fbpx

«Σαρωτική, Αξιαγάπητη και «Ευνοούμενη»» οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Αφορμή τούτου του μικρού κειμένου, προ της παρουσίασης των εβδομαδιαίων ταινιών, είναι, φυσικά, η επιτυχία του Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου και η αξιόλογη πορεία του στην δύσκολη και απαιτητική αλλοδαπή. Ένας Έλληνας εκτός των τειχών, όπως τόσοι άλλοι, που ανεβάζει τον πήχη σε τρανά, καλλιτεχνικά ύψη τα τελευταία χρόνια της μακάβριας, ελληνικής μιζέριας. Για να εξηγούμεθα και να είμαστε δίκαιοι στις υπεύθυνες θέσεις που βρισκόμαστε, να γράψουμε πως ουδεμία σχέση ή συγγένεια έχει η Ελλάδα με τις επιτυχίες του Γιώργου Λάνθιμου, παρά μόνο ότι ο άνθρωπος είναι γέννημα θρέμμα Έλληνας. Πέραν αυτού η όποια ταύτιση του στιλ: «Ο Γιώργος κάνει υπερήφανη την Ελλάδα» ή «Η Ελλάδα στα Όσκαρ» ή όποια άλλη ανοησία εκφέρεται λαϊκίστικα, είναι απλά μάντολες.

Εάν ήθελε μερίδιο από την διεθνή επιτυχία του Λάνθιμου η χώρα μας, ας μεριμνούσε να κρατήσει το τέκνο της στις φτερούγες της, μαζί και όλους τους υπόλοιπους, και τότε ο σκηνοθέτης ας εμφανίζεται στις βραβεύσεις με  ansanble την γαλανόλευκη, που λέει ο λόγος. Ό,τι κατάφερε ο Γιώργος Λάνθιμος είναι απόλυτη εργασία του προσωπικού του ταλέντου, της δύναμης, του μόχθου και των γόνιμων επαφών που εκτίμησαν την κινηματογραφική του γραφή, τον προώθησαν για να φτάσει με το σπαθί του στο βάθρο των μέγιστων. Από εκεί και έπειτα η Ελλάδα είναι μια πιο εσωτερική έννοια, μια βαθιά ριζωμένη ιδέα για τον κάθε μετανάστη, που δεν ταυτίζεται με το ερεβώδες παρών, όταν το κάθε κουβέρνο αναγκάζει το μέλλον του έθνους να φτιάξει βαλίτσες για να γλυτώσει από την ελώδη και «θανατερή» περιοχή.

Πάντως, τοποθετώντας για λίγο τον Γιώργο Λάνθιμο στην άκρη, ό οποίος δεν θα σταματήσει να απασχολεί θετικά τον χώρο της 7ης Τέχνης, επιθυμώ να βάλω διακριτικά μια σκέψη στο τραπέζι, που με απασχολεί ως πολίτη αυτού του ευλογημένου τόπου, που ναι, είναι ευλογημένος, ασχέτως εάν εμείς οι Έλληνες δεν τον σεβόμαστε, δεν τον προστατεύουμε, συνεπώς δεν τον αγαπάμε.

Αγαπητοί μου φίλοι μου, έχετε παρατηρήσει κάπως, πως έπειτα από πολλές πολλές δεκαετίες η Ελλάδα, ως σημείο αναφοράς, αναδύεται ξανά στην επιφάνεια και ολοένα πιο συχνά, αν και αποικία χειρίστου είδους, συζητιέται και «παίζει» παντού ως η πολύτιμη εξέδρα ανασύστασης πραγμάτων; Στις επιστήμες, στις τέχνες, στον αθλητισμό, στον τουρισμό, στις εξαγωγές εκλεκτών, αγροτικών προϊόντων συμβαίνει μια πρωτοφανής επέλαση, βέβαια μικρή σε ένταση, αλλά διαφαίνεται άκρως σημαντική και με αυξητική δυναμική. Όποιος προκομμένος «αερίστηκε» από την πατρίδα μας προόδευσε τα μάλα σε όλους τους τομείς.

Όποιος ασχολήθηκε με σωφροσύνη στον παραγωγικό κλάδο, με στόχο τα προϊόντα του να ταξιδεύουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, δίχως καμιά βοήθεια από το ανάλγητο κράτος, στέφθηκε με επιτυχία και πολλοί από αυτούς για να βρούν την λεγόμενη επιχειρηματική τους υγεία, τράβηξαν τις δουλειές τους μακριά από τον νοσηρό, πύρινο κλοιό του ελληνικού, φορολογικού καθεστώτος.

Έπειτα, είναι και το απίστευτο κρεσέντο του τουρισμού που για εννιά μήνες «πνίγεται» η χώρα μας από αφίξεις ρεκόρ, ενώ παράλληλα όλοι μας έχουμε καταλήξει να είμαστε οι καμαρότοι και οι σερβιτόροι των Φράγκων, των Αγγλοσαξώνων, των Ούννων, όπως άριστα είχε προβλέψει άλλωστε και ο αείμνηστος «εθνάρχης», όταν έσπρωξε την χώρα μας τυφλά και απροετοίμαστα στο κατώφλι της τότε Ε.Ο.Κ.

Κάτι συμβαίνει θαρρείς, που δεν έχει να κάνει με εμάς, εδώ τους ουτιδανούς γηγενείς, καθώς η ιστορία μας παραχαράζεται σκαιώς και εμείς δεν αντιδρούμε, το παρελθόν μας γκρεμίζεται και εμείς απλά κοιτάζουμε την υπέροχη κουτρουβάλα, η χώρα αργά αργά διαμελίζεται, παραδίδεται και εμείς πάλι περιδιαβαίνουμε τις φωταγωγημένες λεωφόρους της απάθειας. Κάτι υπέροχο συμβαίνει εκεί έξω, ελπιδοφόρο όπου μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες Ελλήνων ανθρώπων, δικοί μας, λαμπροί άνθρωποι δομούν ένα νέο κοσμοδρόμιο ιδεών υψηλών προδιαγραφών, κάπου αλλού, με γνώση, σθένος, ταλέντο και απέραντη αγάπη θέλω να πιστεύω, για αυτό που είναι ως δημιουργικές οντότητες, ενώ η πατρίδα μας δεν έδωσε την δυνατότητα να το εκφράσουν, να το υλοποιήσουν.

Πάνω που θεωρούσαμε, ότι έπαψε ο φόρος του Μινώταυρου, η αποικία Ελλάς συνεχίζει να πληρώνει το αντίτιμο. Άλλωστε το πέρασμα από την μια όχθη στην άλλη του ορμητικού ποταμιού, ως γνωστόν, είναι για ελάχιστους.             

 

  • Είδος: Δραμεντί ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ιρλανδία, Αγγλία, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
  • Με τους: Ολίβια Κόλμαν, Ρέιτσελ Βάις, Έμα Στόουν, Νίκολας Χουλτ, Τζο Άλγουιν
  • Διάρκεια: 120 λεπτά
  • Διάρκεια: 97’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Χρυσή Σφαίρα Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας του οίκου των Στιούαρτ, η άνασσα δίχως απογόνους, ήταν η γυναίκα που μαζί με τον πανούργο και δολοπλόκο Γουλιέλμο της Οράγγης άλλαξαν την γραμμή αίματος του αγγλικού στέμματος, φτιάχνοντας το έδαφος για τους γνωστούς, σημερινούς Γουίνσδορ.

Ο Γιώργος Λάνθιμος φτιάχνει μια διακριτικά σκοτεινή, υπέροχα δραματική γεμάτη γλυκόπικρη σάτιρα και χιούμορ ταινία, παίζοντας έξυπνα στην αυλή του Μπάκιγχαμ και με σκωπτική διάθεση τοποθετεί στο σενάριο την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα της άστατης και βαθιά συμπλεγματικής γυναίκας που η κεφαλή της έφερε την κορώνα του νεοσύστατου  Βασίλειου της Μεγάλης Αγγλίας, συμπεριλαμβανομένης επίσημα τότε και τα κράτη της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.

Στον ρόλο της τρομερής βασίλισσας η ασυναγώνιστη Ολίβια Κόλμαν που κατακτά τον θεατή από την πρώτη σεκάνς. Στον κύκλο της αυλής, στην διάσταση της τρέλας των γαλαζοαίματων, της δυσώδους καμαρίλας και της πολιτικής ίντριγκας (τότε  εμφανίζεται και ο δικομματισμός με τους Τόρις και τους Γουίγκς (Ουίγοι)) συμμετέχει ενεργά η παιδική φίλη της βασίλισσας Άννας, η πατριώτισσα σκύλα, σύμβουλος, Λαίδη Σάρα Τζένινγκς, που για ένα σοβαρό χρονικό διάστημα κυβερνούσε την Αγγλία και συνάμα ήταν παρτενέρ εντός και εκτός των στρωσιδιών του κρεβατιού της Άννας. Η Ρέιτσελ Βάις ως Λαίδη Σάρα είναι υπέροχη σε ένα ρόλο που σε αφήνει άφωνο, μια καταλυτική γυναικεία παρουσία, που κρατάει αυτοκρατορίες και διαλύει ανθρώπους.

Και για να συμπληρωθεί η θηλυκή τρόικα του Γιώργου Λάνθιμου, εμφανίζεται σαν σίφουνας η απένταρη και έκπτωτη Λαίδη, η ξαδέρφη της Σάρας που μετατρέπεται σε κοινωνικά ανερχόμενη καμαριέρα Άμπιγκεϊλ. Η επιλογή της Έμα Στόουν ως «Ευνοούμενης» του σεναρίου και της βασίλισσας, είναι εύστοχη και κυριολεκτικώς η ηθοποιός βγάζει τον καλύτερο εαυτό της, δίχως να την κατατρέχουν τα μιούζικαλ φαντάσματα, οι σκιές διαφόρων επιτυχιών και αλλοτινών σινε-προϊόντων. Υπόθεση αμιγώς γυναικεία όλη η ταινία, περίτεχνα φτιαγμένη, κάτι που θεωρώ, πως ταιριάζει ταμάμ ως διαχείριση στον Έλληνα σκηνοθέτη να καταπιάνεται με τον γυναικείο ψυχισμό.

Η θηλυκή τρίλιζα του Έλληνα σκηνοθέτη γεμίζει ισόρροπες γραμμές την οθόνη, ενώνοντας απέραντα καλλιτεχνικά και επί της ουσίας ρόλους, καταστάσεις σε ένα σενάριο με απίθανες φόρμες κινηματογράφησης. Όσοι έχετε παρακολουθήσει προσεκτικά το σινεμά του Γιώργου Λάνθιμου θα διαπιστώσετε, ότι είναι η καλύτερη ταινία του μετά τον «Κυνόδοντα», καθώς είναι και η πρώτη τού σκηνοθέτη που κινείται στο πλαίσιο του είδους ταινιών ιστορικής περιόδου. Δηλαδή, ως παραγωγή των 15 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου, πραγματικά φυσάει. Σκηνοθετικά είναι αυτό που λέμε masterpiece και υποκριτικά ένα χάρμα οφθαλμών.

Αρχές του 18ου αιώνα. Η Αγγλία βρίσκεται σε πόλεμο με τους Γάλλους. Παρόλα αυτά, οι αγώνες πάπιας και η κατανάλωση ανανά βρίσκονται στο απόγειό τους. Η φιλάσθενη και άκληρη Βασίλισσα Άννα (Ολίβια Κόλμαν – κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ή!!!) με λατρεία στα κουνέλια (τα θεωρεί παιδιά της) βρίσκεται στον θρόνο και η στενή της φίλη, η Λαίδη Σάρα (Ρέιτσελ Βάις – α-π-ί-θ-α-ν-η!), σύζυγος του στρατηγού και δούκα του Μάρλμπορο, Τζον Τσόρτσιλ (οι πρόγονοι του Γουίστον Τσόρτσιλ), κυβερνά την χώρα στη θέση της βασίλισσας. Ο λόγος της είναι τσεκούρι και φωτιά. Την τρέμουν οι πολιτικοί, επιβλέπει τα οικονομικά του παλατιού, τιμωρεί και επιβραβεύει τους αυλικούς, μοιράζεται το ίδιο ερωτικό κρεβάτι με την βασίλισσα, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει για την υγεία και το συχνά απρόβλεπτο ταπεραμέντο της Άννας.

Όταν η νέα υπηρέτρια Άμπιγκεϊλ (Έμμα Στόουν – άψογη!), πρώην λαίδη και νυν άφραγκη άνευ τίτλου, καταφθάνει επεισοδιακά στο παλάτι για να ζητήσει δουλειά από την ξαδέλφη της Σάρα, τοποθετείται απαξιωτικά ως δουλικό στην κουζίνα. Σύντομα όμως η γοητεία της κινεί το ενδιαφέρον της ξαδέλφης, την παίρνει υπό την προστασία της και την τοποθετεί καμαριέρα της βασίλισσας.

Η Άμπιγκεϊλ, βλέποντας ότι τελικά άγγιξε τον στόχο της να βρίσκεται πλάι στην άνασσα, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να επιστρέψει στις αριστοκρατικές της ρίζες.

Οι δυο αντίπαλες, πολιτικές παρατάξεις της Αγγλίας εν καιρώ πολέμου βρίσκονται σε ρήξη (Τόρις και Ουίγοι) και οι τακτικές του πολέμου καταναλώνουν όλο τον χρόνο της Σάρα. Η Άμπιγκεϊλ χωρίς χάσιμο χρόνου παίρνει τη θέση της ξαδέλφης ως η συντροφιά της βασίλισσας σε όλα τα επίπεδα ανεξαιρέτως . Η φιλία βασίλισσας και καμαριέρας δίνει την ευκαιρία να κάνει πραγματικότητα τις φιλοδοξίες της και δεν θα αφήσει καμία γυναίκα, καμία πολιτική και… κανένα κουνέλι να σταθούν εμπόδιο στον δρόμο της.

Έχουμε μια ταινιάρα με το άψογο, κέντημα, μοντάζ του υποψηφίου για Όσκαρ Γιώργου Μαυροψαρίδη, ένα καλογραμμένο σενάριο της σχεδόν άγνωστης Ντέμπορα Ντέιβις και του τηλεοπτικού γραφιά Τόνι ΜακΝαμάρα, ενώ η φωτογραφία του Ιρλανδού Ρόμπι Ράιαν (Εγώ, ο Ντάνι Μπλέικ) με τις εναλλασσόμενες χρωματικές σε καθηλώνουν. Ειδικά, όταν η Βάις κινείται νυχτιάτικα και βιαστικά στα σκοτεινά, μυστικά περάσματα του παλατιού με ένα κερί στο χέρι και η κάμερα τραβάει σε χαμηλή και ευθεία λήψη, εκεί λες: όπα, μεγαλείο αγαπητέ μου!

Το σύνολο της ταινίας σφραγίζεται δοξαστικά με την προσεγμένη επιμέλεια της παραγωγής σε χλιδή και ατμόσφαιρα (πιάνει την εποχή εκατό τοις εκατό), αλλά και με το score του Τζόνι Μπερν, που εκτός των άλλων περιέχει μουσικά θέματα από Βιβάλντι, Μπαχ, Σούμπερτ. Όλη η ταινία θαρρείς, ότι είναι ένας πετυχημένος γάμος «Μπάρι Λίντον» και «Επικίνδυνων Σχέσεων», αλλά με άλλη πνοή, άλλη ματιά, άλλο ταμπεραμέντο.

Τώρα που απόλαυσα την ταινία καταλήγω, πως σίγουρα κινδυνεύει σοβαρά η Γκλεν Κλόουζ από την Ολίβια Κόλμαν για το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου. Αν και δεν έχω δει την «Wife» με τη Κλόουζ, εικάζω πως δεν πρόκειται να φτάσει μηδέ το μέτρο, μηδέ το ύψος και το εκτόπισμα της Κόλμαν. Η ηθοποιός παίζει με όλα της… τα μάτια, τα φρύδια, τα χείλη, τα ζυγωματικά και όλο το σώμα της είναι διαθέσιμα στον φακό του Γιώργου Λάνθιμου. Μπράβο της, Εύγε και στον Γιώργο Λάνθιμο! Και οι 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ βρίσκονται δίκαια στην ταινία. Μην την χάσετε!!!!     

 

  • Είδος: Αστυνομικό
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μπράιαν Α. Μίλερ
  • Με τους: Σιλβέστερ Σταλόουν, Μέντοου Γουίλιαμς, Μάθιου Μοντίν
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Tanweer

Μια ακόμα police story στο κάδρο των ταινιών heist με πρωταγωνιστή τον γουρμασμένο Σλάι των 73 Μάηδων να μην το βάζει κάτω και να παίζει ξανά τον αστυνόμο, τον ήρωα που γράφει τον επίλογο σε ταινίες δράσης και περιπέτειας. Ο αγέρωχος Κλιντ σταμάτησε τα μπουνίδια και τα πιστολίδια στα 63 του, ρε γαμώτο, με την ταινία «Η δεύτερη Ευκαιρία» (In the Line of Fire). Το «Gran Torino» δεν πιάνεται γιατί μια καραμπίνα παίρνει ο «γέρος» και θυσιάζεται για το καλό των γειτόνων. Ο Σλάι όμως είναι αμετανόητος, καθώς συνεχίζει ακάθεκτος στην εξέδρα των ηρωισμών, ετοιμάζοντας προσεχώς το Ράμπο Νο 5, το Escape Plan 3, τους Αναλώσιμους υπ΄ αριθμόν 4 και πάει λέγοντας. Να είναι καλά ο άνθρωπος και να δέρνει, να σκοτώνει, να δαγκώνει σαν γέρικο λιοντάρι του βουνού.

Η ταινία του Μπράιαν Α. Μίλερ, που γράφει ότι θαύμαζε παιδιόθεν τον Σιλβέστερ Σταλόουν και ήθελε να φτιάξει μια ταινία μαζί του, κατάφερε το πρώτο… να έχει ως ηθοποιό τον έναν από τους τρεις διάσημους action men της δεκαετίας του ογδόντα. Ως ταινία είναι κάτω του μετρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία. Αλλά και με το νούμερο 2 action man των έιτις γύρισε ταινία ο Μίλερ το 2015, τον Μπρους Γουίλις, την επίσης κάτω του μετρίου «Vice: Η Πόλη της Βίας».

Καμία έκπληξη, τα ίδια και τα ίδια σε ένα σενάριο αστυνομικού ενδιαφέροντος με προφανείς εξελίξεις και τον Μάθιου Μοντίν, που είναι ο άνθρωπος κλειδί της ιστορίας, συνεχώς σε αφασία. Ε, Σλάι είναι πάντα ο Σλάι…    

Μία ληστεία πάει στραβά στην μοιρασιά της λείας και γίνεται σφαγή ανάμεσα σε δυο ομάδες.

Ο μόνος επιζών ληστής (Μάθιου Μοντίν) παθαίνει αμνησία από σφαίρα στο κεφάλι. Φυλακίζεται σε νοσοκομείο και δεν θυμηθεί πού έκρυψε 5.000.000 δολάρια.

Όταν μία μυστηριώδης ομάδα τον βγάζει από το νοσοκομείο για να βρει τα λεφτά, του χορηγεί ένα πειραματικό φάρμακο που στέλνει το μυαλό του σε άλλες εποχές, αποκαλύπτοντας κρυμμένα μυστικά.

Όσο ο αστυνομικός (Σιλβέστερ Σταλόουν) βρίσκεται στα ίχνη του, ο ληστής παλεύει να θυμηθεί πριν ένας ξεχασμένος εχθρός τον ανακαλύψει και τον προλάβει.

 

  • Είδος: Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Κολομβία, Δανία, Μεξικό (2018)
  • Σκηνοθεσία : των : Σίρο Γκέρα και Κριστίνα Γκαλέγκο
  • Με τους: Καρμίνα Μαρτίνεζ, Τζον Ναρβάεζ, Χοσέ Ακόστα, Χοσέ Βιθέντε Κότε
  • Διάρκεια: 125’
  • Διανομή: Danaos Films – Filmtrade

Η εναρκτήρια νότα που ξεκίνησε το τραγούδι του εμπορίου ναρκωτικών στην Κολομβία, γίνεται προσωπική υπόθεση μέσα από την τραγική ιστορία μιας οικογένειας γηγενών, των Wayuu που βρίσκονται, σχεδόν αυθόρμητα, αναμεμειγμένοι στην αναπτυσσόμενη επιχείρηση πώλησης μαριχουάνας στους νέους Αμερικανούς της δεκαετίας του ‘70.

Όταν η απληστία και το πάθος έρχονται σε σύγκρουση με τους άγραφους νόμους τιμής, ξεσπά ένας εμφύλιος πόλεμος που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή, τον πολιτισμό και τις προγονικές παραδόσεις τους.

Μία ταινία βαμμένη στο χρώμα του ακόρεστου πάθους του σύγχρονου κόσμου που έρχεται σε βίαιη σύγκρουση με την παράδοση.

Τρία χρόνια αφότου διεκδίκησε το ξενόγλωσσο Όσκαρ, ο δημιουργός του εξωτικού «Στην Αγκαλιά του Φιδιού» μετακομίζει από τις ζούγκλες του Αμαζονίου στις ερήμους της Κολομβίας, για λογαριασμό ενός βίαιου και υποβλητικού έπους, που αποτέλεσε την επίσημη έναρξη του φετινού Δεκαπενθημέρου Σκηνοθετών στις Κάννες

Χωρισμένη σε πέντε κεφάλαια – τραγούδια, και καλύπτοντας ένα χρονικό πλαίσιο τριών δεκαετιών, από τα μέσα του ’60 μέχρι τις αρχές του ’80, η ταινία παρακολουθεί  δυο φατρίες ιθαγενών στην έρημο της Βόρειας Κολομβίας να συγκρούονται όταν τα νεώτερα μέλη τους εμπλέκονται με την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και στην πορεία παραβιάζουν τους κώδικες ηθικής με τους οποίους γαλουχήθηκαν.

 (The Upside)     

 

  • Είδος: Κοινωνική δραμεντί
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία : Νιλ Μπέργκερ
  • Με τους: Μπράιαν Κράνστον, Κέβιν Χαρτ, Νικόλ Κίντμαν
  • Διάρκεια: 126’
  • Διανομή: Odeon

Για πολλοστή φορά το Χόλιγουντ «τσιμπάει» ένα διαμαντάκι από την αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού και το μεταποιεί σε αμερικάνικο φο μπιζού. Ω θεοί… «Η Θετική Πλευρά της Ζωής» είναι remake του γαλλικού blockbuster «Άθικτοι» (Intouchables) των: ‘Ερικ Τολεντανό και Ολιβιέ Νακάς που πριν από οχτώ χρόνια έσπασε τα ταμεία, συγκίνησε όλο τον κόσμο και φώτισε υπέρλαμπρα τον αστέρα του Γαλλο-Σενεγαλέζου ηθοποιού Ομάρ Σι.

Οι παραγωγοί της ταινίας Τζέιον Μπλούμενταλ, Τοντ Μπλακ και Στιβ, σκέφτηκαν λοιπόν να προσφέρουν την αμερικανική άποψη στο γαλλικό κινηματογραφικό hit σε σκηνοθεσία Νιλ Μπέργκερ («Η Τριλογία της Απόκλισης», «Ο Μάγος Άιζενχαϊμ», «Απόλυτη Ευφυΐα»). Και φυσικά καμία σχέση το μεν με το δε, όσο feelgood κι αν προσπάθησαν να το κατασκευάσουν τα αμερικανάκια. Πως μοιάζει; Όπως ακριβώς είναι να τρως ναξιώτικο κολιό λιαστό και παριανή ξινομυζήθρα με τσίπουρο φτιαγμένα από Ταϊλανδέζο μετανάστη κάπου στο Μιζούρι. Θα τα δοκίμαζες; 

Αφάνταστο και χυδαία δαχτυλισμένο το σενάριο στην αμερικανική εκδοχή με τον συναισθηματικό χώρο ανάμεσα στους δυο άνδρες να γεμίζει ρωγμές, περισσότερο από την πλευρά του μαύρου «υπηρέτη», που κάνει, π.χ., φιγούρα στους φτωχούς του γκέτο με την Φεράρι του πλούσιου ή την άστοχη και αδέξια σεκάνς της συνάντησης σε γεύμα του τετραπληγικού, δισεκατομμυριούχου τεχνοκράτη με την γυναίκα που επιθυμεί ή το τραβηγμένο από τα μαλλιά American style happy end, κι άλλες αρκετές ανοησίες, που δεν θα αναφέρω.

Αμερικανιές, που η γαλλική εκδοχή δεν χρειαζόταν. Περιττά φτιασίδια για το φιλοθεάμον κοινό των ΗΠΑ, ικανά όμως να αλλοιώσουν όλο το υπέροχο υπόβαθρο και κάθε στιλ που στηρίζεται το βασικό, γαλλικό σενάριο. Άλλωστε η φιλία, τόσο του υπέροχου και εκφραστικού Φρανσουά Κλιζέ, όσο και του θυελλώδους Ομάρ Σιρ, γεφυρώθηκε ανιδιοτελώς, απαλλαγμένη από το ντεκόρ κοινοτυπιών και άλλων μελό ή μάγκικων στοιχείων. Σε άλλο ταμπλό έπαιξαν οι Γάλλοι και σε άλλο παίζουν οι Αμερικάνοι.

Άσε δε που ο Σι είναι ντερέκι (1,90 μ.), ομορφάντρας, στοιχείο καταλυτικό για τον ρόλο, ενώ ο καημένος Κέβιν Χαρτ με το ζόρι πιάνει το 1,60, όπου δίπλα στην Νικόλ Κίντμαν φαντάζει με νάνος. Φιλότιμες είναι οι προσπάθειες, πάντως, του πολύ καλού Μπράιαν Κράνστον και κατά τα άλλα άψογου Κέβιν Χαρτ, αλλά έως εδώ.             

Ο τετραπληγικός δισεκατομμυριούχος Φίλιπ Λακάς (Μπράιαν Κράνστον,  «Breaking Bad») προσλαμβάνει για βοηθό του έναν πρώην κατάδικο, ο οποίος είναι ελεύθερος υπό όρους, τον Ντελ Σκοτ (Κέβιν Χαρτ, «Jumanji: Καλώς Ήρθατε στη Ζούγκλα»), που βρίσκεται σε διάσταση με την γυναίκα του, μονίμως άφραγκος και σε άσχημη σχέση με τον γιό του, κοινώς ένας φτωχοδιάβολος που τα λέει χύμα και τσουβαλάτα. Κανείς δεν τον θέλει ως νοσοκόμο δίπλα στον κυριλέ τεχνοκράτη, ειδικά η πιστή και εργατική γραμματέας του Λακάς, η Ιβόν (Νικόλ Κίντμαν).

Ο καθηλωμένος στο αναπηρικό αμαξίδιο πλούσιος διακρίνει κάτι το ιδιαίτερο στον χαρακτήρα του Ντελ και αποφασίζει να τον προσλάβει, οπότε μια ιδιαίτερη σχέση αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στον Φίλιπ και στον μαύρο νοσοκόμο του.

 

  • Είδος: κωμική περιπέτεια ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2019)
  • Σκηνοθεσία : Έϊταν Κόεν
  • Με τους: Γουίλ Φέρελ, Τζον Σ. Ράιλι, Λόρεν Λάπκους, Κέλι Μακντόναλντ, Ρέιφ Φάινς, Ρεμπέκα Χολ, Χιου Λόρι
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Είναι πλέον δεδομένο, ότι ο κωμικός Γουίλ Φέρελ είναι ταυτισμένος με την αμερικανική τρασιά, το άκρον άωτον της καφρο-κωμωδίας, ενώ είναι ηθοποιός καλών προδιαγραφών. Δυστυχώς, όλες οι ταινίες του αποτυπώνουν την θλιβερή όψη της αμερικάνικης κωμωδίας, που μάλιστα, έχει τεράστιο και φανατικό κοινό. Κάτι δηλαδή σαν τον αείμνηστο Στάθη Ψάλτη και σε πιο σύγχρονη εκδοχή τον Μάρκο Σεφερλή. Στην τελευταία του ταινία έβαλε στο στόχαστρο τον Σέρλοκ Χολμς και το αχώριστο ταίρι του, τον δρ Γουότσον, όπου στον ρόλο του γιατρού βλέπουμε τον επίσης πολύ καλό ηθοποιό Τζον Σ. Ράιλι, που τον απολαύσαμε τελευταίως ως Όλι στην υπέροχη ταινία «Χοντρός και Λιγνός».

Εδώ, δεν υπάρχει πεδίο κριτικής για να τοποθετηθούμε. Το συγκεκριμένο δίδυμο, Φέρελ και Ράιλι, για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι έχει συναντηθεί κινηματογραφικά στο παρελθόν δυο φορές. Η πρώτη είναι το 2006 στην ταινία «Ο Ελεεινός Ιππότης της Ασφάλτου» και η δεύτερη το 2008 στην ταινία «Αδέλφια για Κλάματα» σε σκηνοθεσία, και οι δυο ταινίες, του οσκαροβραβευμένου Άνταμ ΜακΚέι («Το Μεγάλο Σορτάρισμα» και «Vice: O Δεύτερος στην Ιεραρχία»).

Ο σκηνοθέτης Έιταν Κοέν στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του συνεργάζεται ξανά με τον Γουίλ Φέρελ και γενικώς κάνουν «ρόμπες» τον δαιμόνιο Άγγλο ντετέκτιβ και ήρωα του Σερ Κόναν Ντόιλ αλλά και τον γιατρό Γουότσον με τα κόμπλεξ κατωτερότητας.

Τώρα είναι απορίας άξιον ή σπάνε απλά πλάκα όταν στην ταινία συμμετέχουν ηθοποιάρες, όπως ο Ρέιφ Φάινς («Η Λίστα του Σίντλερ», «Άγγλος Ασθενής», «Ξενοδοχείο Grand Budapest») στον ρόλο του καθηγητή Μοριάρτι, του μεγάλου αντιπάλου του Χολμς, αλλά και ο Χιού Λιούρι (Δρ Χάουζ) και ο Στιβ Κούγκαν («Χονδρός και Λιγνός», «Philomena»). Μάλλον το δεύτερο, ε; Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις στα σοβαρά αυτή την οθονική αρβάλα.

Εντάξει γελάς σε κάποια σημεία, όπως γελάς όταν δεις κάποιον να σαβουριάζεται ένδοξα με το πρόσωπο μέσα σε τρεις καρτέλες με αυγά. Άρα συμπεράνουμε, ότι μάλλον όλοι οι παραπάνω είπαν να ξεσκάσουν λίγο και να παίξουν με τον Φέρελ σε μια απύθμενη βλακεία που είναι υποψήφια, νομίζω, περίπου για 10 Χρυσά Βατόμουρα. Τα Χρυσά Βατόμουρα είναι τα βραβεία για τις χειρότερες ταινίες, ο αντίποδας των Όσκαρ.         

Όταν ένα πτώμα αποκαλύπτεται μέσα στην τούρτα γενεθλίων του Χόλμς (Γουιλ Φέρελ), όλα δείχνουν ότι πίσω από τη νοσηρή έκπληξη κρύβεται το εγκληματικό μυαλό του Τζέιμς Μοριάρτι (Ρέιφ Φάινς).

Όμως, ο διάσημος ντετέκτιβ διατηρεί τις αμφιβολίες του. Όσο η έρευνα ανατρέπει όλα τα δεδομένα, ο Σέρλοκ Χολμς και ο Δρ. Γουάτσον (Τζον Σ. Ράιλι) αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη απειλή της συνεργασίας τους. To ντουέτο πρέπει να παραμείνει δεμένο για να βρει τον δολοφόνο, να σώσει τη Βασίλισσα και να αποκαταστήσει τη φήμη του.

Όλα τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι δε θα χωρίσουν οι δρόμοι τους εξαιτίας αυτής της μυστηριώδους υπόθεσης.

Προβάλλονται επίσης:

Το animation «Τοσοδούλικα 2: Περιπέτεια στην Άκρη του Κόσμου» των Ελέν Ζιρό, Τομά Ζαμπό

«Σέρλοκ Χολμς και Δρ. Γουάτσον»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Holmes & Watson)     

 

  • Είδος: κωμική περιπέτεια ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2019)
  • Σκηνοθεσία : Έϊταν Κόεν
  • Με τους: Γουίλ Φέρελ, Τζον Σ. Ράιλι, Λόρεν Λάπκους, Κέλι Μακντόναλντ, Ρέιφ Φάινς, Ρεμπέκα Χολ, Χιου Λόρι
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Είναι πλέον δεδομένο, ότι ο κωμικός Γουίλ Φέρελ είναι ταυτισμένος με την αμερικανική τρασιά, το άκρον άωτον της καφρο-κωμωδίας, ενώ είναι ηθοποιός καλών προδιαγραφών. Δυστυχώς, όλες οι ταινίες του αποτυπώνουν την θλιβερή όψη της αμερικάνικης κωμωδίας, που μάλιστα, έχει τεράστιο και φανατικό κοινό. Κάτι δηλαδή σαν τον αείμνηστο Στάθη Ψάλτη και σε πιο σύγχρονη εκδοχή τον Μάρκο Σεφερλή. Στην τελευταία του ταινία έβαλε στο στόχαστρο τον Σέρλοκ Χολμς και το αχώριστο ταίρι του, τον δρ Γουότσον, όπου στον ρόλο του γιατρού βλέπουμε τον επίσης πολύ καλό ηθοποιό Τζον Σ. Ράιλι, που τον απολαύσαμε τελευταίως ως Όλι στην υπέροχη ταινία «Χοντρός και Λιγνός».

Εδώ, δεν υπάρχει πεδίο κριτικής για να τοποθετηθούμε. Το συγκεκριμένο δίδυμο, Φέρελ και Ράιλι, για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι έχει συναντηθεί κινηματογραφικά στο παρελθόν δυο φορές. Η πρώτη είναι το 2006 στην ταινία «Ο Ελεεινός Ιππότης της Ασφάλτου» και η δεύτερη το 2008 στην ταινία «Αδέλφια για Κλάματα» σε σκηνοθεσία, και οι δυο ταινίες, του οσκαροβραβευμένου Άνταμ ΜακΚέι («Το Μεγάλο Σορτάρισμα» και «Vice: O Δεύτερος στην Ιεραρχία»).

Ο σκηνοθέτης Έιταν Κοέν στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του συνεργάζεται ξανά με τον Γουίλ Φέρελ και γενικώς κάνουν «ρόμπες» τον δαιμόνιο Άγγλο ντετέκτιβ και ήρωα του Σερ Κόναν Ντόιλ αλλά και τον γιατρό Γουότσον με τα κόμπλεξ κατωτερότητας.

Τώρα είναι απορίας άξιον ή σπάνε απλά πλάκα όταν στην ταινία συμμετέχουν ηθοποιάρες, όπως ο Ρέιφ Φάινς («Η Λίστα του Σίντλερ», «Άγγλος Ασθενής», «Ξενοδοχείο Grand Budapest») στον ρόλο του καθηγητή Μοριάρτι, του μεγάλου αντιπάλου του Χολμς, αλλά και ο Χιού Λιούρι (Δρ Χάουζ) και ο Στιβ Κούγκαν («Χονδρός και Λιγνός», «Philomena»). Μάλλον το δεύτερο, ε; Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις στα σοβαρά αυτή την οθονική αρβάλα.

Εντάξει γελάς σε κάποια σημεία, όπως γελάς όταν δεις κάποιον να σαβουριάζεται ένδοξα με το πρόσωπο μέσα σε τρεις καρτέλες με αυγά. Άρα συμπεράνουμε, ότι μάλλον όλοι οι παραπάνω είπαν να ξεσκάσουν λίγο και να παίξουν με τον Φέρελ σε μια απύθμενη βλακεία που είναι υποψήφια, νομίζω, περίπου για 10 Χρυσά Βατόμουρα. Τα Χρυσά Βατόμουρα είναι τα βραβεία για τις χειρότερες ταινίες, ο αντίποδας των Όσκαρ.         

Όταν ένα πτώμα αποκαλύπτεται μέσα στην τούρτα γενεθλίων του Χόλμς (Γουιλ Φέρελ), όλα δείχνουν ότι πίσω από τη νοσηρή έκπληξη κρύβεται το εγκληματικό μυαλό του Τζέιμς Μοριάρτι (Ρέιφ Φάινς).

Όμως, ο διάσημος ντετέκτιβ διατηρεί τις αμφιβολίες του. Όσο η έρευνα ανατρέπει όλα τα δεδομένα, ο Σέρλοκ Χολμς και ο Δρ. Γουάτσον (Τζον Σ. Ράιλι) αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη απειλή της συνεργασίας τους. To ντουέτο πρέπει να παραμείνει δεμένο για να βρει τον δολοφόνο, να σώσει τη Βασίλισσα και να αποκαταστήσει τη φήμη του.

Όλα τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι δε θα χωρίσουν οι δρόμοι τους εξαιτίας αυτής της μυστηριώδους υπόθεσης.

«Η Θετική Πλευρά της Ζωής»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 (The Upside)     

 

  • Είδος: Κοινωνική δραμεντί
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία : Νιλ Μπέργκερ
  • Με τους: Μπράιαν Κράνστον, Κέβιν Χαρτ, Νικόλ Κίντμαν
  • Διάρκεια: 126’
  • Διανομή: Odeon

Για πολλοστή φορά το Χόλιγουντ «τσιμπάει» ένα διαμαντάκι από την αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού και το μεταποιεί σε αμερικάνικο φο μπιζού. Ω θεοί… «Η Θετική Πλευρά της Ζωής» είναι remake του γαλλικού blockbuster «Άθικτοι» (Intouchables) των: ‘Ερικ Τολεντανό και Ολιβιέ Νακάς που πριν από οχτώ χρόνια έσπασε τα ταμεία, συγκίνησε όλο τον κόσμο και φώτισε υπέρλαμπρα τον αστέρα του Γαλλο-Σενεγαλέζου ηθοποιού Ομάρ Σι.

Οι παραγωγοί της ταινίας Τζέιον Μπλούμενταλ, Τοντ Μπλακ και Στιβ, σκέφτηκαν λοιπόν να προσφέρουν την αμερικανική άποψη στο γαλλικό κινηματογραφικό hit σε σκηνοθεσία Νιλ Μπέργκερ («Η Τριλογία της Απόκλισης», «Ο Μάγος Άιζενχαϊμ», «Απόλυτη Ευφυΐα»). Και φυσικά καμία σχέση το μεν με το δε, όσο feelgood κι αν προσπάθησαν να το κατασκευάσουν τα αμερικανάκια. Πως μοιάζει; Όπως ακριβώς είναι να τρως ναξιώτικο κολιό λιαστό και παριανή ξινομυζήθρα με τσίπουρο φτιαγμένα από Ταϊλανδέζο μετανάστη κάπου στο Μιζούρι. Θα τα δοκίμαζες; 

Αφάνταστο και χυδαία δαχτυλισμένο το σενάριο στην αμερικανική εκδοχή με τον συναισθηματικό χώρο ανάμεσα στους δυο άνδρες να γεμίζει ρωγμές, περισσότερο από την πλευρά του μαύρου «υπηρέτη», που κάνει, π.χ., φιγούρα στους φτωχούς του γκέτο με την Φεράρι του πλούσιου ή την άστοχη και αδέξια σεκάνς της συνάντησης σε γεύμα του τετραπληγικού, δισεκατομμυριούχου τεχνοκράτη με την γυναίκα που επιθυμεί ή το τραβηγμένο από τα μαλλιά American style happy end, κι άλλες αρκετές ανοησίες, που δεν θα αναφέρω.

Αμερικανιές, που η γαλλική εκδοχή δεν χρειαζόταν. Περιττά φτιασίδια για το φιλοθεάμον κοινό των ΗΠΑ, ικανά όμως να αλλοιώσουν όλο το υπέροχο υπόβαθρο και κάθε στιλ που στηρίζεται το βασικό, γαλλικό σενάριο. Άλλωστε η φιλία, τόσο του υπέροχου και εκφραστικού Φρανσουά Κλιζέ, όσο και του θυελλώδους Ομάρ Σιρ, γεφυρώθηκε ανιδιοτελώς, απαλλαγμένη από το ντεκόρ κοινοτυπιών και άλλων μελό ή μάγκικων στοιχείων. Σε άλλο ταμπλό έπαιξαν οι Γάλλοι και σε άλλο παίζουν οι Αμερικάνοι.

Άσε δε που ο Σι είναι ντερέκι (1,90 μ.), ομορφάντρας, στοιχείο καταλυτικό για τον ρόλο, ενώ ο καημένος Κέβιν Χαρτ με το ζόρι πιάνει το 1,60, όπου δίπλα στην Νικόλ Κίντμαν φαντάζει με νάνος. Φιλότιμες είναι οι προσπάθειες, πάντως, του πολύ καλού Μπράιαν Κράνστον και κατά τα άλλα άψογου Κέβιν Χαρτ, αλλά έως εδώ. 

 

Ο τετραπληγικός δισεκατομμυριούχος Φίλιπ Λακάς (Μπράιαν Κράνστον,  «Breaking Bad») προσλαμβάνει για βοηθό του έναν πρώην κατάδικο, ο οποίος είναι ελεύθερος υπό όρους, τον Ντελ Σκοτ (Κέβιν Χαρτ, «Jumanji: Καλώς Ήρθατε στη Ζούγκλα»), που βρίσκεται σε διάσταση με την γυναίκα του, μονίμως άφραγκος και σε άσχημη σχέση με τον γιό του, κοινώς ένας φτωχοδιάβολος που τα λέει χύμα και τσουβαλάτα. Κανείς δεν τον θέλει ως νοσοκόμο δίπλα στον κυριλέ τεχνοκράτη, ειδικά η πιστή και εργατική γραμματέας του Λακάς, η Ιβόν (Νικόλ Κίντμαν).

Ο καθηλωμένος στο αναπηρικό αμαξίδιο πλούσιος διακρίνει κάτι το ιδιαίτερο στον χαρακτήρα του Ντελ και αποφασίζει να τον προσλάβει, οπότε μια ιδιαίτερη σχέση αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στον Φίλιπ και στον μαύρο νοσοκόμο του.

«Αποδημητικά Πουλιά»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Pájaros de Verano / Birds of Passage)     

 

  • Είδος: Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Κολομβία, Δανία, Μεξικό (2018)
  • Σκηνοθεσία : των : Σίρο Γκέρα και Κριστίνα Γκαλέγκο
  • Με τους: Καρμίνα Μαρτίνεζ, Τζον Ναρβάεζ, Χοσέ Ακόστα, Χοσέ Βιθέντε Κότε
  • Διάρκεια: 125’
  • Διανομή: Danaos Films – Filmtrade

Η εναρκτήρια νότα που ξεκίνησε το τραγούδι του εμπορίου ναρκωτικών στην Κολομβία, γίνεται προσωπική υπόθεση μέσα από την τραγική ιστορία μιας οικογένειας γηγενών, των Wayuu που βρίσκονται, σχεδόν αυθόρμητα, αναμεμειγμένοι στην αναπτυσσόμενη επιχείρηση πώλησης μαριχουάνας στους νέους Αμερικανούς της δεκαετίας του ‘70.

Όταν η απληστία και το πάθος έρχονται σε σύγκρουση με τους άγραφους νόμους τιμής, ξεσπά ένας εμφύλιος πόλεμος που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή, τον πολιτισμό και τις προγονικές παραδόσεις τους.

 

Μία ταινία βαμμένη στο χρώμα του ακόρεστου πάθους του σύγχρονου κόσμου που έρχεται σε βίαιη σύγκρουση με την παράδοση.

Τρία χρόνια αφότου διεκδίκησε το ξενόγλωσσο Όσκαρ, ο δημιουργός του εξωτικού «Στην Αγκαλιά του Φιδιού» μετακομίζει από τις ζούγκλες του Αμαζονίου στις ερήμους της Κολομβίας, για λογαριασμό ενός βίαιου και υποβλητικού έπους, που αποτέλεσε την επίσημη έναρξη του φετινού Δεκαπενθημέρου Σκηνοθετών στις Κάννες

Χωρισμένη σε πέντε κεφάλαια – τραγούδια, και καλύπτοντας ένα χρονικό πλαίσιο τριών δεκαετιών, από τα μέσα του ’60 μέχρι τις αρχές του ’80, η ταινία παρακολουθεί  δυο φατρίες ιθαγενών στην έρημο της Βόρειας Κολομβίας να συγκρούονται όταν τα νεώτερα μέλη τους εμπλέκονται με την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και στην πορεία παραβιάζουν τους κώδικες ηθικής με τους οποίους γαλουχήθηκαν.

«Flashback – Backtrace»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Αστυνομικό
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μπράιαν Α. Μίλερ
  • Με τους: Σιλβέστερ Σταλόουν, Μέντοου Γουίλιαμς, Μάθιου Μοντίν
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Tanweer

Μια ακόμα police story στο κάδρο των ταινιών heist με πρωταγωνιστή τον γουρμασμένο Σλάι των 73 Μάηδων να μην το βάζει κάτω και να παίζει ξανά τον αστυνόμο, τον ήρωα που γράφει τον επίλογο σε ταινίες δράσης και περιπέτειας. Ο αγέρωχος Κλιντ σταμάτησε τα μπουνίδια και τα πιστολίδια στα 63 του, ρε γαμώτο, με την ταινία «Η δεύτερη Ευκαιρία» (In the Line of Fire). Το «Gran Torino» δεν πιάνεται γιατί μια καραμπίνα παίρνει ο «γέρος» και θυσιάζεται για το καλό των γειτόνων. Ο Σλάι όμως είναι αμετανόητος, καθώς συνεχίζει ακάθεκτος στην εξέδρα των ηρωισμών, ετοιμάζοντας προσεχώς το Ράμπο Νο 5, το Escape Plan 3, τους Αναλώσιμους υπ΄ αριθμόν 4 και πάει λέγοντας. Να είναι καλά ο άνθρωπος και να δέρνει, να σκοτώνει, να δαγκώνει σαν γέρικο λιοντάρι του βουνού.

Η ταινία του Μπράιαν Α. Μίλερ, που γράφει ότι θαύμαζε παιδιόθεν τον Σιλβέστερ Σταλόουν και ήθελε να φτιάξει μια ταινία μαζί του, κατάφερε το πρώτο… να έχει ως ηθοποιό τον έναν από τους τρεις διάσημους action men της δεκαετίας του ογδόντα. Ως ταινία είναι κάτω του μετρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία. Αλλά και με το νούμερο 2 action man των έιτις γύρισε ταινία ο Μίλερ το 2015, τον Μπρους Γουίλις, την επίσης κάτω του μετρίου «Vice: Η Πόλη της Βίας».

Καμία έκπληξη, τα ίδια και τα ίδια σε ένα σενάριο αστυνομικού ενδιαφέροντος με προφανείς εξελίξεις και τον Μάθιου Μοντίν, που είναι ο άνθρωπος κλειδί της ιστορίας, συνεχώς σε αφασία. Ε, Σλάι είναι πάντα ο Σλάι…

Μία ληστεία πάει στραβά στην μοιρασιά της λειας και γίνεται σφαγή ανάμεσα σε δυο ομάδες. Ο μόνος επιζών ληστής (Μάθιου Μοντίν) παθαίνει αμνησία από σφαίρα στο κεφάλι. Φυλακίζεται σε νοσοκομείο και δεν θυμηθεί πού έκρυψε 5.000.000 δολάρια.

Όταν μία μυστηριώδης ομάδα τον βγάζει από το νοσοκομείο για να βρει τα λεφτά, του χορηγεί ένα πειραματικό φάρμακο που στέλνει το μυαλό του σε άλλες εποχές, αποκαλύπτοντας κρυμμένα μυστικά.

Όσο ο αστυνομικός (Σιλβέστερ Σταλόουν) βρίσκεται στα ίχνη του, ο ληστής παλεύει να θυμηθεί πριν ένας ξεχασμένος εχθρός τον ανακαλύψει και τον προλάβει.

«Η Ευνοούμενη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Favourite)     

 

  • Είδος: Δραμεντί ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ιρλανδία, Αγγλία, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
  • Με τους: Ολίβια Κόλμαν, Ρέιτσελ Βάις, Έμα Στόουν, Νίκολας Χουλτ, Τζο Άλγουιν
  • Διάρκεια: 120 λεπτά
  • Διάρκεια: 97’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Χρυσή Σφαίρα Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας του οίκου των Στιούαρτ, η άνασσα δίχως απογόνους, ήταν η γυναίκα που μαζί με τον πανούργο και δολοπλόκο Γουλιέλμο της Οράγγης άλλαξαν την γραμμή αίματος του αγγλικού στέμματος, φτιάχνοντας το έδαφος για τους γνωστούς, σημερινούς Γουίνσδορ.

Ο Γιώργος Λάνθιμος φτιάχνει μια διακριτικά σκοτεινή, υπέροχα δραματική γεμάτη γλυκόπικρη σάτιρα και χιούμορ ταινία, παίζοντας έξυπνα στην αυλή του Μπάκιγχαμ και με σκωπτική διάθεση τοποθετεί στο σενάριο την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα της άστατης και βαθιά συμπλεγματικής γυναίκας που η κεφαλή της έφερε την κορώνα του νεοσύστατου  Βασίλειου της Μεγάλης Αγγλίας, συμπεριλαμβανομένης επίσημα τότε και τα κράτη της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.

Στον ρόλο της τρομερής βασίλισσας η ασυναγώνιστη Ολίβια Κόλμαν που κατακτά τον θεατή από την πρώτη σεκάνς. Στον κύκλο της αυλής, στην διάσταση της τρέλας των γαλαζοαίματων, της δυσώδους καμαρίλας και της πολιτικής ίντριγκας (τότε  εμφανίζεται και ο δικομματισμός με τους Τόρις και τους Γουίγκς (Ουίγοι)) συμμετέχει ενεργά η παιδική φίλη της βασίλισσας Άννας, η πατριώτισσα σκύλα, σύμβουλος, Λαίδη Σάρα Τζένινγκς, που για ένα σοβαρό χρονικό διάστημα κυβερνούσε την Αγγλία και συνάμα ήταν παρτενέρ εντός και εκτός των στρωσιδιών του κρεβατιού της Άννας. Η Ρέιτσελ Βάις ως Λαίδη Σάρα είναι υπέροχη σε ένα ρόλο που σε αφήνει άφωνο, μια καταλυτική γυναικεία παρουσία, που κρατάει αυτοκρατορίες και διαλύει ανθρώπους.

Και για να συμπληρωθεί η θηλυκή τρόικα του Γιώργου Λάνθιμου, εμφανίζεται σαν σίφουνας η απένταρη και έκπτωτη Λαίδη, η ξαδέρφη της Σάρας που μετατρέπεται σε κοινωνικά ανερχόμενη καμαριέρα Άμπιγκεϊλ. Η επιλογή της Έμα Στόουν ως «Ευνοούμενης» του σεναρίου και της βασίλισσας, είναι εύστοχη και κυριολεκτικώς η ηθοποιός βγάζει τον καλύτερο εαυτό της, δίχως να την κατατρέχουν τα μιούζικαλ φαντάσματα, οι σκιές διαφόρων επιτυχιών και αλλοτινών σινε-προϊόντων. Υπόθεση αμιγώς γυναικεία όλη η ταινία, περίτεχνα φτιαγμένη, κάτι που θεωρώ, πως ταιριάζει ταμάμ ως διαχείριση στον Έλληνα σκηνοθέτη να καταπιάνεται με τον γυναικείο ψυχισμό.

Η θηλυκή τρίλιζα του Έλληνα σκηνοθέτη γεμίζει ισόρροπες γραμμές την οθόνη, ενώνοντας απέραντα καλλιτεχνικά και επί της ουσίας ρόλους, καταστάσεις σε ένα σενάριο με απίθανες φόρμες κινηματογράφησης. Όσοι έχετε παρακολουθήσει προσεκτικά το σινεμά του Γιώργου Λάνθιμου θα διαπιστώσετε, ότι είναι η καλύτερη ταινία του μετά τον «Κυνόδοντα», καθώς είναι και η πρώτη τού σκηνοθέτη που κινείται στο πλαίσιο του είδους ταινιών ιστορικής περιόδου. Δηλαδή, ως παραγωγή των 15 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου, πραγματικά φυσάει. Σκηνοθετικά είναι αυτό που λέμε masterpiece και υποκριτικά ένα χάρμα οφθαλμών.

Αρχές του 18ου αιώνα. Η Αγγλία βρίσκεται σε πόλεμο με τους Γάλλους. Παρόλα αυτά, οι αγώνες πάπιας και η κατανάλωση ανανά βρίσκονται στο απόγειό τους. Η φιλάσθενη και άκληρη Βασίλισσα Άννα (Ολίβια Κόλμαν – κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ή!!!) με λατρεία στα κουνέλια (τα θεωρεί παιδιά της) βρίσκεται στον θρόνο και η στενή της φίλη, η Λαίδη Σάρα (Ρέιτσελ Βάις – α-π-ί-θ-α-ν-η!), σύζυγος του στρατηγού και δούκα του Μάρλμπορο, Τζον Τσόρτσιλ (οι πρόγονοι του Γουίστον Τσόρτσιλ), κυβερνά την χώρα στη θέση της βασίλισσας. Ο λόγος της είναι τσεκούρι και φωτιά. Την τρέμουν οι πολιτικοί, επιβλέπει τα οικονομικά του παλατιού, τιμωρεί και επιβραβεύει τους αυλικούς, μοιράζεται το ίδιο ερωτικό κρεβάτι με την βασίλισσα, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει για την υγεία και το συχνά απρόβλεπτο ταπεραμέντο της Άννας.

Όταν η νέα υπηρέτρια Άμπιγκεϊλ (Έμμα Στόουν – άψογη!), πρώην λαίδη και νυν άφραγκη άνευ τίτλου, καταφθάνει επεισοδιακά στο παλάτι για να ζητήσει δουλειά από την ξαδέλφη της Σάρα, τοποθετείται απαξιωτικά ως δουλικό στην κουζίνα. Σύντομα όμως η γοητεία της κινεί το ενδιαφέρον της ξαδέλφης, την παίρνει υπό την προστασία της και την τοποθετεί καμαριέρα της βασίλισσας.

Η Άμπιγκεϊλ, βλέποντας ότι τελικά άγγιξε τον στόχο της να βρίσκεται πλάι στην άνασσα, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να επιστρέψει στις αριστοκρατικές της ρίζες.

Οι δυο αντίπαλες, πολιτικές παρατάξεις της Αγγλίας εν καιρώ πολέμου βρίσκονται σε ρήξη (Τόρις και Ουίγοι) και οι τακτικές του πολέμου καταναλώνουν όλο τον χρόνο της Σάρα. Η Άμπιγκεϊλ χωρίς χάσιμο χρόνου παίρνει τη θέση της ξαδέλφης ως η συντροφιά της βασίλισσας σε όλα τα επίπεδα ανεξαιρέτως . Η φιλία βασίλισσας και καμαριέρας δίνει την ευκαιρία να κάνει πραγματικότητα τις φιλοδοξίες της και δεν θα αφήσει καμία γυναίκα, καμία πολιτική και… κανένα κουνέλι να σταθούν εμπόδιο στον δρόμο της.

Έχουμε μια ταινιάρα με το άψογο, κέντημα, μοντάζ του υποψηφίου για Όσκαρ Γιώργου Μαυροψαρίδη, ένα καλογραμμένο σενάριο της σχεδόν άγνωστης Ντέμπορα Ντέιβις και του τηλεοπτικού γραφιά Τόνι ΜακΝαμάρα, ενώ η φωτογραφία του Ιρλανδού Ρόμπι Ράιαν (Εγώ, ο Ντάνι Μπλέικ) με τις εναλλασσόμενες χρωματικές σε καθηλώνουν. Ειδικά, όταν η Βάις κινείται νυχτιάτικα και βιαστικά στα σκοτεινά, μυστικά περάσματα του παλατιού με ένα κερί στο χέρι και η κάμερα τραβάει σε χαμηλή και ευθεία λήψη, εκεί λες: όπα, μεγαλείο αγαπητέ μου!

Το σύνολο της ταινίας σφραγίζεται δοξαστικά με την προσεγμένη επιμέλεια της παραγωγής σε χλιδή και ατμόσφαιρα (πιάνει την εποχή εκατό τοις εκατό), αλλά και με το score του Τζόνι Μπερν, που εκτός των άλλων περιέχει μουσικά θέματα από Βιβάλντι, Μπαχ, Σούμπερτ. Όλη η ταινία θαρρείς, ότι είναι ένας πετυχημένος γάμος «Μπάρι Λίντον» και «Επικίνδυνων Σχέσεων», αλλά με άλλη πνοή, άλλη ματιά, άλλο ταμπεραμέντο.

Τώρα που απόλαυσα την ταινία καταλήγω, πως σίγουρα κινδυνεύει σοβαρά η Γκλεν Κλόουζ από την Ολίβια Κόλμαν για το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου. Αν και δεν έχω δει την «Wife» με τη Κλόουζ, εικάζω πως δεν πρόκειται να φτάσει μηδέ το μέτρο, μηδέ το ύψος και το εκτόπισμα της Κόλμαν. Η ηθοποιός παίζει με όλα της… τα μάτια, τα φρύδια, τα χείλη, τα ζυγωματικά και όλο το σώμα της είναι διαθέσιμα στον φακό του Γιώργου Λάνθιμου. Μπράβο της, Εύγε και στον Γιώργο Λάνθιμο! Και οι 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ βρίσκονται δίκαια στην ταινία. Μην την χάσετε!!!!

Ο Μανώλης Λιδάκης στο Γυάλινο Up Stage

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο Μανώλης Λιδάκης, από τους σημαντικότερους ερμηνευτές που διαθέτουμε, με την εξαιρετικά προσεγμένη καλλιτεχνική πορεία που έχει σημαδευτεί από πάμπολλες επιτυχίες και τραγούδια, κλασικά πια, έρχεται στο  Γυάλινο Up Stage, από 2 Φεβρουαρίου 2019, για εμφανίσεις κάθε Σάββατο βράδυ και Κυριακή μεσημέρι.

Μια επιστροφή στο χώρο με τον οποίο συνδέθηκε με εξαιρετικά πετυχημένες και αξέχαστες παραστάσεις, για να παρουσιάσει το νέο του πρόγραμμα. Μια αναδρομή σε τραγούδια σταθμούς της καριέρας του αλλά και διάθεση να φωτίσει λιγότερο γνωστά τραγούδια της δισκογραφίας του που κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του.

Ανάμεσα τους και επιλογές από το νέο κύκλο τραγουδιών σε μουσική Χρυσόστομου Καραντωνίου και στίχους του Κώστα Φασουλά, που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό και που έχει προλογίσει δυναμικά το τραγούδι «Για να’ χω λόγο να υπάρχω».

Δίπλα τους τραγούδια σημαντικών δημιουργών που ξεχωρίζει, από παλιά λαϊκά μέχρι σύγχρονα τραγούδια,  ο Μανώλης Λιδάκης θα επιχειρήσει ένα μουσικό ταξίδι που είναι αδύνατο να μην συγκινήσει.

Μαζί του η αξιόλογη νέα ερμηνεύτρια Άννα Ψυχογιού, που έχει ξεχωρίσει μέσα από τα τραγούδια του πρώτου της προσωπικού album «Ρέντα» και το πρόσφατο κάλεσμα της από τον Διονύση Σαββόπουλο στο Άλσος.

Γυάλινο Up Stage

Από 2 Φεβρουαρίου 2019

κάθε Σάββατο στις 22.00 και Κυριακή στις 15.30

Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη

τηλ.: 210 9315 600

http://www.gialino.gr/

Παίζουν οι μουσικοί: 

Γιάννης Άνινος: κοντραμπάσο

Σπύρος Δέλτα: κιθάρες

Διονύσης Θεοδόσης: κλαρίνο, φλογέρες

Βασίλης Κατσαμπέλας: κρουστά

Γιώργος Σπηλιόπουλος: μπουζούκι

Γιώργος Σχοινάς: πιάνο, ακορντεόν

Σχεδιασμός ήχου: Γιάννης Κολεβέντης

Ηχοληψία: Βασίλης Ηλιάδης

Σχεδιασμός φωτισμού: Αργύρης Καλοπήτας

Τιμές

12 ευρώ με μπύρα ή κρασί στο bar

14 ευρώ με ποτό στο bar

25 ευρώ με ποτό στο τραπέζι

70 ευρώ φιάλη κρασί | 2 άτομα

140 ευρώ φιάλη ποτού | 4 άτομα

Η προπώληση εισιτηρίων γίνεται από το δίκτυο viva.gr

ηλεκτρονικά στο www.viva.gr – τηλεφωνικά στο 11876

Φυσικά Σημεία Προπώλησης Εισιτηρίων

Seven Spots | Reload Stores | WIND | Ευριπίδης Βιβλιοπωλεία | Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων | αθηνόραμα.gr | Viva Kiosk Σύνταγμα | Yoleni’s

«Χωρίς», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Σκηνή πρώτη, πλάνο πρώτο:

Ένα μικρό, ξανθό κοριτσάκι, περιμένει στην εξώπορτα του σπιτιού του, τον ερχομό του πατέρα της από την Αθήνα. Η παραγγελιά της, βιβλία.

Σκηνή πρώτη, πλάνο δεύτερο:

Τον βλέπει να φτάνει και τρέχοντας, τον αγκαλιάζει από τα γόνατα. Μέχρι εκεί τον φτάνει. Εκείνος την παίρνει στην αγκαλιά του και το χωμένο προσωπάκι μυρίζει την αγάπη μέσα από το μπλε raincoat με τη γούνινη επένδυση.

Γιώργος Διαμαντόπουλος

Υπάρχουν άντρες που είναι γεννημένοι πατεράδες. Αυτός είναι ο δικός μου. Ξύλο ποτέ. Τον ρόλο του τον έχανε στα χρόνια του γάμου, κάποιες φορές όταν η μάνα τον μετέτρεπε σε άντρα – παιδί, χειραγωγώντας τη βούλησή του. Τα κατάφερνε μερικές φορές εκείνη, ιδίως όταν επρόκειτο για την αδελφή μου.

Υπήρξα ένα ατύχημα που αγαπήθηκε και αγάπησε πολύ. Οι δύσκολες γέννες της με έφεραν στη ζωή όταν εκείνος κόντευε τα 50 του. Σαν έφτασα στα 14 κοντά την χάσαμε.

Από τότε εκείνος έγινε ο ζωοδότης ήλιος μου. Έπρεπε να εφευρίσκω την ώρα του ύπνου του για να χαρώ την σελήνη των 28 ημερών. Έγινα η προστάτιδα της αϋπνίας. Οι φτερούγες του ήταν πάντα πάνω μου. Εκείνος με κράταγε πάντα έξω από τον κόσμο και τον κόσμο στα πόδια μου. Και ενηλικίωση ποτέ. Ακόμα και τώρα που η πρεσβυωπία με κάνει να βλέπω τα πράγματα τόσο κοντινά. Ακόμα και τώρα που έχει φύγει.

Δεν επέτρεπε να ζητήσω την βοήθεια κανενός άλλου άντρα γιατί κανείς δεν ήταν ικανός  να ξεπεράσει εκείνον και το δημιούργημά του. Ίσως να είναι ο λόγος που το άλλο φύλλο με αναζητούσε. Προστάτιδα υπέρτερη, αφού ήμουν το ανδρόγυνο της ζωής μου, στον καθένα που με πλησίαζε αφού για κείνον κανένας δεν ήταν άξιος να βρίσκεται στο πλάι των κοριτσιών του.

Οι κόρες του δεν έπρεπε να ζητούν, να απλώνουν χέρι βοήθειας σε κανέναν. Μόνο να αμφισβητούν και να ελέγχουν τις προθέσεις αυτών που τις προσέγγιζαν.

 Έζησα τον μεγάλο αδελφοκτόνο πόλεμο μαζί του. Από τις διηγήσεις, την παρακαταθήκη του άσθματος. Πηγαίναμε ατέλειωτες εκδρομές στις αναμνήσεις του.

Πολέμησε στα βουνά της Μακεδονίας, χωρίς να χρησιμοποιήσει μια σφαίρα. Ήταν στον «Δημοκρατικό Στρατό» με το στίγμα του «Αριστερού Πλευρίτη». Στη μνήμη μου υπάρχει έντονη ιστορία με τους πατεράδες των ανταρτών.

Έπρεπε ο στρατός να περάσει το ναρκοπέδιο αλώβητος. Ένα σχοινί έδενε τους αφημένους στα μετόπισθεν γέροντες πατέρες των ανδρών που πολεμούσαν στο βουνό. Ένας κάθε εφτά μέτρα. Αυτοί μπροστά και ο στρατός πίσω. Κάθε που ένας τους πατούσε τη νάρκη, ο λοχαγός έκοβε το σχοινί και συνέχιζε. Δεμένοι με τον θάνατο. Κάθε φορά που έλεγε την ιστορία, ο κόμπος ανέβαινε στη φωνή και σταματούσε πριν την αποτελειώσει.

Αυτή η θυσία τον στιγμάτισε. Σε όλη του τη ζωή κατάφερε να μετατρέψει αυτή την εικόνα της θυσίας σε «ευχαρίστηση». Για να μπορεί να στολίζει τα μαλλιά μας με πέταλα της τύχης και κοχυλάκια της παραλίας μας.

Πέντε χρόνια φέτος. Η μνήμη μου έγινε διαμάντι. Εμείς το μόνο που κάναμε ήταν η δύναμη που βάλαμε για να του κλείσουμε τα μάτια._

«Egalité»: Ομαδική Εικαστική Έκθεση για τη Γαλλία (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η ομαδική έκθεση ζωγραφικής «Egalité» συνεχίζει τον επιτυχημένο Κύκλο Εκθέσεων Τέχνης αφιερωμένο στη Γαλλία.

Ο Κύκλος Εκθέσεων περιλαμβάνει πέντε (5) ομαδικές εικαστικές εκθέσεις με θέματα επηρεασμένα από σημαντικά γεγονότα της Γαλλικής ιστορίας και τα σύμβολά της, που παρουσιάζονται ως εξής:

 

20 Δεκεμβρίου 2018 έως 5 Ιανουαρίου 2019: Bleu Blanc Rouge dArt

8 Ιανουαρίου έως 19 Ιανουαρίου 2019: Marianne

22 – 26 Ιανουαρίου 2019: Liberté

29 Ιανουαρίου – 2 Φεβρουαρίου 2019: Egalité

5 έως 9 Φεβρουαρίου 2019: Fraternité

Οι εκθέσεις έχουν τις αιγίδες του Ελληνο – Γαλλικού Συνδέσμου, των Φίλων του Μουσείου Βορρέ και του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδος.

Σε αυτήν την έκθεση 18 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα επηρεασμένα κι εμπνευσμένα από το ιδεώδες του Γαλλικού Διαφωτισμού, την Ισότητα.

Ο Διαφωτισμός αποτελεί σημαντικό πνευματικό κίνημα, που τοποθετείται στα τέλη του 17ου αιώνα και στις αρχές του 18ου, το οποίο οι ίδιοι οι Γάλλοι Διαφωτιστές αποκάλεσαν «Siècle des lumières», θεωρώντας εαυτούς φωτοδότες.

Ο Διαφωτισμός παρατηρήθηκε αρχικά στη Γαλλία και αργότερα στις άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και έξω απ’ αυτή, προετοιμάζοντας παράλληλα το έδαφος για τη Γαλλική Επανάσταση. Οι διαφωτιστές πρέσβευαν τον ορθολογισμό και την πίστη στην πρόοδο, αξιώνοντας αλλαγές σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, στους πολιτικοκοινωνικούς θεσμούς, την οικονομία, την εκπαίδευση και τη θρησκεία. Τάχθηκαν υπέρ της ατομικής ελευθερίας και εναντίον της τυραννικής διακυβέρνησης και της καταπίεσης που ασκούσε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Βασικός φορέας των νέων ιδεών που έφερε ο Διαφωτισμός ήταν η ανερχόμενη αστική τάξη που μέχρι εκείνη την εποχή παρέμενε αποκλεισμένη από το σύστημα της απολυταρχίας. Ανάμεσα στους σημαντικούς εκφραστές του Διαφωτισμού τοποθετούνται ο Βολταίρος και ο Μοντεσκιέ. Οι Διαφωτιστές Ντενί Ντιντερό, Ζαν λε Ροντ ντ’ Αλαμπέρ και Ζαν Ζακ Ρουσό συγκρότησαν το ιδεολογικό υπόβαθρο του Διαφωτισμού στην Εγκυκλοπαίδεια. Παράλληλα ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ διατύπωσε τη θεωρία του Κοινωνικού Συμβολαίου, προτρέποντας σε μια Ευρώπη που θα υποστήριζε τα δικαιώματα του ανθρώπου.

