fbpx

«10+1 κομμάτια των Black Sabbath που δεν θα βαρεθούμε ποτέ», γράφει και επιλέγει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

 

 

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Κακά τα ψέματα: Η κινητήριος δύναμη όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας (αλλά και εντός μας) δεν είναι άλλη από τη μουσική. Τα συναισθήματα που κατά καιρούς «ξεπετιούνται», μέσα στο πλαίσιο της αδιάκοπης πάλης με την καθημερινότητα, καλλιεργούνται γόνιμα μέσα από τη μουσική και εν συνεχεία, είτε δαμάζονται, είτε ξεθαρρεύουν.  

Φαντάζομαι λοιπόν πώς είναι λογικό να μπορεί κανείς να γράφει για ώρες σε σχέση με τη μουσική και φυσικά για το τι τελικά σημαίνει για τον ίδιο. Εμείς βέβαια, δεν σκοπεύουμε να ακολουθήσουμε αυτό το «μονοπάτι» στη σημερινή μας συνάντηση. Αντιθέτως, θα έλεγα. Με γνώμονα όλα όσα μας αρέσουν, σήμερα θα καταπιαστούμε με το πλέον κλασικό, αλλά και ιδιαίτερα αγαπημένο όνομα της heavy metal μουσικής. Ο λόγος για τους Black Sabbath.

Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη του 1967, οπού το Βρετανικό συγκρότημα, φερόμενο τότε ως «Polka Tulk», έκανε την παρθενική του εμφάνιση στα μουσικά δρώμενα. Λίγο αργότερα, το σχήμα μετονομάστηκε ως «Earth», όπου και πορεύτηκε με αυτή την ονομασία για περίπου μια διετία. Αρχικά μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Ozzy Osbourne (φωνητικά), ο Tony Iommi (κιθάρα), ο Gizer Butler (μπάσο) και ο Bill Ward (τύμπανα), ενώ, εικάζεται πώς ανάμεσα στα τότε μέλη του συγκροτήματος υπήρξε ακόμη ένας πιανίστας και ένας σαξοφωνίστας.

Τον Αύγουστο του 1969 οι νεαροί βιρτουόζοι από τη Βρετανία, επηρεασμένοι από την ομώνυμη ταινία τρόμου του Μάριο Μπάβα με πρωταγωνιστή τον Μπόρις Καρλόφ που είχε προβληθεί το 1963, μετονομάζονται σε «Black Sabbath» και κάπου εκεί, στα τέλη της δεκαετίας του 60’, όλα αρχίζουν να «μπαίνουν» στη θέση τους…

 

Δισκογραφία

 

Οι Black Sabbath κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single με τίτλο «Evil Woman» τον Ιανουάριο του 1970 μέσω της εταιρείας «Fontana Records».

Στις 13 Φεβρουαρίου του 1970 κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο-άλμπουμ τους, ανεβαίνοντας στο #8 της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και στο #23 των Η.Π.Α., άλμπουμ που παρέμεινε στα charts για πάνω από ένα χρόνο. Ο δίσκος περιείχε κλασικά κομμάτια όπως το ομώνυμο, σκοτεινό «The Wizard», το χαρακτηριστικό «N.I.B.», αλλά και το γνωστό και μη εξαιρετέο «The Warning».

Τον Ιούλιο του 1971 κυκλοφόρησε το τρίτο, κατά σειρά, άλμπουμ τους με τίτλο «Master of Reality», με πολλά κομμάτια του να δημιουργούν εντύπωση, όπως το «Children of the Grave» αλλά και το «After Forever».

Οι στίχοι των κομματιών αναφέρονταν στην ψυχή του ανθρώπου, αλλά και στη μετά θάνατον ζωή, με τον δίσκο να γίνεται χρυσός δύο μήνες αμέσως μετά την κυκλοφορία του, σκαρφαλώνοντας στο «Top-10» των δύο πλευρών του Ατλαντικού.

Μετά από μία μεγάλη περιοδεία και ένα διάλειμμα, το Σεπτέμβριο του 1972 το συγκρότημα επανέρχεται με το «Volume 4″.  Η επιτυχημένη πορεία του γκρουπ συνέχισε αμείωτη έως το 1977, όπου η πρώτη βόμβα «έσκασε»…

 

Η «φυγή» του Osbourne

 

Ozzy

Το Νοέμβριο του 1977, ο frontman των Black Sabbath, Ozzy Osbourne παραιτήθηκε από το συγκρότημα, λόγω προσωπικών προβλημάτων, με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος να αποφασίζουν την αντικατάστασή του με τον Dave Walker των Savoy Brown.

Η «συνταγή» δεν φάνηκε να πετυχαίνει, καθώς η μοναδική εμφάνιση του ίδιου με το συγκρότημα έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1978 για την τηλεοπτική εκπομπή «Look! Hear!».

Το «κερασάκι στην τούρτα» βέβαια ήταν ότι, τρεις μήνες αργότερα, ο Osbourne αποφάσισε να επιστρέψει στο συγκρότημα. Τον Οκτώβριο του 1978, οι Black Sabbath επανήλθαν ως είχαν, κυκλοφορώντας το «Never Say Die», με το ομώνυμο single να φτάνει στο #21 των βρετανικών charts και να αποτελεί το πρώτο τραγούδι μετά το θρυλικό «Paranoid», που καταφέρνει να μπει στον βρετανικό κατάλογο επιτυχιών.

Εν μέσω live εμφανίσεων, αλλά και πολλών αστοχιών του Osbourne καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέλιξης του συγκροτήματος στον χρόνο, το 1979 οι Sabbath αποφασίζουν να διώξουν τον τελευταίο και να φέρουν στην θέση του έναν εξίσου ταλαντούχο frontman. Ο λόγος φυσικά για τον (τότε) πρώην τραγουδιστή των Rainbow, Ronnie James Dio.

 

«Εποχή Dio» και ανακατατάξεις

 

Ο τελείως διαφορετικός στη φωνή από τον Ozzy, Ronnie, μπήκε στο στούντιο αμέσως μετά την ένταξη του στο συγκρότημα το καλοκαίρι του 1979, μετά από πρόταση της κόρης του μάνατζερ των Black Sabbath και μετέπειτα συζύγου του Osbourne, Sharon Arden.

Να σημειωθεί ότι το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, ο Gizer Butler αποχώρησε κι εκείνος από το συγκρότημα για τέσσερις μήνες, με προσωρινό αντικαταστάτη του τον Geoff Nicholls. Ο Butler επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1980 και οδήγησε τον Nicholls στα πλήκτρα.

Τον Απρίλιο του 1980 οι Black Sabbath κυκλοφορούν τον πλατινένιο τους δίσκο «Heaven and Hell» με το single τους «Neon Knights» να φτάνει στο #22 του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών.

Μία ξεχωριστή περιοδεία πραγματοποιήθηκε εκείνη τη χρονιά, καθώς οι Sabbath παρουσίασαν ένα φοβερό πακέτο μαζί με το διάσημο hard rock συγκρότημα, Blue Öyster Cult.

Ωστόσο, άλλη μια απώλεια έμελλε να ακολουθήσει για το συγκρότημα, καθώς τον Αύγουστο του 1980, ο Bill Ward αποχωρεί, λόγω της εναντίωσής του στην αντικατάσταση του Osbourne.

Ο Ward αντικαταστάθηκε από τον Vinny Appice, με τον οποίο το συγκρότημα ολοκλήρωσε και την περιοδεία για την προώθηση του «Heaven and Hell”.

Ο Dio, από την πλευρά του, συνέχισε την επιτυχημένη πορεία του με το συγκρότημα και τον Οκτώβριο του 1981, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του ως frontman των Black Sabbath με τίτλο «Mob Rules», μέχρι το Νοέμβριο του 1982 όπου αποχώρησε από το συγκρότημα για να ξεκινήσει σόλο καριέρα.

Dio
Vinny Appice

 

Ο διχασμός και οι αιώνιοι «βασιλιάδες» της metal

 

Σε γενικότερες γραμμές, μετά το 1979, η σύνθεση του σχήματος υπέστη πολυάριθμες αλλαγές, με μοναδικό σταθερό μέλος τον Tony Iommi.

Έτσι, έπειτα από έντονες δεκαετίες ανακατατάξεων, αλλά και από τα λίγο πολύ γνωστά πηγαινέλα του Dio, του Osbourne και των λοιπών, η αρχική σύνθεση του group επανενώθηκε για μία και μόνο φορά, με αφορμή το φιλανθρωπικό φεστιβάλ «Live Aid», στις 13 Ιουλίου του 1985, φεστιβάλ για το οποίο επανενώθηκαν και άλλα γνωστά συγκροτήματα όπως οι The Who ή οι Led Zeppelin.

Τα χρόνια πέρασαν, οι αλλαγές συνεχίστηκαν και κάπως έτσι, το Σεπτέμβριο του 2014, έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα θα ξεκινούσε να δουλεύει για το 20ο και τελευταίο του άλμπουμ μέσα στο 2015, κάτι που όμως αναιρέθηκε λίγους μήνες αργότερα από τον ίδιο τον Ozzy Osbourne, με τους Black Sabbath να ανακοινώνουν ότι η τελευταία τους περιοδεία με τίτλο «The End» θα πραγματοποιηθεί από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο του 2016.

