fbpx

banner αεροδρομίου

«Στην Πύλη της Αιωνιότητας»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(At Eternity’s Gate)       

 

  • Είδος: Βιογραφία εποχής
  • Παραγωγή: Ελβετία, Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιρλανδία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τζούλιαν Σνάμπελ
  • Με τους: Γουίλεμ Νταφόου, Ρούπερτ Φρεντ, Όσκαρ Αϊζακ, Μαντς Μίκελσεν, Ματιέ Αμαλρίκ
  • Διάρκεια: 111’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στον Γουίλεμ Νταφόου στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας

Ο ζωγράφος και σκηνοθέτης Τζούλιαν Σνάμπελ, υποψήφιος για Όσκαρ της ταινίας «Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τη ζωή και το έργο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ σε μια βιογραφία για τον ρόλο του δημιουργού και τη ζωγραφική του τέχνη σε σενάριο του ηθοποιού, συγγραφέα και βραβευμένου με τιμητικό Όσκαρ για τη δουλειά του ως σεναριογράφου του Λουίς Μπουνιουέλ,  Ζαν Κλοντ Καριέρ («Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας», «Η Ωραία της Ημέρας»). Στον ρόλο του Ολλανδού μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη, ο μοναδικός Γουίλεμ Ντάφοου.

Η ταινία επικεντρώνεται στην χρονική περίοδο που ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Γουίλεμ Νταφόου – καταπληκτικός), γιος πάστορα,  μετακόμισε από το καλλιτεχνικό Παρίσι των ιμπρεσιονιστικών κύκλων στην Αρλ της Γαλλίας. Στην ύπαιθρο της Προβηγκίας μαγεμένος από το τοπίο και το φυσικό φως δημιούργησε μερικά από τα πιο εμβληματικά έργα του, όπως η «Έναστρη Νύχτα», το «Υπνοδωμάτιο στην Αρλ» και η σειρά «Ηλιοτρόπια», μεταξύ εκατοντάδων άλλων. Εκεί εμπνεύστηκε την τεχνική του «στροβιλισμού» με το πινέλο, δίνοντας την γνωστή κίνηση στα τοπία του.

Η σχέση με τον αδελφό του Τεό (Ρούπερτ Φρεντ – καλός), επιτυχημένο έμπορο έργων τέχνης που συντηρούσε τον Βαν Γκογκ, η γνωριμία και η μέχρι ακροτήτων φιλία του με τον Πολ Γκογκέν (Όσκαρ Αϊζακ – καλός), τα προβλήματα με την ασταθή ψυχική του υγεία, την εισαγωγή του στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στο Σαιν Ρεμί, τις συχνές καταθλίψεις του και τέλος τον θάνατο του – εδώ ο σκηνοθέτης δίνει μια διαφορετική εκδοχή, από αυτή του αυτοπυροβολισμού στο στήθος, -είναι τα βασικά, σεναριακά στοιχεία που απαρτίζουν την ταινία του Τζούλιαν Σνάμπελ.

Ο Βαν Γκογκ ήταν 35 χρόνων όταν αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αρλ για να απογειώσει τις τεχνικές του. Πάραυτα ο 63χρονος Γουίλεμ Νταφόου ερμηνεύει τον κατά 28 χρόνια μικρότερο του ζωγράφο σαν να μην φαίνεται καθόλου η ηλικιακή διαφορά. Άψογος ο Αμερικανός ηθοποιός για τρίτη κατά σειρά φορά στην καριέρα του υποδύεται μια μεγάλη μορφή, ξεκινώντας από τον καζαντζακικό Ιησού Χριστό στον «Τελευταίο Πειρασμό» του Μάρτιν Σκορζέσι το 1988, για να ακολουθήσει ο ρόλος του αιρετικού σκηνοθέτη και ποιητή Πιέρ Πάολο Παζολίνι στην ταινία του Έιμπελ Φεράρα «Παζολίνι» το 2014. Και στις τρεις ταινίες είναι απαζάρευτα τέλειος.

Πιθανώς, είναι ο μοναδικός ηθοποιός στην ιστορία του σινεμά που έχει ενσαρκώσει τόσο πετυχημένα μεγάλους άνδρες της παγκόσμιας θρησκευτικής και καλλιτεχνικής ιστορίας.

Ο 87χρονος, βετεράνος σεναριογράφος Ζαν Κλοντ Καριέρ γράφει με τον Σνάμπελ ένα αισθαντικό σενάριο, ήπιων τόνων, απόλυτα αγιογραφημένο πάνω στον Βαν Γκογκ και η κάμερα του 67χρονου Αμερικανού σκηνοθέτη ξεχύνεται ατελείωτες ώρες στους αγρούς με τους ηλίανθους, τα δένδρα, τα άνθη και στις μεγάλες διαδρομές του ζωγράφου μέχρι να ανακαλύψει το κατάλληλο σημείο για να στήσει το καβαλέτο του.

Ποιητικά, σεβαστά και τιμητικά, από ζωγράφο προς ζωγράφο (ο Τζούλιαν Σνάμπεν εκτός από σκηνοθέτης είναι και ζωγράφος), η ταινία – εάν εξαιρέσεις την καλή φωτογραφία του έμπειρου Μπενουά Ντελόμ (Η Θεωρία των Πάντων), τις μικρές εκπλήξεις σε συμμετοχές, όπως αυτή του Μαντς Μίκελσεν στο ρόλο ενός παπά και του Ματιέ Αμαλρίκ στον ρόλο του γιατρού που παρακολουθούσε τον Βαν Γκογκ μέχρι το τέλος της ζωής του – , είναι κομμάτι κουραστική όσο κι αν ο Νταφόου βγάζει τζάμι την προσωπικότητα του Βαν Γκογκ.