fbpx

«Το Ένστικτο της Ζωής»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Animal)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα – θρίλερ
  • Παραγωγή: Αργεντινή, Ισπανία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αρμάντο Μπο
  • Με τους: Γκιγιέρμο Φραντσέλα, Κάρλα Πίτερσον, Γκλόρια Καρά, Μαρτσέλο Σουμπιότο
  • Διάρκεια: 112’
  • Διανομή: Seven Films

Ο Αντόνιο (Γκιγιέρμο Φραντσέλα – καλός) είναι ευκατάστατος, συντηρητικός αστός που έχει την ζωή του άριστα ρυθμισμένη. Αγαπημένη, πενταμελής οικογένεια, καλή  δουλειά ως μάνατζερ παραγωγής στο εργοστάσιο παρασκευής κρέατος, όμορφο σπίτι, σύζυγο «αστέρι» δίπλα του, με την γιόγκα της και τις κοινωνικές δραστηριότητες και τέκνα μια χαρά και πάνω απ΄ όλα καλός άνθρωπος. Στο πρωινό τζόγκινγκ πέφτει ξαφνικά στον δρόμο ξερός και η ιατρική διάγνωση είναι νευρική ανεπάρκεια.

 Δυο χρόνια μετά ο Αντόνιο βρίσκεται στο ίδιο αστικό περιβάλλον με την οικογένεια δίπλα του υποστηρικτικά όσο εκείνος είναι αναγκασμένος να επισκέπτεται το νοσοκομείο και την μονάδα τεχνητού νεφρού μέχρι να βρεθεί συμβατός δότης για την απαιτούμενη μεταμόσχευση.

Η λίστα αναμονής μακριά, η γραφειοκρατία άκαμπτη και ο απελπισμένος νεφροπαθής, κατευθύνεται στην μαύρη αγορά, ανακαλύπτοντας μέσω Ίντερνετ ένα νεαρό, περιθωριακό ζευγάρι, που διατίθεται ο συμβατός, άνεργος Ελιάς να προσφέρει το νεφρό του στον πάσχοντα με αντάλλαγμα ένα σπίτι του γούστου της κοπέλας του, πλήρως επιπλωμένο. Ο Αντόνιο συμφωνεί.

Τα θέματα περιπλέκονται τόσο από την πλευρά του νεαρού δότη, όσο και από την οικογένεια του Αντόνιο, που για να σώσει την ζωή του είναι αναγκασμένος να ξοδέψει όλες τις οικονομίες του, εκπληρώνοντας την επιθυμία του Ελιά και της εγκύου Λούσι, παραλαμβάνοντας το πολυπόθητο νεφρό. Η φούσκα στην οποία ζούσε σκάει και ο θόρυβος είναι εκκωφαντικός.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ, Αργεντινός σεναριογράφος για το «Birdman», Αρμάντο Μπο (εγγονός του διάσημου ηθοποιού Αρμάντο Μπο και γιος του επίσης ηθοποιού Βίκτορ Μπο), στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του χειρίζεται για μια ακόμα φορά το ανθρώπινο δράμα πίσω από την κοινωνική δυναμική της ψευδαίσθησης με καύσιμο την ζωή και τον θάνατο.

Με συγκρατημένη κινητικότητα ο φακός του δημιουργεί ένα εργόχειρο καταστάσεων, κεντώντας παράλληλα και με τα νήματα του θρίλερ για να καταλήξει σε ένα φιλμικό αποτέλεσμα, που, βέβαια, το έχουμε δει αρκετές φορές.

Ο Γκιγιέρμο Φραντσέλα με τα περίεργα, σχεδόν γυάλινα μάτια, ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του Μπο και ως ο κυρίαρχος ήρωας της ιστορίας, που ανατρέπονται όλα τα δεδομένα της «τακτοποιημένης» ζωής του, νικάει το παρωχημένο και στέκεται αλώβητος έως το φινάλε της ταινίας. Με τον ελαφρύ, κοινωνικό διδακτισμό στο σενάριο, πως όλα δεν είναι χρήμα στη ζωή, αλλά και η πρόνοια πρέπει να είναι πιο ευαίσθητη σε τέτοιου είδους θέματα, οι υπερβάσεις στην πλοκή είναι σχεδόν αναμενόμενες.

Αυτό που ένας σεναριογράφος δεν προκύπτει και ευέλικτος σκηνοθέτης ή το αντίθετο, ο Μπο που κάνει την δουλειά των δυο εδώ, βλέπουμε την κυριαρχία της γραφής του, αλλά και την αδυναμία της προσαρμογής αυτής της δύναμης στην σκηνοθεσία. Λίγο το επιπόλαιο, λίγο το σάτρα πάτρα, το στήσιμο δεν ξεφεύγει από την τηλεοπτικά φιλοσοφία του «ψαγμένου» δράματος, παρότι τα πλάνα είναι κυρίως χολιγουτιανά, οι αδυναμίες είναι εμφανείς.

Ε, ο δικός μας Πάνος Κοκκινόπουλος δεν έχει κάτι να ζηλέψει από τον Αργεντινό Αρμάντο Μπο, τουλάχιστον σκηνοθετικά. Σεναριακά το «Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά και ο μετασχηματισμός του ανθρώπου σε κτήνος, εν ονόματι της επιβίωσης, σαφώς, είναι καθοριστικό σημείο αναφοράς στο κινηματογραφικό είδος.