fbpx

«Ιστορίες γυναικών σε χρόνους παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Κινηματογραφικό ενσταντανέ: Ελλάς 2019.

Τον συνάντησα ξανά το πρωί, κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου, να κάθεται στην ίδια θέση, όπως κάθε ημέρα άλλωστε, με μια χαρτόκουτα στα πισινά να τον προφυλάσσει από τις κρύες πλάκες του πεζοδρομίου, μπροστά από την βιβλιοθήκη. Δίπλα του, συντροφιά ένα όμορφο, μαλλιαρό τετράποδο με κομψό παλτουδάκι στην ράχη και δερμάτινο, κόκκινο λουρί, ήσυχο, σχεδόν ακίνητο. Είχε ξανά απλωμένο το χέρι του με το πλαστικό κύπελλο και την χειρόγραφη ταμπέλα μπροστά του: «Είμαι Άστεγος, Βοήθεια».

Παλίκαρος, γύρω στα 35 με 40 χρόνων, ψηλός, ρωμαλέος, με ταλαιπωρημένα ενδύματα φτωχού ανθρώπου και βλέμμα ολοζώντανο ικανό να πιάσει αδιαπραγμάτευτα την πέτρα και να την μετατρέψει σε ασβέστη. Κι όμως, είναι επαίτης, διάολε, ένας ακόμα επαίτης!

Με το αμαρτωλό, διάφανο κύπελλο ανά χείρας, ελάχιστα ψιλά ριγμένα μέσα του, να τα βλέπει ο κόσμος, αμίλητος, έντεχνα βλοσυρό ύφος, απλωμένο το δέμας του στην χαρτόκουτα ανιχνεύει τις ευαισθησίες των περαστικών και με δόλωμα, πρωτίστως, για τον γυναικείο πληθυσμό, το χαριτωμένο σκυλάκι σιμά του. Τεχνάσματα των οκνηρών. Δεν άντεξα, πλησίασα ευγενικά κοντά του και ρώτησα γεμάτος απορία:

«Είσαι άρρωστος, άνθρωπέ μου;», αφελής προσέγγιση, διότι εάν ήταν άρρωστος δεν θα στηνόταν πέντε ώρες οκλαδόν στο ηρωικό αγιάζι των ημερών.

«Όχι, άστεγος είμαι και δεν έχω χρήματα», απάντησε συμπληρωματικά. Απλά τον κοίταξα γεμάτος θλίψη και τον άφησα να συνεχίζει το «μεροκάματο του οκνηρού».

Τελείωσαν οι δημοσιογραφικές προβολές και τέσσερις ώρες μετά ήταν ακόμα εκεί, έξω από την στέγη της σοφίας, στο κρύο, κάτω από τον μουντό ουρανό μαζί με το σκυλί του. Συνέχιζε να επαιτεί.

Έτρεξα για να προλάβω την κανονισμένη συνάντηση με «κρατικό λειτουργό» στην εφορία, ώστε να τακτοποιήσω τι άλλο… οφειλές. Δεν εργαζόμαστε πια. Δουλεύουμε νυχθημερόν μόνο και μόνο για να επιβιώνουμε ως πειθήνια εγγεγραμμένα μέλη ενός παγκόσμιου κλαμπ που γεννά λογαριασμούς, φόρους, εκκρεμότητες, δόσεις, νέες, οικονομικές υποχρεώσεις και φυσικά την ανάγκη του καταλύματος και της τροφής. Ω δαίμονες!

Τελείωσα αίσια με τα φορολογικά, τω Θεώ δόξα, και συνέχισα στο πρόγραμμα μου, που περιελάμβανε συνέντευξη σε καφέ του κέντρου. Ο συνεντευξιαζόμενος με έστησε περί την μισή ώρα. Οι καλλιτέχνες πάντα διαθέτουν την απώλεια του χρόνου και το γνωρίζω, οπότε δεν στεναχωριέμαι, δεν τους κακολογώ. Άλλωστε είχα αρχίσει να γράφω τα θέματα μου για το InTownPost στον υπολογιστή αφημένος στην θαλπωρή του χώρου με έναν καφέ συντροφιά, ώσπου ένας ψηλός, 30χρονος διέκοψε το γράψιμο με την ευγενική φωνή του: «Συγγνώμη κύριε, μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο;»

Τον κοίταξα ευθύς στα μάτια και το βλέμμα του είχε την ίδια ζωντάνια με αυτή του επαίτη. Κρατούσε έναν σακίδιο στο χέρι και διέθετε χαμόγελο τεντωμένο τόξο. «Παρακαλώ!» απάντησα, που συνήθως αποφεύγω τέτοιου είδους συνομιλίες καθότι γνωρίζω που καταλήγουν.

Έβγαλε την αστυνομική του ταυτότητα, την άφησε με αυτοπεποίθηση στο τραπέζι και είπε: «Είμαι αυτός που γράφει. Δουλεύω ως νόμιμος πωλητής στην εταιρεία και εάν αγοράσετε από εμένα θα έχετε και απόδειξη. Δεν πουλάω «μαύρα». Είμαι η βιτρίνα και το μαγαζί του δρόμου».

Γέλασα με την καρδιά μου από την τοποθέτηση και το πλασάρισμα που έκανε: «βιτρίνα» και «μαγαζί» του δρόμου; Μα είναι καταπληκτικό, ευφάνταστο, σκέφτηκα. Τον κοίταξα καλά από πάνω μέχρι κάτω. Παλίκαρος, νέος, δυνατός, αποφασισμένος, κουρασμένος, αλλά όχι παραδομένος, όχι πονηρός και καθόλου τεμπελης.

«Όλη την ημέρα είμαι στους δρόμους και πουλάω βαμβακερές, ανδρικές κάλτσες», ανάφερε, μάλιστα, και την ελληνική εταιρεία, γνωστή στο εν λόγω προϊόν. Παρουσίασε την πραμάτεια του προσεκτικά και αγόρασα κάποια ζευγάρια. Με έπεισε. Πραγματικά, έβγαλε απόδειξη με σφραγίδα της εταιρείας, κατέγραψε στο στέλεχος το αντίτιμο και το παρέδωσε στα χέρια μου, δίχως να φλυαρεί και να μυξοκλαίει. Περήφανος, επαγγελματίας, εργαζόμενος γυρολόγος για να επιβιώσει στο σκοτεινό βασίλειο της κρίσης. Τον ρώτησα, αδιάκριτα αυτή την φορά, εάν είναι ευχαριστημένος με την δουλειά του.

«Κούραση μεγάλη», απάντησε λακωνικά και μια φανερωμένη χαρμολύπη κέντησε την επιφάνεια του πρόσωπο του σαν να ευχαριστεί που υπάρχει κι αυτό για να ζήσει και ταυτόχρονα σαν να ήθελε να κρύψει εικόνες του παρελθόντος του, ότι κάποτε τα πράγματα ήταν καλύτερα στη ζωή του.

Μπορεί να ήταν ψέμα αυτή η performance με σκοπό να πουλήσει και η απόδειξη πιθανώς, να είναι πλαστή. Το σίγουρο όμως ήταν, ότι δεν κοπροσκύλιαζε ο παλίκαρος, δεν επαιτούσε, δε κρατούσε αυτός ο εύρωστος, νέος άνθρωπος το αμαρτωλό, διάφανο, πλαστικό ποτήρι με την σπαραξικάρδια, χειρόγραφη επιγραφή και δεν έσερνε μαζί του συναισθηματικά δολώματα εν είδει χαριτωμένων σκύλων.

Πλάνο φινάλε: Οι κάλτσες πλύθηκαν, φόρεσα ένα ζευγάρι και όντως είναι ζεστές, όπως ακριβώς το διαφήμιζε ντόμπρα και με παρρησία το προϊόν του.

Στόρι σε μια Ελλάδα ψυχρή, αδιάφορη, άλλοτε καυτή σαν πάγος.   

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ελλάδα, Γαλλία, Σερβία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Νίκου Labôt
  • Με τους: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Δημήτρης Ήμελλος, Μαρία Φιλίνη, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Ελένη Καραγιώργη, Δανάη Πριμάλη, Ορφέας Αγγελόπουλος, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Γεωργία Τσαγκαράκη, Ειρήνη Ασημακοπούλου, Αρετή Σεϊνταρίδου
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου) 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – 1ο Βραβείο Fipresci Καλύτερης Πρώτης Ταινίας Μεγάλου Μήκους – Βραβείο Υoung Fipresci, Φεστιβάλ Βαρσοβίας

Η παρθενική εμφάνιση σε ταινία μεγάλου μήκους του βραβευμένου,  ντοκιμαντερίστα και μικρομηκά Νίκου Χαραλαμπόμπουλου («Ο Σκύλος») ή  Νίκου Labôt κατά το νεώτερο, φέρνει σε πρώτο πλάνο την Ελληνίδα γυναίκα, σύζυγο, μάνα της οικονομικής ύφεσης, που ανακαλύπτει την υπόσταση της μέσα από την πρώτη της δουλειά ως καθαρίστρια εμπορικού κέντρου.

Ο διάκοσμος του σεναρίου οικείος στον θεατή, σημερινός, πονετικός, άμεσος και συνάμα βίαιος, έχει να κάνει με το σπίτι, τα τέκνα, τον άνεργο σύζυγο που αναλώνεται σε δουλειές του ποδαριού, την ανέχεια, το άδειο ψυγείο, τις στερήσεις και τελικά την αναγκαστική φυγή της συζύγου από την οικιακή φροντίδα προς τους ολισθηρούς δρόμους της σύγχρονης εργασίας ή καλύτερα της δουλείας και της στυγνής εκμετάλλευσης.

Καλοβαλμένη ταινία ελληνικής, γαλλικής και σέρβικης παραγωγής, σε γραφή σεναρίου από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την Κατερίνας Κλειτσιώτη εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, όπως αναφέρει ο δημιουργός της, με την ελληνική, σινε-καλλιτεχνική «περηφάνια» αποτυπωμένη πλήρως στα πλάνα της, να χάνει σε κάποια σημεία στην δομή του στόρι την ανάσα της – άλλωστε είναι η πρώτη μεγάλου μήκους για τον Νίκο Labôt -, την  ωραία φωτογραφία του Διονύση Ευθυμιόπουλου πλαισιωμένη στο ευπρεπές μοντάζ της Γαλλίδας Ντούνια Σισόφ. Το μεγάλο ατού της, βέβαια, είναι η ερμηνεία της ηθοποιού   Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου που όλη η ταινία είναι κρεμασμένη στις γερές πλάτες της.

Με ακόμα δυο σημαντικά επίπεδα ανάγνωσης που προσπαθεί να σμιλεύσει ο Labôt πάνω στην ίδια την οντότητα της φοβισμένης, γυναίκας νοικοκυράς του σήμερα, που ορμάει, ένεκα ανάγκης, στον εργασιακό στίβο και στην επίπλαστη αυτονομία και χειραφέτηση της στην ζούγκλα της εκμετάλλευσης, της βίας αλλά και της απαξίωσης από το πρώτο, αρσενικό του σπιτιού της.   

Είναι η ιστορία της σαραντάχρονης, σχεδόν αναλφάβητης νοικοκυράς Παναγιώτας (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου  – πολύ καλή) μητέρα δυο τέκνων, που θα χρειαστεί να αναζητήσει για πρώτη φορά δουλειά, όταν ο άντρας της Κώστας (Δημήτρης Ήμελλος – καλός) θα χάσει τη δική του.

Μη έχοντας πολλά προσόντα, θα προσληφθεί για λογαριασμό μιας ιδιωτικής εταιρείας καθαρισμού σ’ ένα νέο πολυκατάστημα. Εκεί, παρά τις συνθήκες εκμετάλλευσης και εργασιακής απαξίωσης, θα βιώσει μια πρωτόγνωρη αίσθηση οικονομικής και συναισθηματικής ανεξαρτησίας που θα την βοηθήσει να σταθεί για πρώτη φορά στα πόδια της.

 

  • Είδος: Δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Γαλλία, Ουγγαρία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Λάζλο Νέμες
  • Με τους: Τζούλι Τζάκαμπ, Σούζαν Γουέστ, Βλαντ Ιβάνοφ, Ουρς Ρεχν
  • Διάρκεια: 148’
  • Διανομή: Filmtrade
  • Διακρίσεις: Βραβείο Κριτικών Fipresci 75ου Φεστιβάλ Βενετίας

Από το ζενίθ στο ναδίρ. Μόνο με αυτές τις δύο λέξεις κατορθώνω να προσεγγίσω την πρώτη και την δεύτερη κινηματογραφική δουλειά του βραβευμένου Ούγγρου σκηνοθέτη, με το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, Λάζλο Νέμες.

Πραγματικά, αδημονούσα να παρακολουθήσω την επόμενη ταινία του μετά τον αφοπλιστικό, τον μοναδικό για τα κινηματογραφικά δεδομένα «Γιο του Σαούλ» του 2015. Τι ταινία, τι δύναμη, τι ερεβώδης ποίηση, τι ελευθερία κίνησης στην κάμερα, τι σινεμά φιλμαρισμένο στα 35 mm, τι διείσδυση στην ανθρώπινη κόλαση και συνάμα στην εύοσμη λύτρωση. Έπος! Και τώρα στην «Δύση Ήλιου», την απόλυτα εξαρθρωμένη ταινία, όπως ακριβώς και η απόδοση του τίτλου της στα ελληνικά.

Φλύαρος, φοβισμένος, μονότονος, περισσότερο χαμένος και καθόλου συγκεντρωμένος ο Νέμες, για 148 λεπτά της ώρας παίζει με τα φωτογραφικά κάδρα, γυρισμένη και αυτή σε 35 mm, παίζει με τα σκηνικά του, παίζει με την ίδια, ασταμάτητη κίνηση της κάμερας, όπως και στον «Γιό του Σαούλ», παίζει αλληγορικά με το επιτηδευμένα πειραγμένο, έντονο φως του πρωινού ήλιου και το σκοτάδι της νύχτας, παίζει με τα πορτρέτα της  Τζούλι Τζάκαμπ, για να μας επικοινωνήσει, αν δεν κάνω λάθος, κάτι για την ματαίωση, κάτι για την απώλεια, κάτι που κάποτε ήταν η χώρα του και τώρα δεν είναι. Απλά και ξάστερα, περί όνου σκιάς η αφήγηση του.

Ο Νέμες ξεκάθαρα αγαπάει το σινεμά και την εικόνα της τέχνης που υπηρετεί. Στην ταινία αποδεικνύει περίτρανα αυτή την λατρεία, αλλά με τόσο κάλλος και καλλιτεχνία αμελεί την βασική ουσία που είναι το σενάριο και στο κουβάρι των τόσων πληροφοριών – οι περισσότερες από αυτές άχρηστες – και την πληθώρα των στοιχείων που συσσωρεύονται, το μόνο που καταφέρνει είναι να αποσυντονίσει το ενδιαφέρον και να κουράσει τον θεατή. Ελπίζω να μην είναι ο σκηνοθέτης πυροτέχνημα και να μην παρακολουθήσαμε την προσωπική, καλλιτεχνική του δύση.    

Βουδαπέστη 1913, στην καρδιά της Ευρώπης, ιστορικά τοποθετημένη πριν την έναρξη του Α’  μεγάλου πολέμου, στην τελευταία φάση της κραταιής Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας. Η νεαρή Ίριζ Λάιτερ (Τζούλι Τζάκαμπ  – καλή) φτάνει στην Βουδαπέστη ελπίζοντας να εργαστεί ως καπελού στο θρυλικό κατάστημα- πιλοποιείο που κάποτε ανήκε στους γονείς της.

Παρόλα αυτά ο νέος ιδιοκτήτης  Όσκαρ Μπρίλλ (Βλαντ Ιβάνοφ  – καλός)  δεν δέχεται να την προσλάβει. Τη στιγμή της άφιξής της στο κατάστημα, γίνονται προετοιμασίες για την υποδοχή σημαντικών καλεσμένων της ουγγρικής αριστοκρατίας ένας άνδρας προσεγγίζει την Ίριζ αναζητώντας κάποιον Κάλμαν Λάιτερ, για τον οποίο – και παρόλο που φέρει το ίδιο επώνυμο με εκείνην- η Ίριζ δεν έχει ακούσει ποτέ τίποτε.

Αρνούμενη να φύγει από την πόλη, η Ίριζ  αρχίζει να αναζητά τον Κάλμαν Λάιτερ, τον μοναδικό συνδετικό κρίκο με το χαμένο παρελθόν της.  Αυτή η αναζήτηση την οδηγεί μακριά από τα λαμπερά φώτα του καταστήματος Λάιτερ, στους σκοτεινούς δρόμους μιας Βουδαπέστης που αρχίζει να αντανακλά την αναστάτωση ενός πολιτισμού που ετοιμάζεται να βυθιστεί στο χάος.

 

  • Είδος: Ερωτικό επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ντρέικ Ντορέμους
  • Με τους: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Λέα Σεντού, Τέο Τζέιμς, Ρασίντα Τζόουνς, Κριστίνα Αγκιλέρα
  • Διάρκεια: 104’
  • Διανομή: Odeon

Όλα όσα διαδραματίζονται στην τελευταία φουτουριστική ταινία του Καλιφορνέζου Ντρέικ Ντορέμους (Like Crazy) είναι άπαντα δανεισμένα από κάπου άλλου. Το «Blade Runner» διασταυρώνεται με την «Τεχνητή Νοημοσύνη» και «Ο Άνθρωπος των Δύο Αιώνων» αγκαλιάζεται σφιχτά με το «Από Μηχανής».

Στο βιο-δημιουργικό hi tech περιβάλλον μιας πολυεθνικής, που κατασκευάζονται διάφορα συνθετικά, εξελιγμένα ανθρωποειδή με ιδιαίτερες ικανότητες να διασώσουν το ανθρώπινο συναίσθημα και την συντροφικότητα, παράλληλα πλασάρονται χάπια ερωτικής ευφορίας και σούπερ ηλεκτρονικοί υπολογιστές που πιστοποιούν το κατά πόσο ταιριάζεις ή όχι με τον σύντροφό σου. Δυστοπικό, κοντινό μέλλον που προσπαθεί να χαρτογραφήσει φοβικά την μοναχικότητα, την απώλεια του ρομαντισμού και την ανικανότητα να αγαπήσεις αληθινά.

Τυλιγμένο τσαπατσούλικα σε αρτίστικη σκηνοθετική αφήγηση, το στόρι παραμένει άνευρο και ψυχρό. Ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ ως ο επιστήμονας μηχανικός και δημιουργός των ανθρωποειδών που «αισθάνονται» – ενώ ο ίδιος στην προσωπική του ζωή συναισθηματικά είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως – δεν καταφέρνει να δώσει τον απαιτούμενο παλμό και να λειτουργήσει σωστά η πλοκή.

Ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η συμμετοχή του ελληνικής καταγωγής Τέο Τζέιμς στον ρόλο του αρσενικού ανθρωποειδούς Ας. Η ομορφούλα Λέα Σεντού («Η Ζωή της Αντέλ») εδώ ως η πληθωρική Ζόι, προσωπικά δεν με έχει πείσει ακόμα για ηθοποιός προδιαγραφών.    

Ο Κόουλ  (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) είναι ο μηχανικός τεχνητής νοημοσύνης που προσφέρει τεχνολογικά εργαλεία για ρομαντικές σχέσεις. Η πρώτη ανακάλυψη της εταιρείας του ήταν ένας αλγόριθμος που καθορίζει την πιθανότητα μιας επιτυχημένης σχέσης, ενώ το πρόσφατό έργο του είναι οι τεχνητοί άνθρωποι που έχουν σχεδιαστεί για να γίνουν το τέλειο ταίρι.

Ο Κόουλ στην τελειοποίηση τού πρώτου συνθετικού άνδρα, του Ας (Τέο Τζέιμς) ξεκινάει μια σχέση με την συνάδελφο του Ζόι (Λέα Σεϊντού). Η σχέση τους όμως εμπλέκεται με τα επιστημονικά προϊόντα και το μέλλον της εταιρείας.

Προβάλλονται επίσης:

Το siquel τρόμου «Γενέθλια Θανάτου 2» του Κρίστοφερ Λάντον (Tulip Entertainment)

Το animation «Ο Μαγικός Κήπος» των Αρνό Μπουρόν, Αντον Κρινγκς (Tanweer)

«Ζωή»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Zoe)  

 

  • Είδος: Ερωτικό επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ντρέικ Ντορέμους
  • Με τους: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Λέα Σεντού, Τέο Τζέιμς, Ρασίντα Τζόουνς, Κριστίνα Αγκιλέρα
  • Διάρκεια: 104’
  • Διανομή: Odeon

Όλα όσα διαδραματίζονται στην τελευταία φουτουριστική ταινία του Καλιφορνέζου Ντρέικ Ντορέμους (Like Crazy) είναι άπαντα δανεισμένα από κάπου άλλου. Το «Blade Runner» διασταυρώνεται με την «Τεχνητή Νοημοσύνη» και «Ο Άνθρωπος των Δύο Αιώνων» αγκαλιάζεται σφιχτά με το «Από Μηχανής».

Στο βιο-δημιουργικό hi tech περιβάλλον μιας πολυεθνικής, που κατασκευάζονται διάφορα συνθετικά, εξελιγμένα ανθρωποειδή με ιδιαίτερες ικανότητες να διασώσουν το ανθρώπινο συναίσθημα και την συντροφικότητα, παράλληλα πλασάρονται χάπια ερωτικής ευφορίας και σούπερ ηλεκτρονικοί υπολογιστές που πιστοποιούν το κατά πόσο ταιριάζεις ή όχι με τον σύντροφό σου. Δυστοπικό, κοντινό μέλλον που προσπαθεί να χαρτογραφήσει φοβικά την μοναχικότητα, την απώλεια του ρομαντισμού και την ανικανότητα να αγαπήσεις αληθινά.

Τυλιγμένο τσαπατσούλικα σε αρτίστικη σκηνοθετική αφήγηση, το στόρι παραμένει άνευρο και ψυχρό. Ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ ως ο επιστήμονας μηχανικός και δημιουργός των ανθρωποειδών που «αισθάνονται» – ενώ ο ίδιος στην προσωπική του ζωή συναισθηματικά είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως – δεν καταφέρνει να δώσει τον απαιτούμενο παλμό και να λειτουργήσει σωστά η πλοκή.

Ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η συμμετοχή του ελληνικής καταγωγής Τέο Τζέιμς στον ρόλο του αρσενικού ανθρωποειδούς Ας. Η ομορφούλα Λέα Σεντού («Η Ζωή της Αντέλ») εδώ ως η πληθωρική Ζόι, προσωπικά δεν με έχει πείσει ακόμα για ηθοποιός προδιαγραφών.

 

Ο Κόουλ  (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) είναι ο μηχανικός τεχνητής νοημοσύνης που προσφέρει τεχνολογικά εργαλεία για ρομαντικές σχέσεις. Η πρώτη ανακάλυψη της εταιρείας του ήταν ένας αλγόριθμος που καθορίζει την πιθανότητα μιας επιτυχημένης σχέσης, ενώ το πρόσφατό έργο του είναι οι τεχνητοί άνθρωποι που έχουν σχεδιαστεί για να γίνουν το τέλειο ταίρι.

Ο Κόουλ στην τελειοποίηση τού πρώτου συνθετικού άνδρα, του Ας (Τέο Τζέιμς) ξεκινάει μια σχέση με την συνάδελφο του Ζόι (Λέα Σεϊντού). Η σχέση τους όμως εμπλέκεται με τα επιστημονικά προϊόντα και το μέλλον της εταιρείας.

«Δύση Ηλίου»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 (Napszállta  / Sunset)

 

  • Είδος: Δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Γαλλία, Ουγγαρία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Λάζλο Νέμες
  • Με τους: Τζούλι Τζάκαμπ, Σούζαν Γουέστ, Βλαντ Ιβάνοφ, Ουρς Ρεχν
  • Διάρκεια: 148’
  • Διανομή: Filmtrade
  • Διακρίσεις: Βραβείο Κριτικών Fipresci 75ου Φεστιβάλ Βενετίας

Από το ζενίθ στο ναδίρ. Μόνο με αυτές τις δύο λέξεις κατορθώνω να προσεγγίσω την πρώτη και την δεύτερη κινηματογραφική δουλειά του βραβευμένου Ούγγρου σκηνοθέτη, με το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, Λάζλο Νέμες.  Πραγματικά, αδημονούσα να παρακολουθήσω την επόμενη ταινία του μετά τον αφοπλιστικό, τον μοναδικό για τα κινηματογραφικά δεδομένα «Γιό του Σαούλ» του 2015. Τι ταινία, τι δύναμη, τι ερεβώδης ποίηση, τι ελευθερία κίνησης στην κάμερα, τι σινεμά φιλμαρισμένο στα 35 mm, τι διείσδυση στην ανθρώπινη κόλαση και συνάμα στην εύοσμη λύτρωση. Έπος! Και τώρα στην «Δύση Ήλιου», την απόλυτα εξαρθρωμένη ταινία, όπως ακριβώς και η απόδοση του τίτλου της στα ελληνικά.

Φλύαρος, φοβισμένος, μονότονος, περισσότερο χαμένος και καθόλου συγκεντρωμένος ο Νέμες, για 148 λεπτά της ώρας παίζει με τα φωτογραφικά κάδρα, γυρισμένη και αυτή σε 35 mm, παίζει με τα σκηνικά του, παίζει με την ίδια, ασταμάτητη κίνηση της κάμερας, όπως και στον «Γιό του Σαούλ», παίζει αλληγορικά με το επιτηδευμένα πειραγμένο, έντονο φως του πρωινού ήλιου και το σκοτάδι της νύχτας, παίζει με τα πορτρέτα της  Τζούλι Τζάκαμπ, για να μας επικοινωνήσει, αν δεν κάνω λάθος, κάτι για την ματαίωση, κάτι για την απώλεια, κάτι που κάποτε ήταν η χώρα του και τώρα δεν είναι. Απλά και ξάστερα, περί όνου σκιάς η αφήγηση του.

Ο Νέμες ξεκάθαρα αγαπάει το σινεμά και την εικόνα της τέχνης που υπηρετεί. Στην ταινία αποδεικνύει περίτρανα αυτή την λατρεία, αλλά με τόσο κάλλος και καλλιτεχνία αμελεί την βασική ουσία που είναι το σενάριο και στο κουβάρι των τόσων πληροφοριών – οι περισσότερες από αυτές άχρηστες – και την πληθώρα των στοιχείων που συσσωρεύονται, το μόνο που καταφέρνει είναι να αποσυντονίσει το ενδιαφέρον και να κουράσει τον θεατή. Ελπίζω να μην είναι ο σκηνοθέτης πυροτέχνημα και να μην παρακολουθήσαμε την προσωπική, καλλιτεχνική του δύση.    

Βουδαπέστη 1913, στην καρδιά της Ευρώπης, ιστορικά τοποθετημένη πριν την έναρξη του Α’  μεγάλου πολέμου, στην τελευταία φάση της κραταιής Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας. Η νεαρή Ίριζ Λάιτερ (Τζούλι Τζάκαμπ  – καλή) φτάνει στην Βουδαπέστη ελπίζοντας να εργαστεί ως καπελού στο θρυλικό κατάστημα- πιλοποιείο που κάποτε ανήκε στους γονείς της.

Παρόλα αυτά ο νέος ιδιοκτήτης  Όσκαρ Μπρίλλ (Βλαντ Ιβάνοφ  – καλός)  δεν δέχεται να την προσλάβει. Τη στιγμή της άφιξής της στο κατάστημα, γίνονται προετοιμασίες για την υποδοχή σημαντικών καλεσμένων της ουγγρικής αριστοκρατίας ένας άνδρας προσεγγίζει την Ίριζ αναζητώντας κάποιον Κάλμαν Λάιτερ, για τον οποίο – και παρόλο που φέρει το ίδιο επώνυμο με εκείνην- η Ίριζ δεν έχει ακούσει ποτέ τίποτε.

Αρνούμενη να φύγει από την πόλη, η Ίριζ  αρχίζει να αναζητά τον Κάλμαν Λάιτερ, τον μοναδικό συνδετικό κρίκο με το χαμένο παρελθόν της.  Αυτή η αναζήτηση την οδηγεί μακριά από τα λαμπερά φώτα του καταστήματος Λάιτερ, στους σκοτεινούς δρόμους μιας Βουδαπέστης που αρχίζει να αντανακλά την αναστάτωση ενός πολιτισμού που ετοιμάζεται να βυθιστεί στο χάος.

«Η Δουλειά Της»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Her Job)  

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ελλάδα, Γαλλία, Σερβία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Νίκου Labôt
  • Με τους: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Δημήτρης Ήμελλος, Μαρία Φιλίνη, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Ελένη Καραγιώργη, Δανάη Πριμάλη, Ορφέας Αγγελόπουλος, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Γεωργία Τσαγκαράκη, Ειρήνη Ασημακοπούλου, Αρετή Σεϊνταρίδου
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου) 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – 1ο Βραβείο Fipresci Καλύτερης Πρώτης Ταινίας Μεγάλου Μήκους – Βραβείο Υoung Fipresci, Φεστιβάλ Βαρσοβίας

Η παρθενική εμφάνιση σε ταινία μεγάλου μήκους του βραβευμένου,  ντοκιμαντερίστα και μικρομηκά Νίκου Χαραλαμπόμπουλου («Ο Σκύλος») ή  Νίκου Labôt κατά το νεώτερο, φέρνει σε πρώτο πλάνο την Ελληνίδα γυναίκα, σύζυγο, μάνα της οικονομικής ύφεσης, που ανακαλύπτει την υπόσταση της μέσα από την πρώτη της δουλειά ως καθαρίστρια εμπορικού κέντρου.

Ο διάκοσμος του σεναρίου οικείος στον θεατή, σημερινός, πονετικός, άμεσος και συνάμα βίαιος, έχει να κάνει με το σπίτι, τα τέκνα, τον άνεργο σύζυγο που αναλώνεται σε δουλειές του ποδαριού, την ανέχεια, το άδειο ψυγείο, τις στερήσεις και τελικά την αναγκαστική φυγή της συζύγου από την οικιακή φροντίδα προς τους ολισθηρούς δρόμους της σύγχρονης εργασίας ή καλύτερα της δουλείας και της στυγνής εκμετάλλευσης.

Καλοβαλμένη ταινία ελληνικής, γαλλικής και σέρβικης παραγωγής, σε γραφή σεναρίου από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την Κατερίνας Κλειτσιώτη εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, όπως αναφέρει ο δημιουργός της, με την ελληνική, σινε-καλλιτεχνική «περηφάνια» αποτυπωμένη πλήρως στα πλάνα της, να χάνει σε κάποια σημεία στην δομή του στόρι την ανάσα της – άλλωστε είναι η πρώτη μεγάλου μήκους για τον Νίκο Labôt -, την  ωραία φωτογραφία του Διονύση Ευθυμιόπουλου πλαισιωμένη στο ευπρεπές μοντάζ της Γαλλίδας Ντούνια Σισόφ. Το μεγάλο ατού της, βέβαια, είναι η ερμηνεία της ηθοποιού   Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου που όλη η ταινία είναι κρεμασμένη στις γερές πλάτες της.

Με ακόμα δυο σημαντικά επίπεδα ανάγνωσης που προσπαθεί να σμιλεύσει ο Labôt πάνω στην ίδια την οντότητα της φοβισμένης, γυναίκας νοικοκυράς του σήμερα, που ορμάει, ένεκα ανάγκης, στον εργασιακό στίβο και στην επίπλαστη αυτονομία και χειραφέτηση της στην ζούγκλα της εκμετάλλευσης, της βίας αλλά και της απαξίωσης από το πρώτο, αρσενικό του σπιτιού της.   

Είναι η ιστορία της σαραντάχρονης, σχεδόν αναλφάβητης νοικοκυράς Παναγιώτας (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου  – πολύ καλή) μητέρα δυο τέκνων, που θα χρειαστεί να αναζητήσει για πρώτη φορά δουλειά, όταν ο άντρας της Κώστας (Δημήτρης Ήμελλος – καλός) θα χάσει τη δική του.

Μη έχοντας πολλά προσόντα, θα προσληφθεί για λογαριασμό μιας ιδιωτικής εταιρείας καθαρισμού σ’ ένα νέο πολυκατάστημα. Εκεί, παρά τις συνθήκες εκμετάλλευσης και εργασιακής απαξίωσης, θα βιώσει μια πρωτόγνωρη αίσθηση οικονομικής και συναισθηματικής ανεξαρτησίας που θα την βοηθήσει να σταθεί για πρώτη φορά στα πόδια της.

