fbpx

banner αεροδρομίου

«Το Παιχνίδι με τη Φωτιά»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 (Beoning / Burning)         

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Νότια Κορέα (2018)
  • Σκηνοθεσία : Λι Τσανγκ-ντογκ
  • Με τους: Στίβεν Γιούν, Γιου Αχ-ιν, Τζουν Τζονγκ-σέο
  • Διάρκεια: 148’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο FIPRESCI Φεστιβάλ Καννών 2018

 

Η έκτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του πολυφερόμενου Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Λι Τσανγκ-ντογκ («Κρυφή Ηλιαχτίδα», «Ποίηση»), έφτασε και στην χώρα μας, ενώ η φήμη της προηγήθηκε εν οργάνοις, νοητών κότινων, δαφνών και εξαπτέρυγων, που ακόμα και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα, την ενέταξε στις δέκα καλύτερες της χρονιάς μαζί με τον μαρβελικό «Black Panther» στην σινεφίλ λίστα του. Αυτό, λοιπόν, το «θείον» έργο, που βασίζεται στο διήγημα «Φλεγόμενος Αχυρώνας» του Χαρούκι Μουρακάμι και το υμνολόγησε, το λιβάνισε η παγκοσμία κοινότητα κριτικών κινηματογράφου, αυτό που παραλίγο να «κλέψει» τον Χρυσό Φοίνικα από τους υπέροχους Ιάπωνες, «Κλέφτες Καταστημάτων» (ευτυχώς!), είναι μια μπούρδα με περγαμηνές.

Μην απορείτε. Και οι σαχλαμάρες διαθέτουν περγαμηνές και όσο περισσότερες και λαμπερότερες είναι οι διαπιστεύσεις ενός καλλιτεχνήματος, τόσο ο άπειρος θεατής θέτει την κρίση του σε αμφισβήτηση. Το ένστικτο, όμως, η εμπειρία και η μακρόχρονη, ανιδιοτελής γνώση δεν μπορούν να καμφθούν, ούτε τα ανούσια 148 λεπτά της ώρας που θα ξοδέψεις μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα παρακολουθώντας έναν νάρκισσο σκηνοθέτη να αυτοθαυμάζεται στα πλάνα που σουτάρισε, δημιουργώντας τέχνη, μπορούν να αντικατασταθούν. Είναι μια ταινία άρτια τεχνικά, που σέρνει για πάνω από διόμιση ώρες ένα σκιώδες, ασυνάρτητο σενάριο που μπάζει από χίλιες μεριές σαν χιλιοτρυπημένη σαμπρέλα.

Οι σειρήνες που περιτριγυρίζουν τούτο το φιλμ μοιάζουν καλά εκπαιδευμένες στην σαγήνη, μα ο σκηνοθέτης έχει ήδη θαφτεί ζωντανός στον δικό του τύμβο και δεν υπάρχει καμία περίπτωση διάσωσης. Προσκαλώ οποιονδήποτε που θα δει το φιλμ να το συζητήσουμε και πέραν των εκπληκτικών πλάνων, των ωραίων, νεαρών πρωταγωνιστών και ενός μαστόρικου, ας πούμε, σε οπτική φινάλε, επιθυμώ να εκφράσει πραγματιστικά, λογικά και ρεαλιστικά τί κατάλαβε από την δημιουργία του βραβευμένου, Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη και πρώην υπουργού Πολιτισμού της χώρας του, Λι Τσανγκ-ντογκ, που θα παρελάσει θριαμβευτικά και στα πρόσφατα Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ε, αφού αρέσει στον ex President! Όχι, όμως να ακούσω εικασίες και αμφιλεγόμενες αμπελοφιλοσοφίες, αλλά αντικειμενικά, τεκμηριωμένα και συνειδητοποιημένα να μου μιλήσετε για την ψυχή και την ουσία αυτής της ταινίας.

Η τροφή για σκέψη που εκπορεύεται από ένα καλλιτέχνημα δεν είναι φλου και εκτεθειμένη στην όποια εγκεφαλική, εγωπαθή θολούρα του δημιουργού, αλλά στο μεγαλείο να καθιστά ο δημιουργός στον παρατηρητή το σοφόν σαφές, ώστε ο θεατής να μετουσιώνει μέσα του τον λόγο ύπαρξης του δημιουργήματος.   

«Το Παιχνίδι με τη Φωτιά», εκτός της απαράδεκτης διάρκειας του σε χρόνο, μόλις εγκαταλείψεις την αίθουσα, με το πέρας της ταινίας, θα χρειαστείς ακόμα λίγα λεπτά για να καταλάβεις, ότι τελικά δεν είδες τίποτα. Στιγμές, εικόνες, μια αρχή ιστορίας που οδηγείται σε ολισθηρούς λεωφόρους μυστηρίου και ξαφνικά το χάσιμο. Βασανιστική ταλαιπωρία, απορίες, άλυτα ερωτήματα, ασύνδετες κινηματογραφικές συλλαβές, που καλείσαι να ταιριάξεις αυτά κάπως μεταξύ τους και να δώσεις το δικό σου νόημα μπας και βγάλεις κάποια άκρη από το χάος.

Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αλλά η συγκεκριμένη παράλειψη δεν νομίζω πως έχει σημασία. Τα διασκευασμένα, κινηματογραφικά σενάρια που αφορούν μυθιστορήματα ή διηγήματα δεν απαιτούν από τον σινεφίλ να είναι διαβασμένος για να διασωθεί από τον σεναριακό και σκηνοθετικό κυκεώνα. Το περιεχόμενο ενός βιβλίου και η ιστορία μιας ταινία, που πηγάζει από το βιβλίο μπορεί να είναι ίδια, είναι όμως δυο ξεχωριστές και αυτόνομες οντότητες.             

 

Ο Γιόνγκσου που σπούδασε δημιουργική γραφή, θέλει να γίνει συγγραφέας. Ο κτηνοτρόφος πατέρας του ετοιμάζεται να καταδικαστεί γιατί απείλησε και βιαιοπράγησε σε κάποιον που είχαν διαφορές, ενώ η αδιάφορη μητέρα του που τον εγκατέλειψε, τον συναντάει έπειτα από χρόνια. Ο  Γιόνγκσου, μόνος, άνεργος όπως είναι τυχαία θα συναντήσει τη ομορφούλα και ελαφρόμυαλη  Χάεμι, ένα κορίτσι που έμενε κάποτε στη γειτονιά του. Η Χάεμι ζητάει από τον νεαρό να προσέχει τον γάτο της όσο θα λείπει σε ταξίδι.

Στο μικρούλη σπίτι της όμως ο Γιόνγκσου δεν βλέπει γάτο και η Χάεμι του εξηγεί πως ο Μπόιλ είναι αυτιστικός και δεν εμφανίζεται σε ξένους. Αμέσως η κοπέλα ορμάει στο αγόρι και κάνουν έρωτα. Η Χάεμι φεύγει για την Αφρική για να συναντήσει, όπως λέει, την μεγάλη πείνα και ο Γιόνγκσου πηγαίνει στο σπίτι της για να ταΐζει τον γάτο Μπόιλ, που ποτέ δεν βλέπει.

Με την επιστροφή της από την Μαύρη Ήπειρο συστήνει στο Γιόνγκσου τον μυστηριώδη, πλούσιο και γοητευτικό νεαρό με το όνομα Μπεν, που γνώρισε στην Αφρική και διαθέτει Πόρσε και πολυτελές διαμέρισμα σε σικ περιοχή της Σεούλ. Ο Μπεν μιλάει στο Γιόνγκσου για τις περίεργες συνήθειες του, όπως το να βάζει φωτιές σε θερμοκήπια. Ένα ερωτικό τρίο (;) δημιουργείται, αλλά ο Γιόνγκσου δείχνει ενδιαφέρον για την Χάεμι, αγνοώντας (:), ζηλεύοντας (;) τον ευκατάστατο Μπεν που είναι πολύ ήρεμος, παρότι εμπρηστής. Η Χάεμι κάποια στιγμή δεν δίνει σημεία ζωής και ο Γιόνγκσου αρχίζει να παρακολουθεί τον Μπεν.