fbpx

Πρόταση για διάβασμα: «Οι Δύστυχες Πουτάνες της Ζωής μου», του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Μετάφραση : Μαρία Παλαιολόγου
  • Είδος : Λογοτεχνία
  • Σελίδες: 368
  • Τιμή: € 18
  • Εκδόσεις: Ψυχογιός

«Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού κοιτώντας την και με τις πέντε μου αισθήσεις μαγεμένες». 

Ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος, όταν γίνεται ενενήντα χρονών, αποφασίζει να κάνει ένα ξεχωριστό δώρο στον εαυτό του: μια νύχτα με μια έφηβη παρθένα. Η πιο φημισμένη και καπάτσα πατρόνα της πόλης τού βρίσκει αυτό που ζητάει. 

Αλλά αντί για μια μικρούλα πόρνη που θα τον αναζωογονήσει, ο ήρωάς μας συναντά μια Ωραία Κοιμωμένη, που θα του πάρει το μυαλό. Και συνειδητοποιεί ότι μπορεί κανείς να πεθάνει στ’ αλήθεια από βαθύ, βασανιστικό, παράφορο έρωτα, σαν αυτόν που νιώθει τώρα ο ίδιος για πρώτη φορά στη ζωή του.

Ένα βιβλίο για την εφήμερη σάρκα και τον παντοτινό έρωτα, με τη γοητευτική φωνή, τον αισθησιασμό και τη διεισδυτική ματιά του μεγάλου Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Επανέκδοση του βιβλίου «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2004)

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο Γκάμπο ή Γκαμπίτο όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά σε όλη τη Λατινική Αμερική, γεννήθηκε στην Αρακατάκα της Κολομβίας το 1927. Σπούδασε νομικά στην Μπογκοτά αλλά σύντομα άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στο εξωτερικό. Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Τα Νεκρά Φύλλα, το 1955.

Ακολούθησαν μεταξύ άλλων το Εκατό Χρόνια Μοναξιά, που τον καθιέρωσε διεθνώς, Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας, Το Χρονικό Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου και Οι Θλιμμένες Πουτάνες της Ζωής μου, καθώς και πάμπολλα διηγήματα και κινηματογραφικά σενάρια.

Ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ού αιώνα και από τους βασικούς εκπροσώπους του μαγικού ρεαλισμού, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες αποτύπωσε μοναδικά στο έργο του την ομορφιά και την τραγωδία της Λατινικής Αμερικής και τιμήθηκε για το τεράστιο έργο του με το Διεθνές Βραβείο Neustadt το 1972 και με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1982. Πέθανε το 2014 στην Πόλη του Μεξικού.

Πρόταση για διάβασμα: «Ο Αρχηγός: Το Αίνιγμα του Ν. Μιχαλολιάκου», του Δημήτρη Ψαρρά

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Έρευνα
  • Σελίδες: 376
  • Τιμή: € 16
  • Εκδόσεις: ΠΟΛΙΣ

Επί τέσσερα χρόνια η ελληνική Δικαιοσύνη διερευνά την υπόθεση της Χρυσής Αυγής, η οποία, σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, είναι μια εγκληματική οργάνωση που δρα υπό τον μανδύα πολιτικού κόμματος. Στο ίδιο συμπέρασμα συγκλίνουν και όλες οι μελέτες ιστορικών, πολιτικών επιστημόνων και δημοσιογράφων, οι οποίοι διερευνούν τους λόγους που στέριωσε στη χώρα μας ένα παρόμοιο πολιτικό μόρφωμα. Πώς είναι δυνατόν να αναπαράγεται επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, στη χώρα μας, μια οργάνωση η οποία προπαγανδίζει ανοιχτά την «κοσμοθεωρία» του ναζισμού και ασκεί οργανωμένη δολοφονική βία εναντίον όσων θεωρεί «υπανθρώπους»; Και πού οφείλεται το γεγονός ότι μια παρόμοια οργάνωση κατόρθωσε να εισαγάγει τον υπόκοσμο στην κεντρική πολιτική σκηνή;
Το μυστικό της μακροζωίας της Χρυσής Αυγής δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα απολύτως προσωποπαγές σχήμα. Είναι όχι απλώς δημιούργημα, αλλά απόλυτο εξάρτημα ενός ανθρώπου. Η Χρυσή Αυγή ταυτίζεται με τον Αρχηγό της περισσότερο από κάθε άλλο ομοειδές πολιτικό μόρφωμα σε όλο τον κόσμο. Αυτό της επιτρέπει να ελίσσεται, να μετασχηματίζεται με ποικίλους τρόπους, να λουφάζει όταν δυσκολεύουν τα πράγματα, αλλά και να εκμεταλλεύεται κάθε νέα ευνοϊκή συγκυρία. Δεν είναι, επομένως, δυνατόν να δοθούν οριστικές απαντήσεις για το «αίνιγμα Χρυσή Αυγή», αν δεν απαντηθεί το «αίνιγμα του Αρχηγού» της (Ν.Μιχαλολιάκου).

Ο Δημήτρης Ψαράς πήγε στην Γερμανική Σχολή Αθηνών Σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ. Ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973. Υπήρξε συντάκτης της της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας για πολλά χρόνια, από το 1990 μέχρι τον Ιούνιο του 2012.

Το Νοέμβριο του 2012 ξεκίνησε η συνεργασία του με την Εφημερίδα των Συντακτών. Είναι γνωστός για τις έρευνες του σχετικά με την ακροδεξιά και θεωρείται κατά την άποψη κάποιων ως ειδικός στην Χρυσή Αυγή, την οποία παρουσιάζει μέσα από τις μελέτες του ως βίαιη νεοναζιστική και εγκληματική οργάνωση που δρα με παραστρατιωτική δομή. Επιπλέον έχει καταθέσει στην δίκη της Χρυσής Αυγής όπου τόνισε πως η οργάνωση είναι σύμφυτη με την βία

Πρόταση για διάβασμα: «Ο Χορός της Μέλισσας», του Πάνου Ιωαννίδη

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα Noir
  • Σελίδες: 352
  • Τιμή: 14,40
  • Εκδόσεις: Κέδρος

Στο κτήμα του στο Ποσείδι της Χαλκιδικής την ημέρα που συντροφιά με τους φίλους του γιόρταζε το εφάπαξ που μόλις είχε πάρει, ο Αλέξανδρος Χρηστίδης βρίσκεται δολοφονημένος ανάμεσα στα αγαπημένα του λιόδεντρα. Το γεγονός φαντάζει ανεξήγητο για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Πολιτικός μηχανικός με αντιστασιακή δράση στα φοιτητικά του χρόνια τον καιρό της δικτατορίας, δημοτικός σύμβουλος στη μεταπολίτευση με πρωτοποριακή παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, υποστήριξε με τόλμη και ρομαντισμό, στη δύση της καριέρας του, τις δομές της κοινωνικής οικονομίας που δημιουργήθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης.

Η χήρα του εκλιπόντος αναθέτει τη διαλεύκανση του μυστηριώδους θανάτου του στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη. Η έρευνά του από την αρχή κινείται γύρω από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Χρηστίδη. Παράλληλα, ωστόσο, τα παράξενα μηνύματα που αρχίζει να λαμβάνει από έναν άγνωστο τον ωθούν να αναζητήσει μια σειρά κειμένων που του αφήνουν σε κεντρικά σημεία της πόλης. Τα κείμενα περιπλέκουν την έρευνά του, καθώς αναφέρονται στην ιστορία μιας παρέας νεαρών, οι ζωές των οποίων στιγματίστηκαν και έσμιξαν μέσα από έναν εξίσου τραγικό θάνατο.

Σιγά σιγά, καθώς ο ντετέκτιβ προχωράει στις κορυφές μιας ιδιόμορφης πολεοδομικής κυψέλης που σχηματίζεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αντιλαμβάνεται τον γρίφο και τη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στα πρόσωπα και στα γεγονότα.

Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα πρωτότυπο νουάρ μυθιστόρημα ακολουθώντας την κατεύθυνση του ήλιου, όπως κάνουν οι μέλισσες με χορευτικές φιγούρες για να βρουν και να κυκλώσουν την κυψέλη που έχει τη γύρη, παρασύροντας αβίαστα και τον αναγνώστη να μπει μαζί του στον χορό.

Ο Πάνος Ιωαννίδης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1978.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με το διήγημα Η γυναίκα από τη Ζυρίχη, το οποίο διακρίθηκε στον πρώτο διαγωνισμό της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας.

Έχει εκδώσει το αστυνομικό μυθιστόρημα Τα μωρά της Αθηνάς (εκδόσεις Πηγή, 2016), το νουάρ μυθιστόρημα Ο χορός της μέλισσας (εκδόσεις Κέδρος, 2019) και τις ποιητικές συλλογές Ποιήματα της Στιγμής και άλλες Ουτοπικές Ιστορίες (ηλεκτρονική αυτοέκδοση, 2014) και Λοκομοτίβα (εκδόσεις Το Δόντι, 2017).

Είναι διδάκτωρ οικονομικών επιστημών. Ζει στη Δράμα με τη σύντροφό του και τον γιο τους.

Πρόταση για διάβασμα: «Σχεδόν Καθημερινές Ιστορίες», του Σιδέρη Ντιούδη

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Διηγήματα
  • Σελίδες: 64
  • Τιμή: € 7,70
  • Εκδόσεις: Αιώρα

Πρόκειται για μια σειρά μικρών διηγημάτων: είκοσι επτά σχεδόν καθημερινές ιστορίες και καθημερινές σχεδόν εμμονές.

Ξεφυτρώνουν μέσα μας, από γνωστά άγνωστα ερεθίσματα, το μυαλό μας όμως κολλάει και τις επεξεργάζεται χωρίς όρια, γιατί η ανυπαρξία ορίων είναι το χάρισμα των σκέψεων. Ποια είναι τα όρια; Ο χώρος, ο χρόνος, ο φυσικός κόσμος, οι κοινωνικές νόρμες που μέσα τους κινούμαστε.

Όταν τα όρια εξαφανίζονται η κατεύθυνση γίνεται ανεξέλεγκτη. Τότε αναμετριόμαστε με τον πολλαπλό εαυτό μας και μπορεί να μεταμορφωθούμε. Και μετά; Επιστρέφουμε στον πρό­τερο εαυτό μας ή όχι; Είμαστε κάποιοι άλλοι; Υπάρχει τέλος, τόσο με την έννοια του ορίου όσο και με την έννοια του σκοπού, σε όλο αυτό; Μην απαντήσετε. Διαβάστε τις μικρο-ιστορίες που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να αφηγηθούν την ιστορία τους.

Ο Σιδέρης Ντιούδης γεννήθηκε στα Γιαννιτσά το 1976, ζει στην Αθήνα και εργάζεται στον χώρο του βιβλίου. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Ελεύθερη πτώση (Εκδόσεις Φιλόγραφο, 2006) και Η βραδυπορία της στιγμής (Εκδόσεις Αιώρα, 2011).

Την Πέμπτη 4 Απριλίου 2019, ώρα 19:00, ο συγγραφέας παρουσιάζει το βιβλίο Σχεδόν Καθημερινές Ιστορίες, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Public Συντάγματος.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Κώστας Καλφόπουλος, δημοσιογράφος-συγγραφέας

Μαρία Στασινοπούλου, συγγραφέας

Σέργιος Μαυροκέφαλος, συγγραφέας

Ιστορίες θα διαβάσει ο ηθοποιός Μάριος Κρητικόπουλος.

Στέφανος Ρόκκος, Nick Cave & The Bad Seeds: «No More Shall We Part» στο Μουσείο Μπενάκη

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Όταν  ένας καλλιτέχνης δουλεύει για χρόνια και «οπτικοποιεί» τα τραγούδια του Nick Cave.

Ο εικαστικός Στεφανος Ρόκκος παρουσιάζει  τα έργα του από τις 4 Απριλίου 2019 στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς. Τα εγκαίνια της έκθεσης είναι προγραμματισμένα για την Τετάρτη 3 Απριλίου 2019 στις 20:00.

Η εικαστική προσέγγιση του ζωγράφου Στέφανου Ρόκου στο μουσικό άλμπουμ του Nick Cave & The Bad Seeds με τίτλο «No More Shall We Part» αποτελεί την κατάθεση της προσωπικής του πρότασης για τη διαλεκτική σχέση που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δύο μορφές τέχνης –τη ζωγραφική και την τραγουδοποιία– οι οποίες ανέκαθεν συγκροτούν τον σκληρό πυρήνα της καλλιτεχνικής του έκφρασης και δημιουργίας

 

And no more shall we part
Nick Cave

O δημιουργός λέει σχετικά: «Πολύ καιρό μετά την πρώτη ακρόαση του «No More Shall We Part», οι εικόνες που είχαν διαμορφωθεί μέσα μου όταν πρωτοάκουσα τα τραγούδια του δίσκου ήξερα ότι με ακολουθούν ακόμη. Έτσι, το 2015, ωριμότερος πλέον καλλιτεχνικά, αποφάσισα ότι, για όσο καιρό χρειαζόταν, θα αφιερωνόμουν εξ ολοκλήρου στην υλοποίηση μιας ιδέας την οποία επεξεργαζόμουν επί χρόνια: στόχος μου ήταν να επιχειρήσω μια απολύτως προσωπική εικαστική προσέγγιση του άλμπουμ «No More Shall We Part», δημιουργώντας δεκατέσσερα ζωγραφικά έργα εμπνευσμένα από τα ισάριθμα κομμάτια του δίσκου – τα δώδεκα τραγούδια του και τα δύο b-sides που κυκλοφόρησαν με τη limited edition του άλμπουμ.

Στη συνέχεια, τα έργα αυτά, καθώς και το κέντημα που φιλοτέχνησε η Αντιόπη Πανταζή, θα τα μετέφερα πολύ προσεκτικά σε ένα καλλιτεχνικό βιβλίο, το οποίο θα εξέδιδα με δική μου επιμέλεια».

Ο Στέφανος Ρόκος  γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Από το 1995 έως το 2000 σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλο τον Τ. Πατρασκίδη. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής στο εργαστήριο του Γ. Μήλιου.

Το 2002 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη χαρακτική από το Wimbledon School of Art του Λονδίνου, όπου φοίτησε με υποτροφία του ιδρύματος Προποντίς. Από το 2005 έως το 2007 ήταν υπότροφος του ΙΚΥ για την εκτέλεση καλλιτεχνικού έργου. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2001 συνεργάζεται με την Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, την οποία εκπροσώπησε τέσσερις χρονιές με ατομική έκθεση στην Art Athina.

Το 2010 παρουσίασε το μουσικό – εικαστικό  project Horror & Romance on Another Planet”, μια μουσική συλλογή που κυκλοφόρησε σε 1.700 αριθμημένα αντίτυπα με 18 πρωτότυπα τραγούδια Ελλήνων και ξένων μουσικών, εμπνευσμένα από την ομότιτλη ατομική του έκθεση (www.horrorandromance.com). Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα δίσκων των Φοίβου Δεληβοριά, Παύλου Παυλίδη, Piney Gir, Bobby Conn, Krista Muir, Interstellar Overdrive, Sigmatropic και Χρήστου Λεοντή, καθώς και εξώφυλλα βιβλίων, αφίσες για συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και ταινίες.

We Came Along this Road
Darker with the Day

Nick Cave & The Bad Seeds – «No more shall we part – 14 paintings 17 years later»

Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138

Εγκαίνια: 3 Απριλίου 2019 και ώρα: 20:00

Διάρκεια Έκθεσης: 4 Απριλίου έως 19 Μαίου 2019

Ώρες λειτουργίας:

Πέμπτη έως Κυριακή: 10:00 – 18:00

Παρασκευή – Σάββατο:10:00 – 22:00

Εισιτήρια: € 3 – 6

Συνέντευξη Τύπου στο Μουσείο Μπενάκη  –  Πειραιώς 138 με την ευκαιρία των εγκαινίων της έκθεσης «Στέφανος Ρόκκος, Nick Cave & The Bad Seeds: «No More Shall We Part»14 Piantings 17 Years Later»

 

Από τους βασικούς υποστηρικτές της έκθεσης: 

«Δέν Μάθαμε Τίποτε ἀπό την Ἱστορία μας;», γράφει ό Ἀνδρέας Μπλαμούτσης, Ὁ Εὐπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

Ἄντε καί μιά φορά, ἀντί γιά πολιτισμικό μήνυμα νά γράψω καί μιά πολιτική κριτική ἀλλά μέ πολιτισμική ὑπόκρουσι.

Ἐφέτος ὁ καιρός μᾶς παίζει ἄσχημα παιχνίδια. Κι ἀντί οἱ Ἀλκυονίδες νἀ διαρκέσουν 10-15 μέρες στό δεύτερο δεκαπενθήμερο τοῦ Ίανουαρίου, συνεχίζουν ἀκόμη και σήμερα τέλος Μαρτίου.

Κι ὅπως ὁ καιρός μᾶς κάνει σκωτσέζικα ντούς μέχρι σήμερα, ἔτσι αἰσθανόμαστε κι ἐμεῖς. Κι ἐκεῖ πού πάει νά γελάση κάπως τ’ἀχείλι μας, ὅτι μαθές τελειώσαμε ἐπιτέλους μέ τά μνημόνια, – τό γκουβέρνο αὐτό ἰσχυρίζεται-, νἄσου καί πιάνει ἀντάρα φοβερή κι ὁ ἀγέρας δυνατός, σηκώνει τά καθίσματα καί μιά καρέκλα πάνινη, καλοκαιρινή μᾶς ἔρχεται στό κεφάλι. Κάπως ἔτσι πῆρε τ’ ὄνομα «καρεκλᾶτος». Βγῆκε τό παλληκαράκι, τ’ άπαίδευτο, ν’ ἀμφισβητήση τήν Μακεδονία μας. Ἀκόμη ὅμως δέν ἔφθασε στό σημεῖο νά κερδίση τό κεφαλαῖο στ’ ὄνομά του.  Γιατί; Πολλές οἱ αἰτίες…

 

Κάποτε, ὁ Ἀριστοτέλης (μπάς κι ἦταν κι αὐτός Σκοπιανός;;) έγραψε, ὅτι οἱ πολῖτες ὀφείλουν νά ἀσχολοῦνται μέ τήν πλέον ὑψηλόφρονα «αρετήν», τήν πολιτικήν, ἡ ὁποία ἀνεβάζει τό ἐπίπεδον τοῦ πολίτου, ἀλλά καί ὅτι τήν προδοσίαν πολλοί ἠγάπησαν (συνήθως οἱ ἐχθροί !!!), τόν προδότην ὅμως οὐδείς.

Τό 1917 ἔγινε ἡ μεγάλη Ρωσική Ἐπανάστασις κατά τοῦ Τσαρισμοῦ ἀπό τήν μεγαλύτερη φάρσα τῆς παγκοσμίου ἱστορίας, τόν Κομμουνισμό τοῦ Λένιν καί μετά ἀπό λίγο καί τοῦ Στάλιν. Ὅλη ἡ περίφημη δῆθεν φιλοσοφία τῶν Marx και Engels ἀπεδήχθη μία τεραστία φούσκα, πού ἀφ’ ἑνός ὡδήγησε πἀνω ἀπό 40.000.000 ταλαίπωρους Ρώσους στό μαχαίρι τῶν κομμουνιστικῶν κυβερνήσεων καί ἄλλους τόσους  στά γκούλαγκ τῆς Σιβηρίας. Ἐπειδή κάποιες φιλοσοφικές ἀπόψεις τοῦ Μάρξ ταίριαζαν ἤ ἀκόμη καί υἱοθετήθησαν ἀπό τά μηνύματα τῆς μεγίστης παγκοσμίως Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, άπό την κομμούνα τῶν Παρισίων καί ἐκείνου τοῦ πολιτικοῦ σχηματισμοῦ ὁ ὁποῖος κατέλαβε τήν  ἀριστερά πτέρυγα τῆς Γαλλικής Ἐθνοσυνελεύσεως, ὠνομάσθηκε ἡ πολιτική αὐτή «γραμμή»:  «ἀριστερά»

Στήν Ἑλλάδα, περί τό 1918, 19, 20 ἔφθασαν καί οἱ  ἰνστρούχτορες, οἱ πολιτικοί κομμισσάριοι τοῦ ΚΚΕ (δέν πρόλαβε καλά-καλά νά στηθῆ τό μεγάλο μαγαζί τῆς Ρωσίας και ἀπέκτησε τό παραρτηματάκι του, ἕνα θλιβερό φερέφωνο, 100 χρόνια τώρα τήν ἴδια καραμέλα πιπιλάει καί ὑπάρχουν ἄνθρωποι – διερωτῶμαι μέ τί μυαλό ἄραγε – πού ἀκόμη τά ἴδια λένε, τά ἴδια σκέπτονται. Καμμία ἐξέλιξις, καμμία βελτίωσις, ἐξ οὖ καί σταθερά 4 – 6 %  ἐπί ἕναν αἰῶνα.

Μοῦ ἐδιηγεῖτο ὁ πατέρας μου ὅτι τό 1916, εἰς ἡλικίαν 7 ἐτῶν, ἔφυγε ἀπό τό χωριό του, μέ δύο ἀριστερά παπούτσια καί χρωστῶντας τό φέρετρο τῆς μάννας του, ἀνέβηκε στήν Ἀθήνα νά δουλέψη καί νά σπουδάση, φαίνεται ἀπό τότε ἡ δουλειά τοῦ βοηθοῦ σερβιτώρου ἦταν ἡ πλέον πρόσφορη γιά παιδιά. Στό ταβερνεῖο πού ἐργαζόταν ἐμφανίστηκε κάποια στιγμή καί ἕνας ἰνστρούχτορας, κι ἀφοῦ μετά ἀπό κάποιες ἐπισκέψεις κατάφερε νά κερδίση τήν συμπάθεια τῶν θαμώνων κερνῶντας κἄνα καρτοῦτσο, ἄρχισε σιγά-σιγά τήν προπαγάνδα γιά τό μεγάλο ὄραμα. Γιά τήν μεγάλη πατρίδα ὅπου ἐκεῖ θα γίνη ἡ μεγάλη κοινωνική ἀλλαγή καί γιατί νά μήν ἐπωφεληθούμε κι ἐδῶ στήν Ἑλλαδίτσα;  

«Ἐμεῖς θέλουμε νά χτίσουμε παλάτια γιά τόν κοσμάκι, τόν λαουτζῖκο, γι αὐτό καί θά  κατεδαφίσουμε ὅλα τά παλαιά, για να φτιάξουμε τά καινούργια, τά χρυσά, τά μαρμαρένια…»

Σηκώθηκε τό παιδόπουλο,  10, 11 χρόνων, και με άπορία ρώτησε:

 «Γιατί πρέπει νά  καταστρέψουμε τήν καλύβα μας; Δέν μποροῦμε νά μένουμε ἐκεῖ ἀντί στόν δρόμο, μέχρι νά φτιαχτοῦν τά παλάτια μέ τά λούσα τους και τότε, νά πᾶμε ἐμεῖς στά καινούργια καί νά βάλουμε τά ζωντανά μας στήν καλύβα, νά μήν τά χτυπάη ὁ καιρός, νά μήν τά βρέχει ἡ βροχή, νά μήν ξεπαγιάζουν στό κρῦο;»

Βουβός ὁ ἰνστροῦχτορας, παγωνιά στο μαγαζί. Μετά ἀπό λίγο, σἄν τον μαλωμένο σκῦλο, μέ τήν οὐρά κάτω ἀπ’τά σκέλη ξεγλύστρησε ἀπό τήν πόρτα τοῦ μαγαζιοῦ και χάθηκε στήν νύχτα. Δέν ξαναπάτησε ποτέ.

Δέν μπορεῖ ἡ ἱστορία αὐτή νά ἦταν ἡ μοναδική. Το ἴδιο θα γινόταν και σ’ άλλες γειτονιές.

Τά χαστούκια σ’αὐτήν τήν πολιτική  ἦλθαν ἀπό τόν ἴδιο τόν λαό πού θέλανε να πάρουν μέ τό μέρος τους.

Μέσα στο πλαίσιο τῆς κομμουνιστικὴς πολιτικῆς περιελαμβάνοντο καί δύο θέματα στά ὁποία οἱ ἀπαντήσεις όλων τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων ἦταν ἡ κλασική πλέον Ἑλληνική ἀπάντησις: «Ἔλα, βρέ αδελφέ, δεν μᾶς νοιάζει ἐμᾶς τί λένε οἱ ἄλλοι, χ…ς τους.».

Ἀποτέλεσμα: οὐδέποτε ἔδωσαν σημασία καί δυναμική ἀπάντησι, ἀντιμετώπισι, στίς ἐκδηλώσεις ἐπιθυμίας τῶν Σλαβικῶν Φυλῶν νά κατέβουν καί νά βγοῦν στό Αἰγαῖο. Θυμίζω τούς Βουλγάρους 1912 με τούς κομμιτατζῆδες. Εὐτυχῶς πού ὑπῆρξε ὁ Μεγάλος Παῦλος Μελᾶς (διαβᾶστε τήν Πηνελόπη Δέλτα: «Στα Μυστικά τοῦ Βάλτου»).

Οὔτε ἔλαβαν ποτέ στα σοβαρά τὀν ἕτερο Σλάβο, δῆθεν φίλο τῶν Ἑλλήνων Τίτο, ὁ ὁποῖον δημιούργησε αὐτό τό ἐκτόπλασμα τήν Δημοκρατία Βόρεια τῆς Μακεδονίας, τό ὁποῖον φυσικά, εὑρίσκεται εἰς τήν περιοχήν τῆς ἀρχαίας Παιωνίας.

Μετά τήν Καταστροφική Ἐκστρατεία τῆς Μικράς Ἀσίας πού ἔληξε μέ τίς σφαγές τοῦ Ἐλληνισμοῦ ἀπό τίς ὀρδές τοῦ Κεμάλ καί τήν καταστροφή τῆς Σμύρνης άπό πυρκαγιά τόν Σπτέμβριο τοῦ 1922, ἐπακολούθησε ἡ δίκη τῶν ἕξι (όκτώ τελικῶς) κριθέντων ὡς ὑπευθύνων τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς ἀπό Ἔκτακτο Στρατοδικεῖο:

Γεώργιος Χατζανέστης, Αχιστράτηγος,διοικητής τῆς στρατιᾶς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας,

Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, 

Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, 

Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, 

Νικόλαος Θεοτόκης, υπουργός επί τῶν στρατιωτικών Κυβερνήσεως Γούναρη

Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργός επί των οικονομικών Κυβερνήσεως Γούναρη.

* Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, 

* Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, 

Οἱ ἕξι ἐκρίθησαν ἔνοχοι Ἐσχάτης Προδοσίας, καί ἐτυφεκίσθησαν αὐθημερόν στοῦ Γουδῆ, ὄχι γιατί ἐπρόδωσαν, ἀλλά διότι λόγῳ ἐσφαλμένων ἀποφάσεων ὡδήγησαν τήν Πατρίδα σέ ἀτιμωτική ἦττα καί ὑποχώρησι. ( Οἱ δύο με ἀστερῖσκο δέν ἐθανατώθησαν).

Φυσικά, τήν εὐθύνη γιά τό Ἔκτακτο Στρατοδικεῖο εἶχε ἡ Ἐπαναστατική Ἐπιτροπή τοῦ Συνδέσμου Ἀξιωματικῶν, μέ ἐπί κεφαλῆς τούς Συνταγματάρχες Γούναρη καί Γονατᾶ, καί Πολιτικό Ἐπίτροπο τό πρωτοπαλλήκαρο τοῦ Ἐλ.Βενιζέλου, Γεώργιο Παπανδρέου. 

Εἶναι περίεργο ἀλλά ἀνέκαθεν ἀποροῦσα: Πῶς γίνεται, μονίμως, οἱ προερχόμενοι ἀπό αὐτό τό δῆθεν δημοκρατικό τμῆμα τῆς κοινωνίας, τῶν κομμάτων, νά ξεγλυστροῦν καί νά παραμένουν ἀτιμώρητοι παρά τίς ἀντιπατριωτικές και ἀντισυνταγματικές ἑκάστοτε ἐνέργειες τῶν δήθεν Δημοκρατῶν;

Τά γεγονότα τοῦ 1922 εἶναι τά πλέον πρόσφατα, πρίν ἀπό τήν ἦττα στήν Κύπρο τό 1974. Τότε, εἶχε ἁρθῆ ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ ἡ ἐσχάτη τῶν ποινῶν μέ μετατροπή σέ ἰσόβια. Τά  ὑπέστησαν δικαίως οἱ Ἰωάννίδης και σία ὡς ὑπεύθυνοι τῆς Κυπριακῆς Τραγωδίας. Ὁ Παπαδόπουλος ἐτελείωσε στήν φυλακή γιά τήν πραξικοπηματική κατάληψι τῆς ἐξουσίας.

Ἀλλάζοντας ἱστορικό περιβάλλον, ἐρχόμαστε στά μεταπολεμικά χρόνια, ὅπου ἡ Ἑλλάς παθαίνει τό μεγαλύτερο κακό πού μποροῦσε ποτέ νά τῆς συμβῆ. Τό  ΚΚΕ ἀποφασίζει νά διεκδικήσῃ τήν διακυβέρνησι τῆς χώρας καταλαμβάνοντας τήν ἐξουσία διά τῶν ὅπλων. Κηρύχτηκε ἐμφύλιος πόλεμος. Εὐτυχὼς γιά τήν πατρίδα μας δεν ἐκέρδισε τό ΚΚΕ. Κι ἀφοῦ προφανῶς ὑπέστη τά δεινά τῆς ἦττας του ἀπό το ἐπίσημο κρᾶτος, παρέμενε παράνομο πλέον μέχρι τό 1974, πού ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ κομμουνισμοῦ καί τοῦ ΚΚΕ, ὁ Κ. Καραμανλῆς ἐκήρυξε μεγαλόθυμα τήν νομιμοποίησι τοῦ ΚΚΕ, διευκολύνοντάς το νά παίξη ἰσοτίμως καί αὐτό, τό παιχνίδι τῆς διεκδικήσεως τῆς πολιτικῆς νίκης μέσῳ δημοκρατικῶν διαδικασιῶν, δηλ. ἐκλογῶν.

Ἔτσι ἡ Ἑλληνική Ἀριστερά, λόγῳ ὀλιγωρίας τῶν ἄλλων πολιτικῶν δυνάμεων, ἄρχισε νά ἐπηρεάζη τούς νεωτέρους, διότι αὐτοί δύσκολα μποροῦν νά μείνουν ἤρεμοι καί νά μήν ἀντιδροῦν ἐκκρηκτικά, ἐπαναστατικά, ριζοσπαστικά, ἀνατρεπτικά.

Μέ δεδομένο ὅτι μετά τό 1974 ἡ κοινωνία χωρίσθηκε σέ τρείς μεγάλες πολιτικές παρατάξεις: Ὅλες οἱ παραγωγικές τάξεις, (ἔμποροι, ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες, βιοτέχνες, βιομήχανοι κλπ) θεώρησαν ὅτι καλύπτονται πολιτικῶς ἀπό την Νέα Δημοκρατία. Ὅλοι οἱ κρατικοί λειτουργοί, ἐργατοπατέρες καί συνδικαλιστές ἀφομοιώθησαν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., και δυστυχῶς το σημαντικώτερο κομμάτι τῆς κοινωνίας, ἡ παιδεία καί ἡ ἐκπαίδευσις ἔμειναν νά τά λυμαίνεται τό Κ.Κ.Ε. καί ἡ αριστερά.

Καί φυσικά πῶς θά μποροῦσε τό ΚΚΕ νά ἀποκτήση πιστούς ὀπαδούς ἄν εἶχε νά κάνη μέ μορφωμένους καί ἐξύπνους; Κατεβάζει λοιπόν τόν πήχυ τῆς παιδείας τόσον χαμηλά ὥστε ἀφ’ ἑνός νά μήν ἀποζητᾶ τήν «άριστεία» ἀλλά τό ἐλάχιστον δυνατόν, τήν μειωμένη ἀπόδοσι, τήν ἰκανοποίησι ἀπό τήν μετριότητα.

Αλλά, ὅλοι αὐτοί ἔχουν στήν σκέψι τους ὅτι ἕνα ἔθνος, το ἔθνος μας το Ἑλληνικό, ἕνα ὁμοιογενές ἔθνος (μέ τίς έλάχιστες δυνατές προσμείξεις ἀπό ἑκάστοτε εἰσβολεῖς καί κατακτητές, ἀπό ἀρχαιότητος) πρέπει νά πάψη νά ἐπιδιώκη τήν αὐτονομία του, τήν ἀκεραιότητά του, τήν πατρίδα του, τόν χῶρο του, τήν ἱστορία του, τόν  πολιτισμό του καί νά ἐπιτρέψη τήν ἀλλοτρίωσί του ἀπό ἄλλους λαούς.

Καί τελικῶς μέ μία ἀπόλυτο βλακεία νά ἔχουν ἀποδεχθῆ ώς ἡγἐτη ἕναν μέ ἀριστερές ἐμμονές, νά προδίδη τήν Πατρίδα του μέ ἐπαίσχυντες συμφωνίες, καί τήν ἰδεολογία του μέ τό νά παίζη τόν ρόλο τοῦ ὑποτακτικοῦ σέ κακόφημους πολιτικούς συνεταίρους στήν Εὐρώπη, ὕπουλους λύκους μέ προβιά άρνιοῦ, ἀνεντίμους πολιτικούς Ἑταίρους καί Συνεταίρους, ἀχρήστους άγραμμάτους ὑπουργούς παιδείας, με περισσό θρᾶσσος καί ἐκδικητική μανία καταστροφῆς.

Διαπίστωσις εἶναι ὅτι: Κανείς δεν διαβάζει την ίστορία για μάθει από αύτήν. 

Πιστέψτε με δέν εἶναι ἀπώλεια μαθητικοῦ χρόνου. Εἶναι ἡ σύνδεσις τοῦ παρόντος μέ τό παρελθόν ἀλλά καί τό μέλλον. Ἄς σεβασθούμε καί τά δύο. Γιά τό καλό τῶν παιδιῶν μας, καί τῶν ἐγγονῶν μας.

Ο ψυχίατρος Λάμπρος Γιώτης συνομιλεί με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου για την παράστασή του «Juke Box».

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…Κάποτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με το μεταναστευτικό, ήρθαν και ιστορίες όπου ελλόχευε η διάσπαση, ο στιγματισμός, οι ρατσιστικές τάσεις»

Κάθε Σαββατοκύριακο, στον 6ο όροφο ενός κτιρίου πίσω από το Δημαρχείο της Αθήνας, ανοίγει τις πόρτες του ο «Παλμός», χώρος έκφρασης και δημιουργίας. Με αφορμή αγαπημένα τραγούδια, μια ομάδα ηθοποιών, μουσικών και εικαστικών είναι έτοιμη να ακούσει ιστορίες από τη ζωή σας και να τις παίξει στη σκηνή με θεατρικό. Μια ιδιαίτερη συνάντηση μέσα από ιστορίες που θέλετε επιτέλους να ακουστούν.

Πρόκειται για θέατρο αυτοσχεδιασμού.

Η ομάδα «Playback Ψ» είναι η πρώτη επαγγελματική ομάδα Θεάτρου Playback στην Ελλάδα. Από το 2004 ως σήμερα δίνει παραστάσεις σε θέατρα, πλαίσιο θεραπείας και εκπαίδευσης, συνέδρια και φεστιβάλ, τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό, προσφέροντας μια σκηνή για να παιχτεί κάθε ανθρώπινη ιστορία.

Ο ψυχίατρος Λάμπρος Γιώτης, σκηνοθέτης και συντονιστής της παράστασης βάζει σε λειτουργία το «Juke Box», όπως τιτλοφορείται η παράσταση, ειδικά  για σας στο Intownpost.com και μιλάει για το πρωτότυπο δρώμενο που έχει ετοιμάσει φέτος η ομάδα.

Σε ποιους απευθύνεται η Ομάδα θεάτρου Playback Ψ κ. Λάμπρο Γιώτη και τι προτείνει στον καταπιεσμένο ή στον διαφορετικό άνθρωπο της εποχής μας;

H Ομάδα Θεάτρου Playback Ψ απευθύνεται σε κάθε άτομο που επιθυμεί να συμμετάσχει σε ένα θεατρικό δρώμενο που προσφέρει στους θεατές μια ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία μέσα από το μοίρασμα προσωπικών ιστοριών τους. Οι θεατές είτε γίνονται αφηγητές και μοιράζονται ιστορίες από τη ζωή τους, είτε απλά ακούνε τις ιστορίες που αφηγούνται άλλοι, ενώ οι καλλιτέχνες της ομάδας τις παρουσιάζουν στη σκηνή με θεατρικό αυτοσχεδιασμό. Το θέατρο Playback, γεννημένο στην Αμερική τη δεκαετία του ’70, εποχή της αμφισβήτησης, από τον Jonathan Fox και τη Jo Salas, δίνει την ευκαιρία να ακουστεί η φωνή του κάθε ατόμου, ιδιαίτερα μάλιστα εκείνου που δεν έχει τον τρόπο να ακουστεί, του αποκλεισμένου ατόμου. Του δίνει κοινωνική ταυτότητα και σημασία και ανοίγει ένα δίαυλο επικοινωνίας με τους άλλους. Γι’ αυτό και θεωρείται ένα είδος θεάτρου για την «κοινότητα» (community theatre).

Η ομάδα θεάτρου «Playback Ψ» έχει ασκηθεί στην σκηνική παράσταση των αφηγήσεων του κοινού μέσω θεατρικού αυτοσχεδιασμού. Είναι η πρώτη επαγγελματική ομάδα θεάτρου playback στην Ελλάδα και γεννήθηκε στο πλαίσιο της Εταιρείας Δραματικής Έκφρασης και Θεραπείας «Παλμός» (palmos.info). Στα 15 χρόνια της λειτουργίας της έχει μεταβεί εκτός από θεατρικές σκηνές σε διάφορους χώρους για να δώσει πρόσβαση σε ιστορίες ζωής που ζητούν ένα βήμα: ψυχιατρικές δομές, πυρόπληκτα σχολεία, φυλακές, κέντρα απεξάρτησης, φεστιβάλ διαφορετικότητας, επιστημονικά συνέδρια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Σε κάθε παράσταση Playback, όπως έχετε δηλώσει: «τόσο οι θεατές όσο και οι δημιουργοί, μπαίνουν στη διαδικασία να εκθέσουν ένα αληθινό κομμάτι του εαυτού τους και να συνομιλήσουν με αυτό». Πώς μπορεί η παράστασή σας να τους ξεκλειδώσει και να μοιραστούν ιστορίες από τη ζωή τους με πρόσωπα που δεν τους είναι οικεία;

Κάθε παράσταση έχει μια τελετουργία, μια σταδιακή εξοικείωση του κοινού από τον συντονιστή της παράστασης, ο οποίος «σκηνοθετεί» επί τόπου τη ροή των γεγονότων. Ένα αρχικό μοίρασμα των συντελεστών της ομάδας που υποδέχονται εγκάρδια το κοινό με προσωπικές τους ιστορίες, η σημασία και ο σεβασμός που δίνεται στη συνέχεια σε κάθε προσωπική κατάθεση από τους θεατές, δημιουργεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης, ώστε γρήγορα το νήμα των ιστοριών θα ξετυλιχτεί και θα φτάσει και σε πιο βαθιές ιστορίες. Έτσι σιγά- σιγά αναπτύσσεται μια οικειότητα ανάμεσα σε αγνώστους, καθώς βλέπουν ότι πολλές από τις ιστορίες τους έχουν κοινό τόπο με τις ιστορίες των άλλων.

Η οικονομική κρίση έχει φέρει κατάθλιψη στον Ελληνικό λαό, που μετράει τις πληγές του 10 και πλέον χρόνια. Τι θα συμβουλεύατε, με την ιδιότητά σας ως ψυχίατρος, τους εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας να πράξουν για να ορθοποδήσουν;

Να μιλήσουν, να εκφράσουν τη γνώμη τους, να διαμαρτυρηθούν, να μην μείνουν αποκλεισμένοι στο προσωπικό τους ζόφο, να ζητήσουν βοήθεια από τους άλλους, ή αν χρειάζεται και από ειδικούς, να εκμεταλλευτούν κάθε εξωτερική υποστήριξη και να πάρουν δύναμη και ελπίδα από τη συντροφιά, τη δημιουργικότητα κάθε είδους, την τέχνη.

Ποια ήταν η πιο συγκινητική ιστορία που ακούσατε κ. Λάμπρο Γιώτη μέσα από την ιδιαίτερη συνάντηση της ομάδας και του κοινού;

Κάθε ιστορία έχει το δικό της ειδικό βάρος και η συγκίνηση που μεταφέρει είναι μοναδική. Όπως φαντάζεστε έχουμε ακούσει χιλιάδες ιστορίες όλα αυτά τα χρόνια. Και ταξιδέψαμε μαζί τους με τη δική μας φαντασία. Τώρα που το σκέφτομαι, έρχεται μια εικόνα μαζί με μια μυρωδιά φαγητού, σε ένα κέντρο αποκατάστασης για άτομα με ειδικές ανάγκες, όπου είχαμε δώσει παράσταση πριν από πολλά χρόνια. Εκεί μια κοπέλα με ελάχιστο λόγο, λέξεις μόνο, μίλησε με λαχτάρα για μια μακαρονάδα που μοιράστηκε με τα μέλη του κέντρου αυτού σε μια έξοδο στην πόλη. Είχε μια λαχτάρα ζωής αυτή ιστορία, παρότι ειπώθηκε σε θραύσματα, που τη θυμάμαι ακόμη.

Η  παράστασή σας μπορεί να έχει και πολιτική διάσταση;

Μια παράσταση playback ως κοινωνικό φαινόμενο, έχει αυτόματα και πολιτική διάσταση. Ο ισότιμος σεβασμός για κάθε φωνή και ιστορία, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η εμψύχωση και η ενστάλλαξη της ελπίδας, είναι από μόνες τους πολιτικές τακτικές «υπέρ του αδυνάτου». Ωστόσο κάθε ιστορία έχει το χώρο της και το λόγο της να ακουστεί. Κάποτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με το μεταναστευτικό, ήρθαν και ιστορίες όπου ελλόχευε η διάσπαση, ο στιγματισμός, οι ρατσιστικές τάσεις. Όμως υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης μέσα από την παράσταση, ώστε ακόμη και αυτές οι ιστορίες να μην γίνουν απειλητικές.

«Η τέχνη χτίζει γέφυρες. Σε μια παγκόσμια ανθρώπινη κοινότητα που να μπορεί να ορθώσει ανάστημα και όχι σε μια παγκοσμιοποιημένη, υποδουλωμένη κοινότητα από την κερδοσκοπία»

«Ο άνθρωπος είναι το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής του ηλικίας», όπως ισχυρίζεται ο  Σίγκμουντ Φρόιντ. Εσείς ασπάζεστε την άποψη του θεμελιωτή της ψυχαναλυτικής σχολής στον τομέα της ψυχολογίας

Δεν θα αμφισβητήσω τον Freud, αλλά έχω διαπιστώσει ότι δεν είναι απαραίτητα δέσμιος των τραυμάτων του. Αρκεί να θελήσει να τα δει και να κάνει κάτι γι’ αυτά.

Ο ίδιος άνθρωπος που έβαλε τον κόσμο στο… ντιβάνι υπερασπίζεται , ότι «Κάποια μέρα κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που αγωνίστηκες θα σου φαίνονται τα πιο ωραία». Κι όμως οι άνθρωποι σήμερα παρά τις πολύ δύσκολες καταστάσεις που βιώνουν κάθονται στον καναπέ. Γιατί πιστεύετε;

Δεν θεωρώ ότι οι άνθρωποι σήμερα κάθονται στον καναπέ. Παρατηρώ τη νέα γενιά, πόσο παλεύει με την καθημερινότητα με δύναμη και πείσμα. Κάνω μαθήματα τόσο σε δραματική σχολή όσο και σε εκπαιδεύσεις δραματοθεραπευτών και έρχομαι σε επαφή με πολλά νέα παιδιά που κάνουν δύο και τρεις δουλειές παράλληλα με τις σπουδές τους, προσπαθώντας να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Υπάρχει έντονη ενημέρωση και επικοινωνία σήμερα, μια αδρότητα και ευθύτητα που δεν υπήρχε παλιότερα, οι μάσκες και οι περιττές νοσταλγίες αποτελούν πολυτέλεια. Λείπει η ποίηση στον λόγο, αλλά ίσως έχει μεταμορφωθεί σε πιο μαγικές εικόνες.

Εσάς κ. Λάμπρο Γιώτη σας έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση;

Άμεσα, από τη στιγμή που εργάζομαι και φορολογούμαι και αφού η δουλειά μου αφορά στο να αφουγκράζομαι την «κρίση» των συμπολιτών μου.

Πώς απεικονίζεται η γυναίκα στις θεατρικές δημιουργίες σας κι αν ναι, ποιοι προβληματισμοί αναδεικνύονται μέσα από αυτές;

Στο θέατρο playback η γυναίκα έχει τη θέση που έχει ακριβώς και ο άντρας αλλά και οποιοδήποτε άτομο, ανεξαρτήτως φύλου, χωρίς διακρίσεις ή προνόμια. Κάθε μορφή μιας ιστορίας είναι μια ψυχική αναπαράσταση που θα γίνει μια θεατρική παράσταση. Δεν μένουμε στην εξωτερική περιγραφή αλλά στην κοινότητα της επιθυμίας, της απώλειας, του πόνου, της χαράς. Κι αυτά δεν έχουν φύλο.

Αν υπάρχει καταπίεση ή ψυχαναγκασμός, τότε αυτό αφορά κάθε φύλο και παρουσιάζεται ανάλογα. Σε παραστάσεις έργων που ανέβασα παλιότερα, όπως τις «Ικέτιδες» του Αισχύλου, που αφορούσε τόσο το προσφυγικό όσο και το γυναικείο ζήτημα, εκεί αντιμετωπίστηκε σύμφωνα με τις ισορροπίες του έργου και τον προβληματισμό της εποχής, αλλά πάλι μέσα από την οπτική της ισότητας στη διαφορά.

Θεωρείτε πως η τέχνη μπορεί να αποτελέσει ένα κοινό πεδίο επικοινωνίας για όλους τους λαούς ;

Η τέχνη χτίζει γέφυρες. Η επικοινωνία μέσω της εικόνας, της σωματικής έκφρασης, του μεταφρασμένου λόγου, της μουσικής και των ηχητικών τοπίων, οι διεθνείς συνεργασίες καλλιτεχνών από διαφορετικές χώρες και φυλές, στοχεύουν στην οικουμενικότητα. Σε μια παγκόσμια ανθρώπινη κοινότητα που να μπορεί να ορθώσει ανάστημα και όχι σε μια παγκοσμιοποιημένη, υποδουλωμένη κοινότητα από την κερδοσκοπία. Το θέατρο playback συμβάλλει σε μια τέτοια προοπτική. Γι’ αυτό και υπάρχουν ομάδες σε διάφορα κράτη, που ασκούνται όλες στην κοινή θεατρική γλώσσα του θεατρικού αυτού είδους και διαφοροποιούνται ανάλογα με την πολιτισμική τους ιδιαιτερότητα.

Ποια στάση  νομίζετε ότι πρέπει να κρατάει ένας δημιουργός, ένας καλλιτέχνης, ένας επιστήμων μπροστά στα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα του καιρού μας;

Δεν θα διαφοροποιήσω τη στάση του από τη στάση κάθε συνειδητού πολίτη που αντιστέκεται σε οτιδήποτε προσβάλλει τις προσωπικές του αξίες, σε ότι εμποδίζει την έκφραση της δικής του αλήθειας.

Το επόμενο βήμα σας που θα στραφεί;

Σε κάποια παραλία. Δεν γνωρίζω ακόμη ποιά και αυτό με συνεπαίρνει.

Ο Αντώνης Αθανασίου στη μουσική σκηνή Σφίγγα (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο ερμηνευτής Αντώνης Αθανασίου για μία και μοναδική εμφάνιση στη Μουσική σκηνή Σφίγγα την Κυριακή 31 Μαρτίου. Ύστερα από τις πετυχημένες εμφανίσεις του, θα μοιραστεί μαζί μας τις δικές του μουσικές δημιουργίες που θα κυκλοφορήσουν πολύ σύντομα.

Από το «Πες μου πώς φτιάχνεται η αγάπη» και το «Γαμώτο» ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, θα πιούμε και θα ερωτευτούμε με μουσικές που αρχίζουν από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και την Ελευθερία Αρβανιτάκη και καταλήγουν σε γνήσια παραδοσιακά τραγούδια της Κύπρου

Συμμετέχουν οι μουσικοί Δημήτρης Πνευματικός (πιάνο-φωνή), ΧρήστοςΤζελεπόπουλος (κοντραμπάσο-φωνή), Νίκος Τσιαντές (κρουστά) και Δημήτρης Ζουλός (βιολί) 

Μουσική σκηνή Σφίγγα

Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής

(είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

sfigamusic@gmail.com

Ώρα έναρξης: 21.00

Είσοδος σε τραπέζι: 13 ευρώ με μπύρα ή κρασί

«Το Απόρθητον της Μικροψυχίας», αναφέρει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Κόκκινο πανί είναι  το όνομα του Άρη Βελουχιώτη για αρκετούς χρήστες του Facebook .

Δεν εξηγείται διαφορετικά, όταν η ανάρτηση του InTownPost.com για την παρουσίαση της παράστασης «Άρης», έργο της Σοφίας Αδαμίδου, που παρουσιάζεται για δεύτερη σαιζόν στον πολυχώρο Cartel  – στον οποίο  γίνεται το αδιαχώρητο – δέχτηκε δεκάδες αναφορές από τον διαχειριστή του συστήματος με την διευκρίνιση, ότι η δημοσίευση δεν ακολουθεί τους όρους της κοινότητας του Facebook.

Πραγματικά φάνηκε απίστευτο σε εμένα και προσπαθώντας να ανεβάσω ξανά την παρουσίαση έπεσα σε τοίχο παίρνοντας αυτή τη φορά την εξήγηση: «δεν μπορεί να προωθηθεί η δημοσίευση, γιατί περιλαμβάνει περιεχόμενο που έχει αναφερθεί ως προσβλητικό από άλλους χρήστες του Facebook».

Αν είναι δυνατόν μονολόγησα.

Όταν μου έκανε την τιμή να με καλέσει να συνεργαστούμε ο εκλεκτός συνάδελφος Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ, που είναι ο αρχισυντάκτης του site, είπε, ότι μέσα  από αυτή την διαδικτυακή εφημερίδα πολιτισμού, ο υψηλός μας στόχος είναι να προβάλουμε ό,τι σπουδαίο συντελείται σε όλους τους χώρους της τέχνης και τους ανθρώπους που τους υπηρετούν με αφοσίωση και δη τους νέους, που σε πολλές περιπτώσεις «έχουν βάλει τα γυαλιά» στους παλαιότερους, όταν αυτοί έχουν επαναπαυθεί στις δάφνες τους.

Με αυτό σκεπτικό το παλεύουμε όλοι οι καλοί συνάδελφοι στο InTownPost.com. Κι εγώ με ανοιχτό το μυαλό, όπως είναι η εργασία μου, βρέθηκα να παρακολουθώ δημοσιογραφικά την παράσταση του έργου «Άρης», αποθεώνοντας την συγγραφέα Σοφία Αδαμίδου, τον σκηνοθέτη Βασίλη Μπισμπίκη και τον  Τάσο Σωτηράκη που ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο και συγκλονίζει τους θεατές.

Κατέγραψα ως δημοσιογράφος, όπως όφειλα, ότι είδα στη σκηνή και στην πλατεία, την ποιότητα της παραγωγής, την αίσθηση και ότι με συγκίνησε ως άνθρωπο, ενώ στο άρθρο μου για το site δεν υπήρχε ίχνος προπαγάνδας για τον Άρη Βελουχιώτη.

Που να φανταστώ, ότι το άρθρο μου για την θεατρική παράσταση «Άρης», θα «δολοφονηθεί» από μικρόψυχους ανθρώπους με κεφάλια γεμάτα άχυρο. Και ω του σκότους, η κριτική της θεατρικής παράστασης πέρασε από λαϊκό δικαστήριο και με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς απολογίες κρίθηκε «ένοχη», στήθηκε ευθύς στον τοίχο και εκτελέστηκε από το FB. Διαβάστε την (εδώ).

« Όταν μαζεύονται πολλοί μαζί, οι άνθρωποι γίνονται μικροί. Είναι σαν τους διαβόλους του Μίλτον, που αναγκάζονται να γίνουν πυγμαίοι για να μπουν στο Πανδαιμόνιον» (το Πανδαιμόνιον είναι η πρωτεύουσα της κόλασης στον «Χαμένο Παράδεισο» (1667) του Μίλτον), υπογραμμίζει ο Γάλλος συγγραφέας Νικολά Σμαφόρ, θυμίζοντας μου αυτό που συμβαίνει σήμερα  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που είναι μαζεμένοι κάθε καρυδιάς καρύδι.

Και η κατάσταση  έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και λογική.

«Επέλαση αστέρων σε ιστορικό, λόγιο δράμα και ντισνεϊκό παραμύθι», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Δεν υπάρχει χειρότερο για τον άνθρωπο από τον βομβαρδισμό της συνεχόμενης άρνησης, την μετάδοση δυσάρεστων γεγονότων, της μιζέριας, της κακοήθειας, της γκρίνιας, της νοσηρότητας και φυσικά της διαχείρισης ενός δεδομένου, προκατασκευασμένου καταστροφικού κλίματος απουσίας διεξόδων.

Το μυαλό βυθίζεται στην αρρώστια και η σκέψη παραλύει, η δε αντίδραση, που βρίσκεται σχεδόν σε κωματώδη κατάσταση από την αλλεπάλληλη, μοχθηρή στρατηγική της ανθρώπινης εξόντωσης σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικό-πολιτικής, πολιτισμικής και πολιτιστικής καθημερινότητας, αποκαμωμένη, φαινομενικά ηττημένη, γονατίζει και παραδίδεται δίχως όρους. Αναρωτιέμαι: Θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό; Τα γεγονότα, πάντως, από την ανθρώπινη όχθη δείχνουν ότι συμβαίνει, όταν το κάθε απλό όνειρο μικρού, έφηβου, νέου, ενήλικα, μεσήλικα, υπερήλικα ανθρώπου μετασχηματίζεται, στο άψε σβήσε, σε εφιάλτη του Γουές Κρέιβεν να σουλατσάρει στον Δρόμο με τις Λεύκες.

Για τους παραπάνω σοβαρούς λόγους και μόνο θα σιωπήσω και δεν γράψω ούτε μια λέξη που να περιγράφει τους τρομερούς, εβδομαδιαίους προγραμματισμούς των νέων κινηματογραφικών ταινιών.

Δεν ωφελεί η γκρίνια και το ανάθεμα όταν πρόκειται για την ψυχαγωγία μας, αφού μηδέ ήχος, μηδέ βοή αντίδρασης γεννιέται. Όλα βρίσκονται παραχωμένα στο άνευρο ημιθανές, οπότε ως προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Άλλωστε ο χώρος των Τεχνών σήμερα μοιάζει με αχανή αλάνα γεμάτη κοκκινόχωμα, που μια βροχή την μετατρέπει ευθύς σε λάσπη, σε βάλτο και ο γόνιμος ορίζοντας χάνεται στην αχλή της μετριότητας και της ανοησίας. Κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα, όπως λένε, και οι καλλιτέχνες, πλάκα πλάκα, κοντεύουν να ξεπεράσουν σε αριθμό το ενεργό φιλοθεάμον κοινό.

Να, πρόσεξε τι γίνεται. 11 νέες ταινίες κυλούν στους διαδρόμους των σκοτεινών αιθουσών αυτήν την εβδομάδα. Είναι δυνατόν; Και τσαπαρί να ρίξεις αυγουστιάτικα επτά κομμάτια θα σηκώσεις στην καλύτερη των περιπτώσεων. Μόνο οι φοβερές τράτες σαρώνουν ανελέητα τους βυθούς, τους αποψιλώνουν, διαλύοντας την όποια ισορροπία τους και ότι ανεβάσουν τα καϊκια: από αριστερή γαλότσα αλίμενη στην πράσινη γλίτσα της πολυκαιρίας μαζί με εκλεκτά μπαρμπούνια, έως νάιλον τζαμποσακούλα μαζί με εύγευστα ροφούδια. «Βυθός» είναι αυτός. Πολλές φορές ανεξερεύνητος, γοητευτικός, ενίοτε άγριος, επικίνδυνος, που άμα τον πολυενοχλήσεις και τον βιάσεις θα αμυνθεί, γιατί… γιατί, δαίμονα έτσι είναι η φύση του, έτσι είναι φτιαγμένος.        

 

  • Είδος: Περιπέτεια δράμα και σε 3D – Μεταγλωττισμένη και στα ελληνικά
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον
  • Με τους: Κόλιν Φάρελ, Μάικλ Κίτον, Ντάνι ΝτεΒίτο, Εύα Γκρίν, Άλαν Αρκιν
  • Διάρκεια: 115’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Ολοκαίνουργια ταινία για τον υπέροχο, σύγχρονο παραμυθά της 7ης Τέχνης, Τιμ Μπάρτον. Αγαπημένο ενδιαφέρον στις ταινίες του τα πάσης φύσεως «τέρατα» με το ρυθμικό συναίσθημα στον καρδιακό μυ τους και τις παράξενες ιστορίες τους. Τούτη τη φορά, ο 61χρονος πια, Αμερικανός σκηνοθέτης, σε ήπιο διάδρομο κινούμενος, αγκίστρωσε το παραμύθι της Έλεν Άμπερσον, που αφορά το καλόκαρδο και γενναίο, ελεφαντάκι με τα μεγάλα αυτιά που ίπταται. Μια ιστορία που πριν από 78 χρόνια σχεδιάστηκε στα στούντιο της Ντίσνεϊ και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1941 σε κινούμενο σχέδιο με μεγάλη επιτυχία.

Ο Μπάρτον συντηρεί την καρτουνίστικη ατμόσφαιρα, το φαντασμαγορικό, πολύχρωμο διάκοσμο και σε live-action σκοτεινιάζει «μπαρτονικά», όσο το δυνατόν, την ιστορία. Με αγαπημένους ηθοποιούς στο σινεφίλ κοινό «σχεδίασε» την προσωπική του εκδοχή του ιπτάμενου Ντάμπο, που δεν είναι σπαραξικάρδια όπως εκείνη του 1941, φτιάχνοντας μια μεγάλη αγκαλιά ικανή να χωρά όχι μόνο τους μικρούς, αλλά και τους μεγάλους θεατές.

Εντάξει, δεν είναι ο Μπάρτον των ευάερων περιπάτων στους ερεβώδεις, ευωδιαστούς κήπους του κινηματογραφικού του παρελθόντος, είναι όμως μια ενδιαφέρουσα και μεγαλειώδης παραγωγή – ένεκα της πανίσχυρης Ντίσνεϊ -, που κρατά τον ρυθμό της καλής αφήγησης (σενάριο του Έρεν Κρούγκερ) και την μαγεία της εικόνας σε απόλυτη ισορροπία με την μουσική του αδιάσπαστου στοιχείου του Μπάρτον, που ονομάζεται Ντάνι Έλφμαν.

Ο Μπάτμαν – Μάικλ Κίτον με τον Πιγκουίνο – Ντάνι Ντε Βίτο συναντιούνται ξανά, έπειτα από 27 χρόνια, στο πλατό του παραμυθά Μπάρτον για να δώσουν αυτή την ενθουσιαστική χρυσόσκονη στην ιστορία του ιπτάμενου, μικρού ελέφαντα. Ειδικά ο Κίτον, που ορισμένες στιγμές θυμάται τον «Σκαθαροζούμη», αλλά και ο γίγαντας, μίνι διατάσεων, Ντε Βίτο κλέβουν την ματιά σου.  Ναι, είναι εκπληκτικοί και οι δύο. Ακολουθούν ο Κόλιν Φάρελ, η Εύα Γκριν, ο Άλαν Άρκιν, πλαισιώνοντας ικανοποιητικά το υπερθέαμα, που είναι και το ζητούμενο του Μπάρτον.

Δεν υπάρχει κακολογία να γραφτεί για τον αγαπημένο σκηνοθέτη, που περί τα 31 χρόνια κινηματογραφικής παρουσίας έχει προσφέρει αριστουργήματα στην μεγάλη οθόνη. Ο Μπάρτον ουδέποτε «έκλεψε» χρόνο από τον θεατή και οι ταινίες του, κάθε μια ξεχωριστά, έχει την δική της λάμψη. Οι αριστουργηματικοί καμβάδες του Πικάσο, που τον καθιέρωσαν στο καλλιτεχνικό στερέωμα δεν ξεπέρασαν τους 10 σε αριθμό. Οι υπόλοιποι είναι απλά Πικάσο.     

Ο Ντάμπο, ένα γλυκό, νεογέννητο ελεφαντάκι με τεράστια αυτιά, είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στο ρημαγμένο τσίρκο του Μαξ Μέντιτσι (Ντάνι Ντε Βίτο). Αρχικά, η διαφορετικότητα του είναι πηγή προβληματισμού για τον Μέντιτσι, που υπολόγιζε σε ένα χαριτωμένο ελεφαντάκι για να προσελκύσει τα πλήθη, μέχρι που ο Ντάμπο ανακαλύπτει ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα τεράστια αυτιά για να πετάξει. Ικανότητα που την πρωτοείδαν τα δυο τέκνα ενός πρώην δεινού ιππέα, σταρ του τσίρκου και νυν ακρωτηριασμένου στο αριστερό χέρι λόγω πολέμου του Χολτ Φάριερ (Κόλιν Φάρελ).

Ο Ντάμπο δεν προλαβαίνει να χαρεί τις πτήσεις του, όταν του στερούν την πολυαγαπημένη του μητέρα, με αποτέλεσμα να καταλήξει μόνος και φοβισμένος, αλλά και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ενός φιλόδοξου, δαιμόνιου, οραματιστή επιχειρηματία, του  Βι-Έι Βάντεβιρ (Μάικλ Κίτον), που θα υλοποιήσει το μεγαλεπήβολο όραμα του: Ένα φαντασμαγορικό κόσμο διασκέδασης το όνομα «Dreamland» με συνέταιρο τον Μαξ Μέντιτσι και πρώτο νούμερο στην ατραξιόν τον Ντάμπο που πετάει.

 

  • Είδος: Δραματική βιογραφία ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α, Ιρλανδία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Φάρχαντ Σαφίνια
  • Με τους: Μελ Γκίμπσον, Σον Πεν, Νάταλι Ντόρμερ, Έντι Μάρσαν, Τζένιφερ Ιλ, Τζέρεμι Ιρβιν, Ιοαν Γκρούφονρτ, Ντέιβιντ Ο’ Χάρα, Στίβεν Ντιλέιν, Στιβ Κούγκα
  • Διάρκεια: 124’
  • Διανομή: Tanweer

Όταν η ισχυρή και κραταιά βικτωριανή αυτοκρατορία της Αγγλίας αποφάσισε να καθιερώσει, εκτός των αποικιοκρατικών δεινών της, την δύναμη της γλώσσας της στα πέρατα του κόσμου, ξεκίνησε το 1879 την σύνταξη του πρώτου αγγλικού, ετυμολογικού λεξικού σε έκδοση του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Ως επιμελητής αυτού του μεγαλόπνοου έργου, γνωστό σήμερα το 20τομο «O.E.D» (Oxford English Dictionary) επιλέχθηκε, από το αλύγιστο και άκαμπτο, ελιτίστικο συμβούλιο της Βασιλικής Φιλολογικής Εταιρείας, ο πολύγλωσσος, άνευ πτυχίου, Σκωτσέζος, αυτοδίδακτος, καθηγητής Τζέιμς Μάρεϊ. Αδιαμφισβήτητος βοηθός του, ο άνθρωπος που «ξεκόλλησε» την μικρή ομάδα του Μάρεϊ στο να συλλέξει με ακρίβεια στην λεπτομέρεια την προέλευση και την ετυμολογία της κάθε αγγλικής λέξης, ήταν ο Αμερικανός, στρατιωτικός γιατρός Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ.

Ο δρ. Μάινορ ο οποίος ήταν τρόφιμος σε άσυλο φρενοβλαβών εγκληματιών, γατί σκότωσε στο Λονδίνο έναν αθώο άνθρωπο που έμοιαζε με την μορφή που τον καταδίωκε στα σκοτεινά παρανοϊκά οράματα του, ήταν δεινός βιβλιοφάγος, μια ιδιοφυία. Το ότι υπάρχει σήμερα το οξφορδιανό λεξικό οφείλεται σε αυτόν τον άνθρωπο, αλλά και στον καθηγητή Μάρεϊ που τον θαύμαζε για το πνεύμα και την πολυμάθεια του. Αυτή η συνεργασία-σχέση των δυο ιδιαίτερων ανδρών, αποτυπώνεται στο ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία του Ιρανού σεναριογράφου Φάρχαντ Σαφίνια (Apocalypto).

Ακαδημαϊσμός στην κινηματογράφηση, καλή ατμόσφαιρα με πολλές ιστορικές ανακρίβειες, ως προς τον βίο του Αμερικανού δρ. Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ σε σενάριο των:  Τοντ Κομάρνικι, Τζον Μπούρμαν και του ίδιου του σκηνοθέτη, βασισμένο στο ομότιτλο, best seller των N.Y.Times του Αγγλο-Αμερικανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Σάιμον Γουίντσεστερ (The Professor and the Madman – 1998). Ο συγγραφέας πρωτίστως και εν συνέχεια οι σεναριογράφοι που ακολούθησαν την μυθιστορηματική ροή του συγγραφέα ενταφιάστηκαν στην ανάγκη αγιοποίησης των ηρώων, αλλάζοντας εντελώς το υπόβαθρο της παρανοϊκής μορφής του Αμερικανού γιατρού και έγκλειστου στο άσυλο.

Στην πραγματικότητα ο Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ (Σον Πεν) ήταν παιδόφιλος και για να τερματίσει αυτή την «αμαρτία» επέλεξε να αυτοευνουχιστεί, γεγονός που εξαφανίζεται εντελώς, πιθανώς και από το βιβλίο (το υποθέτω, γιατί δεν το έχω διαβάσει), όσο και από το σενάριο της ταινίας.

Η ακραία επιθυμία του να συνευρίσκεται σεξουαλικά με ανήλικα άτομα, κινηματογραφικά αντικαθίσταται από τις ενοχές και τις τύψεις που ένοιωθε απέναντι στην χήρα του αδικοχαμένου συζύγου της που δολοφόνησε σε κατάσταση τρέλας. Και εκεί χάνεται το τόπι, που θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε άλλα απάτητα και αδιερεύνητα μονοπάτια. Ποιος ηθοποιός κλάσης όμως, όπως ο Πεν θα στραπατσάριζε το προφίλ του με την απόδοση ενός ιδιοφυούς παιδόφιλου, που αν δεν συμμετείχε ενεργά δεν θα υπήρχε το περίφημο λεξικό.    

Ο Μελ Γκίμπσον και ο Σον Πεν είναι καλοί σε αυτό που διεκπεραιώνουν, αν και ο Πεν παίρνει αρκετά «βαριά» τον ρόλο του σχιζοφρενή και συνάμα ιδιοφυούς δρ Μάινορ.      

Λονδίνο, 1872. Ο πολύτεκνος και πολυμαθής καθηγητής Τζέιμς Μάρεϊ (Μελ Γκίμπσον – καλός) τίθεται επί κεφαλής από το Συμβούλιο της βασιλικής φιλολογικής εταιρείας στο να δημιουργήσει το πρώτο αγγλικό λεξικό, το οποίο υποστηρίζεται από τις εκδόσεις του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

 Για βοήθεια ζητάει – μέσω των βιβλιοπωλείων – από τους Άγγλους πολίτες του νησιού αλλά και των αποικιών να στέλνουν στην ομάδα του την ετυμολογία και την προέλευση των λέξεων που απαρτίζουν το παλαιό και το σύγχρονο λεξιλόγιο της αυτοκρατορίας.

Αρχίζει να συγκεντρώνει ορισμούς, λήμματα, ώσπου η εργασία τελματώνει στην προέλευση των λέξεων «Art» (Τέχνη) και «Architecture» (Αρχιτεκτονική) με κίνδυνο να σταματήσει η έκδοση. Τις απαντήσεις θα τις δώσει ένας τρόφιμος σε άσυλο φρενοβλαβών εγκληματιών, ο Αμερικανός γιατρός Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ Σον Πέν – καλός), που βασανίζεται από παράξενα οράματα και εμμονές, που αφορούν το βίαιο, στρατιωτικό του παρελθόν αλλά και την πρόσφατη δολοφονία ενός αθώου.

Ο καθηγητής Τζέιμς Μάρεϊ λαμβάνει πάνω από 10.000 λήμματα από τον ευρυμαθή δόκτορα και οι δυο άνδρες αναπτύσσουν μια σχέση θαυμασμού και εκτίμησης.  

