fbpx

Ο ηθοποιός Σπύρος Μπιμπίλας συνομιλεί με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

 «…Η αγάπη, η καλοσύνη και ο αλληλοσεβασμός δεν προέρχονται από τις θρησκείες, που εν πολλοίς είναι φόβητρα  για τους ανθρώπους, αλλά από την βαθειά πίστη,  ότι για να λειτουργήσει το σύστημα και το σύμπαν  χρειάζονται μεγάλες άξιες»

Χάρη στα χιλιάδες καπάκια που συγκεντρώνουν οι αθηναϊκοί θίασοι ενισχύονται οι προμήθειες σε τρόφιμα ηθοποιών που  φυτοζωούν. Πρόκειται για χαμηλόμισθους εργάτες του θεάτρου που παίρνουν συντάξεις πείνας και τους συναδέλφους τους, που στα περισσότερα θέατρα αμείβονται με ελάχιστα χρήματα. Αμοιβές δεν τους επιτρέπουν να εξασφαλίσουν ούτε τα προς το ζην αναγκαία.

Ο πρόεδρος του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο καλύτερος που πέρασε από την ηγεσία του ΤΑΣΕΗ, όπως λέει ο κλάδος, με το που μπήκαμε στην κρίση  έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία των συναδέλφων του και τρέχει ως καλός Σαμαρείτης να τους σταθεί για να μπορέσουν να αντέξουν.

Ο ίδιος μιλάει στο intownpost.com γι΄ αυτό το δρομολόγιο της αγάπης, που δεν έχει τέλος και κάνει έναν απολογισμό της καλλιτεχνικής του ζωής από τα πρώτα του βήματα στην «Πορνογραφία» του Μάνου Χατζιδάκι, που τον ξεχώρισε, δανείζοντας λίγο από το ιδιότυπο φως του ομορφαίνοντας το ξεκίνημά του.

Τώρα, συνταξιούχος ων, αυτός ο χαριτωμένος έφηβος, ο Σπύρος Μπιμπίλας, που χρόνια είχε την ευλογία να επικοινωνεί με τους συνανθρώπους του μέσα από την ανθρώπινη τέχνη, όπως είναι το θέατρο, αρχίζει μια δεύτερη καριέρα κρατώντας την θέση που κέρδισε προσκομίζοντας παιδεία, συνέπεια και ευσυνειδησία.

Μιλήστε μου για το δρομολόγιο της αγάπης με τα χιλιάδες καπάκια που κάνετε μία φορά την εβδομάδα για να εξασφαλίσετε τα τρόφιμα συναδέλφων σας που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας;

Η προσπάθεια που κάνουμε με την συλλογή καπακιών από ηθοποιούς και θέατρα είναι μέσα στο κλίμα αλληλεγγύης που αναπτύξαμε τα τελευταία χρόνια μέσα από το ΤΑΣΕΗ και αποδίδει καρπούς. Λάτρης της ανακύκλωσης από χρόνια μετέδωσα σιγά- σιγά αυτήν την ιδέα και τώρα με πολύ αγώνα και κόπο μεταφέρουμε χιλιάδες κιλά καπακιών στον σύλλογο «Διογένης» στον Πειραιά που μας προμηθεύει τρόφιμα για απόρους ηθοποιούς κι αυτός με την σειρά του δίνει τα καπάκια στις εταιρείες που παράγουν αμαξίδια για τους ΑΜΕΑ.

Το αυτοκίνητο είναι φίσκα  και έχει κατεύθυνση τον Πειραιά. Θα παραδώσω τα καπάκια στον Πολιτιστικό Σύλλογο «Διογένης», που θα τα προωθήσει στο εργοστάσιο που φτιάχνει τα αναπηρικά αμαξίδια.  Ο Σύλλογος που διανέμει  και τρόφιμα σε ευπαθείς ομάδες ενισχύει και εμάς.  Μεγάλη βοήθεια δεχόμαστε ακόμα από τη δομή «Δεσμοί Αλληλεγγύης» της Αγίας Παρασκευής, όπου είναι εθελόντρια εκεί η Γωγώ Ατζολετάκη και δίνει τη ψυχή της, από τον Επιμορφωτικό Σύλλογο Φρεατίδας και από την Ελληνική Εθελοντική Εταιρεία Συμπαράστασης των ομογενών της Αμερικής που μέσω της προέδρου του Μαρίας Σούρδη στέκεται στο πλάι μας.

Στη χώρα που γέννησε το θέατρο πόσοι ηθοποιοί σήμερα κ. Μπιμπίλα υποφέρουν γιατί τους εγκατέλειψε το κουράγιο λόγω έλλειψης πόρων;

Είναι πολύ περισσότεροι από εκατό. Αυτοί  που εργάζονται παίρνουν 300 ευρώ μηνιαίως, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων και οι συνταξιούχοι των 450 ευρώ με το ζόρι τα βγάζουν πέρα. Πολλές φορές δεν τους φθάνουν να πληρώσουν ούτε το νοίκι τους και τους ενισχύουμε από το ταμείο όπως μπορούμε, αλλά δεν έχουμε και χρήματα. Πέρσι είχαμε επιδοτηθεί για την έκδοση του ημερολογίου μας, που πουλάμε γι΄ αυτό το σκοπό αλλά φέτος για να κυκλοφορήσει έβαλα εγώ το ποσόν των 27.000 ευρώ που υποχρέωσε τον Λιάγκα το δικαστήριο να μου καταβάλει μετά το γνωστό θέμα.

Μέσα στην κρίση οι ηθοποιοί έπεσαν θύματα άγριας εκμετάλλευσης χωρίς συλλογικές συμβάσεις και παίρνουν ψυχία. Πάνω από  500 μέλη μας έχουν πολύ σοβαρά προβλήματα επιβίωσης και αποπληρωμής χρεών.

Προσπαθούμε να ξαναγίνουν οι συλλογικές συμβάσεις, ώστε οι ηθοποιοί να πληρώνονται αξιοπρεπώς.

Με το που έδειξε τα δόντια της η κρίση, με την ιδιότητά σας ως πρόεδρος του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, θέσατε εαυτόν στην υπηρεσία των ομότεχνών σας και τρέχετε να τους εμψυχώσετε παντοιοτρόπως. Είναι τελικά όνειρο θερινής νυκτός να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες, σε μέρες που οι καλλιτέχνες και όσοι συνάνθρωποί μας υποφέρουν δεν θα έχουν ανάγκη το συσσίτιο και το κιβώτιο με τα τρόφιμα μακράς διάρκειας για να ζήσουν;

Έδωσα νόημα στην ζωή μου με όλη αυτή την προσπάθεια και το έργο μέσα από το ΤΑΣΕΗ. Μαζί με τα εκάστοτε συμβούλια και από όποια θέση κι αν βρέθηκα μετέδωσα το μήνυμα της αλληλεγγύης σε τέτοιο βαθμό που μπορούμε να λέμε, ότι πράγματι ελπίζουμε σε  ένα  μέλλον που θα φέρει καλύτερες μέρες στον κλάδο μας και σε όλον τον κόσμο.

Παρότι δηλώνετε άθεος, τηρείτε την εντολή του Κυρίου «Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν». Φθάσατε μάλιστα στο σημείο να πάρετε δάνειο για να μην χάσει το σπίτι της η αγαπημένη Δροσούλα, κατά κόσμον Όλγα Δαλέντζα, που τη φροντίσατε σαν γιός της και απαλύνατε τις έγνοιες της με τη ζεστασιά σας. Τελικά κ. Μπιμπίλα «Η αρετή γίνεται από την ανάγκη», όπως ισχυρίζεται ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ;

Η αγαπημένη Όλγα είναι  προστατευμένη πια σε μια καλή θέση στο Γηροκομείο Πειραιώς , όπως και άλλοι συνάδελφοι που τους μεταφέραμε σε γηροκομεία για να μην είναι μόνοι κυρίως και να έχουν βοήθεια. Το ότι είμαι άθεος και άθρησκος  δίνει ένα  μήνυμα. Η αγάπη, η καλοσύνη και ο αλληλοσεβασμός δεν προέρχονται από τις θρησκείες, που εν πολλοίς είναι φόβητρα  για τους ανθρώπους, αλλά από την βαθειά πίστη,  ότι για να λειτουργήσει το σύστημα και το σύμπαν  χρειάζονται μεγάλες άξιες.

Πράγματι, το ότι μεγάλωσα  σε χριστιανικό περιβάλλον είναι τύχη μιας κι αυτή η θρησκεία όπως κι άλλες εμπεριέχουν μεγάλα μηνύματα. Όμως η γενική μου φιλοσοφία ζωής, η γνώση και άλλων πολιτισμών και θρησκειών με έκαναν να διαθέτω μια πανανθρώπινη αγάπη κι όχι αγάπη μέσα σε πλαίσιο. Φανταστείτε πόσοι άθλιοι χριστιανοί της Ευρώπης διώκουν  τους κυνηγημένους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες.

«… έδωσα ένα μήνυμα: παίξτε μικρούς και μεγάλους ρόλους εναλλάξ. Δεν είναι κακό. Και οι μικροί ρόλοι για ηθοποιούς φτιάχτηκαν»

Εξακολουθείτε να είσθε εκλεγμένο μέλος σε έξι διοικητικά συμβούλια διαφορετικών οργανισμών, χωρίς απολαβές φυσικά και ποιοι είναι αυτοί;

Αυτή τη στιγμή, επειδή συνταξιοδοτήθηκα, είμαι μόνο Πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ  ΚΑΙ στο ΔΣ του «Διονύσου» για τα συγγενικά  δικαιώματα. Ήμουν Γ.Γ. Του ΣΕΗ και μέλος των Δ.Σ. ΤΟΥ ΟΕΘ (Οργανισμού Εταιρικών Θιάσων), του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ (Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος) και συμμετέχω στις δράσεις του «Σπιτιού του Ηθοποιού», στον οργανισμό «ΑΘΗΝΑ» για τα πνευματικά δικαιώματα και εξακολουθώ να είμαι μέλος του Πειραϊκού Συνδέσμου Αποφοίτων της Ιωνιδείου Σχολής από την οποία αποφοίτησα.

Είσθε από τους τυχερούς αυτής της ζωής γιατί καταφέρατε να πραγματοποιήσετε το όνειρο που είχατε παιδί: να γίνεται ηθοποιός. Στην πορεία ήταν όπως το είχατε φανταστεί;  Αγαπήσατε την υποκριτική γιατί είναι πολύ πιο αληθινή από τη ζωή όπως υποστηρίζει ο Όσκαρ Ουάιλντ;

Είμαι από  τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους γιατί πραγματοποιώ με επιτυχία το παιδικό μου όνειρο, το Θέατρο και τα ταξίδια. Γέμισε η ζωή μου όμορφες εμπειρίες και βαθειά γνώση. Γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους  και κάνω ένα πολύτιμο και ενδιαφέρον ταξίδι ζωής. Αυτό δεν λέγεται ευτυχία;

Στο ξεκίνημά σας παίξατε ένα μεγάλο ρόλο στην «Πορνογραφία» που σκηνοθέτησε ο Μάνος Χατζιδάκις, με τον οποίον ήρθατε πολύ κοντά. Τι πήρατε από αυτή τη σπουδαία προσωπικότητα;

Αυτός ο αιώνιος έφηβος που με αγάπησε ήταν σταθμός και παράδειγμα προς μίμηση στην ζωή μου. Η ενέργεια και η προσήλωση στο έργο του ήταν για μένα πολύ σημαντικές αρετές που ακολούθησα. Μεγάλη τύχη που τον γνώρισα μέσα από τη δουλειά.

Και βεβαίως ο Μάνος δεν είναι ο μόνος. Γνωρίσατε πολύ σημαντικούς ανθρώπους στο χώρο σας. Τι έχετε να θυμηθείτε;

Σπουδαίοι άνθρωποι ήρθαν στον δρόμο μου και πήρα πολλά από αυτούς. Γέμισαν τη ζωή μου και με έκαναν  καλύτερο άνθρωπο: Ζυλ Ντασσέν, Γιώργος Μιχαηλίδης, Κωνσταντίνος Μάριος, Μελίνα Μερκούρη, Γιώργος Μεσσάλας, Γιάννης Κακλέας. Θανάσης Βέγγος, Μάρθα Καραγιάννη, Γιάννης Δαλιανίδης. Bar Bar, Ελένη Μαβίλη, Γιώργος Χαραλαμπίδης, Άννα Καλουτά, Σμάρω Στεφανίδου, Καίτη Λαμπροπούλου, Ροζίτα Σώκου, Σπεράντζα Βρανά, Μάγια Μελάγια και τόσοι άλλοι, που πράγματι έπαιξαν μεγάλο σπουδαίο ρόλο στην ψυχοσύνθεση και την ζωή μου.

Έχουν περάσει 40 χρόνια κι όμως κάποιοι θυμούνται ακόμα την ερμηνεία σας ως Κασσάνδρα, όταν ανεβάσατε με το Ασκητικό Θέατρο στο εξωτερικό τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου, παιγμένο μόνο από άνδρες. Γιατί δεν συνεχίσετε να παίζετε αρχαίο δράμα;

Για τον ρόλο αυτό παίρνω ακόμα και σήμερα συγχαρητήρια με πολλή συγκίνηση. Ξαναέπαιξα αρχαίο δράμα, λίγο όμως, γιατί με ενέταξαν στην κωμωδία και έκανα πολύ Αριστοφάνη. Ξέρετε οι καριέρες των ηθοποιών είναι σαν το πλοίο που έχει άλλον καπετάνιο κι όχι εσένα, σε πάει όπου αυτός θέλει. Έτσι κι εγώ ταξίδεψα με καπετάνιους όπου αυτοί με πήγαιναν. Χε χε…

Έχετε παίξει σε περίπου 160 σίριαλ, από μικρούς έως πρωταγωνιστικούς ρόλους. Τί σας έμεινε από όλα αυτά;

Η αγάπη του κόσμου. Η τηλεόραση έχει τη δύναμη και την δυνατότητα, αν είσαι και συμπαθής, που είμαι, να σε κάνει πλατειά γνωστό. Επίσης έδωσα ένα μήνυμα: παίξτε  μικρούς και μεγάλους ρόλους εναλλάξ.. Δεν είναι κακό. Και οι μικροί ρόλοι για ηθοποιούς φτιάχτηκαν. Κι έτσι σπουδαίοι κριτικοί έγραψαν  για μένα: «Μεγάλος ηθοποιός για μικρούς ρόλους ή έκανε πέρασμα που δεν ξεχνιέται!» Χαίρομαι πολύ γι΄ αυτό.

«Στη χώρα που γέννησε το θέατρο και τον πολιτισμό δεν επιτρέπεται να μην υπάρχει μουσείο. Είναι  ντροπή όλων των κυβερνήσεων αυτό… Σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν θεατρικά μουσεία παλάτια.. Εδώ τίποτα, ντροπή!!!»

Ήσασταν μέλος στο πολιτιστικό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αποχωρήσατε και στη συνέχεια βρεθήκατε στην Πλεύση Ελευθερίας και στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Γιατί απογοητευτήκατε από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ο  ΣΥΡΙΖΑ, που τον  υποστήριξα με τόση θέρμη, με απογοήτευσε γιατί άλλαξε πορεία. Δεν έκανε έργο σύμφωνα με αυτά που υποσχέθηκε. Κυρίως η Συνθήκη των Πρεσπών με εξόργισε, αλλά και πολλά άλλα. Ευτυχώς που πέρασε κάποια προοδευτικά νομοσχέδια.

Η Ζωή με ενέπνευσε με τη στάση της, με τον πατριωτισμό της, με την βαθιά της γνώση στη νομική επιστήμη και κυρίως γιατί δεν φοβήθηκε τη σύγκρουση. Είμαι πλάι της για να υποστηρίξω τη δίκαιη και δυνατή φωνή της και θα δώσει ζωή στη βουλή. Δεν με ενδιαφέρει προσωπικά να βγω εγώ, αλλά να μπει η «Πλεύση Ελευθερίας» στη Βουλή.

Σε τι σας βοήθησε το πτυχίο της Νομικής;

Το πτυχίο της νομικής με βοήθησε στο να γίνω ένας καλός συνδικαλιστής και να προασπίζομαι τα δικαιώματα των ηθοποιών. Πολύ συχνά βρίσκομαι σε αίθουσες δικαστηρίων για να υποστηρίξω τα δικαιώματα των ηθοποιών.

Διδάσκετε ακόμα σε Δραματικές Σχολές, κι αν ναι, από την επαφή σας με τους νέους είσθε αισιόδοξος για το μέλλον;

Δίδαξα 10 έτη στην Αθηναϊκή Δραματική Σχολή και στα  ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Τώρα δεν προλαβαίνω και  σταμάτησα. Οι νέοι άνθρωποι έχουν πολύ δύναμη και κουράγια μέσα τους για να παλεύουν έτσι μέσα στην κρίση.

Στον κλάδο μας δουλεύουν και αμισθί ακόμα για να κάνουν το κέφι τους. Όμως θα τους ήθελα  πιο μαχητικούς και διεκδικητικούς. Έχουν αποδεχθεί σαν κάτι φυσικό την κρίση και δεν παλεύουν, δεν βροντοφωνάζουν, δεν διαδηλώνουν και πολλοί εγκαταλείπουν τη χώρα. Μέγα λάθος. Έτσι γίνονται συνυπεύθυνοι μιας πιο μεγάλης κρίσης που θα έρθει.

«Η αλήθεια είναι η περιοχή της Τέχνης, όχι η φυσικότης… Υποκαθιστώντας την αλήθεια με την φυσικότητα, το δραματικό θέατρο στερήθηκε την ικανότητα να συλλαμβάνει το βαθύτερα αληθινό. Γιατί η αλήθεια της Τέχνης είναι ζωή συμπυκνωμένη, εντατική εν δράσει, με χαρακτήρα οικουμενικό, ενώ η φυσικότητα είναι απατηλό στιγμιότυπο.» Σας αντιπροσωπεύει η παραπάνω σύντομη ανάλυση του Άγγελου Τερζάκη για την αλήθεια στο θέατρο;

Με αντιπροσωπεύει πλήρως. Κάπως έτσι καταστρέφουν οι μοντερνισμοί τα σπουδαία κλασικά κείμενα. Τα κάνουν μικρά και ευτελή, όταν βάζουν στόχο να τα κάνουν καθημερινά.

Τα τελευταία χρόνια είσθε από αυτούς που παλεύουν για να ξανανοίξει το Θεατρικό Μουσείο. Έγινε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση κ. Μπιμπίλα;

Είμαι μέσα στις συνεχείς δράσεις για την επανασύσταση του Θεατρικού Μουσείου . Στη χώρα που γέννησε το θέατρο και τον πολιτισμό δεν επιτρέπεται να μην υπάρχει μουσείο. Είναι  ντροπή όλων των κυβερνήσεων αυτό. Μέλημά μας είναι να  πιέσουμε προς αυτή την  κατεύθυνση.

Σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν θεατρικά μουσεία παλάτια.. Εδώ τίποτα, ντροπή!!!

Τώρα που βγήκατε στη σύνταξη, είσθε έτοιμος για ένα νέο ξεκίνημα;

Έλεγα πάντα, πως όταν βγω στη σύνταξη θα είναι μια νέα αρχή και αυτό συμβαίνει. Μηδένισα το κοντέρ και ξανάρχισα και είμαι πανευτυχής. Τώρα δουλεύω ακόμη περισσότερο με τη δύναμη του 20άρη. Δεν πρέπει να παραιτείσαι.

Στις 8 Ιουλίου 2019 έχω πρεμιέρα στο Χυτήριο με το έργο του Άγγελου Μοσχονά «Ανεβαίνοντας την σκάλα» και για το χειμώνα ετοιμάζουμε το «Αλίμονο στους νέους» στο Κόροινετ και τρέχωωωωω…

Η «Ομάδα Μηδέν» σε περιοδεία με την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίαση της παράστασης «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στο θέατρο Άττις-Νέος Χώρος, η Ομάδα Σημείο Μηδέν, ανακοινώνει την έναρξη περιοδείας κατά τους μήνες Ιούλιο – Αύγουστο και Σεπτέμβριο σε επιλεγμένους σταθμούς σε όλη την Ελλάδα.

Αξίζει να σημειωθεί πως πρόκειται για την πρώτη παρουσίαση παράστασης από την Ομάδα σε ανοιχτά θέατρα.

Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα πολύμηνου εργαστηρίου πάνω στην αρχαία Τραγωδία, που ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2018 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2019, με την πρεμιέρα.

Για τις ανάγκες της ερευνητικής διαδικασίας και της παράστασης δημιουργήθηκε νέα μετάφραση από τον Δημήτρη Δημητριάδη.

Το πρόγραμμα της περιοδείας διαμορφώνεται ως εξής:

Ιούλιος 2019:

22 Ιουλίου

 Θεσσαλονίκη: Δημοτικό Θέατρο Κήπου – Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου

 

Αύγουστος 2019:

3 Αυγούστου

 Δωδώνη: Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης – 3ο Φεστιβάλ  Αρχαίου Δράματος – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων

5 Αυγούστου

 Πήλιο: Θέατρο Αλώνι

7 Αυγούστου

Κατερίνη: Κάστρο Πλαταμώνα – Φεστιβάλ Ολύμπου

9 Αυγούστου

Κρήτη – Ρέθυμνο: Φρούριο Φορτέτζα – Θέατρο «Ερωφίλη»

10 Αυγούστου

Κρήτη – Ηράκλειο: Κηποθέατρο Μ. Χατζιδάκις

11 Αυγούστου

Κρήτη – Σητεία: Άλσος Χλουβεράκη

Σεπτέμβριος 2019:

5 Σεπτεμβρίου

Ηλιούπολη: Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» – Φεστιβάλ Ηλιούπολης

12 Σεπτεμβρίου

Χαλάνδρι: Θέατρο Ρεματιάς – Φεστιβάλ Ρεματιάς

Πληροφορίες: Τηλ.: 210-3225207

Για πιθανούς νέους σταθμούς περιοδείας θα ακολουθήσει σχετική ανακοίνωση

Σάββας Στρούμπος


Το σκεπτικό της παράστασης:

Βλέπουμε την «Αντιγόνη» ως Τραγωδία για τη Διεκδίκηση της Ζωής.

Η ακατάβλητη επιθυμία της Αντιγόνης να θάψει τον νεκρό αδερφό της παρά τις διαταγές του Κρέοντα, δεν τη συνδέει μονάχα με τον κόσμο των νεκρών της και της οικογένειάς της. Ξεκινώντας από τη διεκδίκηση της ταφής απέναντι στην κρατική εξουσία, οδηγείται στη διεκδίκηση νέων όρων για την επανεκκίνηση της Ζωής στην πόλη μετά τον πόλεμο. Η Αντιγόνη επιχειρεί να ενώσει Μνήμη και Πόλη, Ύπαρξη και Ιστορία, Εξέγερση και Κοινωνία.

Ο Κρέων φέρει το τρίπτυχο δύναμης της ανδρικής – κρατικής εξουσίας ως απόλυτη αρχή: πατριαρχία – στρατοκρατία – φαλλοκρατία. Όποιος δεν είναι μαζί του είναι εναντίον του. Κατά τη γνώμη του όλοι και όλα τον απειλούν, όλοι χρηματίζονται για να υποσκάψουν την εξουσία του.

Η Αντιγόνη αντιτίθεται, αντιστέκεται. Η στάση της δεν αφορά μονάχα την οικογενειακή διάσταση του ζητήματος. Στον οίκο των Λαβδακιδών κάθε πράξη είναι άμεσα πολιτική, γιατί επηρεάζει άμεσα την πόλη. Ο κατ’ επιλογή θάνατος της Αντιγόνης αποτελεί κραυγή Ζωής! Επιλέγει τον θάνατο γιατί θέλει να ζήσει ασυμβίβαστα.

Η παράστασή μας παίζεται αμέσως μετά από έναν πόλεμο. Δεν βλέπουμε τον Μύθο στο βάθος του παρελθόντος, αλλά στο Μέλλον. Μπορεί η ζωή να επανεκκινήσει μετά τον πόλεμο; Μπορεί ο άνθρωπος να διεκδικήσει εκ νέου τους όρους της ζωής του; Ο πόλεμος αφορά την οικουμένη και δεν έχει χωρικό όριο. Το ίδιο και η τραγωδία. Μέσα από την οπτική του πολέμου συναντάμε την οντολογική και βιοπολιτική προσέγγιση του έργου ως αστερισμό τραγωδιών μέσα στην τραγωδία: 

  • Η τραγωδία του εξεγερμένου Ανθρώπου: Αντιγόνη
  • Η τραγωδία της Εξουσίας: Κρέων
  • Η τραγωδία του Συγκρουσιακού ανθρώπου: Ισμήνη
  • Η τραγωδία του Λόγου: Αίμων
  • Η τραγωδία της Προφητείας: Τειρεσίας
  • Η τραγωδία του βραχυκυκλωμένου ανθρώπου: Ευρυδίκη
  • Η τραγωδία της Υποτακτικότητας: Φύλακας
  • Η τραγωδία της Δημοκρατίας: Χορός

Ο Χορός διαρκώς αναζητά το μέτρο. Θέτει ερωτήματα, αμφισβητεί και αυτό-αμφισβητείται, κρίνει και κρίνεται, αναιρεί και αυτό – αναιρείται. Προσπαθεί με μεγάλη αγωνία να ορίσει το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος, τον θύτη και το θύμα, χωρίς να υπάρχει καμία εξωκοσμική αρχή να δώσει σαφείς και οριστικές απαντήσεις. Πρόκειται για την Τραγωδία της Δημοκρατίας. Δεν μπορεί κανείς να είναι ήσυχος, αναθέτοντας την ευθύνη πολιτών και πόλης σε κάποιον θεό ή σωτήρα: «Ή θα είμαστε ήσυχοι ή θα είμαστε ελεύθεροι», έγραφε ο Θουκυδίδης.

Η Αρχαία Ελληνική Τραγωδία:

Η αρχαία Τραγωδία είναι τελετουργικό θέατρο προς τιμήν του θεού Διόνυσου, θεού της γονιμότητας και της βίας, της μεταμόρφωσης και των ενστίκτων. Βγαίνει μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο της κοινωνίας. Μελετάει τη Ζωή στα ακραία όρια της Φύσης, της Ύπαρξης και της Ιστορίας. Είναι ένα βιοπολιτικό θέατρο, που ασκεί δριμύτατη κριτική στο δημοκρατικό πολίτευμα που το γέννησε, με σκοπό το ίδιο αυτό πολίτευμα να βαθαίνει διαρκώς τα χειραφετητικά του χαρακτηριστικά. 

Η Τραγωδία, παιδί και μήτρα της Φιλοσοφίας και της Δημοκρατίας, είναι θέατρο καθολικής αμφισβήτησης. Μας προσκαλεί σε μια ριζική επαναξιολόγηση όλων των αξιών της ζωής, με το βλέμμα στραμμένο στον ενεργό και χειραφετημένο πολίτη σε διαρκή εγρήγορση. (Σάββας Στρούμπος)

Συντελεστές:

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία, διαμόρφωση χώρου, επιμέλεια κοστουμιών: Σάββας Στρούμπος

Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης

Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης

Δραματολόγος: Μαρία Σικιτάνο

Photo credits: Αντωνία Κάντα

Δημιουργία αφίσας: Soul Design

Επικοινωνία παράστασης: Μαριάννα Παπάκη

Διανομή:

Αντιγόνη: Έβελυν Ασουάντ

Κρέων: Κωνσταντίνος Γώγουλος

Τειρεσίας – κορυφαία Χορού: Έλλη Ιγγλίζ

Ισμήνη – Αγγελιαφόρος: Ανδρομάχη Φουντουλίδου

Αίμων: Γιάννης Γιαραμαζίδης

Ευρυδίκη – κορυφαία Χορού: Ρόζυ Μονάκη

Φύλακας – Εξάγγελος: Στέλιος Θεοδώρου – Γκλίναβος

Χορός: η Ομάδα

Με την Υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Η παρουσίαση του βιβλίου «Soundtrack», του Πάνου Χρυσοστόμου στη «ΒΑΒΕL»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στην «ΒΑΒΕL», τον ωραίο χώρο πολιτισμού και τέχνης των βορείων προαστίων, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Soundtrack: Κουβέντα με Δημιουργούς της Μουσικής των Εικόνων», του Πάνου Χρυσοστόμου. Η βραδιά έκλεισε με live ερμηνείες τραγουδιών σπουδαίων ελλήνων συνθετών, των οποίων οι συνεντεύξεις υπάρχουν στο βιβλίο.

Αναδημοσίευση άρθρου από το site: «Μαρούσι: Ανεξάρτητο Παρατηρητήριο Πόλης»

Φωτ. Μ. Νταλούκας 2019

αριστερά η Κλεονίκη Δεμίρη και στο βάθος ο σκηνοθέτης Τάσος Μπιρσίμ
Ειρήνη Τουμπάκη - Ναταλία Ρασούλη και Πέτρος Σατραζάνης

Το βιβλίο παρουσίασε ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου του πολιτιστικού site InTownPost.com,  Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ, ο οποίος, αφού μίλησε για την σημασία της μουσικής στον κινηματογράφο, επαίνεσε τον συγγραφέα του «Soundtrack», λέγοντας μεταξύ άλλων:

«22 τρανοί βραβευμένοι συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής, έλληνες και ξένοι, φιλοξενούνται στο βιβλίο του αγαπητού φίλου και συναδέλφου, Πάνου Χρυσοστόμου. Ένα βιβλίο που μοιάζει με ευρύχωρο, άψογα διακοσμημένο σαλόνι, ένας οικείος χώρος υποδοχής. για τους πιο γνωστούς μουσικούς της έβδομης τέχνης, με οικοδεσπότη έναν πραγματικά αθεράπευτο κινηματογραφόφιλο…

«Με τον Πάνο, γνωριζόμαστε περίπου τριάντα χρόνια. Μαζί καθόμασταν στις δημοσιογραφικές προβολές, τότε στη δεκαετία του 90. Φτάσαμε λοιπόν στο καινούργιο του βιβλίο – έκτο κατά σειρά – ένα βιβλίο με συνεντεύξεις από τους μεγάλους έλληνες και ξένους δημιουργούς μουσικής στον κινηματογράφο.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες συμβαίνει κάτι το συνταρακτικό και συνάμα το γοητευτικό: στον πρόλογό του, ο Πάνος απελευθερώνει όλον τον ψυχικό του κόσμο. και εντελώς ακομπλεξάριστα τον απιθώνει σε εμάς, προσφέροντας αυτό που πραγματικά λάτρεψε μέσα από την ψυχή του. Αυτά τα οποία ο Πάνος λάτρεψε, ενδυναμώνουν τις γόνιμες εμμονές του. Ερεθίζει τις αισθήσεις μας, όπως θα έκανε κάθε επαγγελματίας με καρδιά ερασιτέχνη – ο ίδιος έτσι θέλει να χαρακτηρίζει τον εαυτό του. Άνευ φόβου και πάθους, δίχως τεχνάσματα και σκοτεινές δημοσιογραφικές πηγές, ο Πάνος ρωτάει για όλα αυτά που θα θέλαμε εμείς να γνωρίσουμε για τους συνθέτες, αλλά δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τους ρωτήσουμε. Σε αυτό το βιβλίο κάθε του ερώτηση, είμαστε εμείς…»

Περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα του, μπορείτε να διαβάσετε (Εδώ).

Ο Πάνος Χρυσοστόμου και ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ειρήνη Τουμπάκη και ο συνθέτης Παναγιώτης Καλαντζόπουλος

photo gallery από την εκδήλωση

Ο Δημοσιογράφος και Ραδιοφωνικός Παραγωγός Γιάννης Πετρίδης με τον συνθέτη Παναγιώτη Καλαντζόπουλο
Δώρος Δημοσθένους
Αργυρώ Καπαρού
Κώστας Θωμαϊδης
Ο μουσικός Λεωνίδας Μαριδάκης
Ο μουσικός Νεοκλής Νεοφυτίδης
Ο μουσικός Πέτρος Σατραζάνης

«Πλανήτης δίχως Μπιτλς;», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Μουσική ταυτότητα ως έθνος, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής απόκτησαν από την τζαζ των μαύρων. Πριν από τα μελαγχολικά μπλουζ, τα νευρικά δωδεκάμετρα του Δέλτα του Μισισιπί (Delta Blues) και τις μαύρες Big Bands του Κότον Κλαμπ με τις νέγρικες φωνές να συνθλίβουν τα πεζοδρόμια, οι Αμερικάνοι έποικοι διασκέδαζαν με ένα υβρίδιο ευρωπαϊκής, λαϊκής μουσικής (περισσότερο ιρλανδικής προέλευσης), μετέπειτα κάντρι, ενώ η ανώτερη τάξη ίδρωνε με χάρη και συμπάθιο στις αγγλοσαξωνικές σάλες της αποικίας, χορεύοντας πληθωρικά βιενέζικα βαλς, χαριεντιζόμενοι σε ανιαρές καντρίγιες και βαρετές πόλκες.

Οι φυτείες στον Νότο αναστέναζαν τραγουδιστικά από το μαράζι και τον θρήνο των σκλάβων, ενώ ο βιομηχανικός Βορράς, επίσης, αγκομαχούσε μελωδικά, σαν τσιταρισμένο έμβολο ατμομηχανής, από τον πόνο των μαύρων, πρώην σκλάβων, εργατών που βίωναν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Όσο οι μαύροι των Νότιων Πολιτειών της Αλαμπάμα, της Τζόρτζια, του Σεντ Λούις και της Λουιζιάνα δημιουργούσαν τον σπαρακτικό θρήνο των μπλούζ και καθιέρωναν τον οδοντωτό, χορευτικό ήχο του Ράγκταϊμ (Σκοτ Τζόπλιν), τόσο οι μαύροι του Βορρά στην Φιλαδέλφεια, το Σικάγο και το Ντιτρόιτ μετασχημάτιζαν το θρήνο και τον εκστασιασμό σε έντεχνη τζαζ.

Σε μια από τις προσπάθειες να τα βρούνε οι «πάνω» με τους «κάτω» Αμερικάνους πριν ξεσπάσει ο εμφύλιος πόλεμος, δηλαδή ο τραχύς, βιομηχανικός Βορράς με την Νότια, αγροτική δύναμη των Η.Π.Α., μια επιτροπή, αποτελούμενη από την ελίτ της Ντίξι Λαντ (Dixieland – Συνομοσπονδιακά Κράτη νότια της γραμμής Mason-Dixon), επισκέφθηκε τις μεγάλες, εργοστασιακές μονάδες του Βορρά, που το 85% των εργαζομένων ήταν μαύροι σε άθλια κατάσταση και με μισθούς πείνας, αμειβόμενοι 50 έως 60% κάτω του νόμιμου, «λευκού» μεροκάματου.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους «απελεύθερους» σκλάβους ήταν ανέστιοι και ζούσαν όλοι μαζί, φύρδην μίγδην κοινοβιακά, σε τεράστιους χώρους με τις οικογένειες τους, εκτεθειμένοι στο ψύχος, στις αρρώστιες και την πείνα.  

Οι Βόρειοι κόμπαζαν στους «απολίτιστους» και «βάρβαρους» Νότιους, όπως συνήθως αποκαλούσε ο Βορράς το Ντίξι, για την ελευθερία που «δημοκρατικά» χάρισαν στους σκλάβους. Οι Νότιοι όμως βλέποντας την ζοφερή εικόνα του εύρωστου, βιομηχανικού Βορρά με τους μαύρους σε ελεεινή κατάσταση, έβαλαν σπαρταριστά γέλια και σκωπτικά αποκρίθηκαν στους κυβερνητικούς Βόρειους: «Τουλάχιστον ο δικός μας Μπαρμπά Θωμάς έχει και μια καλύβα».

Αυτά συνέβαιναν στις Βόρειες Πολιτείες της Αμερικής, που η χολιγουτιανή κινηματογραφία αποφεύγει να εκθέσει, προβάλλοντας μόνο την βαναυσότητα των περιοχών του Νότου προς τους μαύρους. Η ταινία docfiction του 1971, των Ιταλών ντοκιμαντεράδων Τζιαλτέρο Τζακοπέτι και Φράνκο Προσπέρι «Αντίο Θείε Τομ» (Addio zio Tom), αν και είναι μια γροθιά στο στομάχι του θεατή – παρότι το θέμα είναι ξεπερασμένο σήμερα, στην εποχή του προκάλεσε σοκ – ακόμα και αυτοί οι δυο κινηματογραφιστές ασχολήθηκαν με τους μαύρους του Νότου και όχι με αυτούς του Βορρά.

Οι Αφρικανοί, που δια της βίας σύρθηκαν από τους λασπόκαρδους Αγγλοσάξωνες, τους Ολλανδούς και τους Φράγκους, ως σκλάβοι αρχικά στην Ευρώπη και κατόπιν στην μεγάλη αποικία των Γουίνσδορ, που ονομάστηκε Η.Π.Α., δεν προσέδωσαν μόνο μουσική ταυτότητα στον Νέο Κόσμο, που έπασχε σοβαρά από πολιτιστικό υπόβαθρο. Καθάρισαν το τοπίο στον χορό, το τραγούδι και, βέβαια, τα κορμιά τους διασχίζουν μέχρι σήμερα ένδοξα κάθε μορφή αθλητικού στίβου.

Πώς θα ήταν, λοιπόν, ένας πλανήτης δίχως τους μαύρους των σπορ και φυσικά δίχως τους μαύρους των Τεχνών, που άπαντες οι λευκούληδες έμαθαν από τους άθλους τους και τους αντέγραψαν. Ιστορικά να το πιάσουμε το θέμα οι ξέφρενοι ρυθμοί του Ragtime γεννούν το τσάρλεστον, έπειτα το swing και τέλος αναδύεται το Rock & Roll και πάει λέγοντας. Όσο για το τραγούδι τον χορό και τον αθλητισμό, ε, τι να γράψουμε…

Γιάννη και Κώστα Αντετοκούνμπο ένα απέραντο ευχαριστώ!!!    

 

 

  • Είδος: Ρομαντική κομεντί φαντασίας
  • Παραγωγή: Αγγλία(2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ
  • Με τους: Χιμές Πατέλ, Λίλι Τζέιμς, Εντ Σίραν, Κέιτ ΜακΚίνον
  • Διάρκεια: 116’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Ο μαυριδερός Τζακ Μάλικ (Χιμές Πατέλ- καλός), είναι ένας τραγουδοποιός που δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει από τον σωρό και το όνειρό του να πετύχει στη μουσική βιομηχανία μοιάζει να απομακρύνεται συνεχώς. Ο άσημος τραγουδοποιός ζει σε μια μικρή Βρετανική πόλη και οι προσπάθειες του για να σταθεί στο κεφαλόσκαλο της επιτυχίας και της φήμης γρήγορα ξεθωριάζουν, παρά την αφοσίωση και την υποστήριξη της καλύτερης παιδικής του φίλης, Έλι (Λίλι Τζέιμς – καλή).

Μετά από ένα μυστηριώδες γενικό blackout, ο Τζακ πέφτει σε χωροχρονικό λούπινγκ και όταν συνέρχεται ανακαλύπτει ότι βρίσκεται σε έναν κόσμο, που οι Μπίτλς δεν υπήρξαν ποτέ στο διεθνές μουσικό προσκήνιο, ούτε καν στην ανθρώπινη συλλογική μνήμη. Τους θυμάται μόνο ο Τζακ, οπότε οικειοποιείται τα γνωστά χιτς.

Έτσι, λοιπόν ο νεαρός τραγουδιστής αρχίζει να ερμηνεύει τα τραγούδια του μεγαλύτερου συγκροτήματος όλων των εποχών στο Ίντερνετ, σε κοινό που δεν τους έχει ακούσει ποτέ, ενώ μοιράζει δωρεάν ένα σιντάκι με τις επιτυχίες του συγκροτήματος τραγουδισμένες από τον ίδιο.

Τις «πρωτότυπες» και εμπνευσμένες συνθέσεις του, ακούει ο διάσημος τραγουδοποιός της Αγγλίας Έντ Σίραν (παίζει τον εαυτό του), ο οποίος προσκαλεί τον Τζακ να σαπορτάρει μια συναυλία του στην οποία το πρόσωπο της βραδιάς γίνεται ο Τζακ και όχι ο Εντ Σίραν.

Πέφτουν οι δισκογραφικές εταιρείες επάνω του και με την βοήθεια της μάνατζερ Ντέμπρα (Κέιτ ΜακΚίνον – πολύ καλή), αρχίζει η μεταμόρφωση του Τζακ, που η φήμη του εκτοξεύεται στα ουράνια και ο ήχος των Μπίτλς για μια φορά ακόμα ξεσηκώνει την νεολαία.

Όμως, όσο πιο διάσημος γίνεται, τόσο κινδυνεύει να χάσει την Έλι, το μόνο πρόσωπο που πραγματικά πίστεψε σε αυτόν, ενώ παράλληλα προσπαθεί να ανακαλύψει, αφού δεν υπήρξαν ποτέ οι Μπίτλς, που στο καλό είναι τα μέλη του συγκροτήματος που στον κόμσο που βρίσκεται δεν έγιναν ποτέ διάσημοι.

Γοητευτική, γλυκιά, νοσταλγική η επιστροφή του Άγγλου σκηνοθέτη και παραγωγού Ντάνι Μπόιλ των επιτυχιών («Trainspotting 1 &2», «Η Παραλία», «127 Ώρες», «Slumdog Millionaire»).

Έπειτα από το χαμηλών προσδοκιών δεύτερο μέρος του «Τ2-Trainspotting» του 2017, προσγειώνεται ομαλά, χιουμοριστικά, και μελωδικά σε ένα εξυπνούλη σενάριο μουσικής και αγάπης από την καλή πένα του Ρίτσαρντ Κέρτις («Αγάπη Είναι», «Μπρίτζετ Τζόουνς», «Τέσσερεις Γάμοι και Μια Κηδεία», «Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ») απλά και μόνο ο Κέρτις και ο Μπόιλ να υπενθυμίσουν στους παλαιότερους και να ενημερώσουν τους νεότερους μουσικόφιλους, πως τα τραγούδια των Μπιτλς δεν γνωρίζουν εποχή, μήτε χρόνο, μήτε τόπο και είναι η επιτομή της ροκ, που μετασχημάτισε ριζικά τον χάρτη της σύγχρονης μουσικής.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο τα καταφέρνει καλά ο τηλεοπτικός, Αφρικανός, δεύτερης γενιάς Άγγλος ηθοποιός σαπουνόπερας Χιμές Πατέλ, λαμβάνοντας το βάφτισμα του πυρός, ερμηνευτικά, σε μεγάλου μήκους ταινία και μάλιστα υπό της σκηνοθετικής μπαγκέτας του σπουδαίου Ντάνι Μπόιλ.

Το εφεύρημα του Άγγλου σκηνοθέτη είναι, ότι ο Πατέλ ως Τζακ δεν είναι το όμορφο μουτράκι που συνδυαστικά με τα υπέροχα τραγούδια των Μπιτλς θα λιποθυμήσει ο κόσμος και δη ο κοριτσόκοσμος – εμφανισιακά είναι λίαν επιεικώς συμπαθής  – αλλά τον κυρίαρχο ρόλο της ταινίας τον κρατούν γερά οι διαχρονικές μελωδίες των «Σκαθαριών», που απ΄ όποιον κι αν είναι παιγμένες πάντα θα φυτεύονται βαθιά στο ανθρώπινο νοητικό και θα προκαλούν συγκίνηση, δέος, χαρά και φυσικά πανικό.

Επίσης υπάρχει και μια εμφάνιση έκπληξη του υπέροχου ηθοποιού Ρόμπερτ Κάρλαϊλ (του οποίου, by the way, το όνομα είναι ακαταχώρητο στα credits της ταινίας), που κυριολεκτικώς ζωντανεύει όλο το σενάριο και κερδίζει τις εντυπώσεις. Αν και γνωρίζω πως στις κριτικές που θα διαβάσετε όλοι θα σπεύσουν να προκάμουν (μην χάσουν!), προσωπικά θα το κρατήσω «τάφος» την έκπληξη, έτσι για να πάτε να δείτε την ταινία, εσείς οι φανατικοί Μπιτλόβιοι και να περάσετε όμορφα με τις μουσικές του Τζον, του Πολ, του Τζορτζ και του Ρίνγκο.

Για την ιστορία να αναφέρουμε, πως ο μισός και πάνω οικονομικός προϋπολογισμός της παραγωγής ξοδεύτηκε στα πνευματικά δικαιώματα των γνωστών τραγουδιών των Μπιτλς που ακούγονται στην ταινία. Γουστόζικη και η αφίσα της ταινίας με τον Τζακ να διασχίζει την Abbey Road ολομόναχος με την κιθάρα κρεμασμένη στην πλάτη…Καλόόόόοό!!!    

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα – θρίλερ
  • Παραγωγή: Αργεντινή, Ισπανία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αρμάντο Μπο
  • Με τους: Γκιγιέρμο Φραντσέλα, Κάρλα Πίτερσον, Γκλόρια Καρά, Μαρτσέλο Σουμπιότο
  • Διάρκεια: 112’
  • Διανομή: Seven Films

Ο Αντόνιο (Γκιγιέρμο Φραντσέλα – καλός) είναι ευκατάστατος, συντηρητικός αστός που έχει την ζωή του άριστα ρυθμισμένη. Αγαπημένη, πενταμελής οικογένεια, καλή  δουλειά ως μάνατζερ παραγωγής στο εργοστάσιο παρασκευής κρέατος, όμορφο σπίτι, σύζυγο «αστέρι» δίπλα του, με την γιόγκα της και τις κοινωνικές δραστηριότητες και τέκνα μια χαρά και πάνω απ΄ όλα καλός άνθρωπος. Στο πρωινό τζόγκινγκ πέφτει ξαφνικά στον δρόμο ξερός και η ιατρική διάγνωση είναι νευρική ανεπάρκεια.

 Δυο χρόνια μετά ο Αντόνιο βρίσκεται στο ίδιο αστικό περιβάλλον με την οικογένεια δίπλα του υποστηρικτικά όσο εκείνος είναι αναγκασμένος να επισκέπτεται το νοσοκομείο και την μονάδα τεχνητού νεφρού μέχρι να βρεθεί συμβατός δότης για την απαιτούμενη μεταμόσχευση.

Η λίστα αναμονής μακριά, η γραφειοκρατία άκαμπτη και ο απελπισμένος νεφροπαθής, κατευθύνεται στην μαύρη αγορά, ανακαλύπτοντας μέσω Ίντερνετ ένα νεαρό, περιθωριακό ζευγάρι, που διατίθεται ο συμβατός, άνεργος Ελιάς να προσφέρει το νεφρό του στον πάσχοντα με αντάλλαγμα ένα σπίτι του γούστου της κοπέλας του, πλήρως επιπλωμένο. Ο Αντόνιο συμφωνεί.

Τα θέματα περιπλέκονται τόσο από την πλευρά του νεαρού δότη, όσο και από την οικογένεια του Αντόνιο, που για να σώσει την ζωή του είναι αναγκασμένος να ξοδέψει όλες τις οικονομίες του, εκπληρώνοντας την επιθυμία του Ελιά και της εγκύου Λούσι, παραλαμβάνοντας το πολυπόθητο νεφρό. Η φούσκα στην οποία ζούσε σκάει και ο θόρυβος είναι εκκωφαντικός.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ, Αργεντινός σεναριογράφος για το «Birdman», Αρμάντο Μπο (εγγονός του διάσημου ηθοποιού Αρμάντο Μπο και γιος του επίσης ηθοποιού Βίκτορ Μπο), στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του χειρίζεται για μια ακόμα φορά το ανθρώπινο δράμα πίσω από την κοινωνική δυναμική της ψευδαίσθησης με καύσιμο την ζωή και τον θάνατο.

Με συγκρατημένη κινητικότητα ο φακός του δημιουργεί ένα εργόχειρο καταστάσεων, κεντώντας παράλληλα και με τα νήματα του θρίλερ για να καταλήξει σε ένα φιλμικό αποτέλεσμα, που, βέβαια, το έχουμε δει αρκετές φορές.

Ο Γκιγιέρμο Φραντσέλα με τα περίεργα, σχεδόν γυάλινα μάτια, ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του Μπο και ως ο κυρίαρχος ήρωας της ιστορίας, που ανατρέπονται όλα τα δεδομένα της «τακτοποιημένης» ζωής του, νικάει το παρωχημένο και στέκεται αλώβητος έως το φινάλε της ταινίας. Με τον ελαφρύ, κοινωνικό διδακτισμό στο σενάριο, πως όλα δεν είναι χρήμα στη ζωή, αλλά και η πρόνοια πρέπει να είναι πιο ευαίσθητη σε τέτοιου είδους θέματα, οι υπερβάσεις στην πλοκή είναι σχεδόν αναμενόμενες.

Αυτό που ένας σεναριογράφος δεν προκύπτει και ευέλικτος σκηνοθέτης ή το αντίθετο, ο Μπο που κάνει την δουλειά των δυο εδώ, βλέπουμε την κυριαρχία της γραφής του, αλλά και την αδυναμία της προσαρμογής αυτής της δύναμης στην σκηνοθεσία. Λίγο το επιπόλαιο, λίγο το σάτρα πάτρα, το στήσιμο δεν ξεφεύγει από την τηλεοπτικά φιλοσοφία του «ψαγμένου» δράματος, παρότι τα πλάνα είναι κυρίως χολιγουτιανά, οι αδυναμίες είναι εμφανείς.

Ε, ο δικός μας Πάνος Κοκκινόπουλος δεν έχει κάτι να ζηλέψει από τον Αργεντινό Αρμάντο Μπο, τουλάχιστον σκηνοθετικά. Σεναριακά το «Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά και ο μετασχηματισμός του ανθρώπου σε κτήνος, εν ονόματι της επιβίωσης, σαφώς, είναι καθοριστικό σημείο αναφοράς στο κινηματογραφικό είδος.         

 

 

  • Είδος: Κωμωδία, αστυνομικό
  • Παραγωγή: Αγγλία, Ιρλανδία Η.Π.Α. (1976) – σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες
  • Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μουρ
  • Με τους: Αϊλίν Μπρέναν, Τρούμαν Καπότε, Τζέιμς Κόκκο, Πίτερ Φολκ, Αλεκ Γκίνες, Ντέιβιντ Νίβεν, Πίτερ Σέλερς
  • Διάρκεια: 94΄
  • Διανομή: Seven Films

Οι πιο διάσημοι ντετέκτιβ του κόσμου προσκαλούνται σε μια μυστηριώδη, απομονωμένη έπαυλη για δείπνο, ένα επίσης μυστηριώδες βράδυ από έναν παράξενο, εκκεντρικό οικοδεσπότη.

Ο οικοδεσπότης ανακοινώνει στους προσκεκλημένους τους, ότι θα γίνει ένας φόνος μέσα στο σπίτι μέχρι τα μεσάνυχτα και εκείνοι καλούνται να λύσουν το μυστήριο. Η αμοιβή του νικητή είναι 1 εκατομμύριο δολάρια.

Την περιποίηση των καλεσμένων την αναλαμβάνει ο τυφλός μπάτλερ και η μουγκή μαγείρισσα.

Να ξεκινήσουμε, γράφοντας πως η «Πρόσκληση σε Γεύμα Από Έναν Υποψήφιο Δολοφόνο» αποτελεί μια από τις σπάνιες κινηματογραφικές εμφανίσεις του διάσημου συγγραφέα Τρούμαν Καπότε («Εν Ψυχρώ», «Πρόγευμα στο Τίφανις»), ο οποίος Καπότε υποδύεται τον εμπνευστή αυτής της πρόσκλησης και του δείπνου μετά φόνου.

Οι χαρακτήρες που απαρτίζουν την ντεντεκτιβική κομπανία είναι βασισμένοι στους γνωστούς, μυθιστορηματικούς χαρακτήρες των αμερικανικών noir  αστυνομικών διηγημάτων και αυτών της Αγκάθα Κρίστι, αλλά δεν φέρουν τα ίδια ονόματα.

Η ταινία του Αμερικανού, τηλεοπτικού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μουρ, ο οποίος έφυγε από την ζωή σε ηλικία 56 χρόνων το 1896 είναι το ντεμπούτο του σε ταινία μεγάλου μήκους και μάλιστα το σενάριο το υπογράφει ο σπουδαίος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος, τετράκις υποψήφιος για Όσκαρ, Νίλ Σάιμον.

Το ενδιαφέρον είναι, πως η ταινία είναι κωμωδία-παρωδία των αστυνομικών ταινιών του είδος με πλοκή εντελώς αστεία, αλλά η επιτυχία της κρύβεται στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.

Ο Νιλ Σάιμον, παρέμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων στο πλατό, για να κάνει μικροαλλαγές στο σενάριο μη τυχόν δεν αρέσουν στον Άλεκ Γκίνες, ο οποίος υποδύεται εξαιρετικά τον τυφλό μπάτλερ. Θα περάσετε όμορφα.     

(Les Invisibles)

 

 

  • Είδος: Κωμωδία
  • Παραγωγή: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Λουί-Ζουλιέν Πετί
  • Με τους: Οντρέ Λαμί, Κορίν Μασιέρο, Νοεμί Λόβσκι, Ντέμπορα Λουκουμόεβα, Σάρα Σούκο, Πάμπλο Πόλι
  • Διάρκεια: 102’
  • Διανομή: Weird Wave

Με απόφαση του Δήμου, το κέντρο υποδοχής άστεγων γυναικών Envol πρόκειται να κλείσει.

Οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν μόνο τρεις μήνες στη διάθεσή τους για να επανεντάξουν στην κοινωνία, με κάθε τρόπο, τις γυναίκες που έχουν στη μέριμνά τους. Πλαστογραφούν, καταφεύγουν στο ψέμα και προσπαθούν να βρουν οποιοδήποτε «μέσο» για να ανασταλεί η απόφαση. Για αυτό το διάστημα, τα πάντα επιτρέπονται, αρκεί οι γυναίκες να «σωθούν».

Οι γυναίκες αποτελούν το 40% του άστεγου πληθυσμού της Γαλλίας. Δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει καθώς οι περισσότερες κρύβονται για να γλιτώσουν τη βία των δρόμων. Γι’ αυτό και γίνονται «αόρατες».

«Τον Αύγουστο του 2014 η Κλερ Λαζενί, που σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ για τις άστεγες γυναίκες («Αόρατες γυναίκες, ζώντας στους δρόμους») μου έδωσε το βιβλίο που είχε γράψει προκειμένου να ολοκληρώσει το ντοκιμαντέρ της. Εκεί καταγράφονται οι συναντήσεις της Κλερ με κοινωνικές λειτουργούς και άστεγες γυναίκες, οι έρευνές της, οι εκπλήξεις που βίωσε κατά τη διάρκεια των ερευνών όπως και η γνωριμία και η σχέση της με τις γυναίκες αυτές.

Το βιβλίο με εξέπληξε ευχάριστα. Δεν είχε καμία σχέση με τον πραγματολογικό, κοινωνιολογικό και βαρύ τόνο που περίμενα πως θα έχει, λόγω του θέματος. Αντιθέτως, με συνεπήρε η πολύ ανθρώπινη ιστορία που έχει μέσα της όλα τα στοιχεία της ιλαροτραγωδίας.

Οι γυναίκες αυτού του βιβλίου ήταν εξαιρετικά πολυεπίπεδες, συγκινητικές και ενίοτε αστείες, παρά την τραγική τους πορεία. Ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου μέσα σε δύο ώρες, νιώθοντας ταυτόχρονα τόσο προβληματισμένος όσο και χαρούμενος που, άμεσα, ζήτησα από την παραγωγό μου να μεριμνήσει τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου.

Ήμασταν πεπεισμένοι πως αυτές οι γυναίκες, οι τόσο εύθραυστες και αγωνιστικές συνάμα, θα αποτελούσαν το ιδανικό θέμα μιας ταινίας. Ανάμεσά τους βρίσκουμε γυναίκες όπως η Κατρίν, που έχει περάσει τα 50 και κοιμάται οπουδήποτε και η Ζουλί, που στα 25 της, αρνείται να αποδεχθεί την κατάστασή της», γράφει ο σκηνοθέτης Λουί-Ζουλιέν Πετί.

 

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γκάρι Ντάουμπερμαν
  • Με τις φωνές των: Πάτρικ Γουίλσον, Βέρα Φαρμίγκα, ΜακΚένα Γκρέις, Μάντισον Άιζμαν, Κέιτι Σαρίφ
  • Διάρκεια: 104’
  • Διανομή: Tanweer

Αποφασισμένοι να εμποδίσουν την Annabelle από το να προκαλέσει τον όλεθρο, οι δαιμονολόγοι Εντ (Πάτρικ Γουίλσον) και Λορέν Γουόρεν (Βέρα Φαρμίγκα) κλειδώνουν τη δαιμονική κούκλα στο δωμάτιο με τα καταραμένα αντικείμενα, την τοποθετούν με ασφάλεια σε μία προθήκη και ζητούν την ευλογία ενός ιερέα.

Μία δαιμονική νύχτα τρόμου παραμονεύει όταν η 10χρονη κόρη τους, Τζούντι, και οι φίλες της επισκέπτονται το δωμάτιο, ξυπνάνε την Annabelle και όλα τα κακά πνεύματα που κατοικούν εκεί.

Στη νέα ταινία, η περιβόητη κούκλα έχει πολλούς φίλους και οι δημιουργοί είχαν στη διάθεση τους καταπληκτικούς χαρακτήρες για να εμπνευστούν, λίγοι εκ των οποίων είναι άνθρωποι.

Ο Πάτρικ Γουίλσον, που επιστρέφει στον ρόλο του Εντ Γουόρεν, λέει ότι ο ίδιος και η συμπρωταγωνίστρια του Βέρα Φαρμίγκα «αγαπάμε αυτούς τους ρόλους γιατί ξέρουμε ότι θα έχουμε δράμα με πολύ τρόμο, πολύ σκοτάδι, αλλά και στιγμές που δείχνουμε την άλλη πλευρά αυτού του ζευγαριού. Ειδικά σε αυτή την ταινία, ο ρόλος μας είναι κυρίως αυτός των τρυφερών γονιών της Τζούντι».

Δίπλα στον Γουίλσον, η Φαρμίγκα που υποδύεται τη Λορέν Γουόρεν για τέταρτη φορά προσθέτει ότι αυτό που της αρέσει σε αυτές τις ιστορίες «είναι η αγνότητα της αγάπης τους και πόσο συνδεδεμένοι είναι , πώς ισορροπούν μεταξύ τους. Αυτό και η ιδέα ότι η πίστη τους τούς δίνει δύναμη, σε αντίθεση με το σκοτάδι που αντιμετωπίζουν».

Ο σκηνοθέτης Γκάρι Ντάουμπερμαν απόλαυσε τη συνεργασία με τη Φαρμίγκα και τον Γουίλσον: «Η ευκαιρία να τους σκηνοθετήσω ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ξέρουν αυτούς τους χαρακτήρες πολύ καλά και έχουν φοβερές ιδέες  για το πώς να δουλέψουν πάνω σε μία σκηνή. Ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Δεδομένου ότι αυτή ήταν η πρώτη μου ταινία, ήταν υπομονετικοί και συνεργάσιμοι και ήταν ωραίο που τους είχα κοντά μου».

«Αnnabele Comes Home»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γκάρι Ντάουμπερμαν
  • Με τις φωνές των: Πάτρικ Γουίλσον, Βέρα Φαρμίγκα, ΜακΚένα Γκρέις, Μάντισον Άιζμαν, Κέιτι Σαρίφ
  • Διάρκεια: 104’
  • Διανομή: Tanweer

Αποφασισμένοι να εμποδίσουν την Annabelle από το να προκαλέσει τον όλεθρο, οι δαιμονολόγοι Εντ (Πάτρικ Γουίλσον) και Λορέν Γουόρεν (Βέρα Φαρμίγκα) κλειδώνουν τη δαιμονική κούκλα στο δωμάτιο με τα καταραμένα αντικείμενα, την τοποθετούν με ασφάλεια σε μία προθήκη και ζητούν την ευλογία ενός ιερέα.

Μία δαιμονική νύχτα τρόμου παραμονεύει όταν η 10χρονη κόρη τους, Τζούντι, και οι φίλες της επισκέπτονται το δωμάτιο, ξυπνάνε την Annabelle και όλα τα κακά πνεύματα που κατοικούν εκεί.

Στη νέα ταινία, η περιβόητη κούκλα έχει πολλούς φίλους και οι δημιουργοί είχαν στη διάθεση τους καταπληκτικούς χαρακτήρες για να εμπνευστούν, λίγοι εκ των οποίων είναι άνθρωποι.

Ο Πάτρικ Γουίλσον, που επιστρέφει στον ρόλο του Εντ Γουόρεν, λέει ότι ο ίδιος και η συμπρωταγωνίστρια του Βέρα Φαρμίγκα «αγαπάμε αυτούς τους ρόλους γιατί ξέρουμε ότι θα έχουμε δράμα με πολύ τρόμο, πολύ σκοτάδι, αλλά και στιγμές που δείχνουμε την άλλη πλευρά αυτού του ζευγαριού. Ειδικά σε αυτή την ταινία, ο ρόλος μας είναι κυρίως αυτός των τρυφερών γονιών της Τζούντι».

Δίπλα στον Γουίλσον, η Φαρμίγκα που υποδύεται τη Λορέν Γουόρεν για τέταρτη φορά προσθέτει ότι αυτό που της αρέσει σε αυτές τις ιστορίες «είναι η αγνότητα της αγάπης τους και πόσο συνδεδεμένοι είναι , πώς ισορροπούν μεταξύ τους. Αυτό και η ιδέα ότι η πίστη τους τούς δίνει δύναμη, σε αντίθεση με το σκοτάδι που αντιμετωπίζουν».

Ο σκηνοθέτης Γκάρι Ντάουμπερμαν απόλαυσε τη συνεργασία με τη Φαρμίγκα και τον Γουίλσον: «Η ευκαιρία να τους σκηνοθετήσω ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ξέρουν αυτούς τους χαρακτήρες πολύ καλά και έχουν φοβερές ιδέες  για το πώς να δουλέψουν πάνω σε μία σκηνή. Ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Δεδομένου ότι αυτή ήταν η πρώτη μου ταινία, ήταν υπομονετικοί και συνεργάσιμοι και ήταν ωραίο που τους είχα κοντά μου».

«Οι Αόρατες»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Les Invisibles)   

 

 

  • Είδος: Κωμωδία
  • Παραγωγή: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Λουί-Ζουλιέν Πετί
  • Με τους: Οντρέ Λαμί, Κορίν Μασιέρο, Νοεμί Λόβσκι, Ντέμπορα Λουκουμόεβα, Σάρα Σούκο, Πάμπλο Πόλι
  • Διάρκεια: 102’
  • Διανομή: Weird Wave

Με απόφαση του Δήμου, το κέντρο υποδοχής άστεγων γυναικών Envol πρόκειται να κλείσει.

Οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν μόνο τρεις μήνες στη διάθεσή τους για να επανεντάξουν στην κοινωνία, με κάθε τρόπο, τις γυναίκες που έχουν στη μέριμνά τους. Πλαστογραφούν, καταφεύγουν στο ψέμα και προσπαθούν να βρουν οποιοδήποτε «μέσο» για να ανασταλεί η απόφαση. Για αυτό το διάστημα, τα πάντα επιτρέπονται, αρκεί οι γυναίκες να «σωθούν».

Οι γυναίκες αποτελούν το 40% του άστεγου πληθυσμού της Γαλλίας. Δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει καθώς οι περισσότερες κρύβονται για να γλιτώσουν τη βία των δρόμων. Γι’ αυτό και γίνονται «αόρατες».

«Τον Αύγουστο του 2014 η Κλερ Λαζενί, που σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ για τις άστεγες γυναίκες («Αόρατες γυναίκες, ζώντας στους δρόμους») μου έδωσε το βιβλίο που είχε γράψει προκειμένου να ολοκληρώσει το ντοκιμαντέρ της. Εκεί καταγράφονται οι συναντήσεις της Κλερ με κοινωνικές λειτουργούς και άστεγες γυναίκες, οι έρευνές της, οι εκπλήξεις που βίωσε κατά τη διάρκεια των ερευνών όπως και η γνωριμία και η σχέση της με τις γυναίκες αυτές.

Το βιβλίο με εξέπληξε ευχάριστα. Δεν είχε καμία σχέση με τον πραγματολογικό, κοινωνιολογικό και βαρύ τόνο που περίμενα πως θα έχει, λόγω του θέματος. Αντιθέτως, με συνεπήρε η πολύ ανθρώπινη ιστορία που έχει μέσα της όλα τα στοιχεία της ιλαροτραγωδίας.

Οι γυναίκες αυτού του βιβλίου ήταν εξαιρετικά πολυεπίπεδες, συγκινητικές και ενίοτε αστείες, παρά την τραγική τους πορεία. Ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου μέσα σε δύο ώρες, νιώθοντας ταυτόχρονα τόσο προβληματισμένος όσο και χαρούμενος που, άμεσα, ζήτησα από την παραγωγό μου να μεριμνήσει τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου.

Ήμασταν πεπεισμένοι πως αυτές οι γυναίκες, οι τόσο εύθραυστες και αγωνιστικές συνάμα, θα αποτελούσαν το ιδανικό θέμα μιας ταινίας. Ανάμεσά τους βρίσκουμε γυναίκες όπως η Κατρίν, που έχει περάσει τα 50 και κοιμάται οπουδήποτε και η Ζουλί, που στα 25 της, αρνείται να αποδεχθεί την κατάστασή της», γράφει ο σκηνοθέτης Λουί-Ζουλιέν Πετί.

«Πρόσκληση σε Γεύμα Από Έναν Υποψήφιο Δολοφόνο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Murder by Death)      

 

 

  • Είδος: Κωμωδία, αστυνομικό
  • Παραγωγή: Αγγλία, Ιρλανδία Η.Π.Α. (1976) – σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες
  • Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μουρ
  • Με τους: Αϊλίν Μπρέναν, Τρούμαν Καπότε, Τζέιμς Κόκκο, Πίτερ Φολκ, Αλεκ Γκίνες, Ντέιβιντ Νίβεν, Πίτερ Σέλερς
  • Διάρκεια: 94΄
  • Διανομή: Seven Films

Οι πιο διάσημοι ντετέκτιβ του κόσμου προσκαλούνται σε μια μυστηριώδη, απομονωμένη έπαυλη για δείπνο, ένα επίσης μυστηριώδες βράδυ από έναν παράξενο, εκκεντρικό οικοδεσπότη.

Ο οικοδεσπότης ανακοινώνει στους προσκεκλημένους τους, ότι θα γίνει ένας φόνος μέσα στο σπίτι μέχρι τα μεσάνυχτα και εκείνοι καλούνται να λύσουν το μυστήριο. Η αμοιβή του νικητή είναι 1 εκατομμύριο δολάρια.

Την περιποίηση των καλεσμένων την αναλαμβάνει ο τυφλός μπάτλερ και η μουγκή μαγείρισσα.

Να ξεκινήσουμε, γράφοντας πως η «Πρόσκληση σε Γεύμα Από Έναν Υποψήφιο Δολοφόνο» αποτελεί μια από τις σπάνιες κινηματογραφικές εμφανίσεις του διάσημου συγγραφέα Τρούμαν Καπότε («Εν Ψυχρώ», «Πρόγευμα στο Τίφανις»), ο οποίος Καπότε υποδύεται τον εμπνευστή αυτής της πρόσκλησης και του δείπνου μετά φόνου.

Οι χαρακτήρες που απαρτίζουν την ντεντεκτιβική κομπανία είναι βασισμένοι στους γνωστούς, μυθιστορηματικούς χαρακτήρες των αμερικανικών noir  αστυνομικών διηγημάτων και αυτών της Αγκάθα Κρίστι, αλλά δεν φέρουν τα ίδια ονόματα.

Η ταινία του Αμερικανού, τηλεοπτικού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μουρ, ο οποίος έφυγε από την ζωή σε ηλικία 56 χρόνων το 1896 είναι το ντεμπούτο του σε ταινία μεγάλου μήκους και μάλιστα το σενάριο το υπογράφει ο σπουδαίος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος, τετράκις υποψήφιος για Όσκαρ, Νίλ Σάιμον.

Το ενδιαφέρον είναι, πως η ταινία είναι κωμωδία-παρωδία των αστυνομικών ταινιών του είδους με πλοκή εντελώς αστεία, αλλά η επιτυχία της κρύβεται στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.

Ο Νιλ Σάιμον, παρέμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων στο πλατό, για να κάνει μικροαλλαγές στο σενάριο μη τυχόν δεν αρέσουν στον Άλεκ Γκίνες, ο οποίος υποδύεται εξαιρετικά τον τυφλό μπάτλερ. Θα περάσετε όμορφα.       

«Το Ένστικτο της Ζωής»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Animal)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα – θρίλερ
  • Παραγωγή: Αργεντινή, Ισπανία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αρμάντο Μπο
  • Με τους: Γκιγιέρμο Φραντσέλα, Κάρλα Πίτερσον, Γκλόρια Καρά, Μαρτσέλο Σουμπιότο
  • Διάρκεια: 112’
  • Διανομή: Seven Films

Ο Αντόνιο (Γκιγιέρμο Φραντσέλα – καλός) είναι ευκατάστατος, συντηρητικός αστός που έχει την ζωή του άριστα ρυθμισμένη. Αγαπημένη, πενταμελής οικογένεια, καλή  δουλειά ως μάνατζερ παραγωγής στο εργοστάσιο παρασκευής κρέατος, όμορφο σπίτι, σύζυγο «αστέρι» δίπλα του, με την γιόγκα της και τις κοινωνικές δραστηριότητες και τέκνα μια χαρά και πάνω απ΄ όλα καλός άνθρωπος. Στο πρωινό τζόγκινγκ πέφτει ξαφνικά στον δρόμο ξερός και η ιατρική διάγνωση είναι νευρική ανεπάρκεια.

 Δυο χρόνια μετά ο Αντόνιο βρίσκεται στο ίδιο αστικό περιβάλλον με την οικογένεια δίπλα του υποστηρικτικά όσο εκείνος είναι αναγκασμένος να επισκέπτεται το νοσοκομείο και την μονάδα τεχνητού νεφρού μέχρι να βρεθεί συμβατός δότης για την απαιτούμενη μεταμόσχευση.

Η λίστα αναμονής μακριά, η γραφειοκρατία άκαμπτη και ο απελπισμένος νεφροπαθής, κατευθύνεται στην μαύρη αγορά, ανακαλύπτοντας μέσω Ίντερνετ ένα νεαρό, περιθωριακό ζευγάρι, που διατίθεται ο συμβατός, άνεργος Ελιάς να προσφέρει το νεφρό του στον πάσχοντα με αντάλλαγμα ένα σπίτι του γούστου της κοπέλας του, πλήρως επιπλωμένο. Ο Αντόνιο συμφωνεί.

Τα θέματα περιπλέκονται τόσο από την πλευρά του νεαρού δότη, όσο και από την οικογένεια του Αντόνιο, που για να σώσει την ζωή του είναι αναγκασμένος να ξοδέψει όλες τις οικονομίες του, εκπληρώνοντας την επιθυμία του Ελιά και της εγκύου Λούσι, παραλαμβάνοντας το πολυπόθητο νεφρό. Η φούσκα στην οποία ζούσε σκάει και ο θόρυβος είναι εκκωφαντικός.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ, Αργεντινός σεναριογράφος για το «Birdman», Αρμάντο Μπο (εγγονός του διάσημου ηθοποιού Αρμάντο Μπο και γιος του επίσης ηθοποιού Βίκτορ Μπο), στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του χειρίζεται για μια ακόμα φορά το ανθρώπινο δράμα πίσω από την κοινωνική δυναμική της ψευδαίσθησης με καύσιμο την ζωή και τον θάνατο.

Με συγκρατημένη κινητικότητα ο φακός του δημιουργεί ένα εργόχειρο καταστάσεων, κεντώντας παράλληλα και με τα νήματα του θρίλερ για να καταλήξει σε ένα φιλμικό αποτέλεσμα, που, βέβαια, το έχουμε δει αρκετές φορές.

Ο Γκιγιέρμο Φραντσέλα με τα περίεργα, σχεδόν γυάλινα μάτια, ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του Μπο και ως ο κυρίαρχος ήρωας της ιστορίας, που ανατρέπονται όλα τα δεδομένα της «τακτοποιημένης» ζωής του, νικάει το παρωχημένο και στέκεται αλώβητος έως το φινάλε της ταινίας. Με τον ελαφρύ, κοινωνικό διδακτισμό στο σενάριο, πως όλα δεν είναι χρήμα στη ζωή, αλλά και η πρόνοια πρέπει να είναι πιο ευαίσθητη σε τέτοιου είδους θέματα, οι υπερβάσεις στην πλοκή είναι σχεδόν αναμενόμενες.

Αυτό που ένας σεναριογράφος δεν προκύπτει και ευέλικτος σκηνοθέτης ή το αντίθετο, ο Μπο που κάνει την δουλειά των δυο εδώ, βλέπουμε την κυριαρχία της γραφής του, αλλά και την αδυναμία της προσαρμογής αυτής της δύναμης στην σκηνοθεσία. Λίγο το επιπόλαιο, λίγο το σάτρα πάτρα, το στήσιμο δεν ξεφεύγει από την τηλεοπτικά φιλοσοφία του «ψαγμένου» δράματος, παρότι τα πλάνα είναι κυρίως χολιγουτιανά, οι αδυναμίες είναι εμφανείς.

Ε, ο δικός μας Πάνος Κοκκινόπουλος δεν έχει κάτι να ζηλέψει από τον Αργεντινό Αρμάντο Μπο, τουλάχιστον σκηνοθετικά. Σεναριακά το «Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά και ο μετασχηματισμός του ανθρώπου σε κτήνος, εν ονόματι της επιβίωσης, σαφώς, είναι καθοριστικό σημείο αναφοράς στο κινηματογραφικό είδος.         

«Yesterday»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Ρομαντική κομεντί φαντασίας
  • Παραγωγή: Αγγλία(2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ
  • Με τους: Χιμές Πατέλ, Λίλι Τζέιμς, Εντ Σίραν, Κέιτ ΜακΚίνον
  • Διάρκεια: 116’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Ο μαυριδερός Τζακ Μάλικ (Χιμές Πατέλ- καλός), είναι ένας τραγουδοποιός που δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει από τον σωρό και το όνειρό του να πετύχει στη μουσική βιομηχανία μοιάζει να απομακρύνεται συνεχώς. Ο άσημος τραγουδοποιός ζει σε μια μικρή Βρετανική πόλη και οι προσπάθειες του για να σταθεί στο κεφαλόσκαλο της επιτυχίας και της φήμης γρήγορα ξεθωριάζουν, παρά την αφοσίωση και την υποστήριξη της καλύτερης παιδικής του φίλης, Έλι (Λίλι Τζέιμς – καλή).

Μετά από ένα μυστηριώδες γενικό blackout, ο Τζακ πέφτει σε χωροχρονικό λούπινγκ και όταν συνέρχεται ανακαλύπτει ότι βρίσκεται σε έναν κόσμο, που οι Μπίτλς δεν υπήρξαν ποτέ στο διεθνές μουσικό προσκήνιο, ούτε καν στην ανθρώπινη συλλογική μνήμη. Τους γνωρίζει μόνο Τζακ. Έτσι, λοιπόν ο νεαρός τραγουδιστής αρχίζει να ερμηνεύει τα τραγούδια του μεγαλύτερου συγκροτήματος όλων των εποχών στο Ίντερνετ, σε κοινό που δεν τους έχει ακούσει ποτέ, ενώ μοιράζει δωρεάν ένα σιντάκι με τις επιτυχίες του συγκροτήματος τραγουδισμένες από τον ίδιο.

Τις «πρωτότυπες» και εμπνευσμένες συνθέσεις του, ακούει ο διάσημος τραγουδοποιός της Αγγλίας Έντ Σίραν (παίζει τον εαυτό του), ο οποίος προσκαλεί τον Τζακ να σαπορτάρει μια συναυλία του στην οποία το πρόσωπο της βραδιάς γίνεται ο Τζακ και όχι ο Εντ Σίραν.

Πέφτουν οι δισκογραφικές εταιρείες επάνω του και με την βοήθεια της μάνατζερ Ντέμπρα (Κέιτ ΜακΚίνον – πολύ καλή), αρχίζει η μεταμόρφωση του Τζακ, που η φήμη του εκτοξεύεται στα ουράνια και ο ήχος των Μπίτλς για μια φορά ακόμα ξεσηκώνει την νεολαία.

Όμως, όσο πιο διάσημος γίνεται, τόσο κινδυνεύει να χάσει την Έλι, το μόνο πρόσωπο που πραγματικά πίστεψε σε αυτόν, ενώ παράλληλα προσπαθεί να ανακαλύψει, αφού δεν υπήρξαν ποτέ οι Μπίτλς, που στο καλό είναι τα μέλη του συγκροτήματος που στον κόμσο που βρίσκεται δεν έγιναν ποτέ διάσημοι.

Γοητευτική, γλυκιά, νοσταλγική η επιστροφή του Άγγλου σκηνοθέτη και παραγωγού Ντάνι Μπόιλ των επιτυχιών («Trainspotting 1 &2», «Η Παραλία», «127 Ώρες», «Slumdog Millionaire»).

Έπειτα από το χαμηλών προσδοκιών δεύτερο μέρος του «Τ2-Trainspotting» του 2017, προσγειώνεται ομαλά, χιουμοριστικά, και μελωδικά σε ένα εξυπνούλη σενάριο μουσικής και αγάπης από την καλή πένα του Ρίτσαρντ Κέρτις («Αγάπη Είναι», «Μπρίτζετ Τζόουνς», «Τέσσερεις Γάμοι και Μια Κηδεία», «Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ») απλά και μόνο ο Κέρτις και ο Μπόιλ να υπενθυμίσουν στους παλαιότερους και να ενημερώσουν τους νεότερους μουσικόφιλους, πως τα τραγούδια των Μπιτλς δεν γνωρίζουν εποχή, μήτε χρόνο, μήτε τόπο και είναι η επιτομή της ροκ, που μετασχημάτισε ριζικά τον χάρτη της σύγχρονης μουσικής.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο τα καταφέρνει καλά ο τηλεοπτικός, Αφρικανός, δεύτερης γενιάς Άγγλος ηθοποιός σαπουνόπερας  Χιμές Πατέλ, λαμβάνοντας το βάφτισμα του πυρός, ερμηνευτικά, σε μεγάλου μήκους ταινία και μάλιστα υπό της σκηνοθετικής μπαγκέτας του σπουδαίου Ντάνι Μπόιλ.

Το εφεύρημα του Άγγλου σκηνοθέτη είναι, ότι ο Πατέλ ως Τζακ δεν είναι το όμορφο μουτράκι που συνδυαστικά με τα υπέροχα τραγούδια των Μπιτλς θα λιποθυμήσει ο κόσμος και δη ο κοριτσόκοσμος –  εμφανισιακά είναι λίαν επιεικώς συμπαθής  – αλλά τον κυρίαρχο ρόλο της ταινίας τον κρατούν γερά οι διαχρονικές μελωδίες των «Σκαθαριών», που απ΄ όποιον κι αν είναι παιγμένες πάντα θα φυτεύονται βαθιά στο ανθρώπινο νοητικό και θα προκαλούν συγκίνηση, δέος, χαρά και φυσικά πανικό.

Επίσης υπάρχει και μια εμφάνιση έκπληξη του υπέροχου ηθοποιού Ρόμπερτ Κάρλαϊλ (του οποίου, by the way, το όνομα είναι ακαταχώρητο στα credits της ταινίας), που κυριολεκτικώς ζωντανεύει όλο το σενάριο και κερδίζει τις εντυπώσεις. Αν και γνωρίζω πως στις κριτικές που θα διαβάσετε όλοι θα σπεύσουν να προκάμουν (μην χάσουν!), προσωπικά θα το κρατήσω «τάφος» την έκπληξη, έτσι για να πάτε να δείτε την ταινία, εσείς οι φανατικοί Μπιτλόβιοι και να περάσετε όμορφα με τις μουσικές του Τζον, του Πολ, του Τζορτζ και του Ρίνγκο.

Για την ιστορία να αναφέρουμε, πως ο μισός και πάνω οικονομικός προϋπολογισμός της παραγωγής ξοδεύτηκε στα πνευματικά δικαιώματα των γνωστών τραγουδιών των Μπιτλς που ακούγονται στην ταινία. Γουστόζικη και η αφίσα της ταινίας με τον Τζακ να διασχίζει την Abbey Road ολομόναχος με την κιθάρα κρεμασμένη στην πλάτη…Καλόόόόοό!!!    

«Το Πρόστιμο μιας Αλίκης», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Σε μια χώρα που αγαπάει να καταβροχθίζει τα είδωλα της, την εκτίμησα κι εγώ λίγα χρόνια πριν. Αν ο χρόνος που περνά, φαίνεται στα μάτια μας, τότε τα μικρά, περίτεχνα μακιγιαρισμένα δικά της, δεν τον άφησαν να τα θολώσει. Πέρα απ τα τούλια και τα φώτα που οι οπερατέρ τοποθετούσαν μπροστά από τη μηχανή λήψης, η σπιρτάδα, η δουλειά, το δόσιμο ήταν μια μέθεξη στο δικό της βλέμμα.

Όταν η μητέρα της για να την κάνει να αποτραβηχτεί απ το ρόλο που θα έπαιζε για σαράντα και πλέον χρόνια, της είπε πως η δουλειά αυτή χρειάζεται πολύ ωραία πρόσωπα για να τα αγιοποιήσει και μετά να τα καταβροχθίσει, εκείνη έτρεξε στον καθρέφτη της. Κοιτάχτηκε για πολύ ώρα μα ο υπερβάλλων ναρκισσισμός της δεν την άφησε να πνιγεί στα θολά νερά του κατόπτρου. Έσκασε ένα χαμόγελο και από το μικρό «Ποντικάκι» ξεπρόβαλε ένας κύκνος.

Όσοι την κατηγορήσαμε για το ατάλαντο της, διαψευσθήκαμε είκοσι και πλέον χρόνια μετά το θάνατο της. Ο τόπος που είχε περάσει ένα πόλεμο και κατόπιν έναν εμφύλιο ίσως να μη χωρούσε το «χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο», μα εκείνη μας αποστόμωσε με το «τράβα μπρος». Αν ζούσε τα χρόνια της δικής μας κρίσης και έβλεπε τα δεινά μας δεν θα έκανε εκπτώσεις, δεν θα κρατούσε μια απολαυστική γωνίτσα στη ζωή.  Θα μας δάνειζε από το αγέραστο παρόν της, το μέλλον μας.

Μα νομίζω πως το κάνει και σήμερα. Αν κάποιος καταφύγει στα κοινωνικά δίκτυα θα μετρήσει ή μάλλον δεν θα καταφέρει να καταγράψει τις σελίδες που αναφέρονται σε αυτήν.

Αν αυτή η γυναίκα που θα μπορούσε ίσως να σταθεί στο διεθνές στερέωμα γιατί κουβάλαγε τη στόφα της σταρ μέσα της, είτε η μηχανή έγραφε είτε όχι, εκείνη προτίμησε να είναι πρώτη στο χωριό και όχι δεύτερη στην πόλη. Οι μισοί τη λάτρεψαν, οι άλλοι μισοί τη μίσησαν. Μα ήξερε πολύ καλά πως αγάπη και μίσος πορεύονται αντάμα. Άλλωστε πως μπορείς να αντισταθείς στο πλεονέκτημα μιας αέναης παιδικότητας;

Η Αλίκη κατασκεύασε ένα είδωλο με πολύ κόπο, δεν πρόκαμε τις προσωπικές απολαύσεις, ατσαλώθηκε απέναντι στις επιθέσεις, διασφάλισε τον τόπο της πείρας. Δεν κουράστηκε να μεταβαίνει από επιτυχία σε επιτυχία. Σαν να έριχνε νερό στον πίθο των Δαναίδων, όσο κι αν ο δικός της ήταν ξέχειλος. Μόλις ο ένας θρίαμβος τέλειωνε τη θέση του θα έπρεπε να πάρει ένας καινούργιος, σαν μια δίψα που της έκαιγε το λαιμό.

«Η ευφυΐα αποτελεί βασικό στοιχείο της ευτυχίας» γράφει ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη. Μια Αντιγόνη που το κορίτσι αφημένο στα χέρια του Βολανάκη, πάτησε το κοίλο της Επιδαύρου και εκεί το αδηφάγο κοινό της σαν να περίμενε το διασυρμό της και η κριτική την ισοπέδωσή της. Το 2018 ο Γεωργουσόπουλος θα παραδεχτεί: «Η Βουγιουκλάκη όταν πήγε στην Επίδαυρο, δεν έφταιγε για τίποτα. Είχε τα προσόντα για να πάει. Είχε μια θηριώδη τεχνική».

Το Αλικάκι ακόμα και σήμερα έχει αφήσει την  πόρτα της διάπλατα ανοιχτή στις ζωές μας. Χωρίς κανόνες και savoir vivre. Μέσα απ το πανί μάς προσεγγίζει με την ευθυμία, την τσαχπινιά, το μπρίο της. Ο χρόνος των επισκέψεων δεν είναι ποτέ ακατάλληλος.