fbpx

banner αεροδρομίου

«Το Γύρισμα της Τύχης»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Hattrick)     

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Ιράν (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ραμτίν Λαβαφιπούρ
  • Με τους: Αμίρ Τζαντιντί, Παρινάζ Ιζαντιάρ, Σαμπέλ Αμπάρ
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Ama Films

Η μεγάλη του Ιράν κινηματογραφική σχολή, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτής της ταινίας, δηλαδή, η σχολή του Ιρανού σκηνοθέτη Ασγκάρ Φαραντί για να είμαστε πιο σαφείς. Ο 43χρονος  δημιουργός της ταινίας, Ραμτίν Λαβαφιπούρ γεννημένος στο Ιράν και στην τρίτη μεγάλη μήκους του περίτρανα επιβεβαιώνει, πως είναι ένα γνήσιο τέκνο της φαραντιανής εκπαίδευσης και δεν το κρύβει άλλωστε. Κολάσιμες ομοιότητες και ίδιος τρόπος «γραφής» με το σινεμά του βραβευμένου συμπατριώτη του.

Στόρι που περιορίζεται επίμονα στον χώρο ενός αυτοκίνητου (το μικρότερο σε διάρκεια χρόνου) και σε ένα σπίτι με φόντο έναν ποδοσφαιρικό αγώνα που προβάλει απευθείας η τηλεόραση (το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας). Οι γνωστές «μάχες» ανάμεσα σε τέσσερις νέους ανθρώπους (δυο γυναίκες και δυο άνδρες) και κέντρο βάρους τις σύγχρονες, μαύρες τρύπες της ιρανικής, αστικής κοινωνίας. Σιγά τα ωά και μάλιστα αρκετά επιπόλαια κτυπημένα για να γίνει σωστή η ομελέτα.

Σενάριο που δεν λειτουργεί δελεαστικά, βασανιστικά φλύαρο, πλήθος κενών και αναπάντητων ερωτημάτων στα δρώμενα, έωλα μηνύματα, με καλούτσικες ερμηνείες και βασιλεύουσα, η κινηματογραφο-θεατρική κάμερα, από δωμάτιο σε δωμάτιο και από τοίχο σε τοίχο, όπως μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια ο ιρανικός κινηματογράφος.

Χαμηλών προσδοκιών ο Ραμτίν Λαβαφιπούρ, καθώς το έχουμε δει ξανά και ξανά το θέμα και μάλιστα πιο ολοκληρωμένο από τον πρωτομάστορα Φαραντί, οπότε μια συμπαθητική σκηνοθεσία με όμορφη φωτογραφία κλειστών χώρων από μόνα τους δεν είναι αρκετά.

 

Περασμένα μεσάνυχτα και ο αστός Φαρσάντ με την έγκυο γυναίκα του επιστρέφουν από ένα πάρτι, έχοντας μαζί στο αυτοκίνητο τους τον παιδικό του φίλο και μια κοπέλα που γνώρισε πρόσφατα. Χρέη, δανεικά, κάτι οικόπεδα δίχως αξία, ένα οικονομικό αλισβερίσι και αποκαλύπτεται ότι ο Φαρσάντ είναι δεινός τζογαδόρος, που παίζει πολλά χρήματα στο ποδοσφαιρικό «στοίχημα».

 Κατά την διαδρομή κτυπάει με το αυτοκίνητο έναν άνθρωπο (που ποτέ δεν βλέπουμε), νομίζουν ότι τον σκότωσαν και για να αποφύγουν την αστυνομία μεταφέρονται σε κατάσταση ημι-πανικού στο σπίτι της κοπέλας του φίλου του Φαρσάντ. Ο τύπος όμως, δεν χολοσκάει με το ατύχημα (δεν γνωρίζουμε εάν ζει ή πέθανε ο υποτιθέμενος, κτυπημένος άνθρωπος), γιατί το μυαλό του είναι απασχολημένο στο στοίχημα, καθώς έχει ποντάρει ένα χοντρό, χρηματικό ποσό που παίζεται η υπόληψη του, ο γάμος και η φιλία του.

Στο σπίτι της κοπέλας που καταλήξανε οι τέσσερις τους και με την τηλεόραση να μεταδίδει το ματς, μπερδεμένοι και φοβισμένοι ψάχνουν για να πράξουν το σωστό. Οι αρχικές συνομιλίες για το ατύχημα αντικαθίστανται σύντομα από συζητήσεις σχετικά με κρυμμένα μυστικά.