fbpx

«Το Πρόστιμο μιας Αλίκης», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

 

 

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Σε μια χώρα που αγαπάει να καταβροχθίζει τα είδωλα της, την εκτίμησα κι εγώ λίγα χρόνια πριν. Αν ο χρόνος που περνά, φαίνεται στα μάτια μας, τότε τα μικρά, περίτεχνα μακιγιαρισμένα δικά της, δεν τον άφησαν να τα θολώσει. Πέρα απ τα τούλια και τα φώτα που οι οπερατέρ τοποθετούσαν μπροστά από τη μηχανή λήψης, η σπιρτάδα, η δουλειά, το δόσιμο ήταν μια μέθεξη στο δικό της βλέμμα.

Όταν η μητέρα της για να την κάνει να αποτραβηχτεί απ το ρόλο που θα έπαιζε για σαράντα και πλέον χρόνια, της είπε πως η δουλειά αυτή χρειάζεται πολύ ωραία πρόσωπα για να τα αγιοποιήσει και μετά να τα καταβροχθίσει, εκείνη έτρεξε στον καθρέφτη της. Κοιτάχτηκε για πολύ ώρα μα ο υπερβάλλων ναρκισσισμός της δεν την άφησε να πνιγεί στα θολά νερά του κατόπτρου. Έσκασε ένα χαμόγελο και από το μικρό «Ποντικάκι» ξεπρόβαλε ένας κύκνος.

Όσοι την κατηγορήσαμε για το ατάλαντο της, διαψευσθήκαμε είκοσι και πλέον χρόνια μετά το θάνατο της. Ο τόπος που είχε περάσει ένα πόλεμο και κατόπιν έναν εμφύλιο ίσως να μη χωρούσε το «χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο», μα εκείνη μας αποστόμωσε με το «τράβα μπρος». Αν ζούσε τα χρόνια της δικής μας κρίσης και έβλεπε τα δεινά μας δεν θα έκανε εκπτώσεις, δεν θα κρατούσε μια απολαυστική γωνίτσα στη ζωή.  Θα μας δάνειζε από το αγέραστο παρόν της, το μέλλον μας.

Μα νομίζω πως το κάνει και σήμερα. Αν κάποιος καταφύγει στα κοινωνικά δίκτυα θα μετρήσει ή μάλλον δεν θα καταφέρει να καταγράψει τις σελίδες που αναφέρονται σε αυτήν.

Αν αυτή η γυναίκα που θα μπορούσε ίσως να σταθεί στο διεθνές στερέωμα γιατί κουβάλαγε τη στόφα της σταρ μέσα της, είτε η μηχανή έγραφε είτε όχι, εκείνη προτίμησε να είναι πρώτη στο χωριό και όχι δεύτερη στην πόλη. Οι μισοί τη λάτρεψαν, οι άλλοι μισοί τη μίσησαν. Μα ήξερε πολύ καλά πως αγάπη και μίσος πορεύονται αντάμα. Άλλωστε πως μπορείς να αντισταθείς στο πλεονέκτημα μιας αέναης παιδικότητας;

Η Αλίκη κατασκεύασε ένα είδωλο με πολύ κόπο, δεν πρόκαμε τις προσωπικές απολαύσεις, ατσαλώθηκε απέναντι στις επιθέσεις, διασφάλισε τον τόπο της πείρας. Δεν κουράστηκε να μεταβαίνει από επιτυχία σε επιτυχία. Σαν να έριχνε νερό στον πίθο των Δαναίδων, όσο κι αν ο δικός της ήταν ξέχειλος. Μόλις ο ένας θρίαμβος τέλειωνε τη θέση του θα έπρεπε να πάρει ένας καινούργιος, σαν μια δίψα που της έκαιγε το λαιμό.

«Η ευφυΐα αποτελεί βασικό στοιχείο της ευτυχίας» γράφει ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη. Μια Αντιγόνη που το κορίτσι αφημένο στα χέρια του Βολανάκη, πάτησε το κοίλο της Επιδαύρου και εκεί το αδηφάγο κοινό της σαν να περίμενε το διασυρμό της και η κριτική την ισοπέδωσή της. Το 2018 ο Γεωργουσόπουλος θα παραδεχτεί: «Η Βουγιουκλάκη όταν πήγε στην Επίδαυρο, δεν έφταιγε για τίποτα. Είχε τα προσόντα για να πάει. Είχε μια θηριώδη τεχνική».

Το Αλικάκι ακόμα και σήμερα έχει αφήσει την  πόρτα της διάπλατα ανοιχτή στις ζωές μας. Χωρίς κανόνες και savoir vivre. Μέσα απ το πανί μάς προσεγγίζει με την ευθυμία, την τσαχπινιά, το μπρίο της. Ο χρόνος των επισκέψεων δεν είναι ποτέ ακατάλληλος.