Oι Black Sabbath λογοκρίθηκαν έντονα από τον Τύπο καθ’ όλη τη διάρκεια του μεσουρανήματός τους, ενώ χαρακτηρίστηκαν από πολλούς ως «σκοτεινή” και “πολύ θορυβώδης μπάντα».

Ωστόσο, η ιστορία «μιλάει» για αυτούς, καθώς, όποια σύσταση κι αν είχαν, κατόρθωσαν να πετύχουν ως συγκρότημα αλλά και ως «όνομα» περισσότερες από 70.000.000 πωλήσεις δίσκων παγκοσμίως!

Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι το περιοδικό «Rolling Stone» τους κατέταξε στην 85η θέση της λίστας με τους 100 σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών.

Εμείς, στο InTownPost, είμαστε εδώ για να σου υπενθυμίσουμε το μέγεθος της επιτυχίας, αλλά και της επιδραστικότητάς τους, απ’ όλες τις εποχές και τις εκφάνσεις τους, μέσα από 10+1 κομμάτια που δεν θα βαρεθούμε ποτέ να ακούμε. Enjoy!

P.S.: Ας το πάμε χρονολογικά σε αυτή τη λίστα, για να είμαστε όλοι… ευχαριστημένοι!

The Wizard (1970)

Βραβευμένο με grammy καλύτερης metal ερμηνείας, το «The Wizard» αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της πρώιμης φάσης των Black Sabbath, με τον Ozzy Osbourne να τα… σπάει!

Evil Woman (Don’t play your games with me) (1970)

Άλλο ένα κομμάτι των… «παλιών» BS. Ήχος εναρμονισμένος με τους ρυθμούς της τότε εποχής, λίγο πριν κατασταλάξουν στο γνώριμο ύφος που τους έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Iron Man (1970)

Κλασικό, σκοτεινό, αγαπημένο. Ένα κομμάτι που καθιέρωσε τους Black Sabbath, ακόμα και σε αυτιά που δεν ήταν… προετοιμασμένα για το συγκεκριμένο είδος!

 

Paranoid (1970)

«Can you help me occupy my brain?» …Άλλο ένα κλασικό κομμάτι της πρώιμης σύνθεσης των Black Sabbath, πολύ αγαπητό σε κάθε λογής μουσικό αυτί!

Solitude (1971)

Απίθανο κομμάτι από το άλμπουμ «Master of Reality», που έκλεψε τις εντυπώσεις από την πρώτη στιγμή. Και κάπου εκεί ο Ozzy αποτυπώνει έμπρακτα πώς μπορεί να τα καταφέρει θαυμάσια, σε ότι κι αν καταπιαστεί…

 

Backstreet kids (1976)

Λίγο πριν από την αποχώρηση του Ozzy Osbourne, ένα μικρό θαύμα «ξεπετιέται» από τις… «όχθες» του «Technical Ecstasy»: Ο λόγος για το “Backstreet kids”!

Heaven & Hell (1980)

Κυκλοφορεί λίγο μετά την πρώτη εμφάνιση του Dio στο σχήμα, στο ομότιτλο άλμπουμ των Black Sabbath. Κιθαριστικά γυρίσματα, συνδυασμένα με εξαιρετικά vocals που κυριολεκτικά σε στέλνουν, ταυτόχρονα, σε… «παράδεισο και κόλαση»!

Neon Knights (1980)

Ακόμα ένα διαμάντι του δίσκου. Για άλλη μια φορά, τα υποσχόμενα φωνητικά του Dio απογειώνουν κάθε δευτερόλεπτο που περνάει και ηχεί… «Neon Knights»!

Eternal Idol (1987)

Μετά τη φυγή του Dio το Νοέμβριο του ‘82, πολλά ονόματα ακολούθησαν στα vocals του συγκροτήματος (μέχρι τις σχετικές επιστροφές από Dio και Ozzy) όπως οι: Ian Gillan (τέως frontman των Deep Purple), David Donato, Glenn Hughes αλλά και άλλοι. Ξεχωριστός για εμάς ο Tony Martin, ένας εξαιρετικός frontman που ανέδειξε εκπληκτικά με τη φωνή του και το συγκεκριμένο, ξεχωριστό κομμάτι…

Master of Insanity (1992)

Ο Dio επιστρέφει και… τα καίει όλα, σε ένα από τα πιο δυνατά άλμπουμ του συγκροτήματος! Και όταν «μιλάει» η μουσική, τα λόγια είναι πάντα περιττά…

Children of the Grave-Iron Man-Paranoid (1987)

Για το τέλος, μάλλον σου αφήσαμε ότι έπρεπε! Η στιγμή της επανένωσης και η ερμηνεία των Black Sabbath στο Live Aid το 1987…

Κι εσύ, μην ξεχνάς να απολαμβάνεις τη μουσική…

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα