fbpx

banner αεροδρομίου

«Υπερβόρειοι και Απόλλων», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης, ο Ευπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

«Φοίβε βασιλεύ, όταν στην θάλασσα την κυκλική, η Σεβαστή Θεά Λητώ γεννοῦσ’ ἐσένα, τόν ὀμορφότερο μεταξύ  τῶν ἀθανάτων, αγγίζοντας με τα χέρια της μιά λυγερή φοινικιά, ολόκληρη η απέραντη  Δήλος, γέμισε από θείες ευωδιές και γέλασε η πελώρια γη κι αναγάλλιασε τῆς αφρισμένης θάλασσας ο βαθύς πόντος» (Θέογνις)

«…   Ταῦτα μὲν δὴ ἔχει τρόπον τὸν εἰρημένον: ἐς δὲ τὸν ἀγῶνα τὸν Ὀλυμπικὸν λέγουσιν Ἠλείων οἱ τὰ ἀρχαιότατα μνημονεύοντες Κρόνον τὴν ἐν οὐρανῷ σχεῖν βασιλείαν πρῶτον καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ ποιηθῆναι Κρόνῳ ναὸν ὑπὸ τῶν τότε ἀνθρώπων, οἳ ὠνομάζοντο χρυσοῦν γένος: Διὸς δὲ τεχθέντος ἐπιτρέψαι Ῥέαν τοῦ παιδὸς τὴν φρουρὰν τοῖς Ἰδαίοις Δακτύλοις, καλουμένοις δὲ τοῖς αὐτοῖς τούτοις καὶ Κούρησιν: ἀφικέσθαι δὲ αὐτοὺς ἐξ Ἴδης τῆς Κρητικῆς, [πρὸς] Ἡρακλέα καὶ Παιωναῖον καὶ Ἐπιμήδην καὶ Ἰάσιόν τε καὶ Ἴδαν: τὸν δὲ Ἡρακλέα παίζοντα–εἶναι γὰρ δὴ αὐτὸν πρεσβύτατον ἡλικίᾳ–συμβαλεῖν τοὺς ἀδελφοὺς ἐς ἅμιλλαν δρόμου καὶ τὸν νικήσαντα ἐξ αὐτῶν κλάδῳ στεφανῶσαι κοτίνου: παρεῖναι δὲ αὐτοῖς πολὺν δή τι οὕτω τὸν κότινον ὡς τὰ χλωρὰ ἔτι τῶν φύλλων ὑπεστρῶσθαι σφᾶς καθεύδοντας. Κομισθῆναι δὲ ἐκ τῆς Ὑπερβορέων γῆς τὸν κότινόν φασιν ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέους ἐς Ἕλληνας, εἶναι δὲ ἀνθρώπους οἳ ὑπὲρ τὸν ἄνεμον οἰκοῦσι τὸν Βορέαν. 

Πρῶτος μὲν ἐν ὕμνῳ τῷ ἐς Ἀχαιίαν ἐποίησεν Ὠλὴν Λύκιος ἀφικέσθαι τὴν Ἀχαιίαν ἐς Δῆλον ἐκ τῶν Ὑπερβορέων τούτων: ἔπειτα δὲ ᾠδὴν Μελάνωπος Κυμαῖος ἐς Ὦπιν καὶ Ἑκαέργην ᾖσεν, ὡς ἐκ τῶν Ὑπερβορέων καὶ αὗται πρότερον ἔτι τῆς Ἀχαιίας ἀφίκοντο [καὶ] ἐς Δῆλον: Ἀριστέας [γὰρ] ὁ Προκοννήσιος–μνήμην ἐποιήσατο Ὑπερβορέων καὶ οὗτος–τάχα τι καὶ πλέον περὶ αὐτῶν πεπυσμένος εἴη παρὰ Ἰσσηδόνων, ἐς οὓς ἀφικέσθαι φησὶν ἐν τοῖς ἔπεσιν. Ἡρακλεῖ οὖν πρόσεστι τῷ Ἰδαίῳ δόξα τὸν τότε ἀγῶνα διαθεῖναι πρώτῳ καὶ Ὀλύμπια ὄνομα θέσθαι: διὰ πέμπτου οὖν ἔτους αὐτὸν κατεστήσατο ἄγεσθαι, ὅτι αὐτός τε καὶ οἱ ἀδελφοὶ πέντε ἦσαν ἀριθμόν.

Δία δὴ οἱ μὲν ἐνταῦθα παλαῖσαι καὶ αὐτῷ Κρόνῳ περὶ τῆς ἀρχῆς, οἱ δὲ ἐπὶ κατειργασμένῳ ἀγωνοθετῆσαί φασιν αὐτόν: νικῆσαι δὲ ἄλλοι τε λέγονται καὶ ὅτι Ἀπόλλων παραδράμοι μὲν ἐρίζοντα Ἑρμῆν, κρατήσαι δὲ Ἄρεως πυγμῇ. Τούτου δὲ ἕνεκα καὶ τὸ αὔλημα τὸ Πυθικόν φασι τῷ πηδήματι ἐπεισαχθῆναι τῶν πεντάθλων, ὡς τὸ μὲν ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος τὸ αὔλημα ὄν, τὸν Ἀπόλλωνα δὲ ἀνῃρημένον Ὀλυμπικὰς νίκας.» (Παυσανίας Ηλιακά Α’)

Μία από τις πλέον αινιγματικές παραδόσεις τής μυθολογίας μας σχετίζεται με τους Υπερβορείους και την μυθική χώρα τους, την οποίαν κάθε φθινόπωρο επεσκέπτετο ο θεός Απόλλων με το ιπτάμενο άρμα του, το οποίο έσερναν Κύκνοι και επέστρεφε πάλι την άνοιξη στην Δήλο και στους Δελφούς. Η ἐπιστροφή τού Απόλλωνος εορτάζετο στους Δελφούς κάθε εαρινή ισημερία, με τα «Θεοφάνια» ενώ υπήρχε και ο Αστραφτερός Κύκνος που συμβόλιζε το προαναφερθέν ιπτάμενο άρμα του θεού.

Οι μελέτες που ασχολήθηκαν με το θέμα των Υπερβορείων, τοποθετούν αυτόν τον μυθικό λαό γενικώς και αορίστως στο βόρειο ημισφαίριο τού πλανήτη, ενώ κάποιες πιο ειδικές αναφορές μιλούν για Γροιλανδία, Σκανδιναβία, Βαλτική, Ρωσία, Σιβηρία, για Σκύθες, για Μασαγέτες κ.α. Υπάρχουν βέβαια και πιο εξεζητημένες μελέτες για την Υπερβορεία, όπως η άποψη ότι ήταν κάποιο νησί (πάντοτε τοποθετημένο στην Αρκτική ζώνη) το οποίο καταποντίστηκε. Εικάζεται ότι οι έρευνες του Γιούργκεν Σπάνουθ * το 1961, στον 54ο παράλληλο, αποσκοπούσαν στην ανεύρεση της υποτιθέμενης καταποντισμένης Υπερβορείας ·  όμως οι δώδεκα δύτες και οι πέντε βατραχάνθρωποι της αρχαιολογικής αποστολής δε βρήκαν τίποτα.

Στην αρχαία Ελλάδα βέβαια υπήρχε η γνώση για τις περιοχές της Αρκτικής ζώνης και των συνθηκών που επικρατούν εκεί, όπως για παράδειγμα η αναφορά του Ηροδότου ότι στους Υπερβορείους η μέρα διαρκεί έξι μήνες.

Ο Ηρόδοτος έκανε αυτή την δήλωση διότι γνώριζε και για τις συνθήκες της Αρκτικής και για τους Υπερβορείους και υπέθεσε ότι οι τελευταίοι, ως «Υπέρ-Βόρειοι», και παίρνοντας την στενή ερμηνεία αυτού τού όρου, κατοικούν στον απώτατο βορρά, στην Αρκτική. Δεν πρέπει να ξεχνούμε βεβαίως και τον θαλασσοπόρο Πυθέα από την Μασσαλία, που ήταν συν τοις άλλοις μεγάλος γεωγράφος, αστρονόμος και μαθηματικός, ο οποίος ταξιδεύοντας στον βορρά πρέπει να έφθασε μέχρι  την Γροιλανδία.

Υποθέτοντας δε ότι όντως οι Υπερβόρειοι είναι Γροιλανδοί ή Σκανδιναβοί ή Σκύθες ή Μασαγέτες,  ερχόμαστε σε σύγκρουση με την αρχαιοελληνική γραμματεία που αναφέρει ότι οι Υπερβόρειοι μιλούσαν Ελληνικά!

Διαβάζουμε στον Διόδωρο: «Έχειν δε τους Υπερβορείους τίνα διάλεκτον, και προς τους Έλληνας οικειότατα διάκεισθαι…».

Οι Υπερβόρειοι λοιπόν είναι Έλληνες, αδέλφια μας, όλοι ιερείς και λάτρεις του Απόλλωνος του οποίου «…η αληθινή κατοικία… βρίσκεται ανάμεσα στούς Υπερβορείους, σε μια χώρα Αιώνιας Ζωής…» όπως αναφέρει και ο Πλάτων. Βέβαια Αιώνια Ζωή και Αιώνια Ευτυχία δεν υπάρχει στις εσχατιές του βορρά, ούτε είναι ασφαλώς ένας παντοτινός καταπράσινος τόπος με ανέσπερο φως χωρίς να γνωρίζει ποτέ χειμώνα και πολύ περισσότερο ένας τόπος με δυο ετήσιες σοδειές, όπως τον θέλει η Ελληνική Μυθολογία.

Από τα ανωτέρω θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Υπερβορεία δεν ανήκει στις βόρειες πολικές περιοχές· δεν βρίσκεται κάν στον πλανήτη Γη.  Και ως προς αυτό μας πληροφορεί σχετικά ο μεγάλος λυρικός αλλά και μύστης ποιητής Πίνδαρος: «Την θαυμαστήν οδόν την άγουσαν εις τας πανηγύρεις των Υπερβορείων ούτε πεζός, ούτε δια πλοίων ερχόμενος θα δυνηθής να εύρης…»

Εφόσον λοιπόν ο δρόμος που οδηγεί στους Υπερβορείους δεν υφίσταται ούτε δια ξηράς, ούτε δια θαλάσσης, άρα ο μόνος δρόμος που απομένει είναι ο εναέριος δρόμος τον οποίο για να τον διασχίσεις χρειάζεται να διαθέτης – τι άλλο; –  ιπτάμενα σκάφη!

Επομένως οι Υπερβόρειοι ανήκουν σε χώρους κοσμικούς, οι οποίοι μέσω του μύθου του Περσέως, εντοπίζονται στους αστερισμούς του βορείου ημισφαιρίου τού ουρανού. Κατωτέρω θα αντιπαραβάλουμε

την μυθολογική εκδοχή που θέλει τον Περσέα να επισκέπτεται τους Υπερβορείους για να λάβει βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουσή του με την Μέδουσα, με τους βορείους αστερισμούς, για να εντοπίσουμε ειδικότερα αυτούς στους οποίους θα δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή.

Εν συνεχεία ο Πίνδαρος μάς γνωστοποιεί τα αίτια της Αιωνίου Ευτυχίας των Υπερβορείων αναφέρων ότι άν και είναι άνθρωποι εντούτοις δεν προσβάλλονται ποτέ από νοσήματα, ούτε μάλιστα υπόκεινται στην διαδικασία τής γηράνσεως τών κυττάρων τους και κατά συνέπειαν είναι αθάνατοι. Αναφέρει σχετικώς: «Ούτε ασθένειαι ούτε το απαίσιον γήρας προσβάλλουν την ιερά ταύτην γενεάν, χωρίς δε πόνον και μακράν των μαχών ζούν… Εις τών ευτυχών τούτων ανθρώπων το έθνος ήλθε άλλοτε τής Δανάης ο υιός (ο Περσέας)…».

Ο Πλάτων εξηγεί την αθανασία των Ολύμπιων προπατόρων μας όταν αναφέρει πώς η διατήρησις της συνοχής τους οφείλεται στο γεγονός πως η συγκόλλησις των τεσσάρων στοιχείων του Σύμπαντος (Γη, Ύδωρ, Πυρ, Αήρ), που αποτελούν την προαναφερθείσα συνοχή τους, έγινε με Δεσμούς Άλυτους (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό).  

Εφόσον λοιπόν οι Υπερβόρειοι είναι αθάνατοι και εφόσον αυτό προϋποθέτει «Αλύτοις Δεσμοίς» εν τη συνοχή τους και εφόσον είναι Έλληνες Αδελφοί μας, συνεπάγεται ότι είναι και αυτοί κάποιοι από τους (χιλιάδες) Ολυμπίους.

Πάλιν ο Πίνδαρος μάς πληροφορεί για τον σύνδεσμο που ενώνει τούς Ελλανίους εν τη Ελλανία, με τους Ελλανίους Ολυμπίους: «Υπάρχει μία φυλή ανθρώπων, μία φυλή θεών. Έχουν και οι δύο πνοήν ζωής από μία μόνον μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μάς κρατούν μοιρασμένους και η μία είναι τα τίποτε, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη ακρόπολη. Και όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυία και δύναμη, με τους αθανάτους, κι ας μην ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα…».

Στην περίπτωση που μελετούμε και συμφώνως προς την ελληνική παράδοση, ο σύνδεσμος δεν είναι άλλος από τον θεό Απόλλωνα. Αξίζει να αναφέρουμε κάποια στοιχεία από την μυθολογία μας που συνδέουν τον Απόλλωνα με τους Υπερβορείους πριν ακόμα την γέννησή του.

Κατά την παράδοση, η μητέρα του θεού, η Λητώ, γεννήθηκε στη χώρα των Υπερβορείων γεγονός που αμέσως την κατατάσσει στο έθνος αυτό. Όταν πλησίαζε η ώρα της γέννησης τού θεού τού Φωτός, η Υπερβορεία Λητώ μετέβη στην Δήλο συνοδευομένη από τις δύο Υπερβόρειες  παρθένες  Άργη και Ώπιδα (για την ιστορία θα πρέπει να πούμε ότι η νήσος Δήλος ήτο «άδηλος» δηλ. αφανής  διότι βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, με προορισμό όμως να αναδυθή με προσταγή του Διός για χάρη τής επιτόκου Λητούς και να καθαγιασθή με την γέννηση του θεού). Άλλες δύο Υπερβόρειες παρθένες αργότερα, η Λαοδίκη και η Υπερόχη έφθασαν στο νησί προσφέροντας «δώρα».

Βέβαια όλη αυτή η μυθιστορία είναι γεμάτη από κώδικες όπως κώδικες είναι και οι τάφοι των δύο παρθένων (της Λαοδίκης και της Υπερόχης) που βρέθηκαν στην Δήλο και διεμορφώθησαν κοντά στον ιερό περίβολο της Αρτέμιδος.  Και λέγω ότι οι τάφοι τους είναι κωδικοποιημένα σημεία, διότι μετά τον «θάνατο» τον δύο κοριτσιών, σταμάτησε και οποιαδήποτε -άμεση- επαφή μεταξύ των Υπερβορείων και των κατοίκων του νησιού.

Πιθανώς οι τάφοι των δύο Υπερβορείων παρθένων να σχετίζονται με τον λοιμό που έπληξε τους Αθηναίους το 425 π.Χ. και να χρησιμοποιήθηκαν ως μέσον καθάρσεως προς εξευμενισμόν τού Απόλλωνος. Πάντως κανένας τάφος Δηλίου δεν έπρεπε να μείνει στο νησί και έτσι το νεκροταφείο του νησιού μετεφέρθη στο γειτονικό νησί Ρηνεία. Επίσης, ως μέσον καθάρσεως, απαγόρευαν στις εγκυμονούσες να γεννήσουν στην Δήλο και έτσι αυτές πήγαιναν, όταν έφθανε η ώρα της γέννας, στην Ρηνεία.

Ο θεός Απόλλων είναι γνωστός για την ασύγκριτη ευστοχία του στην τοξοβολία· τα βέλη του δεν αστοχούν ποτέ. Αυτή του τήν ικανότητα χρησιμοποίησε για να εκδικηθεί τους Κύκλωπες τους οποίους θεώρησε ως υπαιτίους για τον θάνατο τού υιού του Ασκληπιού. Με μεγάλη επιδεξιότητα στόχευσε με το τόξο του και με ένα και μοναδικό βέλος σκότωσε όλους τούς Κύκλωπες. Μετά από το φονικό, το βέλος πέταξε μόνο του(;) και κρύφτηκε στον ναό του Απόλλωνος στην χώρα τών Υπερβορείων.

Αυτό το ιπτάμενο βέλος χάρισε ο θεός στον Υπερβόρειο ιερέα Άβαρι πάνω στο οποίο μετεφέρθη για το ταξίδι του από την Υπερβορεία στην Δήλο.  Ο Άβαρις επεσκέφθη τον πλανήτη μας στην εποχή του Πυθαγόρου, με τον οποίο είχε και επαφή και σε αυτό το γεγονός εντοπίζεται η καταγωγή του Πυθαγόρου, αλλά και του εκ Σύρου διδασκάλου του Φερεκύδου, στους Υπερβορείους.

Η σχέσις άλλωστε του Πυθαγόρου με τον Υπερβόρειο Απόλλωνα διαφαίνεται όταν ο Άβαρις συνάντησε τον Πυθαγόρα και τον «νόμισε» για τον ίδιο τον θεό «…για τον θεό του οποίου ήταν ιερέας..» αναφέρει σχετικά ο Ιάμβλιχος, στα κείμενα τού οποίου μπορούμε επίσης να διαβάσουμε: «Αυτοί λοιπόν θεωρούν ότι αυτή είναι η πίστη των δικών τους αντιλήψεων, γιατί ο πρώτος που διακήρυξε αυτά δεν ήταν κανείς τυχαίος, αλλά ο θεός, και ένα από τα Ακούσματα είναι αυτό: ποιος είσαι Πυθαγόρα; Επειδή ισχυρίζονται πως ήταν ο Απόλλωνας ο Υπερβόρειος. Αποδείξεις δε αυτού είναι ότι σε αγώνα, αφού σηκώθηκε, έδειξε το μηρό του χρυσό και τον Άβαρι τον Υπερβόρειο φιλοξενούσε και πήρε από αυτόν ένα ακόντιο (βέλος) με το οποίο αυτός ταξίδευε μέσα στον αιθέρα».

Και αλλού:  «(Ο Άβαρις) χάρισε στον Πυθαγόρα ένα βέλος το οποίο κρατούσε όταν βγήκε από το ιερό. Αυτό θα ήταν χρήσιμο σε αυτόν για όσες δυσκολίες θα συνέβαιναν κατά την τόσο μεγάλη περιπλάνηση. Πάνω σε αυτό λοιπόν ιππεύοντας θα μπορούσε να διαβεί τα αδιάβατα».

Επίσης: «Αιθεροβάτης είναι το επίθετο του Άβαρι, γιατί σε αυτόν εδωρήθη ακόντιο (βέλος) από τον Υπερβόρειο Απόλλωνα και μεταφερόμενος πάνω σε αυτό… διέβαινε τα αδιάβατα, βαδίζοντας, κατά κάποιον τρόπο, στον αέρα, πράγμα το οποίο υπέθεσαν μερικοί ότι είχε κάνει και ο Πυθαγόρας…».

Το φονικό-ιπτάμενο βέλος είναι φυσικά, όπως και το ιπτάμενο άρμα τού Απόλλωνα που σέρνουν Κύκνοι, σκάφος που έχει την δυνατότητα διαστρικών ταξιδιών. Σχετικά με τα ανωτέρω αναφέρει και ο Raymond Drake στο βιβλίο του Gods and Spacemen in Greece and Rome  (τίτλος στα ελληνικά: Διαστημάνθρωποι και Ιπτάμενοι Δίσκοι στην Ελλάδα).

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι «Διαστημάνθρωποι» κατά τον Drake, είναι οι θεοί των Αρχαίων Ελλήνων. Αναφέρει λοιπόν ο Άγγλος συγγραφέας: «…Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος έγραψε ότι ο Πυθαγόρας πήρε τις γνώσεις του από τον Υπερβόρειο Δρυϊδη Άβαρι, τον ιερέα του Απόλλωνα, που δεν έτρωγε γήινες τροφές και ταξίδευε στον αέρα πάνω στο Βέλος του Απόλλωνος, υπονοώντας έναν διαστημάνθρωπο… Ο Πυθαγόρας μίλησε επίσης για επικοινωνία με τους θεούς· οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο σοφός είχε μεταφερθεί κατά κάποιο θαυμαστό τρόπο γύρω από γη, ένας υπαινιγμός για τη φιλία του με πλάσματα του διαστήματος…».

Φεύγοντας από την Υπερβορεία ο Απόλλων, όπου είχε καταφύγει μετά τη γέννησή του, επισκέπτεται τους Δελφούς, το μέρος στο οποίον επρόκειτο να ιδρυθεί το ομώνυμο μαντείο. Κατά μίαν εκδοχή τού μύθου, ιδρυτής τού μαντείου θεωρείται ο Ωλήν. Για τον Ωλήνα λέγεται ότι έγραψε η ποιήτρια και ιέρεια των Δελφών, Βοιώ (σκεφθείτε καί τήν σχέσιν μέ τήν Βοιωτία…), που υπήρξε σύζυγος τού Ακταίου (βασιλέως των Αθηνών) και μητέρα τού επικού ποιητού Παλαιφάτου.

Στην Βοιώ έχει αποδοθεί το έργον «Ύμνος στον Απόλλωνα» όπου αναφέρει πώς το δελφικό μαντείο ιδρύθηκε από τους Υπερβορείους και ότι ο πρώτος μάντης ήταν ο Ωλήν, που από τον Ησύχιο και τον Σούδα αποκαλείται «Δυμαίος» ή «Λύκιος» ή «Υπερβόρειος». Ο Ωλήν θεωρείται επίσης και ο εφευρέτης τού δακτυλικού εξαμέτρου. Μαζί με τον Υπερβόρειο Ωλήνα, ήρθαν ως υπερασπιστές τού μαντείου οι Υπερβόρειοι Υπέροχος και Λαόδοκος (τά αρσενικά ονόματα τών δύο Υπερβορείων Παρθένων πού συνώδευσαν τήν Λητώ στήν Δήλο)

Όπως είπαμε οι Υπερβόρειοι είναι Έλληνες Αδελφοί μας τού βορείου ημισφαιρίου τού ουρανίου θόλου. Σε ποιους όμως αστερισμούς εντοπίζονται; Θα πάρουμε την απάντηση από τους πρωταγωνιστές τού μύθου του Περσέως.

Όμως πρώτα θα πρέπει να πούμε λίγα λόγια για την επίσκεψη του Ήρωος στις περιοχές των Υπερβορείων από τους οποίους έλαβε βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουσή του με την Μέδουσα.

Οι Υπερβόρειοι τού προσέφεραν το σπαθί που προορίζετο για τον αποκεφαλισμό του φοβερού τέρατος, καθώς επίσης και την περικεφαλαία από σκυλίσιο δέρμα πού θα τόν έκαμνε κατά βούλησιν αόρατο. Φύλακας-Άγγελος του Περσέως αναλαμβάνει η θεά Αθηνά η οποία και αρχικώς τον βοηθεί να μεταβή στους Υπερβορείους, όπως μας πληροφορεί ο Πίνδαρος: «…Εἶς  τῶν εὐτυχῶν τούτων ἀνθρώπων τό ἔθνος ἦλθεν ἄλλοτε τῆς Δανάης ὁ υἱός ( Περσεύς) μέ τόλμην καί θάρρος ὑπό τήν ὁδηγίαν τῆς Ἀθηνᾶς».

Παράδοξος όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Περσεύς βρέθηκε ανάμεσά τους. Στο κατωτέρω απόσπασμα τού Πίνδαρου μπορούμε να διαβάσουμε: «…Λέγω τούς Ὑπερβορείους, εἶς τῶν ὁποίων τά δώματα ἦλθεν ἄλλοτε ὁ Περσεύς ὁ ἥρως, καί παρεκάθισεν εἰς γεῦμα. Εὗρε δέ αὐτούς προσφέροντας εἰς τόν θεόν ἱεράς θυσίας ὅνων…».

Ο Περσεύς λοιπόν θυσίασε όνους για να μπορέσει να μεταβεί στη χώρα τους. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο ποιητής, στην συγκεκριμένη ωδή, ομιλεί με κώδικα.     

Ο συγγραφέας Παναγιώτης Τουλάτος στο έργο του «Τα Αρχεία της Χαμένης Γνώσης, Βιβλίο1» δίνει μία εξήγηση: «…Ο γνωρίζων ελληνικά θα καταλάβει ότι η προσφορά των Υπερβορείων αδελφών μας, είναι προσφορά τού όλου νοητικού κόσμου, αφού ο Περσεύς τούς βρήκε προσφέροντας θυσίας  ὄ ν ω ν (διάβαζε αποκωδικοποιημένα   ν ο ῶ ν)…  Και για νά γίνη πλέον κατανοητόν  άς παραπέμψουμε στον μεγάλο γραμματολόγο Λουκιανό (έργο Λούκιος ἤ Όνος), στον Πλάτωνα (έργο «Ευθύδημος»), αλλά και στην πορεία του Ιησού Χριστού «επί πώλου όνου». Επίσης στον «Κρατύλο» τού Πλάτωνος, δια να καταλάβουμε τη βαθύτερη ουσία του ελληνικού αλφαβήτου και να συλλαμβάνουμε μηνύματα μέσα από λέξεις κλειδιά όπως,  Κρ-Ονος ή Θρ-Ονος…» 

Για όποιον θα θελήσει να ψάξει περισσότερο το θέμα σχετικά με τους «ὄνους», θα πρέπει να καταφύγει και σε εργασίες που ασχολούνται με την πινακίδα τοῦ Ιδαλίου * * στήν Κύπρο.

Ας δούμε όμως τους αστερισμούς στους οποίους θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή. Τα κοινά ονόματα που συναντούμε στον μύθο και στους έξι (6) από τους τριανταέναν

(31) αστερισμούς του βορείου ημισφαιρίου, είναι ως εξής:

 ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ

                  ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

  Περσεύς

                       Ο ομώνυμος  Ήρως

  Ανδρομέδα

     Η Κόρη πού σώζει ο Περσεύς  από τόν δράκοντα

    Κηφέας

     Ο Βασιλεύς καί Πατέρας τής Ανδρομέδας

   Κασσιόπη

                   Η Μητέρα τής Ανδρομέδας

   Πήγασος

                          Ο Πτερωτός Ίππος

   Δράκων

Το Τέρας πού επρόκειτο νά κατασπαράξη τήν              Ανδρομέδα

Επιπλέον αστερισμοί που από την παράδοση θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως «τόπους των Υπερβορείων» είναι ο αστερισμός του Τόξου (το όπλο του θεού Απόλλωνος) και ο αστερισμός του Κύκνου (το πουλί που συντροφεύει τον Απόλλωνα στα ταξίδια του σέρνοντας το ιπτάμενό του άρμα).

Ο αστερισμός του Δράκοντος (ίσως και οι αστερισμοί του Οφιούχου και του Όφεως που εμφανίζονται ενίοτε στο βόρειο και στο νότιο ημισφαίριο) δέν αποτελεί αστερισμό των Υπερβορείων αδελφών μας -των ανθρώπων με τα εξαίρετα ήθη- αλλά αποτελεί τους μιασματικούς τού βορείου ημισφαιρίου.

Ο Εγρήγορος Έλληνας θα πρέπει να κατανοήσει ότι πίσω από την σύγκρουση τού Περσέως με την Μέδουσα υποκρύπτεται η σύγκρουσή του κατά των μιασματικών Δρακόντων. Θα πρέπει να κατανοήσει ότι η απόσταση ανάμεσα στα όντα αυτού τού αστερισμού με τον Δράκο τον μεγάλο, τον Όφι τον Αρχαίο, είναι πολύ μικρή.

«Και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανώ· ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού επολέμησαν κατά του Δράκοντος, και ο Δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού… Και ερρίφθη ο Δράκων ο Μέγας ο Όφις ο Αρχαίος…εις την γην · και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ’ αυτού…» (Άποκάλυψις ΙΒ-7,9).

Τέλος, η σκηνή στην οποία ο Ήρως Περσεύς σώζει την Ανδρομέδα από τον Δράκοντα αφού τον σκοτώνει, διετηρήθη στην χριστιανική παράδοση μέσα από την αλληγορική εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Γαλαξίας της Ανδρομέδας

(*)  Dr Jürgen Spanuth (1907-1998) 

Γεννήθηκε στό  Leoben τής Αυστρίας καί σπούδασε θεολογία καί αρχαιολογία. Έγινε ευαγγελικός (προτεστάντης) πάστωρ στήν πόλη Bordelum, στίς  Βορειοφρισικές Ακτές τού κρατιδίου τού SchleswigHolstein (Σλέσβιχ-Χόλστάϊν) τής Βορείου Γερμανίας καί τό 1953 μετά από ανασκαφές στήν νήσο Heligoland / Ελιγολάνδη στήν Βόρειο Θάλασσα, βορειοδυτικώς τού Αμβούργου, δημοσίευσε τό βιβλίο του  Das Entraselte Atlantis (=Das enträtselte Atlantis = Ντάς Εντρέτσελτε Ατλάντις = Η επεξήγησις τού αινίγματος τής Ατλαντίδος) , εις τό οποίο ανέπτυξε τήν θέσιν του ότι κατά τό 1250 πΧ έγινε μία τεραστία καταστροφή εις τήν Βόρειο Θάλασσα μέ αποτέλεσμα νά ακολουθήση «εισβολή» Σκανδιναυών στήν  Μεσόγειο. Ο Σπάνουθ θεωρούσε τήν Βασιλεία ως τήν βασιλική νήσο τής Ατλαντίδος, καθώς καί ότι ευρίσκετο πλησίον τής Ελιγολάνδης, όπου ευρίσκετο τό θρησκευτικό κέντρο κατά τόν Βορειοευρωπαϊκό Αιώνα τού Ορειχάλκου. Έγραψε καί ένα βιβλίο μέ τίτλο «Ορείχαλκος»

Τόν Σπάνουθ αμφισβήτησαν πολλοί επιστήμονες τής εποχής του ο οποίοι μάλιστα έφθασαν σε σημείο νά τόν αποκαλέσουν ψεύτη καί απατεώνα. Αναγκάστηκε νά αμυνθή δικαστικώς καί μετά από 6 χρόνια  εδικαιώθη. όταν δέκα καθηγητές πανεπιστημίων απέσυραν τις προφάσεις τους αποδεχόμενοι ότι τά επιχειρήματά τους εναντίον του ήταν έωλα καί αστήρικτα. 

