fbpx

banner αεροδρομίου

 

«Το Τελευταίο Μάθημα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(L’Heure de la Sortie  / School’s Out)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό, θρίλερ
  • Παραγωγή: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Σεμπαστιάν Μαρνιέ
  • Με τους: Λοράν Λαφίτ, Εμανουέλ Μπερκό
  • Διάρκεια: 114’
  • Διανομή: Weird Wave

Σε ένα φημισμένο σχολείο για ιδιοφυή παιδιά, ο μέχρι τώρα δάσκαλός τους αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια τους. Ο Πιέρ αναλαμβάνει τη θέση του δασκάλου και γρήγορα διακρίνει μια διάχυτη βία και εχθρότητα σε μία από τις τάξεις.

Η παγερή υπεροψία και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι μαθητές τόσο εκείνον όσο και τον υπόλοιπο κόσμο, του προκαλούν τρόμο και εμμονικές σκέψεις. Αδυνατώντας να κατανοήσει την επιθετική συμπεριφορά τους, επιχειρεί να εξιχνιάσει το μυστικό τους.

Σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Κριστόφ Ντουφοσέ (2002) και ο 47χρονος, Γάλλος δημοσιογράφος μόδας, συγγραφέας, μπλόγκερ και μικρομηκάς, Σεμπαστιάν Μαρνιέ, ντεμπουτάρει στη μεγάλη οθόνη στοχεύοντας ψηλά, μα πολύ ψηλά. Βλέποντας, όμως, ότι το ύψος του κινηματογραφικού εγχειρήματος που επιδιώκει να πετύχει είναι τρισθεόρατο, αποφασίζει να το γυρίσει σε τσαλαβουτήματα στα φιλοσοφικά ύδατα ολίγον άγνωστης λίμνης για την κινηματογραφική του εμπειρία.

Ο Μαρνιέ στέλνει την ταινία στα νερά, αλλά με το αδιαχείριστο, φιλοσοφικό βάρος που έχει προσδώσει στο σενάριο (γραμμένο από τον ίδιο) η ταινία βυθίζεται. Στην προσπάθεια του για να να την επαναφέρει δημιουργεί έντονα, θριλερικά ρεύματα καταστροφολογίας, κάτι σαν νιτσεϊκός, παραμορφωτικός καθρέπτης, έτσι για να αλλάξει την πορεία της ιστορίας, που ταξιδεύει καρσί προς τον βυθό, μπας και διασώσει το άσωστο. Θολώνει τα νερά, δημιουργεί εντυπώσεις, όπως άλλωστε συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τις κινηματογραφικές παραγωγές, τις εκ Φραγκίας ορμώμενες και τέλος γεμίζει μπουρμπουλήθρες. Χάνεται η ορατότητα του σκοπού και το σενάριο αβοήθητο βυθίζεται, τελικά μια για πάντα αύτανδρο σε μια μέτρια σκηνοθετική προσέγγιση στον λασπώδη βυθό του χαμένου ονείρου.

Ο φιλόσοφος, ως θεατής αυτή την φορά, στέκει αμίλητος απέναντι από την γενιά της παγκοσμιοποίησης, που η τρομοκρατία, οι δολοφονίες μαθητών σε σχολεία και η περιβαλλοντική κρίση είναι καθημερινά φαινόμενα, δομώντας εσωτερική βία και τρόμο στους νέους ανθρώπους, αλλά και απάθεια, αδιαφορία στους κηδεμόνες τους που δεν προσπάθησαν να γεφυρώσουν τα επικίνδυνα χάσματα στην μεγάλη, κοινωνική κρίση του πλανήτη.

Προβληματισμένος ο φιλόσοφος χαϊδεύει το υπογένειο του. Μπορεί και να χαμογελάει με την εντελώς αδύναμη προσέγγιση του Σεμπαστιάν Μαρνιέ σε ένα από τα πιο σημαντικά φαινόμενα της εποχής. Και λοιπόν; Πρώτη φορά είναι που γινόμαστε αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες υπερφίαλης, γαλλικής μαρέγκας;

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη