27
Σαβ, Φεβ
Tο διάβασαν 502 άτομα (502 Views)

«100 χρόνια Δημήτρης Χορν»

xorn-1


Ένας αιώνας συμπληρώνεται στις 9 Μαρτίου από την γέννηση του μεγάλου μας ηθοποιού Δημήτρη Χορν και 23 χρόνια από τότε που έκλεισε για πάντα τα πανέμορφα μάτια του.

Ωστόσο δεν μάθαμε να προγραμματίζεται σειρά εκδηλώσεων για να τιμηθεί η μνήμη του, εκτός κι αν προτρέχω…

Στα 100 αυτά χρόνια γεννήθηκαν πάρα πολλοί ηθοποιοί αλλά κανένας σαν εκείνον, τον μοναδικό.

«Πρέπει, λοιπόν,οι νεώτεροι να συλλάβουν τον τρόπο με τον οποίο κάποτε συντελείτο η θεατρική δημιουργία ως μια δηλαδή πράξη συνταρακτική» σχολιάζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος αναφερόμενος στον ανεπανάληπτο θεατράνθρωπο και στο κεφάλαιο Δημήτρης Χορν του βιβλίου του «Προσωπολατρία» αναλύει πως ο Χορν γεννούσε και έπλαθε τους ρόλους του κάνοντας το κοινό να αισθανθεί ζωηρή και βαθιά συγκίνηση: «Προσέξετε πως προσέρχεται ο Χορν στο χώρο του θεατρικού χρόνου», σημειώνει « πως μπαίνει στη σκηνή. Είναι κάτι σαν γέννα. Μόλις εμφανιστεί στον ορίζοντα του θεατρικού φωτός ακολουθεί μια τάση και μια σιωπή. Κάτι σαν στιγμιαία, μία αιώνια διάσταση, έκπληξη και διαμαρτυρία συγχρόνως. Σαν να παγώνει και σαν να μετανιώνει για το διάβημα. Υπάρχει ταυτόχρονα μια συστολή και ένα υπαρξιακό θράσος . Προσέξτε αυτή τη γέννηση του ρόλου. Περιέχει έναν τρόμο, όπως κάθε γέννηση κι ένα θράσος ζωής. Πριν κινηθεί ο Χορν, πριν μιλήσει, για λίγα δευτερόλεπτα αφηγείται τις αμφιβολίες του, όλη τη δοκιμασία της κυοφορίας. Ανακεφαλαιώνει πυκνά τις ταλαντεύσεις του, τους προβληματισμούς του στις πρόβες, τις παλινδρομήσεις του, την αγωνία του, για το κατά πόσο έχει νόημα το υπάρχειν δια της μιμήσεως.»

»Υπάρχουν ηθοποιοί που γεννούν το ρόλο με καισαρική τομή άλλοι που γεννούν φυσιολογικά. Στον Χορν έχεις την εντύπωση πως γεννά με το έμβρυο εν προβολή και χρειάζεται μεγάλη μαιευτική τέχνη ίσως και εμρβυουλκός για να γεννήσει το ρόλο. Γι΄αυτό και το θράσος της πρώτης ατάκας, επειδή γνωρίζει πως το παιχνίδι παίζεται στα όρια, στις παρυφές και επειδή γνωρίζει πως άμα γεννηθεί κάτι αρχίζει να πεθαίνει αυτός το θράσος είναι η άμυνα μπροστά στην αναπότρεπτη καταστροφή.»

»Και για αυτούς που ισχυρίζονται, ότι ο Δημήτρης Χορν δεν εξάντλησε όλο το ταλέντο του ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έχει να πει: «Είναι αδηφάγοι. Δεν το ξεδίπλωσε όλο. Το μεγάλο ταλέντο δεν κόβεται σε νομίσματα για να κυκλοφορεί χέρι με χέρι. Ούτε τοκίζεται. Είναι ατόφιο. Ο,τι και να παίζει. Ο Χορν δεν έπαιζε, όπως ίσως ήθελε τον «Άμλετ». Ίσως γιατί τον βίωσε τόσο πολύ σε όλη του τη ζωή. Υπήρξε ο κατ΄ εξοχήν αμλετικός ηθοποιός. Ένας άνθρωπος που αμφέβαλε, ένας καλλιτέχνης που ήξερε, πως όταν ανοίξουν οι ασκοί κι αρχίσει η δράση στο τέλος της τέχνης υπάρχει μια συνωμοσία, ένα φαρμακωμένο βέλος και ο αποφασιστικά ψύχραιμος Φορντιμπράς.Ο Χορν μας φόρτωσε πολύ αγωνία με την αδυσώπητη αμφιβολία του. Δεν έτρεμε, δεν φοβόταν την τέχνη. Την αλήθεια έτρεμε πίσω από την τέχνη. Φοβόταν μήπως την ψευτίσει, μήπως την κάνει συνήθεια, κοινόχρηστη, άχρηστη και οικεία. Γι' αυτό την πλησίαζε με σεβασμό αργά και που. Κι όσο αργούσε, τόσο τον νοσταλγούσαμε.»

Ο ηθοποιός Δημήτρης Χορν (9 Μαρτίου 1921 – 16 Ιανουαρίου 1998)


Το βιογραφικό του Δημήτρη Χορν δια χειρός του ιδίου:

«Γεννήθηκα το 1921, στις 9 Μαρτίου, στην Αθήνα. Ο πατέρας μου λεγόταν Παντελής και η μητέρα μου Ευτέρπη. Έχω έναν αδελφό, τον Γιάννη, δέκα χρόνια μεγαλύτερό μου. Εγώ ήρθα στη ζωή μετά το θάνατο του μοναδικού κοριτσιού που είχαν οι γονείς μου, της Νανάς. Ο Γιάννης και η Νανά είχαν διαφορά ενός έτους.

Όταν πέθανε η Νανά, σε ηλικία επτά ετών, ο πατέρας και η μητέρα θέλησαν να την αντικαταστήσουν. Περίμεναν, λοιπόν, ότι το παιδί που θα 'ρθει θα είναι κορίτσι. Δυστυχώς, δεν ήταν. Ήμουν εγώ! Πολλοί με ρωτούν αν το Χορν είναι το πραγματικό μου όνομα ή αν είναι ψευδώνυμο. Ομολογώ ότι αυτή η ερώτηση μ' έχει πολύ ταλαιπωρήσει. Είναι, όμως φυσικό να γεννιέται αυτή απορία στους ανθρώπους, αφού το όνομα Χορν δε μοιάζει καθόλου ελληνικό. Ναι, η καταγωγή μου από τη μεριά του πατέρα μου δεν είναι ελληνική. Ο παππούς μου ήταν Αυστριακός. Οι Χορν δεν είμαστε από τους Βαυαρούς που ήρθαν με τον Όθωνα. Ο πατέρας του πατέρα μου ήρθε πολύ αργότερα στην Ελλάδα. Ερωτεύτηκε τη γιαγιά μου, βέρα Ελληνοπούλα, και την παντρεύτηκε. Τα πρώτα χρόνια μετά το γάμο τους έζησαν στην Τεργέστη, Εκεί γεννήθηκαν και οι πατέρας μου και ο αδελφός του».

Ο Τάκης Χορν εξομολογείται πώς πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός. Το κείμενο εκμαιεύσαμε από το βιβλίο του Δημήτρη Μπαγέρη «Δημήτρης Χορν» Εκδόσεις Πανός:

«…Βγήκα στο θέατρο, γιατί μια μέρα τρώγαμε στο σπίτι μου κι ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τον μεσημεριανό του ύπνο. Μου λέει: «Αχ, αύριο το μεσημέρι δε θα κοιμηθώ. Πρέπει να πάω στη Δραματική Σχολή».

Ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Εισαγωγικών Εξετάσεων. «Μ' έχουν βάλει Πρόεδρο στην Επιτροπή την Εξεταστική. Γι' αυτούς που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί».

«Πού είναι αυτό;»

«Εκεί στην οδό Στάικου».

Μια και δυο πηγαίνω εγώ, ήταν ο Συναδινός Διευθυντής στη σχολή, να υποβάλω μια αίτηση για να δώσω εισαγωγικές. Και μου λέει, έχει λήξει η προθεσμία, αλλά επειδή είσαι γιος του Παντελή θα κάνουμε μια εξαίρεση.

Το είπα λοιπόν του πατέρα μου και μου λέει: «Σε ευχαριστώ παιδί μου, που δεν θα χάσω τον μεσημεριανό μου ύπνο. Δεν μπορώ να είμαι Πρόεδρος της Επιτροπής και να δίνεις εσύ εξετάσεις».
Ο ηθοποιός Δημήτρης Χορν με τον φίλο του Κωνσταντίνο Καραμανλή


Από διήγηση του Χορν στην τηλεοπτική εκπομπή Παρασκήνιο μαθαίνουμε το αποτέλεσμα:

Για τη διαδικασία των εξετάσεων ο ίδιος ο Χορν διηγείται πως δεν πρόλαβε να πει τέσσερις πέντε στίχους και τον διέκοψαν λέγοντάς του: «καλά, καλά, αρκεί». Έτσι έφυγε απογοητευμένος, έχοντας τη γνώμη πως δεν πέρασε. Την επόμενη μέρα όμως είδε στην οδό Σταδίου τον Βεάκη με τη γυναίκα του και ο Βεάκης του είπε: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μας δρόσισες μέσα σ' αυτή την ανομβρία». Έτσι έμαθε ότι πέρασε.

Παλιότερα λέγανε ότι είσαστε «ο Έλληνας Σερ Λώρενς Ολιβιέ..» σχολίασε ο Βασίλης Καββαθάς σε μια συζήτηση εφ΄όλης της ύλης που είχε με τον αξέχαστο ηθοποιό και πήρε την παρακάτω απάντηση:

«Ο καημένος, ο μακαρίτης, τον αδικούν πολύ. Ούτε στο νυχάκι του δεν του φτάνω»

Πρόκειται για την τελευταία συνέντευξη του σπουδαίου θεατρανθρώπου, που παραχώρησε από το προσωπικό του αρχείο ο δημοσιογράφος Βασίλης Καββαθάς στο InTownPost (διαβάστε εδώ την συνέντευξη).

Λίγο πριν έρθει το τέλος ο Δημήτρης Χορν συνήθιζε να λέει, σύμφωνα με τον ποιητή Κ.Χ. Μύρη (Kώστας Γεωργουσόπουλος):

«Θα υπάρχω ως μακρινή ανάμνηση, ως μια γνωριμία που προσέφερε ευκαιρία για κρίσεις, συγκρίσεις και παραδείγματα προς αποφυγήν. Ένας συμπαθής εφιάλτης! Ο Χορν –θα λες–, Θεός σχωρέσ' τον, ήταν υποφερτός ανυπόφορος!»

Μετά το θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του βραβείο (Βραβείο Χορν), το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου.

Ο Χορν ήταν φως και τώρα έγινε το πιο λαμπρό αστέρι στη γειτονιά των αγγέλων.

Ο δημοσιογράφος Βασίλης Καββαθάς στο σπίτι του ηθοποιού Δημήτρη Χορν
Αφιέρωμα στον Κ.Π. Καβάφη (29 Απριλίου 1863-1933) ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/