fbpx

«Eurovision: Η «Βασίλισσα» Γυμνή», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Madonna: η πτώση μιας «βασίλισσας» για γέλια 

Όπως στο παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά», όπου φώναξε το παιδάκι: «Μα ..ο βασιλιάς είναι γυμνός», έτσι άκουσα τον ψίθυρο να διαπερνάει την κοινή γνώμη, αν και η πλειοψηφία λούφαξε, το μήνυμα ακούστηκε δυνατά κι ολοκάθαρα, σα να το φώναξε ένα παιδί:

«Η βασίλισσα είναι παράφωνη».

Η «βασίλισσα» της ποπ είναι και πάντα ήταν κακή τραγουδίστρια.

Σας πληροφορώ ότι η «βασίλισσα ποπ» δεν ήταν ποτέ καλύτερη ως τραγουδίστρια απ’ ότι είδε κι άκουσε το κοινό της Eurovision. Με ικανοποίηση πρόσεξα ότι η κατακραυγή είναι γενική στα μέσα. Η Μαντόνα, το αρχέτυπο για κάθε σαχλή ατάλαντη πιτσιρίκα, πιτσιρίκο ή gay ελευθερίων ηθών που θέλει να γίνει σταρ, no matter what, αποκαλύφθηκε, αποκαθηλώθηκε.

«Να είσαι ο εαυτός σου!»

Να λοιπόν, ψωνισμένα αγοράκια και κοριτσάκια-στάρλετς, μπορείτε να γίνετε από τοπικές φιρμίτσες στη χώρα σας, όπως ο κάθε Ρουβάς, ή και διεθνείς ακόμα, όπως η κάθε Lady Ga Ga ή Madonna. 

Γνωρίζετε ήδη  τα σοφά λόγια των ήδη εστεμμένων, ο Τύπος διαλαλεί τέτοια σοφά λόγια, όπως αυτά τα ειλικρινέστατα λόγια της Madonna όταν πρωτοέσκασε με το χιτ «Σαν παρθένα» (Like a virgin’): «Πάντα (!) σκεφτόμουν το χάσιμο της παρθενιάς μου ως μια κίνηση καριέρας», ταδε έφη Madonna.

Ο δρόμος σας θα περάσει από τις κλίνες βρυκολάκων της διαφθοράς, το γνωρίζετε ήδη, ξέρω μάλιστα αμέτρητους ηθικότατους ανθρώπους που σε συζητήσεις ακόμη υποστηρίζουν την αποφασιστικότητά σας! «Ναι μεν θα κρεβατωθώ με τα γκόλουμ, αλλά θα πετύχω το σκοπό μου! Θα γίνω σταρ! Σταρ!»

Τι κι αν δεν έχεις φωνή, ταλέντο. Λεπτομέρειες. Θα σου φέρουν τους κατάλληλους. Όπως αυτόν τον καμμένο που συνόδευε την ξοφλημένη «βασίλισσα» στην καταστροφική κάθοδό της απ’ τα σκαλιά της eurovision σφαγιάζοντας το «Like a prayer», (θα μπορούσε να το αποφύγει με full playback), σε αστείο, παραφουσκωμένο στυλιζάρισμα α λα Game of Thrones – μόνο για να γελοιοποιηθεί αντί για να εντυπωσιάσει.

The freak-ier the better

Και ναι, αν όλα πάνε καλά, αν είσαι τυχερός/η δηλαδή, (αφού υπάρχουν μυριάδες πρόθυμα ψώνια σαν εσένα), αναλόγως τα σεξουαλικά κέφια των βρυκολάκων δηλαδή και της δικιάς σου ικανότητας να «πλασάρεις την πραμάτεια σου», να: θα βρεθείς να τραγουδάς κάπου όπως η eurovision, θα βγάλεις και λεφτά με τη σέσουλα (αν προσέχεις) κι αν παραείσαι και άφωνος/η μην ανησυχείς… τα media θα σε στηρίξουν.

Τι κι αν μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα βομβαρδίζουν σχολεία, εσύ μένεις προσηλωμένος/η στο μεγάλο όραμα: «Να είσαι ο εαυτός σου, τόλμησε»! Δίπλα σου γκροτέσκοι άγγελοι όπως η «Κοντσίτα» κι η «Ντάνα Ιντερνάσιοναλ» θα πλασάρονται ως άγγελοι – τι λέω –  ως «Σωτήρες του Κόσμου» με το ηχηρό, αυτονόητο και για τον πιο κουτό, σύνθημα «Να είσαι ο εαυτός σου, τόλμησε»!

Όλοι ενωμένοι σ’ ένα κιτς gay-ised όραμα με κακή μουσική υπόκρουση.

The freak-ier the better, «Όσο πιο εξωφρενικό τόσο το καλύτερο», είναι σίγουρο ποντάρισμα:

Γίνε καραγκιόζης, γίνε μια ανθρώπινη καρικατούρα-κόμικ. Θα πετύχεις.

Είσαι γελοίος/-α;

Έχεις ακόμη περισσότερες πιθανότητες. Δες την Ga Ga, δες την περσινή νικήτρια της eurovision: αν η κοπελίτσα αυτή δεν πρέσβευε το γελοίο, τότε παρακαλώ κάποιος να μου εξηγήσει τι ήταν αυτο; «Να είσαι ο εαυτός σου, τόλμησε»!

Βάζω στοίχημα: οποιαδήποτε χρονιά πάει κάποιος «καλλιτέχνης» ή κάποιο γκρουπ με κραυγαλέα καραγκιοζίστικες ενδυμασίες και συμπεριφορά ή θα κερδίσει ή το λιγότερο, θα γίνει είδηση πανευρωπαϊκού βεληνεκούς. Γίνε καραγκιόζης και θα ‘πετύχεις. The freakier the better. Το τραγούδι δεν έχει καμία σημασία.

Πολλοί «διεθνείς», ακόμη και ισραηλινοί καλλιτέχνες και γκρουπς μποϋκοτάρουν το Τελ Αβιβ για συναυλίες, όπως παλιότερα το «Sun City» της Νότιας Αφρικής, με το άπαρτχάϊντ, έπεφταν μάλιστα και βαριά πρόστιμα από ενώσεις καλλιτεχνών! 

Έτσι, οι αμοιβές που έρχονται από εκεί είναι μεγαλύτερες και δελεαστικές.

Ήταν μια προκλητικά κακή Eurovision -μόνο οι Ισλανδοί στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων- με πολλά άλλα στοιχεία που δεν αναφέρω εδώ για να μην τα διαφημίσω, και η επίσημη πτώση της πολυδιαφημισμένης τέως τσοντο-βασίλισσας της ποπ ήταν το κερασάκι.

«Υπερβόρειοι και Απόλλων», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης, ο Ευπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

«Φοίβε βασιλεύ, όταν στην θάλασσα την κυκλική, η Σεβαστή Θεά Λητώ γεννοῦσ’ ἐσένα, τόν ὀμορφότερο  μεταξύ  τῶν ἀθανάτων, αγγίζοντας με τα χέρια της μιά λυγερή φοινικιά, ολόκληρη η απέραντη  Δήλος, γέμισε από θείες ευωδιές και γέλασε η πελώρια γη κι αναγάλλιασε τῆς αφρισμένης θάλασσας ο βαθύς πόντος» (Θέογνις)

«…   Ταῦτα μὲν δὴ ἔχει τρόπον τὸν εἰρημένον: ἐς δὲ τὸν ἀγῶνα τὸν Ὀλυμπικὸν λέγουσιν Ἠλείων οἱ τὰ ἀρχαιότατα μνημονεύοντες Κρόνον τὴν ἐν οὐρανῷ σχεῖν βασιλείαν πρῶτον καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ ποιηθῆναι Κρόνῳ ναὸν ὑπὸ τῶν τότε ἀνθρώπων, οἳ ὠνομάζοντο χρυσοῦν γένος: Διὸς δὲ τεχθέντος ἐπιτρέψαι Ῥέαν τοῦ παιδὸς τὴν φρουρὰν τοῖς Ἰδαίοις Δακτύλοις, καλουμένοις δὲ τοῖς αὐτοῖς τούτοις καὶ Κούρησιν: ἀφικέσθαι δὲ αὐτοὺς ἐξ Ἴδης τῆς Κρητικῆς, [πρὸς] Ἡρακλέα καὶ Παιωναῖον καὶ Ἐπιμήδην καὶ Ἰάσιόν τε καὶ Ἴδαν: τὸν δὲ Ἡρακλέα παίζοντα–εἶναι γὰρ δὴ αὐτὸν πρεσβύτατον ἡλικίᾳ–συμβαλεῖν τοὺς ἀδελφοὺς ἐς ἅμιλλαν δρόμου καὶ τὸν νικήσαντα ἐξ αὐτῶν κλάδῳ στεφανῶσαι κοτίνου: παρεῖναι δὲ αὐτοῖς πολὺν δή τι οὕτω τὸν κότινον ὡς τὰ χλωρὰ ἔτι τῶν φύλλων ὑπεστρῶσθαι σφᾶς καθεύδοντας. Κομισθῆναι δὲ ἐκ τῆς Ὑπερβορέων γῆς τὸν κότινόν φασιν ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέους ἐς Ἕλληνας, εἶναι δὲ ἀνθρώπους οἳ ὑπὲρ τὸν ἄνεμον οἰκοῦσι τὸν Βορέαν. 

Πρῶτος μὲν ἐν ὕμνῳ τῷ ἐς Ἀχαιίαν ἐποίησεν Ὠλὴν Λύκιος ἀφικέσθαι τὴν Ἀχαιίαν ἐς Δῆλον ἐκ τῶν Ὑπερβορέων τούτων: ἔπειτα δὲ ᾠδὴν Μελάνωπος Κυμαῖος ἐς Ὦπιν καὶ Ἑκαέργην ᾖσεν, ὡς ἐκ τῶν Ὑπερβορέων καὶ αὗται πρότερον ἔτι τῆς Ἀχαιίας ἀφίκοντο [καὶ] ἐς Δῆλον: Ἀριστέας [γὰρ] ὁ Προκοννήσιος–μνήμην ἐποιήσατο Ὑπερβορέων καὶ οὗτος–τάχα τι καὶ πλέον περὶ αὐτῶν πεπυσμένος εἴη παρὰ Ἰσσηδόνων, ἐς οὓς ἀφικέσθαι φησὶν ἐν τοῖς ἔπεσιν. Ἡρακλεῖ οὖν πρόσεστι τῷ Ἰδαίῳ δόξα τὸν τότε ἀγῶνα διαθεῖναι πρώτῳ καὶ Ὀλύμπια ὄνομα θέσθαι: διὰ πέμπτου οὖν ἔτους αὐτὸν κατεστήσατο ἄγεσθαι, ὅτι αὐτός τε καὶ οἱ ἀδελφοὶ πέντε ἦσαν ἀριθμόν.

Δία δὴ οἱ μὲν ἐνταῦθα παλαῖσαι καὶ αὐτῷ Κρόνῳ περὶ τῆς ἀρχῆς, οἱ δὲ ἐπὶ κατειργασμένῳ ἀγωνοθετῆσαί φασιν αὐτόν: νικῆσαι δὲ ἄλλοι τε λέγονται καὶ ὅτι Ἀπόλλων παραδράμοι μὲν ἐρίζοντα Ἑρμῆν, κρατήσαι δὲ Ἄρεως πυγμῇ. Τούτου δὲ ἕνεκα καὶ τὸ αὔλημα τὸ Πυθικόν φασι τῷ πηδήματι ἐπεισαχθῆναι τῶν πεντάθλων, ὡς τὸ μὲν ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος τὸ αὔλημα ὄν, τὸν Ἀπόλλωνα δὲ ἀνῃρημένον Ὀλυμπικὰς νίκας.» (Παυσανίας Ηλιακά Α’)

Μία από τις πλέον αινιγματικές παραδόσεις τής μυθολογίας μας σχετίζεται με τους Υπερβορείους και την μυθική χώρα τους, την οποίαν κάθε φθινόπωρο επεσκέπτετο ο θεός Απόλλων με το ιπτάμενο άρμα του, το οποίο έσερναν Κύκνοι και επέστρεφε πάλι την άνοιξη στην Δήλο και στους Δελφούς. Η ἐπιστροφή τού Απόλλωνος εορτάζετο στους Δελφούς κάθε εαρινή ισημερία, με τα «Θεοφάνια» ενώ υπήρχε και ο Αστραφτερός Κύκνος που συμβόλιζε το προαναφερθέν ιπτάμενο άρμα του θεού.

Οι μελέτες που ασχολήθηκαν με το θέμα των Υπερβορείων, τοποθετούν αυτόν τον μυθικό λαό γενικώς και αορίστως στο βόρειο ημισφαίριο τού πλανήτη, ενώ κάποιες πιο ειδικές αναφορές μιλούν για Γροιλανδία, Σκανδιναβία, Βαλτική, Ρωσία, Σιβηρία, για Σκύθες, για Μασαγέτες κ.α. Υπάρχουν βέβαια και πιο εξεζητημένες μελέτες για την Υπερβορεία, όπως η άποψη ότι ήταν κάποιο νησί (πάντοτε τοποθετημένο στην Αρκτική ζώνη) το οποίο καταποντίστηκε. Εικάζεται ότι οι έρευνες του Γιούργκεν Σπάνουθ * το 1961, στον 54ο παράλληλο, αποσκοπούσαν στην ανεύρεση της υποτιθέμενης καταποντισμένης Υπερβορείας ·  όμως οι δώδεκα δύτες και οι πέντε βατραχάνθρωποι της αρχαιολογικής αποστολής δε βρήκαν τίποτα.

Στην αρχαία Ελλάδα βέβαια υπήρχε η γνώση για τις περιοχές της Αρκτικής ζώνης και των συνθηκών που επικρατούν εκεί, όπως για παράδειγμα η αναφορά του Ηροδότου ότι στους Υπερβορείους η μέρα διαρκεί έξι μήνες.

Ο Ηρόδοτος έκανε αυτή την δήλωση διότι γνώριζε και για τις συνθήκες της Αρκτικής και για τους Υπερβορείους και υπέθεσε ότι οι τελευταίοι, ως «Υπέρ-Βόρειοι», και παίρνοντας την στενή ερμηνεία αυτού τού όρου, κατοικούν στον απώτατο βορρά, στην Αρκτική. Δεν πρέπει να ξεχνούμε βεβαίως και τον θαλασσοπόρο Πυθέα από την Μασσαλία, που ήταν συν τοις άλλοις μεγάλος γεωγράφος, αστρονόμος και μαθηματικός, ο οποίος ταξιδεύοντας στον βορρά πρέπει να έφθασε μέχρι  την Γροιλανδία.

Υποθέτοντας δε ότι όντως οι Υπερβόρειοι είναι Γροιλανδοί ή Σκανδιναβοί ή Σκύθες ή Μασαγέτες,  ερχόμαστε σε σύγκρουση με την αρχαιοελληνική γραμματεία που αναφέρει ότι οι Υπερβόρειοι μιλούσαν Ελληνικά!

Διαβάζουμε στον Διόδωρο: «Έχειν δε τους Υπερβορείους τίνα διάλεκτον, και προς τους Έλληνας οικειότατα διάκεισθαι…».

Οι Υπερβόρειοι λοιπόν είναι Έλληνες, αδέλφια μας, όλοι ιερείς και λάτρεις του Απόλλωνος του οποίου «…η αληθινή κατοικία… βρίσκεται ανάμεσα στούς Υπερβορείους, σε μια χώρα Αιώνιας Ζωής…» όπως αναφέρει και ο Πλάτων. Βέβαια Αιώνια Ζωή και Αιώνια Ευτυχία δεν υπάρχει στις εσχατιές του βορρά, ούτε είναι ασφαλώς ένας παντοτινός καταπράσινος τόπος με ανέσπερο φως χωρίς να γνωρίζει ποτέ χειμώνα και πολύ περισσότερο ένας τόπος με δυο ετήσιες σοδειές, όπως τον θέλει η Ελληνική Μυθολογία.

Από τα ανωτέρω θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Υπερβορεία δεν ανήκει στις βόρειες πολικές περιοχές· δεν βρίσκεται κάν στον πλανήτη Γη.  Και ως προς αυτό μας πληροφορεί σχετικά ο μεγάλος λυρικός αλλά και μύστης ποιητής Πίνδαρος: «Την θαυμαστήν οδόν την άγουσαν εις τας πανηγύρεις των Υπερβορείων ούτε πεζός, ούτε δια πλοίων ερχόμενος θα δυνηθής να εύρης…»

Εφόσον λοιπόν ο δρόμος που οδηγεί στους Υπερβορείους δεν υφίσταται ούτε δια ξηράς, ούτε δια θαλάσσης, άρα ο μόνος δρόμος που απομένει είναι ο εναέριος δρόμος τον οποίο για να τον διασχίσεις χρειάζεται να διαθέτης – τι άλλο; –  ιπτάμενα σκάφη!

Επομένως οι Υπερβόρειοι ανήκουν σε χώρους κοσμικούς, οι οποίοι μέσω του μύθου του Περσέως, εντοπίζονται στους αστερισμούς του βορείου ημισφαιρίου τού ουρανού. Κατωτέρω θα αντιπαραβάλουμε

την μυθολογική εκδοχή που θέλει τον Περσέα να επισκέπτεται τους Υπερβορείους για να λάβει βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουσή του με την Μέδουσα, με τους βορείους αστερισμούς, για να εντοπίσουμε ειδικότερα αυτούς στους οποίους θα δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή.

Εν συνεχεία ο Πίνδαρος μάς γνωστοποιεί τα αίτια της Αιωνίου Ευτυχίας των Υπερβορείων αναφέρων ότι άν και είναι άνθρωποι εντούτοις δεν προσβάλλονται ποτέ από νοσήματα, ούτε μάλιστα υπόκεινται στην διαδικασία τής γηράνσεως τών κυττάρων τους και κατά συνέπειαν είναι αθάνατοι. Αναφέρει σχετικώς: «Ούτε ασθένειαι ούτε το απαίσιον γήρας προσβάλλουν την ιερά ταύτην γενεάν, χωρίς δε πόνον και μακράν των μαχών ζούν… Εις τών ευτυχών τούτων ανθρώπων το έθνος ήλθε άλλοτε τής Δανάης ο υιός (ο Περσέας)…».

Ο Πλάτων εξηγεί την αθανασία των Ολύμπιων προπατόρων μας όταν αναφέρει πώς η διατήρησις της συνοχής τους οφείλεται στο γεγονός πως η συγκόλλησις των τεσσάρων στοιχείων του Σύμπαντος (Γη, Ύδωρ, Πυρ, Αήρ), που αποτελούν την προαναφερθείσα συνοχή τους, έγινε με Δεσμούς Άλυτους (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό).  

Εφόσον λοιπόν οι Υπερβόρειοι είναι αθάνατοι και εφόσον αυτό προϋποθέτει «Αλύτοις Δεσμοίς» εν τη συνοχή τους και εφόσον είναι Έλληνες Αδελφοί μας, συνεπάγεται ότι είναι και αυτοί κάποιοι από τους (χιλιάδες) Ολυμπίους.

Πάλιν ο Πίνδαρος μάς πληροφορεί για τον σύνδεσμο που ενώνει τούς Ελλανίους εν τη Ελλανία, με τους Ελλανίους Ολυμπίους: «Υπάρχει μία φυλή ανθρώπων, μία φυλή θεών. Έχουν και οι δύο πνοήν ζωής από μία μόνον μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μάς κρατούν μοιρασμένους και η μία είναι τα τίποτε, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη ακρόπολη. Και όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυία και δύναμη, με τους αθανάτους, κι ας μην ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα…».

Στην περίπτωση που μελετούμε και συμφώνως προς την ελληνική παράδοση, ο σύνδεσμος δεν είναι άλλος από τον θεό Απόλλωνα. Αξίζει να αναφέρουμε κάποια στοιχεία από την μυθολογία μας που συνδέουν τον Απόλλωνα με τους Υπερβορείους πριν ακόμα την γέννησή του.

Κατά την παράδοση, η μητέρα του θεού, η Λητώ, γεννήθηκε στη χώρα των Υπερβορείων γεγονός που αμέσως την κατατάσσει στο έθνος αυτό. Όταν πλησίαζε η ώρα της γέννησης τού θεού τού Φωτός, η Υπερβορεία Λητώ μετέβη στην Δήλο συνοδευομένη από τις δύο Υπερβόρειες  παρθένες  Άργη και Ώπιδα (για την ιστορία θα πρέπει να πούμε ότι η νήσος Δήλος ήτο «άδηλος» δηλ. αφανής  διότι βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, με προορισμό όμως να αναδυθή με προσταγή του Διός για χάρη τής επιτόκου Λητούς και να καθαγιασθή με την γέννηση του θεού). Άλλες δύο Υπερβόρειες παρθένες αργότερα, η Λαοδίκη και η Υπερόχη έφθασαν στο νησί προσφέροντας «δώρα».

Βέβαια όλη αυτή η μυθιστορία είναι γεμάτη από κώδικες όπως κώδικες είναι και οι τάφοι των δύο παρθένων (της Λαοδίκης και της Υπερόχης) που βρέθηκαν στην Δήλο και διεμορφώθησαν κοντά στον ιερό περίβολο της Αρτέμιδος.  Και λέγω ότι οι τάφοι τους είναι κωδικοποιημένα σημεία, διότι μετά τον «θάνατο» τον δύο κοριτσιών, σταμάτησε και οποιαδήποτε -άμεση- επαφή μεταξύ των Υπερβορείων και των κατοίκων του νησιού.

Πιθανώς οι τάφοι των δύο Υπερβορείων παρθένων να σχετίζονται με τον λοιμό που έπληξε τους Αθηναίους το 425 π.Χ. και να χρησιμοποιήθηκαν ως μέσον καθάρσεως προς εξευμενισμόν τού Απόλλωνος. Πάντως κανένας τάφος Δηλίου δεν έπρεπε να μείνει στο νησί και έτσι το νεκροταφείο του νησιού μετεφέρθη στο γειτονικό νησί Ρηνεία. Επίσης, ως μέσον καθάρσεως, απαγόρευαν στις εγκυμονούσες να γεννήσουν στην Δήλο και έτσι αυτές πήγαιναν, όταν έφθανε η ώρα της γέννας, στην Ρηνεία.

Ο θεός Απόλλων είναι γνωστός για την ασύγκριτη ευστοχία του στην τοξοβολία· τα βέλη του δεν αστοχούν ποτέ. Αυτή του τήν ικανότητα χρησιμοποίησε για να εκδικηθεί τους Κύκλωπες τους οποίους θεώρησε ως υπαιτίους για τον θάνατο τού υιού του Ασκληπιού. Με μεγάλη επιδεξιότητα στόχευσε με το τόξο του και με ένα και μοναδικό βέλος σκότωσε όλους τούς Κύκλωπες. Μετά από το φονικό, το βέλος πέταξε μόνο του(;) και κρύφτηκε στον ναό του Απόλλωνος στην χώρα τών Υπερβορείων.

Αυτό το ιπτάμενο βέλος χάρισε ο θεός στον Υπερβόρειο ιερέα Άβαρι πάνω στο οποίο μετεφέρθη για το ταξίδι του από την Υπερβορεία στην Δήλο.  Ο Άβαρις επεσκέφθη τον πλανήτη μας στην εποχή του Πυθαγόρου, με τον οποίο είχε και επαφή και σε αυτό το γεγονός εντοπίζεται η καταγωγή του Πυθαγόρου, αλλά και του εκ Σύρου διδασκάλου του Φερεκύδου, στους Υπερβορείους.

Η σχέσις άλλωστε του Πυθαγόρου με τον Υπερβόρειο Απόλλωνα διαφαίνεται όταν ο Άβαρις συνάντησε τον Πυθαγόρα και τον «νόμισε» για τον ίδιο τον θεό «…για τον θεό του οποίου ήταν ιερέας..» αναφέρει σχετικά ο Ιάμβλιχος, στα κείμενα τού οποίου μπορούμε επίσης να διαβάσουμε: «Αυτοί λοιπόν θεωρούν ότι αυτή είναι η πίστη των δικών τους αντιλήψεων, γιατί ο πρώτος που διακήρυξε αυτά δεν ήταν κανείς τυχαίος, αλλά ο θεός, και ένα από τα Ακούσματα είναι αυτό: ποιος είσαι Πυθαγόρα; Επειδή ισχυρίζονται πως ήταν ο Απόλλωνας ο Υπερβόρειος. Αποδείξεις δε αυτού είναι ότι σε αγώνα, αφού σηκώθηκε, έδειξε το μηρό του χρυσό και τον Άβαρι τον Υπερβόρειο φιλοξενούσε και πήρε από αυτόν ένα ακόντιο (βέλος) με το οποίο αυτός ταξίδευε μέσα στον αιθέρα».

Και αλλού:  «(Ο Άβαρις) χάρισε στον Πυθαγόρα ένα βέλος το οποίο κρατούσε όταν βγήκε από το ιερό. Αυτό θα ήταν χρήσιμο σε αυτόν για όσες δυσκολίες θα συνέβαιναν κατά την τόσο μεγάλη περιπλάνηση. Πάνω σε αυτό λοιπόν ιππεύοντας θα μπορούσε να διαβεί τα αδιάβατα».

Επίσης: «Αιθεροβάτης είναι το επίθετο του Άβαρι, γιατί σε αυτόν εδωρήθη ακόντιο (βέλος) από τον Υπερβόρειο Απόλλωνα και μεταφερόμενος πάνω σε αυτό… διέβαινε τα αδιάβατα, βαδίζοντας, κατά κάποιον τρόπο, στον αέρα, πράγμα το οποίο υπέθεσαν μερικοί ότι είχε κάνει και ο Πυθαγόρας…».

Το φονικό-ιπτάμενο βέλος είναι φυσικά, όπως και το ιπτάμενο άρμα τού Απόλλωνα που σέρνουν Κύκνοι, σκάφος που έχει την δυνατότητα διαστρικών ταξιδιών. Σχετικά με τα ανωτέρω αναφέρει και ο Raymond Drake στο βιβλίο του Gods and Spacemen in Greece and Rome  (τίτλος στα ελληνικά: Διαστημάνθρωποι και Ιπτάμενοι Δίσκοι στην Ελλάδα).

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι «Διαστημάνθρωποι» κατά τον Drake, είναι οι θεοί των Αρχαίων Ελλήνων. Αναφέρει λοιπόν ο Άγγλος συγγραφέας: «…Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος έγραψε ότι ο Πυθαγόρας πήρε τις γνώσεις του από τον Υπερβόρειο Δρυϊδη Άβαρι, τον ιερέα του Απόλλωνα, που δεν έτρωγε γήινες τροφές και ταξίδευε στον αέρα πάνω στο Βέλος του Απόλλωνος, υπονοώντας έναν διαστημάνθρωπο… Ο Πυθαγόρας μίλησε επίσης για επικοινωνία με τους θεούς· οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο σοφός είχε μεταφερθεί κατά κάποιο θαυμαστό τρόπο γύρω από γη, ένας υπαινιγμός για τη φιλία του με πλάσματα του διαστήματος…».

Φεύγοντας από την Υπερβορεία ο Απόλλων, όπου είχε καταφύγει μετά τη γέννησή του, επισκέπτεται τους Δελφούς, το μέρος στο οποίον επρόκειτο να ιδρυθεί το ομώνυμο μαντείο. Κατά μίαν εκδοχή τού μύθου, ιδρυτής τού μαντείου θεωρείται ο Ωλήν. Για τον Ωλήνα λέγεται ότι έγραψε η ποιήτρια και ιέρεια των Δελφών, Βοιώ (σκεφθείτε καί τήν σχέσιν μέ τήν Βοιωτία…), που υπήρξε σύζυγος τού Ακταίου (βασιλέως των Αθηνών) και μητέρα τού επικού ποιητού Παλαιφάτου.

Στην Βοιώ έχει αποδοθεί το έργον «Ύμνος στον Απόλλωνα» όπου αναφέρει πώς το δελφικό μαντείο ιδρύθηκε από τους Υπερβορείους και ότι ο πρώτος μάντης ήταν ο Ωλήν, που από τον Ησύχιο και τον Σούδα αποκαλείται «Δυμαίος» ή «Λύκιος» ή «Υπερβόρειος». Ο Ωλήν θεωρείται επίσης και ο εφευρέτης τού δακτυλικού εξαμέτρου. Μαζί με τον Υπερβόρειο Ωλήνα, ήρθαν ως υπερασπιστές τού μαντείου οι Υπερβόρειοι Υπέροχος και Λαόδοκος (τά αρσενικά ονόματα τών δύο Υπερβορείων Παρθένων πού συνώδευσαν τήν Λητώ στήν Δήλο)

Όπως είπαμε οι Υπερβόρειοι είναι Έλληνες Αδελφοί μας τού βορείου ημισφαιρίου τού ουρανίου θόλου. Σε ποιους όμως αστερισμούς εντοπίζονται; Θα πάρουμε την απάντηση από τους πρωταγωνιστές τού μύθου του Περσέως.

Όμως πρώτα θα πρέπει να πούμε λίγα λόγια για την επίσκεψη του Ήρωος στις περιοχές των Υπερβορείων από τους οποίους έλαβε βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουσή του με την Μέδουσα.

Οι Υπερβόρειοι τού προσέφεραν το σπαθί που προορίζετο για τον αποκεφαλισμό του φοβερού τέρατος, καθώς επίσης και την περικεφαλαία από σκυλίσιο δέρμα πού θα τόν έκαμνε κατά βούλησιν αόρατο. Φύλακας-Άγγελος του Περσέως αναλαμβάνει η θεά Αθηνά η οποία και αρχικώς τον βοηθεί να μεταβή στους Υπερβορείους, όπως μας πληροφορεί ο Πίνδαρος: «…Εἶς  τῶν εὐτυχῶν τούτων ἀνθρώπων τό ἔθνος ἦλθεν ἄλλοτε τῆς Δανάης ὁ υἱός ( Περσεύς) μέ τόλμην καί θάρρος ὑπό τήν ὁδηγίαν τῆς Ἀθηνᾶς».

Παράδοξος όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Περσεύς βρέθηκε ανάμεσά τους. Στο κατωτέρω απόσπασμα τού Πίνδαρου μπορούμε να διαβάσουμε: «…Λέγω τούς Ὑπερβορείους, εἶς τῶν ὁποίων τά δώματα ἦλθεν ἄλλοτε ὁ Περσεύς ὁ ἥρως, καί παρεκάθισεν εἰς γεῦμα. Εὗρε δέ αὐτούς προσφέροντας εἰς τόν θεόν ἱεράς θυσίας ὅνων…».

Ο Περσεύς λοιπόν θυσίασε όνους για να μπορέσει να μεταβεί στη χώρα τους. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο ποιητής, στην συγκεκριμένη ωδή, ομιλεί με κώδικα.     

Ο συγγραφέας Παναγιώτης Τουλάτος στο έργο του «Τα Αρχεία της Χαμένης Γνώσης, Βιβλίο1» δίνει μία εξήγηση: «…Ο γνωρίζων ελληνικά θα καταλάβει ότι η προσφορά των Υπερβορείων αδελφών μας, είναι προσφορά τού όλου νοητικού κόσμου, αφού ο Περσεύς τούς βρήκε προσφέροντας θυσίας  ὄ ν ω ν (διάβαζε αποκωδικοποιημένα   ν ο ῶ ν)…  Και για νά γίνη πλέον κατανοητόν  άς παραπέμψουμε στον μεγάλο γραμματολόγο Λουκιανό (έργο Λούκιος ἤ Όνος), στον Πλάτωνα (έργο «Ευθύδημος»), αλλά και στην πορεία του Ιησού Χριστού «επί πώλου όνου». Επίσης στον «Κρατύλο» τού Πλάτωνος, δια να καταλάβουμε τη βαθύτερη ουσία του ελληνικού αλφαβήτου και να συλλαμβάνουμε μηνύματα μέσα από λέξεις κλειδιά όπως,  Κρ-Ονος ή Θρ-Ονος…» 

Για όποιον θα θελήσει να ψάξει περισσότερο το θέμα σχετικά με τους «ὄνους», θα πρέπει να καταφύγει και σε εργασίες που ασχολούνται με την πινακίδα τοῦ Ιδαλίου * * στήν Κύπρο.

Ας δούμε όμως τους αστερισμούς στους οποίους θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή. Τα κοινά ονόματα που συναντούμε στον μύθο και στους έξι (6) από τους τριανταέναν

(31) αστερισμούς του βορείου ημισφαιρίου, είναι ως εξής:

 ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ

                  ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

  Περσεύς

                       Ο ομώνυμος  Ήρως

  Ανδρομέδα

     Η Κόρη πού σώζει ο Περσεύς  από τόν δράκοντα

    Κηφέας

     Ο Βασιλεύς καί Πατέρας τής Ανδρομέδας

   Κασσιόπη

                   Η Μητέρα τής Ανδρομέδας

   Πήγασος

                          Ο Πτερωτός Ίππος

   Δράκων

    Το Τέρας πού επρόκειτο νά κατασπαράξη τήν              Ανδρομέδα

Επιπλέον αστερισμοί που από την παράδοση θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως «τόπους των Υπερβορείων» είναι ο αστερισμός του Τόξου (το όπλο του θεού Απόλλωνος) και ο αστερισμός του Κύκνου (το πουλί που συντροφεύει τον Απόλλωνα στα ταξίδια του σέρνοντας το ιπτάμενό του άρμα).

Ο αστερισμός του Δράκοντος (ίσως και οι αστερισμοί του Οφιούχου και του Όφεως που εμφανίζονται ενίοτε στο βόρειο και στο νότιο ημισφαίριο) δέν αποτελεί αστερισμό των Υπερβορείων αδελφών μας -των ανθρώπων με τα εξαίρετα ήθη- αλλά αποτελεί τους μιασματικούς τού βορείου ημισφαιρίου.

Ο Εγρήγορος Έλληνας θα πρέπει να κατανοήσει ότι πίσω από την σύγκρουση τού Περσέως με την Μέδουσα υποκρύπτεται η σύγκρουσή του κατά των μιασματικών Δρακόντων. Θα πρέπει να κατανοήσει ότι η απόσταση ανάμεσα στα όντα αυτού τού αστερισμού με τον Δράκο τον μεγάλο, τον Όφι τον Αρχαίο, είναι πολύ μικρή.

«Και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανώ· ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού επολέμησαν κατά του Δράκοντος, και ο Δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού… Και ερρίφθη ο Δράκων ο Μέγας ο Όφις ο Αρχαίος…εις την γην · και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ’ αυτού…» (Άποκάλυψις ΙΒ-7,9).

Τέλος, η σκηνή στην οποία ο Ήρως Περσεύς σώζει την Ανδρομέδα από τον Δράκοντα αφού τον σκοτώνει, διετηρήθη στην χριστιανική παράδοση μέσα από την αλληγορική εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Γαλαξίας της Ανδρομέδας

(*)  Dr Jürgen Spanuth (1907-1998) 

Γεννήθηκε στό  Leoben τής Αυστρίας καί σπούδασε θεολογία καί αρχαιολογία. Έγινε ευαγγελικός (προτεστάντης) πάστωρ στήν πόλη Bordelum, στίς  Βορειοφρισικές Ακτές τού κρατιδίου τού SchleswigHolstein (Σλέσβιχ-Χόλστάϊν) τής Βορείου Γερμανίας καί τό 1953 μετά από ανασκαφές στήν νήσο Heligoland / Ελιγολάνδη στήν Βόρειο Θάλασσα, βορειοδυτικώς τού Αμβούργου, δημοσίευσε τό βιβλίο του  Das Entraselte Atlantis (=Das enträtselte Atlantis = Ντάς Εντρέτσελτε Ατλάντις = Η επεξήγησις τού αινίγματος τής Ατλαντίδος) , εις τό οποίο ανέπτυξε τήν θέσιν του ότι κατά τό 1250 πΧ έγινε μία τεραστία καταστροφή εις τήν Βόρειο Θάλασσα μέ αποτέλεσμα νά ακολουθήση «εισβολή» Σκανδιναυών στήν  Μεσόγειο. Ο Σπάνουθ θεωρούσε τήν Βασιλεία ως τήν βασιλική νήσο τής Ατλαντίδος, καθώς καί ότι ευρίσκετο πλησίον τής Ελιγολάνδης, όπου ευρίσκετο τό θρησκευτικό κέντρο κατά τόν Βορειοευρωπαϊκό Αιώνα τού Ορειχάλκου. Έγραψε καί ένα βιβλίο μέ τίτλο «Ορείχαλκος»

Τόν Σπάνουθ αμφισβήτησαν πολλοί επιστήμονες τής εποχής του ο οποίοι μάλιστα έφθασαν σε σημείο νά τόν αποκαλέσουν ψεύτη καί απατεώνα. Αναγκάστηκε νά αμυνθή δικαστικώς καί μετά από 6 χρόνια  εδικαιώθη. όταν δέκα καθηγητές πανεπιστημίων απέσυραν τις προφάσεις τους αποδεχόμενοι ότι τά επιχειρήματά τους εναντίον του ήταν έωλα καί αστήρικτα. 

 

(*  *)  Περίφημη ορειχαλκίνη πινακίδα του Ιδαλίου (ή Εδαλίου, Ηδαλίου), χαραγμένη και στις δύο πλευρές της με συλλαβική Ελληνική γραφή, βρέθηκε από χωρικούς το έτος 1850 στο εκεί Ιερό της Θεάς Αθηνάς, στη βορειοδυτική Ακρόπολη της αρχαίας πόλεως Ιδάλιον στήν Κύπρο.. Εν συνεχεία επωλήθη στον Duc de Luynes- Δούκα τής Λυέννης – και κατέληξε στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων (Συλλογή μεταλλικών αντικειμένων, τομέας μπρούτζινων, έκθεμα 2297).

Η πινακίδα χρονολογείται στο πρώτο ήμισυ του 5ου αιώνος πΧ. και εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την καλλιέργεια του πεζού λόγου στην Κύπρο όντας μοναδική σε έκταση, ύφος και παλαιότητα. Η μετάφραση του κειμένου της πινακίδος έγινε εύκολα με τη βοήθεια των διγράφων μεταγενεστέρων κυπριακών επιγραφών (συλλαβικών με συνοδευτική αλφαβητική απόδοση) που εμφανίζονται από τα μέσα του 4ου αιώνος κι εντεύθεν, και με πιο καθοριστική στον αποσυμβολισμό του συλλαβαρίου εκείνη του έτους 388, από το Ναό του Θεού Απόλλωνος Αμυκλαίου στην ίδια πόλη.   

Η επιγραφή του Ιδαλίου αποτελεί μία πολύ καλή μαρτυρία για την ανεπιτυχή πολιορκία της πόλεως από τους Μήδους και τους Κιτιείς στις αρχές της Κυπροκλασικής περιόδου (γύρω στο 475), επί άρχοντος Φιλοκύπρου τού υιού τού Ονασαγόρα και βασιλέως Στασικύπρου, καθώς και για το ιατρικό επάγγελμα (πού εκπροσωπεί ο Ονάσιλος, υιός τού Ονασικύπρου) και τήν αμοιβή του εκ μέρους τής πόλεως, καθώς και για τις πρώϊμες δημοκρατικές διαδικασίες στην εν λόγω πόλη που τότε ήταν ακόμη βασίλειο, μάς αποκαλύπτει δε ολόκληρο το κυπριακό συλλαβάριο της συγκεκριμένης γραφής (δημοσιεύθηκε από τον Ο. Masson στο κλασικό και έγκυρο έργο του για τη συλλαβική επιγραφική της Κύπρου).  Η «Ρήτρα» που αποτυπώνεται επάνω σε αυτή την ορειχάλκινη πινακίδα και έχει δημοσιευθεί μεταφρασμένη στο σχετικό με την Κυπριακή Γραμματεία βιβλίο που εξέδωσαν οι έγκυρες Εκδόσεις του Ιδρύματος Λεβέντη (Λευκωσία), κλείνει με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά λόγια:  

«ΙΔΕ ΤΑ(Ν) ΔΑΛΤΟΝ ΤΑ(Ν)ΔΕ ΤΑ FΕΠΙΓΑ ΤΑΔΕ ΙΝΑΛΑΛΙΣΜΕΝΑ, ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΑΣ Α ΠΤΟΛΙΣ ΚΑΤΕΘΙΓΑΝ Ι(Ν) ΤΑ ΘΙΟΝ ΤΑΝ ΑΘΑΝΑΝ ΤΑΝ ΠΕΡ’ ΕΔΑΛΙΟΝ ΣΥΝ ΟΡΚΟΙΣ ΜΕ ΛΥΣΑΙ ΤΑΣ ΦΡΕΤΑΣ ΤΑΣΔΕ ΥFΑΙΣ ΖΑΝ. ΟΠΙ ΣΙΣ ΚΕ ΤΑΣ FΡΕΤΑΣ ΤΑΣΔΕ ΛΥΣΕ, ΑΝΟΣΙΓΑ FΟΙ ΓΕΝΟΙΤΥ. ΤΑΣ ΓΕ ΖΑΣ ΤΑΣΔΕ ΚΑΣ ΤΟΣ ΚΑΠΟΣ ΤΟΣΔΕ ΟΙ ΟΝΑΣΙΚΥΠΡΟΥ ΠΑΙΔΕΣ ΚΑΣ ΤΩ(Ν) ΠΑΙΔΩΝ ΟΙ ΠΑΙΔΕΣ ΕΞΟ(Ν)ΣΙ ΑΙFΕΙ, Ο(Ι) Ι(Ν) ΤΟΙΡΟΝΙ ΤΩΙ ΕΔΑΛΙΕFΙ ΙΟ(Ν)ΣΙ» 

«10+1 Eurovisionικες επιτυχίες που θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας», της Μαρκέλλας Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Άλλη μια εβδομάδα εισέβαλε δυναμικά, για να μας θυμίσει, με τον δικό της τρόπο, πώς ο καιρός περνάει, χωρίς να μας λυπάται ή να δείχνει τον σχετικό οίκτο.

Οι μέρες «τρέχουν», ο μήνας κυλάει και ο καιρός σίγουρα δεν έχει αποφασίσει ακόμη να «βάλει» τα καλοκαιρινά του. Ωστόσο, παρότι ο φετινός Μάιος έχει… ξεφύγει μετερεωλογικά, υπάρχει κάτι το οποίο -και φέτος- παρέμεινε ίδιο με κάθε χρονιά.

Όπως κάθε Μάιο λοιπόν, έτσι και τον φετινό, το καθιερωμένο μουσικό υπερθέαμα της Ευρώπης έλαβε χώρα στα μέσα του μήνα και φυσικά, δεν μας άφησε ασυγκίνητους.

Ο λόγος για τη Eurovision, η οποία φέτος, 2019, έλαβε χώρα στο Τελ Αβίβ και όπως πάντα, έκρυβε πολλές εκπλήξεις.

Για όποιον παρακολούθησε το μουσικό δρώμενο, όλα όσα έγραψα παραπάνω είναι γνώριμα.

 

Η Eurovision της καρδιάς μας

 

Από μικρό κοριτσάκι, θυμάμαι, συνήθιζα να θαυμάζω το μουσικό υπερθέαμα που λέγεται Eurovision. Ήταν η μοναδική μέρα του χρόνου που οι γονείς μου με άφηναν άφοβα να ξενυχτίσω, μέχρι να φτάσει στο τέλος η ψηφοφορία και να αναδειχθεί ο «μουσικός νικητής» της Ευρώπης. Βεβαίως, παρότι η υπόθεση «ψηφοφορία» αποτελούσε πάντα μια οικογενειακή ιεροτελεστία, πολύ λίγες ήταν οι φορές τότε που η ίδια, ως μικρό κορίτσι, «έπεφτα μέσα» στις προβλέψεις μου.

Πέραν όλων των παιδικών μου αναμνήσεων όμως, ο καιρός αναπόφευκτα πέρασε κι εγώ μεγάλωσα.

Μέσα από τόσα χρόνια παρακολούθησης λοιπόν, εν μέσω βιωμάτων και ενηλικίωσης των σκέψεων, μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι σήμερα, στην ηλικία και στη φάση που βρίσκομαι, δύσκολα θα παρακολουθήσω με την ίδια ζέση το –άλλοτε- εξαιρετικό υπερθέαμα.

Ωστόσο, στο InTownPost είμαστε εδώ για εσένα και για κάθε έναν Eurovisionικο fan (και όχι μόνο) και νιώθουμε κάτι παραπάνω από έτοιμοι για ένα μουσικό ταξίδι στο χρόνο, παρουσιάζοντάς σου 10+1 επιτυχίες της Eurovision που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας. Are you ready?

(Διευκρινίζουμε ότι η κατάταξη διαμορφώθηκε βάσει προσωπικών προτιμήσεων και δεν πρόκειται για official chart ή προσπάθεια προβολής συγκεκριμένων τραγουδιών ή καλλιτεχνών.)

 

Let’s Start!

 

Vicky Leandros – “Apres toi” (1972)

Το αξέχαστο “Apres Toi” (eng: “After you”) ερμηνευμένο μοναδικά σε γαλλικό στίχο από την Ελληνίδα τραγουδίστρια Βίκυ Λέανδρος, αποτέλεσε τη συμμετοχή του Λουξεμβούργου στον διαγωνισμό της Eurovision το 1972 και πήρε την πρωτιά, «κλέβοντας» τις καρδιές όλων. Πλέον παραπέμπει σε μια άλλη εποχή, όμως δεν έχει χάσει στιγμή την αίγλη του καθώς, ακόμα και στις μέρες μας, παραμένει αισθαντικό, κλασικό και πολύ αγαπημένο.

Celine Dion – “Ne partez pas sans moi” (1988)

Μια σύγχρονη μπαλάντα που αγαπήθηκε ακόμα περισσότερο μετά τη νίκη της στο διαγωνισμό. «Κόντρα» στο τότε ρεύμα των 80’s, η Celine Dion συμμετείχε στη Eurovision του 1988 για λογαριασμό της Ελβετίας και μάγεψε άπαντες, τόσο με τις φωνητικές της ικανότητες, όσο και με το συναισθηματικό εύρος της ερμηνείας της, κατακτώντας την πρωτιά όχι μόνο στον τότε διαγωνισμό, αλλά και στην καρδιά του κοινού.

Dana International – “Diva” (1998)

Ένα τραγούδι και μια περσόνα που δίχασαν το κοινό του 1998, προκαλώντας μεγάλη διαμάχη μεταξύ των συντηρητικών ομάδων του Ισραήλ, όντας η πρώτη trans παρουσία στα χρονικά της Eurovision. Ο λόγος για τη γοητευτική Dana Internatioνal, που εκπροσώπησε το Ισραήλ με το dance, pop τραγούδι “Diva”, κερδίζοντας την 1η θέση για τη χώρα της στον μουσικό διαγωνισμό.

Ruslana – “Wild dances” (2004)

Ε ναι λοιπόν! Η ανατροπή στα 00’s ήρθε από τη Ruslana και τους «Wild Dances» της. Και ποιος δεν είχε… ξεσαλώσει με το τραγούδι της Ουκρανής δημιουργού, το οποίο κατάφερε να «ακούγεται» για πολύ καιρό ακόμη, μετά το πέρας του διαγωνισμού. Η Ruslana εκπροσώπησε τη χώρα της, την Ουκρανία και κατάφερε να κατακτήσει την 1η θέση με 280 πόντους, στη διοργάνωση του διαγωνισμού στην Τουρκία το 2004.

Έλενα Παπαρίζου – “My number one” (2005)

Δεν θα μπορούσε να λείψει από τη λίστα μας και όχι μόνο επειδή ήταν ελληνικό. Το «My Number One” αποτέλεσε από την αρχή το απόλυτο φαβορί και όλοι μιλούσαν για το τραγούδι της χρονιάς. Με έντονο το ελληνικό στοιχείο (μπουζούκι, σόλο κρητικής λίρας) και με μια εξαιρετικά πρωτότυπη χορογραφία, η Έλενα Παπαρίζου εκπροσώπησε επάξια τη χώρα μας και εξέπληξε ευχάριστα τους πάντες, επιβεβαιώνοντας την επιτυχία της με μία σαρωτική νίκη.

Johnny Logan – “Hold me now” (1987)

Μια από τις πιο υπέροχες μπαλάντες όλων των εποχών «γεννήθηκε» από το διαγωνισμό της Eurovision! Το κομμάτι της Ιρλανδικής αποστολής “Hold me now” και ο ερμηνευτής του, Johnny Logan, «έσπασαν» όλα τα κοντέρ επιτυχίας κατακτώντας την 1η θέση στο διαγωνισμό της Eurovision το 1987, καθιερώνοντας στη συνείδηση του κοινού ένα από τα πιο αγαπημένα ερωτικά τραγούδια.

Loreen – “Euphoria” (2012)

Το 2012 «ξεπετάχθηκε» άλλο ένα διαμάντι από τις «όχθες» της… Eurovisionικης λίμνης! Ο λόγος για τη Σουηδή pop τραγουδίστρια Loreen, η οποία κατέκτησε την 1η θέση στην κατάταξη του διαγωνισμού με το τραγούδι ”Euphoria” συγκεντρώνοντας 372 βαθμούς και «απέκτησε» το ρεκόρ με τα περισσότερα δωδεκάρια σε συμμετοχή χώρας στο διαγωνισμό.

Måns Zelmerlöw – “Heroes” (2015)

Μια από τις ωραιότερες συμμετοχές στη Eurovision so far είναι και αυτή, η οποία, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέκτησε την 1η θέση. Το “Heroes” από τον ταλαντούχο pop Σουηδό ερμηνευτή Måns Zelmerlöw, κέρδισε τον κόσμο «αγγίζοντας» τα ακούσματά του. Ενδεικτικό είναι ότι το συγκεκριμένο κομμάτι παίζει δυνατά σε πολλά σημεία του κόσμου, μέχρι και σήμερα.

Abba – “Waterloo” (1974)

Από πολλούς έχει αναφερθεί ως το πιο σημαντικό τρίλεπτο του διαγωνισμού μέχρι σήμερα και όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε. Το 1974 το τραγούδι των Σουηδών ABBA “Waterloo” καταλαμβάνει την 1η θέση στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision και καθιερώνεται ως το πιο κλασικό κομμάτι της! Ζωντανό, εύηχο, διασκεδαστικό και με αέρα που «μυρίζει» 70’s, το τραγούδι “Waterloo” θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες και επιδραστικές συμμετοχές στη Eurovision μέχρι και σήμερα.

Secret Garden – “Nocturne” (1995)

Όμορφο, ουσιαστικό, βαθύ και πολύ συναισθηματικό. Το κομμάτι αυτό αποτελεί κομψοτέχνημα για τη σύγχρονη ιστορία της μουσικής και ναι, «βγήκε» και αυτό από τον δημοφιλή διαγωνισμό τραγουδιού της Ευρώπης. Ακούγοντάς το, συνήθως δεν ξέρεις ποιον να ευχαριστήσεις πρώτο, που σου δόθηκε η ευκαιρία να το απολαμβάνεις. Σήμερα όμως, κοιτώντας πίσω στο χρόνο, η απάντηση είναι απλή: Τη Νορβηγία. Το «Nocturne» από Secret Garden ήταν η αποστολή της Νορβηγίας στο διαγωνισμό το 1995, με το οποίο κατέκτησε την πρωτιά. Και σίγουρα έχει την πρωτιά και στη δική μας καρδιά.

Lordi – “Hard Rock Hallelujah” (2006)

Ήταν δυνατόν να το ξεχνούσαμε; Προφανώς όχι! Κλείνω με το δικό μου αγαπημένο λοιπόν, που το φύλαξα και για το τέλος. Η νίκη των Φινλανδών Lordi στην ελληνική διοργάνωση της Eurovision, το 2006, με το καταιγιστικό “Hard Rock Hallelujah”, από πολλούς αποδόθηκε ως η… «δικαίωση» των καταπιεσμένων μεταλλάδων. Στη πραγματικότητα, ήταν κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Το clue δεν ήταν το φλερτ με τη metal σκηνή, αλλά η τρομακτική, αποκρουστική κι όμως τόσο έξυπνα τοποθετημένη εμφάνιση των Φινλανδών, την οποία προφανώς λατρέψαμε (φυσικά πολλοί την μίσησαν, όμως άλλοι τόσοι είμασταν κι εμείς που την αγαπήσαμε, οκ;)

Αυτά από εμάς λοιπόν για όλους τους απανταχού Eurovision Fans και για όλους όσοι λατρεύουν τη μουσική απ’ όπου κι αν προέρχεται και όπως κι αν είναι, όπως ακριβώς κάνουμε κι εμείς.

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Arc For Dance Festival», Φρόσω Τρούσα συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Η καταπόνηση είναι μεγάλη , ταυτόχρονα χρειάζεται να είσαι σε μια μόνιμη εκπαίδευση για να μπορείς να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις της δουλειάς. ‘Ένας επαγγελματίας χορευτής έρχεται αντιμέτωπος με την φθορά του σώματος του καθημερινά οπότε χρειάζεται πολύ ψυχή για να συνεχίζεις»

Το Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Arc For Dance Festival ξεκίνησε τη δεύτερη δεκαετία δράσης του πολυφωνικά. Με έμφαση τόσο στους διαφορετικούς ήχους, τις «φωνές» που παράγουν, προτείνουν και εκπέμπουν τα σώματα που χορεύουν, όσο και στους τρόπους που προσλαμβάνουν τους ήχους αυτούς οι θεατές. Ανακαλεί χορευτικά ιδιώματα εξετάζοντας τη δυνατότητά τους να αρθρώνουν διεκδικήσεις, να διατυπώνουν αιτήματα, να δημιουργούν τοπία από σύνθετα τελετουργικά, με ευρύτατα ερεθίσματα.

Ο κεντρικός πυρήνας του φεστιβάλ, που θα διεξαχθεί στις 23, 24, 25 και 26 Μαΐου 2019 στο θέατρο Κιβωτός, φιλοξενεί οκτώ παραστάσεις έργων σύγχρονου χορού, τα πέντε από τα οποία παρουσιάζονται στην παγκόσμια πρεμιέρα τους στην Αθήνα. Τα έργα αυτά καλύπτουν ένα ευρύ εκφραστικό τόξο με σημείο αιχμής τον ήχο της κίνησης, την πολυφωνία των σωμάτων και τελικά τη γλώσσα που αρθρώνει ο χορός σήμερα.

Η καλλιτεχνική διευθύντριά του η κα Φρόσω Τρούσα μιλάει στο InTownPost.com για το χορό στην Ελλάδα και το Φεστιβάλ απαντώντας σε καίρια ερωτήματα, που θα τεθούν και μέσα από τις παραστάσεις, δίνοντας έμφαση στο πως «ακούει» ο χορός τον κόσμο και πώς διευρύνει τον τρόπο που συν-αισθανόμαστε.

Κα Τρούσα τι προσφέρατε και τί πήρατε από αυτή τη 10ετία δράσης του Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Arc For Dance Festival;

Εύχομαι αυτό που κάνω όλα αυτά τα χρόνια να βοηθάει έστω και λίγο στην εξέλιξη του σύγχρονου χορού στην χώρα μας αλλά και στην προώθηση του έργου των καλλιτεχνών μας έξω από τα σύνορα.

Έχω πάρει πολύ γνώση, σε πολλαπλά επίπεδα. Όταν δημιουργείς κάτι και ειδικά χωρίς οικονομική στήριξη, έστω και αν στα μάτια των άλλων δεν φαντάζει μεγάλο ή περίπλοκο,  συνειδητοποιείς  πόσα πράγματα πρέπει να γίνουν ώστε να υλοποιηθεί βασιζόμενος αποκλειστικά στις δικές σου δυνάμεις. Πρέπει να βρίσκεις λύσεις  στο πως μπορείς να υλοποιήσεις το όραμα σου. Ο τίτλος που μου δίνεται δεν σημαίνει οτι η δουλειά μου είναι μόνο να επιλέγω τα έργα και να κάνω ένα προγραμματισμό, που είναι και ο στόχος φυσικά. Οι εργασίες είναι πολλές και τις περισσότερες φορές συμβαίνουν ταυτόχρονα. Οι συνεργάτες είναι πολύτιμοι και θέλει χρόνο να χτίσεις σχέσεις, να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη, αγάπη και τρέλα για να υλοποιηθεί κάθε φορά ο στόχος.

Μέσα από αυτή την διαδικασία είχα και έχω την τύχη συνεχώς να γνωρίσω πολύ κόσμο. Ανθρώπους που με κάνουν να συνειδητοποιώ τι δεν χρειάζομαι στην ζωή μου αλλά κυρίως ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά, με εμπνέουν και μου δίνουν χαρά για δημιουργία.

Κεντρικό θέμα του φετινού Φεστιβάλ είναι η φωνή. Γιατί δώσατε βαρύτητα στη φωνή;

Φέτος, κατά τη διαδικασία του προγραμματισμού, γεννήθηκαν τα εξής ερωτήματα: Πως «μιλάει» ο χορός σήμερα; Πως αυτό το «αόρατο όργανο» έχει παρουσία στο χορό σήμερα, πως επηρεάζει την κίνηση μας και πως ο κόσμος προσλαμβάνει αυτούς τους ήχους; Αναμένουμε παρακολουθώντας τα έργα που θα παρουσιαστούν στο Φεστιβάλ να ανακαλύψουμε τις δικές μας απαντήσεις και συνδέσεις.

Η θεία τέχνη της μούσας της Τερψιχόρης, ο χορός που υπηρετείτε με πάθος είναι γεγονός, ότι εμπνέει τη καρδιά και τη ψυχή να μιλήσουν με τη γλώσσα του σώματος.  Πιστεύετε ότι ένα απαίδευτο κοινό μπορείς να κατανοήσει τα συμβολικά μηνύματα μιας παράστασης  χορού;

Ο, τι και να υπηρετείς πιστεύω οτι χρειάζεται να το κάνεις με πάθος, πόσο μάλλον στον χορό όπου χρειάζεται να δουλεύεις με το σώμα σου κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.  Η καταπόνηση είναι μεγάλη , ταυτόχρονα χρειάζεται να είσαι σε μια μόνιμη εκπαίδευση για να μπορείς να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις της δουλειάς. Ένας επαγγελματίας χορευτής έρχεται αντιμέτωπος με την φθορά του σώματος του καθημερινά οπότε χρειάζεται πολύ ψυχή για να συνεχίζεις.

Όσο για το αν μπορεί ένα απαίδευτο κοινό να κατανοήσει τα συμβολικά μηνύματα είναι πάντα σχετικό, ανάλογα με τα ερεθίσματα του κάθε ανθρώπου. Ο χορός και ειδικά ο σύγχρονος χορός αντλεί το κινητικό του λεξιλόγιο από την καθημερινότητα μας. Η χορογραφική σύνθεση παίζει μεγάλο ρόλο στο πως θα ερμηνεύσουμε το κάθε έργο και πόσο θα αφεθούμε να δούμε πως το σώμα θα μας ταξιδεύσει, πόσο θα αντισταθούμε ή πόσο θα επιτρέψουμε να βγούμε από το οικείο και να μπούμε σε διαφορετικούς κόσμους από αυτούς που έχουμε συνηθίσει.

«Η τεχνική είναι εκεί για να αποκτήσει το σώμα όσο περισσότερα εργαλεία μπορεί ώστε να ερμηνεύσει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θέλει να εξιστορίσει. Όμως ο χορευτής πάνω απ όλα είναι καλλιτέχνης. Ερμηνεύει την ζωή, την κοινωνία που ζούμε, σχολιάζει, είναι πολίτης του κόσμου»

Υπάρχουν πολλοί νέοι που ασχολούνται με το χορό στη χώρα μας και πόσο εύκολο είναι να κάνουν αυτοί μια διεθνή καριέρα;

Ναι, υπάρχει αρκετός κόσμος που ασχολείται με τον χορό ερασιτεχνικά αλλά και επαγγελματικά. Όμως πιστεύω οτι η σχέση με την παραστατική πλευρά αυτής της τέχνης έχει μεγάλη απόκλιση. Κάνουμε χορό και ευχαριστιόμαστε την κίνηση, ονειρευόμαστε να χορεύουμε σε ομάδες αλλά δεν ξέρουμε τι έργο παράγουν, τι μας εμπνέει όντως  στο χορό ποια είναι η επαφή μας με την θέαση αυτής της τέχνης πέρα από την πρακτική που κάνουμε; Πως συνθέτουν κόσμους οι καλλιτέχνες μέσα από την κίνηση; Eίναι σαν να λέμε ζωγραφίζω, μαθαίνω να δουλεύω τα εργαλεία αλλά δεν παρακολουθώ εκθέσεις, δεν έχω επαφή με την ιστορία και με αυτό που συμβαίνει σήμερα.

Το να κάνει κάποιος διεθνή καριέρα δεν είναι εύκολο. Παρ’  όλoυς όμως τους περιορισμούς που έχουμε στην χώρα μας οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν δυνατή παρουσία στο εξωτερικό και μπορώ να πω οτι πολλά φεστιβάλ φιλοξενούν τα έργα τους κατ’ επανάληψη τα τελευταία χρόνια και διαμορφώνουν συνεργασίες με διάφορα -κυρίως ευρωπαϊκά- δίκτυα.

Λόγω του σημαντικού σας έργου, που σημάδεψε την τέχνη του χορού τα τελευταία χρόνια, επιβραβευτήκατε, με την έννοια ότι έχετε τη στήριξη των εθνικών πόρων που σας βοηθούν για το καλύτερο αποτέλεσμα. Χωρίς αυτή την επιχορήγηση θα μπορούσατε να κάνετε πράγματα;

Πράγματι το Επιχειρησιακό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα «Αττική 2014-2020» μας έδωσε τεράστια δυνατότητα να αναπτύξουμε τις δράσεις μας. Έχουμε την ευκαιρία να φέρουμε τον χορό πιο κοντά στον κόσμο, να μοιραστούμε μαζί του υπέροχες στιγμές και να παρουσιάσουμε έργα που σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε. Παρόλα αυτά δεν θεωρώ ότι η οικονομική στήριξη της πολιτείας είναι ακριβώς επιβράβευση. Σαφώς υποδηλώνει μια αναγνώριση του θεσμού, έπειτα από τόσα χρόνια παρουσίας του ως το μοναδικό Φεστιβάλ αμιγώς συγχρόνου χορού της Αθήνας, όμως θεωρώ ότι η πολιτεία όφειλε και οφείλει να στηρίζει θεσμούς που προάγουν τον πολιτισμό μας τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας και στηρίζουν τους Έλληνες δημιουργούς ώστε να παράξουν ουσιαστικό έργο.

Ένας χορογράφος μία παραγωγή, ένας καλλιτέχνης θέλει έναν τόπο σταθερό για να δημιουργήσει, όπως έχετε δηλώσει. Υπάρχει προοπτική κα. Τρούσα να αποκτήσετε τη δική σας στέγη;

Νομίζω οτι είναι μια επιθυμία για πολλούς ανθρώπους του χώρου να έχουν όλες αυτές τις συνθήκες για να πραγματοποιήσουν το έργο τους. Όμως στην Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες της Ε.Ε δεν υπάρχει πρόθεση για τέτοια ανάπτυξη. Ο ίδιος ο χώρος έχει δρόμο μπροστά για να ωριμάσει μια τέτοια αντίληψη.

Όσο για την δική μου στέγη υπάρχει το Dance Cultural Centre όπου εδώ και 20, σχεδόν, χρόνια προσπαθούμε μέσα από την ιδιωτική μας πρωτοβουλία να προσφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερο στην ανάπτυξη του χορού μέσα από καθημερινά μαθήματα και σεμινάρια για επαγγελματίες και ερασιτέχνες χορευτές . Σίγουρα ένας μεγαλύτερος χώρος και με άλλες προδιαγραφές θα ενίσχυε ακόμα περισσότερο τις δραστηριότητες μας αλλά αν θέλουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα η οικονομική υποστήριξη είναι σημαντική.

Η Αμερικανίδα χορογράφος Μάρθα Γκράχαμ υποστήριζε, ότι: «Ο χορός είναι σιωπηλή ποίηση». Εσείς τι λέτε;

Εγώ θα χρησιμοποιήσω μια φράση ενός επίσης πολύ εμπνευσμένου ανθρώπου που έχω την χαρά να γνωρίζω, του John Ashford, Καλλιτεχνικού διευθυντή του δικτύου Aerowaves: «Ο χορός είναι η ποίηση του θεάτρου».

Ο Νομπελίστας συγγραφέας Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, σε μια ρήση του για το χορό αναφέρει το συγκλονιστικό: «Αν δεν μπορείς να απαλλαγείς από τους σκελετούς στη ντουλάπα σου, καλά θα κάνεις να τους μάθεις να χορεύουν.» Η ενασχόληση με το χορό ωφελεί την ψυχική και πνευματική μας υγεία;

Ναι φυσικά! επιτρέπουμε στο σώμα μας να εκφραστεί, να εκτονώσει την ενέργεια του, να λειτουργήσει το μυαλό μας μέσω μιας κινητικής εντολής, να νιώσουμε πιο βαθιά την ύπαρξη μας, να συντονιστούμε με την μουσική, να ερμηνεύσουμε τα συναισθήματα μας με διαφορετικό τρόπο.

Και ο Γάλλος συγγραφέας Ονορέ ντε Μπαλζάκ εξυμνώντας την τέχνη του χορού σημειώνει: «Τα τρία πιο όμορφα θεάματα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι ένα πλοίο με όλα τα πανιά του ανοιχτά, ένα άλογο που καλπάζει και μια γυναίκα που χορεύει.» Ποιο είναι το δικό σας σχόλιο;

Ομολογώ ότι αισθάνομαι μια αμηχανία με αυτή τη ρήση. Δυστυχώς ο χορός για πάρα πολλά χρόνια αντιμετωπιζόταν ως μια συνθήκη ερωτικής πρόκλησης, κυρίως σε ότι αφορούσε το γυναικείο φύλο. Κατά το διάστημα που υπήρξα ενεργή χορεύτρια αντιμετώπισα αυτή τη συνθήκη. Οι χώροι που μπορούσε μια χορεύτρια να εξασκήσει πραγματικά την τέχνη της, χωρίς η παρουσία της να αποτελεί μέσο πρόκλησης αλλά ουσιαστική εξερεύνηση της κίνησης και των κόσμων που αυτή δημιουργεί, ήταν ελάχιστοι. Ευτυχώς τα πράγματα αλλάζουν και εξελίσσονται.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι δύο έργα που θα παρουσιαστούν στο κεντρικό Φεστιβάλ, που λαμβάνει χώρα στις 23-26 Μαΐου στο Θέατρο Κιβωτός, πραγματεύονται το σεξισμό και την πατριαρχία. Μάλιστα το ένα εκ των δύο είναι δημιούργημα άντρα χορογράφου, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι εν δύναμη θύματα της πατριαρχίας είναι όλα τα φύλα ανεξαιρέτως.

Είναι θέμα τεχνικής ή θέμα πάθους ο χορός κα. Τρούσα;

Η τεχνική είναι εκεί για να αποκτήσει το σώμα όσο περισσότερα εργαλεία μπορεί ώστε να ερμηνεύσει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θέλει να εξιστορίσει. Όμως ο χορευτής πάνω απ όλα είναι καλλιτέχνης. Ερμηνεύει την ζωή, την κοινωνία που ζούμε, σχολιάζει, είναι πολίτης του κόσμου. Δεν είναι θέμα δεξιοτήτων. Η τεχνική που χρειάζεται να έχει ο ερμηνευτής είναι δεδομένη αλλά χωρίς την προσωπική του ανησυχία και περιέργεια για ζωή είναι απλά εκτελεστής βημάτων.

Είναι ο χορός μέσο ελευθερίας;

Είναι εκφραστικό εργαλείο οπότε ναι, πιστεύω οτι μέσα από αυτό νιώθεις την αίσθηση της ελευθερίας.

Σε τι δίνετε ιδιαίτερη έμφαση στη δική σας γλώσσα σώματος κα. Τρούσα;

Μου αρέσει να παρακολουθώ χορό γιατί μέσα από αυτό νιώθω οτι διευρύνω την αντίληψη μου και μου επιτρέπεται ελεύθερα να κάνω τους δικούς μου συνειρμούς και συσχετισμούς για το πως βιώνω το κόσμο μέσα στον οποίο ζω.

Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας τα όνειρά σας;

Νομίζω οτι βασικό μου όνειρο είναι μάλλον να είμαι όσο το δυνατόν χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία. Αν αυτό συμβαίνει μέσω της τέχνης του χορού θα συνεχίζω να προσφέρω την εργασία μου σε αυτόν τον χώρο.

info

Ποιά είναι η Φρόσω Τρούσα:

Ξεκίνησε χορό στην σχολή Χορού Young Place στο Λονδίνο στην ηλικία των 17. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο London Contemporary Dance School µε BΑ (hons) και στη συνέχεια εργάστηκε ως χορεύτρια στις οµάδες Dance TheaterRed – Andy Pappas, Yael Flexer Dance Co. και Lyrical DanceTheatre. Εργάστηκε ως καθηγήτρια χορού στο Πανεπιστήµιο του Middlesex και 5 χρόνια στο Young Place. Το 1996 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνεργάστηκε µε τις οµάδες χορού Ήρως Άγγελος του χορογράφου Πέτρου Γάλλια, ΑΚΙΝ της Μαρίνας Μαυρογένη και X-Art της Κατερίνας Ανδριοπούλου. Το 2001 συµµετείχε ως χορεύτρια στην θεατρική παράσταση «Penthesilea» σε σκηνοθεσία Peter Stein. Έχει, επίσης διδάξει επί 5 συναπτά έτη στη σχολή χορού της Κατερίνας Ροδίου. Από το 2002 διευθύνει µαζί µε τον Δηµήτρη Νασιάκο το στούντιο χορού Dance Cultural Centre (www.dancce.gr) Το 2008 ξεκίνησαν το Φεστιβάλ χορού ARC for DANCE FESTIVAL (www.arcfordancefestival.gr), η πρώτη πλατφόρµα σύγχρονου χορού µε έργα νέων Ελλήνων και ξένων δηµιουργών.

Η Φρόσω Τρούσα έχει υπάρξει µέλος του ευρωπαϊκού δικτύου Spider Expand!. Ένα διετές πρόγραµµα καλλιτεχνικής ανταλλαγής και παρουσίασης µεταξύ των χωρών: Βέλγιο, Σλοβενία, Γαλλία, Κροατία, και Ελλάδα. Ήταν Υπεύθυνη για τον χορό στην κεντρική οµάδα της διοργάνωσης του Διεθνές Δικτύου παραστατικών τεχνών ΙΕΤΜ που πραγµατοποιήθηκε στην Αθήνα το 2013.

Από το 2014 είναι µέλος του Ευρωπαϊκού δικτύου χορού, AEROWAVES- Dance Across Europe. Ειναι µέλος της οµάδας εργασίας «Ανοιχτές Πόρτες», µια συνεργασία του ΥΠΠΟΑ και Μεγάρου Μουσικής που στηρίζει νέους δηµιουργούς για την περίοδο της προετοιµασίας τους και την παρουσίασης της δουλειά τους στο κοινό. Ειναι µέλος της Επιτροπής Επιχορηγήσεων Χορού του ΥΠΠΟΑ για την περίοδο 2017-19.

Είναι στην οµάδα συνεργατών για το καλλιτεχνικό πρόγραµµα της Ελευσίνας- Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2021.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ: Arc For Dance Festival (εδώ)

Λίνα Μουσιώνη μια κουβέντα με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Το ζητούμενο είναι η ισορροπία κειμένου και εικόνας. Δεν αρκούν οι όμορφες ελκυστικές εικόνες. Πρέπει να έχουν κάτι να πουν. Προσοχή, λοιπόν αναγνώστες!»

Η Λίνα Μουσιώνη γεννήθηκε το 1967 στη Λάρισα. Σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ειδικεύτηκε στη μελέτη του Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού και απέκτησε διδακτορικό τίτλο στο ίδιο πανεπιστήμιο. Από το 1991 έως το 2009 εργάστηκε ως επιμελήτρια σε μουσείο, έχοντας παράλληλα την ευθύνη του Τμήματος Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του.

Έχει επιμεληθεί και εκπονήσει πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα για τον νεοελληνικό πολιτισμό (τέχνες, τεχνικές, εθιμικός κύκλος), φορητό εκπαιδευτικό υλικό (μουσειοσκευές και φακέλους δραστηριοτήτων) και εκπαιδευτικές εκδόσεις. Είναι οργανωτικό στέλεχος της Νουτοπίας (μη κερδοσκοπικού φορέα για την αισθητική και συναισθηματική καλλιέργεια των παιδιών) και μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων.

Κυρία Μουσιώνη, ασχολείστε συστηματικά με την παιδική λογοτεχνία από το 2010. Ποιο το έναυσμα να ξεκινήσετε τη νέα αυτή καριέρα σας; Απλώς η αγάπη σας προς τα παιδιά;

Όλα ξεκίνησαν από μια επαγγελματική ανατροπή που μου έδωσε χώρο και χρόνο να σκεφτώ τι  λαχταρώ πραγματικά να κάνω στη ζωή μου. Η αγάπη μου για τα παιδιά είναι δεδομένη όπως και η ανάγκη να εργάζομαι κοντά τους. Ως επιμελήτρια και υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε μουσείο βρισκόμουν πάντα σε επαφή μαζί τους, είχα εξασκηθεί στον τρόπο που σκέφτονται, κατανοούν, χαίρονται, αλλά δεν φανταζόμουν φυσικά πως θα μπορούσα να γίνω συγγραφέας. Έγραφα για χρόνια ιστορίες που χάριζα στα παιδιά μου και τους φίλους μου. Η απόσταση που χωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα είναι τελικά πολύ πιο μικρή απ’ ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί.

Τώρα η Βικτώρια, η καινούργια σας ηρωίδα, δεν είναι μόνο μία Βικτώρια, αλλά πολλές. Που αν ζυγιστεί θα είναι βαρύτερη και από τρεις μπαμπάδες; Τόσο ασήκωτη; Μα γιατί;

Η Βικτώρια προσπαθεί να ανταποκριθεί στα στερεότυπα «καλής» και αποδεκτής συμπεριφοράς που της επιβάλλονται. Έχει φορέσει όλα τα «πρέπει» και το μέτωπό της γράφει «καλό παιδί». Είναι βαρύς κι ασήκωτος αυτός ο τίτλος. Δεν συμφωνείτε; Νομίζω πως οφείλουμε να δίνουμε χώρο στα παιδιά μας να συμπεριφέρονται ως παιδιά και όχι ως ενήλικες. Τα όρια ας είναι περισσότερο σταθερά και λιγότερο ασφυκτικά.

Αυτή η θαρραλέα Βικτώρια σε τι ηλικίας παιδάκια απευθύνεται;

Η Βικτώρια βρίσκει το θάρρος να διεκδικήσει αυτό που λαχταρά και να δείξει τον δρόμο και σε άλλα συνομήλικα παιδιά, 6 έως 8 χρόνων. Θα πρότεινα ανεπιφύλαχτα να διαβαστεί και από γονείς. Σε κάθε περίπτωση ένα βιβλίο διαβάζεται από τους αναγνώστες ανάλογα με τις εμπειρίες ή την ωριμότητά τους, οπότε ο ηλικιακός δείκτης είναι μόνο ενδεικτικός.

Διορθώστε με, αλλά τα παιδικά βιβλία θαρρώ πως είναι πιο δύσκολα από τα μεγαλίστικα. Γιατί πώς να αλλάξει ένας «κουρασμένος» άνθρωπος οπτική, να δει τη ζωή με μάτια αγνά;

Πιστεύω πως η λογοτεχνία είναι ο καθρέφτης της ζωής και μπορεί πραγματικά να αλλάξει την «περπατησιά» ενός αναγνώστη. Με τα βιβλία μπορεί να ζήσει κανείς πολλές ζωές, να  δοκιμαστεί, να συγκινηθεί, να ταξιδέψει. Δεν ξέρω αν το ζητούμενο είναι να δει κανείς τη ζωή με μάτια αγνά όσο να αντιληφθεί την πολυμορφία της.

Ασχολούμενη όλα αυτά τα χρόνια με παιδικά γραψίματα τι διαπιστώνετε; Τα σημερινά Ελληνόπουλα είναι εξοικειωμένα με το διάβασμα, δεν δυσανασχετούν όταν π.χ. για δώρο γενεθλίων παίρνουν ένα βιβλιαράκι αντί ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού;

Τα παιδιά πάντα χαίρονται τα παιχνίδια, αλλιώς δεν θα ήταν παιδιά! Νομίζω πως η σχέση του παιδιού με το βιβλίο είναι εθιστική και ξεκινά από την οικογενειακή «πολιτική» για το βιβλίο. Αν η ανάγνωση ταυτιστεί με ευχάριστες στιγμές χαλάρωσης και απόλαυσης, τότε νομίζω πως ένα βιβλίο αποτελεί δώρο καλοδεχούμενο.

Τα βιβλία για τους πολύ μικρούς αναγνώστες χωρίς θελκτική εικονογράφηση δεν «πουλάνε», έτσι δεν είναι;

Οι εικόνες υποστηρίζουν και διευκολύνουν την πρόσληψη του κειμένου από τα παιδιά. Η οπτικοποίηση του λόγου με εικόνες είναι απαραίτητη για να γνωρίσουν και να αντιληφθούν τον κόσμο γύρω τους. Μια ευρηματική εικονογράφηση υποστηρίζει το κείμενο και διευρύνει την παιδική φαντασία. Το ζητούμενο είναι η ισορροπία κειμένου και εικόνας. Δεν αρκούν οι όμορφες ελκυστικές εικόνες. Πρέπει να έχουν κάτι να πουν. Προσοχή, λοιπόν αναγνώστες!

Και πώς συνεργάζεστε εσείς με την/τον εικαστικό; Γράφετε και ζωγραφίζει εκείνος/η παράλληλα ή προηγείται το κείμενο; Και είναι ο Γιάννης Σκουλούδης (τι ωραίες οι ζωγραφιές του) μόνιμος ίσως συνεργάτης σας;

Εμπιστεύομαι τους εικονογράφους με τους οποίους συνεργάζομαι και σε καμιά περίπτωση δεν εμπλέκομαι στη δημιουργική διαδικασία. Το θεωρώ πολύ αντιφατικό για μια δουλειά που στηρίζεται στην έμπνευση και τη φαντασία. Αν κάτι πρέπει να τονιστεί, το συζητάμε εξαρχής.   Νιώθω ευγνωμοσύνη, γιατί έχω συνεργαστεί με εξαίρετους εικονογράφους και έχουμε κάνει μαζί υπέροχα βιβλία. Ο Γιάννης Σκουλούδης είναι ένας νέος χαρισματικός καλλιτέχνης και θα μου έδινε χαρά αν συναντηθούμε ξανά με αφορμή κάποιο νέο βιβλίο.

«Νομίζω, πως κάθε πόλη χρωστά στα παιδιά της χαρά, παιχνίδι, ασφάλεια και ξενοιασιά.»

Ανάμεσα στις πολλές ασχολίες σας, τα τελευταία χρόνια εργάζεστε και στο Κέντρο Δημιουργικής  Απασχόλησης Παιδιών στον Δήμο Λάρισας. Οι δραστηριότητές σας εκεί;

Είμαι παιδαγωγικά υπεύθυνη του δικτύου ΚΔΑΠ – ΚΔΑΠ ΜΕΑ του δήμου Λαρισαίων που περιλαμβάνει συνολικά 11 δομές. Η δραστηριότητά μου αφορά κυρίως τον παιδαγωγικό συντονισμό δράσεων που αφορούν τη σχέση με το βιβλίο και την παιδική λογοτεχνία, εκπαιδευτικά προγράμματα και ποικίλα project, συμμετοχές και συνέργειες με πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς φορείς με στόχο πάντα χαρούμενα και δημιουργικά παιδιά. Είμαι τυχερή γιατί έχω κοντά μου εξαίρετους συνεργάτες.

Εν ολίγοις θετικά κι ωραία πράγματα -ίσως και πολύ πολύ πιο ενδιαφέροντα- που αφορούν τα παιδάκια μας γίνονται στις πιο μικρές κοινωνίες από τις πιο απρόσωπες μεγάλες;

Όταν  όλα γίνονται με αγάπη και γνώση, δεν υπάρχει καμία διάκριση. Θα μιλήσω για την πόλη μου, τη Λάρισα, που γνωρίζω καλά. Υπάρχουν πολλές επιλογές και εξαίρετες δράσεις για τα παιδιά που προσφέρονται από τις δημόσιες δομές με διακεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Το καλοκαίρι, για παράδειγμα, λειτουργεί το πρόγραμμα «Κατασκήνωση στην πόλη» που καλύπτει συνολικά δύο χιλιάδες παιδιά 6-12 χρόνων με μια πληθώρα δραστηριοτήτων, ψυχαγωγικών, πολιτιστικών, καλλιτεχνικών, αθλητικών. Νομίζω, πως κάθε πόλη χρωστά στα παιδιά της χαρά, παιχνίδι, ασφάλεια και ξενοιασιά.

Το καλοκαίρι (αν και φέτος άργησε πολύ) είναι προ των πυλών. Εσείς θα αφήσετε τα γραψίματα και τις λοιπές ενασχολήσεις σας για μικρή, μεγαλύτερη θερινή ξεκούραση και ποια μέρη θα προτιμήσετε για τις εκδρομές σας;

Είμαι απόλυτα καλοκαιρινός τύπος, αλλά τα τελευταία χρόνια η δουλειά μου είναι το καλοκαίρι στα  κόκκινα! Ωστόσο πάντα βρίσκεται χρόνος για τις πολύτιμες διακοπές συντροφιά με βιβλία, ένα μικρό netbook –δεν μπορώ να αφήσω το γράψιμο– και την οικογένειά μου. Φέτος σχεδιάζω μικρές διακοπές στην Αργολίδα που είναι μπλεγμένη με αναμνήσεις από τα φοιτητικά χρόνια στην Επίδαυρο. Η συνέχεια είναι υπό διερεύνηση ακόμη.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Καλοτάξιδη η Βικτώρια, αγαπημένο οικογενειακό μας όνομα.

Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για τις ξεχωριστές ερωτήσεις και το ενδιαφέρον σας. Η Βικτώρια και εγώ χαρήκαμε πολύ.

Το βιβλίο «Βικτώρια» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

Πρόταση για διάβασμα: «Ωσεί Παρόντες», της Όλγας Μπακομάρου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Μαρτυρίες Βιογραφίες
  • Σελίδες: 456
  • Τιμή: € 19,90
  • Εκδόσεις: Αρμός

Ένα βιβλίο με 26 συνεντεύξεις από την Όλγα Μπακομάρου:

Μάνος Χατζιδάκις, Βάσω Κατράκη, Μενέλαος Λουντέμης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Δημήτρης Χορν, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Μάνος Κατράκης, Ελένη Βλάχου, Αλέξης Μινωτής, Ανδρέας Παπανδρέου, Ηλίας Ηλιού, Έλλη Λαμπέτη, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Μελίνα Μερκούρη, Στέλιος Καζαντζίδης,  Άκης Πάνου, Αλέξανδρος Ιόλας, Κάρολος Κουν, Νικηφόρος Βρεττάκος, Γιάννης Τσαρούχης, Δημήτρης Μυταράς, Μιχάλης Κακογιάννης, Χρήστος Λαμπράκης, Θόδωρος Αγγελόπουλος, Λιλή Ζωγράφου, Ιάκωβος Καμπανέλλης

«Η Όλγα Μπακομάρου είναι «κεντρική κολώνα» στο χώρο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Δημιούργησε είδος δημοσιογραφικό και λογοτεχνικό κάνοντας συνεντεύξεις. Έχει μιλήσει και γνωρίσει από κοντά όλους τους σύγχρονους μύθους της νεοελληνικής πραγματικότητας. Περίεργη, διεισδυτική, ακριβής, ικανή να διατηρήσει ζωντανή την στιγμή που έζησε, την προσφέρει σε μας και μας κάνει συμμέτοχους στο γεγονός. Ένα βιβλίο με ανεπανάληπτες συνεντεύξεις της Όλγας Μπακομάρου είναι ένας μοναδικός τρόπος να σωθεί ο λόγος ανθρώπων που είναι η ταυτότητά μας, να δούμε τον «εαυτό» μας, που τείνουμε να ξεχάσουμε!» (Θανάσης Λάλας)

«Μου λείπουν πολύ οι αψεγάδιαστες συνεντεύξεις της Μπακομάρου. Ποτέ κανείς δεν έφτασε τη μουσική ισορροπία τους, ένα είδος αφέλειας που έβγαζε απ’ την τρύπα του και το πιο διστακτικό θηρίο, την τόλμη του αυτοσχεδιασμού, μια πεζολογία α λα Γουόρχολ πριν από τον Γουόρχολ, το κύρος του δημοσιογράφου που συνομιλεί ως ίσος προς ίσο, χωρίς όμως να κορδώνεται ή να κλέβει την παράσταση, το πνεύμα της φιλοπεριέργειας στα καλύτερά του. Όλγα, σου βγάζω το καπέλο!» (Στάθης Τσαγκαρουσιάνος – Ελευθεροτυπία)

Η Όλγα Μπακομάρου γεννήθηκε στα Πούλιθρα Αρκαδίας. Ξεκίνησε την δημοσιογραφία παράλληλα με τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Την κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου και επικεντρώθηκε στις συνεντεύξεις. Εργάστηκε επαγγελματικά στο περιοδικό «Γυναίκα» και στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία».

Πρόταση για διάβασμα: «Μικρές Φωτιές Παντού», της Σελέστ Ινγκ (Celeste Ng)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Μετάφραση : Ρίτα Κολαΐτη
  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 496
  • Τιμή: €17
  • Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Στο Σέικερ Χάιτς, ένα ήρεμο, προοδευτικό προάστιο του Κλίβελαντ, όλα είναι σχεδιασμένα ως την τελευταία λεπτομέρεια – από τη χάραξη των στριφογυριστών δρόμων ως το χρώμα των σπιτιών, ως τις επιτυχημένες ζωές που πρόκειται να ζήσουν οι κάτοικοί του. Και κανείς δεν ενσαρκώνει αυτό το πνεύμα καλύτερα απ’ ότι η Έλενα Ρίτσαρντσον, της οποίας η βασική αρχή είναι να σέβεται πάντα τους κανόνες.

Τότε, στην ειδυλλιακή φούσκα που συνιστά τη ζωή της οικογένειάς της, μπαίνει η Μία Γουόρεν, μια αινιγματική καλλιτέχνιδα που νοικιάζει μαζί με την έφηβη κόρη της, την Περλ, ένα σπίτι των Ρίτσαρντσον.

Σύντομα η Μία και η Περλ αποκτούν πολύ σημαντικότερο ρόλο στη ζωή τους από αυτόν των απλών ενοικιαστριών και τα τέσσερα παιδιά των Ρίτσαρντσον γοητεύονται από τη μητέρα και την κόρη. Η Μία όμως κουβαλά ένα μυστηριώδες παρελθόν και μια αψηφισιά για το κατεστημένο που απειλεί να ανατρέψει την τόσο τέλεια οργανωμένη κοινότητά τους.

Το Μικρές φωτιές παντού διερευνά το βάρος των μυστικών, την τρομερή δύναμη της μητρότητας, καθώς και τον κίνδυνο που ελλοχεύει στην πεποίθηση πως ακολουθώντας τους κανόνες μπορείς να αποτρέψεις μια συμφορά.

Έγραψαν για το βιβλίο:

«Μπορούν τα λάθη του παρελθόντος μας να καθορίσουν τι μας αξίζει στο μέλλον; Θα σας συγκλονίσει η γραφή της και θα σας αναστατώσει ο αντικατοπτρισμός του τρόπου που σκεφτόμαστε τα πράγματα.» (Jodi Picoult, συγγραφέας)

«Η μαγεία αυτού του μυθιστορήματος έγκειται στο ότι όλοι οι χαρακτήρες, και πολλοί από τους αναγνώστες, ενστερνίζονται αυτή την αθώα ψευδαίσθηση ότι όλα είναι καλά. Ποιος όμως βάζει μικρές φωτιές παντού; Διαβάζουμε με αγωνία τη μια σελίδα μετά την άλλη για να ανακαλύψουμε τον δράστη, παρόλο που υποψιαζόμαστε πως μπορεί η στάχτη να λερώνει τα δικά μας χέρια.» (New York Times Book Review)

Η Σελέστ Ινγκ (Celeste Ng) μεγάλωσε στο Πίτσμπουργκ της Πενσιλβάνια και στο Σέικερ Χάιτς του Οχάιο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ενώ έλαβε το μεταπτυχιακό της στη δημιουργική γραφή από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, στο πλαίσιο του οποίου τιμήθηκε με το Hopwood Award.

To Όσα δεν σου είπα ποτέ (2014) είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο απέσπασε μια πληθώρα βραβείων (Massachusetts Book Award, Asian/Pacific American Award for Literature, ALA’s Alex Award, Medici Book Club Prize), μεταφράστηκε σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες σε όλο τον κόσμο και της χάρισε διεθνή αναγνώριση.

Το δεύτερο βιβλίο της Μικρές φωτιές παντού (2017) θεωρείται ένα παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο, καθώς έχει παραμείνει στην κορυφή των ευπώλητων των New York Times για περισσότερες από σαράντα εβδομάδες, έχει σαρώσει στις ψηφοφορίες των αναγνωστών (Goodreads) και έχει συμπεριληφθεί σε όλες τις λίστες με τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς για το 2017 (Amazon, Barnes and Noble, Guardian, LA Times, Washington Post, Esquire κ.ά.).

Η συγγραφέας ζει στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης.

Πρόταση για διάβασμα: «Ταξίδι Εκλογών», της Μαρίας Αθανασοπούλου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 160
  • Τιμή: € 8
  • Εκδόσεις: Γκοβόστη

Ένα μικρό κορίτσι και μία ηλικιωμένη γυναίκα, που οι συγκυρίες της ζωής τις έφεραν πολύ κοντά, βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη και σιγά σιγά, λιθαράκι λιθαράκι, κρίκο με κρίκο χτίζεται ανάμεσά τους μία ακατάλυτη σχέση. Μία σχέση που ίσως να νικάει ακόμη και τον θάνατο.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει η Μαργαρίτα αυτό το δώρο που της επιφύλαξε η τύχη έτσι όπως το αντίκρισε μέσα από τις αναρτημένες καταστάσεις με τους διορισμούς των δικαστικών αντιπροσώπων στο Πρωτοδικείο της πρωτεύουσας;

Ένα ταξίδι αναψυχής στην παιδική της ηλικία, γύρω στο τέλος της δεκαετίας του ’50, αποτέλεσε την αφετηρία γι’ αυτήν τη μεγάλη συναισθηματική προσέγγιση.

Ένα ταξίδι σε κάποια επαρχιακή κωμόπολη, σε μία Ελλάδα τελείως διαφορετική από τη σημερινή και σε μία χρονική περίοδο που οι πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες, καταιγιστικές και, σε μερικά σημεία τους, σκοτεινές.

Όλα αυτά γέννησαν μέσα της την αμφισβήτηση και της έδωσαν τα στοιχεία και τα ερεθίσματα για να καλλιεργήσει τη δική της ματιά στον κόσμο

Η Μαρία Αθανασοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα. Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές της στο Πολιτικό Τμήμα της ίδιας Σχολής.

 Υπήρξε δικηγόρος Αθηνών και εργάστηκε για παραπάνω από τρεις δεκαετίες στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά και κατοικεί στην Αθήνα.

 Από τις Εκδόσεις Γκοβόστη κυκλοφορούν επίσης:

  • Συνομιλώντας με τους Αλμπέρτο Καέιρο και Φερνάντο Πεσσόα (δοκίμιο)
  • Σαν Μυθιστόρημα (μυθιστόρημα)
  • Ιβάν… όπως Γιάννης… και άλλα ασύνδετα διηγήματα (διηγήματα)
  • Ποιήματα από το 2016 στο 1990 (ποιητική συλλογή)
  • Έτσι όπως έρχονται (ποιητική συλλογή)
  • Το μαγικό δώρο (αφήγημα)
  • Συμμετοχή σε Συλλογικό έργο (2017) Τα Ποιήματα του 2016 – Κοινωνία των (δε)κάτω

Πρόταση για διάβασμα: «Πέρα Δώθε», της Χριστίνας Πουλίδου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 456
  • Τιμή: € 14
  • Εκδόσεις: Μεταίχμιο

«Θέλω να πω πως η ατοµική και η συλλογική µας περιουσία,
το σπίτι µας και ο τόπος µας, χτίστηκαν µε τον κόπο µας.
Και τον κόπο µας τον πονάµε, Τζάννο µου» , είπε ήρεµα ο Στέφανος Χωρέµης κοιτάζοντας πέρα τη θά­λασσα.

Η οικογένεια Χωρέµη, ξεριζωµένη από τη γενέτειρά της τη Χίο, για να γλιτώσει από τη σφαγή του 1822, ξαναχτίζει µε επιµονή και πίστη στην πρόοδο τη ζωή της στη Σύρο, όπου στη διάρκεια των χρόνων συγκεντρώνονται πρόσφυγες και κατατρεγµένοι από διάφορες περιοχές της Μεσογείου. Οι οικονοµικές δραστηριότητες της οικογένειας συνδέονται µε τη ραγδαία ανάπτυξη της Ερµούπουλης και την ανάδειξή της σε εµπορικό και ακτοπλοϊκό κέντρο στα µέσα του 19ου αιώνα.

Ο καιρός κυλά και τα µέλη της οικογένειας, ο Στέφανος και η Σµαράγδα, ο Άλκης και η Ελένη, ο Ζαννής και ο Αντώνης, ο Χαρίλαος και η Ρορώ ερωτεύονται, παντρεύονται, σπουδάζουν στο εξωτερικό, παραθερίζουν όλοι µαζί στο Πισκοπιό, εξελίσσονται παράλληλα µε τον τόπο. Μια τραγωδία ωστόσο που ρίχνει βαριά τη σκιά της στην οικογένεια Χωρέµη θα σταθεί η αφορµή για να αναδυθούν έριδες και ανταγωνισµοί ανοίγοντας έναν ακόµα κύκλο στο αδιάκοπο πέρα δώθε των µελών της.

Μια πανοραµική αποτύπωση της ανόδου και της πτώσης µιας πόλης και ενός νησιού, που γίνεται χωνευτήρι διαφορετικών εθνοτικών οµάδων. Ένα συναρπαστικό µυθιστόρηµα για το πώς οι µυλόπετρες της ιστορίας διαµορφώνουν την πορεία µιας οικογένειας.

«Ξερότοπος ήταν το νησί, τέσσερις χιλιάδες αριθµούσε, όταν η Χίος πριν την καταστροφή της αριθµούσε πάνω από εκατόν είκοσι χιλιάδες. Κι αν οι Χιώτες ήρθαν το ’22, το ’24 ήρθαν οι Ψαριανοί. Γέµισε τότε η παραλία καλύβες, πάνω από χίλιες απλώθηκαν στην αιµασιά. Οι άνθρωποι που κατέφυγαν εκείνα τα χρόνια στη Σύρο ταλαιπωρηµένοι ήταν, φτωχοί και δυστυχισµένοι, ωστόσο ήταν έντιµοι βιοπαλαιστές και δηµιουργικοί.

Χωρίς πολλά λόγια, πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους. Πρώτα βάφτισαν τον τόπο όπου εγκαταστάθηκαν Ερµούπολη και µετά τον έφτιαξαν πόλη! Σε λιγότερο από δέκα χρόνια φτιάχτηκαν σπίτια, εκκλησίες, νοσοκοµείο, κτίσθηκε και λειτούργησε το Γυµνάσιο Ερµουπόλεως, ιδρύθηκε το πρώτο ταχυδροµικό γραφείο της χώρας, ενώ στα δεκαπέντε χρόνια συντάχθηκε το ρυµοτοµικό σχέδιο της πόλης, µε εκατόν είκοσι δρόµους και πολλές πλατείες!

Γκρεµίστηκαν τότε όλες οι καλύβες της παραλίας κι η Ερµούπολη άρχισε να παίρνει τη µορφή µιας όµορφης πόλης, που απλωνόταν απ’ τη θάλασσα ως ψηλά στους δύο λόφους, την Άνω Σύρο και το Δήλι.»

Η Χριστίνα Πουλίδου γεννήθηκε στην Αθήνα,  το 1958. Σπούδασε νομικά, έγινε δικηγόρος από κεκτημένη (οικογενειακή) ταχύτητα και τελικά έγινε δημοσιογράφος. Δούλεψε σε πολλά ΜΜΕ, κυρίως στην «Αυγή», στον «Επενδυτή» και στο ΑΠΕ. Ασχολήθηκε αποκλειστικά με την εξωτερική πολιτική και ιδιαίτερα με την Ευρώπη.

Έχει τιμηθεί με το βραβείο Μπότση και το βραβείο «Κωνσταντίνος Καλλιγάς». Το «Ανω Κάτω» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, που εκδόθηκε από το Μεταίχμιο.

Παρουσίαση βιβλίου:

Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 20 Μαΐου 2019, στις 21:00, στο Public Café Συντάγματος (Καραγεώργη Σερβίας 1)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
η Χριστίνα Αγριαντώνη: ιστορικός,
και η Κατερίνα Σχινά: συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ηθοποιός Γιώτα Φέστα 
Η Χριστίνα Πουλίδου θα απαντήσει σε ερωτήσεις του κοινού
και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.

Πρόταση για διάβασμα: «Τριάντα Έξι Ώρες Βροχής», του Πασχάλη Πράντζιου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 345
  • Τιμή: € 11,90
  • Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 15 Μαΐου 2019
  • Εκδόσεις: Κλειδάριθμος

Σιγοβρέχει.

―Ξημερώνει…

―Σ’ αγαπώ.

―Σςςςςςςςς.

―Εσύ δεν μ’ αγαπάς;

―Θα σ’ αγαπώ κάθε που το χώμα θα μυρίζει βροχή.

Ξεκίνησε βροχή. Έβρεχε ασταμάτητα. Τριάντα έξι ώρες βροχής. Αλλιώτικης βροχής. Όχι σαν εκείνη που είχε ενώσει κάποτε τη Φαίδρα με τον Θησέα. Ήταν άλλη βροχή αυτή. Τριάντα έξι ώρες βροχής, τριάντα έξι ώρες ενοχής.

Στις εκδοχές του μύθου της Φαίδρας και του Ιππόλυτου, όπως αυτές παρουσιάστηκαν από τους δημιουργούς της τέχνης, ο έρωτας παρουσιάστηκε μιαρός, ενοχικός, χωρίς ηθική.

Έχει όμως ο έρωτας ηθική; Άραγε, έχει φτάσει ο καιρός να δικαιωθεί ο έρωτας της Φαίδρας; Σε ποιο δικαστήριο όμως και με ποιους δικαστές; Μέσα από μια ιστορία σύγχρονη τα πρόσωπα του μύθου ζωντανεύουν ξανά και μας παρασύρουν στη δίνη του έρωτά τους, που αν και απαγορευμένος είναι αμοιβαίος.

O Πασχάλης Πράντζιος γεννήθηκε στην Ανάβρα Καρδίτσας το 1971 και εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 2006.

Σπούδασε φιλοσοφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ., εργάζεται ως φιλόλογος καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, ενώ παράλληλα συνεχίζει τις σπουδές του στο μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Θεάτρου του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας (Α.Π.ΚΥ.), με ειδίκευση στην Επιβίωση του Αρχαίου Δράματος.

Παράλληλα με τη μυθιστοριογραφία ασχολείται με τη θεωρία λογοτεχνίας και θεάτρου, δημοσιεύοντας άρθρα και μελέτες του σε περιοδικά λογοτεχνικού ενδιαφέροντος. Το Τριάντα έξι ώρες βροχής είναι το έκτο μυθιστόρημά του