fbpx

Η Φωτεινή Δάρρα ερμηνεύει τραγούδια της Τζένης Βάνου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μετά τη sold ουt παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και τις εξαιρετικές κριτικές που απέσπασε, έρχεται στο θέατρο Παλλάς για να εντυπωσιάσει το Αθηναϊκό κοινό!

Ένα αγαπημένο ρεπερτόριο μιας κορυφαίας φωνής, της Τζένης Βάνου, παρουσιάζει η ερμηνεύτρια Φωτεινή Δάρρα, την Δευτέρα 19 Μαρτίου για μία και μοναδική παράσταση στο  θέατρο Παλλάς! Η Φωτεινή θα αφηγηθεί στοιχεία από τη ζωή της Ελληνίδας Edith Piaf, δηλαδή της Ευγενίας Βραχνού γνωστής ως Τζένη Βάνου.

Την σκηνοθεσία στην παράσταση της Αθήνας συνυπογράφει ο  Δημήτρης Παπάζογλου, ο επί σειρά ετών συνεργάτης της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της Μαρινέλλας κ.α

Την πρώτη φορά που η Φωτεινή Δάρρα ερμήνευσε δισκογραφικά τα τραγούδια της Τζένη Βάνου ο δίσκος έγινε πλατινένιος σε πωλήσεις. Ακολούθησαν τότε συναυλίες στο Παλλάς οι οποίες έγιναν sold out.

Το τραγούδι, «αγόρι μου» κέρδισε το κοινό που ζητάει πάντα στις συναυλίες της να ακούει τα τραγούδια αυτά!

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπάζογλου

Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Μπουρμπούλης

Ηχολήπτης stage: Γιάννης Κολεβέντης

Φωτισμοί: Γιάννης Μανιατάκος

Διεύθυνση Επικοινωνίας : Μαργαρίτα Δρούτσα

Παίζουν οι μουσικοί:

Άκης Γαβαλάς – Τύμπανα

Αντώνης Γερογιάννης – Κρουστά

Τεό Λαζάρου – Μπάσο

Σωτήρης Καστάνης – Κιθάρα

Βαγγέλης Μαχαιρας – Μπουζούκι

Γιάννης Αρβανιτάκης – Τρομπόνι

Αποστόλης Καλογιάννης – Τρομπέτα

Κώστας Ιωαννίδης – Σαξόφωνο & Κλαρινέτο

Συμμετέχουν οι Ηθοποιοί – Τραγουδιστές:

Γιάννης Αθητάκης, Ζωή Βατίστα, Μαρία Γεροδήμου, Χριστίνα Ελληνοδέλη,  Αγγελική Κουτελέκου

ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Δευτέρα 19/03, ώρα έναρξης 20.30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

VIP ZΩΝΗ: 80 ευρώ

ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΖΩΝΗ: 50 ευρώ

Α ΖΩΝΗ: 30 ευρώ

Β ΖΩΝΗ: 20 ευρώ

Γ ΖΩΝΗ: 15 ευρώ

Δ ΖΩΝΗ: 10 ευρώ

Ισχύουν ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις τηλ. Επικοινωνίας 210 3639343.

 Η ηλεκτρονική προπώληση ξεκίνησε μέσω του δικτύου www.viva.gr και από ταμεία του Θεάτρου Παλλάς 210 3213100.

“O ξεπεσμένος δερβίσης” Στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η παράσταση «Ο ξεπεσμένος δερβίσης ανεβαίνει στις 3 Απριλίου στην Εναλλακτική Σκηνή της  Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο ϊδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Είναι ένα σύγχρονο τζαζ κουιντέτο , που αναβιώνει τις διαδοχικές εντυπώσεις- ατμόσφαιρες του αριστουργηματικού αθηναικού διηγήματος του Α. Παπαδιαμάντη και αποτυπώνει μ’ έναν αυθεντικό, πρωτότυπο και αυτοσχεδιαστικό τρόπο το παιχνίδι των λέξεων, των ήχων, των μελωδιών και των ρυθμών που ο συγγραφέας ανακαλεί χάρις σε μία υπέροχη λεκτική ενορχήστρωση.

Ο απόηχος του βυζαντινού μέλους, πυρήνας του Παπαδιαμαντικού λόγου συναντά τον αυτοσχεδιασμό της φωνής πάνω σε ινδικές καρνατικές κλίμακες ως μεταφορική απόδοση του “καθαυτού αμανέ” που φέρει ο ξένος, ο δερβίσης.  Λούπες και σύγχρονα ηχητικά τοπία συνυπάρχουν με μία αρμονία που φέρει την επιρροή των γάλλων συνθετών του 19ου και 20ου αιώνα. Η μελωδία αιωρείται μεταξύ ανατολής και δύσης. Πηγή έμπνευσης υπήρξαν οι Debussy, Fauré, Poulenc, Boulanger, Messiaen,  Shorter, Evans, Coltrane, Alice Coltrane. Το μουσικό αυτό ποίημα ( ραψωδιακή όπερα ) είναι ένα είδος που ονόμασα έτσι μετά από χρόνια έρευνας με επίκεντρο τη μουσική αφήγηση της Οδύσσειας .

“Το άστατο των ανθρωπίνων πραγμάτων” και η στάση μας απέναντι σ’ αυτό.

Ο ξεπεσμένος δερβίσης, εξόριστος, άστεγος, περιπλανώμενος, περιβάλλεται από μυστήριο. Πλήθος αναπάντητων ερωτημάτων ως προς το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, δηλώνουν την φασματική του υπόσταση. Ο ξένος δεν έχει κανένα χαρακτηριστικό κοσμικής ταυτότητας- επάγγελμα, τάξη, οικογενειακή κατάσταση, συγκεκριμένη αποστολή – που να δικαιολογεί την παρουσία του στο Θησείο, το φθινόπωρο του 1895. Το μόνο που γνωρίζουμε γι’ αυτόν είναι ότι παίζει νευ.  Η ύπαρξη του ταυτίζεται με τη μουσική. Δεν είναι ένας συνηθισμένος ξένος λόγω καταγωγής ή θρησκείας. Είναι καθ’ όλα ξένος. Ως προς αυτόν κόσμο. Τον άστατο, τον εφήμερο.

 Μπου ντουνιά τσερκ φιλέκ!…

Μια σφαίρα είναι ο ντουνιάς και γυρίζει. Τίποτα δεν είναι σταθερό και μόνιμο εδώ.

Διαβάζοντας το διήγημα είχα την αίσθηση ότι όλα στροβιλίζονται γύρω από τον δερβίση. Οι ήχοι, οι εικόνες, οι άνθρωποι που συναντά, οι σκηνές που διαδραματίζονται στο μικρό χρονικό διάστημα που περνά μαζί τους, το καφενείο, η ταβέρνα, η σύραγγα, ο σαλεπτζής και οι διαβάτες, όλη η ιστορία δεν είναι παρά μία σειρά φευγαλέων εντυπώσεων με ακλόνητο κέντρο αυτόν τον ξένο. Η καλύτερα τη μουσική του.  

“Εἶχεν ἀναφανῆ. Πότε; Πρὸ ἡμερῶν, πρὸ ἑβδομάδων. Πόθεν; Ἀπὸ τὴν Ρούμελην, ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν, ἀπὸ τὴν Σταμπούλ. Πῶς; Ἐκ ποίας ἀφορμῆς; Ποῖος; Ἦτον Δερβίσης; … Εἶχεν ἀκ- μάσει, εἶχεν ἐκπέσει, εἶχεν ἐξορισθῆ;

Ανάλογα ερωτήματα γεννά και η αναπάντεχη εξαφάνιση του.

Ζῇ, ἀπέθανε, περιπλανᾶται εἰς ἄλλα μέρη, ἀνεκλήθη ἀπὸ τῆς ἐξορίας, ἐπανέκαμψεν εἰς τὸν τόπον του;”

 Οι απορίες αυτές εμφανίζονται και εξαφανίζονται μαζί με τα γεγονότα, τα πρόσωπα, τα τοπία, τους δρόμους όπου βάδισε.  Τέλος κι ο ίδιος αποχωρεί από το διήγημα σαν στρόβιλος καπνού μέσα από τις σελίδες. Μένει ο απόηχος της μουσικής του.  Το αληθινό σπίτι του ξένου, η πραγματική του ταυτότητα, το μέσο επικοινωνίας του με τους ανθρώπους είναι η μουσική.  Η περίθαλψη του, η αποδοχή της ετερότητας του, η αγκαλιά, το ναι το σπλαχνικό, το ναι το πράο το φιλάνθρωπο του Χριστού, που υπερβαίνει το “φιλέκδικον πάθος” του Λεπενιώτου όπως γράφει η Κ. Χιωτέλλη, αυτό το ναι, συντελείται, αποκτιέται, έρχεται μετά μουσικής. Είναι συν-κίνηση.

 Στρόβιλος κάθαρσης. Αποδοχή του διαφορετικού. Ο Παπαδιαμάντης κρύβει τον ξένο μέσα στη σύραγγα, στη γη, προσομοίωση του Άδη και όπως αναφέρει ο Σ. Ζαμπουλάκης υπάρχει μία αόρατη σύνδεση εδώ με τό «Ἀσματικόν» τοῦ Ὄρθρου τοῦ Μεγάλου Σαββάτου όπου ακούμε «Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὅς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τήν κεφαλήν ποῦ κλῖναι».

Το ευχαριστώ του ξένου για το καταφύγιο που του προσφέρεται είναι η μελωδία που παίζει με το νευ του. Έτσι εκφράζει το δικό του ναι, την δική του κατάφαση σε όλες τις αντιξοότητες της ζωής. Παίζοντας το νέυ.

“Κάτω εἰς τὸ βάθος, εἰς τὸν λάκκον, εἰς τὸ βάραθρον, ὡς κελάρυσμα ρύακος εἰς τὸ ρεῦμα, φωνὴ ἐκ βαθέων ἀναβαίνουσα, ὡς μύρον, ὡς ἄχνη, ὡς ἀτμός, θρῆνος, πάθος… αἰρομένη μετάρσιος, πραεῖα, μειλιχία, ἄδολος, ψίθυρος, λιγεῖα, ἀναρριχωμένη εἰς τὰς ριπάς, χορδίζουσα τοὺς ἀέρας, χαιρετίζουσα τὸ ἀχανές, ἱκετεύουσα τὸ ἄπειρον..”

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω την επίδραση που έχει πάνω μου η μουσική των λέξεων του Παπαδιαμάντη. | Φένια Παπαδόδημα

*Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του φεστιβάλ Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής, με θέμα την «Έκσταση» (22 Μαρτίου – 3 Απριλίου 2018 – Επιμέλεια προγράμματος: Στέφανος Θωμόπουλος – Αλέξανδρος Ευκλείδης).

Ο ετήσιος κύκλος Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής επανέρχεται με ένα θέμα που συνδέει στη διαχρονία μουσική και λατρεία: την έκσταση. Από τους θιάσους του Διονύσου στους περιστρεφόμενους δερβίσηδες και από το μέλος και την πολυφωνία έως τον μινιμαλισμό, η μουσική συνδέεται άρρηκτα με την επιθυμία του ανθρώπου για υπέρβαση των φυσικών του ορίων και αναλαμβάνει να γίνει το όχημα της έκστασης. Οι Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής βολιδοσκοπούν τη σχέση αυτή με μια σειρά από συναυλίες και εκδηλώσεις που καλύπτουν ένα ευρύ γεωγραφικό, χρονικό και αισθητικό φάσμα, από την παλιά μουσική μέχρι τον αμερικάνικο μινιμαλισμό και από την οθωμανική μουσική μέχρι τον Μπαχ. Στον κύκλο συμμετέχουν καλλιτέχνες με πολύ διαφορετική προέλευση και πορεία. 

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ώρα έναρξης: 20.30

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μουσική σύνθεση, σύλληψη: Φένια Παπαδόδημα

Αυτoσχεδιασμοί :

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ  τύμπανα

DAVID LYNCH  σαξόφωνο, φλάουτο, κρουστά

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΛΑΜΙΩΤΗΣ   ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρονικά

ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ   τρομπέτα, φιλικόρνο, ηλεκτρονικά.

ΦΕΝΙΑ ΠΑΠΑΔΟΔΗΜΑ  φωνή, πιάνο, άρπα, λούπες.

 

Τιμές εισιτηρίων 12, 15 €

Φοιτητικό, παιδικό 8 €

Συναυλίες Γιώργου Rous

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Γνωρίσαμε τον Γιώργο Ρους το Νοέμβριο του 2009 διαδικτυακά και ραδιοφωνικά, με το τραγούδι «Εξαιρέσεις». Ο πρώτος ομώνυμος δίσκος του που ακολούθησε, σημείωσε απροσδόκητα μεγάλη επιτυχία και έφερε το κοινό σε επαφή με έναν καλλιτέχνη με ξεχωριστό μουσικό στίγμα. Το «Κόκκινο Φως», οι «Μαριονέτες», το «Είμαι από το Φεγγάρι», «Το Άδικο στο Σώμα», μας οδήγησαν ακόμα πιο βαθιά στον κόσμο του Rous.

 Ύστερα από χρόνια, με έντονη συναυλιακή παρουσία, και με ενδιάμεσους σταθμούς  πετυχημένες συνεργασίες, με συνθέσεις για καλλιτέχνες όπως η Χάρις Αλεξίου (στα τραγούδια «Ένα φιλί» και  «Καθρέφτης»), η Ανδριάνα Μπάμπαλη («Ούτε για αστείο»), ο Γιάννης Κότσιρας («Και θέλω εσένα»), επανήλθε με το δεύτερο ολοκληρωμένο προσωπικό του άλμπουμ. Με το “Rous II”, επιστρέφει στον δικό του δρόμο, που οδηγεί σε δέκα ολοκαίνουργια τραγούδια, υπογραμμισμένα με τον χαρακτηριστικό ήχο του, τους γεμάτους εικόνες στίχους του και τις μελωδίες που περνούν κατευθείαν στη μνήμη του κοινού. Το πρώτο single, «Λουλούδι του δρόμου», αγκαλιάστηκε από τα ραδιόφωνα και τους ακροατές και ξεχώρισε από τις πρώτες κιόλας βδομάδες κυκλοφορίας του.

Την Τρίτη 6 Μαρτίου ο Rous live θα ρμφσνιδτρί στο Faust στην Αθήνα, και Παρασκευή 9 Μαρτίου στο Καφωδείο Ελληνικό στην Θεσσαλονίκη!

Μαζί του η μπάντα του «Η Σεληνάκατος του Τσάρλι», που την αποτελούν οι :

Παύλος Μοναστηριώτης: Τύμπανα – Φωνητικά

Σίμος Συμεωνίδης: Κιθάρες

Νίκος Σβάνας: Μπάσο

Σταύρος  Van der Wilt: Πλήκτρα – Φωνητικά

Guthrie Govan & Yiorgos Fakanas Group Live at ΑΘΗΝΑ Live, Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018. Γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Έχει περάσει πάνω από μήνας από τη συναυλία αυτή – η συγγραφή αυτού του άρθρου συνέπεσε με τα ‘μεταβατικά’ μας, εδώ, στο Intown Post κι έμεινε ‘ανέκδοτο’. Πρόκειται περισσότερο για έκθεση ιδεών με άξονα μια συναυλία παρά για μια συνηθισμένη κριτική μιας συναυλίας. Αντί λοιπόν να αφεθεί στη λήθη, κάτι στο νεύρο του κειμένου αυτού, κάτι στον ηλεκτρισμό του, το ξαναζωντάνεψε μ’ έναν κεραυνό μια νύχτα καταιγίδας στον πάγκο του Δρ.Φρανκενστ.. Χμ.. Ας σοβαρευτούμε. Καλή διασκέδαση.   

 Guthrie Govan: Σκίτσο του Νάσου Καββαθά

H βλακεία είναι η νέα εξυπνάδα. Τα σκατά είναι ο νέος χρυσός. Η αταλαντοσύνη είναι το νέο ταλέντο κ.ο.κ.  It’s the new way. Το βλέπεις παντού γύρω, ακόμη και στις κολώνες, στους δρόμους, στις αφίσες με λαϊκούς και έντεχνους σκύλους και σκύλες που σφετερίζονται τις θέσεις, που δικαιωματικά ανήκουν σε αληθινούς καλλιτέχνες – σ’ έναν υποθετικό κόσμο με ορθό νου.

Ουτοπία.

 Εννιά στους δέκα «Έλληνες» θα «διασκεδάσουν» το Σαββατόβραδο, με καψούρικα σκουπίδια, σε κλαμπ ή σε πίστα. Βάρβαροι, γενίτσαροι. Νεοέλληνες τους λένε. Η πλειοψηφία.

Ένας από τους κορυφαίους ανά τον κόσμο κιθαρίστες, έπαιξε με μια ελληνική μπάντα. Fusion, Jazz-Rock. Απαιτητικές συνθέσεις και νότες. Το σετ περιείχε κυρίως κομμάτια του Γιώργου Φακανά, (της μπάντας του YFG, των παλιών Iskra κ.α.), μία διασκευή από Herbie Hancock κ.α.  

Από τις πρώτες νότες συνειδητοποίησες την πραγματικότητα: O Guthrie Govan είναι «τελειωμένος» παίχτης. World class. Και ωραίος, άνετος τύπος. Σ’ ένα drum solo πήρει την μπύρα του και κάθισε οκλαδόν επί σκηνής. Χαμογελαστός, ευγενικός, ταπεινόφρων και ντροπαλός σχεδόν, ήταν ο low-profile σταρ της βραδιάς με την αξία του, αβίαστα, ανεβάζοντας την ποιότητα του συνόλου με κάθε του νότα – κάτι που θα ήταν «αρπαχτή» ίσως για κάποιον άλλον, ο Guthrie το έκανε δικό του και προσέδωσε αξία, υψηλή τεχνική και αισθητική. Η ποιότητα του ήχου ήταν πολύ καλή, η μπάντα καλοδεμένη.  

Το κοινό βέβαια αποτελούταν, επίσης, από μουσικούς, κυρίως. Το γνώριμο breed. Σπουδαγμένοι απ’ τη μία, wannabe’s απ’ την άλλη, ψυχές εθελοντικά βουτηγμένες στο πουργατόριο κάμποσοί τους, σήμερα όμως ήταν γιορτή στη συναυλία: Δύο «ουτοπικές» ώρες ζωντανής fusion με «πρώτο σπαθί» έναν διεθνή master. Δε σε παίρνει όμως. Ο ευγενής, ταπεινόφρων Guthrie G. είναι όντως από άλλη “ζώνη”, eat your heart out.

Αν ζούσαμε σ’ έναν κόσμο -ή έστω: μια χώρα- με στοιχειώδες μυαλό, το occasion αυτό θα έπρεπε να αφορά πολύ περισσότερους. Ένας μουσικός κοινής, διεθνούς αποδοχής να συμπράττει με Έλληνες καλλιτέχνες παίζοντας ενδιαφέρουσα μουσική – κι όχι κάποιο καψουρόσκυλο κι οι βαρετές ηλιθιότητές του. Σύντομα θα έρθουν εδώ κι άλλοι δύο διεθνείς μάστορες της 6χορδης: ο πολύς Scott Henderson (Chick Corea Elektric Band, Tribal Tech κ.α.) τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο ο παλιός καλός μου φίλος Steve Vai… Repent!!!   

Η πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «Η Σιδηρά Πρωθυπουργός»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Πρεμιέρα για την παράσταση “Η Σιδηρά Πρωθυπουργός”   του Μιχάλη Παπαδόπουλου σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου την Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2018.

Το κατάμεστο Θέατρο Μπέλλος γέμισε χειροκροτήματα, γέλια, προβληματισμό. Το πολιτικό θρίλερ «Η Σιδηρά Πρωθυπουργός» έκανε ένα δυνατό ξεκίνημα! Οι ηθοποιοί Σιακαβάρα Γεωργία, Θεοδώρου Βασίλης και Κεφαλά Γιούλη έλαμψαν επί σκηνής.

Καλεσμένοι άνθρωποι  του καλλιτεχνικού χώρου: Δημήτρης Αποστόλου, Αθηνά Παπά, Σπύρος Μπιμπίλας, Σόφη Ζαννίνου, Χάρης Βορκάς, Ζανό Ντάνιας, Τέτα Καμπουρέλη, Κώστας Βενετσάνος, Ιωαννίδου Μαρία, Καλή Δάβρη, Δημήτρης Καμπόλης, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης, Νίκος Παναγιωτάρας, Βασιλεία Δημηνίδου, Γιώργης Κοντοπόδης, Ιωάννα Αυγερινού, Δημήτρης Βασιλειάδης, Δημήτρης Κίκλης, Σκουρλάς Παντελής, Δημήτρης Γιώτης κ.α.

Xορηγός Eπικοινωνίας της θεατρικής παράστασης είναι το InTownPost.com

Η βραβευμένη ταινία «Invisible» του Δημήτρη Αθανίτη σε ειδική προβολή στην «Ίριδα»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

 
Το Invisible, η ταινία του Δημήτρη Αθανίτη με τον Γιάννη Στάνκογλουμετά από ένα τεράστιο ταξίδι με τουλάχιστον εκατό σταθμούς, έρχεται για μια τελευταία προβολή στο κέντρο της Αθήνας, το Σάββατο 3 Μαρτίου 2018 στην «Ίριδα» παρουσία του σκηνοθέτη.

Με 14 διεθνή Βραβεία, συμμετοχές σε πάνω από 35 φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, 17 εβδομάδες
στις αίθουσες της Αθήνας και πρεμιέρες σε 30 πολεις σε όλη την Ελλάδα, ο «Αόρατος» έρχεται στην Ίριδα 
για μια ειδική προβολή, από τον Κινηματογραφικό Τομέα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
 
Την ταινία θα παρουσιάσει ο Δημήτρης Αθανίτης, που θα μιλήσει με τους θεατές μετά την προβολή.

