο αξιακό σύστημα. Αληθινό ή ψεύτικο το βίντεο που δημοσιεύθηκε είναι αφορμή για παρατήρηση όχι του γεγονότος, αλλά ως γεγονός να φτιάξουμε μια βόλτα προς τους ενδότερους κήπους μας.  

Οι παίδες και οι κορασίδες, αδιαμφισβήτητα αποκαλούνται το μέλλον μιας χώρας, ενός έθνους και για αυτό στην αρχαιότητα και στα ύστερα χρόνια έδιναν σημασία στην παιδεία και στην εκπαίδευση των μικρών και νέων ανθρώπων. Τα αγόρια ενηλικιωνόντουσαν με τον πόλεμο, υπερασπίζοντας τα ιερά και τα όσια της πατρίδος τους για να μην καταστούν νωθροί και βαλτώσουν στην απάθεια της μακροχρόνιας ειρήνης, οπότε και στην πνευματική ακαμψία. Άνδρες πια, γνώριζαν την αξία της εργασίας ως προσφορά στην Πόλη και έπειτα ως μέσο για να βιώνουν μια αξιοπρεπή ζωή. Τα δε κορίτσια, κυριολεκτικώς σπούδαζαν την θεϊκή εργασία του θεματοφύλακα της οικογένειας και το πως να εξυψώνουν στα τέκνα τους το ιδεώδες της περίφημου ακολουθίας του «ομ» (όμ-αιμον, ομ-όθρησκον, ομ-όγλωσσον, ομ-ότροπον), κρατώντας ως γυναίκες ακλόνητο, εν πλήρει τάξη, εύρυθμο και απόρθητο το πρώτο και το τελευταίο οχυρό της ανθρώπινης προόδου, αυτό της Οικογενειακής Εστίας. Σπουδαία και ύψιστη εργασία, απερίγραπτα δύσκολη.

Η παιδεία ως βασική τροφή προς τα τέκνα από την μητέρα και τον πατέρα ήταν ο θεμέλιος λίθος του ελληνικού, αξιακού συστήματος για να ακολουθήσει η εκπαίδευση από την Πολιτεία και να βρει γόνιμο και φιλόξενο έδαφος στην ψυχή κάθε νέου και νέας. Όταν οι μικροί άνθρωποι άκουγαν στο σχολείο τούς Μύθους του Αισώπου γνώριζαν πάνω κάτω περί τίνος πρόκειται για τον μέγα μύστη και «παραμυθά», οπότε οι Δάσκαλοι κατέβαιναν ακόμα βαθύτερα στα νοήματα, ταξινομώντας ευλαβικά τα ωφέλιμα στα ψυχικά ράφια των μικρών μαθητών.

Οι έφηβοι των μεγαλύτερων τάξεων, σφαιρικά, γνώριζαν για τον αήττητο Αχιλλέα, τον τολμηρό Έκτορα, τον πατριώτη Αίαντα, τον πολυμήχανο Οδυσσέα, την Κασσάνδρα, την Εκάβη και την ωραία Ελένη της Ιλιάδας από το σπίτι τους, και για πολλούς ήταν οι θρυλικοί ήρωες τους, οπότε το έργο των Δασκάλων-Εκπαιδευτών ευθύς ανέβαινε επίπεδο, μιλώντας για την αξία των ηρώων στην ίδια την ζωή απέναντι στα υψηλά ιδανικά, τον Έρωτα, την Ανδρεία και την προσέγγιση στον θάνατο, αλλά και την καθαρή έννοια της Πατρίδας.

Αυτή ήταν η βασική τους «σχολική» εκπαίδευση μέχρι να φτάσουν στην λήξη της εφηβείας. Από εκεί και έπειτα, όσοι ήθελαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους δεν είχαν παρά να επιλέξουν κάποια από τις μεγάλες, γνωστές ή λιγότερες γνωστές σχολές ονομαστών φιλοσόφων και σπουδαίων Διδασκάλων, πάντα επί πληρωμή, κάτι σαν τα σημερινά πανεπιστήμια.

Η μαθητεία δεν ήταν δωρεάν και μάλιστα ήταν υψηλού κόστους σε τέτοιου είδους Σχολές και, φυσικά, η ουράνια γνώση δεν ήταν για όλους όχι υποτιμητικά, αλλά ρεαλιστικά, καθώς οι σημαντικές παραγωγικές διαδικασίες ήταν εξ΄ ίσου μείζονος σημασίας για την ζωή και την διατήρηση της Πόλης Κράτους. Ο πολίτης-οπλίτης, πάντα μοίραζε τις δραστηριότητες ανάμεσα στον πολιτικό και στρατιωτικό βίο της πόλης και σε αυτόν της οικογένειας και της βιοποριστικής εργασίας του. Όπως και γυναίκα στην πρώτη γραμμή είχε την εύρυθμη πορεία της οικογένειας και τις υποχρεώσεις της στις ανάγκες της Πόλης.

Σήμερα, σε εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό, οι νέοι δεν γνωρίζουν ούτε τι γιορτάζει η πατρίδα τους στις μεγάλες εθνικές επετείους, ούτε τους λόγους για τους οποίους οργανώνεται μια παρέλαση σε εθνικό επίπεδο. Στήνονται με αδειανές τις ιστορικές μνήμες σαν μολυβένιοι άνθρωποι σε τριάδες και βηματίζουν άψυχα στις κεντρικές λεωφόρους των πόλεων.

Δεν θα εκφράσω την θέση μου εάν είναι θλιβερό ή απογοητευτικό το γεγονός της αγνωσίας τους. Αυτό, αφορά αποκλειστικά και μόνο την Εστία όπου γεννήθηκαν και ανατράφηκαν και στην συνέχεια την Εκπαίδευση τους στα διάφορα σχολεία που μαθήτευσαν.

Δεν είναι το θέμα η ελλιπής προσοχή τους στον να διδαχθούν τι σημαίνει ιστορικά μια εθνική επέτειος που αφορά την Πατρίδα τους. Φυσικά και δεν έδωσαν την κατάλληλη προσοχή, αφού ο τρόπος που παραδίδεται τέτοιου είδους γνώση είναι λίαν επιεικώς χαρακτηρισμένη ως ένοχη. Η πυρακτωμένη μύτη του δόρατος είναι η απόλυτη αποτυχία των γονέων και των δασκάλων απέναντι στους μικρούς, έφηβους και νέους ανθρώπους, που δεν ενεργοποίησαν καίρια και σεισμικά έντονα το ενδιαφέρον τους, ώστε να ανοίξουν διάπλατα τα ώτα και τους οφθαλμούς τους για να ρουφήξουν έως το μεδούλι των οστών τους την δύναμη, την ανθρώπινη αξία, το ιδεώδες της ελευθερίας και τα ιδανικά εκείνων των πρωταγωνιστών στην ιστορία της Πατρίδας τους.

Αγαπητοί γονείς, αξιότιμοι δάσκαλοι και καθηγητές, αμφότεροι, μάλλον αποτύχατε παταγωδώς και, κυρίες και κύριοι, δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Παρακαλώ πολύ, για αυτόν λόγο μην κρίνετε τους νέους μας για τα καμώματά τους. Όποιος ή όποια από τους υπέροχους βλαστούς αυτής της χώρας μας, που αναφέρουν, σήμερα, ως ιστορικό δεδομένο, ότι: «ο Κολοκοτρώνης αποδεκάτισε τους εισβολείς Γερμανούς στα βουνά της Αλβανίας», είναι ολότελα δικά σας δημιουργήματα και θεωρώ ότι ως γονείς και ως δάσκαλοι νοιώθετε κάπως άβολα όταν ακούτε τέτοια μαργαριτάρια ή όχι; Για τους γονείς, να μαρτυρήσω την αλήθεια μου, δεν κόβω το κεφάλι μου για το αν αισθάνονται άσχημα, αλλά για τους εκπαιδευτικούς;

Ξαφνικά κάποιοι απ΄ αυτούς τους σημερινούς «στούρνους», όπως τους αποκαλούν, σύρουν αύριο το βαρύ πέπλο της λήθης και ανακαλύψουν την μυστική δίοδο του δάσους προς το βασίλειο της γνώσης, της αλήθειας στην τρανή ιστορία τους και αγαπήσουν την πατρίδα του, κατανοώντας, επίσης, την οικουμενική σημασία τού να είναι γεννημένοι ως Έλληνες, θα είναι ένα δικό τους επίτευγμα, ένας προσωπικός τους άθλος και όχι δικός σας, αγαπητοί γονείς που δεν είχατε τον χρόνο μαζί τους και εσείς αξιότιμοι δάσκαλοι, που δεν ασχοληθήκατε κάπως παραπάνω μαζί τους. Αυτή την προσπάθεια των νέων ανθρώπων ανεξαρτήτου φύλου την χαιρετίζω από ψυχής.

Αξιολόγηση Ταινιών

 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 

«Εξολοθρευτής: Σκοτεινό Πεπρωμένο»

(Terminator: Dark Fate)     

 

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τιμ Μίλερ
  • Με τους: Λίντα Χάμιλτον, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μακένζι Ντέιβις, Νατάλια Ρέγιες
  • Διάρκεια: 128’
  • Διανομή: Odeon

Έχουν περάσει περισσότερο από δύο δεκαετίες από τότε που η Σάρα Κόνορ (Λίντα Χάμιλτον – άψογη!) εμπόδισε την Ημέρα της Κρίσης, άλλαξε το μέλλον και ξαναέγραψε τη μοίρα της ανθρωπότητας.

