02
Τετ, Δεκ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Υπάκουοι Ξερόλες!, Του Νάσου Καββαθά

 Υπάκουοι, συμμορφωμένοι, με υπερεξουσίες στην αστυνομία.. Χμμ.. Κάτι μου θυμίζει αυτό το λεξιλόγιο, αυτή η εποχή. Και τώρα που έχουν γλυκαθεί – πως θα ξεσυνηθίσουν το να κάνουν υπέρ-κουμάντο όταν βρεθεί το 'εμβόλιο' ας πούμε; Στη θέση των όσων έχουν (υπερ-)εξουσίες ή 'τρελές δουλειές' αυτές τις μέρες, δε θα βιαζόσουν. Golden days για ρεμούλες. Ό,τι θες τους πουλάς - οι πολίτες τώρα συμμορφώνονται και υπακούουν προθυμότατα. Κραχ, ανεργία, λέξεις και έννοιες που πλησιάζουν ολοταχώς – ή μάλλον που δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί επίσημα. Έγιναν διαχειρίσιμες. Ήδη, οι περισσότεροι 'πολίτες' έχουν χάσει –και θα χάσουν- πολλά. Και τώρα ας περάσουμε στα καλλιτεχνικά. Είναι εκεί που οι 'πανδημίες' πέτυχαν το σκοπό τους και μόλυναν, πρακτικά, τους πάντες, εδώ και πολλά χρόνια.

Στηρίξτε τα χαϊδεμένα μας

Όταν βλέπεις τα ομιλούντα κεφάλια των τηλε-δελτίων επιβολής της δημοκρατορίας να μιλούν περί «Πακέτων Στήριξης για καλλιτέχνες» καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για σικέ μέτρα και σταθμά: Θα στηριχτούν οι στηριγμένοι. Πάλι. Πάντα.

Θα στηριχτούν οι συνήθεις κρατικοδίαιτοι, «καλλιτέχνες» του Δημοσίου και της τηλεόρασης. Κρατικά θέατρα, κέντρα «κινηματογράφου», (έτσι, σε εισαγωγικά), ΕΡΤ, οι ήδη λίγο-πολύ βολεμένοι. Το Αδελφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης, (thanks, Monty Python). Ινστιτούτα που καταβροχθίζουν ευρωπαϊκά και κρατικά κονδύλια για να δουν τα σπουδαγμένα στο εξωτερικό κοκκινομαγουλένια τους να παριστάνουν τους καλλιτέχνες -γιοι, κόρες, ερωμένες – ακόμη και τζάμπα, online που βγάλανε τις ψευδο-προχώ βλακείες τους, (τα σημερινά 'ποιοτικά'), το κοινό αδιαφορεί. Τα 'χαϊδεμένα' είναι επίσης που πιάνουν και τα πόστα, (οικονομικά, οργανωτικά), γύρω από το σύγχρονο 'καλλιτεχνείν'. Καλλιτέχνες.. Χα! Οι συνθήκες ευνοούν τους χαϊδεμένους. Όταν οι χαϊδεμένοι ηρεμήσουν θα πάψει να υπάρχει και 'καλλιτεχνική κρίση', έτσι δεν είναι;

Η Μεγάλη Αποτυχία

Τώρα, ποιοι καλλιτέχνες; Ποιες δισκογραφικές; Ποια τραγούδια; Αυτά έχουν πεθάνει εδώ και πάνω από 20 χρόνια τώρα, έχουν μείνει τα ζόμπι τους, πάντα αχόρταγα βέβαια. Δεν υπάρχει ίχνος από ('καλό') τραγούδι, βιβλίο, ταινία –εγχώριο καλλιτεχνικό προϊόν κάποιας αξίας για το ίδιο χρονικό διάστημα: μια Μεγάλη Αποτυχία είναι αυτό που συμβαίνει. Παλιότερα καμάρωναν οι ντόπιοι πληβείοι, ότι έχουν έστω Χατζηδάκι, Θεοδωράκη, Λοΐζο, ή Καζαντζίδη. Τώρα, για τους μεταλλαγμένους πληβείους στέκουν οι 'αδριάντες' ποιών; Της Πάολας; Του Παντελίδη; Του Θεοφάνους;! Του κάθε παρατσουκλο-boy που ραπάρει μπινελίκια; Αντί για τους παλιούς καλούς δημιουργούς έχεις κακόσχημους πολυθεσίτες να γράφουν σαχλαμάρες για τον Θηβαίο, τον Παπακωνσταντίνου, τον Αγγελάκα. Η δήθεν ποιότητα. Αντί για τα 'ξωτικά' του 'Αρχοντα των Δαχτυλιδιών' έχεις τα μίνιονς του 'Απαισιότατου'. Ή του Dr.Evil, χαχαχα. 