 

Υπόθεση της ταινίας:
Όταν ο Άρης, ένας μοναχικός 35άρης, χωρισμένος, που δουλεύει σ’ ένα εργοστάσιο απολύεται
χωρίς καμιά προειδοποίηση, αποφασίζει να αποδώσει δικαιοσύνη ο ίδιος, καθώς νιώθει θύμα
μιας ακραίας αδικίας. Όμως ο Άρης δεν είναι μόνος του. Έχει μαζί του και τον εξάχρονο γιο του.

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Στάνκογλου, Κόρα Καρβούνη, Κώστας Ξυκομηνός, Εύα Στυλάντερ

»Τοπία του Ασυνείδητου» στην ατομική έκθεση ζωγραφικής της Μάγδας Αποστόλου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

 

«Τοπία του Ασυνείδητου» χαρακτηρίζει η ζωγράφος τη νέα της εικαστική διαδρομή. Η Gallery Art Πρίσμα εγκαινιάζει την Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018 στις 20.00 την ατομική έκθεση της Μάγδας Αποστόλου. Διαχρονικό θέμα από  τις απαρχές της ζωγραφικής «η θάλασσα», μεγάλοι θαλασσογράφοι, σχολή του Μονάχου, αλλά και σύγχρονοι καλλιτέχνες εραστές του εικαστικού αυτού υποκειμένου.

H ζωγράφος Μάγδα Αποστόλου  αναφέρει για τη δουλειά της : «Η θάλασσα για μένα εκπροσωπεί τη μητέρα όλων των έμβιων όντων. Συνδέεται με την αρχή της ζωής στη γη ,την αφετηρία της εξέλιξης των ειδών και την κατάσταση πριν από τη γέννηση . Αποτελεί αφορμή για γαλήνεμα ή αναστάτωση ενώ ταυτόχρονα προκαλεί θαυμασμό. Είναι η αφορμή για να δώσω σχήμα στα δικά μου εσωτερικά τοπία».

Η κριτικός και ιστορικός τέχνης Ήρα Παπαποστόλου προλογίζοντας το κατάλογο της έκθεσης της γράφει: «Στους καμβάδες της Μάγδας Αποστόλου η θάλασσα απεικονίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλέσει το θεατή να αποκρυπτογραφήσει τα μηνύματα που πηγάζουν από το ασυνείδητο. Ο φόβος, η γαλήνη, ο  θυμός, η περισυλλογή , η ένταση, το μυστήριο, η απειλή, η   αμφιβολία, το δέος,  παίρνουν τη μορφή μιας θάλασσας που άλλοτε μοιάζει με μικρή λίμνη, και άλλοτε είναι ανοικτή και μεγάλη σαν ωκεανός. Δεν είναι παρά οι εσωτερικές εικόνες του ψυχισμού της ζωγράφου που θέλουν να επικοινωνήσουν με αυτές του θεατή, δίνοντας το έναυσμα για πολλές σκέψεις και συνειρμούς που προκαλούν έντονα συναισθήματα. H ζωγράφος δημιουργεί έργα με μικτές τεχνικές , ακρυλικά, λάδια και επικολλήσεις (χαρτιά και υφάσματα). Οι υφές των υλικών που χρησιμοποιεί , οι πινελιές ,τα σταξίματα, τα χρώματα και οι φόρμες, συγκινούν το θεατή και τον αφήνουν ελεύθερο να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του και να δώσει τη δική του ερμηνεία στο κάθε έργο». Η κριτικός και ιστορικός τέχνης καταλήγει στον  κατάλογο της έκθεσης : «..Η Μάγδα Αποστόλου δεν παρατηρεί τα συναισθήματά της για να τα εκλογικεύσει, αλλά τα ζει αποδίδοντάς τα ταυτόχρονα με σχήμα και με χρώμα. Πρόκειται λοιπόν , για την  τέχνη της ζωής που γίνεται την ίδια στιγμή και τέχνη, και που σαν την  θάλασσα , κρύβει φουρτούνες και μυστικά που αποκτούν φωνή για να γεννήσουν νέα πνευματικά μονοπάτια.»

 

Βιογραφικό της ζωγράφου Μάγδας Αποστόλου:

Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης(1993-1998)  με καθηγητή τον Βαγγέλη Δημητρέα. Το 1996 φοίτησε για ένα χρόνο  στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης με καθηγητή τον Joaquim Chancho.  Έργο της έχει συμπεριληφθεί  στο σχολικό βιβλίο της Βιολογίας της  Α΄ Γυμνασίου. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.

                                                   Ατομικές Εκθέσεις

2018 «Τοπία του ασυνείδητου» , γκαλερί artΠρίσμα, Πειραιάς

2001 «Αέναες φόρμες», αίθουσα τέχνης Μετόπη ,Αθήνα

                       

                                                   Ομαδικές Εκθέσεις

2017 Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν – Blank Wall Gallery, Αθήνα

2017 “THINK OF ME” – AQUA GALLERY- Σαντορίνη

2017 “ART begins at the end of your comfort ZONE”, ArtZone42 Gallery,Αθήνα

2017  80+1  Χρόνια απουσίας – Λόρκα, Dépôt Art gallery  , Αθήνα

2016 «Μέθεξις»,  Dépôt Art gallery  , Αθήνα

2016 IndepART,  The Image gallery, Αθήνα

2016 «Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ», Φωκίωνος Νέγρη 16, συλλογή Σωτήρης Φέλιος, Αθήνα

2016 « Ο ΗΧΟΣ ΣΕ Α4», Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο ντε Κίρικο , Βόλος

2016  “stand up for”-The Loft- Αθήνα

2015  «Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ» (διαδικτυακή  έκθεση)

2015 « Ο ΗΧΟΣ ΣΕ Α4», Μύλος του παπά, Λάρισα

2015   artAz, «SURPRISE VI», Αθήνα

2015  24η Έκθεση Έργων Τέχνης και Λόγου, Κέντρο Τεχνών- Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα

2014   artAz, «SURPRISE V», Αθήνα

2013  ‘RES EXTENSA’ – Primo Piano Livingallery, Λέτσε, Ιταλία

2012   Salon Des Artistes Independants – Crand Palais, Παρίσι

2011   3η Πανελλήνια Έκθεση της ΕΚΚΜΜΕ, Πολυχώρος  «Απόλλων», Πειραιάς

2008  Έκθεση εργαστηρίων τέχνης Δήμου Καρδίτσας

2006  Φεστιβάλ «δια-ροές», σταθμός του μετρό «Άγιος Αντώνιος».

2002  Έκθεση Νέων Καλλιτεχνών-Τεχνόπολις, Γκάζι.       

 1999  Πολιτιστικό κέντρο Μπενετάτου-Ψυχικό, Αθήνα

1998  «Μέρες έκφρασης και Δημιουργίας»-ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη, Θες/νίκη

 

Πληροφορίες

Εγκαίνια της Έκθεσης: Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00

Διάρκεια της Έκθεσης: 2 ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΩΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018

Επιμέλεια έκθεσης: Νατάσα Θωμάκου

Κείμενο: Ήρα Παπαποστόλου

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Δημήτρης Λαζάρου

Facebook link: https://www.facebook.com/events/183329688940255

 

Gallery Art Πρίσμα,  Κουντουριώτου 187, Πειραιάς  

τηλ. 2104296790

e mail: artprisma@hotmail.com

website: www.galleryartprisma.gr 

Ώρες Λειτουργίας:

Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 10:30 – 15:00 & 18:00 – 21:00

Τετάρτη & Σάββατο: 10:30 – 15:00

24ωρη προειδοποιητική απεργία στα Μουσεία και Αρχαιολογικούς Χώρους της Κρήτης και του Ν. Αττικής

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μετά από συνεδρίαση  της Εκτελεστικής Γραμματείας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Υπουργείου Πολιτισμού  (ΠΟΕΥΠΠΟ), αποφασίστηκε η πραγματοποίηση 24ωρης προειδοποιητικής απεργίας για την Παρασκευή στις 1 Μαρτίου στην Κρήτη και στον Ν. Αττικής.

Η Παννελλήνια Ένωση Υπαλλήλων Φυλάξεως Αρχαιοτήτων ΠΕΥΦΑ συμμετέχει και στηρίζει την απόφαση αυτή και καλεί τους αρχαιοφύλακες των συγκεκριμένων περιοχών, να συμμετέχουν δυναμικά.

Η  ΠΕΥΦΑ θα αγωνιστεί άμεσα για:

  • Την Συνέχιση της καταβολής των εξαιρέσιμων από το ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων (ΤΑΠΑ).
  • Να αποσυρθεί η ερώτηση των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για ποσοστά επί των εσόδων από τα εισιτήρια των Αρχαιολογικών Χώρων και Μουσείων.
  • Να μην απολυθούν οι 5 αρχαιοφύλακες και οι 15 εργατοτεχνίτες.
  • Να μεταφερθούν οι εργαζόμενοι του Ταμείου Αλληλοβοηθείας στο υπουργείο Πολιτισμού -ΑθλητισμούΥΠΠΟΑ.
  • Την συνέχιση της λειτουργίας του ΤΑΠΑ υπό δημόσιο έλεγχο.

Για το λόγο αυτό, καλούμε όλους τους αρχαιοφύλακες να είναι έτοιμοι για την υπεράσπιση των ανωτέρω αιτημάτων και για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Για την Εκτελεστική Γραμματεία της ΠΕΥΦΑ

Τατιάνα Αβέρωφ: Συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Από τον Όμηρο ακόμα και τους αρχαίους κλασικούς έχουν ειπωθεί σχεδόν τα πάντα ως προς την ψυχολογία του…»

Η Τατιάνα Αβέρωφ γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε ψυχολογία στην Αθήνα και στο Λονδίνο και στην συνέχεια εργάστηκε ως σχολική ψυχολόγος. Από το 1995 διευθύνει την Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο, διδάσκει σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής και εξοικονομεί όσο περισσότερο χρόνο μπορεί για να γράφει. Είναι παντρεμένη με τον Σωτήρη Ιωάννου και έχουν ένα γιο, τον Αλέξανδρο.

 

Κα Αβέρωφ, πώς αλήθεια πρωτοσκεφτήκατε να καταπιαστείτε με τη νουάρ, ερωτική, αστυνομική αυτή νέα σας ιστορία;

Μ’ αρέσει γενικά να καταπιάνομαι με διαφορετικά είδη γραφής. Το αστυνομικό ήταν για μένα μια ενδιαφέρουσα πρόκληση.  Επίσης, ήθελα να «ξεκουραστώ» μετά τη μακριά περίοδο συναισθηματικής φόρτισης που βίωσα γράφοντας το προηγούμενό μου μυθιστόρημα, το Δέκα ζωές σε μία, που αναφερόταν στη ζωή του πατέρα μου.

Η ηρωίδα σας, η Μαρία, φαίνεται πολύ υπαρκτό πρόσωπο. Μήπως την ανταμώσατε τη γιατρίνα αυτή εκεί στην Ήπειρο και της δώσατε σάρκα και οστά;

Χαίρομαι που η Μαρία σάς φάνηκε υπαρκτό πρόσωπο. Δίνω μεγάλη σημασία στους ήρωές μου, αυτοί είναι οι φορείς της πλοκής και προσπαθώ πάντα να είναι όσο γίνεται πιο πιστευτοί και αξιομνημόνευτοι ώστε να μπορούν να σηκώσουν το βάρος της ιστορίας τους. Αλλά για να απαντήσω στην ερώτησή σας, όχι, η Μαρία δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο. Όλοι οι ήρωες σ’ αυτό το βιβλίο είναι φανταστικοί.

Ξεκινήσατε με το Ξέφωτο το 2000 και τούτο είναι το έκτο μυθιστόρημά σας. Αφήνετε χρόνο ανάμεσα στα γραπτά σας; Ηθελημένα ίσως;

Συνήθως η ιδέα για το επόμενο μυθιστόρημα γεννιέται με το που φεύγει από μένα το προηγούμενο ‒ με την έκδοσή του δηλαδή. Αλλά γράφω αργά. Μου παίρνει χρόνο να ωριμάσει η ιδέα, όχι μόνο του βιβλίου, αλλά και του κάθε κεφαλαίου, της κάθε παραγράφου, της κάθε πρότασης. Έτσι μέχρι να ολοκληρώσω ένα βιβλίο μού παίρνει συνήθως δυο τρία χρόνια το λιγότερο.

Πριν από τα μυθιστορήματα γράφατε και εκπαιδευτικά βιβλία για παιδιά με θέμα τη συνεργασία αλλά και την οικολογία. Πώς προέκυψε αυτή σας η ενασχόληση;

Δούλευα 20 περίπου χρόνια ως σχολική ψυχολόγος και πέρα από τις συνηθισμένες αρμοδιότητες συμβουλευτικής παιδιών-γονέων-εκπαιδευτικών, με ενδιέφερε ιδιαίτερα η ανάπτυξη προγραμμάτων συνεργασίας και η αξιοποίηση της δημιουργικότητας των παιδιών μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία. Από την εμπειρία μου αυτή προέκυψαν και τα βιβλία «Μαθαίνοντας τα παιδιά να συνεργάζονται» και «Συνεργασία στη μάθηση – Διδασκαλία σε ομάδες στο μάθημα της Μελέτης Περιβάλλοντος».

Οι σπουδές σας ήταν πάνω στην ψυχολογία τόσο στο Λονδίνο, όσο και στην Αθήνα. Δουλέψατε για χρόνια ως ψυχολόγος; Αλλά μετά;

Παραιτήθηκα από το σχολείο για να αναλάβω τη διεύθυνση της Πινακοθήκης Αβέρωφ στο Μέτσοβο. Στο πλαίσιο της δουλειάς μου αυτής είχα την τύχη να γνωρίσω τον Στρατή Χαβιαρά που τον θεωρώ μέντορά μου στη συγγραφή. Παρακολούθησα ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής που δίδασκε στο Χάρβαρντ, και λίγα χρόνια αργότερα εκδόθηκε το πρώτο μου μυθιστόρημα. Από τότε προσπαθώ να συνδυάζω τις υποχρεώσεις μου στην Πινακοθήκη Αβέρωφ με χρόνο δικό μου για γράψιμο, ενώ παράλληλα ασχολούμαι με τη διδασκαλία σεμιναρίων δημιουργικής γραφής.

Η ελληνική επαρχία έχει τη γοητεία της, αλλά και τις ιδιαιτερότητές της, έτσι δεν είναι; Στην μπαλάντζα είναι η ζωή εκτός πόλεων τελικά πιο αγνή, πιο ανθρώπινη ή παντού τα πάντα;

Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Από τον Όμηρο ακόμα και τους αρχαίους κλασικούς έχουν ειπωθεί σχεδόν τα πάντα ως προς την ψυχολογία του. Οι συνθήκες όμως είναι διαφορετικές και αυτό είναι που έχει σημασία. Καταρχάς, στις μικρές κοινωνίες, η ζωή είναι πιο απλή, οι αποστάσεις μικρότερες, η διάσπαση λιγότερη, οι ενασχολήσεις των ανθρώπων λίγο πολύ ίδιες στο πλαίσιο της καθημερινότητάς τους. Έτσι, κατά έναν παράδοξο τρόπο, στη μικρή κοινωνία τα πάντα μεγεθύνονται, τα καλά και τα κακά, κουτσομπολιά, γεγονότα, ανθρώπινοι χαρακτήρες. Επίσης και τα χρώματα, οι ήχοι, οι εναλλαγές του τοπίου, όλα γίνονται πιο ζωντανά στην επαρχία.

Ζείτε εν πολλοίς όπως αντιλαμβάνομαι στο Μέτσοβο, ασχολούμενη με την Πινακοθήκη  Αβέρωφ. Πώς μοιράζετε τον χρόνο σας; Περισσότερο στην επαρχία, λιγότερο στην Αθήνα;

Ζω κυρίως στην Αθήνα. Στο Μέτσοβο πηγαίνω πλέον μόνο όταν έχουμε έκθεση ή κάποια άλλη συγκεκριμένη δουλειά ‒ άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς για την Πινακοθήκη γίνεται από την Αθήνα.

Να υποθέσω ότι γράψατε αυτή την αστυνομική ιστορία, γιατί αγαπάτε πολύ κι εσείς την αστυνομική λογοτεχνία;

Από παιδί λάτρευα τα βιβλία με περιπέτειες, μυστήρια και μικρούς ντετέκτιβ που έβαζαν τα γυαλιά σε επαγγελματίες αστυνομικούς. Ως ενήλικη όμως, πέρα από μια νεανική φάση όπου διάβασα όλη την Αγκάθα Κρίστι, δεν μπορώ να πω ότι ασχολήθηκα με την αστυνομική λογοτεχνία. Διάβαζα κυρίως βιβλία ψυχολογίας και έργα κλασικής λογοτεχνίας. Έτσι, δεν γνωρίζω πολλά για τις σύγχρονες εξελίξεις στην αστυνομική λογοτεχνία. Και συνειδητά, όταν αποφάσισα να γράψω αστυνομικό, δεν ήθελα να επηρεαστώ διαβάζοντας αυτά που έγραφαν οι άλλοι. Είπα: θα γράψω αυτό που μπορώ εγώ να γράψω. Το «Έγκλημα στον Παράδεισο» το αντιμετώπισα μάλλον σαν άλλο ένα βιβλίο μου, με τη μόνη διαφορά ότι θα είχε αστυνομική πλοκή.

Κλείνοντας: Μια συνηθισμένη μέρα σας στο Μέτσοβο, χωρίς…. γραψίματα τι άλλο περιλαμβάνει;

Θα περάσω ώρες στην Πινακοθήκη, επίσης στο Οινοποιείο-Ξενοδοχείο Κατώγι που είναι αρμοδιότητα του άνδρα μου και του γιου μου, θα περπατήσω στη φύση φωτογραφίζοντας τα υπέροχα τοπία του βουνού ή τα σοκάκια στο χωριό, θα πιω καφέ σε κάποιο απ’ τα παραδοσιακά καφενεία, θα γεμίσω τις μπαταρίες μου με την ομορφιά του τόπου και των ανθρώπων.

Έργα δικά της:

(2017)                Έγκλημα στον Παράδεισο, Μεταίχμιο

(2015)                Το ξέφωτο, Μεταίχμιο

(2014)                Δέκα ζωές σε μία, Μεταίχμιο

(2008)                Θράσος, Κέδρος

(2005)                Ανοιχτή γραμμή, Κέδρος

(2002)                Αύγουστος, Κέδρος

(2000)                Το ξέφωτο, Κέδρος

(1994)                Μαθαίνοντας τα παιδιά να συνεργάζονται, Θυμάρι

(1990)                Συνεργασία στη μάθηση, Θυμάρι

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

(2016)                Δαίδαλος, Μεγάλη ανθολογία της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, Εταιρεία           Συγγραφέων

(2014)                Γεύμα μ’ έναν ήρωα, Εκδόσεις Πατάκη

(2011)                Ημερολόγιο 2012: Η δική μας Ελλάδα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2003)                Ιμερολόγια, Μίνωας

(2000)                Ευάγγελος Αβέρωφ – Τοσίτσας, Ίδρυμα Ευαγγέλου Αβέρωφ – Τοσίτσα

Μεταφράσεις:

(1999)   Χαβιαράς, Στρατής, 1935-, Τα ηρωικά χρόνια, Εκδόσεις Καστανιώτη

«Έγκλημα στον Παράδεισο», Εκδόσεις Μεταίχμιο

Οι «χρυσές» δεκαετίες του ελληνικού ροκ και σχήματα που σημάδεψαν την ιστορία του: Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Κάθε φορά που σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο το πόσο τυχερή είμαι καθώς, κοιτάζοντας πίσω, οτιδήποτε έζησα κι ένιωσα σφύζει από ξέφρενες μουσικές αναμνήσεις. Αναμνήσεις μουσικές άλλοτε ανάλαφρες, άλλοτε όχι και τόσο. Μελωδίες που επί το πλείστον περιείχαν ευφάνταστους στίχους. Άλλοτε στιχάκια μακρόσυρτα, ομοιοκατάληκτα κι άλλες φορές εντελώς ασυνάρτητα μεταξύ τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές όμως που οι μελωδίες έκρυβαν στίχους με “βαθύτερο νόημα”. Κι άλλες φορές πάλι οι μουσικές ήταν εκεί για να εγείρουν κοινωνικούς προβληματισμούς, να αμβλύνουν ανισότητες, να εξαπλώσουν μηνύματα. Όλα περιστρέφονταν ανέκαθεν γύρω από μουσική.  

Ούσα rockάκι από παιδί, γνώριζα καλά την ιδιαίτερη σημασία των στίχων για ένα κομμάτι. Οι στίχοι ήταν αυτοί που παίρνοντας ένα απλό κομμάτι, μπορούσαν να το “μεταμορφώσουν” στη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία. Αδιαμφισβήτητα το να γίνει κάτι επιτυχία είναι ένα κράμα πολλών πραγμάτων. Δεν θα μπορούσαμε όμως να παραλείψουμε τον παράγοντα στίχο. Ως φυσικό επακόλουθο, καταλαβαίνεις καλά πως αυτό που κάνει έναν στίχο πιο άμεσο και κατανοητό στον ακροατή είναι πάντα η γλώσσα στην οποία είναι κατασκευασμένος. Αυτό σκέφτηκαν και λίγα χρόνια πριν πολλοί εμπειρογνώμονες του ροκ, οι οποίοι “εκμεταλλεύτηκαν” την “ανάγκη” που είχε δημιουργηθεί από το ελληνικό κοινό για έκφραση ιδεών, απόψεων και συναισθημάτων στη μουσική μέσω της δικής μας γλώσσας, της ελληνικής.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες προσέγγισης του ροκ από Έλληνες, στις αρχές με αγγλόφωνο αλλά στην πορεία και με ελληνικό στίχο, εκεί γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 50’…

 

“Η εποχή της αθωότητας…” (τέλη 50’searly 60’s)

Λίγο πριν τις αρχές της δεκαετίας του 60’ οι ανήσυχοι “Τέντυμπόϋς” κάνουν την εμφάνιση τους αμφισβητώντας τις καθιερωμένες δομές της τότε συντηρητικής ελληνικής κοινωνίας.

Ωστόσο, οι προσπάθειες τους φαίνεται να αποτυγχάνουν καθώς αντιμετωπίζονται με αρνητισμό και εν τέλει δημόσια διαπόμπευση. Έτσι, κάποιοι άλλοι έρχονται να κάνουν την αρχή γι’ αυτούς. Οι επονομαζόμενοι τότε Adams Boys οι οποίοι σχηματίζονται το 1959 με Νίκο Αδάμα και Βασίλη Τζαβάρα στα ηνία.

Το εν λόγω συγκρότημα γνωρίζει μεγάλη επιτυχία ενώ στα μέσα της δεκαετίας του 60’ θα μετονομαστεί σε Playboys. Την ίδια εποχή σχηματίζονται επίσης οι “Ντο ρε μι” που μετασχηματίζονται στους Forminx.

 

“Η πρώτη περίοδος του ελληνικού ροκ” (1960 – 1970) 

Από το 1962 και μετά δημιουργούνται τα πρώτα ελληνικά ροκ groups της εποχής, τα οποία αρχικά παίζουν όλα με αγγλικό στίχο και καταπιάνονται κυρίως με διασκευές τραγουδιών. Εκτός των “Forminx” εξίσου γνωστά groups του τότε και οι Juniors, οι Charms, οιSounds και οιIdols. Όλα τους εμφανίζονται σε clubs της Αθήνας, κυρίως πέριξ της Κυψέλης και του Πεδίου του Άρεως. Πλατεία Βικτωρίας, Φωκίωνος Νέγρη και Πλατεία Αμερικής φιλοξενούν για αρκετό καιρό τις φημισμένες αυτές ροκ “κλίκες”.  Είναι η επονομαζόμενη περίοδος των “γιεγιέδων” (πιθανότατα από το τραγούδι των Beatles “She loves you, yeah, yeah, yeah”).

Έτσι, το 1964 και κατόπιν της άφιξης του περιοδικού “Μοντέρνοι καιροί”, ο Νίκος Μαστοράκης, πρωτοπόρος μουσικοκριτικός της εποχής, γράφοντας σε δική του στήλη αναδεικνύει τα υπάρχοντα groups της ελληνικής ροκ. Ο ίδιος αργότερα δραστηριοποιείται ενεργά συμμετέχοντας και στουςForminx αλλά και σε πληθώρα άλλων συγκροτημάτων, κυρίως γράφοντας στίχους. Το 1965 οι Forminxκαταξιώνονται παίζοντας στο θέατρο “Κεντρικόν”, με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου στα όργανα και τον Τάσο Παπασταμάτη στο τραγούδι. Το group παίζει ήχους shake μαζί με yanka, όπως τα περισσότερα groups εκείνης της εποχής.Οι Juniorsπου σχηματίστηκαν επίσης το 1962 παίζουν κι αυτοί την περίοδο εκείνη τη δική τους yanka και γίνονται ευρέως γνωστοί.

Περίπου στα τέλη του 1965 ένα group από τη Θεσσαλονίκη κάνει την εμφάνιση του, εισάγοντας για πρώτη φορά τον ελληνικό στίχο στο ροκ. 

Οι Olympians επηρεάζουν και καθορίζουν την πορεία του ροκ στην Ελλάδα έως τουλάχιστον το 1970. Αρχηγός του group ο Αλκιβιάδης Κακαλιάγκος, αν και στο ευρύ κοινό ο αρχηγός τους ταυτίζεται με τον μετέπειτα τραγουδιστή τους Πασχάλη Αρβανιτίδη (ή αλλιώς Πασχάλη). Πρόκειται σίγουρα το καλύτερο και πιο επιδραστικό σχήμα της δεκαετίας, με σινγκλς και δουλειές στο ενεργητικό τους που “μένουν” μέχρι και σήμερα.

Ωστόσο, εκτός των συγκροτημάτων που βρήκαν το δρόμο τους στα club και τα θέατρα της εποχής, την ίδια περίοδο πληθώρα μικρών groups γράφουν κι αυτά την δική τους ιστορία, χωρίς απαραίτητα να γίνονται τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των Bluebirds, οι οποίοι το 1965 δισκογραφούν ένα 45άρι που διανέμεται μαζί με το απορρυπαντικό ROL. Η κίνησή τους αυτή μπορεί να μην τους οδήγησε ποτέ στην καταξίωση, πλέον όμως στις μέρες μας τους κατατάσσει στα πρώτα μεγάλα ελληνικά ροκ συγκροτήματα.

Μέσα από τα μικρά groupάκια της εποχής, θα γεννηθούν και μεγάλα ονόματα της επόμενης περιόδου. MGC, Persons, Loubogg (προθάλαμος των Πελόμα Μποκιού), Girls (το πρώτο γυναικείο συγκρότημα) αλλά και Teenagers μαζί με Κώστα Τουρνά είναι μόνο κάποια από τα ονόματα της περιόδου που ακολουθούσε.

Σε γενικότερα πλαίσια, μετά την έλευση των Olympiansστο μουσικό στερέωμα ο ελληνικός στίχος κατακτά την καρδιά του κόσμου και συγκροτήματα που μέχρι πρότινος έπαιζαν σε αγγλικό στίχο, όπως οι Charmsακολουθούν κι αυτά την “συνταγή” που θα τους οδηγήσει στην καταξίωση.

Στην πορεία ακούγονται ονόματα όπως Vikings, Ariones, Idols, Sounds αλλά και οι “Βόρειοι” από τη Θεσσαλονίκη. Έτσι μέχρι και το 1969 το “φαινόμενο” της ροκ σκηνής αποκτά μαζικές διαστάσεις σε όλη την Ελλάδα.

Ωστόσο παρά την αποδοχή και την καταξίωση του ροκ, η κατάσταση στην χώρα μας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη μετά την επικράτηση της Απριλιανής Δικτατορίας.

Τα ανήσυχα πνεύματα της περιόδου αναζητούν διεξόδους στην Αγγλία (γνωστή και ως πατρίδα του ροκ) αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Έτσι, ακολούθησαν ονόματα που μεγαλούργησαν παρά το δυσοίωνο των καιρών όπως  Nirvana(με τον Άλεξ Σπυρόπουλο να συνεργάζεται με τον Ιρλανδό Patrick Campbell-Lyons), Aphrodites Child,MGC(με τον Δημήτρη Πουλικάκο να αναλαμβάνει ρόλο τραγουδιστή) αλλά και ο Γιώργος Ρωμανός. Την ίδια περίοδο ο Διονύσης Σαββόπουλος επιστρέφει στην Ελλάδα για να συνεργαστεί με τα “Μπουρμπούλια”, κορυφαίο σχήμα της επόμενης περιόδου.

charms

Olympians

Aphrodite’s Child

“Η ακμή  – Η εδραίωση” (1970 – 1980)

Με τον ερχομό της νέας δεκαετίας το ελληνικό ροκ περνάει στην πιο ώριμη φάση του. Το 1970 οι ήδη γνωστοί μας Persons μετονομάζονται σεSocrates Drank The Coniumκαι αποτελούν δικαιωματικά το μεγαλύτερο συγκρότημα της δεκαετίας, που έχαιρε διεθνούς αναγνώρισης, λόγω του αγγλόφωνου στίχου που επικρατούσε στα τραγούδια τους. Την ίδια χρονιά συναντάμε επίσης το group “Νοστράδαμος” αλλά και τη Δέσποινα Γλέζου.

Η “Εξαδάκτυλος” ήταν μια ακόμα θρυλική μπάντα εκείνης της περιόδου με βασική   προσωπικότητα τον Δημήτρη Πουλικάκο (MGC), ο οποίος γνωρίζει μαζί της την απόλυτη αναγνωρισιμότητα.

Το 1970 ξεκινά επίσης την ιστορία του και η μεγαλύτερη προσωπικότητα του ελληνικού ροκ, Παύλος Σιδηρόπουλος. Ο ίδιος, φοιτητής τότε στη Θεσσαλονίκη γνωρίζεται με τον Παντελή Δεληγιαννίδη και σχηματίζουν το ντουέτο “Δάμων και Φιντίας”. Οι ιστορίες που διαδέχθηκαν τον Παύλο Σιδηρόπουλο ήταν αναρίθμητες, σχεδόν όση και η μουσική του παρακαταθήκη. Οι περισσότεροι παραδέχονται πως ο ίδιος είπε αλήθειες για την ελληνική πραγματικότητα χωρίς φόβο και τραγουδήθηκε ίσως όσο κανείς άλλος Έλληνας ρόκερ.

Τα “Μπουρμπούλια”, σχήμα ήδη συγκροτημένο από το 1969 ακολούθησαν άκρως εξελικτική πορεία και το 1971 αποτελούσαν την ορχήστρα του Σαββόπουλου στον “Μπάλλο”.

Την ίδια ακριβώς χρονιά, ο Γιάννης Κιούκτσογλου ο οποίος συνεργαζόταν μέχρι πρότινος με το Νίκο Δαπέρη στους Louboggαποχωρεί από το μετονομασμένο πλέον σχήμα “Πελόμα Μποκιού” με ένα νέο μέλος να τον διαδέχεται, ονόματι Βλάση Μπονάτσο.

Στα τέλη πλέον της δεκαετίας του 70’ ο Κώστας Τουρνάς συναντά τον Robert Williams και έπειτα από την προσθήκη του Σταύρου Λογαρίδη δημιουργούν τους Poll, μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες εκείνης της εποχής που κινείτο σε πιο μελωδικούς ρυθμούς.

Όντας φανερά επηρεασμένοι από το φιλειρηνικό κίνημα της εποχής αλλά και τις διδαχές της γενιάς των hippies που κατέφθασαν κάπως καθυστερημένα στην Ελλάδα του 70’(κυρίως μέσω του τουρισμού), οι Poll κατακτούν κάθε λογής ακροατήριο με κομμάτια που φέρουν στίχους κάπως… αφελείς θα λέγαμε για τα σημερινά δεδομένα.

Πελόμα Μποκιού

Δημήτρης Πουλικάκος και η «Εξαδάχτυλος»

Socrates Drank The Conium

 

“Εποχές διαλογής…” (1980 – 1990)

Στην δεκαετία αυτή του σχηματισμού αρκετών new wave “καταστάσεων” ακόμα και εδώ στην Ελλάδα, οι “Μουσικές Ταξιαρχίες” με το φαινόμενο Τζίμης Πανούσης κάνουν την εμφάνισή τους. Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε το 1982 και λογοκρίθηκε αρκετά, παρόλα αυτά η συγκεκριμένη αντι-εξουσιαστική μπάντα μαγνήτισε το ενδιαφέρον του κοινού, καταφέρνοντας να εξελίξει κατά πολύ την υπόθεση “rock n’ roll” στην Ελλάδα. 

Την ίδια εποχή εμφανίζονται και οι “Φατμέ” με το Νίκο Πορτοκάλογλου“Παρθενογέννεσις”, “Αρνάκια”, No Mans Land“Magic de Spell”, Στέρεο Νόβα, “Soldiers of Anarchy”, “Metro Decay”Panx Romana, Nightstalker”, De Traces είναι μόνο κάποια από τα ονόματα επιτυχημένων groups εκείνης της δεκαετίας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 80’ σχηματίζεται άλλο ένα group το οποίο ξεχώρισα και αγαπήθηκε υπερβολικά από το κοινό μέσα στη δεκαπενταετή πορεία του, αφού διατηρεί την αίγλη του ζωντανή μέχρι και σήμερα. Τους “Πυξ Λαξ”. Για πολλούς οι Πυξ Λαξ αποτελούν ορόσημο της ροκ όχι μόνο για τη συγκεκριμένη δεκαετία αλλά διαχρονικά ανά τα χρόνια.

Γενικότερα, αξίζει να αναφέρουμε ότι πολλά από τα σχήματα που πρωτοεμφανίστηκαν την δεκαετία του 80’ φλέρταραν έντονα με στοιχεία punk αλλά και blues

“Χάρτινο Τσίρκο…” (1990 – 2000)

Η κατηγορία αυτή κατ’ εμέ παίρνει το όνομα της από το πλέον χαρακτηριστικό σχήμα της εποχής.

Στη δεκαετία του 90’ η ελληνική ροκ σκηνή έχει ως “σημαία” τις “Τρύπες” του Γιάννη Αγγελάκα. Το σχήμα είχε ήδη κυκλοφορήσει δύο δίσκους το 1985 και το 1987 όμως η φήμη τους εκτοξεύθηκε με το τρίτο τους άλμπουμ “Τρύπες στον Παράδεισο” το 1990.

Το 1993 ακολουθούν τα “Ξύλινα Σπαθιά” με κεντρικό τους πρόσωπο-σύμβολο για την εποχή τον Παύλο Παυλίδη, ο οποίος προχώρησε επάξια σε σόλο καριέρα την αμέσως επόμενη δεκαετία.

Στην δεκαετία αυτή σχηματίστηκαν επίσης και οι “Ενδελέχεια”, ένα συγκρότημα με όχι τόσο μεγάλη απήχηση όσο τα δύο προηγούμενα, ωστόσο το group κράτησε υψηλό επίπεδο ποιότητας στη σύνθεση, το στίχο και την εν γένει παρουσία του μέχρι τη στιγμή της διάλυσής του.

Τα “Διάφανα Κρίνα” με τον “μελαγχολικό” Θάνο Ανεστόπουλο ξεχώρισαν ως νέο, ρομαντικό σχήμα της εποχής, παρόλα αυτά, προς έκπληξη πολλών, ακολούθησαν την πορεία των “Ενδελέχεια” με τον Ανεστόπουλο να συνεχίζει την πορεία του ως σόλο καλλιτέχνης, μετά τη διάλυσή τους.

Rock Made In Greece λοιπόν και ένα είναι το σίγουρο… Ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, κάποιος… κάπου… τραγουδάει, συνθέτει, μνημονεύει, αναλύει, γράφει και εμπνέεται για τη ροκ…

Κι επειδή εδώ στο InTownPost “μιλάμε” κυρίως μέσα από ήχους, παραθέτουμε ενδεικτικά κάτι “μικρό” από κάθε εποχή…

Φιλιά 

Μαρκέλλα