fbpx

banner αεροδρομίου

«Στην Σιωπή των… «Εκδικητών!», η ταινία της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Θα ήθελα ευχαρίστως να είχα την δυνατότητα να μεταφερθώ πίσω στον χρόνο, εκεί στις δεκαετίες του ’50, ’60, ΄70 και να έθετα ένα ερώτημα στον όποιο Φελίνι, στους όποιους Μπέργκμαν, Αντονιόνι, Ταρκόφσκι, ΝτεΣίκα, Τριφό, Παζολίνι, Γκοντάρ, κι σε ακόμα άλλους τόσους σπουδαίους δημιουργούς σκηνοθέτες  εκείνων των εποχών. Θα ρωτούσα το εξής απλό: «Αξιαγάπητοι, τρισμέγιστοι καλλιτέχνες μου, όταν φτιάχνατε τις ταινίες σας είχατε κατά νου, αυτό που εμείς σήμερα αποκαλούμε «σινεφίλ» κοινό;»

Με βαθιά σιγουριά όλοι εκείνοι οι τρανοί της 7ης Τέχνης θα με κοιτούσαν στα μάτια και στα επόμενα πέντε δευτερόλεπτα θα κυλιόντουσαν στα πατώματα από τα γέλια. Επίσης, θα μου ζητούσαν κάποιες διευκρινήσεις (πάντα ξεκαρδιστικά γελώντας), τι δαίμονα σημαίνει αυτό το «σινεφίλ», που με περισπούδαστο ύφος λανσάρουμε στα γραπτά μας σαν κάτι σημαντικό, σαν μια κατηγορία θεατών, άρτι αφιχθέντων, από το πλανητικό σύστημα Άλφα του Κενταύρου.

Θα προσπαθούσα να εξηγήσω γρήγορα σε εκείνους τους υπέροχους, πως είναι ένα κοινό κάπως «ψαγμένο» κινηματογραφικά, πιο «εκπαιδευμένοι» θεατές, ας πούμε, στις «καλλιτεχνικές» ταινίες, όπως οι δικές τους δηλαδή, που εκ πεποιθήσεως το εν λόγω «σινεφίλ» κοινό έχει εξορκίσει από τις σινε-επιλογές του τις «εμπορικές» παραγωγές και τις υπερπαραγωγές, υποκλινόμενο πειθήνια στον «ποιοτικό» κινηματογράφο. Διάολε, θα κοιταζόντουσαν μεταξύ τους αστεία και εκεί που θα έλεγες, ότι το πράγμα κάπως ηρέμησε, πάλι θα γελούσαν, πιο έντονα, μέχρι δακρύων αυτή την φορά, ειδικά στο άκουσμα «εμπορική ταινία».

Υποθετικό σενάριο το παραπάνω, αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Όλοι εκείνοι οι «παλαιοί», που οι ταινίες τους μέχρι σήμερα μας συντροφεύουν, ήταν ενταγμένοι στην φιλοσοφία και τις τεχνικές του σινεμά για τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους και όχι για μια συγκεκριμένη κάστα θεατών, που φιλοσοφεί άγονα πάνω στο φύκι.

Ο κοινωνικός, ο πολιτικός, ο ρομαντικός, ο φανταστικός, ο κινηματογράφος της δράσης και του μυστηρίου εμπεριείχαν αυτούσια λαϊκά σημεία εκκίνησης για τους απανταχού θεατές της Γης. Ο καθηγητής, ο υπάλληλος, η νοικοκυρά, ο έμπορος, ο φοιτητής, ο επιχειρηματίας, ο συνταξιούχος, ο βιομηχανικός εργάτης παρακολουθούσαν, με το ίδιο ενδιαφέρον και ανοιχτό συναίσθημα, πάντα, στις σκοτεινές αίθουσες, ταινίες του Φελίνι, του Μπέργκμαν, του Αντονιόνι, του Ταρκόφσκι, του ΝτεΣίκα, του Τριφό, του Παζολίνι, του Γκοντάρ, αλλά και του Κερτίζ, του Χιλ, του Κόρμαν, του Γκιούκορ, του Κάπρα, του Όλντριτζ, του Πολάνσκι, του Τζαβέλα, του Λάσκου και του Δαλιανίδη. Ουδέποτε υφίστατο ο αφοριστικός διαχωρισμός του «σινεφίλ» ή του εμπορικού ή μη εμπορικού σινεμά. Τότε έφτιαχναν ταινίες οι σκηνοθέτες για να δει ο κοσμάκης θέαμα, να ευχαριστηθεί, να ψυχαγωγηθεί και πάντα υπήρχαν οι πιο ποιοτικές και οι λιγότερο ποιοτικές παραγωγές (ένεκα προϋπολογισμού), άπασες όμως περνούσαν από το «λαϊκό» κριτήριο του θεατή.

