fbpx

Έφυγε και η Μαριάννα Τόλη

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Πάλεψε γενναία μέχρι την τελευταία στιγμή η Μαριάννα Τόλη, αλλά δεν τα κατάφερε να νικήσει το τέρας.

Η μάχη με την επάρατο ήταν μακροχρόνια για την ταλαντούχα  ηθοποιό και τραγουδίστρια, που αναπαύτηκε.

Την είδηση του θανάτου της Μαριάννας Τόλη έκανε γνωστή στο λογαριασμό της στο Facebook από τη σελίδα της η Σεμίνα Διγενή με την οποία συνδεόταν με στενή φιλία.

Σπαραξικάρδιο το αντίο της Σεμίνας Διγενή στην πολύτιμη φίλη της:

«‘Έφυγε ένα σπάνιο πλάσμα. Από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Η πολύτιμη φίλη μου.

Η χαρούμενη γειτόνισσά μου. Η έντιμη και υποδειγματική συνεργάτης επί χρόνια. Η πιο τρυφερή, η πιο ειλικρινής, η πιο αισιόδοξη, η πιο ευγενική κι η πιο γενναιόδωρη.

Η αγαπημένη μου Μαριάνα Τόλη ταξιδεύει στους υπέροχους παραδείσους, που ονειρευόταν και που μετέφερε ολοζώντανους στα παραμύθια που ανέβαζε στη σκηνή. 

Αυτή τη φορά η «Πεντάμορφη» δεν τα κατάφερε με το «Τέρας»…
Καληνύχτα αγάπη μου, θα σ αγαπάω και θα σε σκέφτομαι πάντα».

 

Η Μαριάννα Τόλη σπούδασε ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι στην Αμερική και κλασικό και μοντέρνο χορό στο Λονδίνο. Στην Ελλάδα ακολούθησε κλασικό τραγούδι και τέλειωσε τη δραματική σχολή του Εθνικού, ενώ άρχισε την καριέρα της συμμετέχοντας στη «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο.

Είχε αρκετές δισκογραφικές επιτυχίες, ενώ το 1977 πήρε μέρος στη Γιουροβίζιον με το «Μάθημα Σολφέζ» του Γιώργου Χατζηνάσιου. Έπαιξε σε πολλά μιούζικαλ, όπως στα «Άννυ», «Ίρμα», «Σικάγο», υπήρξε δε η αντικαταστάτρια της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο «Εβίτα». Επίσης πρωταγωνίστησε στις ταινίες «Γλυκιά ζωή» του Μιχάλη Κακογιάννη και «Ρόδινα ακρογιάλια» του Ευθύμιου Χατζή.

Την περίοδο 2001-2003 ήταν διευθύντρια στο Παιδικό Στέκι του Εθνικού, ενώ το 2005 πρωταγωνίστησε σε παγκόσμια πρώτη στο έργο του Τενεσί Γουίλιαμς «Η κυρία Στόουν». Επίσης, για τρία χρόνια είχε εκπομπή στη ΝΕΤ με τίτλο «Μουσικές Μεταμφιέσεις». Επιπλέον, είχε μεταφράσει βιβλία και είχε γράψει αμέτρητους στίχους για τα παιδικά έργα που είχε ανεβάσει.

«Tα 12 καλύτερα τραγούδια του 2018 για το Intownpost.com», γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Μία ακόμα χρονιά οδεύει προς τη λήξη της και όπως πολύ καλά φαντάζεστε, εδώ στο InTownPost πρόκειται να την “αποχαιρετήσουμε” όπως της πρέπει, πάντα με τον δικό μας, ξεχωριστό τρόπο.

Όταν κλήθηκα λοιπόν να δώσω “σάρκα και οστά” σε αυτή τη mini μουσική ανασκόπηση, πολλά ήταν αυτά που πέρασαν από το μυαλό μου. 

Πως μπορείς να συμπεριλάβεις με τόσο συνοπτικό τρόπο όλα όσα σε συνεπήραν μουσικά τη χρονιά που πέρασε; 

Το 2018 ήταν ένα δυνατό έτος, για πολλούς και αναρίθμητους λόγους.

Και όπως συνηθίζεται κάθε χρόνο, πολλές ήταν και οι μουσικές τρικυμίες που ξέσπασαν.

Συγκεκριμένα…

Στις 10 Ιανουαρίου του 2018, ο κιθαρίστας του γνωστού metal συγκροτήματος Motorhead, Eddie Clarke, φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών.

Ο θάνατος του Clarke θα σηματοδοτήσει το «τέλος εποχής» για το εν λόγω σχήμα, καθώς ο ίδιος αποτελούσε, μεταξύ άλλων, τον τελευταίο εναπομείναντα στη ζωή, από την αρχική σύνθεση των Motorhead.

Πέντε μέρες αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Ιανουαρίου 2018, η γνωστή μουσικός και frontwoman του συγκροτήματος Cranberries, Dolores ORiordan, αφήνει απρόσμενα την τελευταία της πνοή σε ηλικία 46 ετών. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που έκαναν λόγο για ψυχολογικά προβλήματα, εξαρτήσεις, αλλά και ψυχική αστάθεια της τραγουδίστριας, θέσεις οι οποίες, εν τέλει, δυστυχώς επαληθεύτηκαν με τον πιο πικρό τρόπο.

Τρεις μήνες μετά, το μουσικό στερέωμα αποχαιρετά ακόμη έναν αξιόλογο μουσικό παραγωγό, γνωστό όχι μόνο για τους “ηλεκτρονικούς” του ήχους, αλλά και για την ευρηματικότητά του. Στις 20 Απριλίου 2018 ο dj Tim Bergling, ευρύτερα γνωστός στο κοινό με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Avicii, φεύγει απροσδόκητα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 28 χρονών.

Στις 22 Ιουνίου 2018, το μουσικό κοινό κλονίζεται από έναν ακόμη θάνατο. Ο Vinnie Paul Abbott, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Pantera, αλλά και ένας εκ των καλύτερων metal drummers παγκοσμίως βρίσκεται νεκρός στην ηλικία των 54 ετών. Τα αίτια για τον θάνατό του παραμένουν άγνωστα μέχρι σήμερα.

Μέσα στη χρονιά που πέρασε, μετρήθηκαν κι άλλες, ηχηρές «απουσίες», με ονόματα όπως Jill Janus, Aretha Franklin, Ed King, Charles Aznavour, Tony Joe White.

Και παρότι η χρονιά σημαδεύτηκε με πολλά μη αναστρέψιμα “αντίο”, πολλοί ήταν και αυτοί που έβαλαν το δικό τους “λιθαράκι”, ώστε ο μουσικός κόσμος του 2018 να γίνει λίγο καλύτερος.

Eddie Clarke
Dolores O' Rordan
Avicii
Vinnie Paul Abbott
Aretha Franklin
Charles Aznavour

Δίσκοι,  εξώφυλλα,   videoclips

Αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί από μουσικά νέα και απρόσμενα entries στα charts. Σ’ ένα από αυτά συγκαταλέγεται και η δυναμική επιστροφή των Within Temptation, έπειτα από 4 χρόνια «σιωπής», όπου μόνο απαρατήρητη δεν μπορούσε να περάσει.

Αν και η πρώτη, μικρή «γεύση» από το επερχόμενο άλμπουμ τους «The Reckoning» δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τον παλιό, γνώριμο εαυτό τους, υπήρξαν και κομμάτια τους που δεν μας απογοήτευσαν ούτε στο ελάχιστο…

Ακόμη ένα κομμάτι που έκανε «πάταγο» το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν και αυτό…

συνοδευόμενο με το περιβόητο «Kiki challenge»! Να σημειωθεί ότι παρόλο που το συγκεκριμένο κομμάτι συγκαταλέγεται άνετα στα πιο εμπορικά κομμάτια του έτους, δεν μπορούμε να πούμε με την αντίστοιχη άνεση πως βρίσκεται ψηλά στα δικά μας αγαπημένα.

Κατά τα άλλα, το μουσικό «τοπίο» δεν άλλαξε άρδην σε σχέση με πέρσι, ωστόσο, «πρωταγωνιστές» υπήρξαν, μεταξύ άλλων, κάποιες alternative καλλιτεχνικές υπάρξεις, αλλά και νεότεροι «υπηρέτες» της R&B.

Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν, στο InTownPost συγκεντρώσαμε και σας παρουσιάζουμε το δικό μας «Top 12», γεμάτο από κομμάτια που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2018 τα αγαπήσαμε και ξεχώρισαν με κάθε δυνατό τρόπο.

1η Ιανουαρίου  –  31 Δεκεμβρίου 2018

Lana Del Ray – Venice Bitch

 

Η ξεχωριστή ύπαρξη ονόματι Lana Del Ray δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από μία τέτοια λίστα. Και μπορεί πριν από κάποια χρόνια, ο κόσμος να μην ήταν έτοιμος για ένα σχεδόν 10λεπτο τραγούδι από την καλλιτέχνη, ωστόσο, από τη στιγμή που η ίδια πέρασε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2010 δημιουργώντας μιας δικιά της, ξεχωριστή περσόνας, το εν λόγω κομμάτι θα μπορούσε να πει κανείς ότι έρχεται σε μία φάση πλήρους συνειδητοποίησης.

Η φετινή της μουσική προσπάθεια ανταμείφθηκε από τους κριτικούς, όπου διέκριναν το διαφορετικό του ήχου, τις παραμορφωμένες κιθάρες, τα «θορυβώδη» φωνητικά, αλλά τον έντονο πειραματισμό καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού. Ακούστε το…

Thom YorkeSuspirium

 

Έπειτα από το επιτυχημένο, όπως όλα δείχνουν, εγχείρημα για solo καριέρα, ο τέως frontman των Radiohead, Thom Yorke, εισήλθε στον «πλανήτη» των soundtracks, δημιουργώντας μουσική για την επερχόμενη «Suspiria» του Luca Guadagnino.

Η μοναχική αυτή μπαλάντα, αποτελούμενη μόνο από το παίξιμο ενός πιάνου και από την «ψυχή» μίας μπάντας της οποίας η μουσική συντέλεσε στην ουσία τεράστιων κινηματογραφικών ήχων, μοιάζει να είναι το τέλειο κομμάτι για «συντροφιά» του προαναφερθέντος κινηματογραφικού εγχειρήματος.

Troye Sivan – My, my, my

 

Η αγάπη συνοψίζεται σε τρεις λέξεις – στις ίδιες τρεις λέξεις, στην πραγματικότητα.

Ο απλός θαυμασμός που εκφράζεται με νεανικό πάθος από τον Troye Sivan στο «My, my, my» διαφαίνεται τόσο καθαρός αλλά και τόσο μεταδοτικός, που σε αυτό το κομμάτι δεν χρειάζονται συστάσεις, ούτε καν για τον τίτλο.

   Calvin Harris ft. Dua Lipa:     One Kiss

 

Ένα από τα πιο αγαπημένα, καλοκαιρινά, φετινά κομμάτια που σίγουρα πρωταγωνίστησε σε κάθε βραδινό προορισμό μας.

Παρότι το συγκεκριμένο δεν ξεφεύγει και πολύ από το ύφος που έχουμε συνηθίσει από τη Dua Lipa, μας αρέσει αρκετά και σίγουρα μας ταξιδεύει σε σκέψεις ανάλαφρης καθημερινότητας, ξεγνοιασιάς, αλλά και ηρεμίας.

Αυτή τη φορά, η συμμετοχή του Calvin Harris είναι εκείνη που κάνει τη διαφορά και οδηγεί το κομμάτι λίγο παραπέρα.

Khalid – Better

 

Καλώς ή κακώς, η R&B φέτος μονοπωλεί κάθε ενδιαφέρον, έτσι, η παρουσία της είναι σαφώς έντονη και στη δική μας λίστα. Τα κομμάτια αυτού του στυλ που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2018 ήταν πολλά, με αρκετά να μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους.

Ωστόσο, ο αντισυμβατικός Khalid με το «Better», φαίνεται να έκανε τη διαφορά, συνδυάζοντας άρτια την R&B με την παλιά και αγαπημένη slow εκδοχή της.

Post Malone – Better Now

 

Άκρως χορευτική και δυναμική, η συγκεκριμένη R&B επιτυχία αγαπήθηκε και τραγουδήθηκε αρκετά το καλοκαίρι που μας πέρασε.

Το «Better Now» στάθηκε αυτόνομα, από τη “φτιάξη” του, πολύ ψηλά σε όλα τα παγκόσμια charts, με τον Post Malone να δείχνει για ακόμα μια φορά πόσα μπορεί να δώσει στο συγκεκριμένο μουσικό χώρο.

Clean Bandit ft. Demi Lovato: Solo

 

 

Κομμάτι που ακούς ξανά και ξανά!

Παρά το κάπως απαισιόδοξο μήνυμα των στίχων, ο ρυθμός του είναι υπέροχος και η φωνή της Demi Lovato σίγουρα χαρίζει στο εν λόγω κομμάτι κάτι το διαφορετικό.

         Maroon 5 ft. Cardi B:           Girls like you

 

 

Το γνώριμο και αγαπημένο στυλ των Maroon 5 επέστρεψε για τα καλά φέτος, με ένα πολύ γλυκό κομμάτι.

Ο Adam Levine και η μελωδική φωνή του στάθηκαν για ακόμα μία φορά άξιοι των περιστάσεων και δεν μας απογοήτευσαν…

Marshmello ft. Anne Marie: Friends

 

 

Στα σύνορα της R&B και με έντονο φλερτάρισμα στην pop, το παιχνιδιάρικο «Friends» κυκλοφόρησε στην αρχή αυτού του χρόνου και ξεσήκωσε κάθε fan της φρεσκοφερμένης στη μουσική σκηνή, Anne Marie (και όχι μόνο).

Jax Jones ft. Ina Wroldsen: Breathe

 

Dance, ξεσηκωτικό και πολλά υποσχόμενο… Κάπως έτσι μας παρουσιάστηκε το συγκεκριμένο κομμάτι και τελικά, δεν μας απογοήτευσε!

Το δυνατό beat του κομματιού, σε συνδυασμό με τα υπέροχα φωνητικά της Ina δημιούργησαν έναν εξαιρετικό συνδυασμό, «στέλνοντας» μονομιάς το συγκεκριμένο hit στις κορυφές των charts.

  Florence and the Machine:     Big God

 

Σίγουρα ένα κομμάτι που δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα μας. Το Big God μάς επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά το μεγαλείο των Florence and the Machine.

Η 11ετής τους παρουσία στο χώρο άλλωστε, το προσυπογράφει. Ήχος διαφορετικός, στίχοι ξεχωριστοί… κι όλα αυτά συνοδευμένα από την μεταξένια φωνή της Florence Welch!

Lady Gaga & Bradley Cooper: Shallow (A Star Is Born)

Στην πρώτη θέση του “Top 12” βρίσκεται φυσικά η μεγάλη φετινή επιτυχία «Shallow», ερμηνευμένη από τους Lady Gaga και Bradley Cooper.

Ένα κομμάτι υπέροχο από κάθε οπτική, «φορτωμένο» με συναισθήματα.

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Lady Gaga και η επιστροφή του Bradley Cooper στη μεγάλη οθόνη, εκτός ενός άρτιου κινηματογραφικού αποτελέσματος, χάρισαν στο κοινό και μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές (και όχι μόνο) επιτυχίες για το 2018. Οι ερμηνείες, οι φωνές, αλλά και η «χημεία» μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών «χτύπησαν κόκκινο», συνεπαίρνοντας ακόμη και τον πιο απαιτητικό.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν κατέκτησε μόνο την πρωτιά σε αρκετά charts, πολύ πριν κυκλοφορήσει η ίδια η ταινία, αλλά και τις καρδιές πολλών ανθρώπων, κάνοντας αίσθηση ακόμα και σε εκείνους που δεν προτιμούν αυτό το είδος μουσικής!

Απλά μπράβο τους.

Όσο για τα υπόλοιπα;

Ραντεβού… του χρόνου!

Φιλιά,

Μαρκέλλα

«Γράμμα στον Άγιο Βασίλη», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Αν έστω και ένα παιδί σε κάποια άκρη του κόσμου πεθαίνει από την πείνα ή από τον πόλεμο, τότε ο πολιτισμός μας έχει αποτύχει οικτρά» .

Το  παραπάνω απόφθεγμα  του Νίκου Καζαντζάκη  μου θύμισε ο εντεκάχρονος Ιάσωνας και οι φίλοι του που βρεθήκαμε τις προάλλες.

Ο Ιάσωνας είναι ένα γειτονόπουλο με υψηλό δείχτη νοημοσύνης σκυμμένο πάντα στα βιβλία, όχι μόνο του σχολείου, και όσοι τον συναναστρέφονται κάτι έχουν να διδαχθούν από αυτόν, ιδιαίτερα η μεγάλοι.

Με είχε καλέσει να μιλήσουμε για ένα σοβαρό θέμα. Πριν αρχίσει ο διάλογος παρακολούθησα την ανάλυση της ρήσης του Κρήτα διανοητή που έκανε στους φίλους του.

Σίγουρα μας βαραίνει η ευθύνη , όταν πεθαίνει κάπου στον κόσμο ένας συνομίληκός μας  , γιατί δεν κάνουμε τίποτα για να τον κρατήσουμε ζωντανό. Και αφήνουν πάρα  πολλά παιδιά  την τελευταία τους πνοή καθημερινά στις εμπόλεμες ζώνες . Ενώ περίπου 85.000 παιδιά κάτω των πέντε χρονών πέθαναν από ασιτία στην Υεμένη , σύμφωνα  με την οργάνωση Save the Children  και, και, και  …

Έμεινα άναυδη. Πλήρως ενημερωμένος ο Ιάσωνας με έφερε προ των ευθυνών μου και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην παράκλησή του να γράψω ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη να βοηθήσει, γιατί έχει μια καρδιά που μπορεί να καταλάβει.

«Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πάντα συμβουλές. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζονται είναι ένα χέρι για να κρατηθούν, ένα αυτί να τους ακούσει και μια καρδιά που να μπορεί να τους καταλάβει!» πρόσθεσε ο Ιάσωνας φέρνοντας στην εκλεκτή ομήγυρη το παρακάτω απόσπασμα από το «Μικρό Πρίγκιπα»  του Ο Αντουάν ντε Σαιντ-ΕξυπερύΕξυπερί ένα από τα σπουδαιότερα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

«Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια» ήταν η δική μου απάντηση με μια φράση δανεισμένη από το Μικρό Πρίγκηπα.

Έχω πολλά χρόνια να στείλω γράμμα στον Άγιο Βασίλη, αλλά δεν σας κρύβω ότι κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς κάθομαι μετά το τραπέζι στο τζάκι, που το αφήνω σβηστό για να περάσει ο Άγιος Βασίλης.

Στρώθηκα, λοιπόν,  και έγραψα:

 

«Καλέ μου Άγιε Βασίλη

Χίλια συγγνώμη που σε ενοχλώ κι εγώ, αλλά σου γράφω με την προτροπή μιας ομάδας αγοριών, που ονειρεύονται να αλλάξουν τον κόσμο.

Στο εργαστήριο σου, που όλο το χρόνο δουλεύεις πυρετωδώς για τα παιχνίδια των παιδιών, κράτησε ένα μεγάλο χώρο για να συγκεντρώσεις τρόφιμα μακράς διάρκειας, για τα παιδιά της Αφρικής και για όλα τα παιδιά του κόσμου που υποφέρουν από την πείνα.

Κάνε το θαύμα σου να υπάρχει νερό στις υποβαθμισμένες περιοχές του τρίτου κόσμου και μην ξεχνάς να περνάς από εκεί.

Φώτισε τους ισχυρούς της γης να σταματήσουν τους πολέμους και να στηρίξουν τα παιδιά που δεν έχουν την τύχη να ζουν σ’ ένα κόσμο ειρηνικό και δίκαιο.

Δώσε υγεία στα παιδιά της Αφρικής, που 33.000 χάνουν καθημερινά  τη ζωή τους από ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί.

Μαλάκωσε τις καρδιές αυτών που κυβερνούν τις πολιτισμένες χώρες να κάνουν στην άκρη τα διάφορα οικονομικά συμφέροντα, να σταματήσουν τις κοινωνικές αναταραχές, να αποτινάξουν την  αδιαφορία τους, ώστε να στηρίξουν τις χώρες που πλήττονται από την πείνα και τις ασθένειες.

Και την παγκόσμια κοινότητα να αντιδράσει για να μην συνεχιστεί αυτή η καταστροφή.

Σε ευχαριστώ πολύ καλέ μου Άγιε Βασίλη»

 

Μακάρι να κάλυψα τον Ιάσωνα σκέφθηκα.

Αφήνω πίσω μου την όμορφη  παρέα και επιστρέφω σπίτι ακούγοντας παιδιά με ένα στόμα να απαγγέλουν το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου:

«Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ».

Δάκρυσα  και σκέφθηκα το γνωμικό του Αμερικανού  γιατρού John Andrew Holmes:

«Μια καλή άσκηση για την καρδιά είναι να σκύψεις και να βοηθήσεις κάποιον να σηκωθεί».

Ίσως καλύτερα τα λέει η φιλάνθρωπος καλόγρια Μητέρα Τερέζα:

«Και εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε πως αυτό που κάνουμε είναι σταγόνα στον ωκεανό. Αλλά ο ωκεανός θα ήταν μικρότερος αν έλειπε αυτή η σταγόνα…»

Χάρης Μητσιόπουλος: Σχεδιάζοντας της Ελεύθερη Αίσθηση», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Προεόρτια Πρωτοχρονιάς. Ξέρω ότι πολλούς από σας, αυτές οι μέρες σας θλίβουν. Εμένα σίγουρα. Που θα ξεπεζέψω για λίγες ώρες χαράς; Λίγα μέτρα κοντά στο σπίτι μου. Ο σχεδιαστής μόδας Χάρης Μητσιόπουλος @Harris Mitsiopoulos Atelier, ετοιμάζει το καινούριο του ατελιέ στο Κουκάκι. Μέσα σε εκκεντρικά ρούχα, να τα δοκιμάζω και να υποδύομαι ρόλους, τυλιγμένη μέσα τους, ενώ ο υπολογιστής παίζει κλασική τζαζ και έχω τσούξει και κανα δύο ουισκάκια, καθώς ο Χάρης γεμίζει αφειδώς το ποτήρι μου.

Τον ρωτάω γιατί άφησε το Κολωνάκι και ήρθε στη γενέθλια γειτονιά του: «Για αλλαγή, το βαρέθηκα το Κολωνάκι και έχει γεράσει και λίγο, για το πιο εναλλακτικό ρούχο. Το ατελιέ είναι λίγο ξεπερασμένο, τουλάχιστον για μένα και για κάτι ξεχωριστό που ζητάω, εδώ μπορώ να το φτιάξω. Άλλωστε το Κουκάκι είναι μια περιοχή που ανεβαίνει, έχει τουρισμό μεσαίας κατηγορίας και πρέπει να υπάρχει ένας χώρος με κάτι διαφορετικό».

Πρεσβευτής της αίσθησης της ελευθερίας μέσα από το ρούχο, ο Χάρης Μητσιόπουλος, την περσινή σεζόν, άνοιξη – καλοκαίρι, παρουσίασε τη νυφική συλλογή feel free, με αντισυμβατικές νύφες. Minimal γραμμές, ζιπ-κιλότ, αθλητικά παπούτσια για τις γυναίκες που θέλουν να είναι κάτι το διαφορετικό τη μέρα εκείνη, χωρίς να είναι δήθεν. 

Τι είναι δήθεν για κείνον; «Να είσαι κάτι άλλο απ αυτό που στην ουσία είσαι. Απλά τυχαίνει στο γάμο να γίνονται πολύ και περισσότερο δήθεν απ το επιτρεπτό».

Αν και για λίγο καιρό είχε αφήσει το χώρο του νυφικού, το come back, είχε έναν διαφορετικό αέρα. «Μου άρεσε σαν έννοια, όπως το χα στο μυαλό μου. Να βγεις απ τον κλοιό, ειδικά στο νυφικό, μα και γενικότερα στο ρούχο. Ήθελα να πάω κόντρα σ αυτό που γίνεται». Το δέχονται όμως οι Ελληνίδες το feel free ένδυμα; «Ναι. Όχι πολλές αλλά μεγαλώνει το ποσοστό, εκσυγχρονίζεται λίγο η κατάσταση. Θες λίγο η κρίση που τις φέρνει στην πραγματικότητα; Και αν τύχουν σε 2-3 ανθρώπους που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και θα τους πουν τη γνώμη τους, χωρίς να θέλουν απαραίτητα να τους πλασάρουν ένα ρούχο, μπορεί να βρουν αυτό που τους ταιριάζει»

Χειμώνας γαρ και η μασαμπούκα απαραίτητη για μένα – το καλοκαίρι χάνω τα 3 ως 5 περιττά κιλά – τον ρωτώ τι πρέπει να βάλω για να τα κρύψω και να φαίνομαι ωραία: «Μπορείς να είσαι ωραία, έτσι όπως είσαι, αν θες να το κρύψεις, τυλίξου μ ένα σεντόνι. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που είναι. Το να μην τονίσεις κάτι το καταλαβαίνω, το να προσπαθείς να το κρύψεις δεν μ αρέσει. Απ τη φάτσα φαίνεται ο άνθρωπος, αν νοιώθει ωραία ή όχι. Αν αισθάνεσαι όμορφα είσαι η καλύτερη, δε πα να φοράς ότι θες»

Και αφού έκατσα με τις ώρες, δοκίμασα σχεδόν τη μισή χειμερινή κολεξιόν, το φχαριστήθηκα τρελά, το μάτι μου ευφράνθηκε τον αντικατοπτρισμό μου, φορώντας το υπέροχο μαύρο του θεράποντα της αισθητικής.

Τέλος όταν τον ρωτώ τι θα φορέσουν οι κυράδες, τη βραδιά της Πρωτοχρονιάς, χωρίς καμιά κόμπλα μου απαντά: «Σίγουρα κόκκινο βρακί, για τα άλλα δεν ξέρω»

Κορίτσια διαψεύστε την εφήμερη δόξα της «φωταγωγημένης» πρόκλησης στον Santa, εκείνη τη βραδιά. Από αισθητική και «ηθική» καλλιεργήστε και κείνον τον Βασιλάκη απ την Καισαρεία.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Το intownpost προτείνει τα 12 Ημερολόγια για το 2019

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

Μετρώντας το καινούριο χρόνο, που είθε να είναι, ο πιο ανέφελος, ο πιο αισιόδοξος, ο πιο ανάλαφρος της ζωής μας.

The old fashioned way, με ημερολόγια κλασσικά, ποιητικά, ταξιδιάρικα, αστεία, καλότυχα, παλιομοδίτικα, υστερικά όχι για να μετράμε τον χρόνο, αλλά να σημειώνουμε πάνω στον χρόνο.  

Ευχές για μια υπέροχη χρονιά!!!

«Κυρ 2019:

Τα Μνημόνια φύγανε… τα Νταούλια έρχονται»

  • Σελίδες: 126
  • Τιμή: € 16.60
  • Εκδόσεις: Διόπτρα

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά.

-Γαμώτο! Η γενιά μας έπεσε στην περίοδο που η Ελλάδα ξαποσταίνει…

Επειδή είναι η όγδοη φορά που με ληστεύουν σκέφτηκα να κάνω μια δημοσκόπηση στους διαρρήκτες.

«Εσείς τι θα ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές;» (Κυρ)

Ημερολόγιο 2019:

«Μάνος Ελευθερίου»

  • Σελίδες: 264
  • Τιμή: €15,50
  • Εκδόσεις: Μεταίχμιο

«Πώς το ’φεραν η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή…»

Ένα ημερολόγιο αφιερωμένο στον δημιουργό Μάνο Ελευθερίου, στο οποίο περιλαμβάνονται ανέκδοτοι στίχοι του και κείμενά του, σπάνιες φωτογραφίες του, πολλές από τις οποίες δημοσιεύονται για πρώτη φορά, χειρόγραφα, και σπαράγματα του έργου του, τόσο του πεζογραφικού όσο και του στιχουργικού.

Στις σελίδες του ζωντανεύουν χαρακτηριστικά στιγμιότυπα μιας θρυλικής πορείας της οποίας το αποτύπωμα στον χρόνο θα μείνει για την άλλη τη γενιά…

Το ημερολόγιο περιλαμβάνει επίσης qr codes για να ακούσει ο αναγνώστης τον Μάνο Ελευθερίου να διαβάζει ποιήματα και πεζά του, καθώς και για να παρακολουθήσει όλη τη βραδιά του Μαρτίου 2018, στον Πολυχώρο Μεταίχμιο, όπου έγιναν απαγγελίες έργων του από φίλους του (μεταξύ άλλων από τους Λίνα Νικολακοπούλου, Μιχάλη Γκανά, Όλια Λαζαρίδου, Γιώργο Ανδρέου, Ηλία Ανδριόπουλο, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα) και ερμήνευσε τραγούδια του το συγκρότημα Σουαρέ.

«Ημερολόγιο 2019:

  «Πάολο Κοέλιο»

  • Σελίδες: 256
  • Τιμή: € 13
  • Εκδόσεις: Οίκος Α. Α. Λιβάνη

Η ενέργεια της Γης χρειάζεται ανανέωση. Οι νέες ιδέες απαιτούν χώρο. Το σώμα και η ψυχή έχουν ανάγκη από νέες προκλήσεις. Το μέλλον έχει μετατραπεί σε παρόν κι όλα τα όνειρα, εκτός απ’ όσα εμπεριέχουν προκαταλήψεις, θα έχουν τη δυνατότητα να εκδηλωθούν. (από το «Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός»)

Ημερολόγιο 2019:

«Τα Παιδία Λέγει»

  • Εικονογράφος: Γρίβα Ελένη
  • Σελίδες :224
  • Τιμή: € 7,19
  • Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Μαμάδες και μπαμπάδες, θείες και θείοι, γιαγιάδες και παππούδες, αυτό το ημερολόγιο το φτιάξατε εσείς.

Χάρη στην αγάπη και τη φροντίδα σας, συγκεντρώσαμε εδώ αυθεντικά λογάκια των παιδιών μας που θα φωτίζουν τις ημέρες της νέας χρονιάς. Τα κείμενα του ημερολογίου συντάχθηκαν σε συνεργασία με το site Infokids.gr.

 

Ημερολόγιο 2019:

«Ο Μικρός Πρίγκιπας»

  • Σελίδες: 424
  • Τιμή: € 11
  • Εκδόσεις: Πατάκης

Για όλους τους θαυμαστές

του πιο αγαπημένου λογοτεχνικού ήρωα.

Με εικόνες από την ταινία «Ο Μικρός Πρίγκιπας» (σε συνεργασία με το Ίδρυμα Σαιντ Εξυπερύ), καθώς και χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το αγαπημένο βιβλίο μικρών και μεγάλων, σε ελληνικά, γαλλικά και αγγλικά

Ημερολόγιο 2019:

«365 Ημέρες Ευτυχίας»

  • Σελίδες: 384
  • Τιμή: € 12,50
  • Εκδόσεις: Ωκεανός

Στο χρηστικό αυτό ημερολόγιο, θα βρείτε ρήσεις και σκέψεις μεγάλων προσωπικοτήτων όπως του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη του Επίκτητου, του Βενιαμίν Φραγκλίνου, του Πασκάλ

Ημερολόγια 2019:

«Κρεμαστά Καλλιτεχνικά»

 

 

Τιμή: € 3,25

Εκδόσεις: Glykoriza

Ημερολόγιο 2019:

«Ο Τοίχος Είχε τη Δική του Υστερία…»

  • Συλλογικό
  • Σελίδες: 128
  • Τιμή: € 7,36
  • Εκδόσεις: Καστανιώτη

«…Κι ο χρόνος έχει δεκαεννιά»

Όχι άλλα μούσια: στις σχέσεις, στη δουλειά, στην ψυχαγωγία, στο παιχνίδι, στην πολιτική, στις αγορές στον καθρέφτη, στη μάπα»

Μετά τιμής

οι άντμινζ

Ημερολόγιο 2019:

«Καλοτυχίας»

  • Σελίδες: 65
  • Τιμή: € 12
  • Εκδόσεις: Μύρτος 

και Δώρο ένα Γούρι για Καλή Χρονιά»

Θέλετε να αλλάξετε τη ζωή σας προς το καλύτερο;

Θέλετε να προσελκύσετε την καλή σας τύχη;

Να νιώθετε αισιόδοξοι, να βελτιώσετε τις σχέσεις σας, να έρθει ο πλούτος κοντά σας, να κατακτήσετε δύναμη, να κερδίσετε, να απολαύσετε, να ξεκινήσετε το νέο κεφάλαιο της ζωής σας με τίτλο «2019» από μια νέα καθαρή σελίδα;
Αν λοιπόν τα θέλετε όλα αυτά, αν επιθυμείτε να μάθετε τους βασικούς κανόνες του παιχνιδιού της ζωής, την απέραντη ομορφιά που δεν έχετε ανακαλύψει, τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν κρυμμένες μέσα σας, το Ημερολόγιο Καλοτυχίας του 2019 είναι αυτό που ψάχνετε.

Στις σελίδες του θα διαβάσετε μικρά μυστικά, που θα σας οδηγήσουν βήμα βήμα να ενεργοποιήσετε θετικά τη ζωή σας και να βελτιώσετε σημαντικούς τομείς της.

 

Ημερολόγιο 2019:

«Ποίηση: Η γενιά του ‘70»

  • Σελίδες: 65
  • Τιμή: € 12
  • Εκδόσεις: Γκοβόστη

Και πιο συγκεκριμένα η ποίηση της γενιάς του ’70, καθώς παραφράζοντας ελαφρώς τον Νοβάλις, η ποίηση λατρεύει και γιατρεύει τις πληγές που άνοιξε ο χρόνος που πέρασε. Έλληνες ποιητές δίπλα από τις εβδομάδες του έτους, εισαγωγή της Τιτίκας Δημητρούλια, πλούσιο φωτογραφικό υλικό και χώρος για σημειώσεις.

Ημερολόγιο 2019:

«Κρήτη – Crete»

  • Επιτραπέζιο ημερολόγιο
  • Φωτογραφίες – Κείμενο: Γιάννης Γιαννέλος
  • Σελίδες: 256
  • Τιμή: € 18
  • Εκδόσεις: Μίλητος

Ημερολόγιο Κύβος 2019:

 «Μαγειρική-Ανέκδοτα»

  • Τιμή: € 0,90
  • Εκδόσεις: Τριπερίνα

Τα κλασσικά ημερολόγια κύβοι που δεν απουσίαζαν από τους τοίχους καμιάς ελληνικής κουζίνας. Ημέρα σε φυλλαράκι, συνταγές μαγειρικής και ανέκδοτα στην πίσω όψη, όπως τότε, μιας άλλης, αξέχαστης, ξέγνοιαστης εποχής.    

Καλή

Χρονιά

Οι 12 Καλύτερες Ταινίες του 2018 από το Intownpost.com, γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ένα ακόμα κινηματογραφικό έτος ολοκλήρωσε την δημιουργική, χρονική πορεία των 12 μηνών, των 52 εβδομάδων, των 365 ημερών, αφήνοντας πίσω του ιστορίες, εικόνες, ήχους, μουσικές, χρώμα και λόγο στο άσπρο πανί. Στις αισθήσεις και την σκέψη μας οι γεύσεις από τα καλλιτεχνήματα της κινούμενης εικόνας της 7ης Τέχνης, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος είναι ποικίλες, από έντονες και αξέχαστες έως άτονες και αδιάφορες. Το σημαντικό είναι, ότι ταινίες, αριστουργήματα, πολύ καλές, ενδιαφέρουσες, έως μέτριες και κακές, που φτιάχτηκαν για να ψυχαγωγήσουν το φιλοθεάμον κοινό πέρασαν στην αιωνιότητα ως σημεία πλέον θετικών ή αρνητικών αναφορών και σχολίων.

Η παγκόσμια βιομηχανία του θεάματος, για μια χρονιά ακόμα, κίνησε τα καλολαδωμένα γρανάζια της πολυδαίδαλης μηχανής της, προσφέροντας θέσεις εργασίες σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους μπροστά και πίσω από τις κάμερες των σκηνοθετών, δημιουργώντας την απαραίτητη και αναγκαία κίνηση στα ταμεία. Οι κινηματογραφικές παραγωγές σε διεθνές επίπεδο, υψηλού και χαμηλότερου κόστους, λειτούργησαν και φέτος για να ορθώσουν έργο και η αξία του σινεμά, παρότι η παγκόσμια κρίση κτυπάει ανελέητα τις θέσεις του πολιτισμού, υπερασπίστηκε όσο το δυνατόν καλύτερα τις κομβικές του γραμμές. Βέβαια, τα εισιτήρια του 2018, σαφώς χαμηλότερα από τα περσινά και όπως, δυστυχώς, οδεύει το θέμα θα λέμε: «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Αυτό, όμως, όπως και αρκετά ακόμα, για να λέμε, επίσης, τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη, είναι τα μικρά, υπερ-σημαντικά και πολύτιμα κομμάτια γης πολιτισμού, που εξαρτάται από εμάς τους ίδιους κατά πόσο θα τα υπερασπιστούμε και θα τα προστατέψουμε ή θα τα εξαφανίσουμε. Μόνο από εμάς εκπορεύεται η συγκεκριμένη βούληση!    

Ας μην μεταμορφωνόμαστε, όμως σε Κασσάνδρες δυσάρεστων προβλέψεων, και ας δούμε το πράγμα από την καλή του όψη, που ερμηνεύεται απλά, ευχάριστα και γόνιμα, ότι καμιά τηλεόραση και κανένας σπιτικός καναπές δεν μπορεί να αντικαταστήσει το μοναδικό πανηγύρι των ανθρώπινων συναισθημάτων, το διαφορετικό κάθε φορά που λαμβάνει χώρα στο μυητικό πεδίο της σκοτεινής, κινηματογραφικής αίθουσας συντροφιά με άλλες 200 – 300 άγνωστες ψυχές γύρω σου. Το σιωπηλό μοίρασμα και οι αόρατες ανταλλαγές εσωτερικότητας που προκύπτουν μεταξύ των ανθρώπων κατά την διάρκεια της προβολής μιας ταινίας δεν βρίσκεται, δεν υπάρχει και δεν αναζητείται πουθενά αλλού εκτός από εκεί μέσα: Στο ευφάνταστο κοσμοδρόμιο που ονομάζεται «Σινεμά»!   Τέτοιου είδους ευεργετικό, συνωστισμό συναισθημάτων και αδρεναλίνης δεν γεννά μηδέ το καθιστικό του σπιτιού μας με τις δεκάδες διακοπές και τις παράπλευρες ενοχλήσεις, μηδέ το γυαλί της ποταπής, υψηλής ευκρίνειας τιβί, σε όποιο μέγεθος και μοντέλο φιγουράρει απέναντι μας. Είναι αδύνατον, όπως και εσείς καταλαβαίνετε, να συγκριθεί ποτέ το θερμό με το ψυχρό, το γλυκό με το πικρό, το γόνιμο με το στείρο, η ελεύθερη ψυχαγωγία με τον ευνουχιστικό εγκλεισμό.    

Η φετινή, κινηματογραφική χρονιά θα αναφέρω πως διαφοροποιείται κάπως της προηγούμενης, καθώς πέρυσι είχαμε ταινίες σκηνοθετικού ειδικού βάρους, ενώ το 2018, μέσες άκρες διακρίθηκε από ερμηνείες. Οι σκοτεινές αίθουσες προβολής ταινιών σε όλη την χώρα, αυτό το έτος, φιλοξένησαν, περίπου, τις 343 κινηματογραφικές παραγωγές μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και animations. Και πάλι, όπως τα τελευταία χρόνια συμβαίνει, την μερίδα του λέοντος στο άσπρο πανί κράτησε η δυνατή, η αποφασιστική και μεταλλακτική γυναικεία παρουσία.  

Το intownpost.com στο κλείσιμο της αυλαίας του 2018, ως είθισται, σας παρουσιάζει τις 12 καλύτερες ταινίες του, αυτές που άφησαν ένα καλό αποτύπωμα και στις έξι αισθήσεις μας.

Γιατί 12; Δίχως ιδιαίτερο λόγο η προτίμηση της αριθμητικής ντουζίνας, έτσι, απλά για να ξεφύγουμε από το καθιερωμένο και τετριμμένο «Οι 10 Καλύτερες…» και να τοποθετήσουμε ακόμα δυο δημιουργήματα σε μια λίστα θετικής αναφοράς από το χώρο της 7ης Τέχνης. Για εμάς, οι ακόλουθες ταινίες έχουν το ίδιο ειδικό βάρος, η κάθε μια ξεχωριστά για το κινηματογραφικό είδος που υπηρετεί και φυσικά η αναφορά δημιουργήθηκε άνευ αριθμητικής αξιολόγησης.

 

1η Ιανουαρίου  – 31 Δεκεμβρίου 2018     

«Η Πιο Σκοτεινή Ώρα»

(Darkest Hour)

Καταιγιστικός, συναρπαστικός, ανελέητα απίθανος ο Γκάρι Όλντμαν ως Τσόρτσιλ. Ήμουν σίγουρος, ότι ο αγαπητός και έμπειρος Άγγλος ηθοποιός θα άγγιζε το απαιτητικό ύψος των αναγκών της ταινίας. Και ξαφνικά, ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα ερμηνευτικό «τέρας», που ανήγαγε τον ρόλο σε περίτρανη σπουδή, σφραγίζοντας με ύαλο και χαλκό κάθε προηγούμενη, αλλά και μεταγενέστερη υποκριτική προσπάθεια στο όνομα και στην μορφή του Γουίστον Τσόρτσιλ.

Η καλύτερη κινηματογραφική μεταμόρφωση ηθοποιού με ερμηνευτικό εκτόπισμα που του χάρισε το βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, κάτι που το είχαν στερήσει αρκετές φορές από τον απίθανο Γκάρι. Όλη η ταινία επάνω του.      

       «Αόρατη Κλωστή»        

(Phantom Thread)

Ξανά με τον σκηνοθέτη Πολ Τόμας Άντερσον, έπειτα από το γεμάτο μαυρίλα και κατράμι «Θα Χυθεί Αίμα», ο Ντανιέλ Ντέι Λιούις ορμάει «εξαγνισμένος», μεταμορφωμένος στα σαλόνια της haute couture, ως ο άκαμπτος, ο σοβαρός, ο αλύγιστος, ο απρόσιτος και συνάμα ο ευφάνταστος, οραματιστής μόδιστρος για λίγες και εκλεκτές θηλυκές υπάρξεις του διεθνούς τζετ σετ.

Ρόλος τραβηγμένος όσο δεν παίρνει άλλο στο αλφάδι του comil faux με την κολασμένη, ανθρώπινη διαστροφή να εκδηλώνεται αδηφάγα στην παρακατιανή μορφή της κωλοπετσωμένης επαρχιώτισσας και να δαμάζεται καταστροφικά από το πάθος της κτητικότητας ακριβώς στο αόρατο νήμα της ζωής, του έρωτα και του θανάτου. Μοναδική ατμόσφαιρα, ακόμα μια εξαιρετική συνεργασία σκηνοθέτη και ηθοποιού, ακόμα μια αφοπλιστική ερμηνεία από τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Γράφτηκε, ότι ως πρότυπο για την απόδοση του ρόλου χρησιμοποιήθηκε η βιογραφία του μεγάλου couturier, Κριστομπάλ Μπαλενσιάγκα.    

«Η Μορφή του Νερού»

(The Shape of Water)

Η αλήθεια είναι, ότι από το κινηματογραφικό σύμπαν απουσιάζουν τα καλά παραμύθια, αυτά που διέπονται από μυστήριο, φαντασία με βασικό πυλώνα εξιστόρησης το παράδοξο. Ο Μεξικανός Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, ο σκηνοθέτης των «τεράτων» αφιέρωσε την ταινία του στα «τέρατα» που αγάπησε. Στα ίδια κινηματογραφικά τέρατα που αγαπήσαμε και εμείς, γιατί ξεπήδησαν θεϊκά από μύθους και ιστορίες αρχαίων εποχών, καταφθάνοντας με δέος στον παρόντα χρόνο των ανθρώπων για να ανοίξουν τους κλεισμένους, ανθρώπινους νόες και όσοι από αυτούς είναι αθεράπευτα κολλημένοι να τους ανατινάξουν, έχοντας ως συνοδεία τις μουσικές του δις οσκαροβραβευμένου, ελληνικής καταγωγής συνθέτη Αλεξάντερ Ντεσπλά.

Πανέμορφο, σύγχρονο κινηματογραφικό παραμύθι, κάτι σαν την πεντάμορφη και το τέρας σε dark, ερωτική έκδοση, με σάτιρα, καυστικά, κοινωνικά σχόλια, που επάξια ο Μεξικανός σκηνοθέτης πιάνει το διπλανό στασίδι στον άλλον παραμυθά, τον Τιμ Μπάρντον, κρατώντας στα χέρια του, εκτός των άλλων βραβείων και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. «Κι εμείς περάσαμε καλά και αυτοί… καλύτερα!»   

«Ένα Ήσυχο Μέρος»

(A Quiet Place)

Ο άνθρωπος ορχήστρα, ο ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζον Κραζίνσκι στην δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του ορμάει δυναμικά στον δύσκολο γαλαξία του τρόμου, της επιστημονικής φαντασίας και τα καταφέρνει περίφημα. Μαζί με την σύζυγό του, και στην ζωή, Έμιλι Μπλαντ (ζευγάρι από το 2010 και γονείς δυο παιδιών), πρωταγωνιστούν σ΄ αυτό το καλοδουλεμένο διαμαντάκι.

Συνθήκες, σκληρής επιβίωσης της οικογένειας στην απόλυτη σιωπή και την ευθύνη των γονέων να προστατεύσουν τα τέκνα τους από τυφλά, εξωγήινα τέρατα που κατασπαράζουν ό,τι ακούν. Αλληγορία, δράμα, θρίλερ και δράση περίτεχνα πλεγμένα. Το υπέροχο στην δουλειά του Κραζίνσκι είναι, ότι φιλμάρει όπως και ο άφθαστος Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν, με την ίδια ακριβώς φιλοσοφία. Σχολή μεγάλη, πια ο Ινδοαμερικανός σκηνοθέτης, άριστος «μαθητής» και ο Κραζίνσκι.

«Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας»

(Avengers: Infinity War)

Η σκηνοθεσία των  Αμερικανών Άντονι και Τζο Ρούσο κράτησε ψηλά και ατσαλάκωτη την σημαία της Marvel στο επικών διαστάσεων εγχείρημα του τρίτου κινηματογραφικού μέρους των  «Εκδικητών» με ό,τι πιο πλουμιστό, περιπετειώδες και ηρωικό υπάρχει.

Η νέο-μυθολογία και η νέο-φιλοσοφία παίρνουν την σκυτάλη και σε μια υπερ-παραγωγή εκδηλώνουν όλα τα νέο-εποχίτικα μηνύματα. Σε αυτό το φαντασμαγορικό δημιούργημα της Marvel, που συγκέντρωσε σε μια ταινία, σχεδόν όλα, τα γνωστά υπέροχα «τέκνα» της, γίνεται ο άσβεστος «φάρος», που θα φωτίζει από τούδε και στο εξής κάθε διάδρομο των φανταστικών πτήσεων του είδους στο άσπρο πανί. Η σεναριακή πλοκή, βασισμένη στα τεύχη της Marvel ικανοποίησε στο ακέραιο τους φανατικούς θεατές και τα μάλα ευχαριστημένοι αποχώρησαν από τις αίθουσες, περιμένοντας εναγωνίως το επόμενο και μάλλον τελευταίο επεισόδιο της σειράς.

«Revenge»

Η πρώτη επαφή της σε ταινία μεγάλου μήκους, το σκηνοθετικό της ντεμπούτο εν ολίγοις και η  42χρονη Γαλλίδα Κοραλί Φαρζά ορμάει σαν θηλυκός τυφώνας στον ερμητικά κλειστό κύβο της εκδίκησης, αλλάζοντας άρδην την εσωτερική διακόσμηση του γεωμετρικού σχήματος. Ξεκινάει από το χρώμα και το ανάλαφρο, πουτανίστικο ροζ το αντικαθιστά με αυτό του πηχτού, ανδρικού αίματος, ολούθε. Καίει τελετουργικά σε επίπονη σαμανική φωτιά το στίγμα της bimbo και στην θέση της υποδέχεται, ως αναγεννημένος φοίνιξ, το άγριο πνεύμα της λύκαινας, της λυσσαλέας αμαζόνας, τοποθετώντας γύρω της τα κορμιά των αρσενικών κάφρων με πάμπολλες τρύπες στα υπερφίαλα σαρκία τους.

Αγαπήσαμε πολύ την ταινία γιατί ξεχειλίζει από θράσος, στιλ και η νεαρά πολλά υποσχόμενη Ματίλντα Ίνγκριντ Άννα Λουτζ είναι χάρμα οφθαλμών.

«Το Βιβλιοπωλείο της Κυρίας Γκριν»

(The Bookshop)

Το σθένος και η γυναικεία μαχητικότητα της κυρίας Γκριν, που δεν αναζητούν ταμπούρια και σιδερόφρακτες συμμαχίες για να νικήσουν, ακόμα κι αν η μάχη διαφαίνεται μάταιη και δίχως ελπίδα, προβαίνουν σε μια καταμέτωπον σύγκρουση με όπλα την καλοσύνη, την ανιδιοτέλεια και την ελεύθερη σκέψη.

Η Έμιλι Μόρτιμερ, ο Μπιλ Νάι και η Πατρίσια Κλάρκσον απίθανοι σε μια Αγγλία πνιγμένη στον συντηρητισμό και στο φθόνο απέναντι στην όψη του ακέραιου, του φωτεινού, του καινούργιου και του δυνατού. Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της βραβευμένης Αγγλίδας συγγραφέως Πενέλοπι Φιτζέρλαντ, η ταινία μοιάζει σαν να ξεφυλλίζεις τελετουργικά το βιβλίο. Γυναικεία υπόθεση και πολύ καλή δουλειά από την Καταλανή σκηνοθέτιδα  Ιζαμπέλ Κοϊξέ, που απέσπασε 3 κινηματογραφικά βραβεία Γκόγια, ανάμεσά τους και της Καλύτερης Ταινίας.  

«Νόμος Περί Τέκνων»

(The Children Act)

Μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του βραβευμένου, μπεστ σέλερ μυθιστόρηματος του Άγγλου Ίαν ΜακΓιούαν, σε σενάριο από τον ίδιο τον συγγραφέα και σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Έϊρ. Η μεγάλη ηθοποιός Έμα Τόμσον στο ρόλο της δικαστίνας απλώνει ένα σύγχρονο, κοινωνικό δοκίμιο, διασχίζοντας τα βαλτόνερα της ηθικής με ταχύπλοο και προορισμό την νησίδα της γνωσιακής ευπρέπειας. Λογική και ευγένεια σαλοπατούν επιδέξια και ψυχαναλύονται πρόσωπο με πρόσωπο με όλα τα τέρατα του σκοταδισμού, της τυφλής, θρησκευτικής πίστης και του γνώριμου στοιχείου της ελευθερίας του έρωτα.

Ερμηνείες, ιστορία, φωτογραφία, παραγωγή και μαστόρικη σκηνοθεσία αναδεικνύουν το αγγλικό σινεμά, που θυμίζει καλές εποχές Τζέιμς Άιβορι. Η περσόνα  Έμα Τόμσον σε καθηλώνει στην καρέκλα με την ερμηνεία της από το πρώτο λεπτό.

«Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη»

(Τhe Man Who Killed Don Quixote)

Το όνειρο του έλαβε σάρκα και οστά. Όνειρο τριάντα χρόνων, που έπειτα από τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες της παραγωγής, αναβολές των γυρισμάτων λόγω της ασθένειας του Ζαν Ροσφόρ (ο Γάλλος ηθοποιός αρχικά είχε τον βασικό ρόλο), αλλά και τα θέματα υγείας που αντιμετώπισε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Δον Κιχώτης του τρελο-Αμερικανού Τέρι Γκίλιαμ, αποκαλύφθηκε. Ο Γκίλιαμ σκηνοθετεί τον εαυτό του, την μεγάλη διαδρομή του στην Τέχνη του σινεμά, τα όνειρα του, τις αποτυχίες του.

Ένα κινηματογραφικό παραμύθι για όσους αγάπησαν με την καρδούλα τους τον ευφάνταστο Αμερικανό σκηνοθέτη, για όσους ακόμα πλέκουν σκάλες από την μακριά κόμη γυναικών, ώστε να ανεβούν, πλήρους αισιοδοξίας, ψηλά στα σιωπηλά αστέρια. Εμείς, όλες αυτές τις δεκαετίες λατρέψαμε τον Τέρι Γκίλιαμ των Μόντι Πάιθονς, τον Τέρι των παραμυθιών και ταξιδέψαμε με τον Δον της Μάντσας στους δικούς του ανεμόμυλους.  Όσο παραμυθένια και παράδοξα φαντάζουν τα γεγονότα της ταινίας, τόσο αληθινά, συγκινητικά, αναζωογονητικά και ορθά φιλοσοφημένα είναι.

Τέρι, αγαπημένε μας Τέρι….

«Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ»

(The House that Jack Built)

 

Ο Δανός «προβοκάτορας» σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ αποδομεί την μέχρι τούδε κινηματογραφική φιλοσοφία των serial killers για να χτίσει τον νέο άνθρωπο. Εντελώς διαφορετικό από τις προηγούμενες ταινίες του, με ψήγματα αναφορών σε αυτές είναι μια ολόκληρη ιστορία το θέμα του και έχει να κάνει με τον εγκληματία, τον «κοντό» ή τον «ψηλό» άνθρωπο, το νοσηρό μυαλό και την απανθρωπιά της σκέψης. Ο καθρέπτης του άθλιου ανθρώπου, που εγκληματεί καθημερινά.

Ο Ματ Ντίλον αναδύεται από την αφάνεια και δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στον ρόλο του κατ΄  εξακολούθηση δολοφόνου Τζακ με θέση, άποψη και φιλοσοφικούς κάβους που σοκάρουν. Σήμερα τον Τριερ τον χαρακτηρίζουν υβριστή και βέβηλο, στο μέλλον όμως θα τον αποκαλούν ιδιοφυία. Από τις κινηματογραφικές εκπλήξεις της κινηματογραφικής χρονιάς, που θα θυμόμαστε για χρόνια. 

 «Mandy»

Ένα απλό είδος τρόμου αριστοτεχνικά ειπωμένο. Τα γνωστά στοιχεία που περιλαμβάνει μια ταινία του είδους (ψυχεδέλεια, αποκρυφισμός, θάνατος, οργή και εκδίκηση) απλώνονται τόσο περίτεχνα στην δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Πάνος Κοσμάτος, που πραγματικά σε μαγνητίζει.

Η υποβλητική μουσική του  Γιόχαν Γιόχανσον,  η απόγνωση και η οργή στο πρόσωπο του Νίκολας Κέιτζ, που έχει καιρό να παίξει σε κάτι της προκοπής, η «Μάντι» κατορθώνει να σταθεί στον αφρό της διαφορετικότητας του cult και να ξεχωρίσει όχι απλά ως ταινία γκορ τρόμου, αλλά ως τρομακτικό έργο τέχνης.

Η γόνιμη έκφραση του σινεμά διαθέτει Κάλλος ακόμα και στις ταινίες φρίκης, καθώς το Κάλλος ενυπάρχει παντού, ορατόν και αόρατον.

«Κλέφτες Καταστημάτων»

(Shoplifters / Manbiki Kazoku)

Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του 71ου Φεστιβάλ Κανών 2018. Επιτέλους, μια από τις πιο εύστοχες βραβεύσεις του συγκεκριμένου θεσμού των τελευταίων ετών. Ο βραβευμένος, Ιάπωνας σκηνοθέτης της ταινίας «Πατέρας και Γιός», Χιροκάζου Κόρε-Εντα έκανε το θαύμα του, μετασχηματίζοντας τον δραματικό ρεαλισμό σε ένα υπέροχο, τσουχτερό παραμύθι, όπου σε αφήνει να εγκαταλείψεις την σκοτεινή, κινηματογραφική αίθουσα γεμάτος συναίσθημα, χρώμα, εικόνες, σκέψεις.

Ένα άγνωστο μα υπαρκτό, παραβατικό σύμπαν, σίγουρα από πολλούς κατακριτέο, στον φακό του Κόρε-Έντα μετατρέπεται σε μεγαλείο, σε σπουδή ανθρωπιάς και ελευθερίας. Το βασίλειο της οικογένειας του Πίτερ Παν ζει και δρα ανάμεσα μας, ενώ η Χώρα του Πουθενά απέχει μόλις ένα τετράγωνο από το σπίτι μας.

Απλά, μαγευτικό, απλά υπέροχο!!!