Η Γωγώ Ατζολετάκη συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…αν στέκεται ακόμα όρθια αυτή η χώρα, το οφείλει στους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους για τον συνάνθρωπο. Με κρύο, με βροχές, με καύσωνες, βοηθώντας ο καθένας με όποιο τρόπο μπορεί»

Περπάτησε στη γέφυρα της ομορφιάς και φόρεσε το στέμμα της βασίλισσας. Όμως η Γωγώ Ατζολετάκη δεν ζούσε σε μια πόλη που είχε μετατραπεί σε κλειστό δωμάτιο. Η ενασχόλησή της με τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και η καλλιέργεια που απέκτησε στο σχολείο άνοιξαν ευρείς ορίζοντες στη γνώση και στη φαντασία της. Κι όταν τα αντρικά βλέμματα δεν ξεκολλούσαν από πάνω της χαμογελούσε αδιάφορα,  γιατί γνώριζε καλά, ότι: «η ομορφιά είναι ένα ληξιπρόθεσμο διαβατήριο».

Της άρεσε πολύ το θέατρο και αποφάσισε να στραφεί στην σπουδή της υποκριτικής, που την είδε σαν ένα ταξίδι στην αυτογνωσία, της οποίας ο ρόλος είναι «να φτιάξει έναν κόσμο που θα είναι υποφερτός» αλλά και «να δίνει παρηγοριά σε όσους έχει τσακίσει η ζωή», όπως υποστηρίζει ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ.

Έτσι, η Γωγώ  Ατζολετάκη έλαβε πολύ  σοβαρά υπόψη της τις συμβουλές των δασκάλων της στη Δραματική Σχολή, του Γιώργου Θεοδοσιάδη, που φοίτησε και συνέχισε να μελετά αδιάκοπα.

Στο θεατρικό σανίδι έκανε το ντεμπούτο της πλάι στο Γιάννη Γκιωνάκη στο έργο του Δημήτρη Ψαθά «Ο Αφελής».

Σε ηλικία 25 ετών απόκτησε την πρώτη της θεατρική στέγη και ανέβασε σημαντικά έργα από το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας ρόλους ευρείας γκάμας. Άφησε το στίγμα της  στη μικρή οθόνη και το 1977 βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία  του Ερμή Βελόπουλου «Το Κλειστό Παράθυρο».

Στην πορεία καλλιέργησε το συγγραφικό της ταλέντο, αρχικά δουλεύοντας ως αρθρογράφος σε εφημερίδες και στη συνέχεια γράφοντας τα βιβλία της που παίρνουν εξαιρετικές κριτικές. Στα δύσκολα χρόνια της κρίσης έκανε πράξη την αλληλεγγύη στηρίζοντας τους συνανθρώπους μας που έχουν γονατίσει.

Με σκληρή και επίπονη δουλειά κατάφερε να ξεχωρίσει στο θέατρο, στη λογοτεχνία, να γίνει πολύ καλή μητέρα και σπουδαία σύζυγος.

Σήμερα την έχουμε κοντά μας στο InTownPost.com και την ευχαριστούμε που βρήκε το χρόνο γι΄ αυτή τη συζήτηση, που σίγουρα είναι επικερδής για όλους μας.

Αυτή την περίοδο συμπρωταγωνιστείτε μαζί με τη Μαίρη Βιδάλη στην κωμωδία του Μολιέρου «Οι Ψευτοσπουδαίες».

Ναι, στο θέατρο «Διάχρονο». Και είναι μια από τις καλές στιγμές της καριέρας μου. Πραγματικά ευχαριστώ τη Μαίρη που μου έδωσε την ευκαιρία να ερμηνεύσω την Μολιερική «Φιλαμίντη» και να ξανασυναντηθώ με τον Μολιέρο. Η πρώτη μας συνάντηση ήταν στις πτυχιακές εξετάσεις τις δραματικής σχολής. Ερμηνεύοντας την «Νικολέττα» στον «Αρχοντοχωριάτη» εξασφάλισα ένα άριστα στο πτυχίο μου. Τώρα πια βέβαια –μετά από τόσα χρόνια– δεν δίνω εξετάσεις ή μήπως δίνω; Ασφαλώς και δίνω. Ο ηθοποιός δίνει κάθε βράδυ εξετάσεις ενώπιον του κοινού.

Οι «Ψευτοσπουδαίες» είναι ένα έργο που διακωμωδεί τον τύπο του ψευτοδιανοούμενου και της ψευτοκουλτούρας, που μαστίζει και τη δική μας εποχή, όπως αναφέρεται. Κα Ατζολετάκη, τι φταίει κατά τη γνώμη σας, που φθάσαμε σε αυτή την παρακμή; Ή ήταν έτσι τα πράγματα και με την κρίση έπεσαν οι μάσκες και όλο αυτό που καλυπτόταν από το δήθεν βγήκε στην επιφάνεια;

Δυστυχώς, έτσι ήταν τα πράγματα. Η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα της κρίσης των αξιών. Και της έλλειψης ουσιαστικής παιδείας. Για δεκαετίες ολόκληρες αυτός ο λαός –ο λαός μας– ωθήθηκε τεχνιέντως στις εύκολες λύσεις, στον εύκολο πλουτισμό, στη δημιουργία ενός «φαίνεσθαι» που δεν είχε καμιά σχέση με το «είναι», με την ουσία. Μέτρο για την αξιολόγηση ενός ανθρώπου δεν ήταν το γνωστικό και αξιακό του υπόβαθρο, αλλά ο πλούτος του. Η βίλα, η πισίνα, το τζιπ του, οι γκόμενές του. Κι έτσι επήλθε η διαφθορά και η έκπτωση σε όλα. Στην αισθητική, στην παιδεία, στον τρόπο διασκέδασης. Και έτσι βιώνουμε πια έναν παρακμιακό πολιτισμό.

Βεβαίως, να το αναφέρουμε κι αυτό, η ανάκαμψη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Διότι, έξις δευτέρα φύσις. Μετά απ’ όλη αυτή την ταλαιπωρία που περάσαμε και περνάμε ως χώρα και ως λαός, βλέπω τώρα μερικούς πολιτικούς μας πώς φωνασκούν και πώς αλληλοκατηγορούνται στην τηλεόραση και ντρέπομαι. Τέτοια φρασεολογία, τόσο χαμηλό επίπεδο, τόση έλλειψη σεβασμού απέναντι στο κοινό που τους παρακολουθεί. Τίποτα δεν διδάχθηκαν από τα πάθη μας; Τόσο ανεπίδεκτοι μαθήσεως: Όχι! Δεν θέλω να με εκπροσωπούν τέτοιοι άνθρωποι στη Βουλή. Δεν θέλω να αποφασίζουν αυτοί για μένα!

Τελικά «Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από έναν αμόρφωτο ηλίθιο», όπως καταγγέλλει ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας;

Αναμφισβήτητα! Γιατί ο αμόρφωτος ηλίθιος είναι ένας απλός ηλίθιος. Μπορεί να αποβεί επιβλαβής, όμως έχει το ακαταλόγιστο, δεν θα ευθύνεται αυτός, αλλά η φύση του. Ο μορφωμένος ηλίθιος όμως είναι σε θέση να κάνει μεγάλη ζημιά. Γιατί προβάλλει ηλιθιωδώς τη μόρφωσή του, και μπορεί να παρασύρει κι άλλους πολλούς στον κατήφορο της ηλιθιότητας. Άσε, που αυτή η «ασθένεια» είναι και κολλητική μερικές φορές.

Σε ένα άλλο απόφθεγμά του ο Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν ή αλλιώς Μολιέρος σημειώνει: «Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι μια βολική αρετή». Ποια νομίζετε ότι είναι αυτή αρετή κα. Ατζολετάκη;

Μια πολύ βολική αρετή, κατά τη γνώμη μου, είναι η καλοσύνη. Τόσο απλή, τόσο γενναιόδωρη, τόσο ανέξοδη, τόσο επωφελής!

Κι ένα ακόμα απόφθεγμα του σπουδαίου δραματουργού, που θα μας έσωζε από πολλά δεινά, αν το λαμβάναμε σοβαρά υπόψη μας: «Πάντα να δείχνεις την μπροστινή πλευρά σου στους ανθρώπους…» Πόσο δύσκολο θεωρείτε ότι είναι για τους ανθρώπους να δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο;

Πολύ δύσκολο. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να κρύβεται. Να δημιουργεί προσωπεία και να καλύπτεται πίσω απ’ αυτά. Μια λειτουργία που, βεβαίως, έχει ως αφετηρία την ανασφάλεια. Φοβάται ο άνθρωπος πως αν αποκαλύψει το αληθινό του πρόσωπο, θα είναι ευάλωτος και εύκολο θύμα στις προθέσεις των άλλων. Όμως, αυτός που είναι σίγουρος για τον εαυτό του, δεν έχει ανάγκη από μάσκες. Προβάλλεται με τον πραγματικό του χαρακτήρα και έτσι κερδίζει τον σεβασμό. Σεβασμός που αντέχει στο χρόνο και στις αναποδιές. Οι άλλοι –οι κρυπτόμενοι υπό τον ήλιον– κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή από μια αποκαθήλωση!

Σε αυτά τα πέτρινα χρόνια εκδηλώσατε την αγάπη σας στον συνάνθρωπό σας που υποφέρει καταθέτοντας τη ψυχή σας στο Κοινωνικό Μαγειρείο του Δήμου Αγίας Παρασκευής. Παράλληλα δημιουργήσατε τη Δράση Αλληλεγγύης «Φιλόκοsμοs», που στηρίζει με είδη διατροφής, ρουχισμό και παιχνίδια ιδρύματα και άπορες οικογένειες. Πώς είναι δυνατόν όλες τις πράξεις ανθρωπιστικής βοηθείας, φιλανθρωπίας, συμπαθείας, εθελοντισμού ή ελεημοσύνης να τις συνδέουμε με τη λέξη αλληλεγγύη, που έχει άλλη έννοια στο λεξικό;

Δεν θέλω να προσβάλω τα λεξικά, όμως αλληλεγγύη στον δικό μου κώδικα ηθικής σημαίνει: εγγύς του άλλου, δηλαδή κοντά στον άλλον –τον συνάνθρωπο– στη θλίψη του, στη δυστυχία, στην ανάγκη του. Κοντά, όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Όμως και οι άλλες λέξεις που αναφέρατε, είναι απολύτως συναφείς. Φιλανθρωπία σημαίνει «φιλώ τον άνθρωπο», δηλαδή: Αγαπώ τον άνθρωπο (καθότι στα αρχαία ελληνικά φιλώ = αγαπώ). Και η αγάπη μας για τον άνθρωπο μάς ωθεί να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποφορτίσουμε στα δύσκολα. Επίσης, η ελεημοσύνη εννοεί το «έλεος» που οφείλουμε να έχουμε απέναντι στους δυστυχούντες και κατατρεγμένους. Με πράξεις – γιατί το ενδιαφέρον εκφράζεται πάντοτε με πράξεις και όχι με λόγια.

Όσο για τον «εθελοντισμό», μετά λόγου γνώσεως θα πω ότι, αν στέκεται ακόμα όρθια αυτή η χώρα, το οφείλει στους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους για τον συνάνθρωπο. Με κρύο, με βροχές, με καύσωνες, βοηθώντας ο καθένας με όποιο τρόπο μπορεί.

«…ακόμα κι αν τα καταφέρει μια γυναίκα να δραπετεύσει απ’ αυτή τη μέγγενη της βίας, πάντα θα φέρνει στην ψυχή της φρικτά και ανεξίτηλα αποτυπώματα»

Εκτός από καταξιωμένη και αγαπημένη ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης είσθε μια επιτυχημένη ραδιοφωνική παραγωγός, αρθρογράφος και συγγραφέας. Αλήθεια πότε ξεκίνησε η περιπέτειά σας με το γράψιμο;

Περιπέτεια… Μ’ άρεσε η λέξη! Θαρρώ, από τα σχολικά μου χρόνια, από εκείνες τις φοβερές «εκθέσεις ιδεών». Έγραφα πολύ καλές εκθέσεις –μια έκθεσή μου μάλιστα βραβεύτηκε– αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι με το γράψιμο θα έκανα δεύτερη καριέρα. Όμως, κάποια στιγμή, προέκυψε μια συνεργασία μου με τις εφημερίδες «Εβδόμη» και «Κυριακάτικη Ακρόπολη» και τότε άρχισα να γράφω επαγγελματικά. Τα χρονογραφήματα που έγραψα σ’ αυτές τις εφημερίδες αποτέλεσαν το περιεχόμενο του πρώτου μου βιβλίου, που κυκλοφόρησε το 1989 με τον τίτλο «Προσωπική απόδραση».

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1999, ήρθε έτσι το πράγμα που βρέθηκα να γράφω το βιβλίο «Ηθοποιός, Σκιά και Φως», ένα εγχειρίδιο για υποψήφιους και νέους ηθοποιούς. Δεν το επεδίωξα, προέκυψε μόνο του σαν να βάδιζα σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Και μετά, αποφάσισα να γράψω μυθιστόρημα. Το πρώτο μου με τον τίτλο «Σαν Άσπρο Πούπουλο σ’ Απέραντο Γαλάζιο», που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λιβάνη. Από κει και πέρα άνοιξε ο δρόμος, για να γράψω και τα επόμενα Βέβαια, αυτό που με χαροποιεί είναι, ότι όλα μου τα βιβλία δημιούργησαν αίσθηση, πήραν πολύ καλές κριτικές και εξακολουθούν να διαβάζονται με ενδιαφέρον.

Τον Δεκέμβριο του 2009 βραβευτήκατε από τη Διεθνή Εταιρεία Στήριξης Οικογένειας για τη συμβολή σας στο τεράστιο πρόβλημα της γυναικείας και παιδικής κακοποίησης, θέμα που πραγματεύεστε και μέσα από τα βιβλία σας. Κατάμαυρο στίγμα, τραγικά επίκαιρο στη σύγχρονη κοινωνία, που τα περιστατικά βίας τις περισσότερες φορές δεν γίνονταν αντιληπτά ούτε καν στο στενό, οικογενειακό κύκλο. Ελπίζετε πως με την ανάπτυξη των κατάλληλων υποστηρικτικών δομών, το κοινωνικό αυτό φαινόμενο θα μπορέσει κάποια στιγμή να μειωθεί;

Φοβάμαι πως οι Δομές δεν λύνουν το πρόβλημα. Βεβαίως κάναμε σημαντικότατα βήματα τις τελευταίες δεκαετίες, και τώρα πια υπάρχουν κάποιες διέξοδοι για τα θύματα της ενδο-οικογενειακής βίας, γυναίκες και παιδιά. Κάπου να καταφύγουν, να φιλοξενηθούν, να έχουν ψυχολογική και νομική στήριξη. Όμως οι Δομές έχουν καθαρά υποστηρικτική δράση. Το κακό πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του. Και για να χτυπηθεί, απαιτείται παιδεία, συνεχής ενημέρωση και πρόληψη.

Όταν έγραφα το μυθιστόρημά μου «Το Ζ της Ζωής» (με θέμα την κακοποίηση της γυναίκας) είχα συναντήσει –σε κάποια Στέγη κακοποιημένων γυναικών–  μια κοπέλα κατατρεγμένη και κακοποιημένη φρικτά από το σύζυγό της. Τη ρώτησα, πότε φάνηκαν τα πρώτα σημάδια βίας εκ μέρους του. «Στην περίοδο του αρραβώνα μας» απάντησε. Το φαντάζεστε; Αρραβωνιασμένοι ακόμα, της έριξε δυο-τρία χαστούκια, επειδή ζήλεψε τάχα μου. Όμως η μικρή δεν το θεώρησε σπουδαίο, μπορεί να το βρήκε και φυσικό, κι έτσι μπήκε σ’ ένα δρόμο χωρίς γυρισμό. Γιατί, ακόμα κι αν τα καταφέρει μια γυναίκα να δραπετεύσει απ’ αυτή τη μέγγενη της βίας, πάντα θα φέρνει στην ψυχή της φρικτά και ανεξίτηλα αποτυπώματα. Χρειάζεται προσοχή, λοιπόν.

Από την άλλη σκέφτομαι συχνά πως, σε μια εποχή που η βία εντείνεται, είναι επόμενο να αυξάνονται και τα περιστατικά ενδο-οικογενειακής βίας και κακοποίησης. Κι αυτό, φυσικά, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Όλος ο κόσμος ταλανίζεται απ’ αυτή τη μάστιγα. Με προεξάρχουσες τις χώρες της Μουσουλμανικής θρησκείας, όπου η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως «περιουσιακό στοιχείο» του άντρα.

«…η ομορφιά είναι ένα ληξιπρόθεσμο διαβατήριο. Μπορεί να σου ανοίξει κάποιες πόρτες, όμως, εάν δεν υπάρχουν άλλα προσόντα αυτές οι πόρτες θα κλείσουν γρήγορα. Και η «διαδρομή» θα είναι μια απόσταση μερικών μέτρων»

Το αγαπημένο σας παραμύθι είναι «Ο Κοντορεβυθούλης». Αγαπάτε τον ήρωα γιατί τελικά κατάφερε να σκοτώσει το δράκο, το φόβο δηλαδή, και να επιστρέψει στο σπίτι με ένα θησαυρό, το πρώτο βήμα στην αυτονομία, στη γνώση. Εσείς κα. Ατζολετάκη καταφέρατε να νικήσετε τους δικούς σας φόβους;

Κανείς άνθρωπος δεν καταφέρνει να νικήσει τους φόβους του. Κι όποιος το ισχυρίζεται αυτό, ψεύδεται. Έχω γράψει σε ένα από τα βιβλία μου, στο «Δώδεκα και Πέντε Αμαρτωλές Ιστορίες», κάτι σχετικό: «Λένε πως η ψυχή μπαίνει στο σώμα στην αρχή ή στο μέσον της κύησης. Εγώ, όμως, είμαι βέβαιος, πως πριν από την ψυχή μπαίνει και θρονιάζεται μέσα μας ο Φόβος».

Και το πιστεύω αυτό. Ο φόβος είναι σύμφυτος με την ύπαρξή μας. Φοβόμαστε τα μεγάλα (μη χάσουμε τους αγαπημένους, μη χάσουμε τη δουλειά μας, μην αρρωστήσουμε σοβαρά, και ένα σωρό άλλα), φοβόμαστε όμως και τα μικρά: Μη γλιστρήσουμε και σπάσουμε κάνα πόδι, μη μας κλέψουνε, μη μας παρατήσει ο αγαπημένος μας. Συνεχώς φοβόμαστε κάτι, γι’ αυτό και η ζωή μας διακατέχεται από το άγχος. Ο άνθρωπος που έχει νικήσει τους φόβους του, έχει ακουμπήσει την αγιότητα.

Έχετε μια κόρη της Θεοδώρα. Φοβάσθε για το μέλλον της, όπως εξελίσσεται η κατάσταση στη χώρα μας;

Ασφαλώς και φοβάμαι. Είδατε; Πάλι ξαναγυρίσαμε στο φόβο (γέλια…) Έχω έννοια για όλα τα παιδιά αυτής της χώρας. Και γι’ αυτούς που σπουδάζουν, κι ένας Θεός ξέρει σε τι θ’ απασχοληθούν τελικά ή αν θ’ αναγκαστούν να μεταναστεύσουν. Σκέφτομαι κι αυτούς που βρίσκονται στην ηλικία της Θεοδώρας, άντρες και γυναίκες. Με τέτοιες συνθήκες που επικρατούν, πώς να αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια, παιδιά; Η ανεργία και η οικονομική ανασφάλεια θερίζουν. Δύσκολες, πολύ δύσκολες εποχές. Αυτή η κρίση μας αποδεκατίζει και ως Έθνος. Αν πορευτούμε έτσι, σε λίγο οι Έλληνες θα είμαστε μειονότητα στη χώρα μας.

Στο τελευταίο σας βιβλίο με τον τίτλο «Κι όμως Εμείς θα Πάμε στον Παράδεισο» (εκδόσεις Ιωλκός), μια συγκλονιστική ιστορία που αφορά τη σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης, αναρωτιέστε, εάν δικαιούνται έναν «Παράδεισο» όλοι αυτοί που έπραξαν φρικτά και ανόσια πράγματα». Τελικά που καταλήξατε;

Το θέμα δεν είναι πού κατέληξα εγώ. Το θέμα είναι πού τοποθετεί καθένας τον «Παράδεισό» του. Γιατί, υπάρχουν και οι άθεοι, που δεν πιστεύουν την ύπαρξη της μετά θάνατον ζωής, κατά συνέπεια δεν αποδέχονται τις έννοιες «Κόλαση» και «Παράδεισος».

Ο «Παράδεισος» σ’ αυτό μου το μυθιστόρημα, που έχει χαρακτηριστεί όντως «συγκλονιστικό», έχει συμβολική σημασία. Έχει την έννοια του «προσωπικού» μας Παράδεισου, όπως τον αντιλαμβάνεται ο καθένας. Κάποιοι γεύονται τον Παράδεισο μέσα απ’ τον έρωτα, κάποιοι άλλοι τον αναζητούν στη φύση, αρκετοί τον βρίσκουν μέσα στον πλούτο και στη χλιδή. Άλλοι μέσα από τη λατρεία του Θεού ελπίζουν ότι θα εξασφαλίσουν μια καλή θέση δίπλα στους αγγέλους. Φυσικά κάθε επιλογή έχει και το τίμημά της, όμως – όπως το τοποθετώ εγώ– «Παράδεισος» είναι ο τόπος όπου χαίρεται και ικανοποιείται η ψυχή.

Όσο για τις ηρωίδες του μυθιστορήματός μου, η Μάρθα (η μητέρα) έχασε με φρικτό τρόπο τον «Παράδεισο» που είχε δημιουργήσει, ενώ η Ελισάβετ (η κόρη) κέρδισε το δικό της «Παράδεισο», όταν απολυτρώθηκε απ ‘όλ’ αυτά που την έδεναν με μια πνιγηρή και αβίωτη πραγματικότητα.

