fbpx

banner αεροδρομίου

«Το Χρυσό Γάντι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Der goldene Handschuh»

 

 

  • Είδος: Βιογραφία, θρίλερ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
  • Με τους: Γιόνας Ντάσλερ, Μαργκαρέτε Τίσελ, Κατιά Σταντ, Αδάμ Μπουσδούκος
  • Διάρκεια: 115΄
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films

Στο Αμβούργο της δεκαετίας του ’70, ο Φρις «Φίτε» Χόνκα (Γιόνας Ντάσλερ – εξαιρετικός) φαίνεται ένα αξιολύπητο, χαμένο κορμί όπως τόσοι άλλοι γύρω του. Ο άνδρας με το παραμορφωμένο πρόσωπο περνάει τις νύχτες του μεθώντας στο καταγώγιο «Το Χρυσό Γάντι» κυνηγώντας μοναχικές γυναίκες για λίγη συντροφιά. Κανείς από τους θαμώνες δεν μπορεί να υποψιαστεί ότι ο φαινομενικά άκακος Φίτε είναι στην πραγματικότητα ένα τέρας, ένας κατά συρροή δολοφόνος δίχως οίκτο.

Το σινεμά του βραβευμένου Τουρκο-Γερμανού σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν είναι πολιτικό και κάθε ταινία του, ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την κοινωνική επιδερμίδα του θέματος του, ως συνήθως, εδράζεται ο πολιτισμικός ανθόκηπος του Ακίν («Μαζί ή Τίποτα», «Soul Kitchen», «Βερολίνο, Αντίο», «Μαζί, Ποτέ!»). Ως καλός αφηγητής, λοιπόν, γνωρίζει ικανοποιητικά τους θριλερικούς, σκηνοθετικούς χειρισμούς που προσδίδουν αγωνία και στο «Χρυσό Γάντι» αλλάζει ρότα επιδιδόμενος σκηνοθετικά σε μια κινηματογραφική πραγματεία περί κτηνωδίας, φόβου και υπανθρωπισμού, βασιζόμενος στο βραβευμένο, ομότιτλο μπεστ σέλερ του Χάις Στρουνκ.

Ο Φρις Χόνκα ή «Φίτε» είναι το όν που κατακρεούργησε, κυριολεκτικώς, τέσσερες ηλικιωμένες πόρνες, υπό την επήρεια άφθονου αλκοόλ και τα περισσότερα μέλη τους τα φυλούσε στο διαμέρισμα του, ώσπου μια πυρκαγιά στο κτήριο αποκάλυψε τον κτηνάνθρωπο, τον πιο γνωστό κατά συρροή δολοφόνο της μεταναζιστικής Γερμανίας. Ο 23χρονος Γερμανός ηθοποιός Γιόνας Ντάσλερ καθολικά μεταμορφωμένος, υποδύεται άψογα τον κατά πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία Χόνκα, ενώ όλος ο διάκοσμος είναι μια εκπληκτική εργασία της παραγωγής ώστε να μοιάζει απόλυτα με τους χώρους που διέμενε, σύχναζε και δρούσε ο εγκληματίας.

Σκηνές που ο ρεαλισμός τους σφίγγει το στομάχι, ενώ η σκέψη μου είναι απασχολημένη ελάχιστα, ψάχνοντας τους λόγους που οδήγησαν τον Ακίν να φτιάξει μια τέτοιου είδους ταινία δίχως πλοκή, αλλά με έντονη βία, τοποθετώντας τον θεατή στο κάθισμα να παρακολουθεί το απόλυτο έρεβος στον πυθμένα της ζωής ενός νοσηρού, ανθρώπινου μυαλού. Απαντώ από μόνος μου, πως κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα συμμετοχής στο σύμπαν του ρεαλιστικού τρόμου, γιατί όχι και ο Φατίχ Ακίν.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη