fbpx

«Prince: Η Επανεκτίμηση», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Η καριέρα του Prince συνεχίζεται σα να μην έφυγε ποτέ εκείνος.

Υπάρχει υλικό για δεκαετίες σχετικών προσεχών κυκλοφοριών, το αρχείο του είναι βαθύ. Ήδη από πέρυσι, (2018), άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα posthumous albums του «Πρίγκηπα».

Τον περασμένο Ιούνιο (2019) βγήκε το πιο πρόσφατο, «Originals», (βλ. παρακάτω).

Και βέβαια: βγήκε προς τα έξω άφθονο οπτικό υλικό που δεν είχαμε δει/ακούσει ποτέ.

Είναι απλά τα πράγματα: παράτησα ό,τι έκανα μόλις ανακάλυψα ότι το επίσημο κανάλι του Prince στο Youtube βγάζει συνεχώς, (κάθε εβδομάδα), υλικό που είχε παιχθεί μόνο σε (αμερικάνικες κυρίως) τηλεοπτικές μεταδόσεις της εποχής του, πριν την τωρινή εποχή του διαδεδομένου, «λαϊκού» internet.

Video clips και συναυλίες που σε αφήνουν εμβρόντητο.

Να τι έχει συμβεί:

Diamonds & Pearls

Ο Prince αφού στις αρχές των 90s μαχήθηκε επικά τις δισκογραφικές, έπειτα αθόρυβα, σαν gentleman, κατάφερε να ελέγχει το υλικό του, χωρίς διαρροές. Ατσάλινα και με πορφυρό γάντι. Που σημαίνει: Για να ακούσεις/δεις Prince έπρεπε να πληρώνεις.  

Δεν είμαι σίγουρος αν τον εξυπηρέτησε απόλυτα αυτός ο σφιχτός τρόπος. Εγώ, για παράδειγμα, που ήμουν από νωρίς εκδηλωμένος φίλος, κάποια στιγμή στα 90s τον ψιλοέχασα, η πληροφορία έφτανε με το σταγονόμετρο στην Ευρώπη, αλλά είμαι σίγουρος ότι με το που κυκλοφορούσε κάτι καινούργιο ή με το που ανακοίνωνε νέα περιοδεία, η ζήτηση στην Αμερικάνικη ήπειρο ήδη ξετίναζε τα ημερολόγια των managers του, άρα δε νομίζω να αγχωνόταν ο ίδιος για overseas.

Και να: οι αποδείξεις της υπεροχής του διαγράφονται ξεκάθαρα σε όλα αυτά τα videos στα οποία για δύο, περίπου, δεκαετίες δεν είχαμε την παραμικρή πρόσβαση.

Γι’ αυτό και αναφέρω, ότι δεν είμαι σίγουρος αν τον εξυπηρέτησε απόλυτα, εν ζωή, το σφιχτό του σύστημα: εγκατεστημένη υπερδύναμη στις Americas αλλά σπάνιος στον υπόλοιπο κόσμο.

The Golden Experience

(τίτλος άλμπουμ του Prince, 1995)

Τα 90s του Prince αποκαλύπτονται σήμερα στον υπόλοιπο κόσμο ως μια πλούσια – ζάπλουτη – περίοδος της αυτοκρατορικής καριέρας του και του εκτενούς, πολυδιάστατου έργου του.

Περισσότερο: Το σύνολο του έργου του καλπάζει ακόμα προς το μέλλον και χρήζει προσεχτικής εκτίμησης.

Θα σας πω μερικά από τα πρώτα μου ξεκάθαρα συμπεράσματα:

Prince: A Concept Artist

Καταρχήν, σχετικά με τις live εμφανίσεις του Prince: οποιαδήποτε επίσημη καλλιτεχνική εμφάνιση του Prince, από το ένα και μόνο τραγούδι, ως το video clip ή τη ζωντανή παρουσίασή του, είναι κι από ένα τελειομανώς σκηνοθετημένο και χορογραφημένο, χτισμένο concept. Κάθε ένα από αυτά δηλαδή είναι μία μίνι ταινία (clip) ή μία μίνι μουσικοχορευτικοθεατρική παράσταση (live) υψηλών στάνταρντς, εκτελεσμένη με ακρίβεια. Και από τον ίδιο τον απίστευτο πρωταγωνιστή αλλά και από οποιονδήποτε πάνω ή γύρω από το stage, (μουσικοί, τεχνικοί).

Και κάθε ένα απ’ αυτά τα μίνι μιούζικαλς ήταν κι ένα πλήρες fashion show συγχρόνως.

Κι αν και σε κάποια σημεία τα ενδυματολογικά φαντάζουν υπερβολικά ή και ξεκάθαρα κιτς:

Για να βρίσκεσαι στη σκηνή με τον Prince.,.Θα επιστρατεύσω την αγγλικήν:

«To play with Prince

You’d better play like a god and look like a god». (Copyright: Nasos K)

Κοινώς: δε θα έφτανε να είσαι πολύ καλός. Top Game.  A hard gig.

Επίπεδα ακριβείας Frank Zappa και αυστηρότητας James Brown. Υπάρχουν videos με σκηνές από πρόβες όπου είναι σα να δίνουν εξετάσεις στο απαιτητικότερο ωδείο του κόσμου, τα μέλη του ensemble, (δεν το λες μπάντα, το υποτιμάς).

Good < Great < Really Great < Prince

Και βέβαια, ο πρωταγωνιστής, ο φλεγόμενος, μανιακός υπερκαλλιτέχνης, σκοράρει excellence throughout the set. Αριστεύει σε πολλούς τομείς συγχρόνως.

Έχοντας πλήρως καλυμμένο το απλό κοινό, παρέχοντας άφθονο εντυπωσιασμό, ο Prince ‘αντέχει’ και απέναντι στον πιο απαιτητικό, παρατηρητικό ακροατή/θεατή.

Σας γράφω, παράτησα ό,τι έκανα για να δω το υλικό που βγαίνει τώρα πια στη δημοσιότητα, σκουπίζοντας τον ιδρώτα με τα ‘μεταπτυχιακά’ μου στις τέχνες και τις biz.

Τα ίδια τα τραγούδια του, κάθε ένα από αυτά, ποτέ δεν παιχτήκαν με τον ίδιο τρόπο. Το κάθε setlist τραγουδιών δεν είχε καμιά σχέση με της προηγούμενης περιοδείας ή ακόμα και της προηγούμενης εβδομάδας, (της εκάστοτε ‘τρέχουσας’ περιοδείας).

Ούτε καν μπορούσες να γνωρίζεις, ως κοινό, τι θα παίξει και τι θα αφήσει απ’ έξω. Σίγουρα δε θα άκουγες ένα χιλιοπαιγμένο Greatest Hits set.

Το πιο σίγουρο όμως είναι ότι θα έφευγες ξετρελαμένος/-η.

Η αρχή της επανεκτίμησης

Η μόνη –κακοδεχούμενη- ευκολία που έχουμε σήμερα, που το υλικό αρχίζει να βγαίνει προς τα έξω, είναι ότι καθώς ο εκπληκτικός αυτός καλλιτέχνης έφυγε, τόσο πολύ νωρίς, τα έργα του και το αρχείο του είναι –πρόωρα- «ολοκληρωμένα».

Και μετά το φυσικό του τέλος ως οντότητα, (και άκληρος νομίζω), το ολοκληρωμένο έργο του απλώνεται προς την αιωνιότητα.

Μεγάλο μέρος του έργου αυτού βέβαια είναι ακόμα ακυκλοφόρητο.

Ακούγοντας και βλέποντας το ένα μετά το άλλο, όλα αυτά που τώρα είναι κοινό κτήμα της ανθρωπότητας, η ανακατάταξη κι η επανεκτίμηση είναι δεδομένη. Αυτεπάγγελτη!

Και πέρα από κάτι μουσικά «γκόλουμς», («κολλημένους»), μετρημένους στα δάχτυλα, ο Prince είχε και πάντα θα έχει την παγκόσμια εκτίμηση με την αξία του. Αποτελώντας μια σπάνια περίπτωση δικαίως αναγνωρισμένου, ανάμεσα σε πλείστα υπερεκτιμημένα σκιάχτρα της ποπ κουλτούρας.   

Κι εδώ έκανα μόλις κάποιες πρώτες, rough, γενικές αποτιμήσεις.

Την επόμενη φορά που θα καταπιαστώ με την μουσική/δημιουργική κληρονομιά του Prince θα ήθελα να έχω ακόμα πιο πλήρη και συνολικότερη εικόνα.

Προς το παρόν, μετά από τα παραπάνω ως πρόλογο, να προσθέσω ότι η πορεία του υπήρξε συνεχώς εξελισσόμενη.

Και σε πρώτη φάση οι πρώτοι που μπορούν να σταθούν τυχεροί και να απολαύσουν ή να αρχίζουν να κατανοούν πράγματα, είναι όσοι μπορούν να επικοινωνήσουν με τα δημιουργικά aspects της σχολής Prince: οποιοσδήποτε είναι ικανός να συλλάβει έστω κι ένα μέρος του Φαινόμενου Prince Rogers Nelson.

Nothing compares  

Από το 2018, αφού τακτοποιήθηκαν πολυάριθμες γραφειοκρατικές εκκρεμότητες, άρχισαν να κυκλοφορούν νέα άλμπουμς, με πιο πρόσφατη τη συλλογή «Originals», (Ιούνιος 2019), που περιέχει ηχογραφήσεις του Prince, κομματιών που έγραψε αλλά έγιναν επιτυχίες από άλλους, όπως τα «Nothing Compares 2 U», «Manic Monday».

Υπάρχει άφθονο υλικό στα αρχεία του «Πρίγκηπα» για να συνεχιστεί η καριέρα του σα να μη συνέβη ο πρόωρος χαμός του.

Η επανεκτίμησή του μόλις άρχισε.

Α, και κάτι ακόμα.

Μέχρι να ξαναμιλήσουμε για τον Prince, παρακαλώ, μην τον συγκρίνετε με τον M. Jackson. Να, ίσως την επόμενη φορά να κάνουμε το ενδιαφέρον αυτό crash-test. Τι λέτε?  

Η φωτό στην πρώτη σελίδα του άρθρου είναι:

Ζωγραφική επί χάρτου, του Νάσου Καββαθά

Για 5η Χρονιά Φεστιβάλ Φανταστικού και έκθεση του εικαστικού Σπύρου Γκελέκα με θέμα: «Lord of the Rings»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Φανταστικού – ΦantastiCon και το  Hellenic American College (HAEC) σε συνεργασία με την Ελληνοαμερικανική Ένωση παρουσιάζουν στις 5 & 6 Οκτωβρίου 2019 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση το ΦantastiCon 2019.

Για πέμπτη συνεχή χρονιά, το ΦantastiCon επιστρέφει και καλεί τους φίλους του Φανταστικού σε μια μοναδική διήμερη γιορτή. Κάθε λογής μυθικά πλάσματα γεμίζουν ξανά τους χώρους της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης και τους μεταμορφώνουν σε ένα μαγικό δάσος, όπου νάνοι, ξωτικά, δρυάδες και μονόκεροι συναντιούνται με γενναίους πολεμιστές, πανίσχυρους μάγους και παράξενους ταξιδιώτες από κάθε γωνιά του Γαλαξία, για να συμμετάσχουν στη μεγάλη γιορτή.

Προσκεκλημένος φέτος, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Tolkien, ο διεθνώς καταξιωμένος εικαστικός  Σπύρος Γελέκας, ο οποίος θα παρουσιάσει για πρώτη φορά έργα του εμπνευσμένα από τον «Άρχοντα των Δακτυλιδιών».

Στο φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνονται επίσης καλλιτεχνικά δρώμενα, sessions παιχνιδιών ρόλων, video games, ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων της Φανταστικής Λογοτεχνίας, σεμινάρια, συναντήσεις με συγγραφείς και καλλιτέχνες του χώρου και πολλά ακόμα.

Οι επισκέπτες του φεστιβάλ μπορούν ακόμη να γίνουν κριτές στο διαγωνισμό ψηφιακής τέχνης ΦantasticArt 2019, να αναδείξουν τους νικητές του διαγωνισμού cosplay Fantasy Champions 2019, να ενημερωθούν για τα τελευταία νέα στο χώρο του Φανταστικού και να περιπλανηθούν στην έκθεση βιβλίων, χειροποίητων αντικειμένων, διακοσμητικών και παιχνιδιών.

ΦantastiCon 2019

Ημερομηνία: 5 & 6 Οκτωβρίου 2019, 11:00 – 21:00

Χώρος: Ελληνοαμερικανική Ένωση (Μασσαλίας 22, Αθήνα)

Είσοδος ελεύθερη

 

Πληροφορίες

Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Φανταστικού | www.fantasticon.gr | fantasticongr@gmail.com  

Ελληνοαμερικανική Ένωση, Διεύθυνση Πολιτιστικών| 210 3680900 (εσωτ. 152) | culture@hau.gr

Ο εικαστικός Σπύρος Γκελέκας
Παλαιότερο έργο του εικαστικού Σπύρου Γκελέκα

Δ ι ο ρ γ ά ν ω σ η :

Κοραλία Τσόγκα, συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Κατάφερα να πλησιάσω έμμεσα την Αθηνά Ωνάση»

Το καλλιτεχνικό χάρισμα στην Κοραλία Τσόγκα  είναι γονιδιακό. Μια θεατρίνα από κούνια θα έλεγα. Μεγαλωμένη στον κόσμο του θεάτρου, που εύκολα σε συναρπάζει, η Κοραλία  αποφάσισε να ασχοληθεί  με την υποκριτική όπως οι γονείς της, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σωτήρης Τσόγκας και η ηθοποιός Μαίρη Ραζή.

Έχοντας την στήριξή τους και στις αποσκευές της συνεργασίες στις οποίες ξεχώρισε, αλλά και δουλειές με την υπογραφή της στο παιδικό θέατρο, συνεχίζει την πορεία της στη μεγάλη θεατρική παραγωγή «Αριστοτέλης Ωνάσης», που ετοιμάζουν οι «Θεατρικές Σκηνές». Η παράσταση , που αφορά τη ζωή του μεγάλου Έλληνα Κροίσου, θα φέρει την υπογραφή του Σταμάτη Φασουλή και η Κοραλία Τσόγκα επιλέχτηκε να ενσαρκώσει την Αθηνά Ωνάση. Στόχος της: να δώσει τον καλύτερό της εαυτό επάνω στο θεατρικό σανίδι.

Είναι ταλαντούχα και δεν πτοείται με τίποτα. Για εκείνη το θέατρο, η μεγαλύτερη μορφή ψυχαγωγίας, είναι ο χώρος που τη φέρνει σε πλήρη εναρμόνιση με την ύπαρξή της. Έχει δράση, δύναμη και ομορφιά και αυτή η διαδικασία τη γεμίζει.

Για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε τη βγάλαμε από ένα πρόγραμμα ασφυκτικά γεμάτο από παραστάσεις και προσπάθειες που καταβάλει από την πλευρά της για να προσεγγίσει όσο γίνεται περισσότερο την  Αθηνά Ωνάση.

Την ευχαριστούμε.

Αισθάνεστε τυχερή που πραγματοποιήσατε το νεανικό σας όνειρο, να συνεργαστείτε με το Σταμάτη Φασουλή;

Αισθάνομαι πολύ τυχερή για τη συνεργασία μου με το Σταμάτη Φασουλή. Ήταν κάτι που το ήθελα πάρα πολλά χρόνια και τελικά ήρθε σε μία στιγμή που δεν το περίμενα. Ελπίζω να σταθώ αντάξια των προσδοκιών και της εμπιστοσύνης που μου δείχνει.

Ο σκηνοθέτης των μεγάλων επιτυχιών διέκρινε το ταλέντο σας και σας εμπιστεύτηκε το ρόλο της Χριστίνας Ωνάση στην πολύκροτη παράσταση την οποία ετοιμάζει για τη χειμερινή σαιζόν και  αφορά τη ζωή του Έλληνα κροίσου Αριστοτέλη Ωνάση; Έχετε τρακ;

Το τρακ είναι κομμάτι της ζωής, είναι κομμάτι της διαδικασίας και πρέπει να μάθουμε να το διαχειριζόμαστε και να το χρησιμοποιούμε προς όφελός μας. Νομίζω ότι το δημιουργικό τρακ είναι υγιές και δεν πρέπει να μας φοβίζει.

Εσείς κα. Τσόγκα λόγω ηλικίας δεν πρέπει να ξέρετε και πολλά για την αείμνηστη Χριστίνα Ωνάση. Προσφύγατε σε βιβλιογραφίες και ό, τι έχει γραφτεί για τη ζωή της για να αντλήσετε πληροφορίες και να γνωρίσετε την ηρωίδα που θα ενσαρκώσετε;

Δυστυχώς υπάρχει περιορισμένη βιβλιογραφία για τη ζωή της Χριστίνας Ωνάση με δυσκολία βρήκα ένα βιβλίο του Βαξεβάνη. Αυτή ήταν και η πρώτη μου πηγή. Έπειτα, το ίντερνετ όπου βρήκα δεκάδες άρθρα αποσπάσματα από εφημερίδες και ντοκιμαντέρ με αναφορές στη ζωή της Χριστίνας Ωνάση. Αυτό όμως που με ενδιέφερε πιο πολύ από τη ζωή της, ήταν η ίδια, η φυσιογνωμία της, ο τρόπος που μιλούσε, το πώς ντυνόταν, το βλέμμα, η ταχύτητα της ομιλίας της, πράγματα χειροπιαστά που θα μπορούσαν να με φέρουν πιο κοντά στη φυσική της οντότητα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω πολλά βίντεο με την ίδια, έτσι στράφηκα σε ανθρώπους που την είχαν γνωρίσει ήθελα να μάθω από πρώτο χέρι πως ήταν να έρχεσαι σε επαφή μαζί της. Έτσι κατάφερα έμμεσα να την πλησιάσω.

Η Χριστίνα παρά τη μεγάλη οικονομική της επιφάνεια, ήταν κατά βάθος μία δυστυχισμένη γυναίκα, που πάλευε με τα κιλά της και τον άστατο συναισθηματικό της κόσμο. Για να αντιμετωπίσει την κατάθλιψή της κατανάλωνε σωρηδόν βαρβιτουρικά, αμφεταμίνες και ηρεμιστικά χάπια, που εν τέλει της στοίχισαν τη ζωή. Στα δικά σας μάτια, τι είναι αυτό «μικρό φτωχό- πλουσιοκόριτσο», όπως την αποκαλούσαν, που έζησε μια τόσο θλιβερή  ζωή;

 Ένα χρυσό κλουβί παραμένει κλουβί. Δεν μου έχει δώσει καθόλου την εντύπωση ότι ήταν μία αδύναμη γυναίκα, απλά δεν ήξερε πώς να διοχετεύσει τη δυναμικότητά της προς όφελός της. Δεν ήξερε πώς να προστατευτεί. Από την άλλη προσπαθώ να μην της βάλω κάποια ταμπέλα. Δεν είναι ωφέλιμο να προσεγγίζουμε ένα ρόλο έτσι. Καλό είναι να αποφεύγουμε να τον χαρακτηρίσουμε, να του βάλουμε επίθετα γιατί τότε δεν είμαστε αντικειμενικοί.

Η Χριστίνα Ωνάση το μόνο που αναζητούσε μια ολόκληρη ζωή ήταν η αγάπη. Όταν πραγματικά την βρήκε στα μάτια του παιδιού της, συνειδητοποίησε πόσο μάταια ήταν όλα τα προηγούμενα που είχε ζήσει. Τελικά μόνο η αγάπη είναι αυτή που μπορεί να μας σώσει σε ένα κόσμο που όλοι κυνηγούν το χρήμα;

Κλισέ φράσεις όπως, «το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία» ή «η αγάπη δεν αγοράζεται», στην περίπτωση της ισχύουν πλήρως. Είναι εντυπωσιακό πώς ενώ μπορούσε να έχει ό, τι πραγματικά ήθελε, εκείνη το μόνο που λαχταρούσε ήταν ένα παιδί και έναν άνθρωπο να την αγαπάει για αυτό που είναι και όχι για τα λεφτά της.

«Ο ρόλος του θεάτρου στη σημερινή εποχή είναι κομβικός. Θέατρο είναι οι άνθρωποι και ακριβώς, επειδή ζούμε σε μία εποχή βαθιάς ύφεσης,  όλοι όσοι υπηρετούμε αυτή την τέχνη οφείλουμε να είμαστε ενεργοί»

Η Μαίρη Ραζή και η Κοραλία Τσόγκα

Κόρη του σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα και της ηθοποιού Μαίρης Ραζή λατρέψατε την δραματική τέχνη, αφού μεγαλώσατε στο θέατρο. Έχουμε την περίπτωση το μήλο κάτω από τη μηλιά, που το παιδί – εσείς εν προκειμένω – έχει τα χαρακτηριστικά και ακολουθεί τις κλίσεις των γονιών. Τι άλλο σας οδήγησε στα μονοπάτια της υποκριτικής και πώς αντέδρασαν οι γεννήτορές σας, όταν τους ανακοινώσατε την απόφασή σας να γίνεται ηθοποιός;

Μεγαλωμένη μέσα στο θέατρο το μόνο σίγουρο είναι πως θα ακολουθούσα κάποιο επάγγελμα που αφορά το χώρο. Ακόμα και αν δεν ήταν αυτό του ηθοποιού. Δεν νομίζω ότι εξεπλάγησαν, όταν συστήνεις σε ένα παιδί ένα τόσο δημιουργικό χώρο σίγουρα θα ενθουσιαστεί και δεν θα μείνει ασυγκίνητο.

Από τις πρώτες εμφανίσεις πολλοί μίλησαν για το πόσο προικισμένη είσθε ως ηθοποιός. Τελευταία εμφανίσατε κι ένα άλλο χάρισμα που αφορά στη σκηνοθεσία. Προς τα που θέλετε να κινηθείτε μελλοντικά;

Σκηνοθετώ παραστάσεις που αφορούν τα παιδιά τα τελευταία 9 χρόνια. Είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μου που αγαπώ πολύ όπως και η δουλειά μου ως θεατροπαιδαγωγός. Φέτος θα ανεβάσουμε στο θέατρο Πρόβα το «Δάσος του Αισώπου» μία παράσταση για τη ζωή του Αισώπου και τους μύθους του.

Παρακολουθώντας τις καλλιτεχνικές εξελίξεις, πώς βλέπετε το ελληνικό θέατρο σήμερα; Ποια η γνώμη σας για τον τρόπο που διαμορφώνεται, αλλά και για αυτά που, εν τέλει, προσφέρει σε αυτή την εποχή της βαριάς ύφεσης;

Ο ρόλος του θεάτρου στη σημερινή εποχή είναι κομβικός. Θέατρο είναι οι άνθρωποι και ακριβώς, επειδή ζούμε σε μία εποχή βαθιάς ύφεσης,  όλοι όσοι υπηρετούμε αυτή την τέχνη οφείλουμε να είμαστε ενεργοί.

Ως καλλιτέχνη τι σας ενδιαφέρει περισσότερο στην προσωπική σας διαδρομή στο θέατρο;

Να εξελίσσομαι, να καταπιάνομαι με ενδιαφέροντα εγχειρήματα και να βιοπορίζομαι από αυτό το επάγγελμα. Για να μπορέσει κάποιος στις μέρες μας να είναι καλλιτέχνης πρέπει να μπορεί και να ζει από την τέχνη του.

Έχετε στο μυαλό σας κάποιο ρόλο που θα θέλατε να υποδυθείτε στο μέλλον;

Όχι, μου αρέσουν οι εκπλήξεις που μου επιφυλάσσει η δουλειά και μέχρι στιγμής είμαι τυχερή.

Ποια είναι η πρωταρχική αξία που θέτε ως βάση της προσωπικής σας πορείας;

Η αφοσίωση στη διαδικασία. Είναι πολύ εύκολο να πτοηθείς και χρειάζεται πείσμα και επιμονή.

Είστε εκ φύσεως πιο αισιόδοξη και φωτεινή ή έχετε και γκρίζες πλευρές;

Τείνω να μεταβάλλομαι ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχομαι, όπως όλοι μας.

Εκτός σκηνής τι σας γεμίζει;

Η επικοινωνία με τα παιδιά είτε μέσω των παραστάσεων είτε μέσου του θεατρικού εργαστηρίου. Είναι ένας από τους τρόπους που η τέχνη του θεάτρου σε εξυπηρετεί πρακτικά και ουσιαστικά.

Τι σημαίνει ευτυχία για την Κοραλία Τσόγκα;

Μικρές στιγμές. Ενθουσιάζομαι εύκολα οπότε δεν χρειάζομαι πολλά.

Οι Ταινίες του 9ου Διαγωνιστικού International Micro μ Festival 2019 (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το International Micro μ Festival 2019 στην ένατη κατά σειρά διοργάνωσή του θα διεξαχθεί μεταξύ 9 και 13 Οκτωβρίου 2019 σε πολλές πόλεις ταυτόχρονα, προσκαλώντας το κοινό για μια φορά ακόμα φέτος στην κάλπη.

Οι δεκαπέντε ταινίες που θα προβληθούν στο διαγωνιστικό «ζωντανό» μέρος του Micro μ όπως κάθε χρόνο, προέρχονται από μια επιλογή εκατοντάδων- και πλέον – αιτήσεων συμμετοχής, γεγονός που καθιστά την επιλογή τους μια πρώτη μικρή νίκη.

Οι δεκαπέντε ταινίες μικρού μήκους που θα προβληθούν στις 12 Οκτωβρίου στο διαγωνιστικό μέρος του IMMF2019 διεκδικώντας την αγάπη του κοινού είναι οι εξής: (αλφαβητικά)

  1. «Ave Eva» της Oliwia Twardowska
  2. «Birds With No Legs » του Παύλου Σταμάτη
  3. «Chopper » του Γιώργου Καψανάκη
  4. «Heat Wave» του Φωκίωνα Ξένου
  5. «Muffin » του Daniel Bolda
  6. «One Day One Fly» του Πέτρου Νιαμονιτάκη
  7. «Phalaenopsis Alba» της Γεωργίας Μ. Σωτήρχου
  8. «Springtime Rest» του Γιάννη Ζαφείρη
  9. «Η Ιστορία Του Γιάννη» της Βούλας Γερμανάκου Κοψίνη
  10. «Ιφιγένεια: Όχι Πια Δάκρυα» του Γιώργου Γεωργακόπουλου
  11. «Μίλα» του Ανδρέα Βακαλιού
  12. «Ονειρεύτηκα Τα Λευκά Χριστούγεννα » του Δημήτρη Γιαμλόγλου
  13. «Όταν Ο Κωστής Συνάντησε Την Μαίρη» της Σελήνης Παπαγεωργίου
  14. «Τέταρτος Τοίχος» του Δημήτρη Γκότση
  15. «Το Δάσος » της Λίας Τσάλτα

Το βραβείο της αγαπημένης ταινίας του Micro μ συνοδεύουν σημαντικές προσφορές υπηρεσιών από τις εταιρίες RGB Studios, BLK, NIKON και  Videopress

Χορηγός Επικοινωνίας:

Το International Micro μ Festival 2019, πέραν του διαγωνιστικού μέρους, που θα λάβει χώρα ταυτόχρονα σε όλες τις πόλεις του δικτύου, θα φιλοξενήσει μια σειρά ποικίλων άλλων εκδηλώσεων. Πιο συγκεκριμένα προγραμματίζονται:

  • Η προβολή του διεθνούς μέρους που θα απαρτίζεται από 12 ταινίες πρώτης προβολής που θα προέρχονται κατά κύριο λόγο από τις χώρες του δικτύου.
  • Η προβολή για πρώτη φορά ταινιών μεγάλου μήκους στα πλαίσια μιας προσπάθειας να ακολουθήσουμε την δημιουργική εξέλιξη των σκηνοθετών που συμμετείχαν παλαιότερες χρονιές με ταινίες μικρού μήκους στο φεστιβάλ.
  • Το καθιερωμένο πλέον ειδικό αφιέρωμα που φέτος, για τέταρτη φορά στην ιστορία του, το IMMF, θα φιλοξενήσει με θέμα «Micro Future: Η Τεχνολογία του Αύριο». Η ενότητα αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. Πρόκειται ουσιαστικά για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ που ασχολείται με την εκπαίδευση και την απασχόληση. Μερικοί από τους στόχους της προσπάθειας αφορούν:

Στην ανάπτυξη και αξιοποίηση των ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας,

Στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, της Δια Βίου Μάθησης, της ευαισθητοποίησης για την περιβαλλοντική εκπαίδευση,

Στη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και  

Στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων κοινωνικά ομάδων (ΕΚΟ).

Η προβολή των ταινιών του αφιερώματος είναι δωρεάν για το κοινό και εξασφαλίζεται η πρόσβαση σε ΑμεΑ. 

Ευχαριστούμε όλους τους δημιουργούς που εμπιστεύτηκαν  στο IMMF 2019 τις ταινίες τους καθώς και τα μέλη της προκριματικής επιτροπής: Γιούλικα Σκαφιδά (ηθοποιό), Ρόμπυ Εκσιέλ (δημοσιογράφο/κριτικό κινηματογράφου), Αλέξη Τσάφα (σκηνοθέτη) και Σίμο Κυπαρισσόπουλο (ιδρυτή του φεστιβάλ.), που ανέλαβαν το δύσκολο έργο της επιλογής μόνο δεκαπέντε εξ αυτών.

Το ακριβές πρόγραμμα καθώς και οι πόλεις του δικτύου  του ΙΜΜF2019 θα ανακοινωθούν σύντομα.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε το επίσημο site του φεστιβάλ (www.micromfestival.gr).

https://www.facebook.com/micromfestival/
   
https://twitter.com/micromfestival

https://www.instagram.com/micro_m_festival/

«Ο Μικρός Πρίγκιπας» από τον θίασο «Λώτινος Ήλιος» σε σκηνοθεσία Άννας Παπαμάρκου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά,

την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια»

Μετά «το Αστερόπαιδο» του Όσκαρ Ουάιλντ, ένα ακόμη παιδί των αστεριών εμπνέει τον θίασο «Λώτινος Ήλιος» και τη σκηνοθέτιδα Άννα Παπαμάρκου.

«Ο Μικρός Πρίγκιπας» θα κάνει το μεγάλο του ταξίδι από πλανήτη σε πλανήτη και θα προσγειωθεί στη σκηνή του AlteraPars, για να παίξει και να μας τραγουδήσει παρέα με την αλεπού του: «μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά, την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια»

«Ο Μικρός πρίγκιπας» είναι ένα από τα σπουδαιότερα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 6 Απριλίου του 1943 κι έκτοτε έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 300 γλώσσες και διαλέκτους. Έχει αγαπηθεί από μικρούς και μεγάλους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Ο συγγραφέας του, ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, βιώνοντας την αναταραχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένιωσε βαθιά την ανάγκη να μιλήσει για το υπέροχο παιδί που κάποτε ήμασταν και που κρύβεται λησμονημένο μέσα μας. Το παραμύθι του είναι ένα φιλοσοφικό, συμβολικό και αλληγορικό ταξίδι υπενθύμισης του ίδιου μας του εαυτού. Μιλάει για εκείνες τις ρομαντικές αρετές που κάνουν τη ζωή όμορφη στην απλότητά της.

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Σημείωμα σκηνοθέτη:

«Ο Μικρός Πρίγκιπας» είναι ένα αγόρι με αγνή ματιά και με πολλές απορίες. Ρωτάει επίμονα για να μάθει κι έπειτα φιλτράρει τις απαντήσεις μέσα στην καρδιά του. Είναι ένα παιδί φιλόσοφος, που αναζητά κι ανακαλύπτει την φιλία, την αγάπη, την αλήθεια, τον κόσμο… τον εαυτό του.

Ο «Μικρός Πρίγκιπας» ίσως είναι το πιο διάσημο και το πιο αγαπημένο παιδί της ανθρωπότητας, γιατί μας υπενθυμίζει το παιδί που κρύβεται ακόμα μέσα μας. «Πολύ περίεργος είναι ο κόσμος των μεγάλων», επαναλαμβάνει, βλέποντας με πόση μανία κυνηγούν την εξουσία, τη δόξα, τη φήμη, τους αριθμούς, την ποσότητα, την ταχύτητα… Για τον  μικρό πρίγκηπα τα πράγματα είναι απλά. Μπορεί να βρει την ευτυχία μέσα σε ένα μόνο τριαντάφυλλο ή σε λίγο νερό ή σε ένα γέλιο. Άλλωστε η αλεπού του, του είπε το μυστικό: «Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά, την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.»

Στη θεατρική διασκευή που κάναμε παρακολουθούμε την περιπέτεια του Μικρού μας Πρίγκιπα, εστιάζοντας στη δράση. Αφηγούμαστε την ιστορία, συνδυάζοντας διάφορα είδη παραστατικών τεχνών, ενώ η videoart έχει μια πλούσια και δυναμική παρουσία καθώς τις κατάλληλες στιγμές, αποκαλύπτει στους θεατές τις αισθητικές εμπειρίες του Μικρού Πρίγκιπα.

«Μικρέ μου Πρίγκιπα, πόσο μου αρέσει να ακούω το γέλιο σου», επαναλαμβάνει συγκινημένος ο αεροπόρος και το παιδί του απαντά «Αυτό είναι το δώρο μου για εσένα, το γέλιο μου.»

Το δικό μας δώρο για τους θεατές φιλοδοξούμε να είναι μια παράσταση γεμάτη ενθουσιασμό και συγκίνηση όπως ταιριάζει στο παιδί με τα χρυσαφένια μαλλιά» (Άννα Παπαμάρκου)

Πρωτότυπο κείμενο: Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Άννα Παπαμάρκου

Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Απολλωνία Θεοχάρις

Κοστούμια: Ντομινίκ Ντελκός

Μουσική Επιμέλεια: Αθανάσιος Ψέλτουρας

Χορογραφίες: Αναστασία Ρομανώφ           

Φωτισμοί- VideoArt: Λεωνίδας Ψέλτουρας

Φωτογραφία: Studio Κορέσης

Παίζουν: Αελλώ Βαρδοπούλου-Γαλάνη, Χαρά Αδαμίδου, Μάριος Σακκάς

Παραγωγή: Λώτινος Ήλιος

INFO

Τοποθεσία: Θέατρο AlteraPars, Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός

Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019, στις 12:00

Παραστάσεις για το κοινό: Κάθε Κυριακή στις 12:00

Παραστάσεις για τα σχολεία: Καθημερινά στις 10:00

Διάρκεια παράστασης: 75΄          

Πληροφορίες-κρατήσεις: Τηλ.: 211.411.08.99

Τιμή εισιτηρίου: Γενική είσοδος: 10€

«Παρανοϊκές μάνες και μούσκουλα κόντρα στην Γλυκιά Ζωή», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 1

«Πιστεύω τω φίλω. Πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις. Ο φίλος τον φίλον εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει. Τοις των φίλων λόγοις αεί πιστεύομεν…» Είναι η αρχή και οι τέσσερις, σταθερές προτάσεις του πρώτου κειμένου που άρχισε να συστήνεται σε εμάς η αρχαία ελληνική γλώσσα, για όσους θυμούνται, όταν περάσαμε κομπλαρισμένοι το κατώφλι του Γυμνασίου, πριν αρκετά χρόνια. Το αποστηθίσαμε σχεδόν το κείμενο. Ήταν τόσο δυνατό, που επιθυμούσαμε να το κάνουμε δικό μας. Νομίσαμε πως καταγράφηκε κυτταρικά και σφραγίστηκε ντιενεϊκά στα αξιακά κελύφη των συμπεριφορών μας. Τουλάχιστον έτσι θέλαμε να πιστεύουμε.

Σε συνέχεια της όποιας πορείας μας, στις ανταγωνιστικές περιόδους των ενηλικιώσεων μας, όταν η εγωπάθεια τυφλωμένη από την έπαρση μεγάλωνε και ολοένα ψήλωνε στην αρένα του χρόνου, όλα τα περί φιλίας και ειδικά τα περί φιλότητας, ανά πάσα στιγμή, μάτωναν και αιμορραγούσαν μέχρι θανάτου, στις ανίερες συγκρούσεις της καθιέρωσης με άλλα σκληρά και ανελέητα, ευτελούς δυναμικής αποφθέγματα, όπως «η κατσίκα του γείτονα να αποθάνει», «εγώ είμαι καλύτερος από σένα», «θα σου βγάλω το μάτι πριν βγάλεις το δικό μου».

Φτάσαμε, τελικά, να κοιταζόμαστε σαν τα αγρίμια που ανταμώνουν στα πυκνά, ανήλιαγα δάση και μυρίζονται γρυλλίζοντας, φέρνοντας βόλτες το ένα γύρω από το άλλο έως ότου στήσουν τα όρια της απρόσωπης δύναμης για να αισθάνονται ασφαλή και να ψελλίσουν, πιθανώς, μερικές ανθρώπινες λέξεις. Η μυσταγωγική πίστη της φιλίας γέμισε πυώδεις φλύκταινες ανασφάλειας, ψεύδους, δειλίας και ο λόγος του φίλου, του συντρόφου έγινε μια φούσκα από παραγεμισμένο, ψυχρό αέρα να μοσχοβολά λεηλατημένο, χέρσο βουνό.

Η εγωπάθεια εντός μας μετασχηματίστηκε σε αήττητη Τιτανίδα κατασπαράζοντας ως θεά του λευκού πηλού, πρωτίστως, τον ξενιστή και έπειτα το περιβάλλον του. Η εμπιστοσύνη στον φίλο, στον σύντροφο τρέχει καρατομημένη σαν την σφαγμένη όρνιθα στις πλακόστρωτες αυλές των ιδανικών και των ονείρων. Αστείο το θέαμα και ο τόπος μοσχοβολά βασιλικό, γαρδένια και νυχτολούλουδο. Η δυστυχία μου χορταίνει την ευτυχία σου. Έτσι λένε και είναι άσκοπη όλη η ανθρώπινη πορεία στον πανδαμάτορα χρόνο.

Ας ξεχάσουμε επιτέλους αυτό που συνεχώς σέρνουμε σαν λείψανο πίσω μας σηκώνοντας σκόνη στο ήδη θολό τοπίο και δικαιολογούμαστε φαντασμαγορικά, λέγοντας: «δεν μπορώ γιατί δεν έχω χρόνο!». Πάντα θα μπορούμε και, φυσικά, ποτέ δεν θα έχουμε χρόνο. Ξέχασες, πως από δημιουργίας του, ο χρόνος έχει εσένα και όχι εσύ αυτόν.

Και συνεχίζει εκείνο το απλό κείμενο της Α’ Γυμνασίου : «Ει κινδυνεύετε, ω φίλοι, τους των ανθρώπων τρόπους γιγνώσκετε. Οι μεν γαρ άπιστοι φίλοι ού μετέχουσι του κινδύνου, οι δε πιστοί συνκινδυνεύουσι τοις φίλοις.»         

 

 

  • Είδος: Δράμα, θρίλερ
  • Παραγωγή: Η.Π.Α., Σουηδία Γαλλία, Βέλγιο (2018)
  • Σκηνοθεσία : Ολιβιέ Μασέ-Ντεπασέ
  • Με τους: Βερλέ Μπετένς, Ανί Κοζένς, Μεχντί Νεμπού
  • Διάρκεια: 97’
  • Διανομή: Danaos Films – Seven Films
  • Διακρίσεις: Bραβείο Κριτικής Επιτροπής 20ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδος (2019)

Βρυξέλλες, αρχές της δεκαετίας του ’60 Η δεκαετία του ’60 στις Βρυξέλες  βρίσκει την Αλίς (Βερλέ Μπετένς  – καλή) και τη Σελίν (Ανί Κοζένς  – καλή), δυο στενές φίλες, να μένουν σε διπλανά σπίτια, μαζί με τις οικογένειές τους, και φαινομενικά να έχουν τις τέλειες ζωές. Οι άνδρες τους τις αγαπάνε, οι 7χρονοι γιοι τους, ο Μαξίμ και ο Τεό, είναι επίσης φίλοι. Παίζουν μαζί και τα γενέθλια πάρτι τους μαζί και άλλες δραστηριότητες που περνούν όμορφα με τους φίλους και τις οικογένειές τους.

Η τέλεια αυτή αρμονία διαταράσσεται όταν ο Μαξίμ, ο γιός της Σελίν, χάνει τραγικά τη ζωή του. Το ξαφνικό αυτό ατύχημα, θα φέρει αντιμέτωπες τις δύο οικογένειες και θα ταράξει τις ζωές τους. Τα συναισθήματα αγάπης θα δώσουν τη θέση τους στην καχυποψία και τη παράνοια. Οι δύο μητέρες θα ωθήσουν στα όρια τη φιλιά τους στην προσπάθεια τους να προστατέψουν τις οικογένειες τους.

«Πρόκειται για τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του μυθιστορήματος «Derrière la Haine» (Πίσω από το Μίσος) της Βελγίδας συγγραφέως Μπάρμπαρα Αμπέλ, σε σενάριο του ίδιου του σκηνοθέτη. Ο 48χρονος Βέλγος κινηματογραφιστής της «Παράνομης» (2010), Ολιβιέ Μασέ-Ντεπασέ, δυστυχώς, πάσχει από το γνωστό σύνδρομο: έφτασα μια χαρά στην δροσερή πηγή αλλά γάργαρο νερό δεν ήπια γιατί την τελευταία στιγμή, γλίστρησα, έπεσα κάτω, έσπασα χέρια πόδια και έγινα εκατό κιλά αηδία.

Άπαντα πανέμορφα σε ατμόσφαιρα, άψογα δομημένα και άρτια τεχνικώς στην τρίτη κατά σειρά ταινία του Ντεπασέ, ταξιδεύουμε νοσταλγικά στο χιτσκοκικό περιβάλλον της δεκαετίας των σίξτις, κατά Βέλγιο μεριά, με τις υπέροχες χρωματικές στα πλάνα και με σχετική αγωνία από τις υπερ-προστατευτικές μανάδες, που δυσάρεστα γεγονότα τις μετασχηματίζουν σε εμμονικά, ψυχασθενή όντα. Μέχρι εκεί καλά.

Η ψυχονοητική μονομαχία που στήνει ο Βέλγος ανάμεσα στις δυο μητέρες, προσπαθώντας να εξακριβωθεί ποια από τις δυο είναι τελικά η παρανοϊκή που δημιουργεί το πρόβλημα, εκπνέει σύντομα.

Η δύσκολη διαδρομή που έχει επιλέξει στυλιστικά στην ταινία του ο σκηνοθέτης εμφανώς τον εξαντλεί, αναζητώντας να την κλείσει με τις λιγότερο δυνατόν απώλειες. Εκεί που επιβάλλεται να τοποθετηθεί το δια ταύτα στην πλοκή περί μητρότητας και τα θέματα ευλαβικά να ταξινομηθούν με εξυπνάδα, λογική και ειρμό στις θέσεις τους για να μπορούμε, διάολε, να δικαιολογήσουμε τα 97 λεπτά αναμονής, τότε ο φίλτατος Ολιβιέ Μασέ και Ντεπασέ χάνει τα αυγά και τα καλάθια, αποφασίζοντας να κορυφώσει τα του φινάλε του σε μια out of the blue σχηματική κατάσταση, που μοσχοβολά απειρία και απέραντο φράγκικο άρωμα μετριότητας και ακόμα παρακάτω.

 

 

  • Είδος: Δράση, Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιτς
  • Με τους: Ντουέιν Τζόνσον, Τζέισον Στέιθαμ, Ίντρις Έλμπα, Βανέσα Κίρμπι, Έλεν Μίρεν
  • Διάρκεια: 135’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Ο Χομπς (Ντουέιν Τζόνσον – ως έχει) και ο Σο (Τζέισον Στέιθαμ και αυτός ως έχει) είναι οι άσπονδοι φίλοι που θα αναγκαστούν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να συμφωνήσουν σε μια άβολη συνεργασία για το γενικότερο καλό. Άλλωστε, ο κόσμος κινδυνεύει από τα σχέδια ενός αδίστακτου αναρχικού τρομοκράτη, του Μπρίξτον Λορ (Ίντρις Έλμπα – εκτός τόπου και χρόνου), ο οποίος είναι έτοιμος να εξαπολύσει μια ανυπολόγιστη βιοχημική καταστροφή που θα αφανίσει την ανθρωπότητα.

Σε συνεργασία με το δίδυμο Χομπς και Σο για την μεγάλη μάχη με τον αδίστακτο, μεταλλαγμένο τρομοκράτη, ρόλο-κλειδί έχει η πράκτορας της MI6, Χάτι (Βανέσα Κίρμπι), η οποία είναι η αδερφή του Ντέκαρντ Σο.     

Από το 2001 που ξεκίνησε, το συγκεκριμένο franchise και μετά από 8 πετυχημένες ταινίες, 5 δισεκατομμύρια εισπράξεις παγκοσμίως στο box-office, η σειρά ταινιών «The Fast & Furious» δημιουργεί το πρώτο της spin-off, στο ίδιο και απαράλλαχτο μοτίβο της άκρατης βαβούρας, της υπερφυσικής δράσης και της άμετρης κλωτσοπατινάδας με το δίδυμο – λίρα Αγγλίας για τα ταμεία – Τζόνσον και Στέιθαμ (Hobbs & Shaw, αντιστοίχως).

Το τί διαδραματίζεται σε αυτό το χρονικό διάστημα των 135 λεπτών προβολής είναι να το βλέπει η Marvel, η DC comics και να δακρύζουν. Απολύτως τίποτα το ανθρώπινο δεν συμβαίνει.

Όλα είναι υπερφυσικά, εξώκοσμα, πέραν πραγματικότητας και αληθοφάνειας σαν να μην ενδιαφέρει τον Ντέιβιντ Λιτς («Atomic Blonde», «Deadpool 2»), σκορδοκαΐλα του δηλαδή, εάν οι πρωταγωνιστές είναι ανθρώπινα όντα και όχι διαστημικές, άφθαρτες μηχανές.

Ο δε εξαιρετικός  Ίντρις Έλμπα νοιώθει τόσο άβολα στο set, μαζί του κι εμείς, ενώ υπάρχουν στιγμές που θες να τον φυγαδέψεις από τα πλάνα και να τον κρύψεις για να πάψει να ρεζιλεύει τον εαυτό του. Μπορεί να έχασε το κοστούμι του Μποντ, αλλά, θαρρώ, ότι αυτό ξεπερνάει και τον ίδιο ως ηθοποιό.   

 

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό (Α/Μ)
  • Παραγωγή: Ιταλία Γαλλία (1960) κόπια σε πλήρη ψηφιακή αποκατάσταση
  • Σκηνοθεσία: Φεντερίκο Φελίνι
  • Με τους: Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Ανίτα Εκμπεργκ, Ανούκ Εμέ
  • Διάρκεια: 147’
  • Διανομή: Neo Films
  • Διακρίσεις: Όσκαρ Κοστουμιών (Πιέρο Γκεράρντι) – Χρυσός Φοίνικας φεστιβάλ Κανών (1960) – Πρώτο Βραβείο Κριτικών Κινηματογράφου Νέας Υόρκης – Ιταλικό Χρυσό Κύπελλο Σκηνοθεσίας (Φεντερίκο Φελίνι) – Τρία βραβεία της Ένωσης Ιταλών Δημοσιογράφων (Ανδρικής Ερμηνείας –  Σεναρίου – Παραγωγής)

Ο Μαρτσέλο Ρουμπίνι (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι – καταπληκτικός!) είναι δημοσιογράφος στη Ρώμη της δεκαετίας του 1950 και καλύπτει τις κοινωνικές ειδήσεις: σταρ του κινηματογράφου, θαύματα και σκάνδαλα της αριστοκρατίας.

Ζητάει ένα βαθύτερο νόημα στην ζωή και νομίζει ότι το μυστικό της ζωής βρίσκεται στον πλούτο, ο οποίος κατά την γνώμη του απελευθερώνει τον άνθρωπο από την συμβατότητα της ζωής. Όταν όμως χάνει τον καλύτερό του φίλο, καταλαβαίνει ότι αλλού είναι το νόημα της ζωής.

Με ένα πρόλογο, επτά καταλυτικά κεφάλαια και ένα επίλογο, στιγμές γεμάτες από σημαντικές συναντήσεις, ο Μαρτσέλο αρχίζει να αλλάζει σκεπτικό και οπτική.

Το πρώτο μεγάλο αριστούργημα του Φεντερίκο Φελίνι, που τον καθιέρωσε στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα. Η θρυλική ταινία «La Dolce Vita» είναι ο προθάλαμος του κορυφαίου «8 ½» (1963) με τον ίδιο ήρωα, παρόμοιες προβληματικές και τις ξεκάθαρες αποστάσεις του Φελίνι από τον κινηματογραφικό νεορεαλισμό. Στην Ιταλία έσπασε τα ταμεία με 13.617.148 θεατές, ενώ στην Γαλλία για μη γαλλική παραγωγή έφτασε τους 2.956.094 θεατές.

Η αστική παρακμή αντικατοπτρίζεται με στυλ στην λεία επιφάνεια ενός αξιακού συστήματος  άνευ ήθους και ιερότητας, όπως ακριβώς το άγαλμα του Ιησού που εγκαταλείπει την πόλη μεταφερόμενο σε ένα ελικόπτερο και τις καμπάνες να κτυπούν σαν ένα θρησκευτικό σχόλιο του Φελίνι στην έναρξη της ταινίας, ότι κάθε τι το αγνό είναι πια παρελθόν.

Όσο για την μυθική σεκάνς της ταινίας στην Φοντάνα ντι Τρέβι, για την ιστορία να γράψουμε, ότι γυρίστηκε σε μια εβδομάδα τον μήνα Μάρτιο, όταν ακόμα οι νύχτες στην ιταλική πρωτεύουσα είναι ακόμα πολύ κρύες. Σύμφωνα με τον Φελίνι, σε συνέντευξή του στον γνωστό δημοσιογράφο της νυχτερινής Ρώμης, Κοστάντσο Κονσταντίνι, αναφέρει, ότι η εκρηκτική ηθοποιός Ανίτα Έκμπεργκ βρισκόταν μέσα στο κρύο νερό μόνο με το μαύρο φόρεμά της για ώρες δίχως να αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα, συνηθισμένη στα κρύα, Σουηδή ούσα.

Ο δε Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, από την άλλη, έπρεπε να φορέσει δυο και τρία αδιάβροχα κάτω από τα ρούχα του για να ζεσταθεί και ακόμα τουρτούριζε από το κρύο. Για να δώσει το τελικό πλάνο της σκηνής και ενώ ένοιωθε σαν να είναι χωμένος σε κατάψυξη, ήπιε, σχεδόν, ένα μπουκάλι βότκα, μέθυσε εντελώς και γύρισε την σκηνή που έμεινε στο πάνθεον του παγκόσμιου σινεμά.

Στην ταινία ακούγεται, βέβαια, για πρώτη φορά ο όρος «paparazzo» που αφορά τους «δαιμόνιους» φωτογράφους, όταν προσπαθούν να «κλέψουν» φωτογραφικά προσωπικές στιγμές από τις διασημότητες.

Σε ερώτηση στον Φελίνι για την λέξη «paparazzo», ο σκηνοθέτης απάντησε, ότι προέρχεται από τον φωτογράφο φίλο του δημοσιογράφου Μαρτσέλο, τον Παπαράτσο (υποδύεται στην ταινία ο ηθοποιός Γουόλτερ Σαντέσο) και είναι μια καλαβρέζικη ερμηνεία της ιταλικής λέξης «passero», που σημαίνει «σπουργίτης». Όπως ο ίδιος ο Φελίνι είχε πει, ότι: «Οι φωτογράφοι που χορεύουν και διασκεδάζουν γύρω από τις διασημότητες και τους σταρς, θυμίζουν σπουργίτια».

Για την μουσική του Νίνο Ρότα, τα λόγια περισσεύουν και ο μέγιστος Νίνο θαυματοποιεί και εδώ. Από τα πρώτα μέτρα των μουσικών θεμάτων του score, άλλοτε ελεγειακά, άλλοτε νευρικά και μοντέρνα με ηλεκτρική κιθάρα, άλλοτε το γνωστό του ξέγνοιαστο τσιρκολέτο, άλλοτε αναγεννησιακά και ρομαντικά με τα πειθαρχημένα πνευστά του ανοίγουν αισθαντικά τους ταξιδιάρικους, νοσταλγικούς διαύλους στο υπέροχο σύμπαν της αξέχαστης «Γλυκιάς Ζωής».

«Μητρικό Ένστικτο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Duelles)        

 

 

  • Είδος: Δράμα, θρίλερ
  • Παραγωγή: Η.Π.Α., Σουηδία Γαλλία, Βέλγιο (2018)
  • Σκηνοθεσία : Ολιβιέ Μασέ-Ντεπασέ
  • Με τους: Βερλέ Μπετένς, Ανί Κοζένς, Μεχντί Νεμπού
  • Διάρκεια: 97’
  • Διανομή: Danaos Films – Seven Films
  • Διακρίσεις: Bραβείο Κριτικής Επιτροπής 20ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδος (2019)

Βρυξέλλες, αρχές της δεκαετίας του ’60 Η δεκαετία του ’60 στις Βρυξέλες  βρίσκει την Αλίς (Βερλέ Μπετένς  – καλή) και τη Σελίν (Ανί Κοζένς  – καλή), δυο στενές φίλες, να μένουν σε διπλανά σπίτια, μαζί με τις οικογένειές τους, και φαινομενικά να έχουν τις τέλειες ζωές. Οι άνδρες τους τις αγαπάνε, οι 7χρονοι γιοι τους, ο Μαξίμ και ο Τεό, είναι επίσης φίλοι. Παίζουν μαζί και τα γενέθλια πάρτι τους μαζί και άλλες δραστηριότητες που περνούν όμορφα με τους φίλους και τις οικογένειές τους.

Η τέλεια αυτή αρμονία διαταράσσεται όταν ο Μαξίμ, ο γιός της Σελίν, χάνει τραγικά τη ζωή του. Το ξαφνικό αυτό ατύχημα, θα φέρει αντιμέτωπες τις δύο οικογένειες και θα ταράξει τις ζωές τους. Τα συναισθήματα αγάπης θα δώσουν τη θέση τους στην καχυποψία και τη παράνοια. Οι δύο μητέρες θα ωθήσουν στα όρια τη φιλιά τους στην προσπάθεια τους να προστατέψουν τις οικογένειες τους.

Πρόκειται για τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του μυθιστορήματος «Derrière la Haine» (Πίσω από το Μίσος) της Βελγίδας συγγραφέως Μπάρμπαρα Αμπέλ, σε σενάριο του ίδιου του σκηνοθέτη. Ο 48χρονος Βέλγος κινηματογραφιστής της «Παράνομης» (2010), Ολιβιέ Μασέ-Ντεπασέ, δυστυχώς, πάσχει από το γνωστό σύνδρομο: έφτασα μια χαρά στην δροσερή πηγή αλλά γάργαρο νερό δεν ήπια γιατί την τελευταία στιγμή, γλίστρησα, έπεσα κάτω, έσπασα χέρια πόδια και έγινα εκατό κιλά αηδία.

Άπαντα πανέμορφα σε ατμόσφαιρα, άψογα δομημένα και άρτια τεχνικώς στην τρίτη κατά σειρά ταινία του Ντεπασέ, ταξιδεύουμε νοσταλγικά στο χιτσκοκικό περιβάλλον της δεκαετίας των σίξτις, κατά Βέλγιο μεριά, με τις υπέροχες χρωματικές στα πλάνα και με σχετική αγωνία από τις υπερ-προστατευτικές μανάδες, που δυσάρεστα γεγονότα τις μετασχηματίζουν σε εμμονικά, ψυχασθενή όντα. Μέχρι εκεί καλά.

Η ψυχονοητική μονομαχία που στήνει ο Βέλγος ανάμεσα στις δυο μητέρες, προσπαθώντας να εξακριβωθεί ποια από τις δυο είναι τελικά η παρανοϊκή που δημιουργεί το πρόβλημα, εκπνέει σύντομα.

Η δύσκολη διαδρομή που έχει επιλέξει στυλιστικά στην ταινία του ο σκηνοθέτης εμφανώς τον εξαντλεί, αναζητώντας να την κλείσει με τις λιγότερο δυνατόν απώλειες.

Εκεί που επιβάλλεται να τοποθετηθεί το δια ταύτα στην πλοκή περί μητρότητας και τα θέματα ευλαβικά να ταξινομηθούν με εξυπνάδα, λογική και ειρμό στις θέσεις τους για να μπορούμε, διάολε, να δικαιολογήσουμε τα 97 λεπτά αναμονής, τότε ο φίλτατος Ολιβιέ Μασέ και Ντεπασέ χάνει τα αυγά και τα καλάθια, αποφασίζοντας να κορυφώσει τα του φινάλε του σε μια out of the blue σχηματική κατάσταση, που μοσχοβολά απειρία και απέραντο φράγκικο άρωμα μετριότητας και ακόμα παρακάτω.

«Fast & Furious: Hobbs & Shaw»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Δράση, Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιτς
  • Με τους: Ντουέιν Τζόνσον, Τζέισον Στέιθαμ, Ίντρις Έλμπα, Βανέσα Κίρμπι, Έλεν Μίρεν
  • Διάρκεια: 135’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Ο Χομπς (Ντουέιν Τζόνσον – ως έχει) και ο Σο (Τζέισον Στέιθαμ και αυτός ως έχει) είναι οι άσπονδοι φίλοι που θα αναγκαστούν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να συμφωνήσουν σε μια άβολη συνεργασία για το γενικότερο καλό. Άλλωστε, ο κόσμος κινδυνεύει από τα σχέδια ενός αδίστακτου αναρχικού τρομοκράτη, του Μπρίξτον Λορ (Ίντρις Έλμπα – εκτός τόπου και χρόνου), ο οποίος είναι έτοιμος να εξαπολύσει μια ανυπολόγιστη βιοχημική καταστροφή που θα αφανίσει την ανθρωπότητα.

Σε συνεργασία με το δίδυμο Χομπς και Σο για την μεγάλη μάχη με τον αδίστακτο, μεταλλαγμένο τρομοκράτη, ρόλο-κλειδί έχει η πράκτορας της MI6, Χάτι (Βανέσα Κίρμπι), η οποία είναι η αδερφή του Ντέκαρντ Σο.     

Από το 2001 που ξεκίνησε, το συγκεκριμένο franchise και μετά από 8 πετυχημένες ταινίες, 5 δισεκατομμύρια εισπράξεις παγκοσμίως στο box-office, η σειρά ταινιών «The Fast & Furious» δημιουργεί το πρώτο της spin-off, στο ίδιο και απαράλλαχτο μοτίβο της άκρατης βαβούρας, της υπερφυσικής δράσης και της άμετρης κλωτσοπατινάδας με το δίδυμο – λίρα Αγγλίας για τα ταμεία – Τζόνσον και Στέιθαμ (Hobbs & Shaw, αντιστοίχως).

Το τί διαδραματίζεται σε αυτό το χρονικό διάστημα των 135 λεπτών προβολής είναι να το βλέπει η Marvel, η DC comics και να δακρύζουν. Απολύτως τίποτα το ανθρώπινο δεν συμβαίνει. Όλα είναι υπερφυσικά, εξώκοσμα, πέραν πραγματικότητας και αληθοφάνειας σαν να μην ενδιαφέρει τον Ντέιβιντ Λιτς («Atomic Blonde», «Deadpool 2»), σκορδοκαΐλα του δηλαδή, εάν οι πρωταγωνιστές είναι ανθρώπινα όντα και όχι διαστημικές, άφθαρτες μηχανές.

Ο δε εξαιρετικός  Ίντρις Έλμπα νοιώθει τόσο άβολα στο set, μαζί του κι εμείς, ενώ υπάρχουν στιγμές που θες να τον φυγαδέψεις από τα πλάνα και να τον κρύψεις για να πάψει να ρεζιλεύει τον εαυτό του. Μπορεί να έχασε το κοστούμι του Μποντ, αλλά, θαρρώ, ότι αυτό ξεπερνάει και τον ίδιο ως ηθοποιό.   

«La Dolce Vita»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό (Α/Μ)
  • Παραγωγή: Ιταλία Γαλλία (1960) κόπια σε πλήρη ψηφιακή αποκατάσταση
  • Σκηνοθεσία: Φεντερίκο Φελίνι
  • Με τους: Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Ανίτα Εκμπεργκ, Ανούκ Εμέ
  • Διάρκεια: 147’
  • Διανομή: Neo Films
  • Διακρίσεις: Όσκαρ Κοστουμιών (Πιέρο Γκεράρντι) – Χρυσός Φοίνικας φεστιβάλ Κανών (1960) – Πρώτο Βραβείο Κριτικών Κινηματογράφου Νέας Υόρκης – Ιταλικό Χρυσό Κύπελλο Σκηνοθεσίας (Φεντερίκο Φελίνι) – Τρία βραβεία της Ένωσης Ιταλών Δημοσιογράφων (Ανδρικής Ερμηνείας –  Σεναρίου – Παραγωγής)

Ο Μαρτσέλο Ρουμπίνι (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι – καταπληκτικός!) είναι δημοσιογράφος στη Ρώμη της δεκαετίας του 1950 και καλύπτει τις κοινωνικές ειδήσεις: σταρ του κινηματογράφου, θαύματα και σκάνδαλα της αριστοκρατίας.

Ζητάει ένα βαθύτερο νόημα στην ζωή και νομίζει ότι το μυστικό της ζωής βρίσκεται στον πλούτο, ο οποίος κατά την γνώμη του απελευθερώνει τον άνθρωπο από την συμβατότητα της ζωής. Όταν όμως χάνει τον καλύτερό του φίλο, καταλαβαίνει ότι αλλού είναι το νόημα της ζωής.

Με ένα πρόλογο, επτά καταλυτικά κεφάλαια και ένα επίλογο, στιγμές γεμάτες από σημαντικές συναντήσεις, ο Μαρτσέλο αρχίζει να αλλάζει σκεπτικό και οπτική.

Το πρώτο μεγάλο αριστούργημα του Φεντερίκο Φελίνι, που τον καθιέρωσε στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα. Η θρυλική ταινία «La Dolce Vita» είναι ο προθάλαμος του κορυφαίου «8 ½» (1963) με τον ίδιο ήρωα, παρόμοιες προβληματικές και τις ξεκάθαρες αποστάσεις του Φελίνι από τον κινηματογραφικό νεορεαλισμό. Στην Ιταλία έσπασε τα ταμεία με 13.617.148 θεατές, ενώ στην Γαλλία για μη γαλλική παραγωγή έφτασε τους 2.956.094 θεατές.

Η αστική παρακμή αντικατοπτρίζεται με στυλ στην λεία επιφάνεια ενός αξιακού συστήματος  άνευ ήθους και ιερότητας, όπως ακριβώς το άγαλμα του Ιησού που εγκαταλείπει την πόλη μεταφερόμενο σε ένα ελικόπτερο και τις καμπάνες να κτυπούν σαν ένα θρησκευτικό σχόλιο του Φελίνι στην έναρξη της ταινίας, ότι κάθε τι το αγνό είναι πια παρελθόν.

Όσο για την μυθική σεκάνς της ταινίας στην Φοντάνα ντι Τρέβι, για την ιστορία να γράψουμε, ότι γυρίστηκε σε μια εβδομάδα τον μήνα Μάρτιο, όταν ακόμα οι νύχτες στην ιταλική πρωτεύουσα είναι ακόμα πολύ κρύες. Σύμφωνα με τον Φελίνι, σε συνέντευξή του στον γνωστό δημοσιογράφο της νυχτερινής Ρώμης, Κοστάντσο Κονσταντίνι, αναφέρει, ότι η εκρηκτική ηθοποιός Ανίτα Έκμπεργκ βρισκόταν μέσα στο κρύο νερό μόνο με το μαύρο φόρεμά της για ώρες δίχως να αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα, συνηθισμένη στα κρύα, Σουηδή ούσα.

Ο δε Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, από την άλλη, έπρεπε να φορέσει δυο και τρία αδιάβροχα κάτω από τα ρούχα του για να ζεσταθεί και ακόμα τουρτούριζε από το κρύο. Για να δώσει το τελικό πλάνο της σκηνής και ενώ ένοιωθε σαν να είναι χωμένος σε κατάψυξη, ήπιε, σχεδόν, ένα μπουκάλι βότκα, μέθυσε εντελώς και γύρισε την σκηνή που έμεινε στο πάνθεον του παγκόσμιου σινεμά.

Στην ταινία ακούγεται, βέβαια, για πρώτη φορά ο όρος «paparazzo» που αφορά τους «δαιμόνιους» φωτογράφους, όταν προσπαθούν να «κλέψουν» φωτογραφικά προσωπικές στιγμές από τις διασημότητες.

Σε ερώτηση στον Φελίνι για την λέξη «paparazzo», ο σκηνοθέτης απάντησε, ότι προέρχεται από τον φωτογράφο φίλο του δημοσιογράφου Μαρτσέλο, τον Παπαράτσο (υποδύεται στην ταινία ο ηθοποιός Γουόλτερ Σαντέσο) και είναι μια καλαβρέζικη ερμηνεία της ιταλικής λέξης «passero», που σημαίνει «σπουργίτης». Όπως ο ίδιος ο Φελίνι είχε πει, ότι: «Οι φωτογράφοι που χορεύουν και διασκεδάζουν γύρω από τις διασημότητες και τους σταρς, θυμίζουν σπουργίτια».

Για την μουσική του Νίνο Ρότα, τα λόγια περισσεύουν και ο μέγιστος Νίνο θαυματοποιεί και εδώ. Από τα πρώτα μέτρα των μουσικών θεμάτων του score, άλλοτε ελεγειακά, άλλοτε νευρικά και μοντέρνα με ηλεκτρική κιθάρα, άλλοτε το γνωστό του ξέγνοιαστο τσιρκολέτο, άλλοτε αναγεννησιακά και ρομαντικά με τα πειθαρχημένα πνευστά του ανοίγουν αισθαντικά τους ταξιδιάρικους, νοσταλγικούς διαύλους στο υπέροχο σύμπαν της αξέχαστης «Γλυκιάς Ζωής».

«Η κορυφαία παράσταση του Λουκά Θάνου με τους «Πέρσες» του Αισχύλου έρχεται στο Μαραθώνα», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Στο θέατρο του Μαραθώνα, στις 31 Αυγούστου 2019 και ώρα 20:30, εκεί που τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ διεξήχθη η Μάχη του Μαραθώνα, θα παιχθεί η παράσταση-αναλόγιο «Αισχύλου Πέρσες», σε μετάφραση-σκηνοθεσία και μουσική Λουκά Θάνου.

Κατά τους σύγχρονους ιστορικούς και μελετητές, όπως αναφέρεται αποτελεί μια από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Όσο για τους «Πέρσες» συνιστούν ένα από τα σπουδαιότερα και αρχαιότερα σωζόμενα δραματικά έργα του κορυφαίου τραγωδού Αισχύλου, που δεν εκθειάζει μόνο τον πατριωτισμό και την ομοψυχία των Ελλήνων με αριστοτεχνικό τρόπο, αλλά κυρίως πραγματεύεται το θεμελιακό, για τους αρχαίους Έλληνες, ζήτημα της ανθρώπινης μοίρας η οποία εναπόκειται στην θεϊκή εύνοια ή τιμωρία αναζητώντας  τα αίτια που οδήγησαν τους Πέρσες στην ήττα και την καταστροφή.

Λίγο καιρό πριν παρακολουθήσαμε την παράσταση του Λουκά Θάνου σε κλειστό χώρο και στο σημείωμά μας, που ακολουθεί, αναφέρουμε, τι αποκομίσαμε και τι νιώσαμε.

Η κριτική του InTownPost.com για το έργο:

«Ω παίδες Ελλήνων ίτε,

Ελευθερούτε Πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας,

Γυναίκας, Θεών τε Πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων νυν υπέρ πάντων αγών»

Ο Αισχύλος βάζει στο στόμα του βαρβάρου αγγελιοφόρου Πέρση τον υπέροχο πολεμικό παιάνα, τον οποίο ψάλλανε κατερχόμενοι οι Έλληνες, στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), που ως  παλιός μαραθωνομάχος και ο ίδιος τον  διασώζει και περιγράφει τη νίκη των Ελλήνων, από την πλευρά των ηττηθέντων Περσών υμνώντας την ελευθερία και τη φιλοπατρία.

Δεκάδες ήταν αυτοί που έσπευσαν να παρακολουθήσουν την παράσταση-αναλόγιο «Αισχύλου Πέρσες», σε μετάφραση-σκηνοθεσία και μουσική Λουκά Θάνου».

Ήταν μία εμβληματική παράσταση του σπουδαίου δημιουργού, που τιμά τη χώρα μας διεθνώς,  με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Αισχύλου Πέρσες» από τις εκδόσεις «Μετρονόμος», που αποθεώθηκε από το κατάμεστο θέατρο βασισμένη στη μέθοδο του Λουκά Θάνου, ο οποίος ασχολείται  επίμονα με τη μελέτη της αρχαίας τραγωδίας.

Εδώ και 20 χρόνια ο Λουκάς Θάνος εξελίσσει την μέθοδο του, προσπαθώντας να αναδείξει ως κυρίαρχο στοιχείο την ποιητική γλώσσα των μεγάλων τραγικών και δη του Αισχύλου,  με κεντρικό άξονα τον ρυθμό και τη μουσικότητα του ποιητικού του λόγου στη ρυθμική και σωματική αγωγή του τραγικού λόγου, στη έκφραση του χορού, στη ρίζα της συλλογικής εμπειρίας.

Η μέθοδος του Λουκά Θάνου διδάσκεται χρόνια από τον ίδιο στα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου στην Αμερική και στην Ευρώπη και οι παραστάσεις του έχουν παιχτεί σε σημαντικά θέατρα στην υφήλιο με τεράστια επιτυχία.

Στην ορχήστρα κάτω από την σκιά βρίσκεται ένα μικρό πατάρι σε δυο επίπεδα, και οκτώ προβολείς, τέσσερις δεξιά και τέσσερις αριστερά , για να δώσουν φως εκεί που η αλαζονεία τυφλώνει.

Η νύχτα γύρω απλώνεται και εμφανίζονται οι ερμηνευτές από την δεξιά πάροδο με επικεφαλής τον Ψαραντώνη τον Α΄ κορυφαίο.  

Αυτή τη  βιβλική μορφή της κρητικής μουσικής, με τη λύρα στα χέρια του , που προαναγγέλλει τη συμφορά των Περσών και απαλύνει τον πόνο της Βασίλισσας Ατόσσας, λέγοντάς τη, ότι ο γιός της ο Ξέρξης ζει.

Η Βασίλισσα στρέφεται προς το κοινό και λέει μια φράση που το ταρακουνά και φαντάζομαι θα την κρατήσει γερά:«Το χρήμα δεν αρκεί, αν χάσεις τους ανθρώπους».

Τον Ψαραντώνη ακολουθούν ο Σταύρος Σιόλας (Β΄κορυφαίος) ένας εκπληκτικός τραγουδιστής, η Ειρήνη Λαμπράκη  (Άτοσσα), ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος (Αγγελιαφόρος – Ξέρξης), η Βάσω Μορφιαδάκη  (Α΄ κορυφαία χορού), η Χαρά Γεωργάτου (Β΄ κορυφαία χορού), που παίρνουν τις θέσεις τους και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό μέσα στο πλαίσιο ενός δημόσιου μαθήματος θα έλεγα, εντός του οποίου ανιχνεύεται το θέμα, η ανάπτυξη του μύθου, οι χαρακτήρες και κυρίως τα κρίσιμα ζητήματα που διακυβεύονται μέσα στο έργο της αρχαίας δραματικής μας κληρονομιάς. Κρίσιμα ζητήματα όπως είναι μια αντιπολεμική κραυγή, η οποία  βασίζεται στη μουσικότητα των κειμένων και την αισχύλεια νομοτελειακή δομή.

Από τις κερκίδες δεν ακούγεται κιχ.

Το κοινό είναι προσκολλημένο στα δρώμενα. Η μετάφραση του Λουκά Θάνου είναι συγκλονιστική! Μεταφέρει το πνεύμα της τραγωδίας το λυρισμό και τη μουσικότητα του κειμένου, που είναι το όχημα της παράστασης  και αποκαλύπτει τη μουσική υφή της τραγωδίας.

Ο  Χορός καλεί σε βοήθεια το πνεύμα του πεθαμένου βασιλιά. Τον ρόλο ενσαρκώνει  o ταλαντούχος Χρήστος Θάνος που ανταμώνει με τον γεννήτορά του. Εμφανίζεται στη σκιά των βράχων με την πλάτη γυρισμένη ο υπαίτιος της ήττας, ο ίδιος ο Ξέρξης, ο επιζών της τραγωδίας  και σε ό, τι λέει βρίσκεται  το ζουμί, ίσως και η παρακαταθήκη που αφήνει στο γιό του και σε όλους τους επιζώντες από τον πόλεμο αλλά και σε εμάς τους σύγχρονους:

«Να θυμάστε πάντα την Ελλάδα. Τη δίχως μέτρο έπαρση ξεσκίζει ο Δίας»  και προτρέπει τους πάντες σε μια καλή και όμορφη ζωή:

«τότε που ζούσαμε δίπλα στα δένδρα, στη θάλασσα, στη γαλήνη».

Ο Ξέρξης χτυπά το στήθος του και η γη δονείται, όπως σείεται και το μέσα μας από τη ζωηρή συγκίνηση που ασκούν επάνω του τα λόγια του ποιητή.

Τετραθλητής της τέχνης ο Λουκάς Θάνος συνθέτης, ηθοποιός, σκηνοθέτης, χορογράφος, ο δημιουργός της «Μπαλάντας του κυρ Μέντου» που  σε ηλικία 16 χρονών έκανε τον Κώστα Βάρναλη να δακρύσεις, εκθειάζεται από τον κόσμο. Τα χέρια δεν σταματούν να χειροκροτούν. Οι μαθητές του τον καλούν στη σκηνή, αλλά εκείνος δεν κατεβαίνει.

Κάθεται στην κονσόλα.

Δεν είναι από έπαρση, αλλά από σεμνότητα, που επιβεβαιώνεται από τη στάση ζωής ενός μεγάλου καλλιτέχνη, που το κοινό τον τοποθέτησε, ενώ είναι στη ζωή, στο βάθρο των θεών.

Υ/γ:
Η διανομή στην παράσταση ανοιχτού χώρου έχει ως εξής:

Ειρήνη Λαμπράκη, Ανδρέας Γιαννακούλας, Χαρά Γεωργάτου, Χρήστος Θάνος, Μαγδαληνή Τασούλα, Μαρία Γκράτσια Βατικιώτη, Χαρούλα Παναγοπούλου, Κλεάνθης Βαρσαμούλης

Υ/γ:
Η διανομή στην παράσταση ανοιχτού χώρου έχει ως εξής:

Ειρήνη Λαμπράκη, Ανδρέας Γιαννακούλας, Χαρά Γεωργάτου, Χρήστος Θάνος, Μαγδαληνή Τασούλα, Μαρία Γκράτσια Βατικιώτη, Χαρούλα Παναγοπούλου, Κλεάνθης Βαρσαμούλης