 

(*  *)  Περίφημη ορειχαλκίνη πινακίδα του Ιδαλίου (ή Εδαλίου, Ηδαλίου), χαραγμένη και στις δύο πλευρές της με συλλαβική Ελληνική γραφή, βρέθηκε από χωρικούς το έτος 1850 στο εκεί Ιερό της Θεάς Αθηνάς, στη βορειοδυτική Ακρόπολη της αρχαίας πόλεως Ιδάλιον στήν Κύπρο.. Εν συνεχεία επωλήθη στον Duc de Luynes- Δούκα τής Λυέννης – και κατέληξε στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων (Συλλογή μεταλλικών αντικειμένων, τομέας μπρούτζινων, έκθεμα 2297).

Η πινακίδα χρονολογείται στο πρώτο ήμισυ του 5ου αιώνος πΧ. και εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την καλλιέργεια του πεζού λόγου στην Κύπρο όντας μοναδική σε έκταση, ύφος και παλαιότητα. Η μετάφραση του κειμένου της πινακίδος έγινε εύκολα με τη βοήθεια των διγράφων μεταγενεστέρων κυπριακών επιγραφών (συλλαβικών με συνοδευτική αλφαβητική απόδοση) που εμφανίζονται από τα μέσα του 4ου αιώνος κι εντεύθεν, και με πιο καθοριστική στον αποσυμβολισμό του συλλαβαρίου εκείνη του έτους 388, από το Ναό του Θεού Απόλλωνος Αμυκλαίου στην ίδια πόλη.   

Η επιγραφή του Ιδαλίου αποτελεί μία πολύ καλή μαρτυρία για την ανεπιτυχή πολιορκία της πόλεως από τους Μήδους και τους Κιτιείς στις αρχές της Κυπροκλασικής περιόδου (γύρω στο 475), επί άρχοντος Φιλοκύπρου τού υιού τού Ονασαγόρα και βασιλέως Στασικύπρου, καθώς και για το ιατρικό επάγγελμα (πού εκπροσωπεί ο Ονάσιλος, υιός τού Ονασικύπρου) και τήν αμοιβή του εκ μέρους τής πόλεως, καθώς και για τις πρώϊμες δημοκρατικές διαδικασίες στην εν λόγω πόλη που τότε ήταν ακόμη βασίλειο, μάς αποκαλύπτει δε ολόκληρο το κυπριακό συλλαβάριο της συγκεκριμένης γραφής (δημοσιεύθηκε από τον Ο. Masson στο κλασικό και έγκυρο έργο του για τη συλλαβική επιγραφική της Κύπρου).  Η «Ρήτρα» που αποτυπώνεται επάνω σε αυτή την ορειχάλκινη πινακίδα και έχει δημοσιευθεί μεταφρασμένη στο σχετικό με την Κυπριακή Γραμματεία βιβλίο που εξέδωσαν οι έγκυρες Εκδόσεις του Ιδρύματος Λεβέντη (Λευκωσία), κλείνει με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά λόγια:  

«ΙΔΕ ΤΑ(Ν) ΔΑΛΤΟΝ ΤΑ(Ν)ΔΕ ΤΑ FΕΠΙΓΑ ΤΑΔΕ ΙΝΑΛΑΛΙΣΜΕΝΑ, ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΑΣ Α ΠΤΟΛΙΣ ΚΑΤΕΘΙΓΑΝ Ι(Ν) ΤΑ ΘΙΟΝ ΤΑΝ ΑΘΑΝΑΝ ΤΑΝ ΠΕΡ’ ΕΔΑΛΙΟΝ ΣΥΝ ΟΡΚΟΙΣ ΜΕ ΛΥΣΑΙ ΤΑΣ ΦΡΕΤΑΣ ΤΑΣΔΕ ΥFΑΙΣ ΖΑΝ. ΟΠΙ ΣΙΣ ΚΕ ΤΑΣ FΡΕΤΑΣ ΤΑΣΔΕ ΛΥΣΕ, ΑΝΟΣΙΓΑ FΟΙ ΓΕΝΟΙΤΥ. ΤΑΣ ΓΕ ΖΑΣ ΤΑΣΔΕ ΚΑΣ ΤΟΣ ΚΑΠΟΣ ΤΟΣΔΕ ΟΙ ΟΝΑΣΙΚΥΠΡΟΥ ΠΑΙΔΕΣ ΚΑΣ ΤΩ(Ν) ΠΑΙΔΩΝ ΟΙ ΠΑΙΔΕΣ ΕΞΟ(Ν)ΣΙ ΑΙFΕΙ, Ο(Ι) Ι(Ν) ΤΟΙΡΟΝΙ ΤΩΙ ΕΔΑΛΙΕFΙ ΙΟ(Ν)ΣΙ»