fbpx

«Το Πραξικόπημα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Anons  / The Announcement)

 

  • Είδος: Πολιτική, σάτιρα
  • Παραγωγή: Τουρκία, Βουλγαρία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν
  • Με τους: Αλί Σεκινέρ Αλίσι, Ταχράν Καραγκόζ, Μουράτ Κιλίς
  • Διάρκεια: 94’
  • Διανομή: Neo Films
  • Διακρίσεις: Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο τμήμα «Ορίζοντες» του Φεστιβάλ Βενετίας
  • Προβολή: Σε επιλεγμένους κινηματογράφους (ενημερωθείτε)

22 Μαΐου 1963. Δυσαρεστημένοι με την υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην Τουρκία, μια ομάδα αξιωματικών του στρατού σχεδιάζει ένα πραξικόπημα στην Άγκυρα ώστε να ανατρέψει την υπάρχουσα κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή στην Κωνσταντινούπολη, οι συνωμότες τους έχουν αναλάβει τη σημαντική αποστολή της κατάληψης του Κρατικού Ραδιοφωνικού Σταθμού ώστε να μπορέσουν να προβούν στην επίσημη ανακοίνωση του πραξικοπήματος. Αλλά τίποτα δεν πηγαίνει σύμφωνα με το σχέδιο.

Αντιμέτωποι με πολλά εμπόδια, συμπεριλαμβανομένης μιας ξαφνικής καταιγίδας, καθώς και την απουσία του τεχνικού του ραδιοφωνικού σταθμού, μια προδοσία, την παντελή έλλειψη πληροφοριών από την Άγκυρα και τη δική τους αναποτελεσματικότητα, οι συνωμότες αγωνίζονται για να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους και να ανακοινώσουν την επιτυχία του πραξικοπήματος, χωρίς να γνωρίζουν όμως αν το πραξικόπημα στην πρωτεύουσα όντως πραγματοποιήθηκε.

Κουραστικό μονοπλάνο σε ακίνητη λήψη η κάμερα να ματσάρει ό,τι περνάει από τον κινηματογραφικό φακό κατ΄ εντολή του 46χρονου, Τούρκου σκηνοθέτη Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν. Νυχτερινά, ημιφωτισμένα πλάνα, σκηνοθετική άποψη καθόλα σεβαστή, όμως εκτός του προσωπικού μου γούστου ως τεχνικές, όταν η κινηματογραφική κίνηση πια είναι γεμάτη ρεαλισμό, ένταση και όχι στατικότητα.

Η δε σάτιρα και το πικρόχολο χιούμορ, καθότι πολιτικο-κοινωνική η ταινία, αναδύονται ζορισμένα στο σενάριο από την λαϊκή αφέλεια μιας άλλης εποχής, ενώ η σκληρότητα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένει ίδια και απαράλλαχτη.

Στα πρώτα δέκα λεπτά προβολής είχα ήδη χάσει τον ρυθμό (όλη η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια μόνο νύχτα), οπότε και το ενδιαφέρον μου, κρατώντας ακέραια στην σκέψη μου την ταινία του Αρμάντο Ιανούτσι: «Ο Θάνατος του Στάλιν» ως μια σύγχρονη αναφορά στο είδος της καυστικής, πολιτικής σάτιρας.