fbpx

banner αεροδρομίου

«Τα Μάτια της Χριστίνας», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Τη γνώρισα, δεν θυμάμαι πόσα χρόνια πριν, σ ένα εστιατόριο με τον άντρα της. Μέσα στα καταγάλανα μάτια μιας σταρ που τα πλαισίωναν τεράστιες βλεφαρίδες, υπήρχε πάντα το χαμόγελο. Είπα από μέσα μου, πως η φύση της έδωσε το υπέροχο. Μου έβγαζε ότι ανάερο είχε κατακάτσει μέσα μου.

Χαρούμενη μετά από τόσα χρόνια γάμου με τον Τάκη. Αναρωτιόμουν πως; Εμένα σιγομουρμούριζε μέσα μου το λίγο; Γιατί έβρισκα αιτίες και αφορμές να κουράζω το βάσανο μου; Να συσκοτίζω τον ανασφάλιστο, αβέβαιο εαυτό μου;

Έπιανα στα μάτια της όλη τη χαρά της δημιουργίας. Ο νεανικός της έρωτας κάρπισε με δυο τέκνα. Δυο αγόρια. Ο μεγάλος στο Λονδίνο. Για το μικρό πάντα υπήρχε η ώρα η ευλογημένη, της τρυφερής επαναφοράς του στο σπίτι από ένα μικρό στούντιο στο Κολωνάκι.

Ο Θοδωρής, η βαθιά πληγή της ένωσης και της αγάπης. Κάποια μισόλογα  απ τη κοινή μας φίλη, τότε τη Ν. για ένα πρόβλημα του. Ο νους δεν πήγε στο χειρότερο, γιατί το χαμόγελο της Χριστίνας ήταν απαγορευτικό γι αυτό.

 Ένα δείπνο για την είσοδό του στην Γεωπονική Σχολή Αθηνών. Κάτι για ένα αυτοκίνητο που θα πήγαινε τον Θοδωρή στο πανεπιστήμιο. Οι ερωτήσεις περιττές για εκείνο το αυτοκίνητο, που θα τον μετακινούσε μαζί με άλλα παιδιά με προβλήματα. Δεν ήθελα να ξύσω την επιφάνεια ενός καλοφτιαγμένου παγοδρόμιου.

Όταν είδα για πρώτη φορά το όνομα της Χριστίνας στα social media, κατάλαβα τη μαρτυρική επίθεση της φύσης πάνω στο στέρεο κορμί του Θοδωρή μέχρι τα πρώτα πεντέμισι χρόνια της ζωής του. Ύστερα ήρθε στην επιφάνεια η αρρώστια.

ΜΠΑΤΕΝ τη λένε, σπανιότατη είναι.

Η Χριστίνα δεν έφτιαξε facebook για να ποστάρει φωτογραφίες μιας ευτυχισμένης και όμορφης γυναίκας, ούτε μιας γυάλινης οικογένειας. Θέλησε να κάνει γνωστό το πρόβλημα της. Έξυσε την επιφάνεια και πήγε στον πάτο. Μας έκανε όλους κοινωνούς του προβλήματος. Αυτούς που υποψιαζόμασταν κάτι και τους άλλους που δεν ήξεραν το οτιδήποτε γι αυτή την ασθένεια.

Μη φοβηθείτε να μπείτε στο @Theodore’s Miracle, γιατί θα δείτε τον Θοδωρή να βλέπει με τα μάτια της μάνας του, καθότι μία παράμετρος του προβλήματος είναι ότι  ο Θοδωρής δεν βλέπει ,παρά μόνο μέσα απ τα μάτια της Χριστίνας.
Η αισιοδοξία, η χαρά, η προσμονή για μια θεραπεία, που κάνει τα πρώτα της βήματα στη Αμερική – με μεγάλο κόστος, μιας και η νόσος είναι πολύ σπάνια και οι πολυεθνικές δεν πειραματίστηκαν πάνω της, καθότι το κέρδος μικρό -, είναι οι εικόνες στη σελίδα του Θοδωρή.
Η Χριστίνα κάθε χρόνο, τέτοιες άγιες μέρες ξαναγεννά το μικρό της γιο και χαμογελά μαζί του.