fbpx

«Η Αρετή της Ανδρείας και η σημασία του Μολών Λαβέ», γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

«Αρετή είναι η ηθική ανωτερότητα, η υπεροχή». Σήμερα όμως, η σημασία τόσο της λέξεως «αρετή της ανδρείας», όσο και του ονόματος «αγαθός», το οποίο σχετίζεται με την ιδιότητά της, έχουν διαστρεβλωθεί, παίρνοντας μία τελείως διαφορετική τροχιά από την πραγματικότητα.

Για να καταλάβουμε καλύτερα την σημασία που έδιναν οι αρχαίοι μας πρόγονοι στη λέξη «αρετή της ανδρείας», ας παρακολουθήσουμε πρώτα τι αναφέρει για την αρετή της ανδρείας ο Αριστοτέλης και στη συνέχεια τι αναφέρουν γι’ αυτήν τα λεξικά Liddell & Scott.

 Ο Αριστοτέλης, ο Άνθρωπος που συστηματοποίησε κάθε σκέψη και κάθε γνώση, δεν θα ήταν δυνατόν να μην ασχοληθεί και με τους τομείς της ηθικής του ανθρώπου. Μέσα στα ηθικά του, αναλύει πανουσιώδη θέματα σχετικά με την ζωή και την συμπεριφορά μας και εξετάζει έννοιες και αξίες. Μια άκρως σημαντική, και άκρως απαραίτητη αρετή μετά την δικαιοσύνη είναι η ανδρεία (καθώς όπως μας λέει και ο Σπαρτιάτης Αγησίλαος, αν υπήρχε δικαιοσύνη παντού θα ήταν άχρηστη η ανδρεία). Άνθρωποι μπορεί να υπάρχουν πολλοί, Άνδρες (και δεν εννοώ απλά αρσενικά και μόνο τα αρσενικά, αλλά και τα θηλυκά) όμως είναι λίγοι. Ας δούμε τι μας λέει ο πανεπιστήμονας Αριστοτέλης.

Η ανδρεία είναι η μεσότητα σε σχέση με τον φόβο και το θάρρος. Ο ανδρείος έχει να κάνει με πράγματα που προκαλούν μέγιστο φόβο και κανείς άλλος πέραν αυτού δεν υποφέρει τα δεινά τόσο μετρημένα όσο ο ανδρείος. Το πιο φοβερό απ’ όλα είναι ο θάνατος, καθώς με αυτόν τα πάντα λήγουν. Σε σχέση με αυτό μπορούμε να πούμε πως ανδρείος ονομάζεται εκείνος που δεν φοβάται τον ένδοξο θάνατο και όλες εκείνες τις επικίνδυνες καταστάσεις που απειλούν με θάνατο. Ανδρείος είναι όποιος υπομένει και φοβάται όσα πρέπει και χάριν εκείνου που πρέπει και με τον τρόπο και τον χρόνο που πρέπει. Αισθάνεται και πράττει όπως του επιτρέπει η αξιοπρέπεια του και η λογική του.

Πέραν της μεσότητας που βρίσκεται η αρετή της ανδρείας στα άκρα εντοπίζουμε από την μια την δειλία και απέναντι της την θρασύτητα. Ο θρασύς έχει το χαρακτηριστικό πως είναι και αλαζόνας και προφασίζεται πως κατέχει την ανδρεία. Συνηθίζουν οι θρασύδειλοι να μιμούνται, και σε περιπτώσεις που εμπνέεται κάποιο θάρρος να αποθρασύνονται και να ενεργούν φαινομενικά ανδρεία και υπέρμετρα, στα πραγματικά φοβερά όμως και στα επικίνδυνα δεν αντέχουν και αποσκιρτούν. Είναι προπετείς, και ενώ πριν εκδηλωθεί ο κίνδυνος θέλουν να εμφανίζονται ριψοκίνδυνοι, την ώρα του κινδύνου απομακρύνονται. Οι ανδρείοι την ώρα της δράσης είναι ορμητικοί, προηγουμένως όμως είναι ήσυχοι.

Ο δειλός επίσης, υστερεί σε θάρρος, η δειλία του όμως γίνεται πιο φανερή στις λυπηρές περιπτώσεις όπου δεν έχει δύναμη να συγκροτηθεί και λυπάται σε υπερβολικό βαθμό. Μοιάζει δηλαδή απελπισμένος και φοβάται υπερβολικά. Σε αντίθεση, το θάρρος που διακρίνει τον ανδρείο είναι ίδιον ανθρώπου που είναι γεμάτος ελπίδες και γενικότερα ο ανδρείος θα υπομείνει τις οποίες αλλαγές της τύχης με τον πιο αξιοπρεπή και αρμόζοντα τρόπο ως πραγματικά αγαθός με αψεγάδιαστη λογική.

Επίσης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανδρείος κάποιος που υπερτερεί για κάποιον λόγο από τον αντίπαλο του και αισθάνεται ως ένα βαθμό σιγουριά για την έκβαση (π.χ. ανώτερος στρατιωτικά ή τεχνικά λόγου χάρη για αθλητές). Ούτε επίσης είναι σωστό να συγχέουμε την περίπτωση της οργής, διότι σε αυτήν την περίπτωση ο άνθρωπος αντιδρά υπό το κράτος των παθών και όχι της συνείδησης και της λογικής.

Ο ανδρείος επαινείται διότι μοιάζει με τον δυνατό και τον υγιή. Επηρεάζεται ελάχιστα ή και καθόλου από αυτά που επηρεάζουν τους πολλούς .Οι ασθενικοί, οι αδύναμοι και οι δειλοί επηρεάζονται από τα ευτελή και τα κοινά παθήματα εκδηλώνοντας την αδυναμία τους. Ο ανδρείος αψηφά και αποφεύγει εκείνα τα πράγματα που επιτάσσει η λογική. Ειδάλλως αν δεν φοβάται στα λογικά πράγματα είναι μάλλον τρελός. Ενώ δηλαδή ο θρασύς και ο τρελός αψηφά και κάνει πράγματα που δεν του επιτάσσει η λογική και η αρετή και ο δειλός δεν τα αντιμετωπίζει όταν το επιβάλλει η λογική. Μοναχά ο ανδρείος αντιμετωπίζει τα πράγματα όταν το επιβάλλει και η λογική.

Ο θεός Άρης

Τα λεξικά Liddell & Scoyy και Etymologicum Magnum τονίζουν μεταξύ των άλλων: «Λέγεται δε και η κατά πόλεμον δύναμις, παρά τον Άρην, τον πόλεμον. Λέγεται δε αρετή και η εν παντί πράγματι υπεροχή· παρά το αιρώ, το προαιρούμαι. Σημαίνει την κατά πόλεμον ανδρείαν… Σημαίνει όμως και την ψυχικήν αρετήν.» Αν προσέξουμε δε με μεγαλύτερη προσοχή τα λεξικά, θα διαπιστώσουμε ότι εκτός των άλλων ετυμολογιών, η λέξη «αρετή», δηλώνει και την ιδιότητα του Άρεως. Την μαχητικότητα. Την ανδρεία. Και πράγματι πρέπει ο άνθρωπος να μάχεται για να κατακτήσει οτιδήποτε. Να μάχεται για να έχει καλές επιδόσεις. Να μάχεται για να βελτιώσει τον χαρακτήρα του. Να μάχεται για να είναι πιο δυνατός. Να μάχεται για να γίνει πιο ωφέλιμος στους συνανθρώπους του. Αυτές τις τέσσερις ιδιότητες τις συγκεντρώνουν τα τέσσερα παραθετικά του επιθέτου «αγαθός» (αμείνων, άριστος – βελτίων, βέλτιστος – κρείττων, κράτιστος – λώων, λώστος ), το οποίο από τον τύπο ήδη «αρείων (αμείνων)», «άριστος», σχετίζεται με την αρετή.

 Διαπιστώνουμε λοιπόν από την μελέτη των επεξηγήσεων που δίνουν τα λεξικά, ότι για τους αρχαίους πατέρες μας η λέξη είχε διάφορες σημασίες: Σήμαινε την γενναιότητα, την ψυχική αρετή, την μαχητικότητα αλλά και την υπεροχή. Ήταν αυτή που επιθυμούσαν και επεδίωκαν οι πάντες. Το «η τάν η επί τας», για παράδειγμα, ήταν η αυτονόητη απαίτηση της πολεμικής αρετής του γιου της, από την Λάκαινα Μάνα, η οποία απαιτούσε θάρρος στην αντιμετώπιση του κινδύνου, τόλμη στην διεκδίκηση της νίκης και αποτέλεσμα στον αγώνα. Θα κατανοήσουμε όμως καλύτερα την ιδιαίτερη αυτή σημασία από την εξήγηση ενός ιδιαιτέρως χαρακτηριστικού παραδείγματος!

Ο Λεωνίδας, όταν ο Ξέρξης του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα, απήντησε το περίφημο «μολών λαβέ»! Το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν πολλοί την ιδιαίτερη σημασία των λέξεων αυτών της ελληνικής, οδήγησε τους «μεταφραστές» να το αποδώσουν ως «έλα να τα πάρεις»! Οι ξένες μάλιστα πολεμικές ταινίες της μάχης των Θερμοπυλών το αποδίδουν ως «come and get them»!

Όμως ο Λεωνίδας ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟ. Διότι ήταν Λάκων και διότι εννοούσε το Λακωνικό αυτονόητο. Αν εννοούσε αυτό, που λένε ελαφρά τη καρδία οι μη σχετικοί με την γλώσσα, τότε θα έλεγε «ελθών λαβέ» και όχι «μολών λαβέ». Και θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. Το ρήμα «μολώσκω», που τρέπεται σε «βλώσκω», έχει αόριστο «έμολον» και την μετοχή αορίστου «μολών». Γνωρίζουμε βεβαίως ότι στην Aρχαία Eλληνική γλώσσα ουσιαστικά δεν υπάρχουν συνώνυμα. Για να δηλωθεί το ρήμα «έρχομαι» ή «πηγαίνω» υπάρχουν δεκάδες τύποι, εκ των οποίων ο καθένας είχε μία ειδοποιό νοηματική διαφορά από τον άλλο και δήλωνε κάτι λίγο διαφορετικό. Έτσι το ρήμα «βλώσκω» σημαίνει έρχομαι κάπου, πηγαίνω κάπου, αφού όμως πρώτα βρίσκω τα ψυχικά αποθέματα, το θάρρος ψυχής. Όταν λοιπόν ο Λεωνίδας απάντησε στην απαίτηση του Ξέρξη «μολών λαβέ», δεν εννοούσε «έλα να τα πάρεις» αλλά «βρες πρώτα το θάρρος και έλα να τα πάρεις», «ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ, ΕΛΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙΣ»!