Και ξαφνικά γεννήθηκαν κατηγορίες ανάμεσα στο φιλοθεάμον κοινό και ο κινηματογράφος, λύγισε, γονάτισε, ξέπεσε, κατακρεουργήθηκε και η αίσθηση, εκείνο το ουράνιο φίλιον συναίσθημα προς την Τέχνη της κινούμενης εικόνας δημιούργησε ακατανόητες «φυλές» στην ψυχαγωγία, πανάθεμά μας, ακριβώς στον φλέγοντα πυρήνα, του ωφέλιμου της ανθρώπινης σκέψης για να γράφουν σήμερα σε κείμενα για μια ταινία, το προχωρημένο, το απογειωτικό, φουλ ελιτίστικο: «…για εκπαιδευμένους σινεφίλ», αντί τού ορθού: «η ταινία είναι μια μάπα και δεν βλέπεται με τίποτα!»

Άλλοι καιροί οι σημερινοί, αγαπημένη μου Ελεονόρα, που πάνω στο βελόνι και στην κλωστή έραβες και το μικρό, βωβό σου δάκρυ, ενθυμούμενη σκηνές από τον «Κλέφτη Ποδηλάτων» του Ντε Σίκα, κι ας μην ήσουν «σινεφίλ»… τότε.           

 

  • Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας Marvel Comics και σε 3D
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2019)
  • Σκηνοθεσία: Άντονι και Τζο Ρουσό
  • Με τους: Γκουίνεθ Πάλτροου, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Πολ Ραντ, Κρις Έβανς, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ, Τζον Φαβρό, Σεμπάστιαν Σταν, Τζος Μπρόλιν, Τζέρεμι Ρένερ, Κρις Χέμσγουορθ, Εβάντζελιν Λίλι, Μπρι Λάρσον, Ελίζαμπεθ Ολσεν, Τομ Χόλαντ, Μπράντλεϊ Κούπερ, Μαρκ Ράφαλο, Νάταλι Πόρτμαν, Ρενέ Ρούσο, Μισέλ Πφάιφερ, Μάικλ Ντάγκλας
  • Διάρκεια: 182΄
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Άνευ spoilers για να απολαύσετε την ταινία, παραθέτω μια μικρή περίληψη της ιστορίας αυτών που θα δείτε, για να πάρετε μια γεύση:

Οι Εκδικητές έχουν ηττηθεί από τον Θάνος, που αφού απέκτησε τους έξι Λίθους της Αιωνιότητας στο «Infinity War», ολοκλήρωσε το διεστραμμένο του σχέδιο, σκονοποιώντας τον μισό έμβιο πληθυσμό του σύμπαντος, συμπεριλαμβανομένων και πολλών Εκδικητών σε Γη και διάστημα.

Οι εναπομείναντες Εκδικητές, ως ανθρωποθεϊκά ράκη παίρνουν την απόφαση να αντιμετωπίσουν πρόσωπο με πρόσωπο τον Θάνος, βοηθούμενοι από την Captain Marvel, αφού την είχε προσκαλέσει ο Νικ Φιούρι. Πάνω που συνάντησαν τον Θάνος αραχτό και ράθυμο σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη, μόνο και έρμο σε μια καλύβα να διάγει βίο συνταξιούχου, ο ασυγκράτητος Θωρ με το νέο σφυρί του δίνει το μοιραίο τέλος.

Πέντε χρόνια μετά, οι Εκδικητές, διασκορπισμένοι στα πέρατα της Γης και του Σύμπαντος προσπαθούν να συμμαζέψουν τα κομμάτια τους. Αναζητούν  μια λύση για να μπορέσουν να επαναφέρουν την ισορροπία μετά την μεγάλη Κοσμική καταστροφή. Και αυτή έρχεται από τον Ant-Man, που όλα αυτά τα χρόνια ήταν χαμένος σε μια κβαντο-χρονική διάσταση και δεν είχε πάρει μυρωδιά για το τι συνέβη στην Γη και στο Σύμπαν.

Ο χρόνος θα γίνει το ιπτάμενο χαλί για να αντιμετωπίσουν οι Εκδικητές την πιο μεγάλη πρόκληση τους. Πρέπει να βρουν τη δύναμη πρώτα να ενωθούν ξανά, όσοι περίσσεψαν και να νικήσουν τον Θάνος μια για πάντα, αλλά και να φέρουν τους εαυτούς τους αντιμέτωπους με το παρελθόν τους.

«Where do they go, now that they gone?» (Πού πήγανε τώρα που έφυγαν;), διερωτάται το μότο του πόστερ που βρίσκεται αναρτημένο στην αίθουσα που συγκεντρώνεται η ομάδα αλληλοϋποστήριξης με ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα στο εκκαθαριστικό, συμπαντικό 50% του Θάνος. Επικεφαλής του group therapy o Captain American δίνει κουράγιο στους εναπομείναντες συντετριμμένους, μοναχικούς ανθρώπους, που έχασαν αγαπημένους συγγενείς και φίλους, με ενθαρρυντικές, υποστηρικτικές συμβουλές του στυλ: «Έχουμε χάσει, όλοι μας. Χάσαμε τους φίλους μας. Χάσαμε συγγενείς. Χάσαμε κομμάτι του εαυτού μας. Αυτή είναι η μάχη της ζωής μας. Και ΄γω 70 χρόνια ήμουν χαμένος, θαμμένος κάτω από τον πάγο. Όταν επέστρεψα όλοι οι δικοί μου άνθρωποι είχαν φύγει από την ζωή, ακόμα και η γυναίκα που αγάπησα. Κι όμως προχώρησα!»

Ω Τιτάνα Θάνος, το κακό που προκάλεσες στο αμερικανικό έθνος (αυτό μόνο βλέπουμε στην ταινία) με την ενσυνείδητη, «οικολογική» σου εκκαθάρισή είναι αβόλευτο, είναι τρισθεόρατο και η 11η Σεπτεμβρίου 2001 απέχει μόλις 18 χρόνια. Είναι Κοσμικός ο πόλεμος και οι απώλειες βαριές. Το ανθρώπινο δράμα, η συγκίνηση είναι οι βασικοί καταλύτες στο ρίξιμο της αυλαίας στο τέταρτο και τελευταίο μέρος της τετραλογίας των «Avengers» της Marvel-Disney.

Και βέβαια, το θέαμα στην ταινία είναι παρών και, βέβαια, ο ηρωισμός διαβαίνει την θεϊκή ατραπό των αρετών και της ανδρείας, πιο αποφασιστικά αυτή την φορά και, βέβαια, οι καλοί πάντα νικάνε και, βέβαια, οι ήρωες αυτοκαθάρονται από το παρελθόν τους επί της Γης και, βέβαια το δράμα, το χιούμορ, ο αλτρουισμός και φυσικά ο σαρκασμός (ο Θωρ ως απομίμηση του ρέμπελου «Big Lebowski» είναι πέρα του απίθανου) ενορχηστρώνουν το κινηματογραφικό μεγαλείο με συμμάχους τους δακρυϊκούς μας πόρους και, βέβαια, οι μεγάλες θυσίες έχουν την τιμητική τους. Άλλωστε, όταν η νέα τάξη πραγμάτων και η παγκοσμιοποίηση αυτοσαρκάζονται κινηματογραφικά, δια στόματος του μακελάρη, τιτάνα Θάνος, τότε η όποια απώλεια στο φινάλε, που ραγίζει καρδιές, κλείνει το μάτι μαγκιόρικα στον θεατή και με την φαντασμαγορία που διακρίνει το προϊόν απαντάει: «That’s, not, all folks…»  

Το Θέαμα και δη το υπερθέαμα είναι εδώ γενναίο, ανθηρό και τα 182 λεπτά διάρκειας της ταινίας ξοδεύονται αγόγγυστα, δεν σε κουράζουν και δεν νοιώθεις μηδέ συναισθηματική, μηδέ πνευματική κόπωση. Μια ταινία τριών ωρών, δίκαια μοιρασμένη σε τρία διαφορετικά μέρη με σκοπό, τι άλλο; Την γήινη ευημερία, την ελευθερία και ως διττή ερμηνεία, την αγάπη για όλους αυτούς που λατρέψαμε και τους χάνουμε, ρε γάμωτο!

Η Ντίσνεϊ και η Μάρβελ έφτιαξαν το μεγάλο τους έργο και τα αδέλφια Άντονι και Τζο Ρουσό από την βαριά καρέκλα του σκηνοθέτη, όπως στο προηγούμενο επεισόδιο έτσι και δω, αποκαλύπτουν πειθαρχεία, σωστή στόχευση και εύπεπτο αποτέλεσμα, ρίχνοντας μοβ πέπλο σε κάθε προηγούμενο του είδους.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τρεις ώρες χρειάστηκαν  για να περάσουν σαν σε παιδικό view master oι 21 ταινίες των χάρτινων super heroes της επικής Marvel και σαν νυχτερινή ελεγεία στην καρδιά του φαντασμαγορικού δάσους των δρυίδων, τελέστηκε η συγκινησιακή μάζωξη μιας κινηματογραφικής περιόδου 11 χρόνων, αρχής γενομένης με τον «Iron Man» του 2008, που κράτησε το ενδιαφέρον των θεατών αμείωτο.

Οι «Avengers» του 2012 και του 2015, ειδικότερα όμως το οντολογικό «Infinity War» (το καλύτερο τους) και τώρα με το «Endgame» πέρασαν θριαμβευτικά το κατώφλι της ιστορίας της 7η Τέχνης, κερδίζοντας με τις μπέρτες, τα κολάν και τις σιδερένιες στολές τους τις άνετες σεζ λονγκ, πίνοντας δροσερές μαργαρίτες στην καταπράσινη back yard του σινε-οικοδομήματος του φανταστικού.