«Λεονάρντο Ντα Βίντσι … σαν παραμύθι»: 500 Years of Genius

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η αγαπημένη ηθοποιός Άνδρη Θεοδότου θα ξεναγεί τους μικρούς επισκέπτες με την αφηγηματική ιστορία «Λεονάρντο Ντα Βίντσι … σαν παραμύθι» καθημερινά, από τις 26 Δεκεμβρίου έως και τις 6 Ιανουαρίου στις 11:30 το πρωί στον χώρο της έκθεσης «Λεονάρντο Ντα Βίντσι: 500 Years of Genius».

«Mία φορά κι έναν καιρό… υπήρχε ένα αγόρι που το έλεγαν Λεονάρντο και γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Βόρειας Ιταλίας, το Βίντσι. Σχολείο για αυτό το ονειροπόλο αγόρι ήταν η ίδια η φύση. Μαγευόταν από ένα τοσοδούλι έντομο ή το πιο όμορφο λουλούδι ή ακόμα από το κελάρυσμα του νερού στο ρυάκι.  Και τα ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε ό,τι έβλεπε γύρω του. Και ήταν τόσο μαγευτικές οι ζωγραφιές του, ήταν τόσο απίστευτα πρωτοποριακές οι μηχανές που επινοούσε, που άρχοντες και δούκες και βασιλιάδες τον καλούσαν στην αυλή τους για να του δώσουν δουλειά και να τους κάνει με το ταλέντο του σπουδαίους. Μα πιο σπουδαίος τελικά  ήταν αυτός, ο ίδιος, γιατί μέσα από ένα αχνό χαμόγελο, μέσα από ένα ξύλινο ανεμόπτερο, μέσα από ένα «Μυστικό Δείπνο» κατάφερε να μείνει ζωντανός στην αιωνιότητα.»

Η ζωή του σπουδαίου Λεονάρντο Ντα Βίντσι, θα παρουσιαστεί από την ηθοποιό Άνδρη Θεοδότου, κατά την εορταστική περίοδο, στο πλαίσιο της σημαντικής έκθεσης «Λεονάρντο Ντα Βίντσι: 500 Years of Genius». Η έκθεση αυτή, αποτελεί “σταθμό”, εφόσον συνενώνει τρεις μεγάλες εκθέσεις για τη ζωή και το έργο του Ντα Βίντσι. Ο συνδυασμός εκθεμάτων και σύγχρονης τεχνολογίας, συνοψίζει με έναν ξεχωριστό τρόπο, τα επιτεύγματα και τη φιλοσοφία της μοναδικής αυτής προσωπικότητας της Αναγέννησης.

Καθημερινά στις 11:30 το πρωί, από τις 26 Δεκεμβρίου 2018 έως και τις 6 Ιανουαρίου 2019 η Άνδρη Θεοδότου θα περιμένει τους μικρούς μας φίλους στην είσοδο της έκθεσης για να τους αφηγηθεί με το δικό της μοναδικό τρόπο την ιστορία του Λεονάρντο. Το δρώμενο αυτό, με τον τίτλο «Λεονάρντο Ντα Βίντσι … σαν παραμύθι», που έχει επιμεληθεί η ίδια η ηθοποιός, εξελίσσεται σαν ένας «περίπατος – ξενάγηση» στους χώρους της έκθεσης. Μέσα από τη διαδικασία αυτή οι μικροί επισκέπτες θα μπορέσουν να γνωρίσουν, να κατανοήσουν και να εμπνευστούν από την προσωπικότητα, το πάθος και την αγάπη για τη ζωγραφική και τις επιστήμες, της μεγαλύτερης διάνοιας όλων των εποχών.

Άνδρη Θεοδότου

Δ Ι Ο Ρ Γ Α Ν Ω Σ Η 

Εορταστικό Ωράριο Λειτουργίας της έκθεσης:

21 Δεκεμβρίου 2018 – 9 Ιανουαρίου 2019:

10:00 – 23:00 καθημερινά (Τελευταία Είσοδος: 21:00)

Παραμονή Χριστουγέννων & Πρωτοχρονιάς 10:00-17:00 (Τελευταία Είσοδος:15:00)

 

Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ

Πειραιώς και Ερμού, Γκάζι

 

Προπώληση εισιτηρίων: WWW.VIVA.GR | 11876

 Τιμές εισιτηρίων: Από 12 ευρώ

 Παρέχονται εκπτωτικά οικογενειακά πακέτα εισιτηρίων.

 Ειδικές τιμές για γκρουπ άνω των 20 ατόμων.

 Η είσοδος στην έκθεση επιτρέπεται σε παιδιά άνω των 4 ετών.

 Πληροφορίες: WWW.LEONARDODAVINCI.GR | 210 7258510

 Υπεύθυνος επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης

Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

«Περί τῶν περί τήν ζωήν, περί τῶν βιωτικῶν: Ὁ Ἐπίκουρος χαιρετᾶ τόν Μενοικέα», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης, ο Ευπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

Ἐκλεκτοί ἀναγνῶστες,

Το ὅτι μπαίνετε στόν κόπο νἀ ἀνοίξετε τά δημοσιεύματά μου γιά νά τά διαβάσετε μέ συγκινεῖ ἀφάνταστα, ἀλλά και με τιμᾶ. Ἔτσι, αἰσθάνομαι διπλή τήν ὑποχρέωσι νά σᾶς προσφέρω κάτι ἄξιον λόγου.

Γνωρἰζω κάλλιστα ὅτι οἱ διδάσκαλοί μας ἀδυνατοῦσαν, ἀκόμη καί ἄν κάποιοι πεφωτισμένοι ἀπό αὐτούς ἤθελαν, να μᾶς διδάξουν τόν Μεγάλο Ἐπίκουρο, και τοῦτο διότι ἦταν σαφῶς και κατηγορηματικῶς «ἀπαγορευμένος» ἀπό το Ὑπουργεῖο Παιδείας διότι ὑπῆρχε ἀρνητική παρέμβασις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Γιατί;

Μά φυσικά διότι οἱ θεωρεῖες καί οί ἀπόψεις του ἤρχοντο είς ἄμεσον ἀντίθεσιν με αὐτές τοῦ ἱερατείου.

Διαβάζοντας τὀ κατωτέρω ἑπόμενο κείμενο θα διαπιστώσετε την ἀλήθεια τῶν λεγομένων μου.

Δῶστε σημασία σέ δυό-τρείς προτάσεις, πού εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς διδασκαλίας του:

  • «…ἐνῶ ἡ εὐχαρίστησις εἰς τήν ζωήν δέν νοεἶται χωρίς ἀρετές…»
  • «…Ὅταν λοιπόν λέμε ὅτι ἡ ἡδονή εἶναι σκοπός τῆς ζωῆς, δέν ἐννοοῦμε βεβαίως τίς ἡδονές τῶν ἀσώτων καί τίς ἁπλές ἀπολαύσεις, τίς ὁποῖες κάποιοι λόγῳ ἀγνοίας ἤ διότι διαφωνοῦν μέ ἐμᾶς ἤ διότι δέν κατάλαβαν καλῶς, θεωροῦν ὅτι ἐννοοῦμε, ἀλλά τό νά μήν προξενοῦμε πόνο στό σῶμα μας καί νά μήν ταράζουμε τήν ψυχή μας».
  • «Γιατί καθόλου δέν μοιάζει μέ θνητόν ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ζεῖ έν μέσῳ ἀθανάτων ἀγαθῶν».

Εὐχαριστῶ γιά τήν προσοχή σας…

ΥΓ: Παρ’ὅτι προσφάτως ἡ μητέρα μου ἀπέδρασε εἰς ἄλλην ἐνεργειακήν πυκνότητα, εἶμαι πανευτυχῆς και ὑπερήφανος διότι εἶχα τό προνόμιον νά τήν ἔχω δίπλα μου 75 χρόνια. Λίγοι ἔχουμε τέτοια τύχη. Ὑπῆρξε σπουδαῖα γυναῖκα καί τῆς ὁφείλω πάμπολλα. Θά ἔπρεπε λοιπόν, κανονικά, να ἀλλάξω τό προσωνύμιόν  μου σέ κάτι πού θα ἀπέδιδε τιμή ἐξ ἴσου καί στούς δύο γεννήτορές μου. Προφανῶς ὅμως, δέν θέλω νά γίνω ἤ νά φανῶ οὔτε ὑπερβολικός, οὔτε «φιγουρατζής», γι αὐτό θα κρατήσω τό Εὐπάτωρ κλέβοντάς το ἀπό τόν δεκατετράχρονο Πτολεμαῖο τόν Εὐπάτορα, Πρίγκηπα τῆς Αἰγύπτου ἀπό τό 166 ἕως τό 152 π.Χ. 

Δέν τόν πειράζει καθόλου, ἐάν ἐγώ γίνω ξαφνικά πρίγκηψ τῆς πέννας.

χαχαχα, θά γελάει καί τό παρδαλόν κατσίκιον…

Επίκουρος

Ὡς λέγει ὁ Ἀπολλόδωρος στά Χρονικά του, ὁ Ἐπίκουρος γεννήθηκε στήν Σάμο τό 342 πΧ. (ἤ τό 341 π.Χ.).

Στήν Μυτιλήνη καί τήν Λάμψακο δημιούργησε πρῶτα-πρῶτα σχολή ἐπί πέντε χρόνια πρίν πεισθῆ νά μετακομίση στήν Ἀθήνα ὅπου πέθανε τό 271 πΧ. 

Στήν Ἀθήνα ἡ σχολή του ὠνομάζετο «Κῆπος» ἐπειδή ἐστεγάζετο σέ ἀθηναϊκό περιβόλι.

Οἱ διδασκαλίες του σχετικῶς μέ τήν ζωή, τόν θάνατο, τήν ἀγάπη καί τήν εὐτυχία ἐθεωροῦντο «αἱρετικές – προκλητικές».

Παρ’ ὅλ’ αὐτά ὅμως, εἶχε πάμπολλους μαθητάς καί ἐπηρέασε σημαντικότατα τήν ἀνθρωπίνη διανόησι καί φιλοσοφική σκέψι.

Ἡ ἀτομική θεωρεία τοῦ Δημοκρίτου καί ὁ ὑλισμός τοῦ Ἐπικούρου προφανῶς καθιστοῦν ἀνέφικτα τά ὑπό τοῦ Ἑβραιοχριστιανισμοῦ ἰσχυριζόμενα περί τά μεταφυσικά, ὁπότε ὁ Ἐπίκουρος καί οἱ μαθητές του ἔπρεπε ἀπαραιτήτως  νά ἐξοντωθοῦν.

Ὁπότε, ἡ ἐπίσημος, ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεῖα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, προκειμένου νά μειώσῃ τό πνευματικό καί ἡθικό κῦρος τῶν Ἐπικουρείων καί  τῆς διδασκαλίας τους ἐσυκοφάντησε αὐτούς, διέσυρε τήν ζωή καί τήν βιογραφία τους καί «ἐβάπτισε» τήν ἀσκητική τους ἡθική σέ ἔκλυσι ἠθῶν, ξετσιπωσιά καί κτηνωδία.

Περί τῶν περί την ζωήν (περί τῶν βιωτικῶν)

Ὅποιος  εἶναι νέος δέν πρέπει νά διστάζει νά φιλοσοφῆ καί ὅποιος εἶναι γέρων δέν πρέπει νά κουράζεται νά φιλοσοφῆ. Διότι γιά κανέναν δέν εἶναι νωρίς καί γιά κανέναν δέν εἶναι ἀργά νά ένδιαφέρεται γιά τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς του. Ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι δέν ἦλθε ἀκόμη ἡ ὥρα νά φιλοσοφῆ ἤ ὅτι ἡ ὥρα ἤδη πέρασε μοιάζει μέ κεῖνον πού ἰσχυρίζεται ὅτι δέν εἶναι ὥρα νά εἶναι κανείς εὐδαίμων ἤ ὅτι παρῆλθεν ἡ ὥρα νά εἶναι εὐτυχής. Γι αυτό ὀφείλουν καί ὁ νέος καί ὁ γέρων νά φιλοσοφοῦν, ὁ ἕνας ὥστε ὅταν γεράσῃ νά παραμένει νέος ἀπό τά καλά πού πέρασε στό παρελθόν, ὁ ἄλλος δε, νά εἶναι ταὐτόχρονα νέος καί γέρων γιατί δέν φοβᾶται τό μέλλον. Γι αυτό πρέπει νά μελετοῦμε καί νοιαζόμαστε γι αὐτά πού μᾶς κάνουν εὐτυχεῖς, γιατί ὅταν ὑπάρχει ἡ εὐδαιμονία ἔχουμε τά πάντα, ἐνῶ ὅταν αὐτή ἀπουσιάζει κάνουμε τά πάντα γιά  νά τήν ἀποκτήσουμε.

Γι αὐτό καί συνεχῶς σέ προτρέπω αὐτά νά πράττης καί νά μελετᾶς, κατανοῶν ὅτι αὐτά εἶναι τά στοιχεῖα τῆς καλῆς ζωῆς.

Πρῶτον μέν θεωρῶν τόν Θεόν ἄφθαρτον καί εὐτυχῆ (μακάριον), ἔτσι ὅπως ἡ κοινή ἀντίληψις τοῦ κόσμου περί Θεοῦ εἶναι, οὐδέποτε προσάπτων πρός αὐτόν κάτι τό ὁποῖον δέν συνάδει μέ τήν ἀφθαρσίαν του ἤ τήν μακαριότητά του. Διότι οἱ Θεοί ὑπάρχουν, ἡ δέ γνῶσις περί αὐτῶν εἶναι σαφής. Δέν εἶναι ὅμως ἔτσι ὅπως οἱ πολλοί νομίζουν. (Θεοί μέν γάρ εἰσίν. Ἐναργῆς γάρ αὐτῶν ἡ γνῶσις. Οἴους δ’ αὐτούς “οἱ πολλοί νομίζουσιν, οὐκ εἰσίν”).

Διότι οἱ ἄνθρωποι δέν διατηροῦν σταθερές τίς ἀπόψεις πού ἔχουν περί Θεῶν. Ἀσεβῆς (ἄθεος) δέν εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀναιρεῖ (ἀκυρώνει) τούς Θεούς τῶν πολλῶν ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος προσάπτει (ἀποδίδει)  στούς Θεούς ἀπόψεις τῶν ἀνθρώπων. Διότι oἱ ὁμολογίες (ἀπόψεις) τῶν ἀνθρώπων περί θεῶν δέν εἶναι προαισθήσεις ἀλλά λανθασμένες εἰκασίες. Γι αυτό καί ἀπό τούς Θεούς προέρχονται καί τά μεγαλύτερα κακά ἀλλά καί οἱ μεγαλύτερες ὡφέλειες ἀπό τά “καλά”.  Καθ’ ὅσον οἱ θεοί, ὄντες  πλήρως ἐξοικειωμένοι μέ τίς ἴδιες ἀρετές τους ἀποδέχονται μόνον ἐκείνους πού τούς ομοιάζουν. Κάθε τι πού δέν εἶναι ἔτσι τό ἀπορρίπτουν θεωρώντας το ξένο (ἀλλότριο).

Συνήθισε στήν ἰδέα ὅτι ὁ θάνατος δέν μᾶς ἀφορᾶ  (μηδέν πρός ἡμᾶς εἶναι τόν θάνατον) ἀφού διά τῶν αἰσθήσεων ἀντιλαμβανόμαστε κάθε τι τό καλόν ἤ κακόν.

Θάνατος ὅμως εἶναι ἡ στέρησις τῶν αἰσθήσεων.

Ὁπότε, ἡ ὁρθή γνῶσις ὅτι ὁ θάνατος δέν μᾶς ἀφορᾶ μᾶς κάνει νά ἀπολαμβάνουμε τήν θνητότητα τῆς ζωής, διότι δέν μᾶς δίδει-προσφέρει χρόνον ἀλλά μᾶς ἀφαιρεῖ τόν πόθον γιά ἀθανασία.

Διότι δέν ὑπάρχει τίποτε τό δυσάρεστον (δεινόν)  στήν ζωή γιά ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔχει ὁρθῶς κατανοήσει ὅτι εἰς τήν μή ζωήν δέν ὑπάρχει τίποτε τό κακόν (δεινόν).

Εἶναι ἀφελῆς λοιπόν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι φοβᾶται τόν θάνατον διότι θά πονέσῃ ὅταν αὐτός (ὁ θάνατος) θά ὑπάρχῃ, ἐνῶ στήν πραγματικότητα πονᾶ τώρα πού τόν περιμένει.  Διότι ὅταν κάτι δέν μᾶς πονᾶ ὅταν πράγματι ὑπάρχει, δέν μπορεῖ νά μᾶς προξενῆ πόνο ὅταν ἁπλῶς τό περιμένουμε. 

Θάνατος και Ζωή - Γκουστάβ Κλιμτ

Τό πλέον φρικτόν, λοιπόν, ἐξ ὅλων τῶν κακῶν, ὁ θάνατος, δέν μᾶς ἀφορᾶ ἐπειδή ὅταν ἐμεῖς ὑπάρχουμε αὐτός δέν παρευρίσκεται, ὅταν δέ ὁ θάνατος ἔχει φθάση (ἐπέλθη) τότε ἐμεῖς δέν ὑπάρχουμε (τό φρικωδέστατον οὕν τῶν κακῶν ὁ θάνατος οὐδέν πρός ἡμᾶς, ἐπειδῆπερ ὅταν μέν ἡμεῖς ὧμεν, ὁ θάνατος οὔ πάρεστιν, ὅταν δέ ὁ θάνατος παρήι, τόθ’ ἡμεῖς οὐκ ἐσμέν).

Ὁπότε ὁ θάνατος πραγματικῶς, δέν ἀφορᾶ οὔτε τούς ζωντανούς οὔτε τούς νεκρούς, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει διά τούς πρώτους οἱ δέ ἄλλοι δέν ὑπάρχουν πλέον.  Ἀλλά οἱ πολλοί θεωροῦν τόν θάνατον εἴτε ὡς τό μέγιστο τῶν κακῶν εἴτε ὡς ἀνάπαυσιν ἐκ τῶν  “κακῶν”  τῆς ζωῆς.

Ὁ σοφός ὅμως οὔ τε παραιτεῖται ἀπό τήν ζωή οὔ τε φοβᾶται τήν μή ζωή. Διότι οὔ τε τόν βαραίνει ἡ ζωή  οὔ τε θεωρεῖ κακό τό νά μήν ζῆ. Ὅπως δέ στό φαγητό του δέν προτιμᾶ τήν μεγάλη ποσότητα ἀλλά τό πλέον εὔγευστο γεῦμα, ἔτσι καί μέ τόν χρόνο, δέν προτιμᾶ νά ἀπολαύσει τόν μακρύτερο ἀλλά τόν καλύτερο.

Ὅποιος ὅμως πιστεύει ὅτι ὁ νέος πρέπει να ζῆ καλῶς ὁ δέ γέρων νά πεθαίνη καλῶς, εἶναι ἀνόητος-μωρός (εὐήθης), ὄχι μόνον διότι ἡ ζωή εἶναι καλή ἀλλά καί διότι ἡ ἔγνοια περί καλῆς ζωῆς ἤ περί καλοῦ θανάτου εἶναι μία καί ἡ  αὐτή. Πολύ χειρότερα ὅμως εἶναι καί μέ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι εἶναι καλύτερο νά μήν γεννηθῆς, κι ἄν γεννηθῆς τό ταχύτερο νά περάσης τίς πῦλες τοῦ Ἅδου. Ἐάν μέν τοῦτο έκ πεποιθήσεως λέγει, γιατί δέν ἀπέρχεται ἐκ τῆς ζωῆς ; Εἶναι ἐλεύθερος νά πράξη τοῦτο ἐάν πράγματι τό πιστεύει. Ἐάν ὅμως πρόκειται περί ἁπλῆς κοροϊδίας, τότε εἶναι ἀφελῆς χλεύη πρός πράγματα τά ὁποῖα δέν ἐπιδέχονται χλευασμό.

Ἀξίζει νά μνημονεύσουμε τό γεγονός ὅτι τό μέλλον οὔτε ὑπόκειται πλήρως εἰς τήν ἐξουσίαν μας οὔτε εἶναι πλήρως ἐκτός πάσης ἐπιρροῆς μας, καί ἔτσι, οὔτε νά ἀναμένουμε ὅτι κάτι θά γίνη οὔτε νά ἀπελπισθοῦμε ὅτι τοῦτο δέν θά γίνη.

Πρέπει νά ἀναλογισθοῦμε ὅτι ἐκ τῶν ἐπιθυμιῶν μας ἄλλες εἶναι φυσικές καί ἄλλες ἀσήμαντες. Ἀπό τίς φυσικές κάποιες εἶναι άναγκαῖες ἐνῶ ἄλλες ἁπλῶς φυσικές.

Ἀπό τίς ἀναγκαῖες δέ, ἄλλες εἶναι ἀναγκαῖες γιά τήν εὐδαιμονία μας, ἄλλες γιά νά μήν ἐνοχλεῖται τό σῶμα μας, καί ἄλλες ἀναγκαῖες γι αὐτήν τήν ἴδια τήν ζωή μας.

Μία σοβαρή θεώρησις τῶν πραγμάτων ὁδηγεῖ στό συμπέρασμα ὅτι κάθε ἐπιλογή ἤ ἀποφυγή ἀνάγεται στήν ἡγεία τοῦ σώματος και τήν ἀταραξία καί μακαριότητα τῆς ψυχῆς, ἀφοῦ τοῦτος εἶναι ὁ τελικός σκοπός τῆς ζωῆς.  Χάριν τούτου λοιπόν, τά πάντα πράττουμε, γιά νά μήν πονοῦμε καί νά μήν βρισκόμαστε σέ ταραχή. Ὅταν μᾶς συμβῆ αὐτό μία φορά τότε παύει ὁ χειμῶνας τῆς ψυχῆς. Τότε ὁ ἄνθρωπος δέν χρειάζεται νά αναζητῆ κάτι ἀγαθό πού θά τοῦ συμπληρώση τήν ψυχή καί τό σῶμα. Τότε ἔχουμε ἀνάγκη τήν εύχαρίστησι, ἀφοῦ χωρίς αὐτήν πονοῦμε. «Ὅταν ὅμως δέν πονοῦμε» τότε δέν ἔχουμε ἀνάγκη τήν εὐχαρίστησι, τήν ἡδονή. 

Διά τοῦτο λέγουμε ὅτι ἡ ἡδονή εἶναι ἡ ἀρχή καί τό τέλος τῆς μακαρίας ζωῆς. Καθ’ ὅσον αὐτήν συνειδητοποιήσαμε ὡς τό πρῶτον ἀγαθόν τῆς ζωῆς μας καί ἀπό αύτήν ξεκινοῦμε κάθε ἐπιλογή και ἀποφυγή, καί σ’ αὐτήν ἐπιστρέφουμε ἀφοῦ μέ μέτρον τήν αἴσθησιν κρίνουμε κάθε ἀγαθό. Καί ἐπειδή αύτή εἶναι τό πρῶτο καί ἔμφυτο ἀγαθό γι αὐτό καί δέν ἐπιλέγουμε τήν ὁποιανδήποτε ἡδονή ἀλλά συμβαίνει νά ξεπερνοῦμε πολλές ἡδονές ὅταν ἀπό αὐτές προκύπτει εἰς βᾶρος μας μία ὑπερβολή σέ ἐνοχλήσεις.

Καί πολλούς πόνους νομίζουμε ἰσχυροτέρους τῶν ἡδονῶν ἐπειδή ὅταν ἐπί πολύ χρόνον ὑποφέρουμε τόν πόνο ἀκολουθεῖ μία ἐντονωτέρα ἡδονή. Κάθε ἡδονή λοιπόν, δεδομένου ὅτι ἔχει μία φύσιν ἡ ὁποία μᾶς ταιριάζει, εἶναι ἕνα ἀγαθόν, παρ’ ὅλα αὐτά δέν ἐπιλέγουμε ὁποιανδήποτε ἡδονή. Ὅπως, παρ’ ὅτι κάθε πόνος εἶναι ἕνα κακό, δέν εἶναι πάντα δυνατή  ἀποφυγή του. Μέ τήν σύγκρισι καί καταμέτρησι ὅσων μᾶς συμφέρουν καί ὅσων δέν μᾶς συμφέρουν, μπορεῖ κανείς νά κρίνει. Διότι σέ ὁρισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιοῦμε τό ἀγαθόν ὡς κακόν καί τό κακόν τοὔμπαλιν ὡς ἀγαθόν.

Καί τήν αὐτάρκειαν θεωροῦμε ὅτι εἶναι μέγα ἀγαθόν, ὄχι πάντως γιά νά ἱκανοποιούμεθα μέ ὀλίγα, ἀλλ’ ὥστε, ὅταν δέν ἔχωμεν τά πολλά, νά μᾶς φθάνουν τά λίγα, γνησίως πεπεισμένοι ὅτι τήν πολυτέλεια ἀπολαμβάνουν γλυκύτερα ἐκεῖνοι πού ὀλιγώτερον τήν ἀπεζήτησαν καί ὅτι κάθε τι τό φυσικόν εἶναι εὔκολον νά αποκτηθῆ ἐνῶ τό ἄσκοπον δύσκολον νἀ ἐπιτευχθῆ, καί ὅτι ἕνας λιτός χυλός τήν ἰδίαν ἡδονήν μπορεῖ νά προσφέρη μέ ἕνα πολυτελές δεῖπνο, ὅπως ὅταν ἀφαιρεθεῖ ὁ πόνος ὅλα εἶναι καλά, καί τό νερό καί τό ψωμί προσφέρουν ὑψίστη ἡδονή ὅταν κάποιος τά χρειάζεται. Τό νά συνηθίσει λοιπόν κάποιος στό ἁπλό καί ὄχι πολυτελές φαγητό τοῦ προσφέρει ὄχι μόνον καλήν ὑγείαν ἀλλά καί τόν καθιστᾶ ἀκούραστο καί ὑπομονετικό ἔναντι τῶν ἀναγκαίων ἀσχολιῶν τῆς ζωῆς καί τόν κάνει τήν μέν πολυτέλεια νἀ ἀπολαμβάνει ὡς διαλείμματα, ἔναντι δέ τῆς ἐναλλαγῆς τῆς τύχης, ἄφοβο.

 

Ὅταν λοιπόν λέμε ὅτι ἡ ἡδονή εἶναι σκοπός τῆς ζωῆς, δέν ἐννοοῦμε βεβαίως τίς ἡδονές τῶν ἀσώτων καί τίς ἁπλές ἀπολαύσεις, τίς ὁποῖες κάποιοι λόγῳ ἀγνοίας ἤ διότι διαφωνοῦν μέ ἐμᾶς ἤ διότι δέν κατάλαβαν καλῶς, θεωροῦν ὅτι ἐννοοῦμε, ἀλλά τό νά μήν προξενοῦμε πόνο στό σῶμα μας καί νά μήν ταράζουμε τήν ψυχή μας.

Διότι δέν γεννοῦν εὐχαρίστηση εἰς τήν ζωή οὔτε τό ποτό, οὔτε οἱ διασκεδάσεις, οὔτε οἱ ἀπολαύσεις παιδιῶν καί γυναικῶν, οὔτε τά ψάρια, οὔτε ἄλλες πολυτέλειες στό τραπέζι, ἀλλά ἕνας νηφάλιος λογισμός ὁ ὁποῖος ἐρευνᾶ  εἰς βᾶθος τίς αἰτίες γιατί κάτι μᾶς ἀρέσει ἤ δέν ἀρέσει καί ἀπομακρύνει κάθε σκέψη ἡ ὁποία δημιουργεῖ ταραχή εἰς τήν ψυχήν μας.

Ἀρχή ὅλων τούτων καί μέγιστον ἀγαθόν εἶναι ἡ φρόνησις. Διά τοῦτο, καί ἀπό τήν φιλοσοφία ἀκόμη τιμιώτερον (σπουδαιότερον) εἶναι ἡ φρόνησις, ἐκ τῆς ὁποίας ἐκπηγάζουν ὅλες οἱ ἄλλες ἀρετές, καί ἡ ὁποία διδάσκει ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά ζῆ κανείς καλά ἐάν δέν ζῆ φρονίμως, μέ κάλλος καί δικαίως, ἐνῶ καί ἡ φρόνισις, τό κάλλος καί τό δίκαιον οὐδεμίαν ἔχουν ἀξίαν ἐάν ἡ ζωή δέν εἶναι γλυκειά, διότι συνυπάρχουν οἱ ἀρετές μέ τήν εὐχαρίστησιν στήν ζωήν ἐνῶ ἡ εὐχαρίστησις εἰς τήν ζωήν δέν νοεἶται χωρίς ἀρετές.

Γιατί, ποιός νομίζεις ὅτι εἶναι καλλίτερος ἀπό αὐτόν πού καί τούς θεούς σέβεται, καί τόν θάνατον δέν φοβᾶται καθόλου, καί τόν σκοπόν τῆς φύσεως ἔχει κατανοήσει καί θεωρεῖ ὅτι ὅλα τά ἀγαθά εἶναι εὔκολο νά τά πλησιάσει καί νά κατακτήσει, ἐνῶ ταὐτοχρόνως ξεπερνᾶ σύντομα τά κακά καί τούς πόνους;

Τήν δέ ἄποψιν κάποιων, πού θωροῦν μάλιστα ὅτι αὐτή δεσπόζει ὅλων, «ὅτι κάποια πράγματα εἶναι ἀναγκαία», κάποια ἄλλα τυχαῖα ἐνῶ ἄλλα ἐξαρτῶναι ἀπό ἐμᾶς, γιά μέν τήν ἀνάγκη ἐμεῖς δέν εὐθυνόμεθα, διά τήν τύχην εἶναι ἀδύνατον νά τήν προβλέψουμε, ἐνῶ διά τά δικά μας ὑπάρχει ἡ μομφή ἤ ὁ ἔπαινος.

Γιατί ὁ μῦθος ἀφήνει τήν ἐλπίδα ὅτι μπορεῖ κανείς νά ἐξευμενίσει τούς θεούς μέ τήν λατρεία, ἐνῶ ἡ φυσική εἰμαρμένη (ἀναγκαιότης) δέν ὑποκύπτει εἰς τίς δεήσεις. Τήν δέ τύχη ὅμως, ὁ σοφός ἄνθρωπος, οὔτε θεωρεῖ θεόν, ὅπως πολλοί νομίζουν – διότι τίποτε δέν πράττεται ἀπό θεό ἐκτός τάξεως-, οὔτε ἀβέβαιον (ἀστάθμητον) αἰτίαν τῶν πραγμάτων. Οὔτε πιστεύει ὅτι ἀπό τύχη δίδονται εἰς τούς ἀνθρώπους τά ἀγαθά ἤ τά κακά γιά νά ζῆ ὁ ἄνθρωπος εὐτυχισμένος, παρ’ ὅλον ὅτι ἀπό τύχη ξεκινοῦν τά μεγάλα καλά ἤ δεινά στήν ζωή. Θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὀρθότερο νά σκέπτεται ὀρθά καί ἄς μήν πετυχαίνει, παρά νά ἔχῃ ἐπιτυχία χωρίς να ἔχη δώσει προσοχή στήν σκέψη του.

Εἶναι καλλίτερο νά ἀποτύχῃ σέ προσπάθεια τήν ὁποίαν εἶχε σκεφθεῖ ὀρθῶς παρά νά ἐπιτύχη ἐπί λανθασμένης σκέψεως.

Αὐτά τά σπουδαῖα ἔλεγε ὁ μέγας Ἐπίκουρος ἀλλά μέ τοῦτα καί μέ κεῖνα θἄκλεινε τό μαγαζάκι τῆς γωνιᾶς πού πουλάει ἠθικές ἀξίες περιτυλιγμένες σέ βλακώδη παραμυθάκια. Πάει, δέν τήν γλυτώνω, θά μέ κάψουν στήν πυρά καί εἰς τόν αἰώνα τόν ἄπαντα στήν κόλασί τους.

Εὐτυχῶς ὄμως, θἄχω πολύ καλές παρέες ἐκεί. πνευματώδεις, ἐξύπνους καί δημιουργικούς νόες, καί σίγουρα κανέναν ἀπό τά ἱερατεῖα.

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου είναι από τις «Μάσκες» του Μιλανέζου γλύπτη  Adolfo Wildt (1 Μαρτίου 1868 – 12 Μαρτίου 1931), «Parsifal – Il Puro Folle» (1930).

Ο συγγραφέας Δημήτρης Αποστόλου συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Δεν υπάρχει πιο ανασφαλές πλάσμα από τον γραφιά. Είσαι μόνος σου με τις λέξεις. Λέξεις – σφαίρες που δεν ξέρεις, αν βρουν τον στόχο τους. Εσύ οπλίζεις και πυροβολείς. Στην αρχή έχεις την σιγουριά της απειρίας και σκοτώνεις άμαχο πληθυσμό…»

Διστάζω να μιλήσω για το Δημήτρη Αποστόλου, γιατί φοβάμαι ότι θα προσφύγω στο  συναισθηματισμό και δεν θα του αρέσει καθόλου αυτό, καθώς δεν πιστεύει στα μεγάλα λόγια και στη σοβαροφάνεια.

Πολύ αγαπητός στο πλατύ κοινό ως συγγραφέας και σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης ο Δημήτρης Αποστόλου ξεχώρισε από τη συνεργασία του με τον Αλέξανδρο Ρήγα σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές , όπως «Δύο ξένοι», «Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή;», «Στάβλοι της Ερριέτας Ζαΐμη», «Κόκκινο δωμάτιο» και βεβαίως στο θέατρο σε sold out παραστάσεις και έργα που παίζονται επί χρόνια.

Ο  δημιουργός, που έχει  σπάσει τα στεγανά ανάμεσα στο κωμικό και στο τραγικό, μετά από μια μικρή παύση αναγκαία για κείνον, γελάει  με την καρτερία της εποχής, κυοφορεί συγγραφική έκρηξη, λυτρώνεται και μας δείχνει τα αδιέξοδά μας.

Ο Δημήτρης Αποστόλου δεν φοβήθηκε ποτέ την τέχνη της γραφής, αλλά έτρεμε με την αλήθεια πίσω από την τέχνη.

Έτσι ελαφρύνοντας τη μοναξιά που συνοδεύει το γράψιμο, εκδηλώνει φωναχτά τα θέλω του, τις προτιμήσεις του, μεταφέρει τα «μίση» του και τις αγάπες του και δεν διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα του. Με τον Αποστόλου μαθαίνεις να αγαπάς το θέατρο αλλά και τη μικρή οθόνη. Δεν το κρύβω, ότι τρέφω εκτίμηση για το ταλέντο του και γοητεύτηκα πολλές φορές από την τέχνη του.

Με την ευκαιρία τον ευχαριστώ πολύ, που βρήκε το χρόνο γι΄ αυτή τη κουβέντα, παρότι είναι κυριολεκτικά πνιγμένος αυτή την περίοδο.

Πώς νιώθετε κ. Αποστόλου που η παράσταση του έργου «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», που γράψατε μαζί με τον Αλέξανδρο Ρήγα , μία από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές και εμπορικές θεατρικές επιτυχίες των τελευταίων ετών, συνεχίζει και αυτό το χειμώνα να παίζεται για  11η σαιζόν σπάζοντας όλα τα ρεκόρ;

Έχω μια παράξενη σχέση με τις δουλειές μου. Πάντα θυμάμαι τον καιρό που εγγραφόντουσαν. Ό, τι ζούσα τότε. Αγάπες. Ανθρώπους. Ψυχολογία μου. Όταν βλέπω τη αφίσα του έργου, αναπολώ εκείνο το καλοκαίρι στο Πόρτο Ράφτη που γράφαμε μέσα στο λιοπύρι και την τρελή χαρά όταν το τελειώσαμε. «Ρε συ είναι τίποτα από δαύτο;» Η ερώτηση του Άλεξ όταν το ‘δαμε τυπωμένο. Ούτε που καταλαβαίναμε.  τι έχουμε κάνει. Πάντα έτσι δουλεύαμε. Σαν να κάναμε βουτιά στο κενό και κάπου στη μέση-κι ενώ η γη πλησίαζε-θέταμε το μέγα ερώτημα: αλεξίπτωτο έχουμε;!

Ο «μπαμπάς» είναι μια από τις πιο έντονες και έντιμες στιγμές μας. Είναι ένα έργο που το καμαρώνω, λατρεύω να το βλέπω (σαν να ναι η πρώτη φορά) και κυρίως το ζηλεύω σαν να χει γραφτεί από άλλον…!!!

Πώς βιώνετε την κρίση και πόσο άλλαξαν τα δεδομένα της επαγγελματικής σας ζωής ; Απογοητευτήκατε στα δύσκολα που ήρθαν στο απόγειο της επιτυχία σας;

Η κρίση με διέλυσε για τουλάχιστον τρία χρόνια. Κομμάτια και θρύψαλα. Δεν ήταν μόνο το οικονομικό που βρεθήκαμε να πατάμε σε καμένη γη. Ήταν και ο αποκλεισμός της έκφρασης. Η τηλεόραση χαροπάλευε (τώρα τη βγάλανε απ την πρίζα). Το θέατρο χαρτζιλίκι 5χρονου πιτσιρικά . Άρα κανείς δεν επένδυε σε κάτι σοβαρότερο από μονόλογο. ‘Ομως… βλέποντας τα κομμάτια στα πατώματα, διέκρινα ξεχασμένες ιδέες και αξίες που στον άπειρο χρόνο της αεργίας μου έδωσαν τη ευκαιρία να ανακαλύψω νέα στοιχεία μου και να γίνω υπερπαραγωγικός. Τώρα που τα πράγματα συνήλθαν λίγο, τα ντύνω, τα στολίζω και θα αρχίσω να τα παρουσιάζω ένα- ένα. Είναι δουλειές για 10 χρόνια τουλάχιστον!

«Αυτό που με αναγκάζει να γράφω είναι ο φόβος μην τρελαθώ», παραδέχεται  ο Γάλλος διανοητής και συγγραφέας Ζωρζ Μπατάιγ. Εσείς γιατί γράφετε κ. Αποστόλου;

Ωραία ερώτηση. Δεν την έχω σκεφτεί ποτέ!! Πλάκα κάνω. Από μικρός το μόνο που θελα ήταν να αφηγούμαι παραμύθια και  ιστορίες. Ήταν μια ανάγκη, τότε τουλάχιστον, να με συμπαθήσει ο κόσμος και να γίνω αποδεκτός. Στα χρόνια που νομίζω ότι ωρίμασα, το πράγμα πήρε μια ρότα σε αχαρτογράφητα νερά και με μοιρολατρική διάθεση άφησα να με πάει όπου θέλει. Πιστεύω, ότι γράφω για να αυτοψυχαναλυθώ. Να με βρίσκω σε κάθε εποχή. Να δω τι έμεινε,  τι έφυγε, τι φοβάμαι,  τι αγαπάω και τι ψάχνω. Σαν να λέω σε πλέον του ενός ανθρώπου (ψυχαναλυτή) αυτός είμαι… για πείτε καμία ιδέα, αν το πάω καλά;

Θα διαφωνούσατε με την άποψη του Μολιέρου περί συγγραφής που υποστηρίζει : «Το γράψιμο είναι σαν την πορνεία: Στην αρχή γράφει κανείς για τον εαυτό του. Μετά για τους φίλους και, στο τέλος, για τα λεφτά» Κι αν ναι γιατί;

Με εμένα έγινε εντελώς το αντίθετο. Μπήκα στη τηλεόραση τη εποχή των τρελών αγελάδων. Και η αλήθεια είναι ότι ήπιαμε πολύ γάλα. Σε βαθμό δυσανεξίας. Όταν τις σκοτώσαμε και έπρεπε να ζήσουμε με τα ευτελή χόρτα, που έτρωγε μέχρι πρότινος το ζωντανό, ήρθα σε επαφή με τη «γη» και εκεί άρχισα να ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Γειώθηκα για τα καλά. Ξέρω πια ότι γράφω για να γίνω ένα με ότι με περιβάλει με ελκύει και με κρατά ζωντανό. Νιώθω, αλλά και για να μοιραστώ την εμπειρία των όσων απίστευτων μου συνέβησαν αυτά τα 56 χρόνια, να παρηγορήσω και να παρηγορηθώ.

Εν τέλει όλοι οι συγγραφείς «είσθε μαθητευόμενοι σε μια τέχνη που κανένας ποτέ δεν γίνεται μάστορας», όπως  αναφέρει ο Νομπελίστας Έρνεστ Χέμινγουει; Γιατί νομίζετε;

Δεν υπάρχει πιο ανασφαλές πλάσμα από τον γραφιά. Είσαι μόνος σου με τις λέξεις. Λέξεις – σφαίρες που δεν ξέρεις, αν βρουν τον στόχο τους. Εσύ οπλίζεις και πυροβολείς. Στην αρχή έχεις την σιγουριά της απειρίας και σκοτώνεις άμαχο πληθυσμό. Μετά αρχίζει να τρέμει και πετυχαίνεις τυχαία και κάνα αληθινό στόχο. Όσο έρχεται η εμπειρία γίνεσαι πιο αποτελεσματικός όμως μαζί έρχεται και το γήρας και δεν βλέπεις και καλά οπότε μπαίνεις στην υπαρξιακή αναζήτηση να το κάνεις μια στις τόσες για τη χαρά του σπορ η το χειρότερο όπως λέει και ο Καββαδίας, φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου. Είναι σχιζοφρένεια το γράψιμο. Μόνο ότι δημιουργείς χαρακτήρες που δεν υπάρχουν-μια μορφή ύβρης σε καθιστά βλάσφημο και αναιδή!! Αλλά είναι ό,τι αγαπάω.

Δημήτρης Αποστόλου και Αλέξανδρος Ρήγας

«Δεν θέλω να γίνω Κασσάνδρα. Αλλά το παιχνίδι έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Όχι μόνο για μας αλλά για όλη τη σαπίλα που λέγεται Ευρώπη. Μέχρι το τέλος του 2020 θα έχουν αλλάξει τα πάντα. Έρχονται ζοφερές μέρες.…»

Ο Δημήτρης Αποστόλου ε την Τζέσυ Παπουτσή
Ο Δημήτρης Αποστόλου με τον Νίκο Σεργιανόπουλο
Ο Δημήτρης Αποστόλου και η Μάγδα Πένσου

Στην τηλεόραση έχετε συνυπογράψει μερικές από τις πιο δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές . Σας λείπει σήμερα που ήρθαν τα πάνω –κάτω στο τηλεοπτικό τοπίο;

Ζούμε στην εποχή του μετά σοκ. Ο ασθενής δεν έχει συνέλθει ακόμα. Απλά άνοιξε τα μάτια του. Δεν έχει σηκωθεί από το κρεβάτι. Δεν έχει ακόμα δυνάμεις. Απλά αραιώσαν οι συγγενείς με τις επισκέψεις τους που τον ζάλιζαν και πλέον αποφασίζει για την επόμενη μέρα που θα καταλήξει και που θα πάει. Σίγουρα είναι χαρούμενος που είναι ζωντανός και η ζωή είναι μπροστά.

Πώς είναι οι σχέσεις με τον Αλέξανδρο Ρήγα;

Του οφείλω που μου έδειξε νέες θάλασσες που δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Ταξιδέψαμε μαζί για πολλές λεύγες. Μπουρίνια ζήσαμε, λαδιές χαρήκαμε, αλλά πάντα ταξιδεύαμε ατελείωτα, ασταμάτητα πάντα στην ίδια πορεία κι ας βλέπαμε άλλα σημεία του ορίζοντα. Κατεβήκαμε σ ένα λιμάνι για να ξεθολώσουμε από την τόση συνύπαρξη για να δούμε και άλλους ανθρώπους. Μετά την νύχτα και το ξεφάντωμα, ανεβήκαμε σε άλλα πλοία και συνεχίζουμε το ταξίδι. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, με ανεξίτηλες μνήμες και έχοντας για αυτόν μέσα μου από μένα με μεγάλα δείγματα ευγνωμοσύνης. Όμως το ταξίδι συνεχίζεται.

Είσθε πατέρας δυο παιδιών από το γάμο σας με τη Μάγδα Πένσου. Τρέμετε για το μέλλον των απογόνων σας, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση;

Οι εποχές ήταν πάντα κακές. Οι κοινωνίες φτιάχτηκαν από τις σπηλιές ακόμα πάνω στο λάθος στο φόβο και στη ανθρώπινη ιδιοτελή φύση. Θάνατος. Πόλεμος. Ανέχεια. Καταστροφή ήταν το σκηνικό που παίχτηκε πάντα η ιστορία του είδους μας. Απλά έχουμε γίνει πολύ μαλθακοί και τα παίρνουμε σοβαρότερα από όσο είναι. Το θέμα μου πλέον είναι σε ποια χέρια μεγαλώνουν τα παιδιά, εκεί είναι ο τρόμος μου! τα παιδιά που μεγαλώνουν στον αυτόματο. Παρκαρισμένα σε smartphones από μανάδες που ακκίζονται στα social και έχουν προτεραιότητα τα like διαφόρων κλαρινογαμπρών από τα likes των παιδιών τους. Και από πατεράδες που ενδύονται το μανδύα του πηδήχτουλα και τα παιδιά τους είναι ένα αναγκαίο κακό. Το χάλι μιας αυτάρεσκης και εγωιστικής εποχής τρέμω όχι τη εποχή.

Έχετε μιλήσει δημόσια για την κατάθλιψη που αντιμετωπίσατε προ κρίσης , που παραλίγο να σας οδηγήσει στην αυτοχειρία όπως έχετε ομολογήσει, ένα ψυχολογικό πρόβλημα, που βασανίζει όλο και περισσότερους ανθρώπους στην εποχή μας. Πώς αντιμετωπίσατε την κατάστασή σας και τι θα συμβουλεύατε όλους αυτούς που αγωνίζονται να ξεφύγουν από τις δαγκάνες αυτού του τέρατος;

Στην Ελλάδα έχουμε το κόμπλεξ και το σύνδρομο να δείχνουμε σαν σταρ του ίνσταγκραμ και να μην αποδεχόμαστε να μιλήσουμε για τις γκρίζες μας ζώνες,  οπότε η ομολογία της κατάθλιψης μας σπάει την εικόνα (τύφλα μας). Έτσι αφήνουμε το τέρας να τρώει κάθε μέρα και λίγο μέχρι που θα χωράμε στη μικρή εικόνα του ίνσταγκραμ και να έχουμε χάσει τον εαυτό μας. Αν δεν μιλάς (με ειδικούς) για το εσωτερικό θηρίο που σε τρώει. Αν δεν βρίσκεις συντρόφους να σου γιάνουν τις καθημερινές πληγές και να δείχνουν κατανόηση. Αν δεν ομολογήσεις στον εαυτό σου ότι είσαι στο πρόβλημα. Δυστυχώς η κατάληξη είναι γνωστή. Αν σπάσουμε την «τελειότητα» μας έχουμε κάνει το πρώτο βήμα για να βγούμε από την τρύπα. Όταν μίλησα για τη κατάθλιψη ή και την παρορμητική εκείνη απόπειρα, δεν το κάνα για να δεχτώ συμπάθεια και προσοχή. Το ζητούμενό μου ήταν να παρασύρω να το κάνουν κι άλλοι για να δεχτούν την απαραίτητη βοήθεια και για μένα ήταν η πρώτη θαρραλέα κίνηση προς την αντιμετώπισή της. Αν δεν δεις τον εαυτό σου στο καθρέπτη του άλλου άκρη δεν βγάζεις. Ο δικός σου σ’  έχει συνηθίσει και σε βλέπει όπως θες.

Επισκέπτεστε συχνά το ‘Αγιο Όρος. Ποια είναι η σχέση σας με το Θεό;

Το έχω κόψει εδώ και καιρό. Η άνοδός μου τότε στο Όρος είχε να κάνει με τη αναζήτηση του κυττάρου του Θεού μέσα μου. Αναζητούσα τη γνώση και το φως που υποσχότανε ο χριστιανισμός. Πίστευα ότι ήμουνα άτυχος γιατί συναντούσα συμπυκνωμένα όλες τις παθογένειες του έξω κόσμου σε τέσσερις μυρωδάτους από λιβάνι τοίχους. Μετά από αρκετή περιπλάνηση κατάλαβα ότι η ιεροσύνη και πιθανώς ο Θεός είναι αλλού. Είναι απ τα ζητήματα που έχω αφήσει για τα ύστερά μου. Τώρα πρέπει να αγωνιστώ χωρίς τη βοήθειά του. Σ΄ ένα θεατρικό μου που θα ανεβεί μέχρι το Πάσχα  υπάρχει μια ατάκα που λέει: «ο θεός υπάρχει είναι παντού αλλά όχι για όλους».

Από τα  όνειρά σας αντλείτε δημιουργική έμπνευση;

Τα όνειρα είναι η βασιλική οδός του ασυνειδήτου που λέει και ο Φρόιντ. Πέρασα εδώ και δυο χρόνια μια πολύ επίπονη και επώδυνη περίοδο στα προσωπικά μου, έσκαψα πολύ μέσα στα διάφορα δωμάτια του υποσυνείδητου και του ασυνειδήτου για να βρω τις δικές μου ευθύνες. Η προβολή πνιγότανε κάθε βράδυ στους ταραγμένους ύπνους μου. Απ’  όλες αυτές τις «ταινίες» μερικές σκηνές τις θυμάμαι πολύ έντονα. Και επειδή είμαι και ρακοσυλλέκτης και πετάω δύσκολα πράγματα, αποφάσισα να μη τα κρύψω κάπου, αλλά να γίνουν αργά και εικόνες. Τελικά κατέληξα, ότι όλα στη ζωή μου γίνονται για να μη σταματήσω να παράγω παραμύθια.

Έχετε κάποιο έργο στα σκαριά;

Είναι μια πολύ παραγωγική περίοδος. Συζητάω για να γίνει  τηλεοπτική σειρά το βιβλίο που έγραψα με την Κατερίνα Γιατζόγλου, το «Καμία σχέση». Είναι δυο θεατρικά που θα προλάβουν να ανεβούν πριν το Πάσχα. Έχω σχέδια για επιθεώρηση το καλοκαίρι και μια περιοδεία. Τελειώνω ένα παιδικό βιβλίο που συνυπογράφω με τον έρωτα της ζωής μου τον Απόλλωνα τον μεγάλο μου γιο (ο μικρός ο Πάρις είναι η καψούρα μου και έτσι ονόμασα και τον ήρωα του βιβλίου μου). Υπάρχει τέλος μια ταινία τελειωμένη, που περιμένει να μπει στη παραγωγή και μια ακόμα που μου έχει βγάλει το λάδι όχι από έμπνευση και ιδέα, αλλά από διάφορες αναποδιές που την καθυστερούν.

Τι είναι το νέο σας βιβλίο, το  «Καμία σχέση…»;

Πάντα είχα μια αδυναμία στο υπέροχο θηλυκό είδος. Όχι μόνο σε ερωτικό επίπεδο. Όλες οι φίλες μου ήταν γυναίκες πάντα. Όπου κατάλαβα, ότι εκεί βρήκα περισσότερα «ανδράκια» από τις ομόφυλες σχέσεις μου. Εκεί λοιπόν διαπίστωσα το προφανές. Ό,τι ζούμε σε σχέσεις που έχουμε άλλη θεώρηση για τα πράγματα. Ό,τι δεν βρισκόμαστε ποτέ στο ίδιο γήπεδο. Ότι ζούμε άλλα αντί άλλων. Έψαχνα για 20 χρόνια τη γυναίκα γραφιά για να μοιραστώ μια ιστορία ιδωμένη από τη προσωπική ματιά του κάθε φύλου.

Η Κατερίνα ήταν φιλαράκι-ανδράκι για πολλά χρόνια. Η απόφαση να την εμπιστευτώ ήταν παρορμητική και η πρόταση έγινε με τη ίδια παρορμητικότητα αποδεκτή. Φτάσαμε και οι δυο σε μια ηλικία που έχουμε φάει καντάρια λάσπη από τις σχέσεις και δεν πιστεύουμε πλέον στα θαύματα, αρά είμαστε σε θέση βετεράνοι. Και έτσι προέκυψε μια αληθινή ξεκαρδιστική ιστορία με πικρό χιούμορ και γλυκές καταστάσεις. Το καταδιασκέδασα και το αγάπησα. Και σ αυτή τη φάση αυτοψυχαναλύθηκα και με είδα στη σημερινή μου εικόνα. Και χαίρομαι, διότι αυτό που είδα μου άρεσε πολύ. Μέσα από αυτό το βιβλίο άρχισα να με αγαπάω ξανά!

Είσθε αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας; Πιστεύετε ότι θα βγούμε από το σκοτεινό τούνελ που μας έριξαν οι πολιτικοί, οι δανειστές και οι ξένοι τοκογλύφοι;

Δεν θέλω να γίνω Κασσάνδρα. Αλλά το παιχνίδι έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Όχι μόνο για μας αλλά για όλη τη σαπίλα που λέγεται Ευρώπη. Μέχρι το τέλος του 2020 θα έχουν αλλάξει τα πάντα. Έρχονται ζοφερές μέρες. Το θρίλερ δεν το έχουμε δει ακόμα. Το χειρότερο είναι ότι σε παγκόσμιο επίπεδο η εξουσία και οι αποφάσεις είναι στα χέρια των μεγαλύτερων σαλτιμπάγκων που γνώρισε η ανθρωπότητα. Η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη!

Με την ευκαιρία των εορτών, τί εύχεστε να φέρει στην Ελλάδα και στους Έλληνες το νέο έτος;

Έχω παύσει να κάνω ευχές και να περιμένω δώρα. Θέλω όχι για να πρωτοτυπήσω, αυτή τη χρονιά που έρχεται να μη μου φέρει τίποτα, αλλά να μη μου πάρει κιόλας. Μια ευχή προσωπική θα είναι να έχω τα αγόρια μου πάλι κοντά μου. Ξέρω, ότι μια καθημερινή τους αγκαλιά και όχι μια στις τόσες, θα μου έδινε πάλι το δώρο της ζωής!!

Η ηθοποιός Φωτεινή Ντεμίρη σε μια συζήτηση με την Ειρήνη Αγγελική Μήτση (Video)

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

Ειρήνη Αγγελική Μήτση

mitsi_ae@yahoo.com

Η Φωτεινή Ντεμίρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα. Σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ και θέατρο στη σχολή της Ρούλας Πατεράκη. Έχει κάνει σεμινάριο με τον Μάνο Βολανάκη πάνω στη «Μήδεια» του Ευριπίδη. 

Έχει παίξει έργα των: Αισχύλου, Ευριπίδη, Σαίξπηρ, Γκολντόνι, Μολιέρου, Στρίντμπεργκ, Νηλ Σάιμον, Ερικ Άμποτ, Χορτατζη, Μποστ, Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου, Ρέππα-Παπαθανασίου , Ρήγα-Αποστόλου, Μουτσινά-Διαγούπη, Μ. Ποντίκα, Γ. Δαλιανίδη, Γ. Χασάπογλου. 

Σε σκηνοθεσία: Κακογιάννη, Κακλέα, Τσιάνου, Θ. Μοσχόπουλου, Σ. Χατζάκη, Ερ. Βασιλικιώτη, Θ. Εσπίριτου, Ζ. Ψάλτη, Ν. Αρμάο, Γρ. Βαλτινού, Ρέππα -Παπαθανασίου, Α. Ρήγα, Ν. Μουτσινά, Αντώνη Αντωνιου, Α. Λουδάρο.

Την είδαμε στις ταινίες: «Ελεύθερη κατάδυση» του Γ. Πανουσόπουλου, «Αυστηρώς κατάλληλο» των Ρέππα -Παπαθανασίου. Στην μικρού μήκους «Ρουτίνα» σενάριο Βιλλυ Κωτούλα, σκην. Δ. Αντζούς (βραβείο ερμηνείας Α γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ ψηφιακού κινηματογράφου)

Επίσης στα σήριαλ: «Το δις εξαμαρτείν», «Μόνο Εσύ», «Μου το κρατάς Μανιάτικο», «Αστέρας Ραχούλας», «Παρθένα Ζωή» και ως guest σε αρκετές ακόμα! Αγαπήθηκε πολύ στο σήριαλ «Το Καφέ της Χαράς», ως Κανέλα Πουλοπούλου.

Συναντήσαμε τη Φωτεινή Ντεμίρη στο Θέατρο «Αγγέλων Βήμα» για να μιλήσουμε για τον θεατρικό μονόλογο του Αντώνη Τσιπιανίτη «Η Μητέρα του Άγιου». Ενσαρκώνει την Ευσεβία μια γυναίκα που με τις επιλογές της οδηγεί τον γιο της στην Αγιοποίηση και την ψυχή της στη Φωτιά. Ένας μονόλογος που ερμηνεύει με μαεστρία η Φωτεινή Ντεμίρη σε σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζι γεμάτη ρυθμό και συνεχείς ανατροπές!

Μια παράσταση με γέλιο αλλά και τροφή για σκέψη! Τι μπορεί να κάνει μια μητέρα εις το όνομα της αγάπης προς το τέκνο της; Ποιος είναι ο σκοπός της τεκνοποίησης; Πολλά ερωτήματα δοσμένα με χιούμορ και αφοπλιστική σκληρότητα, από μια μητέρα που ζει στα όρια!

Δείτε το Video της Συνέντευξης