Αυτή την φορά, η Ντάνι Ράμος (Ναταλία Ρέγιες) ζει μια απλή ζωή στην Πόλη του Μεξικού με τον αδερφό της (Ντιέγκο Μπονέτα) και τον πατέρα της όταν ένας υψηλά προηγμένος και θανάσιμος Εξολοθρευτής, ο Rev-9 (Γκάμπριελ Λούνα), ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να την κυνηγήσει και να την σκοτώσει. Η επιβίωση της Ντάνι εξαρτάται από τη συνεργασία της με δύο γυναίκες: τη Γκρέις (Μακένζι Ντέιβις – καλή), μια παντοδύναμη πολεμίστρια από το μέλλον και την σκληραγωγημένη Σάρα Κόνορ. Καθώς ο Rev-9 καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του χωρίς οίκτο κυνηγώντας τη Ντάνι, οι τρεις γυναίκες ζητούν την βοήθεια του Εξολουερυτή T-800 (Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ – welcome back Arnie!), με το όνομα Καρλ, από την εποχή της Σάρα, που μπορεί να είναι η τελευταία τους ελπίδα.

Αστεία, αστεία ο μεταλλικός και αήττητος «Terminator» από το μέλλον, έκλεισε αισίως τα 35 χρόνια κινηματογραφικής ζωής. Νιός ήμουν όταν τον πρωτοείδα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την σεναριακή σύλληψη και την πρωτοποριακή, σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον.

Να, λοιπόν, που το 2019 προβάλλεται ένα ακόμα sequel, αυτή την φορά ως η τρίτη, αυθεντική συνέχεια του κινηματογραφικού επεισοδίου «Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης» (1991), όταν ο Κάμερον καθόταν στην σκηνοθετική καρέκλα. Ξεχάστε όλα τα προηγούμενα franchise «Terminators» που έχουν παρεμβληθεί, έπειτα από το δεύτερο μέρος του 1991 και αφεθείτε στην ιστορία με τον Κάμερον να επιστρέφει στην επιμέλεια της παραγωγής και σκηνοθέτη τον Τιμ Μίλερ  του πρώτου «Deadpool». Ικανοποιητικό δίδυμο.       

Το στόρι είναι, αμιγώς, γυναικεία υπόθεση γεμάτο δράση, καθώς η Ντέιβις η Ρέγιες και η επανακάμψασα Χάμιλτον αγωνίζονται για την σωτηρία του κόσμου. Η 63χρονη, κατά τα άλλα, απαστράπτουσα Λίντα, δίχως βελτιωτικές χειρουργικές σε πρόσωπο και σώμα, αλλά με την φθορά του χρόνου να ομορφαίνει μοναδικά αυτή την γυναίκα, παρουσιάζεται ξανά στον ρόλο που την έκανε διάσημη, γεμίζοντας για μια φορά ακόμα την οθόνη με την δυναμική παρουσία της.

Σπουδαίο σημείο της νέας προσεγμένης παραγωγής του καινούργιου «Terminator» είναι, φυσικά, η συνάντηση της Λίντα Χάμιλτον και του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, που λαμβάνει και τον ρόλο του οικογενειάρχη-προστάτη. Εξαιρετική η Χάμιλτον, αναλλοίωτος και ο λιγομίλητος Άρνι με τις ατάκες του. Ο δε καινούργιος «Εξολοθρευτής», το εξελιγμένο Rev-9, που υποδύεται ο Γκάμπριελ Λούνα, έχει πολλά στοιχεία από το εξωφρενικό μοντέλο του 1991, το Τ-1000, που ερμηνεύει ο Ρόμπερτ Πάτρικ, ενώ προστέθηκαν και άλλες αναβαθμισμένες δυνατότητες ικανές να ανεβάσουν την αγωνία, όπως τότε.

Καλή ταινία στο είδος της δράσης του φανταστικού σινεμά, που έχουμε καιρό να απολαύσουμε, θυμίζοντας, αρκετά, τις παλιές καλές εποχές. Νοσταλγία και θέαμα απόλυτα ταυτισμένα και ντυμένα στα όμορφα τους!

   «Πόνος και Δόξα» 

(Dolor y Gloria)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Ισπανία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
  • Με τους: Αντόνιο Μπαντέρας, Πενέλοπε Κρουζ, Λεονάρντο Σμπαράλια
  • Διάρκεια: 113’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Αντόνιο Μπαντέρας) 72ο Φεστιβάλ Κανών

Ο Σαλβαδόρ Μάγιο (Αντόνιο Μπαντέρας – πολύ καλός), είναι σκηνοθέτης του κινηματογράφου που πλέον βρίσκεται στην παρακμή του. Στιγμιότυπα της ζωής του  διαδραματίζονται στο παρόν και άλλα τα θυμάται: την παιδική του ηλικία στη δεκαετία του ’60, τη στιγμή που μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του σε ένα χωριό στη Βαλένθια αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, την πρώτη του ερωτική επιθυμία, τον πρώτο του έρωτα στη Μαδρίτη τη δεκαετία του ’80, τον πόνο αυτού του χωρισμού ενώ ο έρωτας ήταν ακόμα έντονος. Την συγγραφή ως τη μόνη θεραπεία να ξεχνάει ό,τι δεν ξεχνιέται, την πρώτη επαφή του με το σινεμά, και το απέραντο κενό που δημιουργεί η αδυναμία να συνεχίζει να σκηνοθετεί ταινίες.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αυτοβιογραφείται, κλείνοντας με αυτή την ταινία την κινηματογραφική τριλογία, που αφορά την ζωή του: «Ο Νόμος του Πόθου» (1987) και «Κακή Εκπαίδευση» (2004). Η αλήθεια είναι, ότι ως ταινία δεν διαθέτει την γνωστή αλμοδοβαρική δυναμική των προηγούμενων δουλειών του και εάν δεν ήταν ο Αντόνιο Μπαντέρας στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που ανεβάζει τον ρυθμό με την ερμηνεία του και κρατάει κάπως το ενδιαφέρον, πραγματικά θα ήταν μια ταινία του σωρού. Άλλωστε ο ηθοποιός απέσπασε και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο 72ο Φεστιβάλ των Κανών.

Το κινηματογραφικό μοτίβο παραμένει το ίδιο και απαράλλαχτο, όπως μας έχει συνηθίσει ο Πέδρο, αλλά η απουσία ευρηματικότητας στο σενάριο καθιστά το δημιούργημα ασθενές.

Οκ, είναι σημαντικός κινηματογραφιστής ο βραβευμένος, Ισπανός σκηνοθέτης και στην 45χρονη πορεία του στην 7η Τέχνη, μας χάρισε, περίπου, 30 ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της τελευταίας. Λίγο το χιούμορ, κάπως το δράμα, οι ευαισθησίες, οι ενδιάμεσες αναδρομές στο παρελθόν, η υπαρξιακή παλινδρόμηση, η αγάπη προς την μητέρα του, οι έρωτες με τους άνδρες της ζωής του, συνθέτουν, μέσες άκρες, το σύνολο του σκεπτικού ενός φτασμένου, 75χρονου, ιδιαίτερου σκηνοθέτη του σινεμά που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην μεγάλη οθόνη.

Και για αυτή την τρίτη κατά σειρά παραγωγή με θέμα την ζωή του, ο σκηνοθέτης προσκάλεσε δυο αγαπημένους του ηθοποιούς, την Πενέλοπε Κρουζ να υποδυθεί την μητέρα του όταν ο ήρωας είναι σε μικρή ηλικία και τον Αντόνιο Μπαντέρας, που είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Δεν τρελάθηκα με την ταινία και αναφέρω, πως με κράτησε ανέπαφο με τους προβληματισμούς της, οι οποίοι παρουσιάζουν έντονα σημάδια κόπωσης.     

 «Το Σενάριο που Άναψε Φωτιές»

(Tel Aviv on Fire)         

 

 

  • Είδος: Πολιτικο-κοινωνική σάτιρα
  • Παραγωγή: Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Ισραήλ, Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Σαμέχ Ζοάμπι
  • Με τους: Καίς Νασίφ, Λούμπνα Αζαμπάλ, Γιανίβ Μπιτόν
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Seven Films

Ο 30χρονος, Παλαιστίνιος ασκούμενος σε τηλεοπτικό στούντιο, πηγαίνει καθημερινά στη Ραμάλα για τα γυρίσματα της δημοφιλούς σαπουνόπερας «Το Τελ Αβίβ φλέγεται».

Στο σημείο ελέγχου του Ισραηλινού στρατού, συναντά έναν αξιωματικό που του δίνει ιδέες για το σενάριο και σύντομα η καριέρα του θα εκτοξευθεί.

Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Σαμέχ Ζοάμπι ρίχνει το ισραηλινο-παλαιστίνιο πρόβλημα ξανά στο τραπέζι και το σερβίρει στο κοινό φτιαγμένο με την συνταγή της σάτιρας, που ενίοτε αλιεύει τον γέλωτα του θεατή.

Απλή ταινία με καλή διάθεση φτιαγμένη και τηλεοπτική προσέγγιση στην σκηνοθεσία, εκθέτει τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δυο λαοί μεταξύ τους, αλλά μοιράζονται με ζέση το ίδιο σήριαλ. Συμπαθής ο πρωταγωνιστής Καίς Νασίφ στον ρόλο του σεναριογράφου της τηλεοπτικής σαπουνόπερας με τον τίτλο «Tel Aviv on Fire», που διαδραματίζεται την χρονική περίοδο του 1967, ενώ εμπνέεται από τον Ισραηλινό στρατιωτικό, ο οποίος συνεχώς τον πιέζει να αλλάζει την πλοκή.

Κατά τα άλλα τίποτα το φοβερό και το πρωτότυπο στην χαμηλότονη κινηματογραφική παραγωγή, που απαλά και ανθρώπινα, έχοντας ως όχημα την κωμωδία, προτείνει ένα ειρηνικό «χέρι» στους δυο λαούς.

Η ταινία είναι η επίσημη πρόταση του Λουξεμβούργου για το Όσκαρ στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας.

«Το Κορίτσι και το Λιοντάρι»

(Mia and the White Lion)                              

 

 

  • Είδος: Δραματική περιπέτεια για όλη την οικογένεια (η ταινία θα προβάλλεται και μεταγλωττισμένη)
  • Παραγωγή: Γαλλία, Γερμανία, Νότια Αφρική (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ζιλ ντε Μεστρ
  • Με τους: Ντανιά Ντε Βιλιέρ, Μελανί Λοράν, Λάνγκλεϊ Κερκγουντ
  • Διάρκεια: 98’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

H ζωή της δεκάχρονης Μία ανατράπηκε όταν η οικογένεια της αποφάσισε να αφήσει το Λονδίνο για να αναλάβει μία φάρμα με λιοντάρια στην Αφρική. Όταν γεννιέται ένα πανέμορφο λευκό λιονταράκι με το όνομα Τσάρλι, η Μία βρίσκει ξανά τη χαρά και αναπτύσσει έναν ιδιαίτερο δεσμό μαζί του.

Όταν ο Τσάρλι γίνεται τριών, η ζωή του κοριτσιού ανατρέπεται ξανά όταν ανακαλύπτει ένα σκοτεινό οικογενειακό μυστικό. Η Μία απελπίζεται και μόνο στην ιδέα ότι ο Τσάρλι μπορεί να κινδυνεύει αποφασίζει να φύγει μαζί του. Οι δύο φίλοι ξεκινάνε ένα απίστευτο ταξίδι στη σαβάνα της Νότιας Αφρικής αναζητώντας ένα μέρος όπου ο Τσάρλι θα ζήσει ελεύθερος και ασφαλής.

Για τους παλαιότερους κινηματογραφόφιλους θα αναφέρω την πανέμορφη ταινία του Τζέιμς Χιλ, εν έτη 1966 με τον τίτλο «Born Free» (ελλ. τίτλος «Γεννημένη Ελεύθερη») που αφορά την ελευθερία της λιονταρίνας Έλσα, η οποία μεγάλωσε σε αιχμαλωσία για να πουληθεί στην συνέχεια σε ζωολογικό κήπο. Πραγματική ιστορία βασισμένη στο βιβλίο της Τσέχας φυσιοδίφη Τζόι Άνταμσον (20 Ιανουαρίου 1910 – 3 Ιανουαρίου 1980). Η ταινία, μάλιστα απέσπασε και δυο Όσκαρ και τα δυο στις μουσικές κατηγορίες (Τραγουδιού και Μουσικής) και στον συνθέτη Τζον Μπάρι.  Όσοι δεν έχετε δει την ταινία ανεπιφύλακτα συστήνω να ψάξετε να την βρείτε.   

Στο ίδιο μοτίβο ακριβώς κινείται και «Το Κορίτσι και το Λιοντάρι», γυρισμένο στη Νότια Αφρική, με κάποιες αλλαγές και προσθήκες για να μην είναι copy paste με το «Born Free», οπότε θα προσελκύσει το κοινό που στοχεύει.

Ταινία φτιαγμένη για όλη την οικογένεια, αρκετά συγκινητική, τρυφερή που ο όμορφος, λευκός λιονταρής Τσάρλι περπατάει σταθερά και με ασφάλεια στα βαθιά ίχνη της «Γεννημένης Ελεύθερης», Έλσα.

«Το Κορίτσι και το Λιοντάρι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Mia and the White Lion)

 

 

  • Είδος: Δραματική περιπέτεια για όλη την οικογένεια (η ταινία θα προβάλλεται και μεταγλωττισμένη)
  • Παραγωγή: Γαλλία, Γερμανία, Νότια Αφρική (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ζιλ ντε Μεστρ
  • Με τους: Ντανιά Ντε Βιλιέρ, Μελανί Λοράν, Λάνγκλεϊ Κερκγουντ
  • Διάρκεια: 98’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

H ζωή της δεκάχρονης Μία ανατράπηκε όταν η οικογένεια της αποφάσισε να αφήσει το Λονδίνο για να αναλάβει μία φάρμα με λιοντάρια στην Αφρική. Όταν γεννιέται ένα πανέμορφο λευκό λιονταράκι με το όνομα Τσάρλι, η Μία βρίσκει ξανά τη χαρά και αναπτύσσει έναν ιδιαίτερο δεσμό μαζί του.

Όταν ο Τσάρλι γίνεται τριών, η ζωή του κοριτσιού ανατρέπεται ξανά όταν ανακαλύπτει ένα σκοτεινό οικογενειακό μυστικό. Η Μία απελπίζεται και μόνο στην ιδέα ότι ο Τσάρλι μπορεί να κινδυνεύει αποφασίζει να φύγει μαζί του. Οι δύο φίλοι ξεκινάνε ένα απίστευτο ταξίδι στη σαβάνα της Νότιας Αφρικής αναζητώντας ένα μέρος όπου ο Τσάρλι θα ζήσει ελεύθερος και ασφαλής.

Για τους παλαιότερους κινηματογραφόφιλους θα αναφέρω την πανέμορφη ταινία του Τζέιμς Χιλ, εν έτη 1966 με τον τίτλο «Born Free» (ελλ. τίτλος «Γεννημένη Ελεύθερη») που αφορά την ελευθερία της λιονταρίνας Έλσα, η οποία μεγάλωσε σε αιχμαλωσία για να πουληθεί στην συνέχεια σε ζωολογικό κήπο. Πραγματική ιστορία βασισμένη στο βιβλίο της Τσέχας φυσιοδίφη Τζόι Άνταμσον (20 Ιανουαρίου 1910 – 3 Ιανουαρίου 1980). Η ταινία, μάλιστα απέσπασε και δυο Όσκαρ και τα δυο στις μουσικές κατηγορίες (Τραγουδιού και Μουσικής) και στον συνθέτη Τζον Μπάρι.  Όσοι δεν έχετε δει την ταινία ανεπιφύλακτα συστήνω να ψάξετε να την βρείτε.   

Στο ίδιο μοτίβο ακριβώς κινείται και «Το Κορίτσι και το Λιοντάρι», γυρισμένο στη Νότια Αφρική, με κάποιες αλλαγές και προσθήκες για να μην είναι copy paste με το «Born Free», οπότε θα προσελκύσει το κοινό που στοχεύει.

Ταινία φτιαγμένη για όλη την οικογένεια, αρκετά συγκινητική, τρυφερή που ο όμορφος, λευκός λιονταρής Τσάρλι περπατάει σταθερά και με ασφάλεια στα βαθιά ίχνη της «Γεννημένης Ελεύθερης», Έλσα.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Το Σενάριο που Άναψε Φωτιές»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Tel Aviv on Fire)

 

 

  • Είδος: Πολιτικο-κοινωνική σάτιρα
  • Παραγωγή: Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Ισραήλ, Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Σαμέχ Ζοάμπι
  • Με τους: Καίς Νασίφ, Λούμπνα Αζαμπάλ, Γιανίβ Μπιτόν
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Seven Films

Ο 30χρονος, Παλαιστίνιος ασκούμενος σε τηλεοπτικό στούντιο, πηγαίνει καθημερινά στη Ραμάλα για τα γυρίσματα της δημοφιλούς σαπουνόπερας «Το Τελ Αβίβ φλέγεται».

Στο σημείο ελέγχου του Ισραηλινού στρατού, συναντά έναν αξιωματικό που του δίνει ιδέες για το σενάριο και σύντομα η καριέρα του θα εκτοξευθεί.

Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Σαμέχ Ζοάμπι ρίχνει το ισραηλινο-παλαιστίνιο πρόβλημα ξανά στο τραπέζι και το σερβίρει στο κοινό φτιαγμένο με την συνταγή της σάτιρας, που ενίοτε αλιεύει τον γέλωτα του θεατή.

Απλή ταινία με καλή διάθεση φτιαγμένη και τηλεοπτική προσέγγιση στην σκηνοθεσία, εκθέτει τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δυο λαοί μεταξύ τους, αλλά μοιράζονται με ζέση το ίδιο σήριαλ. Συμπαθής ο πρωταγωνιστής Καίς Νασίφ στον ρόλο του σεναριογράφου της τηλεοπτικής σαπουνόπερας με τον τίτλο «Tel Aviv on Fire», που διαδραματίζεται την χρονική περίοδο του 1967, ενώ εμπνέεται από τον Ισραηλινό στρατιωτικό, ο οποίος συνεχώς τον πιέζει να αλλάζει την πλοκή.

Κατά τα άλλα τίποτα το φοβερό και το πρωτότυπο στην χαμηλότονη κινηματογραφική παραγωγή, που απαλά και ανθρώπινα, έχοντας ως όχημα την κωμωδία, προτείνει ένα ειρηνικό «χέρι» στους δυο λαούς.

Η ταινία είναι η επίσημη πρόταση του Λουξεμβούργου για το Όσκαρ στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Πόνος και Δόξα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Dolor y Gloria)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Ισπανία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
  • Με τους: Αντόνιο Μπαντέρας, Πενέλοπε Κρουζ, Λεονάρντο Σμπαράλια
  • Διάρκεια: 113’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Αντόνιο Μπαντέρας) 72ο Φεστιβάλ Κανών

Ο Σαλβαδόρ Μάγιο (Αντόνιο Μπαντέρας – πολύ καλός), είναι σκηνοθέτης του κινηματογράφου που πλέον βρίσκεται στην παρακμή του. Στιγμιότυπα της ζωής του  διαδραματίζονται στο παρόν και άλλα τα θυμάται: την παιδική του ηλικία στη δεκαετία του ’60, τη στιγμή που μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του σε ένα χωριό στη Βαλένθια αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, την πρώτη του ερωτική επιθυμία, τον πρώτο του έρωτα στη Μαδρίτη τη δεκαετία του ’80, τον πόνο αυτού του χωρισμού ενώ ο έρωτας ήταν ακόμα έντονος. Την συγγραφή ως τη μόνη θεραπεία να ξεχνάει ό,τι δεν ξεχνιέται, την πρώτη επαφή του με το σινεμά, και το απέραντο κενό που δημιουργεί η αδυναμία να συνεχίζει να σκηνοθετεί ταινίες.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αυτοβιογραφείται, κλείνοντας με αυτή την ταινία την κινηματογραφική τριλογία, που αφορά την ζωή του: «Ο Νόμος του Πόθου» (1987) και «Κακή Εκπαίδευση» (2004). Η αλήθεια είναι, ότι ως ταινία δεν διαθέτει την γνωστή αλμοδοβαρική δυναμική των προηγούμενων δουλειών του και εάν δεν ήταν ο Αντόνιο Μπαντέρας στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που ανεβάζει τον ρυθμό με την ερμηνεία του και κρατάει κάπως το ενδιαφέρον, πραγματικά θα ήταν μια ταινία του σωρού. Άλλωστε ο ηθοποιός απέσπασε και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο 72ο Φεστιβάλ των Κανών.

Το κινηματογραφικό μοτίβο παραμένει το ίδιο και απαράλλαχτο, όπως μας έχει συνηθίσει ο Πέδρο, αλλά η απουσία ευρηματικότητας στο σενάριο καθιστά το δημιούργημα ασθενές.

Οκ, είναι σημαντικός κινηματογραφιστής ο βραβευμένος, Ισπανός σκηνοθέτης και στην 45χρονη πορεία του στην 7η Τέχνη, μας χάρισε, περίπου, 30 ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της τελευταίας. Λίγο το χιούμορ, κάπως το δράμα, οι ευαισθησίες, οι ενδιάμεσες αναδρομές στο παρελθόν, η υπαρξιακή παλινδρόμηση, η αγάπη προς την μητέρα του, οι έρωτες με τους άνδρες της ζωής του, συνθέτουν, μέσες άκρες, το σύνολο του σκεπτικού ενός φτασμένου, 75χρονου, ιδιαίτερου σκηνοθέτη του σινεμά που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην μεγάλη οθόνη.

Και για αυτή την τρίτη κατά σειρά παραγωγή με θέμα την ζωή του, ο σκηνοθέτης προσκάλεσε δυο αγαπημένους του ηθοποιούς, την Πενέλοπε Κρουζ να υποδυθεί την μητέρα του όταν ο ήρωας είναι σε μικρή ηλικία και τον Αντόνιο Μπαντέρας, που είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Δεν τρελάθηκα με την ταινία και αναφέρω, πως με κράτησε ανέπαφο με τους προβληματισμούς της, οι οποίοι παρουσιάζουν έντονα σημάδια κόπωσης.     

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Εξολοθρευτής: Σκοτεινό Πεπρωμένο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Terminator: Dark Fate)

 

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τιμ Μίλερ
  • Με τους: Λίντα Χάμιλτον, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μακένζι Ντέιβις, Νατάλια Ρέγιες
  • Διάρκεια: 128’
  • Διανομή: Odeon

Έχουν περάσει περισσότερο από δύο δεκαετίες από τότε που η Σάρα Κόνορ (Λίντα Χάμιλτον – άψογη!) εμπόδισε την Ημέρα της Κρίσης, άλλαξε το μέλλον και ξαναέγραψε τη μοίρα της ανθρωπότητας.

Αυτή την φορά, η Ντάνι Ράμος (Ναταλία Ρέγιες) ζει μια απλή ζωή στην Πόλη του Μεξικού με τον αδερφό της (Ντιέγκο Μπονέτα) και τον πατέρα της όταν ένας υψηλά προηγμένος και θανάσιμος Εξολοθρευτής, ο Rev-9 (Γκάμπριελ Λούνα), ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να την κυνηγήσει και να την σκοτώσει. Η επιβίωση της Ντάνι εξαρτάται από τη συνεργασία της με δύο γυναίκες: τη Γκρέις (Μακένζι Ντέιβις – καλή), μια παντοδύναμη πολεμίστρια από το μέλλον και την σκληραγωγημένη Σάρα Κόνορ. Καθώς ο Rev-9 καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του χωρίς οίκτο κυνηγώντας τη Ντάνι, οι τρεις γυναίκες ζητούν την βοήθεια του Εξολουερυτή T-800 (Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ – welcome back Arnie!), με το όνομα Καρλ, από την εποχή της Σάρα, που μπορεί να είναι η τελευταία τους ελπίδα.

Αστεία, αστεία ο μεταλλικός και αήττητος «Terminator» από το μέλλον, έκλεισε αισίως τα 35 χρόνια κινηματογραφικής ζωής. Νιός ήμουν όταν τον πρωτοείδα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την σεναριακή σύλληψη και την πρωτοποριακή, σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον.

Να, λοιπόν, που το 2019 προβάλλεται ένα ακόμα sequel, αυτή την φορά ως η τρίτη, αυθεντική συνέχεια του κινηματογραφικού επεισοδίου «Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης» (1991), όταν ο Κάμερον καθόταν στην σκηνοθετική καρέκλα. Ξεχάστε όλα τα προηγούμενα franchise «Terminators» που έχουν παρεμβληθεί, έπειτα από το δεύτερο μέρος του 1991 και αφεθείτε στην ιστορία με τον Κάμερον να επιστρέφει στην επιμέλεια της παραγωγής και σκηνοθέτη τον Τιμ Μίλερ  του πρώτου «Deadpool». Ικανοποιητικό δίδυμο.       

Το στόρι είναι, αμιγώς, γυναικεία υπόθεση γεμάτο δράση, καθώς η Ντέιβις η Ρέγιες και η επανακάμψασα Χάμιλτον αγωνίζονται για την σωτηρία του κόσμου. Η 63χρονη, κατά τα άλλα, απαστράπτουσα Λίντα, δίχως βελτιωτικές χειρουργικές σε πρόσωπο και σώμα, αλλά με την φθορά του χρόνου να ομορφαίνει μοναδικά αυτή την γυναίκα, παρουσιάζεται ξανά στον ρόλο που την έκανε διάσημη, γεμίζοντας για μια φορά ακόμα την οθόνη με την δυναμική παρουσία της.

Σπουδαίο σημείο της νέας προσεγμένης παραγωγής του καινούργιου «Terminator» είναι, φυσικά, η συνάντηση της Λίντα Χάμιλτον και του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, που λαμβάνει και τον ρόλο του οικογενειάρχη-προστάτη. Εξαιρετική η Χάμιλτον, αναλλοίωτος και ο λιγομίλητος Άρνι με τις ατάκες του. Ο δε καινούργιος «Εξολοθρευτής», το εξελιγμένο Rev-9, που υποδύεται ο Γκάμπριελ Λούνα, έχει πολλά στοιχεία από το εξωφρενικό μοντέλο του 1991, το Τ-1000, που ερμηνεύει ο Ρόμπερτ Πάτρικ, ενώ προστέθηκαν και άλλες αναβαθμισμένες δυνατότητες ικανές να ανεβάσουν την αγωνία, όπως τότε.

Καλή ταινία στο είδος της δράσης του φανταστικού σινεμά, που έχουμε καιρό να απολαύσουμε, θυμίζοντας, αρκετά, τις παλιές καλές εποχές. Νοσταλγία και θέαμα απόλυτα ταυτισμένα και ντυμένα στα όμορφα τους!     

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

Τραγούδια και μουσικές που ταυτίστηκαν με ταινίες, αλλά δεν γράφτηκαν για ταινίες» (Μέρος Δ΄), του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

Ανοίγουμε διάλογο με ταινίες που απόλαυσαν και οι μη φανατικοί της σκοτεινής, αίθουσας προβολής.  Κοινώς, αναφερόμαστε όχι μόνο σε «καλλιτεχνικές» δημιουργίες του είδους, αλλά και σε blockbusters. Καταλαβαίνεται, λοιπόν, πως θα ακολουθήσω, άλλοτε τραγουδιστά, άλλοτε χορευτικά και άλλοτε απολαυστικά τον μαγικό δρόμο με τα κίτρινα τουβλάκια που οδηγεί, όσο γίνεται, στην σιγουράντζα της εμπορικής ουράς της 7ης Τέχνης.

Ένα αφιέρωμα για την μουσική και τα τραγούδια που δεν γράφτηκαν, κατά παραγγελία, για κάποια ταινία, αλλά άφησαν το αποτύπωμα τους στην αιωνιότητα με αφορμή μια ταινία, καθώς εύστοχα τοποθετήθηκαν στο play list της κινηματογραφικής παραγωγής. Η μουσική, ο στίχος και η εικόνα σε μια τέλεια εναρμόνιση.  Άκου, λοιπόν, να δεις!

1969

  «Ξένοιαστος Καβαλάρης»    (Easy Rider)

Οι δυο τυχοδιώκτες μηχανόβιοι, ο Γουάιτ (Πίτερ Φόντα) και ο Μπίλι (Ντένις Χόπερ) ολοκλήρωσαν την συναλλαγή της μεταφοράς κοκαΐνης από το Μεξικό στο Λος Άντζελες. Την χρηματική αμοιβή τους την κρύβουν στα σωληνάκια των ρεζερβουάρ των δυο τσόπερ μοτοσυκλετών τους. Είναι «φορτωμένοι» με άφθονο χρήμα και έτοιμοι να ταξιδέψουν από το Λος Άντζελες προς την Νέα Ορλεάνη για να φτάσουν εγκαίρως στο τοπικό Φεστιβάλ του Μάρντι Γκρας (Mardi Gras Festival) και να γλεντήσουν με την ψυχή τους.

Το ταξίδι τους στην ηπειρωτική γη του αμερικανικού Νότου αποτυπώνει ρεαλιστικά τις Η.Π.Α στην δύση της εκρηκτικής, δεκαετίας του ’60. Οι δυο μηχανόβιοι θα ζήσουν τα χίπικα κοινόβια, θα καταναλώσουν  ναρκωτικά, θα φυλακιστούν και θα γνωρίσουν την ευχάριστη παρέα ενός ντεμοντέ, αλκοολικού δικηγόρου, του Τζόρτζ Χάνσον (Τζακ Νίκολσον), που θα τον μυήσουν στα «μυστικά» του χασισιού και της μαριχουάνας.

Θα έρθουν, όμως, αντιμέτωποι με τον συντηρητισμό, τον επαρχιωτισμό και την αλλήθωρη φιλοσοφία του λευκού αμερικανικού έθνους, που θέλει τα πάντα να είναι υποταγμένα και εξισωμένα. Το W.as.p. δόγμα των εποίκων μεταναστών δεν σηκώνει ανεξαρτησίες και μπαϊράκια ελευθερίας. Οι δυο μηχανόβιοι θα πληρώσουν την όποια διαφορετικότητα με την ίδια την ζωή τους.

Ο «Ξένοιαστος Καβαλάρης» (Easy Rider), ορίζει το ανεξάρτητο, αμερικάνικο σινεμά, καθώς, ιστορικά, γίνεται το πρώτο blockbuster εκτός των μεγάλων studios, θρυμματίζοντας τον παραμορφωτικό καθρέφτη της αμερικανικής κοινωνίας στην δύση των ’60’s. Ο ορισμός της «rock» φιλοσοφίας λαμβάνει σάρκα και οστά στην ταινία σε σκηνοθεσία του Ντένις Χόπερ και παραγωγή του Πίτερ Φόντα.

Το αήττητο ατού της ιστορίας είναι η μουσική και τα τραγούδια της.  

Βιετνάμ και η παρακμή του χιπισμού

Ζόρικη εποχή τα sixties, φαινομενικά ελεύθερη, καθολικά ελεγχόμενη όμως, από το σύστημα. Ο πόλεμος του Βιετνάμ είναι γεγονός. Τα στρατιωτικά μεταγωγικά αεροπλάνα από τις βάσεις των Η.Π.Α. φορτώνουν ετοιμοπόλεμα φαντάρια για τις τροπικές ζούγκλες της Ασίας και τα ίδια μεταγωγικά επιστρέφουν στην πατρίδα για να ξεφορτώσουν φέρετρα στρατιωτών από την μάχη του Ιά Ντραγκ. Η φιλοσοφία της ελευθερίας και το κίνημα του χιπισμού, που ξεκίνησε από το καλλιτεχνικό Beat Generation, ηττήθηκε ακαριαία στο πρώτο λεπτό της γέννησης του, δολοφονημένο από ύπουλη σφαίρα στο δόξα πατρί.

Ο νικηφόρος, σκοτεινός «στρατηγός», με όπλο την «ντρόγκα», σκονοποιεί το όνειρο κάθε νεολαίου, που έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του το αγγλοσαξωνικό, συντηρητικό τρίπτυχο: «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια». Κάθε είδους ναρκωτικού, από το απλό χορταράκι έως τους, δυτικού τύπου, σαμανιστικούς πειραματισμούς της «ψαγμένης» νεολαίας με τα ψυχεδελικά, χημικά L.S.D., προσφέρθηκαν αφειδώς σε μια γενιά, μολύνοντας θανάσιμα το πνεύμα, τις ιδέες, το σθένος και την μαχητικότητα τους, φυσικά και την επιθυμία τους για ελευθερία.

Τα αντιδραστικά και επαναστατικά συνθήματα των νεολαίων: «φεύγω από το σπίτι, την οικογένεια και το σύστημα στα 17 για να κάνω ναρκωτικά και να πηδιέμαι με όποιον γουστάρω», οδηγεί το κίνημα του χιπισμού προδομένο προς το ικρίωμα, βλέποντας το νεανικό του πρόσωπο να χαράζεται βαθιά από την ανθρώπινη ανοησία. «Η ελευθερία δεν είναι δύσκολη στο να αποκτηθεί. Το δύσκολο είναι το πως θα την χρησιμοποιήσεις», έχει γράψει η Άγκαθα Κρίστι.

Ο αντι-ηρωισμός και η από-ηρωποίηση είναι οι σταθεροί άξονες της φιλοσοφικής ανάπτυξης του σεναρίου της ταινίας με το ανεπαίσθητο φλερτ στον θάνατο όχι πεσιμιστικά, αλλά από μια αβεβαιότητα, μια υπαρξιακή ανασφάλεια όταν βιώνεις πολιτικά συστήματα πλήρους σκλαβοποίησης.

Το σενάριο δεν αγγίζει τους ρομαντικούς αυτόχειρες του Αλμπέρ Καμί, αλλά αναδιπλώνεται στο σύμπαν της προσωπικής ελευθερίας που μοιάζει παραβατικό για να εδραιώσει τον «ροκ» ήρωα στον απόλυτο διονυσιασμό και την αποθέωση του. Το συγκρουσιακό σημείο του «Easy Rider», είναι, πως δεν μοστράρει ιδεολογία και, φυσικά, είναι κενό από κάθε είδους πεποίθησης, προκατάληψης και δογματισμού. Παρουσιάζει, απλά, μια αποκαλυπτική tabula raza στα ήρεμα νερά της σκεπτόμενης, γνωσιακής απάθειας .

Ας πούμε, ότι είναι το κερδισμένο παιχνίδι μιας ηττημένης, πλην όμως επαναστατημένης γενιάς και οι δυο μηχανόβιοι δεν είναι οι μάρτυρες θύματα, αλλά οι πρωταγωνιστές. Κάτι σαν την ελληνική ρήση που είναι γραμμένη στην επιτύμβια πλάκα του ποιητή και τραγουδιστή των Door’s, Τζιμ Μόρισον: «Κατά τον Δαίμονα Εαυτού» («πράττω σύμφωνα με αυτό που η συνείδησή μου θεωρεί ορθό») σε μια πιο ελεύθερη απόδοση της φράσης.

Κυκλοφορούσε για μια εβδομάδα καθημερινά, πριν τα γυρίσματα της ταινίας στους δρόμους του Λος Άντζελες ο Πίτερ Φόντα, φορώντας το δερμάτινο σακάκι με την αστερόεσσα στην πλάτη (captain America jacket) οδηγώντας την τσόπερ Χάρλεϊ, επίσης με την αμερικανική σημαία ζωγραφισμένη στο ρεζερβουάρ της μοτοσυκλέτας, για να σφυγμομετρήσει τις αντιδράσεις του κόσμου. Το μόνο που πετύχαινε ήταν να τον σταματάει καθημερινά η αστυνομία ως ύποπτο για μελλοντικές φασαρίες.

Ο 31χρονος Ντένις Χόπερ , καθημερινά, έφτανε στο set για τα γυρίσματα «λιώμα» από την κατανάλωση διάφορων ναρκωτικών. Φώναζε, έβριζε, απειλούσε τους συνεργάτες του, ώσπου κάποια στιγμή η ομάδα κατέγραψε on camera τον ηθοποιό να κάνει χρήση ουσιών εν ώρα εργασίας. Ταχυδρόμησαν το βίντεο στην κινηματογραφική εταιρεία, συνοδευόμενο από ένα γράμμα, εξηγώντας στους χρηματοδότες τον λόγο για τον οποίο ένας σοβαρός σε αριθμό εργαζομένων παραιτήθηκαν από την παραγωγή.

Για τον ρόλο του δικηγόρου Τζορτζ Χάνσον, αρχικά, είχε επιλεγεί ο ηθοποιός Ριπ Τορν, αλλά, σε ένα δείπνο κυριολεκτικώς, ήρθαν στα μαχαίρια με τον Ντένις Χόπερ, καταλήγοντας στα δικαστήρια για δυσφήμιση και να αποζημιωθεί ο Τορν με το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Έτσι, ο Τζακ Νίκολσον προτάθηκε από τον παραγωγό Μπερτ Σνάιντερ με αμοιβή 352 δολάρια εβδομαδιαίως. Ο ηθοποιός σε μια συνέντευξη του επισήμανε, πως «ήταν τα καλύτερα 352 δολάρια την εβδομάδα που έβγαλα».

Στην ταινία καπνίζουν πραγματικά μαριχουάνα ο Πίτερ Φόντα, ο Ντένις Χόπερ και ο Τζακ Νίκολσον. Όσο για την χρήση του L.S.D., που δείχνει σε μια σκηνή, ο Φόντα έχει δηλώσει, πως ποτέ δεν συνέβη στην πραγματικότητα. Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;  

Το σενάριο του «Easy Rider» που επιμελήθηκαν: ο Πίτερ Φόντα, ο Ντένις Χόπερ και το γνήσιο τέκνο της μπίτνιγκ γενιάς του Τζακ Κέρουακ, του Γουίλιαμ Μπάροους, του αρτίστικου Γκρίνουιτς Βίλατζ των διανοουμένων της Νέας Υόρκης, ο νοβελίστας Τέρι Σάθερν (1 Μαΐου 1924 – 29 Οκτωβρίου 1995) είναι απίστευτα κυνικό, ρεαλιστικό και βαθιά φιλοσοφημένο.

Η Harley Davidson ως εταιρία κρατήθηκε έτη φωτός μακριά από το σκεπτικό της ταινίας και δεν πρόσφερε τις μηχανές για τις ανάγκες της παραγωγής, αιτιολογώντας την στάση της, πως οι ηθοποιοί καθότι υποδύονται τους παρανόμους, θα βλάψει την φήμη της επιχείρησης. 

Κατά αυτό τον τρόπο οι δυο μηχανές που χρησιμοποιούνται στην ταινία αγοράστηκαν από τις κατασχεμένες της τροχαίας έναντι 500 δολαρίων έκαστη. Οι δυο 1.200άρες Harley-Davidson Touring FL Hydra-Glide του 1949 και του 1950, μεταποιημένες σε τσόπερ, ανάβουν τους κινητήρες τους για το μεγάλο ταξίδι τους στην ενδοχώρα του αμερικανικού Νότου, συντροφιά με τις μελωδίες της classic rock.

Η τσόπερ Harley-Davidson με την αστερόεσσα ζωγραφισμένη στο ρεζερβουάρ, εξολοκλήρου σχεδιασμένη από τον Κλιφ Βονς, εκπλειστηριάστηκε το 2014 στην τιμή των 1.350.000 δολαρίων για να καταγραφεί ως η πιο ακριβή μοτοσυκλέτα στον κόσμο.

Το κόστος της παραγωγής έφτασε, περίπου, τα 400.000 δολάρια και απέφερε στο ταμείο 60 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το 1998 το φιλμ «Easy Rider» τοποθετήθηκε στη Βιβλιοθήκη του Συνεδρίου για το «Εθνικό Κινηματογραφικό Μητρώο».

Η ταινία ταξίδεψε στις Κάνες το 1969, κερδίζοντας το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη για τον Ντένις Χόπερ. Στην συνέχεια προτάθηκε για δυο Όσκαρ στις κατηγορίες του «Πρωτότυπου Σεναρίου» και του «Β΄ Ανδρικού Ρόλου» για τον Τζακ Νίκολσον, αποχωρώντας από την τελετή άνευ αγαλματιδίου. Απολύτως κατανοητό! 

Το Τραγούδι

Ο «Ξέγνοιαστος Καβαλάρης» του αξέχαστου Ντένις Χόπερ (17 Μαΐου 1936 – 29 Μαΐου 2010) , κλείνει μια εποχή, ενώ ένα μήνα πριν την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας το τριήμερο, θρυλικό, μουσικό φεστιβάλ του «Woodstock» (15 – 18 Αυγούστου 1969) ανοίγει, «μετά μουσικής και οργάνων», τις κατάφωτες οδούς της ευωχίας ενός καινούργιου βασίλειου: Την χρησιμότητα της χρυσοφόρου, μουσικής βιομηχανίας σε άλλα πιο business και πιο marketing, επιστημονικά πεδία χειραγώγησης της νεολαίας.

Το soundtrack της ταινία το κοσμούν διαλεγμένα, ένα προς ένα, τραγούδια της ροκ μουσικής εκείνης της ιστορικής περιόδου, από Steppenwolf, Roger McGuinn και Jimi Hendrix, έως The Band, Little Eva και The Byrds. Το σκεπτικό του Ντένις Χόπερ στο να ντύσει την ταινία με γνωστά τραγούδια εκείνης της χρονικής περιόδου, ξεκίνησε όταν άρχισε να συμμαζεύει στο μοντάζ τα πλάνα από τα γυρίσματα και στο στούντιο έπαιζε το ραδιόφωνο επιτυχίες της ροκ μουσικής, κρατώντας συντροφιά στον σκηνοθέτη και τον μοντέρ.

Σκέφτηκε, πως η νεολαία των sixties δεν έχει την δική της ταινία με την δική της μουσική υπογραφή, αφού όλες οι κινηματογραφικές παραγωγές «ντύνονται» με χαζοχαρούμενες μουσικούλες στιλ Ντόρις Ντέι, σαν ο θεατής να βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο και όχι στον πραγματικό. Ενώ εκτυλίσσεται ένα road movie στην μεγάλη οθόνη, ταυτόχρονα παίζουν ροκιές και μπαλάντες σαν να ακούει κάποιος νεολαίος ραδιόφωνο. Επέλεξε μόνος του τα τραγούδια που ήθελε για το soundtrack, πλήρωσε τούς δημιουργούς τους από 1.000 δολάρια τον κάθε έναν και άρχισε να τα προσαρμόζει στο στόρι.     

Ο Πίτερ Φόντα (23 Φεβρουαρίου 1940 – 16 Αυγούστου 2019), από την άλλη, επέμενε, σώνει και καλά, να γράψουν την μουσική της παραγωγής οι Crosby Stills & Nash, χωρίς τον Νιλ Γιάνγκ. Ο Ντένις Χόπερ έγινε έξαλλος με την πρόταση, γιατί δεν γούσταρε τυπάκια μουσικούς που το παίζουν χίπιδες και χρησιμοποιούν ως μέσο μεταφοράς τις πολυτελείς λιμουζίνες, ενώ δεν έχουν καταλάβει τίποτα από το σενάριο της ταινίας. Απείλησε δε, σοβαρά το γνωστό, μουσικό συγκρότημα φωνάζοντας, πως: «εάν ξαναπατήσετε τα ποδάρια σας στα γυρίσματα θα αναγκαστώ να σας κάνω κακό!»

Πριν κυλήσουν οι δίκυκλες τσόπερ στο αντισυμβατικό και αντι-κουλτουριάρικο road movie του Ντένις Χόπερ, με το μιζάρισμα και την πρώτη  γκαζιά των μηχανών τους η σκληρή ροκιά των απίθανων, Καναδών Steppenwolf ηλεκτρίζει το μεγάλο πανί προβολής με το «Born to be Wild», για να γίνει το σήμα κατατεθέν κάθε ελεύθερου μηχανόβιου απανταχού του πλανήτη.

Το τραγούδι του Μαρς Μπόνφαϊρ (ψευδώνυμο του Ντένις Έντμοντον, αδελφού του Τζέρι Εντμόντον, ενός εκ των τριών ιδρυτών του συγκροτήματος), κυκλοφόρησε αρχικά σε 45άρι το 1968 για να πιάσει ταχύτατα το Νο2 του Bilboard. Η turbo-charged ατμόσφαιρα του τραγουδιού (από πολλούς θεωρείται ως η πρώτη χέβι μέταλ σύνθεση), είναι αυτή που οδήγησε τον Ντένις Χόπερ να το συμπεριλάβει στο play list της ταινίας του για να ανοίξει έναν δεύτερο, φωτεινό ορίζοντα επιτυχίας στο τραγούδι και να ταυτιστεί απόλυτα όχι μόνο με την φιλοσοφία του σεναρίου, αλλά και την ανθρώπινη ελευθερία όταν αυτή ταξιδεύει στις σέλες μοτοσυκλετών πολλών κυβικών.

Όποτε και όπου ακούγεται το «Born to be Wild», συνειρμικά ακολουθεί η ταινία «Easy Rider» και αντιστρόφως, τόσο για τους παλαιότερους, όσο και για τους νεώτερους κινηματογραφόφιλους-μουσικόφιλους. Στο soundtrack της ταινίας που κυκλοφόρησε και έκανε πάταγο, άφησαν να ακούγονται στο track τα πρώτα μαρσαρίσματα των μηχανών από την ταινία, πριν ακόμα ορμήσουν στο προσκήνιο του τραγουδιού η νευρική ντραμς του Τζέρι Εντμόντον και οι μεστές κιθάρες του Μάικλ Μόναρκ και του Ρόστον Μόρεϊβ. 

Οι Καναδοί Steppenwolf, έδωσαν ακόμα ένα σπουδαίο τραγούδι τους στον «Ξέγνοιαστο Καβαλάρη» και αυτό είναι το επίσης εξαιρετικό «Pusher», που ανοίγει μεν την ταινία, αλλά δεν γνώρισε την δόξα του «Born to be Wild».

Στην λίστα με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών, του γνωστού, μηνιαίου περιοδικού Rolling Stone (έτος ίδρυσης του περιοδικού το 1967 στο Σαν Φραντσίσκο), το «Born to be Wild» βρίσκεται στην 129η θέση. Όπως, στον επίσημο κατάλογο του  AFI (American Film Institute) των 100 καλύτερων τραγουδιών στα 100 χρόνια της 7ης Τέχνης, παραμένει σταθερά «γκαζωμένο» την 29η θέση.

Stepprnwoolf

στο InTownPost.com θα διαβάσουμε για ένα αριστούργημα της 7ης Τέχνης, ακλόνητα τοποθετημένο στην σκακιέρα του κοινωνικού ρεαλισμού της δεκαετίας του ’60, ακούγοντας και το υπέροχο τραγούδι της ταινίας, που μέχρι σήμερα μας ταξιδεύει μελωδικά.

Διαβάστε στο InTownPost.com

(Καζαμπλάνκα)

Διαβάστε στο InTownPost.com

(Στην Ζούγκλα του Μαυροπίνακα)

Διαβάστε στο InTownPost.com

 (2001 Οδύσσεια του Διαστήματος)

Τα «Κορίτσια της Σιωπής» του Γιώργου Παπαδημητρίου στην γκαλερί του Black Duck

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Τρία χρόνια μετά την τελευταία του προσωπική έκθεση στον ίδιο χώρο, η γκαλερί του Black Duck φιλοξενεί ξανά τον ζωγράφο Γιώργο Παπαδημητρίου, από τις 5 έως και τις 16 Νοεμβρίου 2019, προκειμένου να παρουσιάσει μια σειρά πορτρέτων υπό τον γενικό τίτλο ‘Κορίτσια της σιωπής’.

Επιλέγοντας τη σιωπή ως τρόπο έκφρασης –ίσως και απόκρυψης της συναισθηματικής κατάστασης- τα κορίτσια ποζάρουν ως φιγούρες ακίνητες στο χρόνο, σε πόζες αυθόρμητες και χαλαρές, άλλοτε ατενίζοντας ράθυμα τον ορίζοντα κι άλλοτε κοιτώντας μας κατάματα με κάποιο μειδίαμα.

Η εικαστικός Μαρία Φίλη αναφέρει σχετικά: «Η γυναίκα, στα έργα του Γιώργου Παπαδημητρίου συναντάται ως παρουσία κυρίαρχη και επιβλητική, συνάμα όμως όμορφη και αισθησιακή. Άλλωστε όπως λέει ο Γάλλος ποιητής Σαρλ Μπωντλαίρ «Η μελέτη της ομορφιάς είναι μία μονομαχία στην οποία ο καλλιτέχνης βγάζει μια κραυγή τρόμου πριν νικηθεί».

Η γυναικεία μορφή έχει τη μεγαλύτερη σημασία, καθώς το τοπίο αποτελεί μόνο το συμπλήρωμα  το οποίο έχει ως σκοπό να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση του χαρακτήρα της μορφής. Μικρές αλλά σταθερές πινελιές, ένα σχέδιο λιγότερο σφικτό στο περίγραμμά του, καθώς και η αναζήτηση της έκφρασης μέσα από την επίπεδη παράθεση των χρωμάτων, συνιστούν την ζωγραφική παλέτα του Γιώργου Παπαδημητρίου. Καταφέρνει άρτια να συνθέσει την ευελιξία της γυναικείας μορφής αλλά και της ευθραυστότητάς της μέσα από ποικίλες χρωματικές όψεις.

Χρώμα, ρυθμός ενός εξαιρετικά παλλόμενου σχεδίου, χαρισματικός χειρισμός σύνθεσης, είναι στοιχεία που εικονογραφούν ένα ήρεμο ταξίδι σε μία ζωγραφική περιπέτεια.»

Ο Γιώργος Παπαδημητρίου γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε Διοίκηση  Τουριστικών Επιχειρήσεων στην Πάτρα και παράλληλα μουσική (τζαζ πιάνο και ηλεκτρικό μπάσο). Από το 2012 ως το 2018 παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής και Ιστορίας Τέχνης δίπλα στους ζωγράφους Βαγγέλ.η Παππά και Ελένη Καμπουράκη στο Εργαστήρι Εικαστικών Σπουδών ‘Arte’.

To 2010 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση, ενώ το 2013 τη δεύτερη, σε Αθήνα και Σύρο. Ακολούθησαν, το 2015 η έκθεση στη γκαλερί ‘ArtZone 42’ και το 2016 στη γκαλερί ‘Black Duck’. Στη Σύρο επέστρεψε το Πάσχα του 2018 για να παρουσιάσει την πρώτη του μεγάλη προσωπική αναδρομική. Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις.

Εγκαίνια έκθεσης: Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2019, ώρα 19.00

Διάρκεια έκθεσης: 5 – 16 Νοεμβρίου 2019
Καθημερινές και Σάββατα: 13.00 – 22.00
Κυριακή: 19.00 – 22.00

Πληροφορίες: http://george-papadimitriou-artwork.webnode.gr

Υπεύθυνη επικοινωνίας
Δήμητρα Αποστόλου : 210 3234760

 dimitra.apostolou@gmail.com

Black Duck  Gallery
Χρήστου Λαδά, 9α, 10561, Αθήνα, tel: 2103234760, info@blackduck.gr

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος τιμά τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενενήντα χρόνων από τον θάνατο του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος τιμά τον Σκιαθίτη συγγραφέα. Η εκδήλωση «Αλέξανδρος Μωραϊτίδης (1850-1929)» είναι η πρώτη του νέου κύκλου «Λόγος 7», τον οποίο επιμελείται ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, Πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2019, από 19:30 έως 21:30, στον Πύργο Βιβλίων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με είσοδο ελεύθερη στο κοινό.

Ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης σκιάστηκε για χρόνια και καιρούς από τον τριτεξάδελφό του Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ο οποίος μια και μόνη φορά τον μνημονεύει αστραπιαία με το βαπτιστικό του όνομα. Ο Μωραϊτίδης όμως τον τιμά πολλαπλά.

Άκακος, με γραφή φαινομενικά απλή, αλλά δραστική αν την προσέξεις. Μανικώς ερωτευμένος με τη θάλασσα και ακούραστος ταξιδιώτης, θα καρεί μοναχός λίγο πριν από το τέλος της ζωής με το όνομα Ανδρόνικος. Φέτος συμπληρώνονται ενενήντα χρόνια από την εκδημία του. Οι φίλοι του έχουν πληθύνει και θα τον τιμήσουν σε αρκετές πόλεις. Ο Μωραϊτίδης που έγραψε και αθηναϊκά διηγήματα, αγάπησε πολύ και το Φάληρο. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, εν αναμονή μάλιστα της φιλολογικά τεκμηριωμένης έκδοσης των έξι σειρών Με του Βορηά τα κύματα, τιμά απόψε τον φιλοφαληρικό Σκιαθίτη πεζογράφο.

Πρόγραμμα:

Ομιλητές

Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Φιλόλογος: «Εγώ ο θαλασσινώτερος των Ελλήνων»

Αρετή Βασιλείου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νεοελληνικού Θεάτρου, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών: Οι τόποι της μνήμης του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη

Λάμπρος Βαρελάς, Αναπληρωτής Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας, ΑΠΘ:

Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, ο μαΐστορας των λογοτεχνικών ειδών

Συντονιστής

Σταύρος Ζουμπουλάκης

 

Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Πύργος Βιβλίων ΕΒΕ

Πέμπτη 31 Οκτωβρίου, 19:30-21:30

Είσοδος ελεύθερη

Πρόταση για διάβασμα: «Οι Τέσσερις Καβαλάρηδες»

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Συγγραφείς: Ρίτσαρντ Ντόκινς (R. Dawkins) – Ντάνιελ Ντένετ (D. Dennett) – Σαμ Χάρις (S. Harris) και Κρίστοφερ Χίτσενς (C. Hitchens)
  • Μετάφραση: Βασίλης Ντζούνης και Κώστας Σίμος
  • Είδος: Φιλοσοφία
  • Πρόλογος: Στίβεν Φράι (Stephen Fry)
  • Σελίδες: 144
  • Τιμή: € 17,50 (χωρίς Φ.Π.Α.)
  • Εκδόσεις: Κάτοπτρο

Το 2007, οι R. Dawkins, D. Dennett, S. Harris και C. Hitchens βιντεοσκόπησαν τη μεταξύ τους συζήτηση-ορόσημο για τον σύγχρονο αθεϊσμό. Τώρα, στην πρώτη έντυπη έκδοσή της, η απομαγνητοφωνημένη και μεταγραμμένη συνομιλία τους εμπλουτίζεται με νέα δοκίμια τριών από τους αρχικούς συμμετέχοντες, καθώς και με έναν πρόλογο του Στίβεν Φράι.

Την αυγή του νέου αθεϊστικού κινήματος, οι στοχαστές αυτοί, που έγιναν γνωστοί ως οι «τέσσερις καβαλάρηδες», οι προάγγελοι της αποδόμησης της θρησκείας, απήλαυσαν το κοκτέιλ τους γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια ενδελεχής, ρηξικέλευθη και συναρπαστική συζήτηση, η οποία αμέσως έγινε δημοφιλής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με εκατομμύρια προβολές. Ήταν πνευματική έρευνα στην καλύτερη εκδοχή της: ευχάριστη, αστεία και απρόβλεπτη, ειλικρινής και διερευνητική, που μας υπενθυμίζει πόσο ποικίλα και πολυδιάστατα είναι τα νήματα του σύγχρονου αθεϊσμού.

Όσα ειπώθηκαν από τους «τέσσερις καβαλάρηδες», καθώς συμφωνούσαν και διαφωνούσαν μεταξύ τους, φώτισαν ιδέες για το υπερκόσμιο και τη θρησκεία, την επιστήμη και τον ορθολογισμό, την πνευματικότητα και τη θρησκευτική πίστη, τα συστατικά στοιχεία της αληθινά ηθικής ζωής, και έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για τη σημερινή εποχή μας.

Έγραψαν για το βιβλίο:

«Xάνουμε σιγά-σιγά το δικαίωμα που κερδίσαμε με μόχθο […], το δικαίωμα να είμαστε ελεύθεροι να κρίνουμε και να επικρίνουμε τη θρησκεία χωρίς διωγμούς και ποινικές διώξεις —το έγκλημα της βλασφημίας υφέρπει. Ο λόγος των Hitchens, Dawkins, Harris και Dennett μάς χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε. Αυτοί είναι οι κληρονόμοι του Βολταίρου». (Matt Ridley, www.rationaloptimist.com)

«Mε καθήλωσε. Σε όλη τη συζήτηση, η ταπεινότητα και η ευθύτητα της επιστήμης λαμποκοπά απέναντι στην αλαζονεία, στην υποκρισία και στο θράσος της θρησκείας. Πόσο αναζωογονητικό βιβλίο!» (Susan Blackmore, Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ)

«Ένα ιστορικό κείμενο που ανήκει στη βιβλιοθήκη όλων των σκεπτόμενων ανθρώπων. Κλασικό έργο για την εποχή μας και για όλες τις εποχές». (Michael Shermer, Skeptic)

«Tο είδος των τεσσάρων αυτών στοχαστών σπανίζει: αμεταμέλητοι, ασυμβίβαστοι, βαθιά γενναιόδωροι μεταξύ τους, αλλά και με όλους όσοι ακούν. Δεν χρειάζεται να είστε αθεϊστής ή καβαλάρης για να απολαύσετε κάθε λέξη του απολαυστικού αυτού βιβλίου. Απλώς πρέπει να ορέγεστε τη γνήσια πνευματική αναζήτηση και τον ανοικτό διάλογο. Και ας το παραδεχθούμε, με αυτή την έννοια πιθανόν να είστε υποσιτισμένοι» (Meghan Daum, Πανεπιστήμιο της Αϊόβας)

O Ρίτσαρντ Ντόκινς (R. Dawkins) είναι εταίρος τόσο της Βασιλικής Εταιρείας όσο και της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας του Ηνωμένου Βασιλείου, και έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις και βραβεία. Είναι ακόμη εταίρος του New College στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 2017, το πρώτο του βιβλίο, Το εγωιστικό γονίδιο, σε διαγωνισμό της Βασιλικής Εταιρείας, ψηφίστηκε από το κοινό ως το πιο συναρπαστικό βιβλίο επιστήμης όλων των εποχών. Μεταξύ των πολλών βιβλίων του περιλαμβάνονται τα Περί Θεού αυταπάτη, Ο τυφλός ωρολογοποιός, Ο ποταμός της ζωής και Υφαίνοντας το ουράνιο τόξο.

O Ντάνιελ Ντένετ (D. Dennett) είναι αμερικανός συγγραφέας, φιλόσοφος και γνωσιακός επιστήμονας. Κατέχει την έδρα φιλοσοφίας Austin Fletcher στο Πανεπιστήμιο Tufts. Μεταξύ των βιβλίων του περιλαμβάνονται τα Εγώ της Νόησης, Απομυθοποίηση, Darwin’s Dangerous Idea και Conciousness Explained.

O Σαμ Χάρις (S. Harris) είναι αμερικανός συγγραφέας, φιλόσοφος και νευροεπιστήμονας. Ασχολείται κυρίως με τα θέματα της πνευματικότητας, της ηθικής και της νευροεπιστήμης. Το πρώτο βιβλίο του, Το τέλος της πίστης, έχει κερδίσει το βραβείο PEN δοκιμίου (2005). Άλλα βιβλία του είναι τα Επιστολή προς ένα χριστιανικό έθνος, Ανελεύθερη βούληση, The Moral Landscape και Lying.

O Κρίστοφερ Χίτσενς (C. Hitchens) ήταν αγγλοαμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Στην υπερτεσσαρακονταετή καριέρα του αρθρογράφησε σε διάφορα αμερικανικά και βρετανικά έντυπα (Vanity Fair, The Atlantic, World Affairs, The Nation, Slate, Free Inquiry) και συμμετείχε τακτικά σε τηλεοπτικές συζητήσεις και κύκλους διαλέξεων. Μεταξύ των βιβλίων του περιλαμβάνονται τα Μητέρα Τερέζα, Η δίκη του Χένρι Κίσινγκερ, Γράμματα σε έναν νέο αντιρρησία, Τα δικαιώματα του ανθρώπου, Ο Θεός δεν είναι μεγάλος και Hitch-22. Πέθανε το 2011.

Ρίτσαρντ Ντόκινς (R. Dawkins)
Ντάνιελ Ντένετ (D. Dennett)
Σαμ Χάρις (S. Harris)
Κρίστοφερ Χίτσενς (C. Hitchens)

Πρόταση για διάβασμα: «Όσοι Αγαπιούνται», της Victoria Hislop (Βικτόρια Χίσλοπ)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Είδος: Ιστορικό, κοινωνικό μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 554
  • Τιμή: € 17
  • Εκδόσεις: Ψυχογιός

Αθήνα 1941. Στην κατοχική Ελλάδα, η δεκαπεντάχρονη Θέμις βλέπει την οικογένειά της να ταλανίζεται από βαθιές πολιτικές διαφορές. Και το χάσμα ανάμεσα σ’ αυτούς που αγαπά βαθαίνει, όσο η χώρα βυθίζεται στην ανέχεια. Καθώς η δυστυχία μεγαλώνει γύρω της, και φίλοι της χάνονται από τον μεγάλο λιμό, η Θέμις μπαίνει στην Αντίσταση. 

Στον Εμφύλιο που ακολουθεί μετά την Απελευθέρωση, η Θέμις θα ενταχθεί στον Δημοκρατικό Στρατό, όπου θα βιώσει τον έρωτα, το μίσος και τον παραλογισμό του αδελφοκτόνου πολέμου. Ύστερα, θα έρθει η εξορία, στη Μακρόνησο και στο Τρίκερι. Μια άλλη κρατούμενη θα σταθεί στο πλευρό της στις κακουχίες, και οι ζωές τους θα δεθούν με τρόπο απρόβλεπτο. Ώσπου, κάποια στιγμή, η Θέμις θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στα πιστεύω της και στη λαχτάρα της να ζήσει… 

Χρόνια μετά, καθώς αναστοχάζεται το παρελθόν της, η Θέμις συνειδητοποιεί ότι το προσωπικό και το πολιτικό, η δική της περιπέτεια και η περιπέτεια της πατρίδας της είναι άρρηκτα δεμένα. Κι ότι μπορεί κάποιες πληγές να επουλώνονται, αλλά κάποιες άλλες γίνονται πιο βαθιές στο πέρασμα του χρόνου. 

H Victoria Hislop (Βικτόρια Χίσλοπ) γεννήθηκε στο Λονδίνο. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στην Οξφόρδη και έχει εργαστεί στον εκδοτικό χώρο αλλά και ως δημοσιογράφος, προτού στραφεί στη συγγραφή. Αντλώντας έμπνευση από μια επίσκεψη στη Σπιναλόγκα, την εγκαταλειμμένη αποικία των λεπρών στα ανοιχτά της Κρήτης, έγραψε Το Νησί το 2005. Το βιβλίο έχει πουλήσει πάνω από 5 εκατομμύρια αντίτυπα και έχει μεταφραστεί σε 35 γλώσσες, ενώ έγινε σειρά στην ελληνική τηλεόραση το 2010.

Η Βικτόρια αναδείχθηκε κορυφαία Πρωτοεμφανιζόμενη Συγγραφέας στα British Book Awards και απέσπασε πολλές διακρίσεις στη Γαλλία. Επίσης, το μυθιστόρημά της Το Νήμα μπήκε στη βραχεία λίστα των British Book Awards. Τα επόμενα βιβλία της έφτασαν στο Νο 1 της λίστας της Sunday Times. Το «Όσοι Αγαπιούνται» κατέλαβε κατευθείαν την πρώτη θέση στα μπεστ σέλερ της Sunday Times με το που εκδόθηκε, τον Ιούνιο του 2019.

Η Βικτόρια μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στην Αγγλία και την Ελλάδα. Μιλάει άψογα γαλλικά και ελπίζει να φτάσει στο ίδιο επίπεδο και στα ελληνικά. Πρόσφατα αναγορεύτηκε Επίτιμη Διδάκτωρ των Γραμμάτων από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ στη Θεσσαλονίκη.  

 

M e m o :

Σύντομα στο InTownPost συνέντευξη με την συγγραφέα Βικτόρια Χίσλοπ