Οι επιτυχίες του σήμερα

Λογιστές πουλάνε σε αδαείς ρυθμικά κόπρανα για μουσική. Πλήρης η Αποτυχία. Δεν αγοράζει κανείς, όλη η παράσταση 'νίκης', επιτυχίας, δεν έχει στ' αλήθεια αντίκρισμα. Και σε όλους τους καλλιτεχνικούς τομείς. Οι μόνοι που φαίνεται σα να υπάρχουν είναι τα αστεία υποκείμενα σαν αυτό που αναφέρω πιο κάτω, (βλ. «Το σουξέ της πορδής»!). Οι 'καλλιτέχνες του σήμερα', που παριστάνουν ότι είναι κάτι που δεν μπορούν να είναι. Ναι, ό,τι πουν οι οθόνες (iphone, tv, pc), ισοβαθμεί με νόμο. Αλλά..

Αλήθεια, πως μετριέται μια επιτυχία, ένα χιτ, ένα σουξέ σήμερα; Σίγουρα όχι από τις πωλήσεις – δεν υπάρχουν καν πωλήσεις σήμερα. Ψίχουλα. Από τα 'views' και τα 'like'; Από το Youtube; Πλησιάζω, ε; Έννοια σου, και τον (κάθε) Παντελίδη π.χ., έτσι τον είχαν πλασάρει, ότι έγινε γνωστός με τον ανεξιχνίαστα μυστηριώδη νέο όρο: 'viral' και καλά. Το 'viral' υπονοεί ότι είναι κάτι που συμβαίνει 'λαϊκά', ότι αντιπροσωπεύει κάποια 'γενική αποδοχή'. Ναι, οκ, εσύ είσαι ο ξύπνιος και οι εταιρίες ολόκληρες κοιμούνται. Όλοι οι ιντερνετικοί 'φορείς' όπως το youtube έχουν διάφορα πακέτα συνεργασίας, (εσύ, με το δωρεάν κανάλι σου έχεις τις basic υπηρεσίες), με αποτέλεσμα –εν συντομία- να βλέπεις κομμάτια που συγκεντρώνουν χιλιάδες, εκατομμύρια fake views χωρίς να έχουν το αντίστοιχο αληθινό 'γκελ' στο κοινό. Αρχικά. Με την επανάληψη θα τα μάθουν, θα τα συνηθίσουν, θα τα αποδεχτούν ως μέρη που αποτελούν το 'σύγχρονο μουσικό τοπίο'. Για κα'να μήνα δηλαδή. Μετά θα γίνουν ανεπιθύμητα σαν χρησιμοποιημένες σερβιέτες. Τραγούδια-σερβιέτες. Αυτόματα forgettable.

Η δημοσιότητα είναι προϊόν, αγοράζεται

Το 'viral' είναι πάντα κάτι 'συμφωνημένο': κάπου, κάποιος έχει πληρώσει λεφτά για κάτι που έγινε 'viral'. Μπορεί εσύ, ο καθημερινός και πρακτικά 'άσημος' να έχεις σελίδα στο facebook ή και στο youtube, αλλά τα νούμερά σου δεν πρόκειται ποτέ να πλησιάσουν τα νούμερα εκείνων που έχουν κάνει deals με τα εν λόγω 'μέσα'. Εκτός αν κάνεις κάτι τελείως ξεφτιλισμένο ίσως. Μάλλον είναι το επόμενο στάδιο. Δε λέω ότι είναι κακό, δουλειά είναι, όπως κάθε άλλη. Όσο μεγαλύτερη οικονομική συμφωνία έχεις με κάποιο ή κάποια τέτοια σύγχρονα μέσα, τόσο περισσότερο θα προβληθείς. 

Το σουξέ της πορδής

Να φέρω ένα αστείο παράδειγμα, σαν πείραμα, κατανοητό για όλους: Πες ότι ένας γείτονας κέρδισε κάποιο 'τζακ-ποτ', δέκα, είκοσι εκατομμύρια. Και θέλει να κάνει γούστο, φιγούρα. Με 10, 20, 30, 50 χιλιάρικα μπορείς να τον βάλεις να βήξει, να κλάσει σ' ένα μικρόφωνο, (ή να ραπάρει, το ίδιο κάνει), να του κάνουμε κομμάτι με 'έτοιμες' μουσικές, (drum machines, samples, autotune, effects), να του κάνουμε κι ένα βίντεο και να το boost-άρουμε το 'τραγούδι' στα μέσα. Αν 'γουστάρει να χώσει' και περισσότερα φράγκα, το 'σινγκλ' του μπορεί να παίξει ακόμη και μέσα στο δελτίο ειδήσεων οποιουδήποτε καναλιού. Βλέπω ήδη και πως θα το παρουσίαζαν, με ειρωνικό γελάκι: «-Και τώρα: το σουξέ του υπερτυχερού με το εκκεντρικό χιούμορ». Βλέπεις; Άνετα κι εύκολα. Money does the talking. Στοιχηματίζω ότι θα γίνει φίρμα ο γείτονας, θα γίνει μόδα το 'χιτ' του. Dream job. Είδες; Με πορδές μπορείς να βάψεις αυγά τελικά!

Απλούστερη εκδοχή: μπορεί να παριστάνει τον dj, προσλαμβάνοντας έναν άλλο dj. Ή να γίνει ράπερ, το ευκολότερο πράμα στον κόσμο.

Η δημοσιότητα είναι κάτι που αγοράζεται, δεν αποκτιέται με ταλέντο ή αντικειμενικές αξιολογήσεις. Να, δεν βλέπεις το μπλε εικονίδιο που λέει 'boost post' κάτω από τα δημοσιεύματα στο fb; Να, κι αυτό είναι ένα μικρό deal: να δώσεις 5, 10, 20 ευρώ για να κυκλοφορήσει ευρύτερα το post σου. «–Ναι, μάγκα, είχα δέκα, είκοσι, τρακόσιες χιλιάδες views/likes». Και βέβαια, υπάρχουν και πιο 'lucritive' συμφωνίες για όσους μπορούν να διαθέσουν περισσότερα από 5, 10, 20 ευρώ. Με ταρίφες: θες Αθήνα; Τόσα. Ελλάδα; Τόσα κι άλλα τόσα. Ευρώπη; 10-20 φορές τόσα, κ.ο.κ. Οι εταιρίες, τα σκυλάδικα, οι τηλεοράσεις –μια κολλεγιά μεταξύ τους- τι λες, κάθονται με σταυρωμένα χέρια και περιμένουν με αγωνία;

'Παριστάνω άρα Είμαι'

Κι όλα αυτά μόνο για να φανεί ότι δήθεν είσαι κάτι, όχι ότι όντως είσαι κάτι. A part of the action. Μέχρι σήμερα ήταν η εποχή που ευνοούσε το fake και το καραγκιοζιλίκι. The freakier the better. Τώρα πια έχουν εγκατασταθεί για μόνιμα. Εδώ και δυο γενιές υπάρχει η –πάλι- ευρεία, αφηρημένη έννοια του 'celebrity', του να είσαι διάσημος χωρίς αιτιολόγηση, έτσι, επειδή είσαι ..ανεξήγητα διάσημος - είχες «άστρο» λένε, αφού η καλλιέργειά τους φτάνει μέχρι τους ..'αστρολόγους', τα μέντιουμ. Χαχαχα.. 'Αση!, (μετάφραση στ' αρχαία: αηδία!)! Μέσα σε αυτές τις δυο-τρεις γενιές η 'παλιά' δημοσιογραφία αντικαταστάθηκε από κότες, τέως ή νυν βίζιτες, ψώνια, χαϊδεμένα της φαμίλιας ή του κρεβατιού, και περιθωριακά στοιχεία.

Μα και γενικότερα, προς όποια κατεύθυνση και να κοιτάξεις: το fake, το καραγκιοζιλίκι έχουν ήδη επικρατήσει. Αυτή η αποτυχημένα επιτυχημένη ανθρωπόμαζα είναι τώρα αφεντικά – σχεδιάζουν και χτίζουν ήδη το μέλλον στα μέτρα τους.

Μη με παρεξηγείτε, όλα αυτά δεν τα γράφω καν θυμωμένος ή έκπληκτος. Διασκεδάζω, για να πω την αλήθεια. Η γενική Απάθεια είναι άλλωστε το νέο στάδιο της παρακμής. Έτσι είναι. Κοινά αποδεκτά. Homo neo-hellenicus: Λουκ 'βεζύρη', με τουρκο-μπαρόκ σουξέ ανάμικτα με βλαχο-χιπ-χοπ μουρμουρητά στην υπόκρουση, να παραγγέλνουν πίτσες και μπίρες για να δούνε μπάλα, να πετάξουν και στο μπάρμπεκιου κρέατα από φρικαλεωδώς βασανισμένα ζωάκια, γελώντας, μεθώντας, βρίζοντας. Στο δίπλα δωμάτιο οι αλμοδοβαρικές τους σύντροφοι να βγάζουν selfies όσο πιο 'τσοντέ' μπορούνε, ξομπλιάζοντας (κουτσομπολεύοντας) το φελλινικό συνάφι τους.

Fake you all

Ως καλλιτέχνης λοιπόν, αυτοί είναι το πιθανό κοινό μου; Μα σ' αυτή την 'λάθος' εικόνα δε βρίσκω τίποτα λάθος. Οι μεν δικαιούνται τους δε. Ποιοι θ' αλλάξουν τα πράγματα, οι ίδιοι που τα χαλάνε; Υποψιάζομαι, άλλωστε, ότι οι 'fake' υπήρχαν πάντα, πάντα ήταν η πλειοψηφία. Παριστάνοντας. Όχι να είσαι –σώνει και καλά- καλλιτέχνης π.χ., αν μπορείς να ξεγελάσεις το 'κοινό' παριστάνοντας τον καλλιτέχνη. Υποκρισία στη θέση της Υποκριτικής. Βαβέλ.

Τα κοινά μας είναι τα χειρότερά μας

Υπάκουο, συμμορφωμένο, ακαλλιέργητο κοινό. Κι ως γνωστόν, ο ακαλλιέργητος ξερόλας είναι αυτός που παριστάνει τον ξύπνιο. Αν χάσεις το χιούμορ σου, η εικόνα του mainstream, της 'κοινής' εικόνας της κοινωνίας, έχει ένα γίγα-σπυράκι στο επίκεντρό της, σε μέγεθος ηφαιστείου, που η λάβα του καταπίνει ανενόχλητη, με σταθερή ροή, τα πάντα. Και δεν είναι μόνο η Ελλάδα έτσι. Τα 'κοινά' μας έχουν γίνει τα χειρότερά μας.

Τηρώντας τις αποστάσεις, την πιθανότητα 'μόλυνσης' εδώ και χρόνια, αυτά τα κείμενα βγαίνουν αβίαστα, αφού είναι τόσο εύκολο να επικρίνεις τα 'γενικά χάλια', τα παραδείγματα προς αποφυγή που έχουν γίνει παραδείγματα προς μίμηση. Είναι παντού, δε χρειάζεται να ψάξεις, αρκεί να κοιτάξεις.

Στ' αλήθεια, απορώ για ποιους (εκτός απ' την προσωπική ευχαρίστηση διατήρησης ενός ημερολογίου σκέψεων) γράφω αυτά τα πράγματα. Αφού τα ξέρετε όλα. 

«Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη ή αλλιώς η οριστική ε...
Γυρεύοντας μιαν Έξοδο Κινδύνου, του Νάσου Καββαθά

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares