fbpx

banner αεροδρομίου

«Φιλμική εβδομάδα σε «μαύρη τρύπα»», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Είναι αυτό το απίθανο που λένε οι παλαιότεροι, χαμογελώντας μάλιστα σαρκαστικά, ότι δυο πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν στην ζωή: Ο αργός να γίνει γρήγορος και ο χέστης παλικάρι. Και οι νεότεροι απαντάνε, επίσης με γνώση και παρρησία, πως το αντίθετο είναι εφικτό, δηλαδή ο γρήγορος να μετασχηματιστεί σε νωθρό και το παλικάρι να κιοτέψει. Λάθος!

Δεν παίζει με τίποτα ο σπινθήρας να μην ανάβει φωτιές σε εύφλεκτο περιβάλλον και η αξιοπρέπεια να μην ανταποκρίνεται με αρετές και ανδρεία. Αναγνώστης, πάντως, διαβάζοντας την κριτική της προηγούμενης εβδομάδας, επισήμανε μονολεκτικά, σε mail που έλαβα για τον πρόλογο του άρθρου, πως η ιστορία του μέλλοντος θα καταγράψει σε μια πρόταση την σημερινή κατάσταση της χώρας μας ως: «Η Ελλάδα του Χάους, άνευ συγγνώμης στους Κωλοέλληνες!», με ένα μικρό υστερόγραφο στο μήνυμα του, που το μεταφέρω αυτούσιο: «προφητικός ο Νιόνιος».

Να σκεφτείτε, ότι ο τραγουδοποιός προπηλακίστηκε για εκείνο το τραγούδι του 1989, δηλαδή πριν τριάντα χρόνια. Ό,τι κι αν είναι ο εξαίρετος Διονύσης, ό,τι έξαλα και ακραία έπραξε στην τριφηλή περίοδο της Σύβαρης, εμείς, απλά ας θυμηθούμε λίγο τους στίχους:

«Κωλοέλληνες μασκαρλίκια δες στο Άλφα της Αξίας της Αρχής της Μίας λουτροκαμπινές. Τιμωρός καιρός πέντε αιώνες δύσης εθνικής θα ζήσεις από δω και μπρος με αγγλικές αλφαβήτες μαλλιαροί μου Ελλαδίτες θλιβερές μου πορδές […] Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί στους Πανέλληνες στους Πανέλληνες.»

 

  • Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας
  • Παραγωγή: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κλερ Ντενί
  • Με τους: Ρόμπερτ Πάτινσον, Ζιλιέτ Μπινός, Αντρέ Μπέντζαμιν, Μία Γκοθ
  • Διάρκεια: 110΄
  • Διανομή: Spentzos Film

Πολύ μακρινό διάστημα. Σκάφος με πλήρωμα, που αποτελείται από κακοποιούς βαρυποινίτες τοποθετημένους ως πειραματόζωα σε μια αποστολή –ταξίδι σε μαύρη τρύπα, όπου βέβαια δεν υπάρχει επιστροφή. Ο Μόντε (Ρόμπερτ Πάτινσον – προσπαθεί ακόμα να πείσει το κοινό με art ταινίες) και η κόρη του Γουίλοου, η οποία γεννήθηκε κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ζουν στο διαστημόπλοιο σε απόλυτη απομόνωση.

Ο Μόντε είναι ο άντρας που η αυστηρή αυτοπειθαρχία του στέκεται ασπίδα ενάντια σε κάθε επιθυμία, φροντίζοντας το βρέφος αρχικά, την μικρή στην συνέχεια, την κοπέλα αργότερα, καθώς τα χρόνια περνούν, ως πατέρας, ενάντια στην θέληση του.

Κι αυτό γιατί το σπέρμα του Μόντε χρησιμοποιήθηκε κρυφά από την ψιλο-επαρμένη γιατρό Ντιμπς (Ζυλιέτ Μπινός – ανέπαφη με τις αισθήσεις του θεατή), που την είδε θεά και συνοδεύει τους κακοποιούς-πειραματόζωα στο ταξίδι, γονιμοποιώντας το ωάριο της νέας γυναίκας, επίσης βαρυποινίτισσας, που την γέννησε, μέλος και αυτή του πληρώματος.

Στο σκάφος, τελικά, έχουν απομείνει μόνο ο πατέρας και η ενήλικη κόρη, ενώ το διαστημόπλοιο στο μακροχρόνιο ταξίδι του προσεγγίζει την μαύρη τρύπα δίχως επιστροφή στην οποία ο χώρος και χρόνος δεν υπάρχουν.

Είναι από τις ταινίες που η σεναριακή ιδέα κάλλιστα καλύπτεται σε χρόνο λιγότερο των 15 λεπτών. Κι όμως, η 73χρονη Γαλλίδα σκηνοθέτις Κλερ Ντενί (της οποίας το συνολικό έργο με αφήνει παντελώς αδιάφορο), έπειτα από την προπέρσινη κάτω του μετρίου «Λιακάδα Μέσα Μου», πάλι με την Μπινός, καταφέρνει στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία της να δημιουργήσει το απόλυτο χάος των 110 λεπτών, αδυνατώντας να προσαράξει με σοβαρότητα στους πάμπολλους όρμους των θεμάτων που υποτίθεται την βασανίζουν, κι εμάς μαζί. Εν τω μεταξύ, εν μέσων των συνεντεύξεων, που αραδιάζει δεξιόθεν και αριστερόθεν στον διεθνή Τύπο, που την ασημοστολίζουν, δίνει απλόχερα εξηγησούλες από την πλοκή στους υποψήφιους θεατές της τελευταίας δημιουργία της, εν είδει λυσαρίου και σημειώσεων.

Στο αστροσκάφος κατσαρόλα της Γαλλίδας ρίχνονται χύδην η σεξουαλικότητα, ο έρωτας, το άγνωστο, η δεύτερη ευκαιρία ζωής, η αγάπη, η δημιουργία, ο θάνατος και με την γνωστή εικονολαγνεία και άποψη του «auteur» (διάολε, τελικά είναι τεράστια η «μαύρη τρύπα» της  σύγχρονης, κινηματογραφικής καλλιτεχνίας… το διάστημα άραγε τι το ήθελε, αφού Ταρκόσφσκι εις στο θέμα!), τα ατελείωτα flashblack (για να δομηθεί κάπως το σενάριο), άπαντα να καταλήγουν κουραστικά και χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας στον αγύριστο. Η Ζιλιέτ Μπινός ακολουθώντας τελετουργικά τα χνάρια του συμπατριώτης της μαϊντανού Ζεράρ Ντεπαρντιέ, διαμορφώνεται αργά και σταθερά ως το αρωματικό δενδρολίβανο της γαλλικής παραγωγής.

Ο δε Ρόμπερτ Πάτινσον  – από την βρικολακίστικη, ανόητη τριλογία έχει να δει επιτυχία – συνεχίζει και επιμένει σε καλλιτεχνίζουσες, ημι-ανεξάρτητες, «ψαγμένες» παραγωγές άνευ κινηματογραφικής διαχρονικότητας. Ευελπιστούμε στην καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν που βρίσκεται στα σκαριά μπας και δει άσπρη μέρα ο νέος. Beam me up, Scotty…ταχύτατα!!!    

 

  • Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Πέτζολντ
  • Με τους: Φραντζ Ρογκόφσκι, Πάουλα Μπέερ
  • Διάρκεια: 101’

Διανομή: Seven Films

Ο Γκέοργκ (Φραντζ Ρογκόφσκι  – καλός) προσπαθεί να εγκαταλείψει τη Γαλλία μετά την ναζιστική εισβολή και βρίσκεται εγκλωβισμένος στην Μασσαλία σε κατάσταση Τράνζιτο, δηλαδή, σε αναμονή μέχρι την αναγκαστική μετανάστευση του.

Στην ανάγκη να εξασφαλίσει μερικά χρήματα αναλαμβάνει ένα θέλημα, να παραδώσει ένα γράμμα σε κάποιον, τον οποίο βρίσκει νεκρό στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Είναι ο συγγραφέας Ντρις και είναι αυτόχειρ, ενώ στην κατοχή του έχει επίσημη πρόσκληση από το κράτος του Μεξικού.

Ο Γκέοργκ κλέβει την ταυτότητα του νεκρού, οπότε και το πάσο του για να ταξιδέψει ελεύθερα, περιμένοντας την ημέρα που το πλοίο θα τον μεταφέρει στην αμερικανική ήπειρο. Γνωρίζει όμως την Μαρί (Πάουλα Μπέερ – καλή), που ψάχνει τον χαμένο άνδρα της, αυτόν που ο Γκέοργκ υποδύεται.   

Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Άνα Σέγκερς, γραμμένο το 1942 στη Μασσαλία, ο βραβευμένος Γερμανός σκηνοθέτης του «Τραγουδιού του Φοίνικα» και της «Barbara», Κρίστιαν Πέτζολντ, φτιάχνει ένα ενδιαφέρον χωροχρονικό διάκοσμο παντρεύοντας χρονικά το χθες με το σήμερα. Γερμανική κατοχή σήμερα, αναγκαστική μετανάστευση το επίπεδο δράσης και ένα ειδύλλιο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που ο ένας εξ΄ αυτών κινείται και συμπεριφέρεται με την ταυτότητα ενός νεκρού ανθρώπου.

Έξυπνοι παραλληλισμοί του παρελθόντος με το παρών, όμως το εγχείρημα και η πρωτοτυπία της ιδέας του Πέτζολντ εξαντλείται γρήγορα όταν οι ήρωες αυτού του ημίαιμου ερωτικού noir περιορίζονται κλειστοφοβικά μέσα σε ένα καφέ με ελαφρά πασπαλίσματα μασσαλιώτικου φωτός στα μονότονα πλάνα.