Είσθε παντρεμένη με τον δημοσιογράφο και καθηγητή Πανεπιστημίου κ. Στέλιο Συρμόγλου. Πώς καταφέρατε να κάνετε το γάμο σας ένα παράδεισο, όπου οι συγκρούσεις με τον σύντροφο της ζωής σας να είναι εποικοδομητικές και όχι καταστροφικές;

Κάθε σχέση απαιτεί συνεχή καλλιέργεια και επαγρύπνιση. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Βεβαίως οι συγκρούσεις δεν λείπουν ποτέ, όμως, με το πέρασμα των χρόνων, κατάλαβα πως το μυστικό μιας επιτυχημένης σχέσης είναι η υποχωρητικότητα. Να μην τραβάμε το σκοινί. Η ανελαστικότητα έχει διαλύσει και τους πιο μεγάλους έρωτες και τις πιο αρμονικές σχέσεις. Κι άμα τα πράγματα ζορίζουν πολύ, ένας περίπατος στον καθαρό αέρα είναι το καλύτερο φάρμακο. Άνοιξε την πόρτα, μείνε λίγο μόνος σου, δώσε χρόνο στο θυμό να καταλαγιάσει κι όταν γυρίσεις πίσω, σίγουρα θα έχει αποφορτιστεί η ατμόσφαιρα. Και να μάθουμε να ζητάμε «συγγνώμη». Πολύ βασικό αυτό!

Είσαστε μια πολύ όμορφη γυναίκα. Το 1971 μάλιστα κατακτήσατε με την ομορφιά σας τον τίτλο της Σταρ Ελλάς. Έπαιξε ρόλο η εξωτερική σας εμφάνιση στη διαδρομή σας;

Φαντάζομαι πως έπαιξε κάποιο ρόλο. Όμως η ομορφιά είναι ένα ληξιπρόθεσμο διαβατήριο. Μπορεί να σου ανοίξει κάποιες πόρτες, όμως, εάν δεν υπάρχουν άλλα προσόντα αυτές οι πόρτες θα κλείσουν γρήγορα. Και η «διαδρομή» θα είναι μια απόσταση μερικών μέτρων.

Σε ποιόν οφείλετε το πλάσιμο του ταλέντου σας;

Στη σκληρή δουλειά. Από δασκάλους και συνεργάτες πήρα κάποια στοιχεία, κάποιες πρώτες γνώσεις. Αλλά, μόνο η δουλειά καλλιεργεί το φυσικό τάλαντο. Ποτέ όμως δεν κουράστηκα, ούτε παραπονέθηκα γι’ αυτό. Γιατί, από τη φύση μου, είμαι εργασιομανής και τελειομανής.

Τα επόμενα σχέδια σας στο σανίδι ποια είναι;

 Ααα… δεν κάνω σχέδια πια. Έχω βιώσει τόσες ανατροπές, που πλέον αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τα φέρει ο καιρός. Ελπίζοντας, βέβαια, πως στην επόμενη στροφή θα με περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη. Κι αν δεν έρθει όμως, δε θα τα βάψω μαύρα. Αρκούμαι και είμαι ευγνώμων γι’ αυτά που έχω και δεν γκρινιάζω ποτέ γι’ αυτά που δεν έχω!

«Αφιέρωμα στον Γιώργο Σεφέρη με παράλληλη απόδοση ποιημάτων του στη νοηματική γλώσσα», (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το Σάββατο 2 Μαρτίου και ώρα 13:00, τελευταία ημέρα της έκθεσης «Δελτίο Τέχνης στη Νοηματική Γλώσσα» στο Ίδρυμα Τσιχριτζή (Κασσαβέτη 18 στην Κηφισιά), παρουσιάζεται με Ελεύθερη Είσοδο, εκδήλωση αφιερωμένη στον πρώτο Έλληνα ποιητή που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ, τον Γιώργο Σεφέρη.

Ο Γιώργος Σεφέρης (Βουρλά, Σμύρνη, 13 Μαρτίου 1900 – Αθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και ποιητής και ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ.

Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών Ελλήνων βραβευμένων με Νόμπελ Λογοτεχνίας, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.

Χορηγός Επικοινωνίας:

Η εκδήλωση περιλαμβάνει απαγγελία ποιημάτων του μεγάλου Έλληνα ποιητή, όπως «Ελένη», «Επί ασπαλάθων…» και άλλα με παράλληλη απόδοσή τους στη Ελληνική Νοηματική Γλώσσα από υποψήφιο διερμηνέα υπό την Πρακτική Άσκηση της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος.

Την εκδήλωση επιμελείται η βραβευμένη σκηνοθέτις – ηθοποιός Μαρία Κατσιώνη και ποιήματα του μεγάλου Έλληνα ποιητή θα διαβάσουν η ίδια και η χορογράφος – ηθοποιός Γεωργία Καραμέρου.

Η εκδήλωση έχει την αρωγή της σχολής ANTONIO ARMANI MUSICAL CENTER, Κωνσταντινουπόλεως 84, Κεραμεικός.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της έκθεσης «Δελτίο Τέχνης στη Νοηματική Γλώσσα» (εδώ), που επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

Η έκθεση έχει την αιγίδα της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος και τα Σάββατα  16.02 – 23.02 – 02.03 και ώρα  12 – 5μ.μ.  πραγματοποιείται  ξενάγηση με παράλληλη απόδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα από υποψήφιους διερμηνείς υπό την Πρακτική Άσκηση της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος.

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή

Κασσαβέτη 18, 145 62 Κηφισιά

Τηλ: 210 80 19 975

email: info@iett.gr   website: www.iett.gr

 

Ώρες λειτουργίας:

Τρίτη & Πέμπτη 11:00 – 20:00

Τετάρτη – Παρασκευή – Σάββατο 11:00 – 17:00

Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

Το τελευταίο Σάββατο της έκθεσης 2 Μαρτίου 2019 και ώρα  12 – 17:00.  πραγματοποιείται  ξενάγηση με παράλληλη απόδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα από υποψήφιους διερμηνείς υπό την Πρακτική Άσκηση της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος

  Είσοδος Ελεύθερη

Παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του Ιωάννη Πανουτσόπουλου (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου και ώρα 20:00, στη μουσική σκηνή Σφίγγα θα γίνει η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Ιωάννη Πανουτσόπουλου «Επαγγελματικός Προσανατολισμός». Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Τόπος».

Για το έργο του ποιητή θα μιλήσουν ο Διονύσης Καρατζάς, ποιητής, και ο Νίκος Χρυσός, πεζογράφος – δοκιμιογράφος.

Τη συζήτηση θα διευθύνει ο πεζογράφος – κριτικός Γιάννης Μπασκόζος.

Την εικονοποίηση των ποιημάτων έχει επιμεληθεί ο Ανδρέας Κουφόπουλος και τη μουσική σύνθεση ο Κωνσταντίνος Κουτρουμπής.

Ποιήματα θα διαβάσει η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Χριστακάκη και ο ποιητής.

Ναντίνα Κυριαζή, Γιώργος Καζαντζής, Γιώργος Νταλάρας, Ιωάννης Πανουτσόπουλος, Γιώργος Ανδρέου

Ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος γεννήθηκε στην πόλη που υπερασπίστηκε ο Αισχύλος και έκανε τα πρώτα του βήματα στην οδό Ισμήνης, πλησίον της οδού Αντιγόνης και πάντα επί Κολωνώ.

Το 2010 κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο με τίτλο «Τη νύχτα που ξυπνούσε η Αγνωστούπολη»  και το 2012 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή  «Η Ωραία Κοιμωμένη / δύο μονόλογοι σε ένα όνειρο». Το 2015 το δοκίμιο «Γιώργος Μαρκόπουλος, ο «σκοτεινός Αλφειός» της ελληνικής ποίησης» και το 2017 το βιβλίο «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε / ποιητική αντιστοίχιση των Χαιρετισμών στη νεοελληνική γλώσσα» από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ.  Το 2018 κυκλοφόρησε ο «Επαγγελματικός Προσανατολισμός» και πάλι από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ.  

Στίχους του έχουν μελοποιήσει και ερμηνεύσει η Φ. Βελεσιώτου, ο Τ. Γκρους, ο Γ. Καζαντζής, ο Ν. Μαυρουδής,  ο Λ. Μαχαιρίτσας, ο Α. Μιτζέλος, ο. Τ. Μπίνης, ο Γ. Νταλάρας, ο Ο. Περίδης. 

Από το 1996 διατηρεί επί της οδού Ιπποκράτους το παλαιοβιβλιοπωλείο Ίστωρ και  παιδιόθεν την έγνοια και το πάθος για όσα αναιρεί ο χρόνος και όσα ανασταίνει η αγάπη μας. 

«Επαγγελματικός προσανατολισμός» είναι μια ποιητική συλλογή που παρ’ ολίγον να συνταξιοδοτηθεί σ’ ένα σκοτεινό συρτάρι μπαλώνοντας υποδήματα και  πετυχαίνοντας την τσάκιση σε μια ζωή που δεν μπορεί να κρύψει τις ζάρες της.

Είναι μια σύμβαση αορίστου χρόνου στα πιο ηλιόλουστα κοιμητήρια και ο θάνατος κατά παραγγελία που έρχεται στη πόρτα μας delivery.

«Επαγγελματικός προσανατολισμός» είναι η ρέμπελη ζωή συνταγογραφημένη από συμβεβλημένο με την αιωνιότητα ποιητή.

Είναι η εξαγγελία πως το επάγγελμα που επιλέξατε ακόμα και αν δεν θα σας βοηθήσει να αποπληρώσετε τα δάνεια σας, μπορεί να εξασφαλίσει ότι δεν θα ζήσετε μια δανική ζωή.

Όλα αυτά πιθανόν να γεννούν ερωτήματα για το τι είναι «Επαγγελματικός Προσανατολισμός» αλλά για τις απαντήσεις καλό είναι να ρωτήσετε τον προϊστάμενο ο οποίος όμως απουσιάζει. Επίσης πρέπει να έρθετε μια άλλη μέρα γιατί μόλις τώρα σχολάσαμε.

Μουσική σκηνή Σφίγγα
Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής   (είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845   

sfigamusic@gmail.com
Ώρα έναρξης: 20.00
Είσοδος ελεύθερη

 

Η Θάλεια Γρίβα συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Το υπέροχο, άκρως ελληνικό, παράδοξο με τα παραδοσιακά μας παραμύθια, είναι ότι οι ιστορίες συνεχίζονται και μετά το «τέλος καλό, όλα καλά», κι αυτό είναι κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας μας, ως λαός. Δεν πιστεύουμε στο καλό τέλος, οπότε, ποια είμαι εγώ, να πάω κόντρα στο συλλογικό ασυνείδητο και την παράδοσή μας;»

Μια σύγχρονη παραμυθού, θα έλεγα, ότι είναι η Θάλεια Γρίβα που εδώ και χρόνια ασχολείται με την παρουσίαση επί σκηνής παραμυθιών για ενηλίκους. Για την Θάλεια το  παραμύθι είτε σκληρό, είτε «βρώμικο»  είναι ο τρόπος της να επικοινωνεί, να μοιράζεται συναισθήματα και ανάγκες, να δίνει αγάπη και ελπίδα.

Σε αυτό το μαγευτικό  ταξίδι στον κόσμο του παραμυθιού, η Θάλεια Γρίβα έχει αφηγηθεί δεκάδες ιστορίες από την ελληνική παράδοση και όχι μόνο.

Με όχημα τα ελληνικά παραμύθια η παράστασή της «Βρώμικα Παραμύθια» πήρε τη 2η θέση στα Scrats nights, του Bob Theatre Festival, το 2016, και κατέληξε ως ολοκληρωμένη παράσταση στο Θέατρο 104, αυτή τη σαιζόν, με «Τα Κακορίζικα (Βρώμικα Παραμύθια)» .

Η Θάλεια Γρίβα γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών και της Αν. Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί, ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη, με τους Διαγόρα Χρονόπουλο, Μαριάννα Κάλμπαρη, Νικαίτη Κοντούρη, Άρη Μιχόπουλο, Κ. Αλέξη Αλάτση, Θωμά Μοσχόπουλο.

Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Σταχτοπούτα η Ιδανική, 2014, (off- off Athens, Επί Κολωνώ), Το Όνειρο της Κοιμωμένης, 2015, (14η Μέρα), Τα πιο Τρομακτικά Χριστούγεννα, 2015, (Christmas Factory)  Βρώμικα Παραμύθια, 2016, (Θέατρο 104) και Ακόμη πιο Βρώμικα Παραμύθια, 2017-18(Θέατρο 104).

Αυτή τη περίοδο είναι βοηθός σκηνοθέτης στην παράσταση Ρένα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, και σκηνοθετεί «Τα Κακορίζικα (Βρώμικα Παραμύθια)», στο Θέατρο 104.

Έχει γράψει τα θεατρικά έργα Σταχτοπούτα η Ιδανική, Βρώμικα Παραμύθια, καθώς και το Στίγματα, μια παράσταση για τον κρόκο, μαζί με τον Δημήτρη Ντάσκα, παραγγελία του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

Επίσης, συμμετείχε ως εμψυχώτρια σε Επιμορφωτικά Βιωματικά Σεμινάρια-Εργαστήρια  Θεατρικής Αγωγής, πραγματοποίησε εισηγήσεις για τον θεατρικό αυτοσχεδιασμό στην σχολική αίθουσα, δίδαξε ως εισηγήτρια ομάδες εφήβων, και το 2017 σκηνοθέτησε την Εφηβική Ομάδα του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

Ας ταξιδέψουμε μαζί της στον κόσμο του παραμυθιού…

Επί τεσσεράμισι χρόνια ασχολείσθε με τα παραμύθια. Τόσο σας έχουν μαγέψει ή κρύβουν  τρομακτικές αλήθειες που ανακαλύψατε στις σελίδες τους και θέλετε να μοιραστείτε με το κοινό των ενηλίκων; Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε σε αυτό το χώρο;

Ισχύουν και οι δύο υποθέσεις σας, και ταυτόχρονα μου έδωσαν την ελευθερία να εκφράσω μεγάλες αλήθειες, μέσα από μια πληθώρα ιστοριών και ηρώων, όλων τους τόσο γοητευτικών, μέχρι και σήμερα, που δεν μπορούσα να αντισταθώ στη δύναμη αυτών των ιστοριών.

Ώσπου φθάσατε στο σημείο κα. Γρίβα να ολοκληρώσετε στο Θέατρο 104 τον κύκλο των παραμυθιών, με την παράσταση «Τα Κακορίζικα, Βρώμικα Παραμύθια». Μια παράσταση βασισμένη σε ελληνικά παραδοσιακά παραμύθια, με κύρια θεματική τους τις κανιβαλικές σχέσεις εντός οικογένειας και την ενδοοικογενειακή κακοποίηση μεταξύ συντρόφων και γονέων-παιδιών. Θεματική τραγικά επίκαιρη σε όλες τις εποχές. Μπορεί αυτή παράσταση να δώσει λύσεις ή να βοηθήσει ώστε να μειωθούν αυτά τα φαινόμενα; Ποιος είναι ο προβληματισμός στο έργο σας;

Αν και δεν θα έπρεπε να τοποθετηθώ, νομίζω πως το θέατρο, η τέχνη, γενικά, δεν πρέπει να δίνει απαντήσεις, αλλά να δημιουργεί ερωτήσεις. Ξεκινάμε με μια παραμυθιακή καταγραφή αυτών των φαινομένων και αφήνουμε το θεατή να περιηγηθεί στην ιστορία, κάνοντας τις δικές του αναφορές και ταυτίσεις. Αυτό και μόνο, πιστεύω, βοηθάει να γίνουν οι προσωπικές ταυτίσεις με τον εκάστοτε ήρωα. Και ποιος δεν έχει αντιμετωπίσει συγκρουσιακές καταστάσεις, στις οικογενειακές του σχέσεις;

Ποια «Βρώμικα» παραμύθια συμπεριλαμβάνει η παράστασή σας;

Τον Τρίματο (ή αλλιώς Τρισκατάρατο), τον ιδανικό σύντροφο, μέχρι που η πόρτα του σπιτιού κλείνει, το παραμύθι του Αυγερινού και της Πούλιας, τα δύο αδέλφια που τα κυνηγούν οι γονείς τους, να τα φάνε!

Οι ήρωες των παραμυθιών σας έχουν έντονο το στοιχείο της θέλησης για επιβίωση. Παλεύουν για να τα καταφέρουν να ορθοποδήσουν, όπως εμείς όλοι αυτή τη δύσκολη εποχή που η χώρα βρίσκεται σε βαθιά ύφεση. Αυτό τουλάχιστον έχετε αφήσει να εννοηθεί κα. Γρίβα. Άρα είναι ήρωες της ζωής. Πώς ξεφεύγουν από το στόχο τους και εμπλέκονται  σε βρώμικες καταστάσεις;

Αχ, οι καημένοι, δεν ξεφεύγουν από το στόχο τους! Παλεύουν να κατακτήσουν μια θέση στη ζωή, και οι δυσκολίες έρχονται ερήμην τους! Είναι εκεί που νομίζουν ότι θα πάνε όλα καλύτερα, ή βρίσκονται εγκλωβισμένοι λόγω κάποιας υπόσχεσης, ή επειδή προσπαθούν να σώσουν κάποιον άλλο. Πόσο συχνά δεν την πατάμε όλοι μας, δείχνοντας εμπιστοσύνη;

Έχουν ανάγκη οι σύγχρονοι άνθρωποι από παραμύθια;

Όσο ποτέ! Όχι από εκείνα που τους παραμυθιάζουν, αλλά από αυτά που τους «λένε την αλήθεια»!

Παρότι ασχολείσθε με τα παραμύθια δεν κάνετε παραστάσεις για μικρά παιδιά. Γιατί;

Δεν μου το έχουν προτείνει, ακόμα! (γέλια)

Στην πραγματικότητα, δουλεύω με έφηβους, τα τελευταία χρόνια και αντιδρούν πολύ θετικά στα παραδοσιακά παραμύθια, ιδιαίτερα στα πιο αιμοσταγή. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κάνεις έναν έφηβο να αγαπήσει την παράδοση, από τα σκληρότερα παραμύθια μας.

Βλέποντας τις παραστάσεις σας καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι το φινάλε κάθε παραμυθιού, όπως το γνωρίζαμε, το γνωστό «και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» ανατρέπεται. Ποιο είναι το ζητούμενο κα. Γρίβα;

Το υπέροχο, άκρως ελληνικό, παράδοξο με τα παραδοσιακά μας παραμύθια, είναι ότι η ιστορίες συνεχίζονται και μετά το «τέλος καλό, όλα καλά», κι αυτό είναι κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας μας, ως λαός. Δεν πιστεύουμε στο καλό τέλος, οπότε, ποια είμαι εγώ, να πάω κόντρα στο συλλογικό ασυνείδητο και την παράδοσή μας; Ακολούθησα απλώς το μοτίβο (με μεγάλη μου χαρά, βέβαια).

«Ο φόβος, σε συνδυασμό με την ανάγκη, πυροδοτούν αντιδράσεις έξω από την πολιτισμένη εικόνα που έχουμε (ή είχαμε) για τον εαυτό μας και τους άλλους. Η ανασφάλεια που δημιουργείται μας ακολουθεί σε καθημερινή βάση»

Κι εγώ, όπως όλα τα κοριτσάκια, μεγάλωσα στα ροζ και στα παστέλ με παραμύθια με όμορφο τέλος που μου διηγείτο η γιαγιά μου. Μεγαλώνοντας βγήκα απότομα από  το παραμύθι σπάζοντας τα μούτρα μου στην πρώτη δυσκολία. Μήπως επιμένετε στις πιο σκληρές ιστορίες των παραμυθιών για να προετοιμάζετε τους ανθρώπους τι να περιμένουν βγαίνοντας στη ζωή; Τέτοιες καταστάσεις προσπαθείτε να αποτρέψετε;

Ίσως..  Μην νομίζετε ότι κι εγώ λειτουργώ σκεπτόμενη «α! τώρα θα δουν την παράσταση και θα καταλάβουν τη σκληρότητα της ύπαρξης». Ούτε που το σκέφτηκα, μέχρι να το επισημάνει θεατής!

Περισσότερο εύχομαι το κοινό μας να νιώσει, να εισβάλει στην ιστορία και να θέλει να δει τι θα γίνει παρακάτω, ώστε όταν το «δει» στην πραγματική ζωή να το αναγνωρίσει.

Οτιδήποτε βλέπεις μπορεί να γίνει ένα παραμύθι και μπορείς να βγάλεις μια ιστορία από οτιδήποτε αγγίξεις ισχυρίζεται ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Είναι έτσι κα. Γρίβα;

Μεγάλος παραμυθάς, ναι, πράγματι, με λίγη φαντασία και αγάπη για τις ατέλειες της ανθρώπινης φύσης, όλα γίνονται ιστορίες άξιες να ειπωθούν..

Ο Άντερσεν σε έναν άλλο  αφορισμό του αναφέρει: «Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι». Έχετε κάτι να συμπληρώσετε επ΄ αυτού;

Η διαφορά της ζωής από την επιβίωση είναι ένα μεγάλο ερώτημα! Και τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη διαφορά εμφανή, επίσης. Για μένα είναι η τέχνη (οποιαδήποτε τέχνη, αρκεί να γίνεται με μεράκι) και οι ανθρώπινες σχέσεις,  και μάλλον γι΄ αυτό διάλεξα το θέατρο, την πιο κοινωνική από τις καλές τέχνες, για να συνδυάσω και τα δύο.

Και σε έναν άλλο απόφθεγμά του ο Δανός παραμυθάς, το κορυφαίο κατά τη γνώμη μου ,υπογραμμίζει: «Να είσαι χρήσιμος στον κόσμο είναι ο μόνος τρόπος να είσαι ευτυχισμένος». Δεν είναι έτσι;

Δυστυχώς, αυτό έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του καθενός μας, πού μπορεί και θέλει να είναι χρήσιμος, και γιατί.

Δεν βρίσκουν όλοι οι άνθρωποι τον τρόπο για να το πετύχουν, άσε που δεν είναι πάντα στο χέρι μας!

Έχετε δοκιμαστεί και σε άλλα είδη θεάτρου με επιτυχία. Πώς βλέπετε το μέλλον σας πάνω στο θεατρικό σανίδι;

Μου αρέσει το θέατρο σε όλα του τα πόστα, και ως ηθοποιός, ως βοηθός σκηνοθέτη, ως σκηνοθέτης και ως συγγραφέας, ακόμα! Όλοι αυτοί οι, πιθανόν άγνωστοι συνεργάτες, που οργανώνονται για έναν κοινό σκοπό, παλεύοντας για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Νομίζω πως θα είμαι ευτυχισμένη να συνεχίσω να δουλεύω σε έργα που πιστεύω, με συνεργάτες που θαυμάζω, σε όποιο πόστο κι αν είμαι, βάζοντας κι εγώ το λιθαράκι μου, μικρό ή μεγάλο, στο τελικό αποτέλεσμα που λέγεται παράσταση!

Πιστεύετε , ότι οι ανάγκες, ο φόβος και οι οικονομικές εξελίξεις μας οδηγούν σε μονοπάτια που αλλιώς θα αποφεύγαμε;

Σίγουρα, και μας δυσκολεύουν με τρόπους που ούτε που θα μπορούσαμε να φανταστούμε, πριν από αυτές τις καταστάσεις. Ο φόβος, σε συνδυασμό με την ανάγκη, πυροδοτούν αντιδράσεις έξω από την πολιτισμένη εικόνα που έχουμε (ή είχαμε) για τον εαυτό μας και τους άλλους. Η ανασφάλεια που δημιουργείται μας ακολουθεί σε καθημερινή βάση. Κι εκεί είναι που η τέχνη ανακουφίζει…

Δίνουμε εν τέλει διαχρονικότητα στο ευτελές αυτές τις εποχές, όπως πολλοί καλλιτέχνες ισχυρίζονται;

Πρέπει πρώτα να ορίσουμε το τι είναι ευτελές και τι όχι!

Η τέχνη που δεν δημιουργεί ποτέ άνοια είναι τελικά ένα άμεσο μέσο επικοινωνίας που μπορεί να αντικαταστήσει εκατομμύρια λέξεις, ιδέες και συναισθήματα; Τι μπορεί να μοιραστεί κανείς με την τέχνη;

Τα άλλογα συναισθήματα, οι ιδέες και οι αισθήσεις βρίσκουν καταφύγιο στην τέχνη, από την εποχή που οι άνθρωποι συγκροτούν κοινωνίες! Πολλές φορές, ένα έργο τέχνης μπορεί να ξεκλειδώσει  συναισθηματικές πορείες ή αισθητηριακές αναζητήσεις, χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει επεξήγηση, κι αυτός είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την εσωτερική μας αλήθεια.. Κάτι σαν έμμεσος διαλογισμός, ας πούμε.

«4 Oscars για τον Freddie Mercury», του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

The Show Goes On

Τα Oscars δίνονται σε ταινίες σύμφωνα με την εμπορική τους απήχηση κυρίως (εισιτήρια, συνδρομές). Τα τελευταία χρόνια τα κρυμμένα «κοράκια» της Ακαδημίας που αποφασίζουν που θα δοθούν τα βραβεία Oscars κρατούν μια μάλλον θετική ισορροπία μεταξύ καθαρά εμπορικού-εμπορικού  και, λίγο πολύ, ποιοτικού-εμπορικού κινηματογράφου.

Στα θετικά και η πολιτική-κοινωνική στάση που προβάλλουν.  

Στ’ αλήθεια τα Oscars διατηρούν μια σχετική εγκυρότητα, συγκριτικά τουλάχιστον με τα αμερικάνικα –εχμ..- «μουσικά» βραβεία, τα κατάπτυστα Grammy’s.

Τα Oscars προσπαθούν να αφήσουν ευχαριστημένες όλες τις «βαριά» υποψήφιες ταινίες – όπως π.χ. βραβεύοντας φέτος το αξιόλογο «Green Book» που σήκωσε τρία βαριά Oscars (Καλύτερης ταινίας, Β’ ανδρικού ρόλου & Πρωτότυπου σεναρίου).

Φυσικά, στην ίδια τελετή βραβεύτηκαν και πατάτες όπως η κυρά-GaGa, (ακόμη και το όνομα που χρησιμοποιεί αυτό το ούφο έχει μέσα κάτι από τραγούδι των Queen).

Η ταινία «Bohemian Rhapsody» έβγαλε λεφτά. Τέσσερα Oscars απέσπασε: τα τρία τεχνικά (μίξη ήχου, μοντάζ ήχου και μοντάζ) θεωρώ ότι της δόθηκαν χαριστικά, ειδικά άμα δεις ποιες ταινίες είχε για αντιπάλους, ταινίες με σαφώς απαιτητικότερα μοντάζ. Αλλά η ταινία είχε το mοmentum και τελικά ο Rami Malek με την τίμια προσέγγισή του το σήκωσε το αγαλματίδιο.  

Νο Freddieno movie

H τελική μου εκτίμηση είναι ότι τα βραβεία τελικά τα «σήκωσε» ο ίδιος ο Freddie, ή αλλιώς: η ασταμάτητη αγάπη του κόσμου για τον Freddie είναι που έφερε τα Oscars. Χωρίς Freddie δεν υπάρχει καν ταινία.

(Διαβάστε τα άλλα μου άρθρα για τον Freddie και τις ταινίες γι’ αυτόν, εδώ κι εδώ).

Πρέπει να υπογραμμίσω ότι και τα δύο φετεινά Oscars Ανδρικού Ρόλου, Α’ και Β’, δόθηκαν σε ηθοποιούς που υποδύθηκαν σπουδαίους μουσικούς – ο Malek τον Freddie και ο Mahershala Ali τον Don Shirley.

Ενδιαφέρον στατιστικό στοιχείο για μια εποχή μουσικής ένδειας – ακόμη και το φετεινό Oscar τραγουδιού πήγε σ’ ένα τραγουδάκι του κιλού, αυτό της χαζο-gaga.

Η τελετή άρχισε με τους εναπομείναντες Queen (τελοσπάντων) να παίζουν ζωντανά το «We are the Champions». Θα τους πρότεινα να ανάβουν που και που κανένα –ζωροαστρικό- κεράκι στον Freddie, που όπως δείχνει και στην αρχή της ταινίας, αρχικά τους βρήκε να παίζουν σ’ ένα μπαράκι.

Χωρίς Freddie δεν υπάρχει όχι μόνο ούτε ταινία, μα ούτε τραγουδάρες, ούτε περιοδείες σε στάδια, ούτε δόξες, χρήμα. Χωρίς Freddie δε θα ήταν απίθανο να συνέχιζαν να παίζουν στο ίδιο μπαράκι.

Freddie is still the Champion – Long Live Freddie’s Legacy.

«Η Φημισμένη Σκυριανή Αποκριά…. στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μουσική, παράδοση, γεύσεις και άρωμα Ελλάδας στο πρόγραμμα

«Fly me to the Moon – Sounds Greek to me»

Το αεροδρόμιο της Αθήνας συνεχίζει να «ταξιδεύει» τους επισκέπτες του σε ξεχωριστούς προορισμούς της χώρας μας!

Πέμπτος προορισμός: Γνωριμία με την Σκύρο

Το πρόγραμμα «FlymetotheMoon 6 – SoundsGreektome» συνεχίζεται με τον πέμπτο ελληνικό προορισμό του προγράμματος, τη Σκύρο, σε μια ημέρα αφιερωμένη στις παραδόσεις της και την ελληνική Αποκριά.

Ταξιδιώτες και  επισκέπτες που θα βρεθούν στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών την Παρασκευή 1η Μαρτίου, θα γνωρίσουν μοναδικά σκυριανά έθιμα, λαογραφικά στοιχεία, μουσική, χορό και εκλεκτές τοπικές συνταγές.

Το αποκριάτικο έθιμο της Σκύρου «ο Γέρος και η «Κορέλα», γεμάτο εικόνες από διονυσιακές γιορτές, θα δώσει το δικό του χρώμα στο αεροδρόμιο προσκαλώντας τους επιβάτες σε μια ανεπανάληπτη καρναβαλική εμπειρία.

Οι πρωταγωνιστές της ημέρας, ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές, έρχονται  για να διασκεδάσουν και να διώξουν το κακό! Οι Γέροι, με τη βαριά σκευή τους, προκαλούν ξέφρενες κωδωνοκρουσίες με ρυθμικό βηματισμό, ενώ το δρόμο τούς ανοίγουν οι Κορέλες, χορεύοντας και ανεμίζοντας άσπρο μαντήλι.

Παράλληλα, οι επισκέπτες του αεροδρομίου θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν χαρακτηριστικά κομμάτια της λαογραφίας του νησιού, με σκαλιστά έπιπλα και σκυριανά κεντήματα από το Μουσείο Φαλτάϊτς, να γευτούν τοπικά εδέσματα και να παρακολουθήσουν παραδοσιακούς σκυριανούς χορούς.

Πέμπτος προορισμός: Γνωριμία με τη Σκύρο

Παρασκευή, 1η Μαρτίου 2019

Επίπεδο Αναχωρήσεων – Είσοδος 3 – Περιοχή Ελεύθερης Πρόσβασης

Ώρα: 12:00 – 16:00

Ξεδιπλώνοντας το φυσικό κάλλος, την πολιτισμική ταυτότητα, τη γαστρονομία, τα ήθη και τα έθιμα, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα, αλλά και τη σύγχρονη εικόνα κάθε  περιοχής, το «Fly me to the Moon 6 – Sounds Greek to me» στο αεροδρόμιο θα συνεχίσει να προσφέρει γεύση από την Ελλάδα, προσφέροντας στους ταξιδιώτες ανάλογες «ξεναγήσεις», μαζί με τους τοπικούς εκπροσώπους, τις παραδόσεις και τους ανθρώπους των τιμώμενων περιοχών της χώρας μας.

Το πρόγραμμα:

Ιούλιος 2018 – Στερεά Ελλάδα

Σεπτέμβριος 2018 – Χανιά

Νοέμβριος 2018 – Ήπειρος

Δεκέμβριος 2018 – Βόρεια Ελλάδα – Κοζάνη

Μάρτιος 2019 – Σκύρος

To «Fly me to the Moon» είναι μια συνεργασία του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών και της πολιτιστικής πλατφόρμας ελculture, που πραγματοποιείται για έκτη συνεχή χρονιά. Περισσότερες πληροφορίες στα www.aia.gr και www.elculture.gr.

Γραφείο Τύπου Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών

τηλ.: 210 3537227

e-mail: press_info@aia.gr

www.aia.gr

https://twitter.com/ATH_airport

https://www.instagram.com/athairport/

https://www.youtube.com/user/ATHairport