fbpx

banner αεροδρομίου

«Τί γίνεται με το Θεατρικό Μουσείο;», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου η 27η Μαρτίου, ημέρα που όσοι το υπηρετούν είχαν  την τιμητική τους και στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε το θέατρο.

Το θεατρικό Μουσείο και Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου(Κ.Μ.Ε.Ε.Θ.-Θ.Μ.) , που ήταν από τα καλύτερα της Ευρώπης παραμένει κλειστό εδώ και 8 χρόνια ή πιο σωστά  βρέθηκε «στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού » όπως εύστοχα σχολίασαν οι εργαζόμενοι σε τελευταία ανακοίνωσή τους.

Κανένας από τους αρμόδιους για χρόνια δεν ευαισθητοποιήθηκε να το σώσει. Μέσα στη βαθιά ύφεση, πού χρόνος για τέτοιες σκέψεις. Μάταια ο πρόεδρός του Κώστας Γεωργουσόπουλος, έλιωσε τόσες σόλες παπουτσιών για να ανεβοκατεβαίνει τους ορόφους των υπουργείων και άλλων οργανισμών να εκλιπαρεί μήπως γίνει κάτι και κρατηθεί ζωντανό, ενώ σύρεται και στις αίθουσες των δικαστηρίων μαζί με τον ηθοποιό Γιώργο Μιχαλακόπουλο, που ήταν αντιπρόεδρος λόγω των μεγάλων χρεών που έχουν συσσωρευτεί στο Θεατρικό Μουσείο.

Έτσι στο υπόγειο κτίριο της οδού Ακαδημίας με τον αριθμό 50 του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων που στεγαζόταν σαπίζει για την ώρα η ιστορία του Ελληνικού θεάτρου, Ιστορία που μεταφράζεται σε σπάνιες εκδόσεις, μελέτες, δοκίμια, φωτογραφικό υλικό, κοστούμια, μακέτες σκηνικών και βέβαια τα καμαρίνια με τα προσωπικά αντικείμενα των μεγάλων του θεάτρου μας, όπως της  Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κυβέλης, του Αιμίλιου Βεάκη, του Βασίλη Λογοθετίδη, της Κατίνας Παξινού και του Αλέξη Μινωτή, της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χόρν, του Δημήτρη Μυράτ και του Μάνου Κατράκη αλλά και της Μελίνας Μερκούρη, της Τζένης Καρέζη, της Αλίκης Βουγιουκλάκη και της Μαρίας Κάλλας, της Ντίβας της Όπερας που άλλοτε δέσποζε σε περίοπτη θέση.

Την ίδια τύχη έχει και η βιβλιοθήκη του (Κ.Μ.Ε.Ε.Θ.-Θ.Μ.), που διατηρείται σε ένα χώρο στην περιοχή της Πατησίων.

Στο μεταξύ πολλά κοστούμια και προσωπικά αντικείμενα ηθοποιών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή βρίσκονται στην κατοχή του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΤΑΣΕΗ) και οι υπεύθυνοι εκεί, που έχουν επισκεφθεί όλους όσους χρημάτισαν υπουργοί Πολιτισμού το διάστημα της 8ετίας, παρακαλώντας τους κυριολεκτικά να κάνουν κάτι για να ξανανοίξει το Θεατρικό Μουσείο, θέλουν να πιστεύουν , ότι θα βρεθεί ένας χώρος μεταστέγασης του Μουσείου για να τα παραδώσουν, όπως μας είπε ο πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ κ. Σπύρος Μπιμπίλας.

Για το θέμα έδειξε ιδιαίτερα ενδιαφέρον το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών που επισκέφτηκε την τέως υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, η οποία λέγεται ότι προσέφερε  ένα χώρο, αλλά δεν υπήρχαν τα χρήματα για την μετατροπή και την ανακατασκευή του, όπως δήλωσε στο Intownpost.com ο Σπύρος Μπιμπίλας.

Τον Φεβρουάριο του 2018 αναγγέλθηκε μετά τυμπανοκρουσιών, ότι το  Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού προχωράει σε οριστική και συνολική λύση για το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο (Κ.Μ.Ε.Ε.Θ.-Θ.Μ.) και αναγγέλθηκε ο χώρος  που θα στεγάσει το νέο Θεατρικό Μουσείο.

Είναι  το νεοκλασικό κτίριο της οδού Σταδίου 47, κληροδότημα Αλεξάνδρου Σούτζου, το οποίο θα παραχωρηθεί, βάσει συμφωνίας, από την Εθνική Πινακοθήκη στο ΥΠΠΟΑ. Επί υπουργίας όμως της  κας. Ζορμπά δεν υπάρχει κανένα νέο, αν προχώρησε το θέμα.

Για την ιστορία αναφέρουμε, ότι το νεοκλασικό της οδού Σταδίου 47, ισόγειο και δύο όροφοι, (διέθετε και έξοδο στην οδό Γεωργίου Σταύρου, η οποία ήταν η έξοδος των αλόγων) περιήλθε με διαθήκη και κωδίκελλο  του 1894, στην Εθνική Πινακοθήκη και αποτελεί περιουσία του κληροδοτήματος Αλεξάνδρου Σούτζου. Η πρόσοψη κρίθηκε διατηρητέα  από  τον Δήμο Αθηναίων το  2003. Το κτίριο εκμισθώνονταν έως τον Οκτώβριο του 2012 σε εμπορικές επιχειρήσεις.

Το «Θεατρικό Μουσείο» ήταν έργο του ιστορικού του θεάτρου μας Γιάννη Σιδέρη που αφιέρωσε τη ζωή του γι΄ αυτό τον ιερό σκοπό εργαζόμενος με συνέπεια και αγάπη επί 37 συνεχή χρόνια.

Ο μεγάλος μας ηθοποιός Μάνος Κατράκης είχε εκθειάσει  τον Γιάννη Σιδέρη για το σημαντικό του έργο σχολιάζοντας:

«Ήταν ό άνθρωπος που ανάλωσε την ζωή του υπηρετώντας αθόρυβα και δημιουργικά, με υπέρθεη αγάπη το θέατρό μας… Που τρέχει μαζί μας βήμα, βήμα σαράντα και χρόνια. Εμείς θα φύγουμε ο Σιδέρης θα μείνει. Θα μείνουμε και μεις αλλά σαν παρενθέσεις, σαν κόμματα ή σαν ερωτηματικά, σπάνια κάποιοι σαν θαυμαστικά. Όμως το μεγάλο θαυμαστικό είναι ο Σιδέρης που κατάφερε να καρφώσει τρυπώντας με τα δάκτυλα του σ΄ ένα τσιμεντένιο τοίχο την ταμπέλα της ιστορίας όλων μας. Την ταμπέλα του «Θεατρικού Μουσείου». Με τόση πίστη, με τόση αγάπη.»

Λίγες ημέρες πίσω η θεατρική κοινότητα γιόρτασε  την αγαπημένη της τέχνη.

Το Θεατρικό Μουσείο παραμένει ακόμα κλειστό κι εμείς κρατάμε αυτό που είπε η Στέλλα Άντλερ, η ηγετική φυσιογνωμία του αμερικάνικου θεάτρου: «Η λέξη θέατρο προέρχεται από τους Έλληνες».

 Έτσι για να νιώσουμε δικαιωμένοι , γιατί μόνο αυτό μας έμεινε.