Η μετοχή βεβαίως είναι υποθετική και η φράση αποδίδει υποθετικό λόγο. Όμως το μήνυμα ήταν σαφές. «Αν σου κοτάει, έλα». Και φυσικά αυτή η επίδειξη θάρρους ήταν συνέχεια της ατειχίστου πόλεως, η οποία δήλωνε ότι τα τείχη είναι για τους άλλους. Για τους Λάκωνες, «τείχη είναι τα σώματα των στρατιωτών μας και των γυναικων μας»! Η πολεμική αρετή σε όλο της το μεγαλείο! Φυσικά δεν υπολλείποντο την πολεμική αρετή και οι υπόλοιποι έλληνες των διαφόρων πόλεων – Κρατών και τούτο διότι ήσαν όμαιμοι – ομόθρησκοι – ομόγλωσσοι και ομότροποι

 «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».

Οι έννοιες πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια ήσαν αυτές που έδιναν το πνευματικό και ηθικό περιεχόμενο στην πολεμική αρετή των Ελλήνων. Υπέρ βωμών και εστιών εμάχοντο ανέκαθεν οι Έλληνες. Οι βωμοί λατρείας (θρησκεία) και οι εστίες (τόπος και οικογένεια) ήσαν τα ιερά που υπερασπίζονταν.

Η αρετή αυτή των Ελλήνων από τε σοφίης κατεργασμένη και νόμου ισχυρού (Ηρόδοτος ΙΙ 102) έθετε την πατρίδα και τους θεσμούς της υπεράνω όλων και παρέμεινε αναλλοίωτος από τα βάθη των αιώνων έως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα δυστυχώς έχει αντικατασταθεί από την άνεση του καναπέ.

Η αρετή αυτή είχε δε ως συνέπεια την αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνικού έθνους σε μια μεγαλειώδη διαδρομή, της οποίας η αρχή χάνεται μέσα στην αχλύ των προϊστορικών μύθων. Εξέφραζε την σταθερή απόφαση των Ελλήνων του να ζήσουν ελεύθεροι προασπίζοντες τις υψηλές αξίες του ασύγκριτου πνευματικού των πολιτισμού.

«Επισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν» (κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του) Θουκιδίδου Ιστορίαι Ε89

Ο ερμηνευτής και συνθέτης Theodore (Θοδωρής Πολυχρονόπουλος), συζητάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Πέραν του αδιαμφισβήτητα ξεχωριστού ήχου του, αυτό που μου έκανε μεγάλη αίσθηση, από την αρχή θα έλεγα, όταν τον πρωτοάκουσα, είναι το πως ένα δεκαοχτάχρονο – τότε- αγόρι επέλεξε έναν στίχο του Bukowski για τίτλο τραγουδιού του.

Στην πορεία κατάλαβα εις βάθος ότι ο Theodore δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο. Συνθέτης, ερμηνευτής και ενίοτε σκηνοθέτης του εαυτού του, ο μοναδικός Θοδωρής Πολυχρονόπουλος «ξεσηκώνει» την Ευρώπη την τελευταία εξαετία, όπως μόνο αυτός ξέρει, με τους «γαλαξιακούς» ήχους του.

Το 2012 κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «7», ενώ το 2015 ακολουθεί ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος «It is but its not» από την Minos EMIΈτσι, αν και σήμερα μόλις 26 χρόνων, χαίρει εκτίμησης και θαυμασμού όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει μια σειρά από τακτικές εμφανίσεις και περιοδείες.

Με καθηγητή τον γνωστό και μη εξαιρετέο Vassiliko και έχοντας σπουδάσει μουσική στο Λονδίνο, με ταυτόχρονες εμφανίσεις σε τοπικά μπαράκια, ο Theodor μέρα με τη μέρα «κατασταλάζει» σε έναν ωριμότερο προσωπικό ήχο. Ωστόσο, η μουσική του φαίνεται ήδη να έχει «γερά θεμέλια», καθώς η σύνδεση με το κοινό του έχει εξελιχθεί στα καλύτερα δυνατά επίπεδα.

Όσο για τη μουσική του; Ατμοσφαιρική, παθιασμένη, μελαγχολική, μα ταυτόχρονα αληθινά αισιόδοξη και ειλικρινής. Μια μουσική που εμπνέεται και ενορχηστρώνει ο ίδιος, η οποία συνδυάζει, άρτια ισορροπημένα, στοιχεία της κλασικής, της ροκ, της ψυχεδελικής, αλλά και της ηλεκτρονικής «οδού».

 

Γνωρίζουμε πως ξεκίνησες από πολύ μικρή ηλικία την ενασχόληση σου με τη μουσική. Είναι κάτι το οποίο ήξερες «από την αρχή» ότι ήθελες να ακολουθήσεις;

Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι οι πιο έντονες στιγμές που ζούσα ήταν όταν έπαιζα μουσική, είτε μόνος, είτε με παρέα. Θυμάμαι να περιμένω να γυρίσει η οικογένειά μου στο σπίτι, για να καθίσω στο πιάνο, υποτίθεται να μελετήσω, αλλά πολύ γρήγορα η μελέτη σταματούσε κι άρχιζα να αυτοσχεδιάζω και να φτιάχνω τραγουδάκια. Στην ηλικία των 17 χρονών πλέον, ήξερα ότι μπορώ να κάνω πολλά πράγματα στη ζωή μου, αλλά αν δεν δημιουργώ μουσική δεν θα είμαι ευτυχισμένος.

Σπούδασες μουσική στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Γιατί αποφάσισες να φύγεις, σε τόσο μικρή ηλικία και πως θεωρείς ότι σε επηρέασε αυτό στη μετέπειτα εξέλιξή σου;

Σπούδασα κλασική σύνθεση και μουσική για κινηματογράφο, αλλά οι σπουδές μου στο Λονδίνο ήταν κυρίως μια δικαιολογία για να βρεθώ εκεί που πίστευα ότι είναι το μουσικό κέντρο. Έτσι ήθελα να ξεκινήσω να δημιουργώ μουσική, τον πρώτο μου δίσκο, και το πρώτο μου κοινό. Εκεί έμαθα πολλά πράγματα για την μουσική, την βιομηχανία, αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό, κι έτσι αποφάσισα συνειδητά να επιστρέψω στην Αθήνα.

 

«Προσωπικά, θα ήθελα να μπορώ να συνεχίσω να μοιράζομαι τη μουσική μου με όλο και μεγαλύτερο κοινό. Αλλά και οι άνθρωποι να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς όρια.»

 

Ίσως θεωρηθεί άτοπη η ερώτηση, καθώς γνωρίζουμε ότι έζησες αρκετά χρόνια στην Αγγλία. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην το τολμήσω. Νιώθεις πως ανήκεις σε αυτούς που «άγγιξε», με οποιοδήποτε τρόπο, η Ελλάδα της κρίσης;

Η κρίση θεωρώ ότι άγγιξε τους πάντες, όχι αναγκαστικά με τον ίδιο τρόπο, καθώς σε τεράστιο βαθμό κατά την άποψή μου, η κρίση αυτή είναι κοινωνική. Το σίγουρο είναι ότι η τέχνη σε τέτοιες εποχές έχει τεράστια σημασία, κυρίως όταν δεν είναι λαϊκιστική και καιροσκοπική.

Έχοντας δει, ζήσει και αφουγκραστεί μια «διαφορετική νοοτροπία», αυτή του εξωτερικού, θα πρότεινες σε έναν νέο άνθρωπο να το «ακολουθήσει»; Οι σπουδές στο εξωτερικό «ανοίγουν» περισσότερες πόρτες, ενδεχομένως;

Πιστεύω πως θα έκανε σε όλους καλό να ζήσουν σε μικρή ηλικία, για λίγο στο εξωτερικό, εφόσον έχουν τη δυνατότητα. Τα ερεθίσματα είναι πολλά και οι διαφορετικές παραστάσεις, μαζί με τον αλλιώτικο τρόπο ζωής, είναι πολύ χρήσιμα εφόδια. Το σίγουρο είναι πως μετά τις σπουδές, ο άνθρωπος πρέπει να ζει εκεί που αισθάνεται δημιουργικός.

Αν δεν ήσουν ότι είσαι σήμερα, τι θα ήθελες να είσαι;

Θα μπορούσα να είμαι πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα θα ήθελα να είμαι κάτι μέσω του οποίου θα μπορούσα να δημιουργώ δικούς μου κόσμους, όπως και στη μουσική.

Σήμερα το πρωί άκουγα το αγαπημένο μου κομμάτι σου «Love is a dog from hell». Γνωρίζω ότι θα ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μη το θέσω στο τραπέζι. Ποιο από τα κομμάτια σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι μου. Όλα σημαίνουν κάτι διαφορετικό για μένα και συμβολίζουν μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή νιώθω πιο κοντά στο τελευταίο τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο μου, γιατί είναι η στιγμή της ικανοποίησης μετά την διαδικασία της δημιουργίας.

Σε συνέντευξη σου, πριν από μια τετραετία, είχες δηλώσει πως ένα από τα πράγματα που θα άλλαζες στην Ελλάδα, αν σου δινόταν η ευκαιρία, είναι τη νοοτροπία «ο θάνατος σου, η ζωή μου». Τι πιστεύεις πως έχει αλλάξει από τότε, εν έτη 2018; Νιώθεις τον κόσμο πιο «ενωμένο» ή ακόμα θα λέγαμε πως ο καθένας είναι «στον κόσμο του»;

Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε πάνω σε αυτό. Πάντως η αλλαγή αυτής της νοοτροπίας θα ήταν, κατά την άποψή μου, η σπουδαιότερη λύση σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας.

Βάσει όσων έχεις ζήσει, δει και ακούσει στον τόσο απαιτητικό χώρο της μουσικής, τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί το οποίο τώρα ξεκινάει τα πρώτα του βήματα;

Να είναι σίγουρος για τα κίνητρα που τον οδηγούν να κάνει μουσική. Η ζωή αυτή χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση και προσωπικές θυσίες, δεν είναι για ανθρώπους που τα παρατάνε και στενοχωριούνται εύκολα. Ο λόγος που κάποιος θέλει να κάνει μουσική, εφόσον είναι αγνός, είναι το μόνο πραγματικό εφόδιο σε αυτόν τον αγώνα.

Τι εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Προσωπικά, θα ήθελα να μπορώ να συνεχίσω να μοιράζομαι τη μουσική μου με όλο και μεγαλύτερο κοινό. Αλλά και οι άνθρωποι να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς όρια.

Τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Το Νοέμβριο που έρχεται θα κυκλοφορήσει ο καινούριος μου δίσκος, μια δουλειά που σημαίνει πολλά για μένα. Ελπίζω αυτό να το νιώσουν και οι ακροατές. Από τον Σεπτέμβρη και μετά ξεκινάμε καινούρια περιοδεία στο εξωτερικό, με νέο show και καινούρια τραγούδια.

Έτσι, αφήνοντας για λίγο πίσω του το βροχερό Λονδίνο, ο Θοδωρής Πολυχρονόπουλος θυμήθηκε τη λιακάδα της Ελλάδας και εμείς, με τη σειρά μας, «ταξιδέψαμε» μαζί του στη «λιακάδα» των δικών του «μουσικών» τοπίων.

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Δυναμική συνεργασία του #Rest@rt με το υπερπολυτελές Canaves Oia Epitome (χορηγός επικοινωνίας Intown Post.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η ομπρέλα πολιτιστικών δράσεων #Rest@rt Contemporary Art Platform παρουσιάζει μια ακόμη δυναμική συνεργασία με έναν από τους πρωτοπόρους ξενοδοχειακούς ομίλους της Σαντορίνης. Τα ξενοδοχεία Canaves στην Οία, επενδύοντας στον Πολιτιστικό Τουρισμό, συμμετέχουν στις δράσεις της πλατφόρμας και παρουσιάζουν τις δουλειές 26 Ελλήνων εικαστικών καλλιτεχνών.

Συγκεκριμένα, στο νεοσύστατο υπερπολυτελές συγκρότημα Canaves Oia Epitome που δημιούργησε ο όμιλος στη βόρεια πλευρά της Οίας  και που αποτελεί την επιτομή της αισθητικής και των υψηλών υπηρεσιών διαμονής το #Rest@rt επιμελήθηκε την εικαστική παρέμβαση στις 24 σουίτες καθώς και στους κοινόχρηστους χώρους του καταλύματος. Η εννοιολογική προσέγγιση της παρέμβασης έχει ως σημείο αναφοράς τη χειρονομιακή ζωγραφική, υπό το γενικό τίτλο Abstraction and Gesture.

Μαγδα Αστέρη
Σταυρούλα Μιχαλοπούλου

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες κλήθηκαν να δημιουργήσουν εξπρεσιονιστικές αφηγήσεις στους πίνακες τους σε ήπιες χρωματικές παλέτες, σε μια διάδραση με το μινιμαλιστικό αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της κάθε σουίτας.

Κάθε σουίτα φιλοξενεί αυθεντικούς πίνακες διακεκριμένων Ελλήνων καλλιτεχνών, με σκοπό την προβολή του εγχώριου εικαστικού δυναμικού στους εκλεκτούς διεθνείς επισκέπτες του συγκροτήματος.

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Μαρία Ανδρέου, Άννα Αντάρτη, Μάγδα Αποστόλου, Μάγδα Αστέρη, Βάσω Γιαννακοπούλου, Ελένη Γκινοσάτη, Δικαία Δεσποτάκη, Μιλένα Δημητροκάλη, Γεωργία Κοκκίνη, Βασιλική Κοσκινιώτου, Λίλα Κουφοπούλου, Αναστασία Κωνσταντάκου, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Χριστίνα Λουκίδη, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Κωνσταντίνος Μίχαλος, Μαρία Μπάχα, Βασιλική Μπλούκου, Ελένη Παυλοπούλου, Σπυρίδων Πετράκος, Διονυσία Σεγγούνα, Μαίρη Στεφάνου, Αστέριος Τόρης, Γεωργία Τρούλη, Νίκος Τσαρουχάς, Δήμητρα Φακάρου.

Τη δράση συνεπιμελήθηκαν η ιστορικός Τέχνης Νικολένα Καλαιτζάκη και η γλύπτρια Κέλλυ Αθανασιάδου.

Το #Rest@rt Contemporary Art Platform είναι ο επίσημος φορέας παραγωγής πολιτιστικών θεαμάτων που ειδικεύεται στον Πολιτιστικό Τουρισμό.  Τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, του υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ. Σχεδιάζει και διοργανώνει πολιτιστικά δρώμενα για λογαριασμό των επιχειρηματιών του τουρισμού που θέλουν να αξιοποιήσουν τον πολιτισμό ως στοιχείο διαφοροποίησης και να αναβαθμίσουν διανοητικά το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών τους.

https://canaves.com/el/canaves-oia-epitome/

https://www.facebook.com/restartcontemporary/

Χορηγός Επικοινωνίας:

Ξεκίνησαν οι πρόβες για την παράσταση «Καληνύχτα Μαργαρίτα» στο ΚΘΒΕ

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η νέα παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, «Καληνύχτα Μαργαρίτα», σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, ξεκίνησε τις πρόβες της. Το έργο του Γεράσιμου Σταύρου «Καληνύχτα Μαργαρίτα» είναι μια θεατρική μεταφορά του διηγήματος του Δημήτρη Χατζή, «Μαργαρίτα Περδικάρη», από τη συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα «Το τέλος της μικρής μας πόλης» και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1967 από το Ελληνικό Λαϊκό θέατρο του Μάνου Κατράκη.

Στο ΚΘΒΕ θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά από τις 13 Οκτωβρίου 2018 στη Σκηνή Σωκράτης Καραντινός στη μονή Λαζαριστών.

«Η ιστορία του έργου είναι τοποθετημένη στα χρόνια της κατοχής, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Η οικογένεια Περδικάρη είναι μια τυπική εικόνα της μεγαλοαστικής επαρχίας. Ο συντηρητισμός, η απληστία, η απάτη, η συνενοχή, η αμοιβαιότητα στην κοινωνική πρόσοψη και η δυσπιστία στο «εσωτερικό», τη χαρακτηρίζουν. Έχει διαβρωθεί από τα ίδια τα λάθη της, την αυτοϋπονόμευση της. Αυτό το σπίτι-θεσμός θα καταρρεύσει χτυπημένο από μέσα. Η νεαρή δασκάλα, το στερνοπαίδι της οικογένειας, η Μαργαρίτα, θα πυροδοτήσει τα εκρηκτικά. Όταν η Μαργαρίτα μυείται στην αντίσταση κατά των Γερμανών, είναι ώριμη να δεχτεί την έξοδο, τη διαφυγή από το περιβάλλον της. Τα επιχειρήματά της τα βρίσκει μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Ο θάνατός της, είναι η νίκη της ζωής πάνω στη σήψη και το θάνατο της κοινωνίας που τη γέννησε και η οποία συνειδητά την πρόδωσε. Το βιολογικό της τέλος σηματοδοτεί την αρχή του νέου κόσμου που θ’ αντικαταστήσει τον κόσμο του παρελθόντος. Η τελευταία σκέψη της Μαργαρίτας εκφράζει τον πόθο της και την ελπί­δα ότι ο καλύτερος κόσμος για τον οποίο πεθαίνει είναι εφικτό ή μήπως όχι;» (Φώτης Μακρής)

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής

Στο ρόλο του Περικλή Περδικάρη ο Γιώργος Νινιός.

Στο ρόλο της Μαργαρίτας η Κατερίνα Παπαδάκη.

Παίζουν: Νεφέλη Ανθοπούλου (Κατερίνα), Τέλης Ζαχαράκης (Ορέστης), Σόνια Καλαϊντζίδου (Φωτεινή), Γιάννης Καραμφίλης (Δέρβης), Λευτέρης Λιθαρής (Μπάρμπα Θωμάς), Ιωάννα Παγιατάκη (Αντιγόνη), Κατερίνα Παπαδάκη (Μαργαρίτα), Θοδωρής Σκούρτας (Στέφανος), Ευτυχία Σπυριδάκη (Αγγελική), Αθηνά Συκιώτη (Κοπέλα), Γιώργος Σφυρίδης (Βασίλης), Γιάννης Τσάτσαρης (Σταθμάρχης).

Ανδρέας Κάραγιαν: Μια κουβέντα καλοκαιρινή με την Τίνα Πανώριου για το ταξίδι του στην Αλεξάνδρεια

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«Ο Καβάφης έφτιαξε τη δική του Αλεξάνδρεια μια και σιχαινόταν κάθε τι το αιγυπτιακό· αντλούσε το υλικό για τα ποιήματά του από ελληνιστικούς μύθους και από αγοραίους έρωτες, συνήθως με Έλληνες και Αρμένιους νέους. Ο Ντάρελ από την άλλη, έφτιαξε μιαν Αλεξάνδρεια στα μέτρα της Ιουστίνης και της αριστοκρατικής τάξης της εποχής του.

Ο συγγραφέας εικαστικός και, εκ του μακρόθεν καλός φίλος της γράφουσας, μόλις επέστρεψε από την αγαπημένη Αλεξάνδρεια και μοιράζεται μαζί μας τις «απολαυστικές» εντυπώσεις του και κάποιες χαρακτηριστικές φωτογραφίες της μαγικής πόλης.

Ο Ανδρέας Καραγιάν γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1943 και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου πήρε το δίπλωμά του το 1967. Ταξίδεψε στο Λονδίνο για ειδικότητα, αλλά γοητεύτηκε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των late ’60s και εγκατέλειψε την Ιατρική, για να σπουδάσει Ζωγραφική στο Camberwell και το Central School of Art. Στη συνέχεια σπούδασε Xαρακτική στη Γερμανία και έζησε αρκετό καιρό στο Βερολίνο. Το 1978 έκανε την πρώτη του έκθεση στην γκαλερί «Ώρα», στην Αθήνα. Ως ζωγράφος αντιπροσώπευσε την Κύπρο στην Μπιενάλε της Βενετίας (2001) και στην Μπιενάλε του Καΐρου (2006). Από το 1978 έως το 2004 ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και την κριτική κινηματογράφου και θεάτρου. Επίσης εικονογράφησε ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη. Το 2007, κατόπιν προσκλήσεως της βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας, δημιούργησε μια σειρά έργων με αλεξανδρινά θέματα τα οποία εκτέθηκαν στη Βιβλιοθήκη. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία, Αλεξάνδρεια και Αθήνα.

Βιβλία του συγγραφέα:

  • (2016) Άκρατος γέλωτας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
  • (2013) Σκοτεινές ιστορίες, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
  • (2011) Ανήθικες ιστορίες, Γαβριηλίδης
  • (2008) Η αληθής ιστορία, Εκδόσεις Καστανιώτη

Ταξίδι στην Αίγυπτο

Πηγαίνουμε περίπατο στο Κάστρο, που κτίστηκε στη θέση του αρχαίου Φάρου· χαζεύουμε διάφορα μικροαντικείμενα καμωμένα από σιντέφι ή όστρακα, απλωμένα στους πάγκους των μικροπωλητών· οικογένειες κάθονται απέναντι στο κύμα, σε τραπεζάκια στημένα πρόχειρα από νεαρούς που σερβίρουν τσάι και αναψυκτικά. Τρώμε παγωτό και το υπέροχο ρυζόγαλο στο περίφημο κατάστημα «Azza». Τους τοίχους του στολίζουν οι φωτογραφίες των παιδιών της επανάστασης της 25ης Ιανουαρίου. Και αυτοί σε λίγο θα ξεχαστούν και θα μείνουν μετέωρα τα χαμογελά τους, όπως και το χαμόγελο του γάτου Τσέσσιαρ στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Θα γίνουν ένα παραμύθι που κανείς δεν ξέρει την έκβασή του, σε μια χώρα γεμάτη εκπλήξεις!

Στον Όμιλο μαζεύονται οι εναπομείναντες Έλληνες της Αλεξάνδρειας. Εκεί τρώμε καλαμάρι, ταραμοσαλάτα και κολοκυθοκεφτέδες. Μπροστά μας απλώνεται η Μεσόγειος, στολισμένη με λογιών λογιών καραβάκια. Στην πλαζ κάτω πηγαίνουμε να περάσουμε την ημέρα, τα νερά δεν είναι ιδιαίτερα καθαρά, αλλά έχει ευρωπαϊκό χαρακτήρα, με τις γυναίκες να φοράνε μαγιό μπικίνι, πράγμα ανεπίτρεπτο στις δημόσιες παραλίες.

Χθες είχαμε την ετήσια κάθοδο της οικογένειας στη θάλασσα. Είναι από τις απολαυστικότερες στιγμές του ταξιδιού. Όλα τα μέλη μεγάλα και μικρά, σχεδόν μια λαοθάλασσα -κάθε χρόνο κάποια από τις τρεις κόρες θα έχει και ένα χαριτωμένο βρέφος-κατεβαίνουμε στην πλαζ της El Mamoura. Οι γυναίκες ντυμένες με καλοκαιρινά ανοιχτόχρωμα φορέματα και με τα μαλλιά καλυμμένα με το hijab, το βέλος που αφήνει το πρόσωπο ελεύθερο και που με ένα ειδικό τρόπο το κρατάνε στο πλάι, κουβαλάνε μέσα σε τεράστιες τσάντες από pampers έως μπισκότα γεμιστά με φοινίκια. Η El Mamoura είναι θαλάσσιο θέρετρο με τα εξοχικά μέσα σε καταπράσινους κήπους, ένα βήμα πριν από τη θάλασσα, να πουλιούνται πανάκριβα. Οι γυναίκες μπαίνουνε στο κύμα καλυμμένες από πάνω ως κάτω. Οι άνδρες φοράνε φανέλες με τα μπανιερά τους. Τα παιδάκια δίνουν τον τόνο με τα πολύχρωμα μαγιό και τα ποικιλοστόλιστα με λουλούδια και χάντρες καπελάκια. Ο Άντχαμ παραπονιέται ότι πήγε να πάρει ένα αντιηλιακό και του ζήτησαν εκατό πενήντα αιγυπτιακές λίρες, «για όνομα του θεού, όλα ακριβαίνουν» λέει η μητέρα του Η παραλία πήχτρα. Είναι όμορφες οι στιγμές αυτές γιατί βρίσκεται όλη η οικογένεια μαζί μπροστά στο τραπέζι με ωραία γλυκά και σάντουιτς. Σαν από κάποια ταινία του Φελλίνι αλλά γυρισμένη στην Ανατολή.

Ο Γιώργος είναι από τους τελευταίους Έλληνες Αλεξανδρινούς. Καθόμαστε στο Delices. Μπροστά μας απλώνεται η πλατεία Saad Zaghloul, το ξενοδοχείο Cecil και πιο πέρα η Μεσόγειος. Μου διηγείται ιστορίες από το παρελθόν, έγραψε και ένα όμορφο βιβλίο με αυτές τις μνήμες. «Ο Καβάφης έφτιαξε τη δική του Αλεξάνδρεια μια και σιχαινόταν κάθε τι το αιγυπτιακό· αντλούσε το υλικό για τα ποιήματά του από ελληνιστικούς μύθους και από αγοραίους έρωτες, συνήθως με Έλληνες και Αρμένιους νέους. Ο Ντάρελ από την άλλη, έφτιαξε μιαν Αλεξάνδρεια στα μέτρα της Ιουστίνης και της αριστοκρατικής τάξης της εποχής του. Σήμερα το σπίτι όπου έμενε ο Ντάρελ έχει κατεδαφισθεί, το σπίτι του Καβάφη, παλιά επάνω από ένα μπορδέλο, έχει γίνει ευτυχώς μουσείο· τα γύρω σπίτια όμως θα γκρεμιστούν για να κτιστούν τεράστιες πολυκατοικίες. Οι μύθοι σβήνουν και μαζί μ’ αυτούς ολόκληρη η ιστορία της πόλης».

Τα σχέδια που χάρισα στο μουσείο  του Καβάφη τα έχουν κρύψει πίσω από μια κουρτίνα· γιατί ρωτάω τον φύλακα, επειδή παρουσιάζουν γυμνά αγόρια και το γυμνό δεν επιτρέπεται. Από την μια  μεριά οι γυναίκες σκεπασμένες, από την άλλη όλες οι τεράστιες διαφημίσεις στους δρόμους,  ακόμη και τα αιγυπτιακά φιλμ, παρουσιάζουν γυναίκες με έξωμα και τα μαλλιά να ανεμίζουν. Ένας διχασμός ταυτότητας.

Περπατάμε στην οδό Nabi Daniel, το «Σώμα» όπως λεγόταν στην αρχαιότητα γιατί εκεί είναι θαμμένο σε ένα γυάλινο φέρετρο το σώμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου· σήμερα είναι ένας πολυσύχναστος δρόμος με όλων των ειδών τα μαγαζιά και με πολλά από τα μεγαλόπρεπα κτήριά του να αφήνονται εκτεθειμένα στη φθορά του χρόνου. Ύστερα προχωράμε στην οδό Φουάτ, την αρχαία Κανοπική οδό που διέσχιζε την Αλεξάνδρεια από την Ανατολική Πόλη ως την Δυτική Πόλη· καθ’ όλο το μήκος της ήταν στολισμένη με κίονες· το χρυσό έλαμπε στον ήλιο. Περνάμε από το τζαμί Sidi El Metwally εκεί ήταν ο ναός του Αγίου Αθανασίου· ο Αθανάσιος υπήρξε Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας και διέταξε να καταστρέψουν το Σεράπειο και τη βιβλιοθήκη του βυθίζοντας την πόλη στον σκοταδισμό του Χριστιανισμού. Καταλήγουμε στη Salah Salem, παλιά Sherif Pasha, την Bond street της Αλεξάνδρειας όπου οι κυρίες καθόντουσαν στα μπαλκόνια των επιβλητικών κτηρίων παρακολουθώντας την κίνηση ή ακόμη και τις εντυπωσιακές παρελάσεις.

Ταξίδι στην Βόρειο θάλασσα στο Ελ Αλαμέιν να πνίγεσαι στο γαλάζιο, το πιο λαμπερό γαλάζιο που έχω δει και στο λευκό,  στους σταυρούς στα νεκροταφεία των σκοτωμένων στρατιωτών στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Στο τρένο της επιστροφής. Δυστυχώς, από τη μεριά που κάθομαι δεν μπορώ να δω πολλά πράγματα από το τοπίο γιατί μαζεύτηκε υγρασία στο διπλό γυαλί και θόλωσε τη θέα· εντούτοις παρακολουθώ εικόνες που φεύγουν τάχιστα, σπίτια καμωμένα από κόκκινα τούβλα και λάσπη, σκουπίδια παντού, πράσινες πεδιάδες με φοινικόδενδρα, πολυκατοικίες που δίνουν την αίσθηση ότι κάποτε ήταν λαμπρές. Τα καθίσματα του τρένου έχουν φθαρεί, και το τρόλεϊ με τα αναψυκτικά που περνά έχασε τη μεταλλική του λάμψη.

Η νέα δουλειά του Mj Tom των LosOtros με τον τίτλο: «Limbus», στην Depot Gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 150 cm 18 LJ 054 20180429_134911 (Large)
LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 150 cm 21 LJ 054 20180429_135339 (Large)

Μετά από μια περίοδο σιωπής ο Mj Tom, των LosOtros, επιστρέφει στην Αθήνα για να παρουσιάσει την καινούργια δουλειά του, με τον τίτλο «Limbus«, στην Depot Gallery, στο Κολωνάκι από τις 31 Ιουλίου μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου 2018.

H έκθεση, ο τίτλος της οποίας, κάνει σαφή αναφορά στον Dante Alighieri, απαρτίζεται από μια σειρά έργων πολύ μεγάλων διαστάσεων, σε άσπρο και μαύρο, που αποτυπώνουν, με λιτή προσέγγιση, το βλέμμα μιας σειράς υποκειμένων. Μιλούν, καλύτερα συν-ομιλούν με το χώρο διηγούμενα ιστορίες ενώ παραμένουν βουβά, μέσα στην εύγλωττη σιωπή τους.

Εστιάζοντας, από την αρχή της διαδρομής του, σε οτιδήποτε τοποθετείται πέρα από το όριο του κοινωνά αποδεκτού, ο καλλιτέχνης αποτυπώνει με χειρουργική ακρίβεια και σχεδόν σαν νεκρές φύσεις υποκείμενα, που σκοπίμως επέλεξαν να παραμείνουν έξω από αυτό που θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό. Και με αυτή του την επιφανειακά «απλή» επιλογή του θέματος των αγνοούμενων ή και αγνοημένων ή και σκοπίμως παραμελημένων υποκειμένων ο Mj Tom, αναλαμβάνει ουσιαστικά και την διερεύνηση αυτών των αινιγματικών ατόμων.

Και το κάνει με εξαιρετικά επιδέξιο τρόπο. Αρχικά, θολώνει τη γραμμή ανάμεσα στην τεκμηρίωση και τη συμμετοχή, γεγονός που του επιτρέπει να αποκαλύπτει τις ιστορίες και να ανακαλύπτει και αποτυπώνει την μυστηριώδης αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων που συχνά παραμελούνται ή και απορρίπτονται συνειδητά. Στη συνέχεια, καταγράφει εικαστικά σε τόσο μεγάλο μέγεθος τα υποκείμενα του, που ουσιαστικά, οικειοποιούμενος δια του μεγέθους το χώρο, τα επανατοποθετεί στο προσκήνιο. Τους δίνει το χώρο. από τον οποίο παραιτήθηκαν ή τους αφαιρέθηκε ή μας παρουσιάζει κάτι από το Συλλογικό Κοινωνικό Απωθημένο. Λειτουργεί ή σωστότερα θέλει να λειτουργήσει ως παραστάτης των υποκειμένων του ή ως Τέρας της Κοινωνικής Ζωής. Στην ουσία αυτό που πραγματεύεται είναι λιγότερο τα κοινωνικά απωθημένα υποκείμενα.. και περισσότερο η ίδια η έννοια της κοινωνικής απώθησης ως πιθανή προσωπική εμπειρία, ενός εκάστου εξ υμών. Με δυο λόγια ο καθένας είναι υποψήφιος κάτοικος του Limbus.

Το αποτέλεσμα είναι μια περίπλοκη και συχνά ανοικτή κοινωνική κριτική, μια «Ανοιχτή Γλώσσα», μια σιωπηλή, ευαίσθητη ποίηση που λειτουργεί ενάντια στον κορεσμό και την καθημερινή ρύπανση από διαφόρων ειδών και στοχεύσεων Επιχορηγούμενες Αλήθειες.

Όπως σημειώνει: «Η «Limbus» δεν είναι μια έκθεση ούτε μια σειρά από εκθέσεις. Είναι στην πραγματικότητα μια ακολουθία ερωτημάτων σε οπτική μορφή, μια διακοπτόμενη αφήγηση, μια αποσπασματική ανάγνωση τμημάτων βιβλίων ξεχασμένων σε παλιά βιβλιοθήκη… ένα προσκύνημα ή μια επιστροφή σε οικεία μέρη.» Και προσθέτει: «Επιστρέφω για να διερωτηθώ τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι, τι είναι αυτός ο χώρος, ποιοι είναι οι κανόνες που τον διέπουν και οι μηχανισμοί που επιβάλει. Γιατί βλέπουμε τα πράγματα έτσι και τι σημαίνει αυτό. Τι σημαίνει η Τέχνη σήμερα. Γιατί πρέπει να δημιουργώ έργα που ευχαριστούν ή συμμορφώνονται με τον σύγχρονο κόσμο και πολλά άλλα που θα προκύψουν στη συνέχεια.» Σχεδόν μια καμπάνια ενάντια στις Επιχορηγούμενες Αλήθειες της Youth & Beauty Culture.

LosOtros-3Ply-MIXED-MEDIA-on-HANDMADE-PAPER-70-X-150-cm-20180429_151653-Large
LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 200 cm 20180425_123623 (Large)
LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 325 cm 20170717_084251 (Large)
LosOtros 5Ply MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 355 cm 20180429_150508 (Large)

Σχετικά με τον καλλιτέχνη:
Ο εικαστικός καλλιτέχνης Mj Tom έχει επιλέξει να μην μοιράζεται οποιαδήποτε πληροφορία, αφορά το πρόσωπο του. Το 2000 ίδρυσε, με το Alter Ego του Andrea Nada, το Visual Poetry – Urban Art Group  LosOtros. Έκτοτε ζει μεταξύ Βερολίνου, Βαρκελώνης και Παρισιού. Έργα του έχουν εκτεθεί στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι, το Λος Άντζελες και το Βανκούβερ.
Το σώμα της δουλειάς του περιλαμβάνει Mixed Media, κολάζ, γλυπτά, Installations και Digital Prints. Σκόπιμα ανώνυμος και ακραία προκλητικός αμφισβητεί σχεδόν οποιοδήποτε σύστημα αξιών και αντιλήψεων μας περιβάλλει…από την επίφαση της κανονικότητας και την αντίληψη μας για την ιστορία… μέχρι τον τρόπο κατανόησης της φύσης και του εαυτού μας, ως μέρος αυτής.

Όπως σημειώνει «Οι LosOtros δεν είναι ένας ή μια Ομάδα Καλλιτεχνών. Οι LosOtros είναι μια διεργασία, και μια προσπάθεια συγχρόνως, που εμπλέκει ένα μεγάλο σύνολο από ανθρώπους. Περιλαμβάνει τόσο αυτούς που δημιουργούν ή βοηθούν να δημιουργηθούν τα Έργα Τέχνης όσο και αυτούς που προσπαθούν να τα κατανοήσουν, να τα αφομοιώσουν και τέλος να τα ενσωματώσουν. Οι LosOtros πιστεύουν ότι η Τέχνη δεν είναι σημαντική επειδή υπάρχει ένας καλλιτέχνης πίσω από το Έργο, αλλά επειδή υπάρχει ένας θεατής μπροστά από αυτό. Η έννοια του Έργου Τέχνης είναι η έννοια που ο θεατής οικοδομήσει γύρω από αυτό. Οι ερμηνείες των καλλιτεχνών έχουν εξαιρετικά περιορισμένη αξία και στις περισσότερες των περιπτώσεων υπηρετούν άλλους σκοπούς. Σε ότι μας αφορά… δεν επιθυμούμε να πείσουμε κανένα και για τίποτα δεν είμαστε στην τέχνη για να προωθήσουμε τον εαυτό μας. Απλά, είναι ο τρόπος ζωής μας».

Web Site: http://losotros.eu/

Facebook: https://www.facebook.com/LosOtrosXMjTom

Facebook Event: 

https://www.facebook.com/events/447871602351615/

Εγκαίνια: 31 Ιουλίου 2018. Ώρα: 20:00 -23:00

Depot Gallery

Νεοφύτου Βάμβα 5, 106 74 Κολωνάκι – Aθήνα

Τ: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook: depotgallery.gr

Web site: depotgallery.gr

Διάρκεια Έκθεσης: 31 Ιουλίου έως 6 Σεπτεμβρίου

Μέρες και ώρες λειτουργίας:

Τρίτη έως Παρασκευή: 14:00 – 20:00

Σάββατο 11:00 – 15:00

«Η Κ.Ο.Θ τιμά το Μάνο Λοΐζο», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης τιμά με μία πρωτότυπη μουσική συνάντηση τον αξέχαστο Μάνο Λοΐζο, με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από τη γέννησή του.

 

 

Η Κ.Ο.Θ. συναντά στη σκηνή του Ηρωδείου στις 8 Σεπτεμβρίου 2018  την κορυφαία ερμηνεύτρια και συνεργάτη του Λοΐζου, Δήμητρα Γαλάνη, έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους τραγουδοποιούς, τον Φοίβο Δεληβοριά, και μία από τις πλέον ξεχωριστές λαϊκές φωνές της χώρας μας, τη Γιώτα Νέγκα, που ερμηνεύουν γνωστά τραγούδια του σπουδαίου δημιουργού σε συμφωνικές διασκευές, αναζητώντας εκλεκτικές συγγένειες με κλασικούς συνθέτες, μέσα από νέες, ανατρεπτικές, ενορχηστρώσεις.

Το έργο του, άλλοτε αιχμηρό και πολιτικό, άλλοτε ερωτικό και νοσταλγικό, παραμένει ζωντανό και επίκαιρο στη συλλογική μας μνήμη, ένας από τους τελευταίους μεγάλους συνθέτες που όρισαν τον κανόνα του ελληνικού τραγουδιού. Παράλληλα η Κ.Ο.Θ. θα παρουσιάσει για πρώτη φορά τη συμφωνική σουίτα Loizos Recomposed του Αντώνη Σουσάμογλου, βασισμένη σε μουσικά θέματα του τιμώμενου συνθέτη. Διευθύνει ο Μίλτος Λογιάδης.

Θα ακουστούν μερικά από τα πλέον αγαπημένα τραγούδια όλων των Ελλήνων, όπως: Ο Δρόμος, Το Ακορντεόν, Αχ Χελιδόνι μου, Τρίτος Παγκόσμιος, Όλα σε θυμίζουν, Σ’ ακολουθώ, Σεβάχ ο Θαλασσινός, Πρώτη Μαΐου και πολλά ακόμη, επινοούνται εκ νέου και προσφέρονται με μία φρέσκια ματιά δίνοντας μία καινούρια πνοή στο έργο του σπουδαίου μας συνθέτη.

«Ο Μάνος Λοΐζος είναι απ’ τις σημαντικότερες δυνάμεις του νεοελληνικού τραγουδιού. Η μουσική του οικεία, φιλική, μας κερδίζει απ’ το πρώτο της άκουσμα, σύμφωνα μ’ ένα πλατύτατο κοινωνικό συναίσθημα που περιλαμβάνει και το δικό μας…. τα τραγούδια του αγαπήθηκαν πολύ, τραγουδήθηκαν πολύ και θα τραγουδιούνται πάντα». (Γιάννης Ρίτσος, από το βιβλίο του Θανάση Συλιβού «Μάνος Λοΐζος, απ’ τη μνήμη στην καρδιά», Εκδόσεις Μετρονόμος (2014))

Οι νεώτεροι τον γνώρισαν μέσα από τα υπέροχα τραγούδια που μας άφησε και τους συντροφεύουν στις παρέες τους, στις συναυλίες, στις πορείες και σε ιδιαίτερες στιγμές.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Κενεβέζου

Γυρνώντας πίσω το δείχτη του ρολογιού ενώ ξεφυλλίζουμε το βιβλίο του Θανάση Συλιβού, που με τόση φροντίδα επιμελήθηκε, σας μεταφέρουμε αποσπάσματα, που μας βγάζουν στο σύντομο δρόμο της ζωής του, που ξετυλίγει «Μια ιστορία σύντομη, μοναδική», όπως ανέφερε  η Μελίνα Μερκούρη αποχαιρετώντας τον.

Αποσπάσματα στα οποία αυτοβιογραφείται και αυτοσυστήνεται ο μεγάλος συνθέτης, που έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή. «Στην Αλεξάνδρεια, όπου γεννήθηκα, περνούσε σχεδόν κάθε μέρα απ’ το δρόμο που μέναμε ένας γεροβιολιτζής. Τον έχω ακόμα στο μυαλό μου με την άσπρη κελεμπία του και τον άσπρο σκούφο του. Κρατούσε ένα χειροποίητο βιολί δικής του κατασκευής με το οποίο έπαιζε μ’ ένα δικό του μοναδικό τρόπο και παράλληλα τραγουδούσε. Θυμάμαι με τι λαχτάρα τον περιτριγυρίζαμε όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Ώσπου μια μέρα ο πατέρας μου μού αγόρασε ένα απ’ αυτά τα βιολάκια, γιατί αυτή ήταν η δουλειά του γέρου, πουλούσε τέτοια βιολιά. Από τότε βάλθηκα να μάθω βιολί, αλλά πού. Το όργανο αυτό έπαιζε μόνο στα χέρια του γέρου που τα ‘φτιάχνε. Ώσπου βρέθηκα μια μέρα μ’ ένα αληθινό βιολί και άρχισα κανονικά μαθήματα. Μετά ήρθε στο σπίτι – δώρο του θείου – μια κιθάρα και μετά αποχτήσαμε και πιάνο. Κόντευα πια να γίνω ένας σπουδαίος μουσικός! Κάπως έτσι άρχισα και βρέθηκα λίγα χρόνια μετά να ξέρω αρκετή μουσική.»  

Για τον ερχομό του στην Ελλάδα και την διαδρομή στο τραγούδι είχε πει: «…ήταν το ’55 και συμπίπτει με την εμφάνιση του Χατζιδάκι σε δίσκους (‘‘Χάρτινο το φεγγαράκι’’», η ‘‘Λατέρνα’’ κ.λπ.). Δε θα ξεχάσω τι εντύπωση μου έκαναν εκείνα τα τραγούδια. Εξάλλου, όλη η Ελλάδα έζησε τότε τη γοητεία της μουσικής του Χατζιδάκι. Τα επόμενα χρόνια άρχισα ν’ ανακαλύπτω το λαϊκό τραγούδι, και αυτό βέβαια συνεχίζεται ακόμα. Γύρω στο ’60, αν θυμάμαι, ανοίγει μια νέα εποχή για την ελληνική μουσική, η εποχή του Θεοδωράκη. Κι αυτό κρατάει μέχρι σήμερα, και ο ίδιος ο Θεοδωράκης έχει πάρει πια τη μορφή ενός θρύλου, είτε το θέλουμε είτε όχι. Μέσα σ’ όλα αυτά λοιπόν, και σε πολλά άλλα, αναπτύχθηκε και η δική μου μουσική πορεία. Πρωτόγραψα τραγούδια απ’ τα εφηβικά μου χρόνια κι εξακολουθώ να γράφω, κατά κύριο λόγο γιατί αγαπώ το τραγούδι σαν μορφή έκφρασης, σαν μορφή επικοινωνίας και πολιτικής πράξης πολλές φορές.» η γοητεία της μουσικής του Χατζιδάκι,»

Μιλώντας για τον καλλιτέχνη και τον μουσικό ο ίδιος είχε καταθέσει: «Ως καλλιτέχνης είμαι ένας δέκτης ευαίσθητος γεγονότων και καταστάσεων που ζούμε καθημερινά όλοι μας. Γεγονότα και καταστάσεις όπως οι αγώνες του λαού μας, ο αγώνας της εργατικής τάξης για το μεροκάματο για καλύτερες συνθήκες ζωής, για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. Νιώθω τον εαυτό μου πολύ δεμένο με ορισμένα πράγματα. Από πολύ μικρός είδα παιδιά να πεινάνε και θεώρησα υποχρέωσή μου να μην το ξεχάσω αυτό ποτέ,  να κάνω ό,τι μπορώ με την τέχνη μου για λείψει αυτή η δυστυχία.Ως μουσικός που γράφω τραγούδια, ξέρω καλά ότι μπορώ να κάνω τον κόσμο να συνειδητοποιήσει ορισμένα πράγματα κι αυτό το θεωρώ μια πολύ σοβαρή λειτουργία. Μ΄ ενδιαφέρει να γράφω όχι ωραία πράγματα, αλλά πώς θάρθω σ΄ επαφή με τον κόσμο που πονάει κι αγωνίζεται».

 

Ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Μάνου Λοίζου ήταν «Ο σταθμός». Ακολούθησαν οι «Θαλασσογραφίες», «Ευδοκία», «Νάχαμε τι νάχαμε», «Καλημέρα ήλιε», «Τραγούδια του δρόμου» «Τα νέγρικα» «Τα τραγούδια  μας», «Τα τραγούδια της Χαρούλας», «Για μια μέρα ζωής». «Γράμματα στην αγαπημένη» (1983): Μελοποιημένη ποίηση του τούρκου Ναζίμ Χικμέτ σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου, «Εκτός Σειράς. Σαράντα σκόρπιες ηχογραφήσεις» (2002): Συλλογή με επιτυχίες του που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε δίσκους («Minos»), «Τα τραγούδια του Σεβάχ» (2003): Συλλογή με τις μεγάλες επιτυχίες του («Minos»).

 Στην εικοσαετή μουσική του διαδρομή έγραψε μερικά από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια, συνεργαζόμενος με τους στιχουργούς Νίκο Γκάτσο, Κωστούλα Μητροπούλου, Γιάννη Νεγρεπόντη, Φώντα Λάδη, Μανώλη Ραούλη, Δημήτρη Χριστοδούλου και Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1965 και έγιναν αχώριστοι φίλοι. Τα τραγούδια του, γεμάτα λυρισμό και τρυφερότητα, ερμήνευσαν μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιάννης Καλατζής, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Δήμητρα Γαλάνη.

Είχε παντρευτεί δυο φορές, την στιχουργό Μάρω  Λήμνου και την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη. Αδυναμία της ζωής του, η κόρη του Μυρσίνη. Ο Μάνος Λοΐζος έφυγε νωρίς από τη ζωή στις 17 Σεπτεμβρίου 1982. Άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Μόσχας, χτυπημένος από την επάρατη νόσο και κηδεύτηκε στις 24 του μήνα  στο Α΄ Νεκροταφείο. Στην τελευταία του κατοικία τον συνόδευσε πλήθος κόσμου που τον λάτρεψε.

Μάνος Λοίζος και Λευτερης Παπαδόπουλος
Μάνος και Μυρσίνη

Ο «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, από τους Χαΐνηδες κι όμΩς κινείται σε περιοδεία

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μια ανάγνωση του Ερωτόκριτου διαφορετική από τις συνηθισμένες προτείνουν οι Χαΐνηδες και η ομάδα ελλήνων χορευτών και ακροβατών  Κι όμΩς κινείται στη μουσική παράσταση Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου. Μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών που έκανε πρεμιέρα στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 30 Ιουνίου του 2014 και έκτοτε ταξιδεύει με μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ελλάδα.

Πρώτες στάσεις για φέτος το καλοκαίρι:

Κερατσίνι (29/7) 

Νάξος (8/8)

Ναύπλιο (11/8)

Άνδρος (13/8)

και Αττικό Άλσος (21/9)

Έργο Θεόφιλου για τον Ερωτόκριτο 1933
Δημήτρης Αποστολάκης

 

 

Μια τραγουδαφήγηση, που πότισε, με τέτοιο απόλυτο τρόπο, τη μουσική παράδοση, έπλασε σε μεγάλο βαθμό τη γλώσσα που μιλιέται σε αυτόν τον τόπο, συγκίνησε γενιές ανθρώπων, τους δάνεισε εικόνες και σύμβολα για τον έρωτα, τον ηρωισμό, τη φιλία, τη γενναιότητα, την αξιοπρέπεια, τον πόνο, το σωστό , το λάθος και τελικά υιοθετήθηκε απόλυτα ως σύμβολο-αντιπρόσωπος  του πολιτισμού τους.

Για μας, δεν είναι συγκινητικό μόνο το παρελθόν του. Η επαναστατική του πίστη, στον άνθρωπο που αλλάζει τη μοίρα του, η βαθειά διαλεκτική του λόγου των προσώπων  του, η μουσική του φόρμα και η μορφή του γλώσσας του, είναι συγκινητικά στο παρόν.

Η αφήγηση ρέει, μέσα σε αυτό το ιδιαίτερο χωροχρονικό καλούπι της μελωδικής γραμμής, αυτή την εκστατική επαναληπτική φόρμα, η οποία έχει τη δύναμη να αφηγηθεί χιλιάδες στίχους, βυθίζοντάς σε σιγά σιγά σε μια αιωρούμενη κατάσταση μη εκπλήξεων και οι λέξεις από άγγελοι νοημάτων γίνονται και αυτές μουσική.

Ο Ερωτόκριτος εκδιώχτηκε από τα χωριά της Κρήτης. Τη θέση του πήραν το δελτίο των 8 στην τηλεόραση, το facebook, ο αυτισμός των sms και ο θόρυβος από την εκβιομηχάνιση της γεωργικής εργασίας. Συνήθως τον συναντάμε  στα χείλη τραγουδιστών, που του αφιερώνουν ένα τρίλεπτο γλυκερής και αυτάρεσκης ευαισθησίας και σε θεατρικές παραστάσεις ως φολκλόρ ή ως φολκλόρ «πειραγμένο». Ο λόγος της αποτυχίας των προσπαθειών αυτών είναι, όπως προανέφερα ότι ο Ερωτόκριτος καθώς δεν είναι ούτε ποίημα, ούτε τραγούδι, ούτε θεατρικό έργο, απαιτεί άλλη στάση, άλλη ευθύνη, άλλη απεύθυνση, άλλη πίστη και εντέλει, άλλη αναπαράσταση. […]

Για την ανάδειξη αυτών των θησαυρών θα ήθελα να επιχειρήσω μιαν άλλη αναπαράσταση της διαλεκτικής του Ερωτόκριτου, στηριγμένη στη δύναμη, την πίστη και την τέχνη των ιδιαίτερων προσώπων, που θα καταδυθούν σ’ αυτή την αρχέγονη συνειδησιακή κατάσταση του Ομηρίδη- Λυράρη-Ράπερ. Η διαλεκτική της τραγουδαφήγησης από τα πολλά διαφορετικά όργανα και τις φωνές, συμπληρώνεται και διαχέεται στη θεατρική πτυχή του έργου, από τη στικτική ή αντιστικτική παρουσία της ομάδας κι όμΩς κινείται.  Η ανάγκη που μας οδήγησε στην παρουσία του χορού, είναι η άμεση και καθαρή σχέση του με τη ρυθμολογία και την εκστατική υπόσταση του έπους, μια σχέση απαλλαγμένη από τη θεατρική του αναπαράσταση. (Δημήτρης Αποστολάκης) 

Μουσική: Το μουσικό σχήμα Χαΐνηδες
Δημήτρης Αποστολάκης: λύρα
Δημήτρης Ζαχαριουδάκης: τραγούδι –κιθάρα

Σπυριδούλα Μπάκα: τραγούδι
Τάκης Κανέλλος: κρουστά
Κλέων Αντωνίου: ηλεκτρική κιθάρα
Μιχάλης Νικόπουλος: λαούτο, μαντολίνο
Ρέλλος Θοδωρής: σαξόφωνο

Νόνης Γιάννης: μπάσο
Κίνηση:
Κι όμΩς κινείται 
Χορός – Ακροβασία:
Δημάς Βασίλης

Λασκαράτος Αλέξανδρος

Λινάρδου Αντιγόνη

Μακατσώρης Χριστόφορος
Χριστίνα Σουγιουλτζή
Χαμηλοθώρη Λία
Φωτισμοί:
Bentancor Camilo
Σκηνικός χώρος:
Κι όμΩς κινείται
Ηχοληψία:
Σάκης Γκίκας

Σχεδιασμός σκηνικών αντικειμένων

Φωτιάδης Φιλιππος

Κοστούμια

Μάνεση Αγγελική, Μουζάκη Φανή

Μέρος των εσόδων από τη συναυλία του Μάριου Φραγκούλη «Ο Έρωτας Γυμνός» θα διατεθεί για τους πληγέντες από τη φονική πυρκαγιά

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η συναυλία του Μάριου  Φραγκούλη, στο Βεάκειο Θέατρο «Ο ‘Ερωτας Γυμνός» θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 29 Ιουλίου, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί.

 

Με απόλυτη συναίσθηση των δύσκολων στιγμών που περνά η χώρα αποφασίσαμε ένα μέρος των εσόδων από την συναυλία να διατεθεί στους πληγέντες συνανθρώπους μας, από τη φονική πυρκαγιά.

Μια μικρή συνεισφορά σε μια τραγωδία.

Η νύχτα της Κυριακής που έρχεται στο Βεάκειο δεν θέλουμε να είναι άλλο από την απόδειξη  ότι είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι για να προχωρήσουμε μπροστά.

Σας ευχαριστούμε θερμά για την ενημέρωση του κοινού και ευχόμαστε από ψυχής καλή συνέχεια στο έργο όσων αδιάκοπα εργάζονται αυτές τις μέρες για την ενημέρωση του κοινού, αλλά και στο έργο όσων ακατάπαυστα προσπαθούν να απαλύνουν το δράμα.

 

 

 

 

arietta productions

«Ισπανική «Ειδοποίηση», «παγωμένος» Κιάνου Ριβς και Αλέν Ντελόν από το 1976»: οι ταινίες της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ταινία: «The Lord of the Winds ΧΧΙ: 23 Ιουλίου 2018 – Returne of Dudes». Σενάριο: Το γνωστό. Είδος ταινίας: Sequel της επιτυχημένης, δραματικής, εικοσαλογίας, θρίλερ καταστροφής αποπροσανατολισμού με αρχή, μέση και τέλος. Σκηνοθέτες: Ο βραβευμένος, βετεράνος «Στρατηγός Άνεμος» και η πρωτοεμφανιζόμενη «Ασύμμετρη Απειλή». Παραγωγή: Διεθνής. Τόπος γυρισμάτων: Μια χώρα που αιώνες την έχουν βάλει στο Μάτι. Φωτογραφία: Παραπλανητική, άγρια, σοφά προσανατολισμένη. Μουσική: A cappella των καινούργιων χιτς «Nekri Politia!», «Χωρίς Ελπίδα», «Kimisou kai Sou Parigila sta Xena ta Prikia sou», σε falsetto (τεχνική που χρησιμοποιούν οι φωνές για να πετύχουν φθόγγους που ξεπερνούν την κανονική έκταση της φωνής τους) από τις χορωδίες «Black Shadows» και «Vor Macedo», ενώ το «Xipna Agapi mou» αφαιρέθηκε, για ακόμα μια φορά, από την παραγωγή. Μοντάζ: Η ελίτ της μονταζιέρας «Ola ta Sfazo Ola ta Macherono». Ήχος: Όσο πιο έντονος και απάνθρωπος, τόσο πιο πλάγιος και αποπροσανατολιστικός. Εφέ: Μόνο φυσικά, ρεαλιστικά, ακραία και ανατριχιαστικά. Πρωταγωνιστούν: Ψυχές χαμένες, μικροί άγγελοι και κάμποσοι αγνοούμενοι, αναλώσιμοι – για αυτούς – «κομπάρσοι», ήρωες της ζωής. Μότο της ταινίας: «Κάτι δυνατό και κολασμένο θα σε κάνει να κοιτάξεις αλλού, γιατί εκεί που κοιτάς με ενοχλείς και δεν μπορώ να κάνω σωστά την δουλειά μου». Διάρκεια ταινίας: 100 χρόνια και βάλε. Διανομή: Kota Entertaiments.Προβάλλεται: Στις κατασκότεινες αίθουσες του μυαλού τους. Τελικά, η ζωή δεν μιμείται το σινεμά… το ξεπέρασε!      

 

  • Είδος: Δράμα (1976)
  • Χώρα: Γαλλία
  • Σκηνοθεσία: Τζόζεφ Λόζι
  • Με τους: Αλέν Ντελόν, Ζαν Μορό, Φρανσίν Μπερζέ
  • Διάρκεια: 123’
  • Διανομή: Bibliotheque

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό φιλμ, δια χειρός του σπουδαίου Αμερικανοϊουδαίου, βραβευμένου σκηνοθέτη Τζόζεφ Λόζι (14 Ιανουαρίου 1909 – 22 Ιουνίου 1984) και μαθητή του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ο Λόζι στην δεκαετία του ’50 καταχωρήθηκε με αρκετούς ακόμα διάσημους, Αμερικανούς σκηνοθέτες της εποχής στην γνωστή, χολιγουντιανή, μαύρη λίστα ένεκα των αριστερών πεποιθήσεων του, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από τις ΗΠΑ και να εγκατασταθεί στην Αγγλία. Άκρως πολιτικοποιημένος ο Τζόζεφ Λόζι σκηνοθέτησε σε καφκική ατμόσφαιρα τον Αλέν Ντελόν στο ψυχολογικό δράμα «Ο κύριος Κλάιν». Η ταινία, που θεωρείται μια από τις καλύτερες του, καθώς εντάσσεται και στην τελευταία του δημιουργική πεντάδα (1976) πριν αποχωρήσει ο σκηνοθέτης από τα γήινα, εγκατεστημένος πάντα στην Αγγλία, με βάση τον νομιναλισμό στήνει ένα μοναδικό παιχνίδι με δύο άνδρες στην κατεχόμενη Γαλλία του 1942, που φέρουν το ίδιο όνομα: Ρόμπερτ Κλάιν. Ένας πλούσιος μπον βιβέρ που εκμεταλλεύεται τα σημεία των καιρών, θησαυρίζοντας από την ανάγκη των ανθρώπων και ένας αριστερός, αντιστασιακός, Ιουδαίος συνονόματος, ο οποίος κάνει την ίδια δουλειά με τον πλούσιο Κλάιν. Ο μαρξιστής Λόζι ανοίγει διάπλατα το πολεμικο-πολιτικό ταμπλό, «ξεσκονίζοντας» περίτεχνα τα σκοτεινά σημεία για την συνεργασία των γαλλικών αρχών με τους κατακτητές Ναζί και το πως συμπεριφέρθηκαν στους διωκόμενους Ιουδαίους. Η πραγματικά δυνατή σκηνοθεσία του, η εκπληκτική ερμηνεία του Αλέν Ντελόν και μια καλή συμμετοχή της Ζαν Μορό οδήγησαν την ταινία στις Κάνες για να χαθεί ο Χρυσός Φοίνικας από τον «Ταξιτζή» του Σκορσέζι.

Παρίσι, 1942. Ο έμπορος τέχνης Ρόμπερτ Κλάιν (Αλέν Ντελόν) δείχνει παγερά αδιάφορος απέναντι στην επικρατούσα κατάσταση, καθώς η Γαλλία είναι υπό της γερμανικής κατοχής. Ο Κλάιν θεωρεί πως όλα βαίνουν καλώς γύρω του και κοιτάει να περνάει καλά στη ζωή του με την ερωμένη του, εκμεταλλευόμενος την κατάσταση και τις ανάγκες των Ιουδαίων για να πλουτίσει, αγοράζοντας σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές πολύτιμα και πανάκριβα έργα τέχνης, τα οποία επανεκδίδει στο όνομά του σε μία εβραϊκή εφημερίδα. Σύντομα όμως θα μπλέξει επικίνδυνα, όταν θα διαπιστώσει ότι υπάρχει κι άλλος που κάνει ακριβώς την ίδια κομπίνα, είναι Ιουδαίος και χρησιμοποιεί το δικό του όνομα. Θα ζητήσει βοήθεια απ’ τις αρχές για να ξεσκεπαστεί ο απατεώνας, αλλά διαπιστώνει, πως δεν μπορεί να βοηθηθεί από κανέναν κι από πουθενά. Αποφασίσει να ψάξει μόνος του για να ανακαλύψει τον μυστήριο άντρα. Και ο εφιάλτη αρχίζει.

 

  • Είδος: Θρίλερ
  • Χώρα: Ισπανία
  • Σκηνοθεσία: Ντανιέλ Καλπάρσορο
  • Με τους: Ραούλ Αρεβάλο, Αούρα Γκαρίντο, Ούγκο Άμποες, Μπελέν Κουέστα, Αϊτόρ Λούνα
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Seven Films

Ακόμα μια κινηματογραφική παραγωγή με ελληνικό τίτλο του ασχέτου. Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας του Ντανιέλ Καλπάρσορο είναι «El Aviso», δηλαδή, «Η Ειδοποίηση». Τώρα, τι δουλειά έχουν οι πεταλούδες και τα μυστικά τους, μόνο ο υπεύθυνος άνθρωπος που ανέλαβε τον ρόλο του «νονού» ως προς το ελληνικότερο της απόδοσης του τίτλου το γνωρίζει. Καμία ροζ, κιτρίνη ή παρδαλή πεταλουδίτσα δεν κρύβει κάποιο μυστικό στην ταινία, παρά μόνο κάτι ενοχλητικά, θορυβώδη, φαντασιακά έντομα και κάμπιες που στοιχειώνουν τον πρωταγωνιστή. Κι αν χρειάζεται να σταθούμε στο γνωστό «φαινόμενο της πεταλούδας»,  – μάλλον αυτό συμβαίνει γι αυτό και τα ενοχλητικά έντομα –  που γλαφυρά το αποδίδουν στην θεωρία του χάους, πάλι, ρε γαμώτο, είναι άσχετο με το πλαίσιο της ταινίας στην ντετερμινιστική βάση του εν λόγω σεναρίου. Τέλος πάντων, αρκετά με τον τίτλο.  Ο ισπανικός κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στο καλό θρίλερ περιπέτειας και ο Ισπανός, σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης, ο 50χρονος Ντανιέλ Καλπάρσορο («Ποιος Κλέβει Ποιον;»), υπηρετεί καλά το συγκεκριμένο είδος. Ανάμεσα στους γραφιάδες του σεναρίου, Πάτζι Αμέσκουα, Χόρχε Γκεριγκαετσεβαρία (ο Ντανιέλ Καλπάρσορο αυτή την φορά μόνο σκηνοθετεί), συμμετέχει και o Αμερικανός Κρις Σπάρλινγκ, υπεύθυνος για το σενάριο της Αμερικανο-Γαλλικο-Ισπανικής ταινίας «Burriet» (2010) του Ροντρίγκο Κορτέζ με τον Ράιαν Ρέινολντς. Το σενάριο, τώρα, «Του Μυστικού της Πεταλούδας»  (El Aviso), βασίζεται στην πρώτη νουβέλα του βραβευμένου, 39χρονου Ισπανού συγγραφέα Πολ Πεν. Η αριθμητική αλληλουχία γεγονότων με φόνους, αλλά και εγκληματικών ενεργειών που αναπτύσσεται σε μια χρονική περίοδο, περίπου ενός αιώνα, ξεκινώντας από το 1913, αποκαλύπτουν μια διαχρονική, μαθηματική εξίσωση με αποτέλεσμα συγκεκριμένης ημερομηνίας τέλεσης των φονικών, συγκεκριμένο αριθμό νεκρών, συγκεκριμένο αυτόπτη μάρτυρα και, φυσικά, σε συγκεκριμένο χώρο τέλεσης των εγκλημάτων. Ο ερευνητής της «συμπτωματικής» αυτής αποκάλυψης είναι ένας μανιακός τυπάκος της άλγεβρας, ο οποίος θέλει να ανατρέψει και συνάμα να διακόψει την ροή των εγκληματικών ενεργειών τόσων χρόνων με αφορμή τον βαρύ τραυματισμό του καλού του φίλου, που βρέθηκε «τυχαία» στον αριθμητικά, κομβικό χώρο ενός ακόμα φονικού συμβάντος. Έξυπνο το στόρι (κινείται σε δυο διαφορετικές χρονικές περιόδους: 2008 και 2018), σε κρατάει σταθερά στο επίπεδο του ενδιαφέροντος και της αγωνίας, Λειτουργεί καλοκουρδισμένα στο να μην χάνεσαι και να μην μπερδεύεσαι με τις χρονικές εναλλαγές της ιστορίας, κάτι που βοηθάει η καλή σκηνοθεσία και οι ερμηνείες, περιδιαβαίνοντας προσανατολισμένα στα γοητευτικά βασίλεια των μαθηματικών αποδείξεων, αλλά και της μεταφυσικής. Οι αδυναμίες της ταινίας υπάρχουν στην αρμοστοιχία του ρεαλισμού και του φανταστικού, όταν προς το τέλος επιτελείται η σύγκλιση των δυο γραμμών κατεύθυνσης του σεναρίου, εκεί, δηλαδή, που προσπαθεί να ταυτιστεί και να δεθεί το φυσικό με το μεταφυσικό στοιχείο, η αλήθεια είναι, ότι χρειαζόταν παραπάνω διάβασμα είτε από τον σκηνοθέτη, είτε από τον συγγραφέα. Αξιοπρεπές θριλεράκι που διαθέτει ζουμί. Άλλωστε η άλγεβρα, πέρα την λογική των αξιωμάτων της, είναι μια βαθιά, μεταφυσική επιστήμη.       

 2008: Ο Χον (Ραούλ Αρεβάλο – καλός) είναι ένας νεαρός άνδρας παθιασμένος με την άλγεβρα και οτιδήποτε άπτεται των αριθμών. Είναι χαρισματικός, μια μαθηματική ιδιοφυία και θα μπορούσε να έχει μια σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά το γεγονός ότι πάσχει από σχιζοφρένεια δεν βοήθησε στο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Έχει συμβιβαστεί με την νόσο και δουλεύει σε ένα φωτοτυπάδικο, όπως ειρηνικά συμμάχησε με την ιδέα, ότι ο καλύτερός του φίλος, ο Πάμπλο (Αϊτόρ Λούνα – καλός), θα παντρευτεί την Αντρέα (Μπελέν Γκουέστα – καλή), τη γυναίκα με την οποία ο ίδιος είναι ερωτευμένος και με την οποία λίγο καιρό πριν είχαν σχέση. Τη νύχτα που ο Πάμπλο ετοιμάζεται να κάνει την πρόταση γάμου, πηγαίνει με τον Χον σε ένα βενζινάδικο για να αγοράσει ποτά. Την ώρα που μπαίνει μέσα στο μαγαζί κι ενώ ο Χον περιμένει απ’ έξω, λαμβάνει χώρα μια ληστεία. Μια σφαίρα βρίσκει τον Πάμπλο, ο οποίος πέφτει σε κώμα. Το γεγονός σοκάρει τον Χον. Ο οποίος νιώθει ενοχές. Σταματάει την αγωγή του για τη σχιζοφρένεια και αρχίζει να βλέπει παντού κάμπιες και πεταλούδες. Και μέσω μιας παλιάς εφημερίδας διαπιστώνει πως στο ίδιο βενζινάδικο, κάποια χρόνια πριν, έλαβε χώρα ακόμα ένα φονικό. Αναλύοντας την κατάσταση μαθηματικά καταλήγει στο συμπέρασμα πως σε συγκεκριμένη μέρα και συγκεκριμένη ώρα, δέκα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος, θα λάβει χώρα ένας ακόμα φόνος. Δεν τον πιστεύει κανείς. Ο ίδιος αφήνει ένα σημείωμα στον ιδιοκτήτη του βενζινάδικου, που απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. 2018: Και το σημείωμα του Χον, δέκα χρόνια μετά, πέφτει  – όχι και τόσο τυχαία – στα χέρια του μικρού Νίκο (Ούγο Άρμποες- πολύ καλός). Ο πιτσιρικάς είναι αυτός που δεν πρέπει να περάσει από το βενζινάδικο την ημέρα των 10ων γενεθλίων του. Ο Νίκο, που δέχεται τραμπουκισμούς από μια παρέα νταήδων μαθητών,  τρομοκρατείται με το σημείωμα, που βρήκε μέσα στο περιοδικό, το αγορασμένο από το μίνι μάρκετ του βενζινάδικου. Έτσι κι αλλιώς έχει να αντιμετωπίσει και τα καθημερινά προβλήματα στο σχολείο που του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Η μητέρα του, η Λουτσία (Αούρα Γκαρίντο – καλή) πιστεύει πως όλο αυτό με τα γενέθλιά του, το βενζινάδικο, το σημείωμα-ειδοποίηση και τον φόβο ότι θα σκοτωθεί, τον οφείλει στα παιδιά που τον τρομοκρατούν.

  • Είδος: Περιπέτεια, έρωτας
  • Χώρα: Η.Π.Α., Καναδάς, Γερμανία
  • Σκηνοθεσία: Μάθιου Ρος
  • Με τους: Κιάνου Ριβς, Άνα Ουλάρου, Πάσα Ντ. Λιχνίκοφ, Βερόνικα Φέρες, Μόλι Ρίνγκγουολντ, Γιουτζίν Λιπίνσκι, Ντμίτρι Τσεποβέτσκι, Τζέιμς Γκρέισι
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Odeon

Σε μια ταινία που οι βασικοί πυλώνες είναι λάθος (σενάριο, πλοκή, ερμηνείες), δεν φτάνει η ερωτική, νουάρ ατμόσφαιρα, ούτε οι κάποιοι συμπαθητικοί, περιφερειακοί διάλογοι περί ερωτικών σχέσεων για να σταθεί το οικοδόμημα. Η βελόνα της πυξίδας είναι εντελώς απομαγνητισμένη, δείχνοντας αλλού για αλλού. Περιπέτεια θέλεις και δεν την βρίσκεις. Έρωτα ηλεκτρισμένο και αφορισμένο όπως σε φιλμ νουάρ επιθυμείς, δεν έχει. Ξεκινώντας από τον συμπαθέστατο, πλην κρύο και άνευρο, Κιάνου Ριβς, που προφανώς επιζητά να θωπεύσει ευγενικά και απαλά το δέμας μιας καλλιτεχνικής ταινίας, έως την αισθησιακή, Ρουμάνα Άνα Ουλάρου, η οποία προσπαθεί η άμοιρη να φλογίσει το κινηματογραφικό καρέ με την παρουσία της, αλλά η έλλειψη πείρας του 42χρόνου μικρομηκά Μάθιου Ρος στην δεύτερη, μεγάλου μήκους ταινίας του (η πρώτη ήταν η «ανεξάρτητη «Frank & Lola», που δεν έτυχε ελληνικής διανομής, οπότε πέρασε απευθείας στο δίκτυο Dvd), την αφήνει εντελώς πτωχή, πεντάρφανη και έρημη. Ο Κιάνου στην 34χρονη θητεία του σε μικρή και μεγάλη οθόνη έχει διανύσει κάποια μέτρα στον στίβο των εμπορικών δραμεντί, συμπεριλαμβανομένου και του υπέροχου «Το δικό μου Αϊντάχο» (1991), που τον καθιέρωσε, όμως το «κρυστάλλινο» ύφος του εδραιώθηκε στις παλαίστρες του action hero με το Matrix παλαιότερα και τον τελευταίο καιρό ως John Wick με ένα δυνατό comeback στα πράγματα. Και εκεί, θαρρώ, πως πρέπει να παραμείνει. Προσωπικά, ως κορυφαία στιγμή του Ριβς εκτός δράσης και περιπέτειας, θέτω πως είναι «Ο Δικηγόρος του Διαβόλου» (The Devil’s Advocate – 1997). Το σενάριο του «Έρωτας στη Σιβηρία» (Σκοτ Μπ. Σμιθ, Στέφεν Χάμελ) είναι φτωχό, ολίγον έως πολύ γραμμένο στο γόνυ και δεν ιντριγκάρει διόλου τον ουρανίσκο των σινεφίλ αισθήσεων. Με διάκοσμο την Ρωσία του πλούτου, της φτώχειας, των ξεχασμένων από τον Θεό οικισμών, πέριξ των παγωμένων, σιβηριανών ορυχείων, της μαφιόζικης χλιδής στην όμορφη Αγία Πετρούπολη, φυτεύουν οι σεναριογράφοι, out of blue, και το θέμα των βολεμένων σχέσεων, με αφορμή τον παράφορο έρωτα δυο ανθρώπων, ενός Αμερικανού, λαθρέμπορου πολύτιμων λίθων και μιας Ρωσίδας, ιδιοκτήτριας καφέ-μπαρ στην Σιβηρία. Ήμαρτον, είναι δυνατόν σε τρελές θερμοκρασίες κάτω του μηδενός, εκεί, που οι σφαιροειδής αδένες μεταμορφώνονται σε πολυεδρικά στερεά, να συζητάς τέτοια πράγματα; Σκέτη παγωμάρα!

Ο Λούκας (Κιάνου Ριβς), ένας Αμερικανός έμπορος διαμαντιών, ταξιδεύει στη Ρωσία για να πουλήσει 12 σπάνια μπλε διαμάντια αμφιλεγόμενης προέλευσης. Καθώς η συμφωνία που είχε κλείσει αρχίζει να καταρρέει, ταξιδεύει στη Σιβηρία για να αναζητήσει τον Ρώσο συνεργάτη του που έχει εξαφανιστεί. Στη μικρή πόλη της Σιβηρίας γνωρίζει την Κάτια (Άνα Ουλάρου), μια Ρωσίδα ιδιοκτήτρια καφέ τη οποία ερωτεύεται παράφορα. Οι δυο τους θα πιαστούν σε μία θανατηφόρα ανταλλαγή πυρών μεταξύ του αγοραστή και της ομοσπονδιακής υπηρεσίας πληροφοριών και θα έρθουν αντιμέτωποι με οριακές καταστάσεις.