24
Σαβ, Οκτ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

10 + 1 λόγοι να δείτε τον «Γάμο» από τον Κώστα Παπακωνσταντίνου και την Αγγελική Μαρίνου – αντί κριτικού σημειώματος

2
Παίζεται στο Θέατρο Σταθμός τα Δευτερότριτα. Είναι από τις παραστάσεις που σοκάρουν, προβληματίζουν και κινητοποιούν. Ξυπνούν μνήμες, κοιμισμένα ένστικτα, παιδικές αναμνήσεις (ίσως όχι και τις καλύτερες), και εντρυφούν στα άδυτα της ελληνικής οικογένειας, κρυφοκοιτάζοντας σε αμπαρωμένες κλειδαριές κουζίνας ή κρυφακούγοντας σε τσιμεντένιους τοίχους τότε τη δεκαετία του 70.Ή μήπως του 2020;

Το έργο «Ο γάμος» του Μάριου Ποντίκα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1980 στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, με τον Γιάννη Μόρτζο και την Αλέκα Παΐζη να κρατάν τους ρόλους των γονέων ενώ την κόρη έπαιζε η Τζένη Σαμπάνη, την αδερφή της η Αννίτα Σαντοριναίου και τον αρραβωνιαστικό ο Περικλής Καρακωνσταντόγλου.

Η κοινωνία, η ίδια η οικογένεια συνεχίζει συναισθηματικά με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο τον φυσικό βιασμό της κόρης. Φτωχή οικογένεια, το ίδιο φτωχός ο κοινωνικός περίγυρος, εγκλωβισμένοι όλοι στην μοναδική περιουσία και προίκα, την περίφημη «τιμή» που πλέον έχει σπιλωθεί, όλοι Πολιτεία, Δικαιοσύνη, Μέσα Ενημέρωσης ανίκανοι να αποτινάξουν τα δεσμά της υποκρισίας, της «ηθικής», της στοχοποίησης,  οδηγούν το νεαρό κορίτσι σαν αυτονόητο εξιλαστήριο θύμα στην σιωπηλή αυτοπυρπόληση αρχικά και στην οριστική ισόβια καταδίκη της να παντρευτεί τον βιαστή της.

Απλά και ξεκάθαρα συγκέντρωσα 10+1 λόγους που πραγματικά δεν πρέπει να χάσει κανείς αυτήν την παράσταση. Γιατί εξίσου απλή, ξεκάθαρη και «σταράτη» είναι η ίδια η παράσταση:

1. Γιατί είναι από τις λίγες φορές που το ελληνικό θέατρο εισδύει βαθιά και ουσιαστικά όχι μόνο στη γυναικεία φύση αλλά και στη θέση της γυναίκας στην οικογένεια και την κοινωνία, αναδεικνύοντας την ταξικότητα ακόμα και των όρων της ηθικής (τόσο της πρόσληψης όσο και της αντιμετώπισης της)

2. Γιατί είτε είσαι άνδρας είτε είσαι γυναίκα θα ανασύρεις αισθήματα ενοχής και ευθύνης για όσα έκανες ή για όσα επέτρεψες να γίνουν, στο όνομα κάποιας αμφίβολης «τιμής» πληρώνοντας ακριβά το τίμημα.

3. Γιατί η ωμότητα και η κυνικότητα ίσως είναι τελικά ο μόνος τρόπος αυτογνωσίας και κατά συνέπεια και πλήρους επίγνωσης της πραγματικότητας. Και εδώ έχουμε ένα ευτυχές συναπάντημα συγγραφέα και σκηνοθέτη ακριβώς πάνω σε αυτό το σταυροδρόμι. Η σκληρή, πύρινη, ειρωνική γλώσσα του Μάριου Ποντίκα συναντιέται με την ωμή σκηνική απεικόνιση των Κώστα Παπακωνσταντίνου και Αγγελικής Μαρίνου. Το έκθετο αιδοίο γίνεται ο καθρέφτης του θεατή και της κοινωνίας του, και ίσως γι αυτό δεν αντέχεται: είναι βαριά και μεγάλη η ευθύνη και ακόμα βαρύτερη η γνώση της και κατανόησή της.

4. Γιατί θα συναντηθείς με ένα κείμενο τόσο ζωντανό, τόσο εύρυθμο, τόσο σύγχρονο και φωτεινό και ας έχει γραφτεί πριν 40 χρόνια, σαρωτικό, σαρκαστικό, πικρό και ρεαλιστικό. Ένα διαμάντι της σύγχρονης Ελληνικής δραματουργίας, ένας σπαραγμός για μια κοινωνία που νοσεί από τη ρίζα της, την οικογένεια.

5. Γιατί ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, αφοσιωμένος στην ελληνική γραμματεία, υπερέβη εαυτόν στο συνταίριασμα ηθοποιών, υφής και τεχνοτροπιών που έρχονται από διαφορετικές αφετηρίες και σμίγουν ιδανικά στη σκηνή του Σταθμός, δημιουργώντας μέσα από μαγική θεατρική πράξη, τον απόλυτο ρεαλισμό αυτήν την φορά από κοινού με τη σύντροφό του και στη ζωή Αγγελική Μαρίνου

6. Γιατί η βουβή Μαργαρίτα Τρίκκου, μια πληγή ολόκληρη, βρίσκεται εκεί διασώζοντας όχι μόνο τη γυναικεία αξιοπρέπεια αλλά και ολόκληρη την ανθρώπινη υπόσταση, έχοντας μετουσιωθεί στο αντικείμενο και το υποκείμενο ταυτόχρονα της κοινωνίας, το επίθετο που την κοσμεί, το ουσιαστικό που την ορίζει, το ρήμα με το οποίο ενεργεί. Μια θαρραλέα ερμηνεία, ίσως στον πιο σιωπηλό ρόλο-ορόσημο της δραματουργίας μας

7. Γιατί θα συναντήσεις στο ίδιο σανίδι τη σύμπραξη διαφορετικών ερμηνευτικών δρόμων: η ολιγόλογη σιωπή της Βάσως Καμαράτου, με τα μάτια που μιλάν σαν χείμαρρος, χτίζοντας τη Μάνα με απόκοσμη σχεδόν εσωτερικότητα, ο υπερκινητικός Ελισσαίος Βλάχος που ξεστομίζει ανερυθρίαστα αλήθειες, έμπλεος λόγων, έργων και κίνησης, συνιστούν ένα δίπολο τόσο αρχέτυπο όσο και σύγχρονο. Είναι τόσο δραματουργικά όσο και υποκριτικά τα δύο αντίθετα που συμπλέουν, δικαιώνοντας απόλυτα την επιλογή τους στους ρόλους.

8. Γιατί μαζί τους ο Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, ο Δημήτρης Κουτρουβιδέας και η Μυρτώ Πανάγου οικοδομούν την οικογένεια και την κοινωνία: την μικρότητα τους, την αλήθεια τους, το ψέμα τους, τους συμβιβασμούς τους, τους νόμους τους, την υποκρισία τους.

9. Γιατί σε αυτήν την γυναικολογική καρέκλα, τη γύμνια και τη μοναξιά της γύρω από την οποία περιστρέφονται όλοι και όλα είναι καιρός να κάτσουμε όλοι μας. Και το δίδυμο Κώστας Παπακωνσταντίνου - Αγγελική Μαρίνου μας καθίζουν μια χαρά (όσο και αν ενοχλεί κάποιους αυτό).

10. Γιατί θα αντικρίσουμε φάτσα κάρτα όλους τους καφέδες που έφτιαξε η μάνα μας και θα διαβάσουμε όλες τις εφημερίδες που διάβασε ο πατέρας μας στην κοινή ζωή τους, σε ένα θαυμάσιο σχόλιο έγγαμου βίου από την Bίκυ Πάντζιου που επιμελήθηκε σκηνικά και κοστούμια. Σε ένα μουσικό περιβάλλον αρμονικά εφιαλτικό, από τον Βασίλη Κουτσιλιέρη.

11. Γιατί το θέατρο (πρέπει να) έχει κοινωνικό ορόσημο, να ανοίγει ορίζοντες, να θέτει προβληματισμούς και συζητήσεις. Και αυτό το θέατρο υπηρεούν ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, η Αγγελική Μαρίνου και η ομάδα Ξανθίας. Και αυτό το θέατρο, χαιρόμαστε να παρακολουθούμε.

  • Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ


Κριτική: «Μένουμε…ταπί» στο Από Κοινού Θεάτρου ή η...
Κριτική /«Η κερένια κούκλα» από τον Βασίλη Βηλαρά ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares