fbpx

Gala Όπερας στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ένας από τους  πρωταρχικούς στόχους της «Εταιρείας για την Ακαδημία Λυρικής Τέχνης Maria Callas»: Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία, ήταν η απόκτηση του κτηρίου της οδού Πατησίων 61 όπου έζησε, η Maria Callas τα νεανικά της χρόνια (1937-1945).

Σε αναμονή της  έγκρισης των σχεδίων αποκατάστασης του κτηρίου, από τη Διεύθυνση Νεωτέρων Μνημείων, του Υπουργείου Πολιτισμού, η εταιρεία διοργανώνει μιαν ακόμη εκδήλωση, στο Ηρώδειο, στις 2 Σεπτεμβρίου 2019.  

Σκοπός είναι η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης αλλά και των αρμοδίων φορέων, για την σημασία του μεγάλου, εθνικού έργου που είναι η «Ακαδημία Λυρικής Τέχνης Maria Callas».

Tα έσοδα από την εκδήλωση θα διατεθούν στην Ακαδημία Λυρικής Τέχνης Μaria Callas για τις εργασίες αποκατάστασης του κτηρίου της οδού Πατησίων 61 που θα στεγάσει την Ακαδημία.

Με τους εξαιρετικούς Λυρικούς ερμηνευτές:

Αλεξία Βουλγαρίδου, 

Τάση Χριστογιαννόπουλο.

Υπό την Διεύθυνση του μαέστρου, Γιώργου Πέτρου.

Συμπράττει η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ε.Ρ.Τ.

Αλεξία Βουλγαρίδου
Τάσης Χριστογιαννόπουλος
Γιώργος Πέτρου
Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ε.Ρ.Τ.

 Η διάσημη σοπράνο και Πρόεδρος της «Ακαδημίας Λυρικής Τέχνης Maria Callas» Βάσω Παπαντωνίου σημειώνει: «Η τωρινή συναυλία, λαμπρό δείγμα και αφιέρωμα στη λυρική τέχνη, μια τέχνη σύνθεσης πολλών δεξιοτήτων και απαιτητική, προσβλέπει στην ίδρυση αυτής της Ακαδημίας στο σπίτι όπου έζησε η Maria Callas και, με αυτόν τον τρόπο, να δημιουργηθεί, όχι ένα τουριστικό κάλεσμα, αλλά μια εστία μάθησης και σεβασμού προς τη μέγιστη μουσικό, ένας χώρος μουσικής εμπειρίας και διδασκαλίας  για τους ταλαντούχους νέους που δεν έχουν πρόσβαση σε ακαδημίες του εξωτερικού».

Πληροφορίες:

Δευτέρα, 02 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα έναρξης 21:00, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.

Τιμές εισιτηρίων:

Διακεκριμένη Ζώνη: 80€

Α΄ Ζώνη: 50€

Β΄ Ζώνη: 40€

Γ΄ Ζώνη: 30€

Άνω διάζωμα: 15€

Μειωμένα: 15€

Ειδική Ζώνη: 10€

Περιορισμένης Ορατότητας: 10€

Προπώληση Εισιτηρίων:

Ticktetservices:

–         Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)  Τηλεφωνικά: 210 7234567

–         Online: www.ticketservices.gr

–         σε ολα τα καταστήματα PUBLIC και στο tickets.public.gr

Οργάνωση Παραγωγής:

Cultural  Productions

Στησιχόρου 10,10674 Αθήνα, T:2130423029-30

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Τριάντα πέντε χρόνια αγώνες για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα», γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Ελπίζω να δω τα Γλυπτά πίσω στην Αθήνα προτού πεθάνω. Αν όμως έρθουν αργότερα, εγώ θα ξαναγεννηθώ…» (Μελίνα Μερκούρη)

Τριανταπέντε χρόνια συμπληρώνονται, από τότε που η αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη ξεκίνησε τον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα ,τα οποία βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο.

Ήταν 30 Ιουλίου 1984 όταν η τότε Ελληνίδα υπουργός Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη, έθεσε το θέμα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στη χώρα μας, στη Διάσκεψη των υπουργών Πολιτισμού της UNESCO στο Μεξικό.

«πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα για μας. Είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας…», είχε πει η Μελίνα Μερκούρη στις βρετανικές αρχές κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην οποία πρόσφερε τη μεγάλη ψυχική αντοχή της.

Αλλά η σφοδρή επιθυμία της Μελίνας που έδινε τη θέρμη σε αυτή την εκστρατεία ήταν η φράση της: «…Ελπίζω να δω τα Μάρμαρα πίσω στην Αθήνα προτού πεθάνω. Αν όμως έρθουν αργότερα, εγώ θα ξαναγεννηθώ…»

Από το 1987, το ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα έχει ενταχθεί στην επίσημη ατζέντα των θεμάτων της UNESCO, συζητείται ανά διετία στις συνεδριάσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής και κάθε φορά υιοθετείται σύσταση από τα κράτη-μέλη για την προώθηση του ζητήματος.

Οι συμμετέχοντες Υπουργοί Πολιτισμού κάθε φορά θεωρούν την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα ως υποχρέωση της σύγχρονης ανθρωπότητας απέναντι στο κορυφαίο μνημείο του κλασικού πολιτισμού.

 Το 1999 ανατέθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση στην Ειδική Επιτροπή του αγγλικού Κοινοβουλίου για τον Πολιτισμό, τον Αθλητισμό και τα ΜΜΕ (Select Committee) η μελέτη όλων των θεμάτων της βρετανικής πολιτιστικής πολιτικής.

Ανάμεσα σε αυτά ήταν και τα ζητήματα επιστροφής πολιτιστικής κληρονομιάς, με κυριότερο το αίτημα για τα Γλυπτά του Παρθενώνα.

 Το 1999 έχουμε το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που  λαμβάνοντας υπόψη ότι τα Γλυπτά του Παρθενώνα αποσπάσθηκαν από την Αθήνα στη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής, αναφέρει ότι η επιστροφή τους στην Ελλάδα θα αποτελούσε μια καίρια ενέργεια για την προώθηση της κοινής ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς και λαμβάνει την ακόλουθη δεσμευτική απόφαση:

«Η δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το τρέχον φθινόπωρο το Ινστιτούτο MORI στο Ηνωμένο Βασίλειο, από την οποία προκύπτει ότι μια σημαντική πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας αυτής είναι υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα, καθώς και ότι μια προηγούμενη ανάλογη δημοσκόπηση εκ μέρους του τηλεοπτικού δικτύου Channel 4 είχε διαπιστώσει ότι το ποσοστό των ευνοϊκώς διακειμένων υπερέβαινε το 90%. Έχοντας υπόψη το Άρθρο 128 της Συνθήκης σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών οργανισμών στον πολιτιστικό τομέα, όπως η UNESCO, καθώς και το γεγονός ότι το 1982 η UNESCO ανακήρυξε στο Μεξικό τον Παρθενώνα ως μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και ότι, επίσης, υποστηρίζει την επιστροφή των γλυπτών,

Έχοντας υπόψη την απάντηση της Επιτροπής στην Ερώτηση Ε-2800/98 της 30ης Σεπτεμβρίου 1998, η οποία αναφέρει ότι «ο Παρθενώνας της Ακροπόλεως και τα Γλυπτά του αποτελούν αναπόσπαστο και ανεκτίμητο τμήμα της ευρωπαϊκής πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς» κάλεσε την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου να εξετάσει θετικά το αίτημα της Ελλάδας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο.» Από τότε βέβαια ούτε φωνή , ούτε ακρόαση…

Δεκάδες ψηφίσματα κατά καιρούς υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων στη γενέτειρά τους βγήκαν στη δημοσιότητα.

Η Σύνοδος Πρυτάνεων και Προέδρων Δ.Ε. των ελληνικών Πανεπιστημίων  στήριξε με πάθος το αξιωματικό και οικουμενικό αίτημα για επαναπατρισμό των αρχαιοτήτων, προϊόντων της ανθρώπινης Τέχνης, που στην καλύτερη περίπτωση στο όνομα της προστασίας, της ασφάλειας και της ανάδειξής τους απομακρύνθηκαν από τις εστίες τους.

«Η Ελλάδα, τόπος μοναδικής λάμψης του Πολιτισμού, έχει υποστεί λεηλασία θησαυρών που γεμίζουν τόσο κρατικά όσο και ιδιωτικά μουσεία του κόσμου».

Η απάντηση της Επιτροπής στην Ερώτηση Ε-2800/98 της 30ης Σεπτεμβρίου 1998, αναφέρει, ότι: «ο Παρθενώνας της Ακροπόλεως και τα Γλυπτά του αποτελούν αναπόσπαστο και ανεκτίμητο τμήμα της ευρωπαϊκής πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς» υπογράμμισαν σε ανακοίνωσή τους  οι Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα τάχθηκε μετά  το καναδικό Κοινοβούλιο και η Γερουσία, υιοθετώντας σχετική πρόταση της ομογενούς Γερουσιαστού κας. Pana (Παναγιώτα) Merchants.

Σε ανακοίνωση στον Τύπο, η καναδική Γερουσία-μέσω της υιοθετηθείσας αυτής πρότασης-παροτρύνει την κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας να επιστρέψει, πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Η Γερουσία της Χιλής εξάλλου συμφώνησε  το 2004 να υποστηρίξει το αίτημα της Ελληνικής Κυβέρνησης για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, στη Μ. Βρετανία.

Τι μας χρωστάνε οι Βρετανοί

Σύμφωνα με τα στοιχεία στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου Πολιτισμού,  αναφέρουμε: «τα Γλυπτά του Παρθενώνα, που χτίστηκε τον 5ο π.χ. αιώνα και βρίσκεται στην Ακρόπολη των Αθηνών, αποτελεί το σύμβολο της δημοκρατίας ανά τον κόσμο. Εκπροσωπεί δε το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού.

Τα Γλυπτά εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο και αποτελούν το 50% περίπου του συνόλου του γλυπτού διακόσμου του Παρθενώνα που σώζεται σήμερα.

Από τους 97 σωζόμενους λίθους στη ζωφόρο του Παρθενώνα, οι 56 βρίσκονται στο Λονδίνο και οι 40 στην Αθήνα.

Από τις 64 σωζόμενες μετόπες, οι 48 βρίσκονται στην Αθήνα και οι 15 στο Λονδίνο.

Από τις 28 σωζόμενες μορφές των αετωμάτων, οι 19 βρίσκονται στο Λονδίνο και οι 9 στην Αθήνα.

Η ζωφόρος του Παρθενώνα θεωρείται ότι απεικονίζει την Πομπή των Παναθηναίων. Οι μετόπες εικονίζουν:

Στην ανατολική πλευρά τη Γιγαντομαχία, στην δυτική πλευρά την Αμαζονομαχία, στην βόρεια τον Τρωικό Πόλεμο και στην νότια πλευρά τη μάχη μεταξύ Κενταύρων και Λαπίθων. Στο ανατολικό αέτωμα αναπαριστάται η γέννηση της Αθηνάς, ενώ στο δυτικό αέτωμα η διαμάχη της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την κηδεμονία της Αθήνας.

Η ανάγκη για την Επανένωσή τους με το άλλο 45% περίπου που βρίσκεται στην Αθήνα αποτελεί πολιτιστική επιταγή που επιβάλλεται να πραγματοποιηθεί. Θα είναι προς όφελος κάθε επισκέπτη (ειδικού ή όχι) που επιδιώκει να δει τον Παρθενώνα σε σχέση με το ιστορικό του περιβάλλον, είναι το πάγιο αίτημα από ελληνικής πλευράς.

«Αυτά σημαίνουν οι ελληνικοί θησαυροί που οι εργάτες του Λόρδου Έλγιν απέσπασαν βίαια από τον Παρθενώνα στα 1802, όταν η Ελλάδα βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή. Η ιστορία της τελικής τοποθέτησης αυτών των μαρμάρων στο Βρετανικό μουσείο είναι μεγάλη και οδυνηρή», είχε σχολιάσει ο Ζιλ Ντασσέν που ήταν πάντα στο πλευρό της αγαπημένης του Μελίνας σε όλες τις δράσεις της.

Πέρασαν 200 και πλέον χρόνια από  τότε που τα Γλυπτά του Παρθενώνα και άλλες σημαντικές ελληνικές αρχαιότητες, κλάπηκαν από τον Σκωτσέζο Τόμας Μπρους, 7ο Κόμη του Έλγιν και τους ανθρώπους του με τις ευλογίες, μάλιστα, της Υψηλής Πύλης που εξέδωσε και σχετικό φιρμάνι για να σαλπάρει το πλοίο με τα κλεμμένα.

Σήμερα, όλο και περισσότεροι Βρετανοί πολίτες, με επικεφαλής τη Βρετανική Επιτροπή για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα, πιέζουν για την απόδοσή τους.

Στη σταυροφορία για την επιστροφή των Γλυπτών έχουν μετάσχει και γνωστοί ηθοποιοί, όπως η Βανέσα Ρεντγκρέιβ, η Τζούντι Ντεντς, η Τζοάνα Λάμλεϊ και ο Σερ Σον Κόνερι, ο Στίβεν Φράι. Τελευταίοι στην παρέλαση αυτών των σημαντικών ονομάτων είναι ο Τζορτζ Κλούνεϊ και ο συμπρωταγωνιστής του στην ταινία «Μνημείων Άνδρες», Μπιλ Μάρεϊ.

Τον Ιούνιο 2019 η Ελληνίδα καλλιτέχνης Hellena, τραγούδησε στο Βρετανικό Μουσείο υπέρ της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα. Επί δέκα φορές τουλάχιστον ερμήνευσε a capella το τραγούδι «The Parthenon Marbles – Bring them back» που έγραψε για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα, μέσα στο Βρετανικό Μουσείο: «Φέρτε τα πίσω, ως ένα κομμάτι, πίσω στην Ελλάδα…πίσω…στην πατρίδα» είναι ένα μέρος των στίχων που ακούστηκαν στην αίθουσα 18, όπου φιλοξενούνται τα γλυπτά του Παρθενώνα.

Ανάμεσα στις επαναλήψεις των ερμηνειών της, ανάγνωσε κείμενα με πληροφορίες γύρω από την ιστορία των Γλυπτών και τον τρόπο αφαίρεσής τους από τον φυσικό τους χώρο από τον λόρδο Έλγιν: «Είναι μία ιστορία, ένα έργο και πρέπει να επανενωθεί. Θα χωρίζατε την Μόνα Λίζα σε δύο κομμάτια; Τότε γιατί να χωρίσετε τα γλυπτά;» ανάφερε μπροστά στους επισκέπτες του Βρετανικού Μουσείου.

«Ο στόχος είναι να ενισχυθεί η πίεση προς την βρετανική κυβέρνηση να αλλάξει το νόμο του 1963 που εμποδίζει την επιστροφή έργων τέχνης και αρχαιοτήτων στις χώρες όπου ανήκουν, αλλά και προς το Βρετανικό Μουσείο να αποδεχτεί το αίτημα της επιστροφής» επεσήμανε σε δήλωσή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Για την έκδοση του τραγουδιού της είχε την υποστήριξη της Βρετανικής και της Αυστραλιανής Επιτροπής για την Επανένωση.  

Κωνσταντίνος Βολανάκης: Ο Πατέρας της Ελληνικής Θαλασσογραφίας στο Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη σε συνεργασία με το Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας (ΙΑΜΥ) διοργανώνει μεγάλη έκθεση με έργα του Κωνσταντίνου Βολανάκη, του πατέρα της ελληνικής θαλασσογραφίας, όπως χαρακτηρίζεται από τους μελετητές, από τις 10 Αυγούστου έως 31 Οκτωβρίου 2019.

Στον φιλόξενο χώρο του Μουσείου της Ύδρας, οι επισκέπτες θα «συμπλεύσουν» με τον ζωγράφο σε έναν θαλασσινό περίπατο, από την αυγή ώς το βαθύ σκοτάδι μέσα από είκοσι εννέα πίνακες της συλλογής του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη. Σε μια διαφορετική προσέγγιση του έργου του, παρουσιάζεται όχι μόνο η σχεδιαστική του δεινότητα αλλά και η δύναμη των χρωμάτων και του φωτός, η οποία δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα σε κάθε πίνακα.

Κ. Βολανάκη: Η αποβίβαση
Κ. Βολανάκη: Το πέρασμα

Ο Κωνσταντίνος Βολανάκης (1837-1907), ένας από τους πλέον επιδραστικούς καλλιτέχνες της νεοελληνικής ζωγραφικής, σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και συνδέθηκε με τον Νικόλαο Γύζη, τον Νικηφόρο Λύτρα και άλλους σημαντικούς ομότεχνούς του.

Διακρίθηκε για την καλλιτεχνική του παραγωγή τόσο στο εξωτερικό, όσο και στην Ελλάδα, καθώς τα έργα του ξεχώρισαν σε μεγάλες ευρωπαϊκές εκθέσεις.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, δίδαξε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ενώ ίδρυσε και δίδαξε στο Καλλιτεχνικό Εργαστήριο στον Πειραιά.

 Δυστυχώς, παρά την αγάπη του κοινού και την αναγνώριση της αξίας του έργου του, το τέλος του ήταν άδοξο, όπως συνέβη σε πολλούς καλλιτέχνες.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν

το Σάββατο 10 Αυγούστου 2019 και ώρα 20.00.

Πληροφορίες

Κωνσταντίνος Βολανάκης. Ο πατέρας της ελληνικής θαλασσογραφίας

Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας

Διάρκεια: 10 Αυγούστου – 31 Οκτωβρίου 2019

Ώρες λειτουργίας:

Δευτέρα – Κυριακή: 09.00-16.00, 19.30-21.30

Τηλ.: 22980 52355

Η λαϊκή οπερέτα «Eκκλησιάζουσες» στο Ηρώδειο σε μετάφραση- λιμπρέτο Σταμάτη Κραουνάκη

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και η Εθνική Λυρική Σκηνή εγκαινιάζουν τη νέα μακροπρόθεσμη συνεργασία τους με την παρουσίαση, στις 9 Σεπτεμβρίου 2019 στο Ηρώδειο, της παράστασης «Eκκλησιάζουσες – Η λαϊκή οπερέτα», σε μετάφραση – λιμπρέτο – μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη.

Μια πρωτότυπη διασκευή της γνωστής κωμωδίας του Αριστοφάνη, από τον Σταμάτη Κραουνάκη, στο πλαίσιο του κύκλου «Operetta restart» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Σε μια εποχή απόλυτης πολιτικής και κοινωνικής παρακμής, οι γυναίκες με αρχηγό την Πραξαγόρα (Σοφία Φιλιππίδου) μεταμφιέζονται σε άνδρες και καταφέρνουν να πάρουν την εξουσία προτείνοντας ένα νέο καθεστώς κοινοκτημοσύνης. Το επαναστατικό σχέδιο της Πραξαγόρας, μοιάζει στη θεωρία ιδανικό, στην πράξη όμως θα αποδειχτεί ουτοπικό.

Η παράσταση, με πολύ χιούμορ και μέσα από τον μουσικό πάντα κώδικα, θίγει τα σημαντικότερα πολιτικά ζητήματα που συνεχίζουν να μας απασχολούν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: Τι σημαίνει δημοκρατία; Γιατί η εξουσία διαφθείρει; Είναι δυνατόν να κυβερνηθεί ένας τόπος με δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες για όλους;

Οι «Εκκλησιάζουσες» είναι μια κωμωδία εξαιρετικά αιχμηρή και άκρως επίκαιρη. Στην παράσταση, μέσα από τη μουσική και το τραγούδι αναδεικνύεται τόσο η πολιτική όσο και η βαθιά ποιητική πλευρά του έργου: αυτό το ονειρικό, υπερβατικό στοιχείο που τόσο περίτεχνα μπλέκει ο Αριστοφάνης με την τρέλα που χαρακτηρίζει το κωμικό του σύμπαν.          

«Eκκλησιάζουσες – Η λαϊκή οπερέτα»

Το έργο του Αριστοφάνη σε μια πρωτότυπη εκδοχή σύγχρονης, λαϊκής οπερέτας

Μετάφραση- Λιμπρέττο- Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνικά-κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Χορογραφία: Θοδωρής Πανάς

Σχεδιασμός φωτισμού: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Βοηθός σκηνογράφου: Σοφία Αρβανίτη-Φλώρου

Βοηθός Παραγωγής: Διονύσης Χριστόπουλος

Φωτογραφείς: Σταύρος Χαμπάκης

Παίζουν:

Σοφία Φιλιππίδου, Χριστόφορος Σταμπόγλης, Σταμάτης Κραουνάκης,

Χρήστος Γεροντίδης, Σάκης Καραθανάσης, Ιωάννα Μαυρέα, Κώστας Μπουγιώτης, Κατερίνα Λυπηρίδου, Γιώργος Στιβανάκης, Ερατώ Αγγουράκη, Τερέζα Καζιτόρη, Πίνα Κούλογλου, Ματίλντα Τούμπουρου.

Ζωντανή μουσική:

Δημήτρης Ανδρεάδης, Βασίλης Ντρουμπογιάννης, Βάιος Πράπας, Γιώργος Ταμιωλάκης.

Τιμές εισιτηρίων:

35€, 25€ .15€ & 10€

Παράσταση: 9 Σεπτεμβρίου 2019

Ώρα έναρξης 21.00

Παραγωγή:

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και η Εθνική Λυρική Σκηνή

Ευγενική χορηγία: Κατερίνα Ναυπλιώτη – Παναγοπούλου

Με την υποστήριξη του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης

«Τα Εσωτερικά Νοήματα της Ομήρου Οδύσσειας» (Μέρος Α’), γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Στην αρχαία ελληνική γλώσσα έχουν γραφεί πολλά λογοτεχνικά και άλλου είδους έργα και όλα μαζί αποτελούν την Aρχαία Eλληνική Γραμματεία. Tα παλαιότερα από αυτά τα έργα που μας σώζονται –και τα πρώτα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας– είναι τα ομηρικά έπη (Το έπος = λόγος, από το ρήμα ἔπω = λέγω) η Iλιάδα και η Oδύσσεια,

Aπό τα ομηρικά έπη, η Iλιάδα έχει κεντρικό θέμα τον θυμό του Aχιλλέα, που διαρκεί 51 μέρες, ο ποιητής όμως περιέκλεισε σ’ αυτές ολόκληρο τον δεκαετή πόλεμο του Iλίου, που έγινε κατά τη Mυκηναϊκή εποχή –πιθανότατα στις αρχές του 12ου αι. π.X.–, και κατέστησε έτσι το έπος του αληθινή Iλιάδα και όχι Aχιλληίδα· ενώ η Oδύσσεια εξιστορεί τον δεκαετή αγώνα του Oδυσσέα για τον νόστο, ο ποιητής όμως ενέταξε όλες τις μεταπολεμικές περιπέτειες του ήρωα (και όχι μόνο) σε 41 μέρες.

Tα ποιήματα αυτά, ωστόσο, δημιουργήθηκαν κατά τη Γεωμετρική εποχή, ειδικότερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 8ου αι. π.X. (η Oδύσσεια πιθανόν στις αρχές του 7ου αιώνα), στη δυτική Mικρά Aσία, όπου οι Aχαιοί (που δεν ονομάζονταν ακόμη Έλληνες) είχαν ιδρύσει αποικίες από τον 11ο αι. π.X., όπως και στα νησιά του Aιγαίου.

Kεντρικό θέμα της Oδύσσειας είναι ο αγώνας του βασιλιά της Iθάκης, του Oδυσσέα, να επιστρέψει με τους συντρόφους του από την Tροία στο νησί του και να ξαναπάρει τη θέση που είχε στο σπίτι του και στον λαό του.  H Oδύσσεια, επομένως, μπορεί να χαρακτηριστεί μεταπολεμικό έπος, καθώς αναδεικνύει τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν μετά τον Τρωικό πόλεμο, σε συνάρτηση με τις κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις της εποχής του ποιητή, κατά την οποία αποκτούν δύναμη οι «ευγενείς» και αμφισβητούν την κληρονομική βασιλεία.

Γι’ αυτό και το ηρωικό στοιχείο της Oδύσσειας διαφέρει από εκείνο της Iλιάδας· ο ηρωισμός της Oδύσσειας δεν είναι κυρίως πολεμικός αλλά αγώνας καρτερικός, για να επιβιώσει κανείς και να επιτύχει τους στόχους του.   

Το όνομα «Οδυσσέας» προέρχεται από το ρήμα «όδύσσομαι» (οργίζομαι, μισώ κάποιον) και σημαίνει εξοργισμένος, αλλά και ο μισούμενος από τους θεούς, αυτός που έδωσε αφορμές, δυσαρέσκειας, το έδωσε ο παππούς του (από την πλευρά της μητέρας του), ο Αυτόλυκος…Σύμφωνα με τον Όμηρο το όνομα σημαίνει «γιος της .πέτρας», αλλά πιο πιθανό είναι να συγγενεύει ετυμολογικά με την λέξη «οδηγός». Μπορεί επίσης να προέρχεται από το ρήμα «όδυνάω» που σημαίνει «προκαλώ .πόνο» με την έννοια «αυτός .που προκαλεί και αισθάνεται .πόνο».

Η ελληνική, αλλά και η ευρωπαϊκή λογοτεχνία, αρχίζει με το ηρωικό έπος και συγκεκριμένα με τα έπη του Ομήρου (τα πρώτα μέχρι σήμερα γραπτά λογοτεχνικά κείμενα ποιητικού λόγου), που τοποθετούνται στα μέσα του 8ου αι. π.Χ. Αυτό δεν σημαίνει ότι πριν από την εποχή αυτή δεν υπήρχε ποίηση. Η έρευνα κατέδειξε ότι η επική παράδοση έχει προϊστορία αιώνων και μάλλον ανάγεται τουλάχιστον στην όψιμη μυκηναϊκή περίοδο (μυκηναϊκά χρόνια 1600-1100 π.Χ.). Ο πρώιμος ελληνικός πολιτισμός αυτής της περιόδου, που τον ονομάζουμε «μυκηναϊκό», γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στο ήδη αναπτυγμένο περιβάλλον της Μεσογείου, κάτω από την επίδραση των ώριμων πολιτισμών της Ιωνίας και της μινωικής Κρήτης.

Τα έπη του Ομήρου διαδραματίζονται στο μακρινό παρελθόν και μέσα από αυτά περνάει το ρεύμα της προφορικής ποίησης αιώνων. Ωστόσο, σε αυτά καθρεφτίζονται και οι κοινωνικές συνθήκες κατά την εποχή του ποιητή: για παράδειγμα, ο χαλκός συνυπάρχει με το μεταγενέστερο σίδηρο και οι μυκηναϊκοί θολωτοί τάφοι με την καύση των νεκρών, έθιμο της εποχής του ποιητή.

Όμηρος
Πρόκλος

Τα έπη του Ομήρου υπήρξαν μοναδικά για την αρχαία Ελλάδα, διότι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ηρόδοτος, τόσο ο Όμη­ρος άλλα και ο Ησίοδος.·

«Ήταν οι πρώτοι πού δίδαξαν την θεογονία στους «Έλληνες, πού έδωσαν στους θεούς ονόματα, τούς απέδωσαν τιμές και περιέγραψαν τις μορφές τους».

Η παντοδυναμία των θεών και στα δύο έπη είναι εμφανής, αλλά και αυτοί, όπως και οι άνθρωποι, έχουν πάθη και ελαττώματα, που τους φέρνουν συχνά σε επαφή με τους ανθρώπους, άλλοτε με τη δική τους θεϊκή μορφή και άλλοτε με ανθρώπινη (ανθρωπομορφισμός). Η επαφή αυτή είναι φιλική και οικεία, ενίοτε όμως γίνεται εχθρική και σκληρή.

Στην Ιλιάδα οι θεοί στους οποίους πιστεύουν και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές είναι οι ίδιοι, αλλά οι προσωπικές τους συμπάθειες διαφορετικές· άλλοι υποστηρίζουν ολόψυχα τους Αχαιούς (Ήρα, Αθηνά, Ποσειδώνας) και άλλοι είναι με το μέρος των Τρώων (Απόλλωνας, Αφροδίτη).

Στην Οδύσσεια οι ολύμπιοι εξακολουθούν να παρεμβαίνουν με ανεξήγητο τρόπο στα ανθρώπινα ζητήματα, ωστόσο τα κίνητρα της συμπεριφοράς τους είναι από ηθική άποψη περισσότερο δικαιολογημένα από ότι των θεών της Ιλιάδας. Παρεμβαίνουν όχι μόνο λιγότεροι στα ανθρώπινα πράγματα (με πρωταγωνιστές τον Ποσειδώνα, τον Δία και την Αθηνά) αλλά και, παρά τον εξανθρωπισμό τους, παίρνουν μεγαλύτερες αποστάσεις από την ηρωική δράση από ότι οι θεοί στην Ιλιάδα. Το κυριότερο: θεωρούν πως για ότι συμβαίνει στη γη δεν ευθύνονται μόνον οι ίδιοι αλλά και οι θνητοί

Οι θεοί μεταμορφώνονται ελεύθερα και μεταμορφώνουν επίσης τους ανθρώπους, κατά βούληση. Μπορούν να θεραπεύουν και να ανανεώνουν, να αποκοιμίζουν και να αφυπνίζουν, να καταστρέφουν και να διασώζουν. Αναμειγνύονται, με τρόπο υπερφυσικό, στην ανθρώπινη δράση, παίρνουν μέρος στη μάχη (θεομαχία) και έτσι το έπος κινείται σ’ ένα διπλό επίπεδο, με την εναλλαγή σκηνών μεταξύ ανθρώπων και θεών.

Χάρη στον άσεβή (άλλα οπωσδήποτε αλληγορικό) ανθρωπομορφισμό των ‘Ομηρικών θεών για πρώτη φορά στην γνωστή ιστορία ο άνθρωπος σταματά να φοβάται το Θείο και επιχειρεί να το γνωρίσει.

Και όχι μόνο αυτό. Εξυμνώντας ο Όμηρος τα αμέτρητα ανδραγαθήματα Θεών και ηρώων, διαπαιδαγώγησε τούς νεώτερους παραδίδοντας αθάνατα πρότυπα ηρωισμού και αρετής πού όλοι οι «Έλληνες θέλησαν να μιμηθούν. Σειρές γενεών ανδρώθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα έχοντας ως πρότυπο ζωής την ανδρεία, την αγάπη για τον φίλο και την περιφρόνηση προς τον θάνατο του ‘Αχιλλέα. Την επινοητικότητα, την φρόνηση και την καρτερικότητα του Οδυσσέα, την σοφία και την ρητορική δεινότητα του Νέστορα, το ακατάβλητο πείσμα, την περηφάνια και την αξιοπρέπεια του Εκτώρα πού δεν παραιτείται από τον αγώνα παρ’ όλο πού ξέρει ότι είναι μάταιος. Την εμψύχωση, την δύναμη και την αντοχή του Αϊαντα, αθάνατα ηρωικά υποδείγματα.

Αυτό από μόνο του όπως εύστοχα αναφέρει ο Βασίλειος Χλέτσος, αρκεί για να εξηγήσει γιατί ο Όμηρος υπήρξε ο «πατέρας των Αρχαίων Ελλήνων», καθώς η αρετή της ανδρείας και της ρητορικής δεξιότητας και πειθούς, η επίτευξη της τελειότητας σε λόγια και έργα, αποτελούσαν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Ελληνικού ιδανικού.

Η ομηρική κοινωνία έχει δύο όψεις: τον εμπόλεμο κόσμο των ηρώων και τον ειρηνικό των απλών ανθρώπων. Ο κόσμος αυτός προβάλλεται σε δύο φάσεις: σε καιρό πολέμου, στην Ιλιάδα, και σε καιρό ειρήνης, στην Οδύσσεια. Η αντίληψη για την ανθρώπινη ζωή αναδύεται μέσα και από τους δύο αυτούς κόσμους. Σημαντικό συστατικό στοιχείο του κόσμου των επών είναι η κοινωνία των ολύμπιων θεών, ενωμένη με χαλαρό σύνδεσμο κάτω από την κυριαρχία του Δία. Η προσέγγιση ανθρώπων και θεών γίνεται με τρόπο εντυπωσιακό.

Οι μορφές των ομηρικών ηρώων προβάλλονται αθάνατες αλλά και θνητές. Από την πλευρά των Αχαιών: ο Αγαμέμνονας, πρότυπο πολιτικής και πολεμικής αρετής, ο Μενέλαος, συναρχηγός και σχεδόν ομότιμος του αδελφού του, με μικρότερη επιρροή και πρωτοβουλία, ο γερο-Νέστορας, με σύνεση και ρητορική δεινότητα, ο τολμηρός και πολυμήχανος Οδυσσέας και πολλοί άλλοι. Οι ομηρικοί ήρωες αγαπούν τη ζωή, που είναι όμορφη. Αγαπούν τον αγώνα που θα τους δώσει τη δόξα (κλέος) και τη νίκη (κῦδος). Ο ηρωισμός όμως δεν αποκλείει τη θερμή αγάπη προς τη ζωή όπως την εκφράζει ο Αχιλλέας στην Οδύσσεια

Η Οδύσσεια γενικά παρουσιάζει έναν κόσμο αρκετά διαφορετικό. Οι ήρωες δεν είναι εξιδανικευμένοι και ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Ανώτατο ιδανικό δεν είναι η ανδρεία αλλά η εξυπνάδα, η δεξιοτεχνία του κεντρικού ήρωα, του Οδυσσέα· η μορφή του παρουσιάζεται πολύπλευρη και αθάνατη στους αιώνες. Ο ποιητής έδωσε στον Οδυσσέα, σε μιά ισορροπημένη αρμονία, όλες τις αρετές που πρέπει να έχει ο ήρωας κάθε εποχής (τόλμη, ανδρεία, σύνεση, καρτερία, επινοητικότητα) με τα χαρακτηριστικά επίθετα πολύτροπος (= πολυγυρισμένος, εφευρετικός), πολύμητις (= πολύσοφος), πολυμήχανος (= επινοητικός), πολυτλήμων ή πολύτλας (= καρτερικός).

Ίσως λοιπόν δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να υποστηριχτεί πώς εάν οι «Έλληνες δεν είχαν ανατραφεί με την ηρωοκεντρική παιδεία του Ομήρου είναι αμφίβολο εάν θα είχαν αναπτύξει το θρυλικό ηρωικό ήθος πού τούς διέκρινε. Για παράδειγμα, η συγκλονιστική εποποιία κατά της Περσικής αυτοκρατορίας δεν ήταν αποτέλεσμα μονάχα της τεχνολογικής και στρατηγικής τους ανωτερότητας, άλλα και του διαχρονικού φρονήματος του Έλληνα οπλίτη πού είχε εμφυτευμένο μέσα του το αρχέτυπο του Ομηρικοί ήρωα.

Εξετάζοντας από φιλοσοφικής απόψεως την Οδύσσεια μάς δείχνει ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να καθαρθούμε από τους ρύπους της κακότητος, το «πώς βιωτέον», καθώς και ότι η Οδύσσεια είναι η συμβολική αποτύπωση των σταδίων αυτής της εξελικτικής πορείας της ψυχής, μέχρι που ο Οδυσσέας-νους φτάνει μόνος στους Φαίακες, τους κατά φύσιν δαίμονες-αγγέλους, και εκθεώνεται. Γίνεται κι αυτός «κατά σχέσιν δαίμων», ένας «βροτός Φαίαξ», έχοντας μία αποστολή: να γυρίσει στην Ιθάκη, τον κόσμο της ύλης, απ’ όπου ξεκίνησε, γιατί αγαπάει τον τόπο του και τους ανθρώπους.

Κατά πόσο όμως σήμερα γνωρίζουμε πραγματικά τα Ομηρικά «Έπη; Πόσες και ποιες είναι άραγε οι ανεξερεύνητες «πτυχές» και τα «κρυμμένα νοήματά» τους; Μήπως οι αρχαίοι σοφοί είχαν σημαντικούς λόγους να τονίζουν ότι εκτός από κορυφαίος ποιητής ο Όμηρος υπήρξε και μέγας «αλληγοριστής» που δίδαξε με ποιητικό τρόπο περί του παντός;

Απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μας δίδει ο Βασίλειος Χλέτσος στο άρθρο του Το «μυητικό» ταξίδι των Ομηρικών επών το οποίο ο γράφων (το παραθέτει σχεδόν αυτούσιο προσθέτοντας σε ορισμένα σημεία μερικές επιπλέον πληροφορίες) αρχίζοντας από το όνομα του Ομήρου. Το όνομα «Όμηρος» σύμφωνα με τον ιστορικό Έφορο, ετυμολογείται από το «ό μη όρων», δηλαδή αυτός αυτός πού δεν βλέπει. Το ότι ο Όμηρος ήταν τυφλός έχει τρεις ερμηνείες.

Η πρώτη είναι η προφανής, από φυσικά δηλ. αιτία, συνεπώς αυτό θα μπορούσε να συνέβαινε είτε σε εκ γενετής τύφλωση είτε σε κάποια ασθένεια είτε σε κάποιο ατύχημα, πού είχε στην διάρκεια της ζωής του. Την εκδοχή αυτή ενστενίζονται οι  Σμυρναίοι (που υποστηρίζουν ότι ο Όμηρος καταγόταν από τη Σμύρνη, Αργότερα τυφλώθηκε από αδιευκρίνιστη αιτία, και μάλιστα λόγω της τύφλωσής του, άλλαξε και το όνομά του, το οποίο έγινε από Μελησιγένης Όμηρος. [… κεκλῆσθαί φασί πρότερον Μελησιγένη, ὕστερον μέντοι τυφλωθέντα Ὅμηρον μετονομασθῆναι διά την παρ’ αὐτοῖς ἐπί τῶν τοιούτων συνήθη προσηγορίαν. Κατά τον Ιατρό Σπυρίδωνα Μαγγίνα, στην Εξαίρετη και σπάνια μελέτη του: «Εί Όμηρος Τυφλός» (1909) επισημαίνει ότι στις περιγραφές του, ο Όμηρος αναφέρει 39 χρώματα και αποχρώσεις τους: λευκός, μέλας, ερυθρός, ξανθός, χλωρός, ωχρός, γλαυκός, ηερόεις, ερεβεννός, κελαννός, κυάνεος, οίνοψ, ιοειδής, αιθαλόεις, αλιπόρφυρος, προρφύρεος, κ.λ.π. Επίσης μας παραθέτει τόσο συγκλονιστικές και Λεπτομερείς περιγραφές Ανθρώπων, Τοπίων, Αντικειμένων, Κτιρίων, Μαχών κ.λ.π , Επωμένος όχι μόνο τυφλός δεν μπορεί να ήτανε και όλες οι Αισθήσεις του και Ειδικότερα η Όραση του, πρέπει να ήταν Οξύτατες και η Παρατηρητικότητα του Εξαιρετική.

 Η δεύτερη ερμηνεία άφορα την τύφλωση του Ομήρου, ως Προμηθεϊκη τιμωρία στα όσα «άρρητα» ο Όμηρος ασεβώς αποκάλυψε στον λαό, υπό το πέπλο των «αλληγοριών» των «συμβόλων» και των «τελετουργιών των μυστηρίων». Μία κοινοποίηση λοιπόν των «ιερών και άρρητων» διδαχών θα επέφερε την τιμωρία, όταν κάποιος τολμούσε να ανακοινώσει τις διδαχές και τις τελετουργίες στις Μυστηριακές τελετές..  Έως τότε τόσο στα ιερά βιβλία, τις προγονικές παραδόσεις και τα Θεία άρρητα τελετουργικά,  όσο και στην γραφή, στις επιστήμες και τις τέχνες των Μουσών, πρόσβαση είχε η  μόνο η Ελληνική ιερατική τάξη, όπως συνέβαινε εξάλλου αντίστοιχα και στην Αίγυπτο και την  Βαβυλωνία τότε.

Στα αρχαία χρόνια η τύφλωση ήταν συνήθης τρόπος τιμωρίας άλλα και αυτοτιμωρίας, όπως διαπιστώνουμε και στον μύθο του Οιδίποδα. Στην Ιλιάδα μάλιστα αναφέρεται ο αοιδός Θάμυρις ο οποίος τυφλώθηκε επειδή τα έβαλε με τις Μούσες.

Η τρίτη ερμηνεία αφορά την τυφλότητα ως συμβολισμό «εσωτερικής όρασης», όπως μας αποκαλύπτει ο Πρόκλος, μιας και ο Όμηρος αποκάλυπτε ύψιστες θεολογικές και κοσμολογικές έννοιες, για την απόκτηση των όποιων δεν χρειάζονται οι αισθήσεις μας, αλλά μόνο η νόηση. Αναφέρει χαρακτηριστικά.

«Ο Όμηρος, αντίθετα, ακολουθώντας μίαν άλλη και τελειότερη, κατά την γνώμη μου, κατάσταση της ψυχής, άπομακρυνόμενος από το κατ’ αίσθηση ωραίο και τοποθετώντας την νόηση του πάνω από κάθε ορατή και φαινομενική αρμονία, υψώνοντας μάλιστα τον νου της ψυχής του προς την αόρατη και πραγματική υπαρκτή αρμονία και οδηγημένος στην αληθινή ωραιότητα, έχασε το φώς του, όπως λένε εκείνοι που συνηθίζουν κάτι τέτοια μυθολογήματα… Είναι πάντως ολοφάνερο ότι οι μυθοπλάστες δικαιολογημένα λένε ότι τυφλώθηκε εκείνος πού αγαπά την θέαση τέτοιων πραγμάτων στον κόσμο, αυτός πού από τα φανερά πράγματα και τις απεικονίσεις ανυψώθηκε προς την απόκρυφη για τις αισθήσεις μας θέαση. Αφού λοιπόν κάποιοι έκρυβαν μέσω των συμβόλων κάθε φορά την περί των όντων αλήθεια, έπρεπε και η παράδοση σχετικά με αυτούς να μεταδοθεί στους μεταγενεστέρους με τρόπο κυρίως αλιγορικό».

Μήπως λοιπόν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος που οι Αρχαίοι Έλληνες  πέρα από μεγάλο παιδευτικό και αφηγηματικό λόγο του Ομήρου τον θεωρούσαν επίσης μέγα αλληγοριστή διδάσκαλο και μυσταγωγό; Αυτή ήταν μία αρκετά διαδεδομένη στα αρχαία χρόνια, αφού οι περισσότεροι μεγάλοι φιλόσοφοι είχαν τονίσει με έμφαση ότι ο Όμηρος δεν ήταν απλά ένας ραψωδός  που συνέθετε με σκοπό την ψυχαγωγία, αλλά ένας σοφότατος δάσκαλος που με τρόπο μυσταγωγικό και μέσω ποιητικών αλληγοριών δίδαξε περί του παντός.

Οι μύθοι είναι ένα από τα βασικά «εργαλεία» με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει συνείδηση μιας διαφορετικής πραγματικότητας, καθώς έρχεται διά μέσω αυτών, σε επαφή με αρχετυπικά σύμβολα και πρότυπα τα όποια συντροφεύουν τον άνθρωπο από καταβολής τής ιστορίας του. Συνθέτουν κατ’ αυτόν τον τρόπο το μονοπάτι πού οδηγεί τον άνθρωπο πίσω στην πηγή του, αναζητώντας τις αιτίες πού κρύβονται πίσω από τον κόσμο των φαινόμενων, εκεί όπου τα πάντα είναι «Ένα.

Η «ενορατική» γνώση, σύμφωνα με τον Bergson, αντιλαμβάνεται άμεσα την ουσία των πραγμάτων, σε αντίθεση με την ορθολογική επιστημονική γνώση που γυρίζει γύρω από τα πράγματα. Η πρώτη, αντικειμενική, ανήκει στο χώρο των αιώνιων και αμετάβλητων Αρχών, ενώ η δεύτερη, υποκειμενική, αγκαλιάζει τον κόσμο του παροδικού και του φαινομενικού.

 Η ανάπτυξη τής «εσωτερικής» η «διαισθητικής αντίληψης» πέρα από την επιφανειακή διανόηση είναι μία μακροχρόνια εξελικτική διαδικασία, πού προϋποθέτει την συνειδησιακή μεταμόρφωση του ιδίου του μαθητή. Ο «εσωτεριστής» είναι μεταφορικά «μιλώντας» η πρώτη ύλη, πού καλείται νά πε­ράσει άπό τις διαδοχικές φάσεις τής άλχημιστικής μεταμόρφωσης, γιά νά φθάσει στην πολυπόθητη φάση τοϋ συνειδησιακού «χρυ­σού».

Σύμφωνα με τον Erich Fromm όπως αναφέρει ο Βασίλειος Χλέτσος:

«Η δυνατότητα αυτογνωσίας, η λογική και η φαντασία ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από την υπόλοιπη φύση, χωρίς όμως να τον αποδεσμεύουν από τους νόμους της. Έτσι ο άνθρωπος γνωρίζει την τρομερή αν και επίπλαστη αντίφαση της ύπαρξης του. Δεν μπορεί να απαλλαγεί από το μυαλό του, άλλα ούτε και από το κορμί του, ώστε να ανήκει αποκλειστικά σε ένα από τα δύο. Αύτη η αντίφαση τον ωθεί συνέχεια σε μια προσπάθεια να αναζήτα λύσεις στο δίλημμα του και έτσι προχωρά αδιάκοπα σε νέες φάσεις. Από τη φύση του είναι υποχρεωμένος να βαδίζει προς τα εμπρός, σε μια αέναη προσπάθεια να καταστήσει γνωστό το άγνωστο, να γεμίσει με απαντήσεις τους κενούς χώρους της γνώσης. Πρέπει να κάνει απολογισμό στον εαυτό του για τον εαυτό του και για το νόημα της ύπαρξης του. Ωθείται να ξεπεράσει τον εσωτερικό του διχασμό γεμάτος από μία επιθυμία για το απόλυτο, για ένα είδος αρμονίας πού θα μπορεί να αποτινάξει επιτέλους την κατάρα πού τον χώρισε από την φύση, τους συνανθρώπους του και από τον ίδιο του τον εαυτό».

Ο Όμηρος έθεσε αριστοτεχνικά πριν χιλιάδες χρόνια τα διλήμματα και τους προβληματισμούς αυτούς. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Όμηρος δεν ήταν άπλα ένας ραψωδός πού συνέθετε με σκοπό την ψυχαγωγία, άλλα ένας «μυσταγωγός» ένας δάσκαλος πού με τρόπο μυσταγωγικό και μέσω ποιητικών αλληγοριών δίδαξε για το ταξίδι της ψυχής προς το θεϊκό της λίκνο, περί του παντός.

Οι «αρχετυπικές» διηγήσεις του Ομήρου μέσω ποιητικών αλληγοριών, συνθέτουν μία Ολιστική φιλοσοφία πού άσκησε τεράστια επίδραση στην φυσική, ηθική και πολιτική φιλοσοφία της αρχαιότητας, γι’ αυτό και ο Πλάτωνας, έχοντας ασπαστεί πλήθος θεολογικών απόψεων του Ποιητή, τον ονόμασε «αρχηγέτη των φιλοσόφων της Ιωνίας».

Η λέξη «αλληγορία», σύμφωνα με τον Ηράκλειτο τον Άλληγοριστη (1ος αί. μ.Χ.), φανερώνει την σημασία της, αφοί ετυμολογείται από το αγορεύω περί άλλου και εννοεί «τον λόγο που ενώ μιλάει για κάτι υπονοεί κάτι άλλο», ωστόσο η αντίστοιχη λέξη που χρησιμοποιούταν στην κλασική αρχαιότητα ήταν η λέξη «υπόνοια» πού μεταχειρίστηκε μεταξύ άλλων και ο Πλάτωνας στην Πολιτεία για να περιγράψει τον αλληγορικό χαρακτήρα του ‘Ομηρικού έργου.

Στα αρχαία λογοτεχνικά έργα που χρησιμοποίησαν την αλληγορική μέθοδο, όπως τα Ομηρικά Έπη και οι Πλατωνικοί διάλογοι, τα βαθύτερα νοήματα είναι καλυμμένα υπό το ένδυμα της περιγραφής μυθικών ή και ιστορικών γεγονότων, προσώπων και διαλόγων. Ο Πορφύριος στον επίλογο του έργου του «Περί του εν Οδυσσειί των Νυμφών Άντρου», αναφέρει σχετικά:

«…Δεν πρέπει, λοιπόν, να θεωρηθούν oi ερμηνείες πού παρετέθησαν παραπάνω ότι είναι απατηλές και γεννήματα φαντασιόπληκτων. Άλλ’ αφού αναλογιστούμε την μεγάλη άξια της παλαιάς σοφίας και πόσον μεγάλη υπήρξε η φρόνηση του Ομήρου και η ακρίβεια του, να μην τα θεωρήσουμε άχρηστα, άλλα να αναγνωρίσουμε ότι κάτω από τον μύθο κατηγορούνται από τον Όμηρο α θειότητες εικόνες…»

Ο Ηράκλειτος ο Αλληγορικής αποκαλούσε τον Όμηρο:

«Μέγα ιεροφάντη τού ουρανού και των θεών… αυτόν πού άνοιξε τούς άβατους και αποκλεισμένους για τις ανθρώπινες ψυχές δρόμους προς τον ουρανό».

Ο Αδαμάντιος Κοραής πολλούς αιώνες αργότερα διαπίστωνε με θλίψη πώς:

«Δεν είναι τυχαίο πού με την παραμέληση των Ομηρικών Έπων ξεκίνησε η πορεία της Ελλάδας προς το χειρότερο, και σταδιακά επιδεινώθηκε για να φτάσει στην σημερινή βαρβαρότητα από την οποία  πασχίζουμε να ελευθερωθούμε».

Αυτό συνέβη διότι με τρόπο «μυσταγωγικό», τέτοιο πού και οι ίδιοι οι Έλληνες ουδέποτε κατανόησαν επαρκώς, ο Ποιητής εντύπωσε στο υποσυνείδητο τους τις «αρχετυπικότερες εικόνες» και «άρρητες αλήθειες», για τον άνθρωπο, τον κόσμο, την ζωή, τον θάνατο, την ψυχή και το Θείο.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Ίλιάδα σε ένα πρώτο επίπεδο πραγματεύεται τον Πόλεμο, στην πιο αυθεντική και άγρια μορφή του. Πόλεμος Πατήρ Πάντων. Βασικό δίδαγμα είναι ότι ο άνθρωπος συγγενεύει με τα θηρία. Σε αυτό το επίπεδο λοιπόν φαίνεται να απεικονίζει την Δαρβίνεια θεωρία της εξέλιξης. Ένας κόσμος καθόλου εξιδανικευμένος και αδυσώπητος. Ήρωες ριγμένοι από την ανάγκη στο φονικό πεδίο του θεού Άρη, καταδικασμένοι να μάχονται για την επιβίωση.

Έριχ Φρομ

Oι Έλληνες όμως δεν ενσάρκωσαν μόνο την αθάνατη δόξα άλλα και τα οδυνηρά πάθη των Ομηρικών ηρώων. Γι’ αυτό και ο Πλάτωνας έχει δίκιο όταν γράφει, ότι: «η επιφανειακή ανάγνωση και μη εμβάθυνση στα εσωτερικά νοήματα των Επών ωθούσαν τους νέους σε μία εγωκεντρική στάση ζωής, οξύνοντας το θυμικό και την επιθυμία τους για δόξα».

Και αυτό διότι σε ένα δεύτερο επίπεδο η Ιλιάδα όπως και η  Οδύσσεια δεν είναι απλώς μια αφηγηματική παρουσίαση κάποιων γεγονότων, πραγματικών ή φανταστικών, άλλα είναι μία πολύ καλά κωδικοποιημένη αποτύπωση βαθιών μυστηριακών θεμάτων, όπως αποκαλύπτει ο Πλάτωνας στα Σχόλια του Ερμεία στον Φαίδρο:

 «…Ίλιον λοιπόν ας νοήσουμε τον γενητό και ένυλο τόπο πού ονομάστηκε από την ίλύν (λάσπη) και την ύλη, στον όποιο είναι και ο πόλεμος και η στάση. Οι δε Τρώες είναι τα υλικά είδη και όλες οι περί τα σώματα ζωές, για αυτό και ιθαγενείς καλούνται oι Τρώες. Διότι και την ύλη περιτριγυρίζουν όλες oι περί τα σώματα ζωές και oι άλογες ψυχές.

Oι δε Ελληνίδες είναι οι λογικές ψυχές που ήλθαν από την ‘Ελλάδα, δηλαδή από το νοητό. Οι όποιες ήλθαν στην ύλη, για αυτό και καλούνται έπήλυδες οι Έλληνες και επικρατούν των Τρώων επειδή είναι υπέρτερης από αυτούς τάξεως. Αυτοί δε πού εξήγησαν θεωρητικότερα την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και την άνοδο… για αυτό λένε στην Ιλιάδα, επειδή η ψυχή πολεμείται από την ύλη, μάχες και πολέμους και τα τοιαύτα έκανε, στην δε Οδύσσεια παραπλέοντας τις Σειρήνες και διαφεύγοντας από την Κίρκη, τούς Κύκλωπες, την Καλυψώ και όλα όσα εμποδίζουν την αναγωγή της ψυχής και μετά από αυτά επιστρέφοντας στην πατρίδα, δηλαδή στο νοητό».

Ο Πρόκλος επίσης:

«Νομίζω δηλαδή πώς οι μύθοι θέλουν να συμβολίσουν με την Ελένη όλη την ωραιότητα του κόσμου της γένεσης πού έλαβε υπόσταση με την δημιουργία, ωραιότητα για την όποια ξεσπά μέσα σε όλο τον χρόνο ο πόλεμος των ψυχών, μέχρι την στιγμή πού οι πιο νοερές ψυχές (= Έλληνες), επικρατώντας των άλογων μορφών της ζωής (= Τρώες), οδηγηθούν από τον κόσμο τούτο στον εκεί τόπο (= νοητό), απ’ όπου ξεκίνησαν καταρχάς».

‘Ετσι λοιπον η Ιλιάδα πέρα άπό μία ιστορική διήγηση, είναι και μία αλληγορία της δημιουργίας του κόσμου και της καθόδου των ψυχών στον κόσμο της ύλης, ενώ η ‘Οδύσσεια υποκρύπτει την προσπάθεια επιστροφής των ψυχών στο νοητό κόσμο.

Σύμφωνα με τον Βασίλειο Χλέτσο στην περίπτωση της Οδύσσειας είναι γενικώς άγνωστο ότι οι σταθμοί του Οδυσσέα πριν επιστρέψει στην Ιθάκη είναι 12 τον αριθμό (Κίκονες, Λωτοφάγοι, Κύκλωπες, νησί Αιόλου, Λαιστρυγόνες, Αιαία (Κίρκη), Κιμμέριοι (Άδης), νησί Σειρήνων, πέρασμα Σκύλλας-Χάρυβδης, νησί Ήλιου, Ωγυγία (Καλυψώ) και νησί των Φαιάκων).

Αποτελεί επίσης ελάχιστα γνωστή πληροφορία ότι ο κάθε σταθμός αντιστοιχεί στο καθένα από τα 12 ζώδια.

Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου θα αναφερθούμε στον αποσυμβολισμό των δοκιμασιών του Οδυσσέα.

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου είναι έργο του Νιούελ Κόνβερς Γουάιθ (1882–1944) με τον τίτλο: «Σειρήνες»(1929)

Πηγές:

  • Δ. Ν. Μαρωνίτη και Λ. Πόλκα ; Από την Ιλιάδα στην Οδύσσεια
  • Μαραγκού Μαρία : Οδυ:σσεια – το κοσμικο ταξιδι της ψυχης
  • Βασίλειος Χλέτσος : Το μυιτικό ταξιδι των Ομηρικών Επών. Περιοδικό Ιχώρ
  • Μαρωνίτης, Δ.Ν. 1978. «Οι ελάσσονες νόστοι της Οδύσσειας
  • Πρόκλος. Χρηστομάθεια ‘Ομηρικά. Επικός Κύκλος
  • Kerenyi, Karl, The Heroes of the Greeks 1959

Πρόταση για διάβασμα: «Το Παιχνίδι της Μίμησης: O Άλαν Τιούρινγκ Αποκωδικοποιείται» των: Τζιμ Οταβιάνι (Jim Οttaviani) και Λίλαντ Πέρβις (Leland Purvis)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Κείμενο – Σενάριο: Τζιμ Οταβιάνι (Jim Ottaviani)
  • Σχέδιο: Λίλαντ Πέρβις (Leland Purvis)
  • Μετάφραση: Στάμος Τσιτσώνης
  • Είδος: Graphic Novel
  • Σελίδες: 248
  • Τιμή: € 19
  • Εκδόσεις: Κριτική

Ο εξέχων μαθηματικός Άλαν Τιούρινγκ που έσπασε την κωδικοποιημένη επικοινωνία των γερμανικών υποβρυχίων «Enigma», δίνοντας τη δυνατότητα σε μια ομάδα Βρετανών κρυπταναλυτών να συντομεύσουν κατά πολύ τη λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Αυτό και μόνο θα ήταν αρκετό να εξασφαλίσει στον Τιούρινγκ μια θέση στην ιστορία, αλλά η διάνοιά του δεν περιορίστηκε εκεί. Θεμελίωσε τη σύγχρονη επιστήμη των υπολογιστών δημιουργώντας την Καθολική Μηχανή Τιούρινγκ και το Παιχνίδι της Μίμησης, μια δοκιμασία τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.

 Ο Άλαν Τιούρινγκ αυτοκτόνησε λόγω των διώξεων που υπέστη ως ομοφυλόφιλος. Είχε φυλακιστεί και είχε υποβληθεί σε στείρωση με χημικά.

Οι βραβευμένοι Τζιμ Οταβιάνι (Jim Οttaviani -κείμενο) και Λίλαντ Πέρβις (Leland Purvis  -σχέδιο) παρουσιάζουν εικονογραφημένα την εκκεντρική ιδιοφυΐα του Τιούρινγκ, ενός δρομέα ολυμπιακού επιπέδου και πρωτοπόρου θεωρητικού. Η πολύπλευρη συμβολή του κατέχει ακόμη και σήμερα σημαντική θέση στη σύγχρονη επιστήμη των υπολογιστών και στα προηγμένα συστήματα τηλεπικοινωνίας.

Η ζωή του Άλαν Τιούρινγκ σημείωσε μεγάλη επιτυχία ως ταινία με τίτλο «Imitation Game» (Το Παιχνίδι της Μίμησης – 2014), βασισμένη στο βραβευμένο βιβλίο του Άντριου Χότζες «Άλαν Τιούρινγκ: Το αίνιγμα» (AlanTuring: TheEnigma), με πρωταγωνιστές τους Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και Κίρα Νάιτλι.

Η ταινία τιμήθηκε με το Όσκαρ Μεταφοράς Καλύτερου Σεναρίου στην μεγάλη οθόνη.  

Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρόσωπο του Άλαν Τιούρινγκ θα βρίσκεται στο νέο βρετανικό χαρτονόμισμα των 50 λιρών, όπως ανακοίνωσε η Τράπεζα της Αγγλίας.

Τζιμ Οταβιάνι
Λίλαντ Πέρβις

Πρόταση για διάβασμα: «Τιμωρός», του Τόνι Πάρσονς (Tony Parsons)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Μετάφραση: Αύγουστος Κορτώ
  • Είδος: Αστυνομικό μυθιστόρημα (Pocket)
  • Σελίδες: 384
  • Τιμή: € 7
  • Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Μια δολοφονημένη οικογένεια.

Ένας ετοιμοθάνατος κατά συρροή δολοφόνος.

Ένα αγνοούμενο παιδί.

Την Πρωτοχρονιά, μια πλούσια οικογένεια βρίσκεται σφαγμένη μέσα στην περιφραγμένη κοινότητα του βόρειου Λονδίνου όπου ζούσαν. Το μικρότερο παιδί τους αγνοείται. Το φονικό όπλο –ένα παραλυτικό όπλο που χρησιμοποιείται στη σφαγή αγελάδων- οδηγεί τον Μαξ Γουλφ σε μια σκονισμένη γωνιά του Μαύρου Μουσείου της Σκότλαντ Γιαρντ, αφιερωμένη σε έναν δολοφόνο που πριν από τριάντα χρόνια ήταν γνωστός ως ο Σφαγέας.

Μα ο Σφαγέας έχει εκτίσει την ποινή του και τώρα είναι γέρος και ετοιμοθάνατος. Μπορεί στ’ αλήθεια να έχει ξαναρχίσει; Και ήταν ο φόνος μιας ευτυχισμένης οικογένειας ένα ξέσπασμα δολοφονικής μανίας, ένας τερατώδης φόρος τιμής από έναν μιμητή ή ένα χτύπημα σχεδιασμένο για να παγιδεύσει έναν άντρα που πεθαίνει;

Το μόνο που ξέρει ο Μαξ είναι ότι πρέπει να βρει το αγνοούμενο παιδί και να σταματήσει τον δολοφόνο πριν καταστρέψει άλλη μια αθώα οικογένεια ή πριν έρθει στη δική του πόρτα.

Είναι η δεύτερη περιπέτεια του επιθεωρητή Μαξ Γουλφ. Μια υπόθεση για τα σκοτεινά, διεστραμμένα μυστικά των ευτυχισμένων οικογενειών.

Ο Τόνι Πάρσονς (Tony Parsons) είναι γνωστός ως δηµοσιογράφος µουσικών εντύπων (ΝΜΕ), ως τηλεοπτική περσόνα και ως συγγραφέας σειράς βιβλίων που αφορούν τα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν οι σύγχρονοι άνδρες.

Με τον «Σάκο του Φόνου» εγκαινίασε την αστυνοµική σειρά που γνωρίζει τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσµο και τον καθιέρωσε ως ένα από τα σηµαντικότερα ονόµατα της σύγχρονης αστυνοµικής λογοτεχνίας.

Πρόταση για διάβασμα: «Λευκό Χρυσάνθεμο» της Μέρι Λιν Μπρακτ (Mary Lynn Bracht)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Μετάφραση: Χριστιάννα Σακελλαροπούλου
  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 400
  • Τιμή: € 16
  • Εκδόσεις: ΑΑ Λιβάνη

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. O ισχυρός δεσμός ανάμεσα σε δύο αδερφές που τις χωρίζει ο πόλεμος ξαφνικά και βίαια, θύματα και οι δύο του ιαπωνικού στρατού κατοχής, όπως πολλές άλλες. Μια συγκλονιστική ιστορία, γραμμένη με λυρισμό και ρεαλισμό, τόσο δυνατή που καθηλώνει.

Κορέα, 1943. Η Χάνα έζησε ολόκληρη τη ζωή της υπό ιαπωνική κατοχή – ως χενιό, γυναίκα δύτης. Μέχρι την ημέρα που η Χάνα σώζει τη μικρότερη αδερφή της, Έμι, από έναν Ιάπωνα στρατιώτη και η ίδια συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στη Μαντζουρία, όπου αναγκάζεται να γίνει μια «γυναίκα ανακούφισης» σε πορνείο του ιαπωνικού στρατού. Αλλά οι χενιό είναι γυναίκες της δύναμης και της αντοχής.

 Η Χάνα θα βρει τον δρόμο της επιστροφής;

 Νότια Κορέα, 2011. Η Έμι πέρασε πάνω από εξήντα χρόνια προσπαθώντας να ξεχάσει τη θυσία που έκανε η αδερφή της, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσει το παρελθόν για να βρει τη γαλήνη.

Η Μέρι Λιν Μπρακτ (Mary Lynn Bracht) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας κορεατικής καταγωγής, που ζει στο Λονδίνο. Έχει λάβει πτυχίο Δημιουργικής Γραφής από το Κολέγιο Μπέρκμπεκ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Μεγάλωσε στους κόλπους μιας μεγάλης κοινότητας εκπατρισμένων γυναικών που ενηλικιώθηκαν στη μεταπολεμική Νότια Κορέα.

Το 2002 επισκέφθηκε το χωριό στο οποίο γεννήθηκε η μητέρα της και στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού έμαθε για πρώτη φορά για τις «γυναίκες ανακούφισης», οι οποίες αρπάχτηκαν διά της βίας και εγκλωβίστηκαν σε οίκους ανοχής για τους άντρες του ιαπωνικού στρατού.

Το Λευκό Χρυσάνθεμο είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και τιμήθηκε με τα βραβεία Writers’ Guild της Μεγάλης Βρετανίας και Prix Coup de Cœur Saint-Maur en Poche 2018.

Πρόταση για διάβασμα: «Ασύμβατες Διαδρομές», της Βάσως Σπηλιοπούλου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 213
  • Τιμή: € 10
  • Εκδόσεις: Ιωλκός

Η προφορική μαρτυρία ενός υπερήλικα αφηγητή –για τη νιότη του, τα χρόνια της Κατοχής, του Εμφυλίου και της μετεμφυλιακής Αθήνας– διεκδικείται συναισθηματικά από την κόρη του Άννα κι ερευνητικά από μια παλιά της φίλη και ιστορικό, τη Σοφία.

Ανταγωνισμοί, μικροπάθη, μοναξιά και καθηλώσεις των δυο γυναικών με φόντο την αφήγηση ενός ανθρώπου, που με κυρίαρχο αίτημα την επιβίωσή του, πέρασε από τη θύελλα των πολέμων και κατάφερε μέσα από ασύμβατες διαδρομές –αλλάζοντας ιδεολογικές μάσκες– να φτάσει στο παρόν, χωρίς να χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα.

Η μνήμη του ατιθάσευτη, αντιφατική, χειμαρρώδης, συναντά μέσα από τα προσωπικά του βιώματα τη συλλογική μνήμη του τόπου.
Οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται αποκαλύπτοντας τους διχασμούς, που μας ταλανίζουν μέχρι σήμερα, γεννώντας στις επόμενες γενιές –συχνά με τρόπο υπόγειο– νευρώσεις, αδιέξοδα, φαντασιώσεις κι ενοχές, πολλές φορές μεγαλύτερες από κείνες που ένιωσαν αυτοί που βίωσαν γυμνά τα γεγονότα.

«Πρωτόρθα στην Αθήνα δεκατριών χρονών. Έφυγα μια Κυριακή πρωί από το χωριό μου κι ήρθα να μείνω στη Γούβα, στον αδερφό μου. Για λίγο, ώσπου να βρω δουλειά. Δύσκολες τότε οι δουλειές. Προσπάθησε να με βολέψει στο μαγαζί που δούλευε, έφτιαχναν βαλίτσες, μα ήμουν ανήλικος και δεν μ’ έπαιρναν. Αν ήσουνα γραμμένος στην ΕΟΝ, κάτι γινόταν. Έτσι γράφτηκα στη Μητροπόλεως, στην Πλάκα.

Πήγαινα πού και πού στις συγκεντρώσεις να με βλέπουν, έψαχνε δω κι εκεί ο αδερφός μου, κατάφερε τελικά μ’ έχωσε βοηθό λαντζέρη σε ένα μεγάλο εστιατόριο στη Σταδίου. Γαλλία το όνομά του»

Η Βάσω Σπηλιοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Φυσικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συγχρόνως θέατρο στη θεατρική σχολή Σταυράκου.

Εργάζεται ως καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

«Regan & Bricheno: Το Νέο Κεφάλαιο των All About Eve», του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Έξαφνα, η Julianne Regan και ο Tim Bricheno δουλεύουν πάλι μαζί – ο πρώτος καρπός είναι το τραγούδι «Pale Blue Earth» κάτω από την υπογραφή Regan/Bricheno.

Και λίγο πριν ανεβάσουμε αυτό το άρθρο, το ντουέτο επιβεβαίωσε ότι δουλεύει πάνω σε νέο υλικό, ετοιμάζουν δηλαδή νέο άλμπουμ.

Στην ουσία πρόκειται για τους αρχικούς All About Eve, τα πιο σημαντικά μέλη, επανενωμένα.

Αυτό το ζευγάρι τραγουδοποιών είναι υπεύθυνο για τη συντριπτική πλειοψηφία των πιο πολύτιμων και διάσημων κομματιών της μπάντας και φυσικά είναι οι δυο τους που έπαιξαν και τραγούδησαν ζωντανά αυτό το υλικό.

Έγραψα πρόσφατα, ότι η Julianne είναι οι «All About Eve».

Λοιπόν, μαζί με τον Bricheno είναι σαν να επανενώνουμε τους Lennon και McCartney στους Beatles, έτσι;

Πως Έγινε

Αν και απλά εικάζω εδώ, να τα γεγονότα:

Το ντοκιμαντέρ BBC4 Top Of The Pops (TOTP: The Story of 1988) είχε τον Tim Bricheno να μιλάει για το διάσημο ‘Martha’s Harbour Incident’, (δείτε το βίντεο, διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ).

Αυτή η τηλεοπτική συνέντευξη ήταν στην πραγματικότητα η επιστροφή του Bricheno σε οτιδήποτε σχετικό με τους ΑΑΕ. Με αυτή την ευχάριστη τηλεοπτική έκπληξη, τέθηκαν οι βάσιμοι λόγοι.

Μπορώ σαφώς να φανταστώ πολλούς τρόπους με τους οποίους ανακτήθηκε ακολούθως η επικοινωνία μεταξύ Regan και Bricheno.

Η πρώτη ένδειξη για την ευχάριστη συνέχεια των γεγονότων θα μπορούσε να είναι εκείνο το άλλο βίντεο, το ήχο-αποκατεστημένο «Glastonbury 1989» στο youtube – μια μαρτυρία για τους All About Eve στο peak τους – που αναρτήθηκε επίσημα, σύντομα μετά το BBC4 doc.

Αλλά κανείς δεν περίμενε από τα δύο αποξενωμένα, κύρια μέλη της μπάντας, να βγάλουν -ξαφνικά- ένα νέο τραγούδι.

Δε θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα καλύτερο σενάριο. 

Αν και η στάση τους είναι «Όχι σχέδια, όχι υποσχέσεις», (‘No plans, no promises’), αυτό και μόνο το νέο τραγούδι θέτει τα πράγματα σε νέα προοπτική, η κληρονομιά των ΑΑΕ αποδεικνύεται ζωντανή, ο σφυγμός ανακτήθηκε, ανεξάρτητα από το πώς τελικά θα επιλέξουν να αποκαλέσουν το νέο τους project.

Εμένα, ας πούμε, δεν με νοιάζει καθόλου. Όποιος γνωρίζει και αγαπά τους ΑΑΕ ξέρει τι σημαίνει Regan/Bricheno.

Ok, η ονομασία All About Eve είναι πιο αναγνωρίσιμη – όχι για τους «σούπερ-φανς» αλλά για ευρύτερο «πρόθυμο» και «πιθανό» μουσικό ακροατήριο.

Στα πρόσφατα άρθρα μου για τους ΑΑΕ, (ΕΔΩ και ΕΔΩ), ούτε κι εγώ θα μπορούσα να είμαι τόσο αισιόδοξος.

 Αυτές είναι οι ημέρες που μπορεί να αναστήσουν και να βάλουν σε νέα τάξη την όλη υπόθεση «All About Eve».

Κανένας «μισθωμένος» μουσικός. Όχι ένα reunion «νοσταλγίας».

Οι αληθινοί δημιουργοί. Νέα μουσική.

Η μοναδική φορά που επανασυνδέθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια

Το όμορφο τραγούδι «Raindrops», ένα από τα λίγα πρωτότυπα τραγούδια στο εξαιρετικό All About Eve – ‘Keepsakes’ CD / DVD (2006) είναι η άλλη φορά που τα ονόματα Regan και Bricheno ήταν συνδεδεμένα με ένα τραγούδι.

Απλά: δεν μπορούν να αποτύχουν.

Ακόμη κι αν αγνοήσουμε πλήρως τις ονομασίες και τα μαρκετίστικα, μιλάμε για δυο συν-δημιουργούς με αποδεδειγμένη χημεία.

Φαίνεται και στο νέο τραγούδι όπως και στον βασικό κατάλογο των ΑΑΕ, εκείνο το κασόνι με τα διαμάντια.

New Album confirmed! Ευτυχία στα φαν-κλαμπς των AAE

Ευφορία: αυτή είναι η λέξη που ενθυλακώνει αυτό που συμβαίνει τώρα στα φαν-κλαμπς που σχετίζονται με τους AAE.To «Pale Blue Earth» είναι ήδη μια ισχυρή καλλιτεχνική δήλωση. Δεν είναι καν για πώληση (ακόμα)! Κι όπως είπαμε: επιβεβαίωσαν οι ίδιοι ότι δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό.

Συμπτωματικά ή όχι, ένα σύντομο βίντεο All About Eve ‘Transmission’ 1989 TV Interview” επανεμφανίστηκε στο youtube: έχει την Julianne και τον Tim, Regan και Bricheno, να δίνουν λεπτομέρειες για το πώς σχημάτισαν τους AAE.

Συμπτωματικά ή όχι, από τότε που άρχισα να ενδιαφέρομαι ξανά και να γράφω άρθρα (ΕΔΩ και ΕΔΩ) για τους ΑΑΕ, περισσότερα νέα συνέβησαν μέσα σε λίγους μήνες από ό, τι σε δεκαετίες.Γούρι;

Θα έμπαινα και στη μπάντα αν με θέλανε!Όπως όταν η Julianne εντάχθηκε στους Jesus Loves Jezebel μετά τα άρθρα που έγραφε για αυτούς!Πέρα από την πλάκα, την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε σχετικά με τους ΑΑΕ θα είναι πιθανώς για κάτι ακόμα πιο συναρπαστικό.Τα στοιχήματά μου είναι ήδη στο τραπέζι.