Ο Φραντζ Ρογκόφσκι, ο οποίος παραδόξως μοιάζει αρκετά στον Χόακιν Φίνιξ, απλώνεται όμορφα στον ρόλο του Γκεόργκ, ενώ η πλοκή, παραμένει σε αβαθή νερά μη κατορθώνοντας να ηλεκτρίσει στον πυρήνα το παιχνίδι της διττότητας, αφήνοντας στο τέλος τον θεατή να μετεωρίζεται στο φανταστικό χωροχρονικό πλαίσιο.        

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Μάικλ Τσάβες
  • Με τους: Λίντα Καρντελίνι, Ρέιμοντ Κρουζ, Πατρίτσια Βελάσκεζ, Μαρισόλ Ραμίρεζ
  • Διάρκεια: 93’
  • Διανομή: Tanweer

Στη δεκαετία του 1970, στο Λος Άντζελες, η Γιορόνα παραφυλά τη νύχτα, για νέα παιδιά.

Παραβλέποντας την προειδοποίηση μιας προβληματικής μητέρας που είναι ύποπτη για παιδική παρενόχληση, μία κοινωνική λειτουργός και τα μικρά παιδιά της σύντομα θα βρεθούν σε μια τρομακτική, υπερφυσική σφαίρα.

Η μόνη τους ελπίδα να επιβιώσουν από τη θανατηφόρα οργή της Γιορόνα είναι ένας απογοητευμένος ιερέας, που προσπαθεί να κρατήσει μακριά το κακό υιοθετώντας τις δικές τους μυστικιστικές τακτικές. Όμως μέσα τους συγκρούονται συνεχώς ο φόβος και η πίστη.

H Γιορόνα. Μία γυναίκα που κλαίει. Μία απόκοσμη παρουσία, κάπου ανάμεσα στον Ουρανό και την Κόλαση, παγιδευμένη σε μια φοβερή μοίρα σφραγισμένη από το ίδιο της το χέρι. Η απλή αναφορά στο όνομά της προκαλεί τρόμο σ’ ολόκληρο τον κόσμο, για γενιές.

Όταν ήταν ζωντανή, έπνιξε τα παιδιά της, εξαιτίας της οργισμένης ζήλιας της, ρίχνοντας στη συνέχεια και τον εαυτό της στο αφρισμένο ποτάμι, σπαράζοντας από πόνο.

Τώρα τα δάκρυα της είναι αιώνια. Είναι θανατηφόρα. Και εκείνοι που ακούν το θανάσιμο θρήνο της τη νύχτα, είναι καταδικασμένοι. Η Γιορόνα παραφυλά στις σκιές και αρπάζει παιδιά, θέλοντας να τα κάνει δικά της. Καθώς οι αιώνες περνούν, η επιθυμία της έχει γίνει πιο αδηφάγα και οι μέθοδοι της πιο τρομακτικές.

Μεταφυσικός τρόμος στα ήδη γνώριμα μονοπάτια του είδους χωρίς πρωτοτυπίες και ενδιαφέρον, που τον έχουμε δει ξανά και ξανά.

(An Elephant Sitting Still)          

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Κίνα (2018)
  • Σκηνοθεσία: Χου Μπο
  • Με τους: Ζανγκ Γου, Πενγκ Γουτσάνγκ, Γουάνγκ Γιουγουέν, Λι Κονγκζ
  • Διάρκεια: 234’
  • Διανομή: Carousel Films
  • Διακρίσεις: Φεστιβάλ Βερολίνου – Τμήμα Forum: Ειδικό βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας Βραβείο Fipresci  

Κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό μιας ανώνυμης πόλης στη βόρεια Κίνα, οι ζωές κάποιων απελπισμένων ανθρώπων διαπλέκονται στη διάρκεια μίας και μόνο έντονης μέρας, από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο.

H κάμερα τούς παρακολουθεί να δραπετεύουν από οικογένειες, αρχές, γκάνγκστερ, σχολείο και κυρίως από την ζοφερή πραγματικότητα της ζωής τους στην μεταβιομηχανική παρακμασμένη πολιτεία, μιας ζωής που κυριαρχείται από την αδιαφορία, τη βία και την απόγνωση.

Όλοι τους σκέφτονται τη διαφυγή στο Μανζούλι (μια πόλη στα Κινεζο – Ρωσικά σύνορα). Εκεί, στο μεγάλο τσίρκο, βρίσκεται ένας ελέφαντας που στέκεται διαρκώς ακίνητος, αδιάφορος για την κτηνωδία που κυριαρχεί στον κόσμο.

Τo μνημειώδες, ελεγειακό και βασανισμένο ντεμπούτο του Χου Μπο είναι μια οδυνηρή ιστορία οργής και ομορφιάς.

Ήδη, αποτελεί ένα ορόσημο για τον νεότερο Κινεζικό κινηματογράφο (και όχι μόνο), σημαδεμένο από μια τραγωδία: Ο δημιουργός του, αναγνωρισμένος συγγραφέας, σκηνοθέτης μερικών διακεκριμένων φιλμ μικρού μήκους πριν την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία και αγαπημένος μαθητής του Μπέλα Ταρ έδωσε τέλος στη ζωή του μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής τον Οκτώβριο του 2017 στα 29 του χρόνια.

Το «Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος», παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2018.