fbpx

banner αεροδρομίου

«Το λάθος, αγαπητέ μου Βρούτε, δεν είναι στ’ αστέρια, αλλά μέσα μας», Γράφει η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

 

 

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Η ευγένεια αξίζει πολλά και δεν κοστίζει τίποτε» σύμφωνα με γνωστή αγγλική παροιμία.

Πού να τη βρεις όμως και μάλιστα, όταν το θέμα είναι «η έλλειψη οδικής κουλτούρας στην Ελλάδα».

Εγώ πάντως συνάντησα στο Παρίσι την ευγένεια, μια βροχερή ημέρα του Σεπτεμβρίου του 1995. Είχαν ανοίξει οι καταρράκτες του ουρανού  και μπροστά μου σταμάτησε ένα αυτοκίνητο μάρκας Citroen.Ο οδηγός μου χαμογέλασε εγκάρδια και μου είπε: «Passez madame»  (=περάστε Κυρία)…

Μήπως κι εμείς οι πεζοί πρέπει κάποια στιγμή να βγάλουμε το θυμό μας  για τους ασυνείδητους συμπατριώτες μας οδηγούς, που όταν εμφανίζονται ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως μια δυνατή νεροποντή, αντί να μετριάσουν  ταχύτητα κοντά στις στάσεις των λεωφορείων  πνίγουν στα λασπόνερα τους συνανθρώπους τους;  Κι αν εκείνοι τολμήσουν και διαμαρτυρηθούν τους βρίζουν κι από πάνω, βγάζοντας προς τα έξω  την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας, που ευθύνεται για πολλά από τα δεινά μας.

«Το λάθος, αγαπητέ μου Βρούτε, δεν είναι στ’ αστέρια, αλλά μέσα μας» υποστηρίζει ο μεγάλος Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και δεν έχει άδικο.

Μήπως τα πάντα  είναι θέμα πολιτισμού;

Και να σκεφθεί κανείς, ότι σε αυτή τη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, οι ασυνείδητοι οδηγοί φέρονται στους πεζούς λες και είναι σκουπίδια.

Κάπου διάβασα, ότι ο  κατώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τους άλλους.

Και το διαπίστωσα για μια ακόμα φορά αυτές τις ημέρες. Την στιγμή που έβρεχε καταρρακτωδώς βρέθηκα στη στάση της οδού Γούναρη στην Άνω Γλυφάδα  μαζί με άλλους, οι περισσότεροι ηλικιωμένοι.

Οι οδηγοί των διερχόμενων πανάκριβων οχημάτων με το κινητό στο ένα χέρι, κάθονταν στην ζεστασιά τους κι έκαναν επίδειξη δύναμης σε αυτούς που περίμεναν τα μέσα μαζικής μεταφοράς καταβρέχοντάς τους με τους πίδακες νερού που σήκωναν από το οδόστρωμα.

Είδα γεροντάκια να κλαίνε μπροστά μου. Τι να πω. Τι ελεεινή συμπεριφορά!!! Αυτοί οι άνθρωποι μέχρι να επιστρέψουν σπίτι τους θα αρρωστήσουν σκέφθηκα.

Κι εκεί που όλοι αναρωτιόντουσαν το γιατί εμφανίστηκε μια κυρία άνω των ογδόντα η οποία έγινε κι αυτή λούτσα από επάνω μέχρι κάτω, όπως λέμε στην καθομιλουμένη, ανταμείβοντας τον οδηγό με μια μεγαλειώδη μούντζα, το γνωστό μας φάσκελο.

Μέσα μου δεν σας κρύβω ότι το ευχαριστήθηκα. Και πολύ μάλιστα κι ας θεωρώ αυτή τη χειρονομία υβριστική και απολίτιστη.

Τόσο δύσκολο είναι «να έχεις μια καρδιά που ποτέ δεν σκληραίνει, ένα χαρακτήρα που ποτέ δεν κουράζει, ένα άγγιγμα που ποτέ δεν πονά» όπως εύστοχα αναρωτιέται ο Κάρολος Ντίκενς. Τόσο;