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία, Γερμανία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αλίτσε Ρορβάχερ
  • Με τους: Άλμπα Ρορβάχερ, Ντείβιντ Μπένεντ, Σερζί Λοπέζ, Νικολέτα Μπράσκι
  • Διάρκεια: 125’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σεναρίου 70o Φεστιβάλ Καννών

Η τρίτη κατά σειρά ταινία της βραβευμένης Αλίτσε Ρορβάχερ, κυριολεκτικώς, είναι χαμένη στην μετάφραση. Θέμα που λειτουργεί σε δυο διαφορετικά επίπεδα και εποχές με τον ίδιο ήρωα να διατρέχει χρονικά και ανέπαφα με την ουσία, τους προβληματισμούς και τις σκέψεις της σκηνοθέτιδας. Σενάριο που δεν παίρνει ανάσα και η απλοϊκότητα της κατασκευής της  – με την καλή φωτογραφία της  Ελέν Λουβάρ – βυθίζεται άδοξα στην λόπη του βαρετού λόγω της μεγάλης διάρκειας.

Απ΄ όπου κι αν την πιάσεις τα τοιχώματα της θρυμματίζονται και κάποιες καλές στιγμές της κονιορτοποιούνται στην δίνη της φλυαρίας και του θρησκευτικού σουρεαλισμού. Ώιμέ! Πουθενά δεν δουλεύει στρωτά το σενάριο, καθώς ο Φόρεστ Γκαμπ έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με τον σοβαροφανή μιμητισμό του Φελίνι και του Ντε Σίκα, ενώ ο Παζολίνι δεν θέλει ούτε να κοιτάξει από την γωνία.

Ο συμβολισμός και η αλληγορική διάθεση της Ρορβάχερ προκαλούν βωβό γέλωτα και η επιθυμία για κοινονικοπολιτικό σχόλιο σκοντάφτει στην παιδιάστικη αφήγηση της. Το σχόλιο για την Ιταλία του χθες και του σήμερα είναι αφαιρετικό, ούτε καν φανταστικό, και οι ανύπαρκτες εξηγήσεις για το πως, το τι και τι έγινε βρε παιδιά εδώ, λαμβάνουν το καλλιτεχνίζον συγχωροχάρτι… όχι από εμάς, αλλά από το κονκλάβιο που παρέδωσε βραβείο σεναρίου. Βοήθεια μας!!!       

Είναι η ιστορία του Λάζαρο, ενός νεαρού χωρικού τόσο καλόκαρδου που περνιέται για αφελής και του Τανκρέντι, ενός νέου αριστοκρατικής καταγωγής, καταραμένου από την ίδια του την φαντασία. Ένας ισχυρός δεσμός δημιουργείται μεταξύ τους, όταν ο Τανκρέντι ζητά από τον Λάζαρο να τον βοηθήσει να σκηνοθετήσει την ίδια του την απαγωγή.

Αυτή η περίεργη κι απρόσμενη συμμαχία είναι μια αποκάλυψη για τον Λάζαρο. Μια φιλία τόσο πολύτιμη που θα ταξιδέψει τον Λάζαρο στον χώρο – και τον χρόνο –  σε αναζήτηση του Τανκρέντι. Στην πρώτη του φορά στη σύγχρονη μεγαλούπολη ο Λάζαρο είναι σαν ένα θραύσμα του παρελθόντος, χαμένο στο μοντέρνο κόσμο.

(The Hummingbird Project)     

 

  • Είδος: Δράμα, Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Καναδάς, Βέλγιο (2019)
  • Σκηνοθεσία: Κιμ Νγκούγιεν
  • Με τους: Τζέσι Αϊζενμπεργκ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Σάλμα Χάγιεκ
  • Διάρκεια: 111΄
  • Διανομή: Odeon

Σύμφωνα με την επιστήμη το κολιμπρί χρειάζεται 16 χιλιοστά του δευτερολέπτου για μία μόνο κίνηση των φτερών του. Εξίσου γρήγορα μεταφέρεται η πληροφορία που μπορεί να χαρίσει εξωφρενικά ποσά μέσω μιας οπτικής ίνας από το Νιου Τζέρσι στο Κάνσας, μόνο που δεν είναι ακριβώς το ίδιο αλλά ένα χιλιοστό πιο αργά στη νέα ταινία του Κιμ Νουέν. Τι θα άλλαζε αν οι ήρωες της ταινίας έβρισκαν τρόπο να κερδίσουν αυτό το χιλιοστό του δευτερολέπτου;

Ο Κιμ Νουέν εκθέτει και ξεσκεπάζει την αδίστακτη εποχή του ψηφιακού μας κόσμου με κυνικό, σκληρό και τρυφερό τρόπο ενώ ταυτόχρονα περιγράφει στοιχεία της ανθρωπότητας μέσα από το πρίσμα των μικροκυμάτων και των νετρονίων, των στοιχείων δηλαδή που μας ενώνουν με ταχύτατους ρυθμούς αλλά και μας χωρίζουν. Καθώς ο τεχνολογικά εξελιγμένος κόσμος μάς καταβροχθίζει, εμείς με τη σειρά μας βυθιζόμαστε μέσα σε αυτόν χωρίς να ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον, την υγεία μας ή για τον διπλανό μας.

«Είναι ενδιαφέρον γιατί οι περισσότερες ταινίες που ασχολούνται με αυτό το θέμα διαδραματίζονται σε ψυχρά γραφεία της Wall Street ενώ η συγκεκριμένη διασχίζει βουνά, χτυπάει πόρτες τις γειτονιάς και κυκλοφορεί. Ο βασικός μου σκοπός με αυτή την ταινία ήταν όχι να γίνω αυθεντία στο θέμα αλλά να εισάγω στην ιστορία την ανθρωπιά και το χιούμορ ώστε να μην είναι μια δύσκολη και ψυχρή, γεμάτη πληροφορίες ταινία», σχολιάζει ο υποψήφιος για Όσκαρ Τζέσι Άιζενμπεργκ (The Social Network). «Η ιδέα είναι περίφημη. Αυτοί οι δύο τύποι, τα outsider της ιστορίας, ξεκινάνε και μπλέκονται σε μια συναρπαστική περιπέτεια», προσθέτει ο βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα Αλεξάντερ Σκαρσγκαρντ (Big Little Lies).

Η χημεία των ηθοποιών είναι μοναδική σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Κιμ Νουέν. «Για εμένα χημεία σημαίνει να μπορούν να είναι γενναιόδωροι μεταξύ τους οι ηθοποιοί, και αυτοί οι δύο τα πάνε περίφημα», σχολιάζει.

Δύο ξαδέρφια από τη Νέα Υόρκη, ο Βίνσεντ (Τζέσι Άιζενμπεργκ) και ο Άντον (Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ) δραστηριοποιούνται στις διεθνείς αγορές και στις Συναλλαγές Υψηλής Συχνότητας, όπου το κέρδος βγαίνει μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Το όνειρό τους; Να φτιάξουν μια οπτική ίνα από το Κάνσας μέχρι το Νιου Τζέρσι που θα τους προσφέρει εκατομμύρια. Σε αυτό θα τους εμποδίσει η Εύα Τόρες, μια παρανοϊκή επενδύτρια και πρώην εργοδότριά τους, η οποία βρίσκεται συνεχώς πίσω τους και δεν θα σταματήσει μέχρι να τους δει να καταστρέφονται.

Ο Βίνσεντ και ο Άντον όμως είναι αποφασισμένοι να διασχίσουν την Αμερική για να βρουν τη λύτρωση, όχι μέσω χρημάτων, αλλά μέσω της οικογένειας και της επανασύνδεσής τους με τη γη.

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία : Σον Άντερς
  • Με τους: Μαρκ Γουόλμπεργ, Ρόουζ Μπερν, Ιζαμπέλα Μονέρ, Γκουστάβο Κιρό
  • Διάρκεια: 118’
  • Διανομή: Odeon

Αν και ο θεσμός της ανάδοχης οικογένειας είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα, ο Σον Άντερς νιώθει άνετα να αναδείξει τις ευχάριστες και ελαφριές πλευρές του μιας και πρόκειται για ένα προσωπικό του ζήτημα.

Όταν εκείνος και η γυναίκα του αποφάσισαν να υιοθετήσουν τρία αδέρφια, τα περιστατικά που αντιμετώπισαν ήταν από φοβερά αστεία μέχρι και εξαιρετικά κουραστικά. «Σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο αν ο Τζον Μόρις κι εγώ μπορούσαμε να κάνουμε μια κωμωδία γι’αυτό το θέμα και όχι ένα βαρύ δράμα που ο κόσμος θα φοβόταν να δει. Ελπίζω αυτή η ταινία να βοηθήσει τα παιδιά που το έχουν ανάγκη να βρουν ένα σπίτι και μια οικογένεια», σχολιάζει ο Άντερς.

Πολλά από τα περιστατικά έχουν βασιστεί στις ιστορίες του Άντερς και στην ιστορία της Μαρίντ Γκριν, μιας νεαρής κοπέλας που υιοθετήθηκε στα 13 της.

Οι Άντερς και Μόρις την έχρισαν βοηθό τους για το σενάριο και την είχαν κοντά τους καθ’όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων. «Υιοθετήθηκα στα 13 μου. Μέχρι τότε ήμουν εκτός συστήματος. Με πήραν από τη μητέρα μου όταν ήμουν 8 χρονών γιατί εκείνη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και είχε βίαιους συντρόφους. Έζησα σε διάφορα σπίτια μέχρι να επιστρέψω πίσω μαζί της και να ξεκινήσει ξανά τη χρήση. Επέστρεψα στην αναδοχή και ευτυχώς βρέθηκαν άνθρωποι που με υιοθέτησαν. Έτσι απέκτησα αδέρφια και γονείς. Πλέον είμαι 20 χρονών και σπουδάζω στο UCLA», σχολιάζει η Γκριν.

Ο Πιτ (Μαρκ Γουόλμπεργκ) και η Έλι (Ρόουζ Μπερν) αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια, οπότε, εξετάζουν την επιλογή της υιοθεσίας.

Όταν θα γνωρίσουν τρία αδέρφια, συμπεριλαμβανομένης μιας 15χρονης που κάνει την επανάστασή της (Ιζαμπέλα Μόνερ), θα διαπιστώσουν ότι από εκεί που δεν είχαν κανένα παιδί βρέθηκαν μέσα σε μια νύχτα με τρία. Τώρα, ο Πιτ και η Έλι θα προσπαθήσουν να μάθουν τα κατατόπια του να είσαι γονιός με ξεκαρδιστικό τρόπο με την ελπίδα να γίνουν οικογένεια.