 

Βασικά χαρακτηριστικά του Διαφωτισμού:

 

  • Η σκέψη και η αμφισβήτηση είναι αρετές
  • Ανεξιθρησκεία
  • Υπάρχει το κίνημα της παιδείας έχουμε μια επιστροφή προς τη μάθηση. Ο άνθρωπος ήταν ανώριμος γιατί ήταν αμόρφωτος λέγεται
  • Οι αριστοκράτες και ο βασιλιάς παύουν να μονοπωλούν την κοινωνική, πολιτική και καλλιτεχνική ζωή
  • Το «καλό» και το «λογικό» γίνονται ισάξια
  • Ελευθερία αντί απολυταρχίας, ισότητα αντί ταξικών διαφορών, επιστήμη αντί δεισιδαιμονιών και προκαταλήψεων, ανεξιθρησκεία αντί δογματισμού
  • Η ελευθερία και η αυτονομία ισχύουν και για τη λογοτεχνία (παύει πλέον να εξυπηρετεί συμφέροντα αριστοκρατών και βασιλέων)
  • Η σοφία και η εξυπνάδα είναι αρετές
  • Η δημοκρατία είναι το ιδανικό πολίτευμα
  • Όλοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν και παραμένουν ίσοι και ελεύθεροι
Τζέη Αθηνά , Moments de liberté, 80x80cm, Λάδια σε καμβά
Eric Cospi, Ο έρωτας είναι ισότητα όχι αντιπαλότητα, 100x70cm, Λάδι σε καμβά
Αρνή Μαίρη, Ισχύς, 50x50cm, Ακρυλικά σε καμβά
Γεωργανά Έλενα, Des femmes mystère, 35x90cm, Ακρυλικά σε καμβά
Γιαζιτζόγλου Κατερίνα, Ισότητα στο όνειρο, 100x70cm, Ακρυλικά σε μουσαμά, 1.000 ευρώ
Ευθυμιάδη Αγγέλα, 80x22x6,5cm, Επιτοίχιο μικτής τεχνικής
Ήβη Γαβριηλίδη, Η εποχή των Ιχθύων, 83x59,50cm

        Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Eric Cospi – Κώστας Schnippering – Μαίρη Αρνή – Έλενα Γεωργανά – Αγγέλα Ευθυμιάδη – Σάββας Μαβίδης – Κατερίνα Γιαζιτζόγλου – Ήβη Γαβριηλίδη – Γεωργία Κοκκίνη – Λίζα Μέρλιν Βασιλάτου -Γιάννης Μότσης – Μάτα Μπίγαλη – Υρώ Ρούση – Ρανιώ Σαρρή – Μαίρη Στεφάνου – Αθηνά Τζέη – Καίτη Τσαβαρή – Σοφία Φωνιαδάκη

Σαρρή Ρανιώ, It doesn't matter, 70x100cm, Ακρυλικά σε καμβά
Μέρλιν Βασιλάτου Λίζα, Elle pense à l Égalité, 65x55cm, Λάδι σε καμβά
Schnippering Κώστας, Πλωτά όνειρα, 61x41cm, Σανγκινα σε χαρτί
Κοκκίνη Γεωργία, Το όνειρο, 60x80cm, Ακρυλικό
Μότσης Γιάννης, Ισότητα, 91x61cm, Ακρυλικά σε καμβά
Στεφάνου Μαίρη, Galactic Symphony, 100x120cm, Ακρυλικό
Μαβίδης Σάββας, Equality, from cave painting to grafitti, 70x50cm, Ακρυλικό σε χαρτόνι
Φωνιαδάκη Σοφία, Απ' τη ρωγμή του χρόνου, 60x80cm

Γενικές Πληροφορίες:

 

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου

email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com

 

Επιμέλεια: Γωγώ Κολυβήρα

Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Επιμέλεια έντυπου υλικού: Ανθή Τσουβαλά

Εγκαίνια:

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2019

Ώρα 17:00 – 21:00

 

Διάρκεια έκθεσης:

29 Ιανουαρίου έως 2 Φεβρουαρίου 2019

 

Facebook link της έκθεσης: https://www.facebook.com/events/215073496036324/

 

ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Πλ. Κολωνακίου 2, 4ος όροφος

Κολωνάκι, Αθήνα

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας:

Τρίτη έως Παρασκευή: 5 – 9μ.μ.

Σάββατο: 12 – 4μ.μ.

                           

Είσοδος Ελέυθερη

Έρση Σωτηροπούλου: Μια ζεστή κουβέντα της συγγραφέως με την Τίνα Πανώριου από την μακρινή, παγωμένη Βαλτική

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Οι μαύρες κηλίδες της οικογενειακής ζωής είναι μέρος αυτού που είμαι. Αν προσπαθήσω να τις απαλύνω θα πάψω να είμαι εγώ»

Η Έρση Σωτηροπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα το 1953 και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία και πολιτιστική ανθρωπολογία στη Φλωρεντία και εργάστηκε ως μορφωτική σύμβουλος στην ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη.

Έχει γράψει ποιήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα. Το βιβλίο της «Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές», τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2000 και με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω». Τιμήθηκε με το Βραβείο «Μεσόγειος» (Prix Mediterranee Etranger 2017) για το βιβλίο της «Τι μένει από τη νύχτα» (γαλλικός τίτλος «Ce qui reste de la nuit«, εκδ. Stock, μετάφραση Gilles Decorvet), ένα βιβλίο που ακολουθεί τον νεαρό Κωνσταντίνο Καβάφη στο Παρίσι του 1897 και μας παρουσιάζει τα εμπόδια που συναντά ο ποιητής στην πορεία προς την προσωπική και ποιητική του ωρίμανση.

Έργα της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά και σουηδικά.

«Οξύ φώς

Κι αυτό το φρικτό σκούξιμο

Υγρό που πέφτει σταγόνα σταγόνα

Τις ατέλειωτες ώρες που ο ορός χύνεται στη φλέβα

Η νύχτα στη μέρα

Αυτό το τρομακτικό πρωινό που

Το νοσοκομείο ξυπνάει

Τα μέλη μουδιασμένα

Κι έξαφνα ο γδούπος

Ποιος μίλησε;

Κανείς».

Σπαρακτικός στίχος που κυριολεκτικά σε «στέλνει». Αφορά τις ώρες που περάσατε δίπλα στη μαμά σας πριν σας αφήσει, έτσι είναι κ Σωτηροπούλου; Και αναρωτιέμαι  Πώς ενώ είμαστε πια μεγάλοι, πως και  δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε,  έστω ελάχιστα, με αυτές τις αναπόφευκτες εν τέλει καταστάσεις ;

Νομίζω ότι όσο μεγαλώνουμε γίνεται πιο δύσκολο. Όταν είσαι νέος, ο θάνατος, ίσως επειδή βρίσκεται τόσο μακριά, έχει σχεδόν μια «φυσικότητα» με την έννοια ότι αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιοι ζουν, κάποιοι πεθαίνουν, είναι μέσα στο πρόγραμμα. Φυσικά και στη νεανική ηλικία, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου αποτελεί ένα τρομακτικό πλήγμα, όμως αυτό το πλήγμα σιγά σιγά κάποια στιγμή επουλώνεται. Όταν είσαι μεγάλος η απώλεια δεν έχει τέλος.

Έχω την αίσθηση ότι  η ασθένεια και η απώλεια της μητέρας είναι περισσότερο σκληρή όταν η κόρη δεν είναι πια παιδί, έφηβη, νέα. Τι αισθανθήκατε εσείς;

Ονειρευόμαστε, καμιά φορά ευχόμαστε τον θάνατο τον γονιών μας. Η ορφάνια είναι ένα σημαντικό βήμα προς την ενηλικίωση, ένα άνοιγμα στον μεγάλο άγνωστο κόσμο. Αλλά όταν αυτό συμβαίνει αργότερα, για ποια ενηλικίωση πια μιλάμε;

Γράψατε τα ποιήματα αυτά τα συγκλονιστικά, σε ένα ταξίδι σας στην Αρκτική; Πως προέκυψε αυτό; Τόσο συναίσθημα σε μια παγωμένη διαδρομή; Πως βγήκε;

Το ταξίδι είχε προγραμματιστεί από καιρό πριν. Εκείνο το καλοκαίρι με την ασθένεια της μητέρας μου αμφέβαλλα αν θα μπορούσα να το πραγματοποιήσω. Έπειτα η μητέρα μου πέθανε και σε μια βδομάδα έφυγα για την Αρκτική. Έζησα το πένθος στους παγετώνες. Είναι ένα τοπίο υψηλής συγκίνησης.

Το βιβλίο «Άνθρωπος στη Θάλασσα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Στο τέλος του βιβλίου σας ευχαριστείτε το ίδρυμα «Baltic Centre for Writers and Translators» για την φιλοξενία αλλά και το δώρο της σιωπής. Χρειάζεστε ίσως  περισσότερη ηρεμία εσείς για να γράφετε;

Ναι, νιώθω αυτή την ανάγκη για ησυχία και σιωπή που γίνεται ολοένα πιο έντονη. Τώρα που σας γράφω βρίσκομαι στη Βαλτική.

Αν και ακούγεται λίγο αντιπαθητική ως ερώτηση: πως ήταν η μαμά σας ως νέα; Γλυκιά, δοτική ,απαιτητική;

Δεν θα έλεγα, ότι ήταν γλυκιά, ούτε ιδιαίτερα τρυφερή. Ήταν έξυπνη, δηκτική, με μια δική της αίσθηση του χιούμορ.  Δεν ήταν εύκολη μητέρα, ούτε μπορούσες να την ξεγελάσεις.

Όταν ο γονιός περάσει στην αντιπέρα όχθη, το παιδί ωραιοποιεί κάποιες καταστάσεις του παρελθόντος, τις  λειαίνει; Από ανάγκη δική του;

Δεν ωραιοποιώ τίποτα. Οι μαύρες κηλίδες της οικογενειακής ζωής είναι μέρος αυτού που είμαι. Αν προσπαθήσω να τις απαλύνω θα πάψω να είμαι εγώ.

Βιβλία  σας κυκλοφορούν  σε χώρες πολλές. Ωραία δεν είναι αυτή η αίσθηση: μια Σουηδέζα ή μια Τουρκάλα να διαβάζει για την δική σας μητέρα μέσα σε ένα τρένο  και να ταυτίζεται, να συγκινείται;

Είναι ωραίο κι αυτό συμβαίνει γιατί το έργο δεν ταυτίζεται με τον δημιουργό του. Ξέρω ότι κάθε βιβλίο μου όταν εκδοθεί μοιάζει να αποσπάται από μένα και να συνεχίζει μόνο του τη δική του πορεία, για να συναντήσει ανθρώπους τελείως διαφορετικούς που πιθανόν να τους συγκινήσει.