fbpx

«Όταν τη σκέψη και το χέρι καθοδηγούν οι σοφοί και οι ποιητές, ανοίγονται δρόμοι», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί»,  λέει ο Σεφέρης.

Μα έχουμε μνήμη;

Αν είχαμε προφανώς δεν θα είμαστε σε αυτή την κατάσταση.

Δέκα χρόνια κρίσης. Και  χιλιάδες συνάνθρωποί μας, το μισό του ελληνικού πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, πλήρως εξαθλιωμένο με συντάξεις πείνας και γονατισμένο από τους βαρύτατους φόρους.

 Κι όσοι περνούν καλά δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μας που υποφέρουν.

Το βλέπω στις αντιδράσεις τους , στα θέλω τους και στις εκδηλώσεις τους, στις συμπεριφορές τους. Μια κοινωνία διχασμένη και αδιάφορη.

«Ο πιο βαθύς τρόπος για να αισθανθούμε κάτι είναι να υποφέρουμε γι’ αυτό» υποστηρίζει ο Γάλλος συγγραφέας  Γκυστάβ Φλωμπέρ. Αλλά πως να καταλάβει ο χορτάτος τον πεινασμένο;

Είχα καιρό να πάω στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού που είμαι εθελόντρια, λόγω ασθενείας προσφιλούς μου προσώπου. Στην βάρδια της Τετάρτης  (10 Ιουλίου), ημέρα που δίνονται φάρμακα στους ανασφάλιστους και στους άπορους, ένιωσα τον πόνο των συνανθρώπων μου, κι ας ήταν σιωπηλή η οδύνη τους.

«Αυτοί που δεν κλαίνε ποτέ, είναι γεμάτοι δάκρυα» αναφέρει ο Γάλλος γνωμικογράφος και δημοσιογράφος Μωρίς Σαπελέν.

Χρέος μας να τους τα σκουπίσουμε.

«Ο πόνος δεν δίνει δικαιώματα» αναφέρει  ο Αλμπέρ Καμύ. Κι έτσι είναι, αφού όταν οι άνθρωποι αυτοί,  θέλουν να ζητήσουν κάτι από σένα, όπως ένα ζευγάρι παπούτσια σπορτέξ Νο 43, το κάνουν με τόση ευγένεια και  λεπτότητα , που σου ραγίζουν την καρδιά.

Τις μεσημεριανές ώρες περνώντας από τις εκκλησίες θα δείτε δεκάδες συνανθρώπους μας να παίρνουν φαγητό. Καλά που υπάρχουν τα συσσίτια. Τις βραδινές ώρες πολλοί άλλοι ψάχνουν την τροφή τους στους κάδους απορριμμάτων και άλλοι εκλιπαρούν ακόμα και για κάτι φαγώσιμο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.  Κάποτε αυτοί οι άνθρωποι ήταν σαν κι εσάς. Εργάζονταν και ζούσαν αξιοπρεπώς. Σήμερα είναι οι δακτυλοδεικτούμενοι, που τους λοιδωρούν και τους σχολιάζουν δυσμενώς για κακή διαχείριση των οικονομικών τους.

Αναρωτιέμαι. Κι ένα κομπόδεμα να είχες πώς να ζήσεις, αν από το 2011 έχασες τη δουλειά σου;

«Η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει»  λέει ο σοφός λαός.

Θα σταθώ όμως στην παρακάτω ρήση του Σοπενχάουερ, γιατί με εκφράζει καλύτερα:

 «Η ζωή είναι ένα εκκρεμές που κινείται μεταξύ πόνου και απελπισίας

 Ο Αλέξανδρος Δουμάς από την πλευρά του μας προτείνει:

«Όταν υποφέρεις, να κοιτάς τον πόνο καταπρόσωπο. Θα σε παρηγορήσει ο ίδιος, και θα σου μάθει», κάτι που γνωρίζουν αυτές οι ψυχές γι΄ αυτό η στάση ζωής τους είναι αξιοθαύμαστη.

Μια  ακόμα μεγάλη αλήθεια καταθέτει ο Γάλλος κληρικός, ποιητής και συγγραφέας Φρανσπουά Φενελόν: «Μόνο όταν υποφέρεις καταλαβαίνεις πραγματικά. Αυτοί που δεν υπέφεραν ποτέ, δεν ξέρουν τίποτα. Δεν ξέρουν ούτε τα καλά ούτε τα κακά. Δεν ξέρουν τους ανθρώπους. Δεν ξέρουν ούτε καν τον εαυτό τους

Και έρχεται ο Γιάννης Ρίτσος για να πει σε αυτούς που δεν τους λείπει τίποτα και αρνούνται να κοιτάξουν το διπλανό τους: «Αυτά που τα ‘χες και δεν τα ‘δωσες κλάφ’ τα.»

Εν κατακλείδι, σύμφωνα με την Γαλλίδα φιλόσοφο Σιμόν Βέιλ « Αυτοί που είναι δυστυχισμένοι έχουν μόνο μια ανάγκη σ’ αυτόν τον κόσμο: ανθρώπους που θα τους δώσουν την αμέριστη προσοχή τους».

Ας δώσουμε λοιπόν ανεπιφύλακτα την συμπαράστασή μας σε όλους αυτούς που πονάνε για να τους ανακουφίσουμε.