fbpx

banner αεροδρομίου

«Στoν βαρύ ίσκιο του «Joker» είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 9

Το δύσκολο είναι να ανακαλύψεις τα θετικά σημεία της ζωής όταν η οντότητά μας βιώνει το αξεπέραστο έρεβος, τον τάραχο της τον μεγάλο. Είναι τρομακτικό και μόνο να σκέφτεσαι, πως σε αυτό τον πλανήτη που δημιουργήθηκε για να εργασθεί η Ελευθερία και η Χαρά, ελάχιστοι είναι αυτοί σήμερα, που διάγουν βίο απροβλημάτιστο. Δεν υπάρχει ανθρώπινο κουκούλι δίχως να βασανίζεται από ένα βαρύ και ασήκωτο σταυρό, κρυφό ή φανερό, εξομολογημένο ή ανομολόγητο, βαθιά εγκατεστημένο να δηλητηριάζει τα ορατά και αόρατα ανθρώπινα σωθικά. Είναι γνωστό, πως ο άνθρωπος της δεύτερης χιλιετίας δεν ζει, αλλά επιβιώνει τοποθετημένος στην διάσταση της πνευματικής καταστολής. Ένα δέμας γεμάτο προβλήματα.

Ζωή με την απουσία πνεύματος δεν υφίσταται και αυτό είναι πέρα για πέρα ξεκάθαρο, τόσο φιλοσοφικά όσο και ιστορικά. Μέγας άθλος η χειραγώγηση τους, τρανό επίτευγμα η καθοδήγηση τους, ο απροπροσανατολισμός και η ανελευθερία, που συντελείται πανταχόθεν στους καιρούς μας. Ένας συνάδελφος εξέφρασε τις προάλλες την ανθρώπινη καθημερινότητα ως μια επανάληψη. Τραγικό λάθος, αγαπητέ, απάντησα προβληματισμένος, εάν θεωρούμε την καθημερινότητα μας ως επανάληψη, ως αντιγραφή όμοια με μια προηγούμενη. Τότε είμαστε καταδικασμένοι. Κάθε ημέρα μας είναι ξεχωριστή, όπως με την κάθε ανατολή του ηλίου ξεκινάει μια καινούργια ζωή.

Μπορεί να υπάρχει ένα στημένο 24ωρο πρόγραμμα υποχρεώσεων που διεκπεραιώνουμε, μία μόντα δηλαδή, αλλά κάθε λεπτό της είναι διαφορετικό από το προηγούμενο, ανόμοιο από το χθεσινό και μέσα του πάλλεται η αιωνιότητα, που όμοια της δεν υπάρχει πουθενά. Μοιάζουν ίδια γιατί δεν δίνουμε σημασία πλέον σε ό,τι πράττουμε, αλλά είναι τόσο διαφορετικές οι στιγμές. Οι λέξεις μας, οι κινήσεις μας, τα βλέμματα μας, τα συναισθήματα, οι αντιδράσεις μας, οι σιωπές και ο θόρυβος που προκαλούμε όλα είναι διαφορετικά από κάθε άλλη στιγμή. Τίποτα το ίδιο. Ακόμα και η όποια Χαρά της στιγμής, ο όποιος πόνος της στιγμής είναι εντελώς ξεχωριστά και ανόμοια με τα προηγούμενα.

Αυτή είναι μια υπέροχη μελέτη στην οντότητα μας και κάθε φορά που προσέχουμε και είμαστε παρόντες στο χρόνο και στον χώρο διαπιστώνουμε την μεγάλη διαφορετικότητα της ζωής, κατανοούμε τους δεσμούς που μας ενώνουν με τη γη που πατάμε και με το πρόβλημα που ταλανίζει την σκέψη μας.

Πόσες φορές έχουμε αποχωρήσει από το σπίτι μας και καθ΄ οδόν σκεφτόμαστε εάν απενεργοποιήσαμε τον θερμοσίφωνα, εάν κλειδώσαμε την πόρτα, εάν κλείσαμε την μπαλκονόπορτα. Πόσες φορές κινούμαστε στον χώρο μας και σκεφτόμαστε προβληματισμένοι εάν τακτοποιήσαμε μικροδουλειές ρουτίνας, τις οποίες δουλειές τις πράξαμε αλλά δεν το θυμόμαστε. Είμαστε απόντες απ΄ όλα γιατί κυριαρχεί ο πόνος και ένα ανυπέρβλητο εσωτερικό ανάθεμα από τα υπέρογκα προβλήματα επιβίωσης, οπότε και η ημέρα μας, φαινομενικά, είναι η ίδια με την προηγουμένη, σαν να παίζουμε συνεχώς το ίδιο σενάριο σε μια σχιζοφρενική ταινία.

Ο χώρος και ο χρόνος, αυτοκράτορες ελέω θεού, χωρίς εμάς πρωταγωνιστές στο πλατό της ψευδαίσθησης, με έναν σκηνοθέτη πίσω από την κάμερα να γεμίζει την ταινία του με την πορεία της εξόντωσης τού ήρωα. Χαζομάρα υψίστου μεγέθους, θαρρώ. Η κάθε στιγμή είναι διαφορετική, είναι δική μας και η αφοσίωση μας σε αυτή είναι ο αυτοσχεδιασμός της διάσωσής μας, είναι η γνώση και η απόλαυση της ζωής.

Ρίξτε μια ματιά το πως συμπεριφέρονται οι άνθρωποι κατά την διάρκεια του γεύματος τους. Παρατηρήστε – προσεκτικά όμως – το πως διαχειρίζονται την τροφή τους, τι επιλέγουν για να τραφούν, τον τρόπο που τρώνε και θα κατανοήσετε τα πάντα περί της σημερινής ανθρώπινης πνευματικότητας και Ελευθερίας. Στην τροφή αποκαλύπτεται ο Άνθρωπος. Η διαδικασία του φαγητού, πανάθεμα την, είναι ο τρομερός σπιούνος της όποιας συμπεριφοράς και της παιδείας μας. Είναι το τι τέρατα ή αγγέλους κρύβει πίσω της η αυλαία της σκηνής που προβάλουμε. Πλέον μας αφορούν γελοία και φαιδρά γεγονότα γεμάτα θλίψη, πόνο, βλακεία σαν να προσπαθούμε να δώσουμε κουράγιο στο προσωπικό μας βάρος, όποιο κι αν είναι αυτό, για να γίνει ελαφρύτερος ο σταυρός, ει δυνατόν, εκστομίζοντας ψυθιριστά, άνανδρα και ανέντιμα: «ευτυχώς, υπάρχουν και χειρότερα!»

Δεν είμαστε άφραγκοι από χρήμα, μηδέ άρρωστοι. Είμαστε απένταροι πνευματικά και νοσούμε συνειδησιακά στην αθλιότητα που προκαλεί μυριάδες αρρώστιες. Το δε χειρότερο είναι, ότι είμαστε απαθείς και δεν μετασχηματίζουμε απολύτως τίποτα, επιμένοντας στην παντοκρατορία του άθλιου.

Στην τηλεοπτική σειρά «Walking Dead» και στην έναρξη των τίτλων προβάλλεται ένα σοφό γκράφιτι γραμμένο σε έναν τοίχο σαν μια κατασταλαγμένη διαπίστωση: «Away with you», γράφει ο τοίχος, δηλαδή «Μακριά μαζί σου». Υπάρχει ο πόλεμος της εξόντωσης, είναι γνωστός, βρίσκεται μαζί μου στην σφαίρα μου και κινείται καταστροφικά εναντίον μου, αλλά με γνώση είμαι μακριά του, πολύ μακριά του.  

Μόνο η αθλιότητα, η βλακεία, η εφήμερη, πολύχρωμη κροτίδα και ό,τι διαθέτει ημερομηνία λήξεως μαγνητίζουν πια την πνευματική μας όρεξη. Αποδεδειγμένα, αυτός είναι ο κρυφός βιολογικός πόλεμος προς το πνεύμα μας, που μας καθιστά άρρωστους. Εξαθλιωμένο πνεύμα, έχει ως συνέπεια την εξαθλίωση της βιολογικής μας οντότητας. Όλα μοιάζουν να γίνονται ερήμην μας αλλά όχι, καθώς είμαστε καθολικά υπεύθυνοι και τίποτα δεν εφαρμόζεται δίχως την έγκρισή μας. Ο εαυτός μας ανήκει σε εμάς και συμμετέχουμε ενεργά στην πορεία του προς το ζενίθ, το ίδιο ενεργά και προς το ναδίρ.

Άσε δε, την μόδα της άκαρπης παρελθοντολαγνείας, που τεμαχίζει διακριτικά και σταθερά τον υγιή πόθο, την καυτή επιθυμία της δημιουργίας, λειτουργώντας σαν μεθυστικό, ασιατικό όπιο ικανό να ευνουχίζει τις δυναμικές για κάθε τι καινούργιο. Και ο Ενθουσιασμός του παρόντος χρόνου, που θα διατρέξει σαν υδράργυρος την αιωνιότητα συντροφιά με τις ιστορικές μνήμες του παρελθόντος μας, που στο καλό τον ενταφιάσαμε; Τι προίκα θα αφήσουμε, διάολε, στις επερχόμενες γενεές; Μια ζόμπι κοινωνία ηλιθίων «survivor»;

Η τέλεια παράδοση, η μεγάλη ήττα του φερόμενου σπουδαίου όντος, που ονομάζεται «Άνθρωπος». Φτιαχτήκαμε για σπουδαία πράγματα, δεν ήμασταν έτσι, ρε γαμώτο!

Αξιολόγηση Ταινιών

 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 

«Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε.»

(Downton Abbey)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Βέρνερ Χέρτσογκ
  • Με τους: Μαχίρο Τανιμότο, Ίσι Γιουίτσι
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: Filmtrade

Η εταιρεία «Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε.» (Family Romance LLC) μισθώνει ηθοποιούς που αναπληρώνουν συγγενείς, φίλους ή αγαπημένα πρόσωπα για λογαριασμό των πελατών της, ώστε να εξασφαλίζεται αυτό ακριβώς που δηλώνει η επωνυμία της: η οικογενειακή ευτυχία. Οι υπάλληλοι της εταιρείας συμπαρίστανται στους πελάτες αναλαμβάνοντας ρόλους σε πάρτι, γάμους, κηδείες ακόμη και σε ιδιαίτερα προσωπικές στιγμές.

Ένας εικονικός κόσμος, άλλες φορές κωμικός, συχνά τραγικός και ιδιαιτέρως παράξενος.

Ο Βαυαρός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ στα εβδομήντα επτά χρόνια του παραμένει επίκαιρος, άκοπος και βαθιά αισθαντικός στο σύγχρονο πλαίσιο της ανθρώπινης μοναξιάς και της κοινωνικής βαρβαρότητας και αυτή τη φορά ως περιπετειώδης εξερευνητής, χώνεται στον πυρήνα της ιαπωνικής κοινωνίας. Θα μπορούσε η πλοκή της ταινίας να εκτυλίσσεται σε ένα ευρωπαϊκό κράτος, όπως έπραξε ο Γιώργος Λάνθιμος στην ταινία μυθοπλαστίας του, τις «Άλπεις» το 2011. Ο Χέρτσογκ όμως παρουσιάζει αυτό καθ΄ αυτό το γεγονός, όπως ακριβώς υφίσταται και δρα στην ασιατική χώρα.

Συνδυάζοντας την ντοκιμαντερίστικη ματιά του ο σκηνοθέτης μαζί με το σενάριο μυθοπλασίας, γραμμένο από τον ίδιο, εκθέτει ένα πραγματικό φαινόμενο που κινείται εμπορικά και με επιτυχία μάλιστα, στα κοινωνικά δρώμενα της Ιαπωνίας. Ενοικίαση ηθοποιών που παίζουν ρόλους για να προσφέρουν στους πελάτες την χαρά, την ευτυχία που απουσιάζουν από τις ζωές τους. Ξαφνιάζεσαι με το φαινόμενο, προβληματίζεσαι και ψάχνεις τα περιθώρια να σκεφτείς εάν τελικά η ίδια η ζωή είναι μια υπέροχη ψευδαίσθηση, μια ταινία με ρόλους που ως βασικό πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη έχει εμάς τους ίδιους ή εμείς οι άνθρωποι είμαστε ανίκανοι να δούμε την ζωή κατάματα. Το ακόμα παραπάνω και πιο άβολο της υπόθεσης είναι, ότι οι ήρωες της ταινίας εντάσσονται σε αυτή την ψευδαίσθηση, παίζοντας τον ρόλο τους υπέροχα.

Από τις ταινίες μικρού μήκους, τα ντοκιμαντέρ στην Σαχάρα και στα ηφαίστεια, τον «Αγκίρε, η Μάστιγα του Θεού» (1972) και τον «Τυχοδιώκτη του Αμαζονίου» («Φιτζκαράλντο» 1982) με τον Κλάους Κίνσκι έως την «Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη» (2009) με τον Νίκολας Κέιτζ και τώρα με την «Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε.» ο «αγέραστος νεανίας», Βέρνερ Χέρτσογκ θα είναι πάντα ο καταγραφέας δυνατών καταστάσεων σε πέντε ηπείρους.

Σε ήσυχους ρυθμούς, να εναλλάσσονται οι διαθέσεις, από την σάτιρα στο δράμα και μια καλή φωτογραφία κατρακυλάμε από την φανταστική πλαγιά του κοινωνικού «προβλήματος» για να βρεθούμε στο πλάτωμα του εφιαλτικού ρεαλισμού όπως μόνο ο Χέρτσογκ ξέρει να διαχειρίζεται. Να σημειώσουμε επίσης, ότι ο πρωταγωνιστής Ίσι Γιουίτσι, που κρατά άλλωστε όλο το βάρος της ταινίας δεν είναι ηθοποιός, αλλά είναι καταπληκτικός. Στην πραγματική του ζωή είναι ο ιδρυτής της εταιρείας «Family Romance LLC» (Οικογενειακή Ευτυχία), που εμπνεύστηκε ο Χέρτσγοκ και εργάζεται υποδυόμενος συγγενείς, φίλους ή αγαπημένα πρόσωπα κατά παραγγελία. Η επαγγελματική του κάρτα, μάλιστα, έχει το σλόγκαν της εταιρείας του που είναι: «Περισσότερη ευχαρίστηση από αυτήν που η πραγματικότητα μπορεί να προσφέρει».

   «Κρατικά Μυστικά»

(Official Secrets)

 

 

  • Είδος: Πολιτικό θρίλερ
  • Παραγωγή: Αγγλία Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γκάβιν Χουντ
  • Με τους: Κίρα Νάιτλι, Ματ Σμιθ, Ρέιφ Φάινς, Ρις Ίφανς, Ίντιρα Βάρμα, Κάθριν Κέλι, Μάθιου Γκουντ
  • Διάρκεια: 123 λεπτά
  • Διάρκεια: 112’
  • Διανομή: Tanweer

Η μεταφράστρια του Αρχηγείου Επικοινωνιών των μυστικών υπηρεσιών της αγγλικής κυβέρνησης, η Κάθριν Γκαν (Κίρα Νάιτλι – καλή), παντρεμένη με Ιρακινό, διαρρέει το 2003 στον Τύπο – για να προστατεύσει τον αγγλικό λαό από τις ψευδείς πληροφορίες – ένα άκρως απόρρητο e-mail των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, που ζητούσε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες να κατασκοπεύσουν άλλα κράτη μέλη του ΟΗΕ με σκοπό να εκβιάσουν μία θετική ψήφο από τις χώρες αυτές για την νατοϊκή εισβολή στο Ιράκ.

Αποδέχεται την ενέργεια της και όταν ασκείται ποινική δίωξη σε βάρος της με βάση τον νόμο περί κρατικών μυστικών, η Γκαν και ο δικηγόρος της Μπεν Έμερσον (Ραλφ Φάινς  – καλός) κάνουν ό,τι μπορούν για να υπερασπιστούν τις πράξεις της. Καθώς η ζωή, η ελευθερία και ο γάμος της απειλούνται, καλείται να υπερασπιστεί τα πιστεύω της.

Σενάριο βασισμένο στο βιβλίο των: Μαρσία και Τόμας Μίτσελ, να περιγράφει την πραγματική ιστορία της Αγγλίδας, whistleblower Κάθριν Γκαν, που εργαζόταν στην αγγλική υπηρεσία πληροφοριών G.C.H.Q. (Government Code Head Quarters) και έβγαλε στη  φορά τον μηχανισμό παραπληροφόρησης περί χημικών όπλων στο Ιράκ, αλλά και τις μεθόδους άσκησης πίεσης από την αμερικανική N.S.A. σε έξι μικρότερα κράτη του Ν.Α.Τ.Ο, για να κερδίσουν την ψήφο τους περί στρατιωτικής εισβολής.

Ο Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης Γκάβιν Χουντ χειρίζεται ψύχραιμα και αντικειμενικά το θέμα, δίχως να αφήσει κενά και ερωτηματικά, αλλά και δίχως να σταθεί υποστηρικτικά σε κάποια από τις δυο όχθες των εμπλεκομένων χωρών σε αυτό το σκάνδαλο, δηλαδή της Αμερικής του Τζορτζ Μπους Τζ. και της Αγγλίας του Τόνι Μπλερ, που τα έκαναν «πλακάκια».

Ο Χουντ μετά το σκληρό «Tsotsi» του 2005, αλλά και των, σχεδόν, αντίστοιχων σε θεματολογία, ταινιών του: «Έκδοση Κρατουμένου» (2007) και «Αόρατος Εχθρός» (2015) διαθέτει την εμπειρία της κινηματογράφησης στο είδος, συντηρώντας ικανοποιητικά την πλοκή το επίπεδο του πολιτικού θρίλερ. Επίσης, το άκρως ενδιαφέρον σημείο της ταινίας είναι η σοβαρή επισήμανση στο σενάριο των Γκρέγκορι και Σάρα Μπερνστάιν, Γκάβιν Χουντ, που αφορά την κατάρρευση της δημοσιογραφικής ελευθερίας, παγκοσμίως, έπειτα από την 9η Σεπτεμβρίου 2001. Όπως αναφέρει και δείχνει εύστοχα η ταινία, όλα τα Μ.Μ.Ε. έχουν μετασχηματιστεί σε γραφεία Τύπου των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Αν και η παραγωγή είναι αμερικανο-αγγλική, εμφανής είναι η μπιμπισιακή κυριαρχία στο στήσιμο και ευτυχώς για αυτό. Πολύ καλή η Κίρα Νάιτλι, που είχαμε καιρό να την δούμε σε ταινία της προκοπής, αλλά και ο Ρέιφ Φάινς, πάντα άψογος στο ρόλο του συνηγόρου υπεράσπισης της Κάθριν Γκαν. Ενδιαφέρον έχει και το πως τελικά αντιμετώπισε η αγγλική κυβέρνηση αυτή την τρομερή διαρροή μυστικών εγγράφων μέχρι την τελική διαδρομή της υπόθεσης στα δικαστικά έδρανα.    

«Τζούντι»

(Judy)         

 

 

  • Είδος: Βιογραφία
  • Παραγωγή: Αγγλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ρούπερτ Γκουλντ
  • Με τους: Ρενέ Ζελβέγκερ, Τζέσι Μπάκλεϊ, Φιν Γουίτροκ
  • Διάρκεια: 118’
  • Διανομή: Spentzos Film

Χειμώνας 1968: Ο θρύλος της showbiz Τζούντι Γκάρλαντ (Ρενέ Ζελβέγκερ – πολύ καλή) φθάνει στο Λονδίνο για μία σειρά sold out εμφανίσεων στο διάσημο κέντρο διασκέδασης  «The Talk of the Town».

Έχουν περάσει 30 χρόνια από την ταινία «Ο Μάγος του Οζ» που της χάρισε παγκόσμια καταξίωση, και ενώ η φωνή της έχει αποδυναμωθεί, τα προβλήματα του αλκοολισμού είναι έντονα, η προσωπική της ζωή είναι χάλια και εντελώς απένταρη με δυο ανήλικα τέκνα προσπαθεί να ξαναφτιάξει μια καριέρα και να βγάλει χρήματα.

Οι Άγγλοι την περιμένουν με ανοιχτές τις αγκαλιές αλλά η συμπεριφορά της Τζούντι είναι ένας ζωντανός εφιάλτης, προκαλώντας προβλήματα στους θαμώνες του κέντρου διασκέδασης, στους συνεργάτες της και στην ίδια.

Η δεύτερη ταινία του Λονδρέζου Ρούπερτ Γκουλντ, έπειτα από το άνευρο «True Story» του 2015, το οποίο δεν συστήθηκε με την ελληνική διανομή και ξεκουράζεται σε τηλεοπτική, συνδρομητική πλατφόρμα.  

Το biopic της Τζούντι Γκάρλαντ κατά την τελευταία περίοδο της ζωής της, λίγους μήνες πριν αποχωρήσει από τα γήινα, απιθώνεται στα χέρια ενός «μικρού» σκηνοθέτη με πρωταγωνίστρια την υπέροχη Ρενέ Ζελβέγκερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η ταινία πάσχει από σεναρικαή δομή, ατμόσφαιρα και ρυθμό, ενώ τον όποιο σφυγμό ζωής τον προσφέρει από την ψυχή της η Ρενέ, που πραγματικά τα δίνει όλα. Παίζει, τραγουδάει και γεμίζει την οθόνη. Όλη αυτή η «πτωχή» ταινία στο όνομα της Τζούντι είναι η Ρενέ, η μεταμορφωμένη, βέβαια, Ζελβέγκερ, που λες και είναι μια άλλη γυναίκα από εκείνη που γνωρίζουμε, ένεκα των χειρουργικών επεμβάσεων και της αδυναμίας.

Τα flashback στην μικρή ηλικία της ηθοποιού όταν γύριζε τον «Μάγο του Οζ» έχουν ένα ενδιαφέρον και αφορούν την κακοποίηση της Τζούντι από την κτηνώδη συμπεριφορά του μεγαλοπαραγωγού Λούις Μάγιερ, αγγίζοντας ακόμα και την σεξουαλική παρενόχληση προς την ανήλικη, εναρμονισμένα άπαντα στην μόδα που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια με τα διάφορα κινήματα περί νοσηρού Χόλιγουντ.

Κρίμα γιατί μια Γκάρλαντ, που άφησε βαθύ το αποτύπωμα της στην χρυσή εποχή της Μέκκας του σινεμά άξιζε κάτι περισσότερο.       

«Η Μάχη της Επικράτησης»

(The Current War)

 

 

  • Είδος: Βιογραφία ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2017)
  • Σκηνοθεσία: Αλφόνσο Γκομέζ – Ρεγιόν
  • Με τους: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Μάικλ Σάνον, Νίκολας Χουλτ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Odeon

Το 1880 ο εφευρέτης Τόμας Έντισον (Μπένεντικτ Κάμπερμπατς – καλός) και ο επιχειρηματίας Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ (Μάικλ Σάνον – καλός) βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας θρυλικής διαμάχης για την ηλεκτροδότηση του κόσμου που θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας νέας εποχής.

Ο Έντισον υποστήριζε την παροχή του συνεχούς ρεύματος, ενώ ο Γουέστινγκχαουζ το εναλλασσόμενο, με την υποστήριξη πολλών Ευρωπαίων βιομηχάνων και, φυσικά, με την ανεκτίμητη βοήθεια του Νίκολα Τέσλα (Νίκολας Χουλτ).

Ταινία που έμεινε για δυο, σχεδόν, χρόνια βρισκόταν στο ράφι λόγω της αποκαθήλωσης του νούμερου ένα παραγωγού του Χόλιγουντ Χάρβεϊ Γουάινσταϊν με τα γνωστά θέματα. Η ταινία προβλήθηκε στο φεστιβάλ του Τορόντο το 2017 και από εκείνη την πρεμιέρα καταχωνιάστηκε λόγω των γεγονότων για να εμφανιστεί ξανά.

Ένα εφευρέτης, όπως ο Τόμας Έντισον και ένας επιχειρηματίας, όπως ο Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ στην μάχη της ηλεκτροδότησης και ό,τι συνεπάγεται από αυτό το επίτευγμα είναι το σενάριο. Η κινηματογραφική ιστορία τους στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, όμως με πολλές, πάμπολλες βασικές παραλείψεις σημαντικών καταστάσεων, περισσότερο από την πλευρά του Έντισον.

Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Γκομέζ – Ρεγιόν αφήνει ακούρδιστο το οργανάκι του και εκεί που περιμένεις να δεις το βάθος των αιτιών και την πραγματική σύγκρουση των συμφερόντων, περί τα αλλότρια τυρβάζει. Καλή η ατμόσφαιρα της ιστορικής περιόδου που διαδραματίζεται η πλοκή και οι ερμηνείες των δυο καταπληκτικών ηθοποιών: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και Μάικλ Σάνον είναι πλήρεις στους ρόλους των δυο πληθωρικών μορφών της επιστημονικής ιστορίας και μισητών αντιπάλων.

Η ταινία, δυστυχώς, είναι γεμάτη στεγανά και στην κορύφωση για να μαθευτεί η αλήθεια για το τι κουμάσι ήταν ο Έντισον, πως πέρασε το δικό του για να ηλεκτροδοτηθεί ο κόσμος με δολοφονική ενέργεια, αλλά και ποια σκοτεινά κέντρα εξυπηρετούσε, πάνω σε όλα αυτά ξαφνικά κόβεται το φως με τον λογαριασμό στην εταιρεία πληρωμένο.

 «3 Δευτερόλεπτα»

(The Informer)

 

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Αγγλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Αντρέα Ντι Στέφανο
  • Με τους: Τζόελ Κίναμαν, Άνα Ντε Αρμάς, Ρόζαμουντ Πάικ, Κλάιβ Όουεν,
  • Διάρκεια: 113΄
  • Διανομή: Spentzos Film

Ο Πιτ, πρώην παρασημοφορημένος πεζοναύτης των Ειδικών Δυνάμεων βλέπει τον κόσμο του να ανατρέπεται όταν φυλακίζεται ύστερα από ένα καβγά προκειμένου να προστατέψει την γυναίκα του.

Του δίνεται η ευκαιρία να αποφυλακιστεί άμεσα αν εκτελέσει χρέη πληροφοριοδότη για το FBI και χρησιμοποιήσει τις ικανότητες του για να αποκαλύψει τον ισχυρό Πολωνό μαφιόζο της Νέας Υόρκης. Αλλά όταν η επιχείρηση του FBI καταλήγει με ένα νεκρό μυστικό αστυνομικό, ο Πιτ αντί να αποφυλακιστεί, βρίσκεται ξανά στην φυλακή να παίζει το κεφάλι του κορώνα γράμματα.

Αναφέρουμε, πως ό,τι διαδραματίζεται στην δεύτερη ταινία του Ρωμαίου  ηθοποιού και σκηνοθέτη Αντρέα Ντι Στέφανο (Χαμένος Παράδεισος – 2015), το έχουμε αναλύσει διεξοδικά, διαγωνίως, κάθετα, οριζοντίως σε εκατοντάδες ταινίες του είδους. Το καλόπαιδο, οικογενειάρχης μπαίνει στην φυλακή και για να γλυτώσει μετατρέπεται σε «καρφί» του FBI, αλλά το FBI τον «πουλάει» και ξανά μάνα στη φυλακή για να δώσει τον αγώνα του.

Καλή η σκηνοθεσία, πολύ καλός και ο ωραίος, Σουηδός πρωταγωνιστής Τζόελ Κίναμαν (RoboCop  – 2014), διαβλέποντας να σημειώνει μελλοντικά μια καλή καριέρα σε ρόλους του κινηματογραφικού είδους.

Αγγλική, προσεγμένη παραγωγή, τυπικές οι παρουσίες σε ρόλους διεκπεραίωσης της Ρόζαμουντ Πάικ και του Κλάιβ Όουεν, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής εκτυλίσσεται σε περιβάλλον φυλακής υψηλής ασφάλειας με κάθε καρυδιάς καρύδι, καλά κινηματογραφημένο.       

«Αντίστροφη Μέτρηση»

(Countdown)

 

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζάστιν Ντεκ
  • Με τους: Ελίζαμπεθ Λάιλ, Αν Γουίντερς, Τσάρλι ΜακΝτέρμοτ, Αντριάνα Μπαζάρα
  • Διάρκεια: 90΄
  • Διανομή: Odeon

Όταν μια νοσοκόμα κατεβάζει μια εφαρμογή στο κινητό της που ισχυρίζεται πως μπορεί να προβλέψει πότε θα πεθάνει ένας άνθρωπος, η εφαρμογή της την προειδοποιεί πως της απομένουν μονάχα τρεις μέρες ακόμα.

Καθώς ο χρόνος κυλάει και ο θάνατος πλησιάζει, πρέπει να βρει ένα τρόπο να σώσει την ζωή της πριν να είναι πολύ αργά.

Η πρωταγωνίστρια της σειράς «You» σε ταινία τρόμου.

Στο θανάσιμα πληγωμένο είδος του κινηματογραφικού τρόμου, συνεχίζεται η κακοποίηση της πληγής με αποτέλεσμα το αγιάτρευτο του θέματος να συνεχίζεται αδιάκοπα με την κάθε εφιαλτική βλακεία να φιλμάρεται.

Ουδεμία πρωτοτυπία, κλεμμένες ιδέες, εφηβική διάσταση ενδιαφέροντος για χαβαλέ και χάσιμο ώρας. Το «The Ring» παίρνει φύλλο πορείας στην σύγχρονη τεχνολογία του application στα κινητά τηλέφωνα και τα κλισέ πέφτουν βροχηδόν.

Άσε δε την θρησκευτική προπαγάνδα που εξουσιάζει την δαιμονική επίλυση της πλοκής με τον νεαρό «σπασίκλα» και φανατικό ιερωμένο που ακούει ραπιές, καταναλώνει junke food και είναι ειδήμων στα παραφυσικά. Πιάσε το αυγό και εξόρκισέ το…