fbpx

«Χωρίς», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Σκηνή πρώτη, πλάνο πρώτο:

Ένα μικρό, ξανθό κοριτσάκι, περιμένει στην εξώπορτα του σπιτιού του, τον ερχομό του πατέρα της από την Αθήνα. Η παραγγελιά της, βιβλία.

Σκηνή πρώτη, πλάνο δεύτερο:

Τον βλέπει να φτάνει και τρέχοντας, τον αγκαλιάζει από τα γόνατα. Μέχρι εκεί τον φτάνει. Εκείνος την παίρνει στην αγκαλιά του και το χωμένο προσωπάκι μυρίζει την αγάπη μέσα από το μπλε raincoat με τη γούνινη επένδυση.

Γιώργος Διαμαντόπουλος

Υπάρχουν άντρες που είναι γεννημένοι πατεράδες. Αυτός είναι ο δικός μου. Ξύλο ποτέ. Τον ρόλο του τον έχανε στα χρόνια του γάμου, κάποιες φορές όταν η μάνα τον μετέτρεπε σε άντρα – παιδί, χειραγωγώντας τη βούλησή του. Τα κατάφερνε μερικές φορές εκείνη, ιδίως όταν επρόκειτο για την αδελφή μου.

Υπήρξα ένα ατύχημα που αγαπήθηκε και αγάπησε πολύ. Οι δύσκολες γέννες της με έφεραν στη ζωή όταν εκείνος κόντευε τα 50 του. Σαν έφτασα στα 14 κοντά την χάσαμε.

Από τότε εκείνος έγινε ο ζωοδότης ήλιος μου. Έπρεπε να εφευρίσκω την ώρα του ύπνου του για να χαρώ την σελήνη των 28 ημερών. Έγινα η προστάτιδα της αϋπνίας. Οι φτερούγες του ήταν πάντα πάνω μου. Εκείνος με κράταγε πάντα έξω από τον κόσμο και τον κόσμο στα πόδια μου. Και ενηλικίωση ποτέ. Ακόμα και τώρα που η πρεσβυωπία με κάνει να βλέπω τα πράγματα τόσο κοντινά. Ακόμα και τώρα που έχει φύγει.

Δεν επέτρεπε να ζητήσω την βοήθεια κανενός άλλου άντρα γιατί κανείς δεν ήταν ικανός  να ξεπεράσει εκείνον και το δημιούργημά του. Ίσως να είναι ο λόγος που το άλλο φύλλο με αναζητούσε. Προστάτιδα υπέρτερη, αφού ήμουν το ανδρόγυνο της ζωής μου, στον καθένα που με πλησίαζε αφού για κείνον κανένας δεν ήταν άξιος να βρίσκεται στο πλάι των κοριτσιών του.

Οι κόρες του δεν έπρεπε να ζητούν, να απλώνουν χέρι βοήθειας σε κανέναν. Μόνο να αμφισβητούν και να ελέγχουν τις προθέσεις αυτών που τις προσέγγιζαν.

 Έζησα τον μεγάλο αδελφοκτόνο πόλεμο μαζί του. Από τις διηγήσεις, την παρακαταθήκη του άσθματος. Πηγαίναμε ατέλειωτες εκδρομές στις αναμνήσεις του.

Πολέμησε στα βουνά της Μακεδονίας, χωρίς να χρησιμοποιήσει μια σφαίρα. Ήταν στον «Δημοκρατικό Στρατό» με το στίγμα του «Αριστερού Πλευρίτη». Στη μνήμη μου υπάρχει έντονη ιστορία με τους πατεράδες των ανταρτών.

Έπρεπε ο στρατός να περάσει το ναρκοπέδιο αλώβητος. Ένα σχοινί έδενε τους αφημένους στα μετόπισθεν γέροντες πατέρες των ανδρών που πολεμούσαν στο βουνό. Ένας κάθε εφτά μέτρα. Αυτοί μπροστά και ο στρατός πίσω. Κάθε που ένας τους πατούσε τη νάρκη, ο λοχαγός έκοβε το σχοινί και συνέχιζε. Δεμένοι με τον θάνατο. Κάθε φορά που έλεγε την ιστορία, ο κόμπος ανέβαινε στη φωνή και σταματούσε πριν την αποτελειώσει.

Αυτή η θυσία τον στιγμάτισε. Σε όλη του τη ζωή κατάφερε να μετατρέψει αυτή την εικόνα της θυσίας σε «ευχαρίστηση». Για να μπορεί να στολίζει τα μαλλιά μας με πέταλα της τύχης και κοχυλάκια της παραλίας μας.

Πέντε χρόνια φέτος. Η μνήμη μου έγινε διαμάντι. Εμείς το μόνο που κάναμε ήταν η δύναμη που βάλαμε για να του κλείσουμε τα μάτια._